14 Augustus 2016: Lith, Oijen, Maasbommel, dijkje naar Dreumel

Wat n heerlijke omgeving is het Land van Maas en Waal om te vertoeven. Eerlijk; we kunnen het een ieder aanraden die met fiets of scooter door het prachtige land wil fietsen en rijden. Het Land van Maas en Waal is een aanrader! Al 28 jaar kom ik in die regio alleen voor verjaardagen, bruiloften en begrafenissen bij mijn schoonfamilie, maar altijd via de snelweg heen en terug. Niets spannends aan! Maar nu met onze scooter crossen we door de hele regio en kijken we onze ogen uit.

Vanmorgen eerst in alle rust ontwaken na een gezellige avond bij een nichtje van Mir. Ontbijtje klaar maken en even wat huishoudelijke klusjes doen in en rondom de camper, voordat we in onze luie stoelen lekker aan het lezen gaan. De zon schijnt volop en zonder al teveel woorden aan elkaar te spenderen, hebben wij het prima naar onze zin. Het hele weekend staat in het teken van memories van vroeger en terugzien van familieleden, gepland en ongepland en vandaag zou het weer gebeuren, maar daarover zometeen meer.

Eerst krijgen we nog visite van een oud-collega en zakenvriend van mij, Leo Rikken en zijn Jose. Al jaren zien we elkaar een paar keer per jaar en met onze vrouwen erbij is het ook altijd supergezellig om bij te kletsen. Zo dus nu wederom. Ze zagen dat we in Dreumel waren en zij moesten vandaag naar een bbq van hun zoon, die ook in Dreumel woont. Nou…even combineren met elkaar en het recept voor een gezellige middag is daar. Omstreeks 13.00 uur kwamen ze aanlopen en direct voelde het weer vanouds en genoeg elkaar te vertellen. Een rondleiding gegeven in onze Lambortinki en onze plannen voor de komende jaren toegelicht en ook zij plannen zat, dus was goed om effe bij te kletsen.

Toen zij vertrokken om 15.00 uur, hebben Miriam en ik ons omgekleed en op onze scooter gepakt om een rit richting Appeltern of Maasbommel te gaan en nog ergens een pontje te pakken om dan ineens in Noord Brabant terecht te komen. Via het dijkje in Dreumel rijden we naar de Oude Maasdijk om dan de Van Heemstraweg over te steken via de Griendweg de landerijen in te rijden, waar appels, peren en ander fruit wordt gekweekt. Geweldig hoe de afwisseling van landschap je direct verrast. We rijden door boomgaarden, slingerend op en naast dijkjes, kleine dorpjes en al doende komen we aan in Lith, door het pontje te pakken. Bleken we ineens Brabant te zitten.

image

Via Oijen naar Lithoijen, Macharen en Maasbommel. Prachtige rit en veel water om ons heen. De levendigheid van bootjes, terrasjes, havens, fietsers, motoren, de wandelaars; het doet allemaal heel gezellig aan. Iedereen groet elkaar en is in goede doen. Mooi land leven we toch in met zijn allen!!

image

Na weer even te gekeken waar we naartoe wilden, zagen we een mooi terras aan het water, Eeterij de Pont in Maasbommel. Even stoppen om een hapje en drankje te nuttigen. Net op het terras ons gesetteld, kijkt Miriam op en ziet ze Tante Nelly en Oom Geert zitten. Zij zien ons niet en dus tijgert en sluipt Mir naar ze toe om ze begroeten. Hilarisch dat we hier ook weer familie tegenkomen. We hebben ze bijna allemaal gehad. Al pratende daarover nodigde Nelly en Geert ons uit om ’s avonds even een bakske te komen doen, want dan zien we ook nog Tante Riet en Tante Tonny nog even. Die zijn daar ook.

