04 november 2018: We got him! The Lambortinki 2.0!

De kogel is door de kerk! Na een intense zoektocht langs dealers, websites, marktplaats, magazines, keuringsrapporten en nog wat meer informatiekanalen, hebben we vanmorgen een nieuwere camper gekocht.

De lijn tussen boedelscheiding en een nieuwe aankoop was flinterdun,,, ; -)

De hoeveelheid keuzes die je kunt maken qua indelingen, prijzen, merken, types, etc. maken dat je levendige discussies kunt krijgen met je lieftallige. Een ieder is op zijn eigen manier wel bereid om compromissen te sluiten, maar nooit dezelfde. En dat je compromissen moet sluiten is onoverkomelijk. De ideale camper bestaat niet.

Wel is het zo, dat we bewust hebben gekozen voor een semi-integraal in plaats van weer een volledig integrale camper. Enerzijds om het gewicht, anderzijds om het feit dat als we gewoon in de B rijbewijs categorie blijven, dat ook Mirreke kan en mag gaan rijden. Ook de modernere technieken en de lichtere materialen maakt dat we nu ook de keuze maken voor deze camper. We maken een sprong van jaren qua bouwjaar hierdoor.

Ook zijn we zeer tevreden over de dealer waar we de camper hebben gekocht, Euro-Camper in Elst is een zeer prettig bedrijf waar je een eerlijk en gedegen advies krijgt over de mogelijkheden en afwegingen die je kunt maken. Er zit geen verkoop-druk op bij ze en in goede sfeer alles besproken. Okay, ik zie jullie al denken; “bij verkoop kan alles, eerst maar eens nakomen wat ze beloofd hebben”. Klopt! Zo denken wij ook, maar allebei reden we weg en zeiden tegelijk hoe prettig gevoel we hadden ook bij alle telefonisch en fysieke contacten met deze beide mannen. We hebben ook meegemaakt dat we niet eens aanschaf van camper overwogen door gladde, sneaky verkopers die we meemaakten bij andere verkopers. Kortom; gevoel is ook wat waard!

Het is gebleken dat je soms hele mooie campers kunt vinden, met prachtige indelingen en waarvan je denkt dat het top is. Maar dan kijk je werkelijk goed naar de materialen en afwerkingen en dan schrik je.

We kiezen nu voor een goed merk, met de indeling die we willen en ook wel iets jonger qua bouwjaar, maar dus iets meer investeren dan we vooraf hadden bepaald. Maar het feit dat we ook weten dat we het camperen fantastisch vinden en dus ook hierin durven te investeren, maakt dat deze dag goed voelt.

We zullen binnenkort wel een aparte pagina op onze website maken met alle details over deze camper, inclusief foto’s en de technische beschrijving van alles wat er op en aan zit, maar eerst moeten we nog 2 a 3 weken wachten voordat we de camper op kunnen halen. Hij moet op kenteken gezet worden en we willen toch nog een paar zaken verbeterd cq aangepast hebben. Aangezien de camper-wereld drukker dan ooit is wat afleveringen betreft voor het einde van het jaar wegens de BPM wetgeving, moeten we even geduld hebben.

We vinden het in ieder geval fijn om ons al te verdiepen in alle snufjes en het uitzoeken van wat we nog na de levering van de camper willen doen. Chip-tunen van de Fiat Ducato, de TV satelliet abonnementen, de inrichting van de garage van de camper, de werking van de navigatie en updates hiervan, etc. etc. Alles uitzoeken voordat we in december nog een paar weekenden kunnen proefdraaien….we kunnen niet wachten!

Maar goed; hierbij doen we jullie al de foto’s toekomen van onze, uit 2014 komende semi-integraal camper, de Burstner Nexxo 728G!

Hierbij de foto’s van de buitenzijde:

En van de binnenzijde een impressie:

27 Oktober 2018: Op jacht!

Vandaag stond in het teken om voor het eerst na het afscheid van onze camper weer op zoek te gaan naar de opvolger, zeg maar de Lambortinki 2.0. De afgelopen weken hebben we veelvuldig op internet naar campers gekeken en samen besproken wat onze persoonlijke eisen zijn waar onze ” nieuwe ” camper aan moet voldoen. Het is fijn om dan te vernemen dat een ieder van ons beiden dezelfde kijk heeft op wat ie wil. Zoals jullie wellicht weten is er veel te koop in alle varianten en maten en dan ook nog eens in een scala aan merken. Aangezien je bij een auto meestal wel weet in welk segment het merk zich begeeft. Mercedes zit in het hoge segment en Dacia in het lagere segment. Met beide niks mis mee waarschijnlijk, maar het verschil moet ergens in zitten!