Nou….dachten we; dan hebben we ze echt allemaal gehad en is wel gezellig ook! Al gezegd zo gedaan! Eerst nog even ons drankje opdrinken en na een gezellig uurtje op het terras maken we ons op voor de laatste etappe met de scooter weer terug naar Dreumel. Via de dijk kun je helemaal de route volgen en kom je langs allemaal dorpjes en mooie landschappen, dus we hebben ons kostelijk vermaakt in deze regio.

image

Terug in Dreumel aangekomen nog op aanraden van Geert gegeten bij Eten bij Jan, een leuke trendy brasserie. Jammer genoeg gingen er wel wat dingen mis, maar het eten was prima. Tot slot van deze avond rijden we nog even naar het huis van Geert en Nelly en zien we de andere tantes! Was erg gezellig om weer even oude koeien uit de sloot te halen en na een lekkere koffie en koek, besluiten we naar onze camper te gaan om nog even dit blog te schrijven en te lezen.

Morgen rijden we weer terug naar huis, maar niet voordat we eerst nog het grootste gedeelte van de dag lekker voor de camper hebben gezeten, gelezen, getukt en de boel opruimen. We willen deze regio jaarlijks bezoeken met de camper, want zoals jullie hebben gelezen is het echt de moeite waard om hier te vertoeven. We hebben genoten van elkaar, de camper, de natuur, de familie en de memorie-lane van weleer! Over een paar weken mogen we voor het echie op vakantie. Dit was een super generale repetitie!!

12 – 15 Augustus 2016: Land van Maas en Waal

Afgelopen vrijdag waren we allebei einde van de middag klaar met de werkzaamheden en konden we de Lambortinki aanslingeren om een weekend op pad te gaan. Miriam was in een sentimentele bui en wilde eigenlijk wel graag een trip door memory-lane en zodoende besloten we om een kleine, maar knusse camping te bezoeken in het land van Maas en Waal.

Het Land van Maas en Waal is een streek in de Nederlandse provincie Gelderland, gelegen tussen de rivieren de Maas en de Waal. Het gebied ligt ten westen van het Rijk van Nijmegen, ten zuiden van de Betuwe en ten noorden van de provincie Noord-Brabant. In het westen wordt het Kanaal van St. Andries als begrenzing opgevat.

Het gebied is pas laat in de twintigste eeuw ontsloten; daarvoor was het relatief geïsoleerd. Dit komt door de natuurlijke barrières die de Waal en de Maas vormen. Wie er niet moet zijn, trekt er ook niet doorheen. De bevolking is overwegend rooms-katholiek, hoewel in de tijd van de Republiek tevergeefs is geprobeerd de reformatie in te voeren. Het was een arm en achtergesteld gebied, van waaruit ook velen zijn weggetrokken. Dit had mede van doen met de overstromingen die hier regelmatig voorkwamen. De laatste overstromingen dateren alweer uit de jaren negentig van de vorige eeuw.

Camping de Rijskamp in Dreumel is onze uitvalsbasis voor een paar dagen op zoek naar jeugdsentiment van mijn lieftallige echtgenote. Bij aankomst begon het al goed; we stelden ons voor en Miriam vertelde aan de campingeigenaar dat ze Lamers van haar meisjesnaam heette. “Wah, zeite gij er ene van Bertus Lamers? Dah hek meej in de klas gezeteh”. Nou, we voelden ons direct thuis in dit warme bad van herkenning.

Vrijdagavond lekker voor de camper gezeten en op tijd naar bed, want morgen willen we op tijd met de scooter op pad om de dorpen, huizen en begraafplaatsen van oude tijden te bezoeken. We hebben heerlijk geslapen in onze kribbe en na het ontbijt buiten voor de camper, ons heerlijk gedoucht en scooter gepakt. Eerst zijn we naar de begraafplaats in Dreumel gegaan, waar de ouders liggen begraven van Miriam haar vader. Al lopend over de begraafplaats eindelijk het graf gevonden en er een moment rust gepakt uit respect en de mooie herinneringen aan deze mensen. Ik heb de opa nog gekend en dat was ook voor mij een erg prettige man. Mooi om zo nog even stil te staan aan deze mensen. Toen we weer terugliepen naar de scooter, buiten de begraafplaats, kwam er een vrouw op ons af lopen met de vraag: Benne gij dr ene van Lamers?? Ook toen weer even uiteengezet hoe het zat en de vrouw bleek de buurvrouw te zijn van een tante van Mir, Tante Riet! Erg leuk zo deze dorpse gezelligheid en ons kent ons mentaliteit.