Dat is dus met campers ook zo. Als je op plaatjes op internet afgaat, dan zien veel campers er supergaaf uit. Maar sta je in diezelfde camper vallen dus de prijsverschillen wel heel snel op. Met name de afwerking en de keuze van materialen is het meest opvallende, want de onderkant van de meeste campers zijn allemaal hetzelfde; 75% staat op Fiat Ducato met Alko chassis. Kortom; vandaag is wel gebleken dat je soms van de koude kermis thuiskomt als je op zoek bent.

In het kort hebben wij de volgende wensen voor de volgende camper: Semi-integraal, grote garage, 2x 1persoonsbedden met hoofd-delen wel tegen elkaar, ruim woongedeelte, geen hefbed, in het midden een hoekkeuken, afzonderlijke douche van de badkamer, veel licht binnen, TV satelliet met TV, luchtvering, grote koelkast (echt een must, maar geen verrassing denk ik…), vriesvak, oven, zonnepanelen, omvormer, en nog een paar zaken die we ook in de vorige hadden.

Vandaag dus op pad naar eerste keuze camper in Hoevelaken. Een Hymer met alles erop en eraan wat je maar kan bedenken en erg vriendelijke mensen die vol trots en liefde voor deze camper gezorgd hadden. Alleen bij binnenkomst van de camper moesten we al even wennen aan toch het semi integrale gevoel in plaats van het hele ruime integrale gevoel van onze Eura Mobil, die sowieso als heel ruim beschouwd mocht worden. Na goed bekeken te hebben willen we er een paar dagen over slapen, maar onderweg naar de volgende camper besloten we al om met deze camper niet verder te gaan. Toen onderweg naar Stijkel Campers in Harderwijk, Fobbe in Oldebroek en Sunshine Campers in Elburg om daar bij verschillende campers te kijken die grotendeels voldoen aan onze criteria. Toch was het of steeds net niet of het was toch wat boven ons budget, maar viel er ook niet over de prijs te onderhandelen. Toen maar onverrichte zaken naar huis gereden en begonnen aan het vervolg van de zoektocht.

We zaten lekker in ons kloffie thuis op de bank, toen we beiden bij onze plaatselijke campermakelaar in Lelystad op de site keken. Aangezien er vandaag merken campers voor ons zijn afgevallen, zijn er ook wel weer merken bij gekomen waarnaar we in het verleden niet naar keken omdat we eigenlijk alleen maar op Hymer, Burstner, Dethleffs, Frankia, Eura Mobil en N&B. Bij onze plaatselijke makelaar stonden dus een paar campers die nagenoeg volledig aan onze eisen voldoen, maar nog niet gezien hadden. Wij spiekerbokse weer aan en op de valreep naar een camper wezen kijken, waarvan we dachten; dit kan hem wel eens worden. Allebei opgewonden om de sleutel vragen en elkaar al waarschuwend dat we er in ieder geval nog een nachtje over nadenken….yep sure…..dacht ik nog! Nou, bij binnenkomst dachten we allebei dat is prachtig, maar toen gingen we van onze roze wolk af en zijn we kritisch gaan rondkijken. Deze camper zag er super uit, maar de kastjes waren een soort van luchtige crackers; zo dun en licht. Het trappetje om in de hoog liggende bedden te klimmen was nogal een toer. De douchecabine zou voor mij echt heel moeilijk worden, aangezien ik vacuüm erin stond. Het water zou vanaf mijn navel naar mijn mond vollopen, terwijl mijn benen en voeten nog droog zouden blijven. De WC was hetzelfde verhaal. Ik kon er op zitten, op een prachtige futoristische Philip Stark pot, maar ik kon niet naar links of rechts bewegen om mijn cloaca te reinigen na een stortbui zal ik maar zeggen….

We zijn verwend geweest in de Eura Mobil, de Lambortinki I! We zullen compromissen moeten sluiten, maar na de eerste dag zoeken hebben we toch wel weer veel geleerd en zijn we in staat om beter te gaan zoeken. We waren al supertrots op elkaar dat we de eerste de beste camper niet meteen gekocht hadden en dat we goed onszelf in bedwang hadden. De komende weken staan daarom vast weer in het teken van bezoekjes aan particulieren, dealerbedrijven, handelaars om hun campers te bekijken.

We zullen jullie laten zien wat het uiteindelijk gaat worden!

12 t/m 14 oktober 2018: Laatste weekend en afscheid van de Lambortinki

Dit weekend was voor ons het laatste weekend van dit jaar dat we op pad gaan met onze trouwe vriend, de Lambortinki. De komende weken komt het er niet meer van in verband met werkzaamheden aan ons huis en andere activiteiten op sociaal gebied. Dat dit werkelijk ons laatste weekend met onze camper “ever” zou zijn, was ook door ons niet verwacht. We hebben een paar weken geleden besloten om onze Eura Mobil Integra 680SB camper te koop te zetten op Marktplaats. Gedurende deze weken zijn er veel mensen geweest die de advertentie hadden gezien en ook best wel veel mensen die de advertentie als favoriet hadden opgeslagen. Het vermoeden was dan ook dat er wel binnenkort een potentieel geïnteresseerde zou komen kijken. Aangezien deze zich nog niet gemeld had voor dit weekend, hadden we nog wel zin om even weg te gaan door het mooie weer dat voorspeld was.

Vrijdag na het werk vlug wat kleren in de camper leggen, water vullen en de boodschappen voor dit weekend in de koelkast leggen. We besluiten om naar een wat grotere camping te gaan dan normaal, aangezien de natuurkampeerterreinen in de regio inmiddels zo vaak door ons bezocht zijn, dat het ons ook wel leuk lijkt om iets anders te gaan bezoeken. Dat is Camping de Scheepsbel in Doornspijk geworden. Lekker in de buurt, maar toch in een andere omgeving. Zoals jullie weten, het liefst in de bossen en deze camping voldoet daar ruimschoots aan. Direct in het bos lopen vanuit je camper en meteen de prachtige natuur in. De kleurschakeringen van de ontluikende herfst in de bladeren van de bomen, de geur van het bos en de mooie paden om over te lopen; Super!

C360_2018-10-13-11-11-36-527

Dat dit weekend werkelijk totaal anders zou verlopen als gepland hadden wij ook niet verwacht. Na een relaxte avond op vrijdag, ontvingen wij een appje van ons nichtje Denise dat ze de volgende dag wilde langskomen met haar vriend Daniel om wat afleiding te vinden in ons gezelschap. Deze week was een studie- en klasgenoot uit het leven gestapt en het verdriet dat er bij hun was, moest even een luisterend oor vinden om hun emoties te delen. Zaterdagochtend ben ik dus maar op de fiets naar het dorpje Doornspijk gereden om wat extra boodschappen te doen. In mijn eentje op pad met de e-bike en in de tussentijd ging Miriam met Joep wandelen in het bos. Aangezien ik geen GPS bij mij had, bleek achteraf dat ik nogal omgereden was om in Doornspijk te geraken.

Bij de Spar Supermarkt in Doornspijk even wat boodschappen gedaan en in ruil voor een YouTube filmpje opnemen voor een stroopwafelbakker in de winkel, kreeg ik 4 grote verse warme stroopwafels mee voor de visite. Was leuk om het filmpje te maken op verzoek van de bak-goeroe “Bakken met Niels”. Deze vrolijke koekenbakker vroeg of ik in een bepaald accent een video-opname zoud willen doen. Voor mij was een fransman die erg leuk en overdreven een filmpje liet opnemen. Daarna was ik aan de beurt. Aangezien ik uit Lelystad kwam, moest ik in het Amsterdams (hoezo vooroordelen?) zijn nieuwe boek aanprijzen en iets vertellen over de heerlijke stroopwafels. Nou…dat waren ze ook, dus ik hoefde niet eens te liegen…

Daarna vlug weer terug naar de camping fietsen en wachten op ons nichtje en vriend. Toen ze aankwamen hebben we hun heftige verhalen van deze week aangehoord en geprobeerd om ze op te beuren. Dinsdag 16 oktober is de uitvaart van hun klasgenoot en voor hun is het de eerste crematie zo triest en zo dichtbij, dus de impact is groot. We lunchen ondanks de emoties gezellig met elkaar en besluiten we om samen nog een wandeling te gaan maken en even nog met de drone te vliegen op de zandverstuivingen van De Haere natuurgebied in Doornspijk/Nunspeet.