image

Volgende etappe is de rit via de Waalbandijk naar Wamel, waar het geboortehuis van Mir staat. Over het dijkje rijden is fantastisch! Mooie vergezichten en de Waal als achtergrond, met daar tussen ook nog mooie groene uiterwaarden, waar vee op loopt te grazen. Watervennetjes met kroos en bomen eromheen, echt de moeite waard om eens over deze dijk te rijden.

image

Aangekomen in Wamel eerst zoeken naar het geboortehuis van Mir, de Kerkstraat 73. Een boerderij-achtige woning net achter de dijk en de uiteenzetting van Mir hoe de buren heetten en hoe het er allemaal uitzag in de begin jaren zeventig. Het grasveldje voor de deur, waar ze met haar zus Sylvia op een pony heeft gezeten, heeft plaats gemaakt voor een huis en geen uitzicht meer. Ook de huidige bewoners hebben niet het propere van mijn schoonmoeder….het huis ziet er niet meer in glorie uit. Even foto’s gemaakt en toen weer door naar het volgende bastion uit het familie-feuilleton van de Lamers – van Eldijk Clan: Beneden Leeuwen.
Bij binnenrijden over de dijk kwamen we als eerst langs de stoffenwinkel van Mir haar nicht. Even bijkletsen over de familiezaken en fysieke gesteldheid van ouders en het voorstel om even vanavond “un bakske” te komen doen. Nemen we in beraad, maar ons kennende gaan we vanavond even gezellig langs bij ze in Wamel.

Na afscheid te hebben genomen van haar en op de valreep ook nog even een paar coupons stof meegenomen voor onze lieve buurvrouw Mariska, was het tijd voor de lunch in het plaatselijke restaurant De 2 Linden in Benejen Eind (Beneden Leeuwen voor de gevordere Maas en Waal-ler!
Zitten we net op het terras komt er een prachtige blonde serveerster op ons af lopen en vliegt ons om de nek om te groeten. Nu heb ik dat gemiddeld wel een paar keer per week dat ik aangerand word door wellustige dames, maar met Mir erbij eigenlijk nooit. Bleek het achternichtje Nasasha te zijn die daar werkte. Ook haar broer Robbert is in dat restaurant chef-kok, dus ook hem in de keuken even verrast met onze koddige koppen. Erg leuk om ze te zien en te spreken. Jullie kunnen je voorstellen dat onze lunch tip top in orde was en heeeerlijk gegeten; bedankt Robbert en Natasha!

image

Nu we er toch zijn dan ook maar voorgenomen om bij Miriam haar lieve peettante en oom langs te gaan. Deze waren dan ook erg verrast om bezoek te krijgen uit Flevoland en waren ook trots op hun kleinkinderen dat ze zo goed voor ons gezorgd hadden bij De 2 Linden. Even bijgepraat en toen op zoek naar het graf van opa en oma van Eldijk bij de RK kerk. Ook deze bezocht en ook daar even stilgestaan bij het leven van deze mooie mensen. Opa van Eldijk is veel te vroeg gestorven, dus jammer genoeg hebben wij hem nooit mogen leren kennen.

Na deze trip langs memorabele mensen en dorpjes, wilden we nog even naar het huis in de Rozenstraat 11 kijken, waar mijn schoonfamilie heeft geresideerd. Toen we daar foto’s maakten van het huis, kwam meteen de eigenaar naar buiten lopen wat we aan het doen waren. Toen Mir e.e.a. uitlegde dat ze er vroeger gewoond had, zei de man meteen: dan benne gij er ene van van Eldijk! Klopt!! Blijft mooi zo’n dorp!

Op de terugweg nog even een stop gemaakt bij ’t Veerhuis in Wamel, waar mijn schoonvader in een ver verleden nog heeft gewerkt als ober. Vergane glorie en volgens ons is er na zijn vertrek niets veranderd aan interieur en menukaart….jammer, want zo bij het veer tussen Wamel en Tiel heb je prachtig uitizcht en veel passanten die langs komen.

Nu nog even boodschapjes doen en dan voor de camper even chillen en een maaltijdje bereiden. Daarna nog even naar Wamel om het sentimentele gevoel nog even vast te houden bij Mir haar nicht en man. Erg leuke dag gehad en deze regio is echt een aanrader om eens te bezoeken. Prachtig!