 

Vlak voordat Denise en Daniel bij ons waren, werden we opeens gebeld door een man uit Friesland, die interesse had in onze Lambortinki. Of hij woensdag kon langskomen om de camper te bekijken. Dat kwam ons niet uit ivm de werkzaamheden van ons beiden, dus gaven we aan of hij dan niet beter naar de camping kon komen. Dan kon hij de camper in vol ornaat zien staan. Zo gezegd zo gedaan en net nadat onze visite wegging, kwamen deze mensen naar de camper kijken. Erg leuk om te zien hoe enthousiast ze waren, onafhankelijk van elkaar. Mir liep met de dame door de camper, terwijl de man en ik rondom de camper liepen en ik van alles kon vertellen over het wel en wee van dit o zo geliefde voertuig. Het voelde wel een beetje dubbel; al die mooie herinneringen en reizen en nu dan besluiten om hem van de hand te doen.

Samen nog een koffie en thee gedronken en nog wat gesproken over wanneer ze besluiten wat ze gaan doen. Ze wilden er nog een paar dagen over nadenken en uiterlijk woensdag zouden ze het laten weten. Ook zij hadden heftige tijden meegemaakt en waren ook toe aan weer vertier en rustig vaarwater. Hun eerdere camper was voor hun neus afgebrand naast hun huis door een vuurpijl bij een evenement. Afschuwelijk! Twee weken geleden hebben ze hun huis in Spanje verkocht en weer naar Nederland verhuisd. Vervolgens een huis gekocht in Friesland en nu midden in de verhuizing. Afscheid genomen van elkaar met de afspraak dat we sowieso wat zouden horen, ook als ze onze camper niet wilden kopen.

Dat was namelijk voor ons belangrijk om te weten, aangezien we anders aanstaande zaterdag de camper te koop zouden zetten bij World Next Door, de campermakelaar in Lelystad. Een goed en betrouwbaar adres en daar kon dan de camper staan totdat hij verkocht zou worden.

Door alle opwinding van de zaterdag met deze bezoeken, hebben Miriam en ik samen de hele avond lekker buiten gezeten voor de camper en besproken wat we gaan doen als alles volgens plan verloopt. De zwoele temperatuur en de sambucca zorgde ervoor dat we warm en knus onder de luifel zaten te genieten van wellicht onze laatste avond samen met deze camper. Toch weemoedig…onze eerste eigen camper met al dat plezier dat we ermee hebben gehad! En nooit ons in de steek gelaten.

 

Tot 22.15 uur buiten gezeten en toen maar naar binnen gegaan voor de laatste nacht dit seizoen in de camper en dus ook misschien wel ooit in de Lambortinki. Raar.

Zondagochtend lekker rustig wakker geworden en alles opgeruimd om tijdig naar huis te gaan. Daar alles weer uitgepakt en de rest van de zondag lekker thuis gebleven.

Zoals jullie al misschien vernomen hebben op Facebook of Instagram, hebben we inderdaad de camper verkocht en komen de nieuwe eigenaren de EuraMobil aanstaande zaterdag ophalen en overschrijven. Dan zijn we even camperloos…ook raar!! De komende weken en maanden gaan we op zoek naar onze Lambortinki II. Dat deze naam ook aan de nieuwe camper wordt gegeven staat vast. Maar wat voor camper het gaat worden weten we nog niet precies. Zeer waarschijnlijk gaat het een iets lichtere camper worden met normaal B rijbewijs en een iets andere indeling dan de Lambortinki I.

We houden jullie op de hoogte van de vorderingen en zullen het nieuwere exemplaar in ons blog dan ook introduceren binnenkort. We gaan de EuraMobil missen en de nieuwe eigenaren zullen er hopelijk minstens net zoveel plezier mee beleven als dat wij gedaan hebben. Aan al het goede komt een eind….maar de story continues…

20181018_125221

17 t/m 21 September 2018: Camping Olde Kottink te Beuningen (Twente)

We gaan de laatste week vakantie in en besluiten om de komende dagen in Twente te gaan bivakkeren. Nu ben ik totaal niet objectief daar waar het om Twente gaan, aangezien dit mijn geboortegrond is en waar mijn overgrote deel van mijn geliefde familie woont. Het fraaie Twente is het gebied tussen de rivieren Regge en de Dinkel in de provincie Overijssel. twentse land verken ik ook regelmatig op mijn motor, maar Miriam is hier nog niet veel geweest in haar leven. Uitsluitend familiebezoekjes, feestelijkheden of begrafenissen zijn doorgaans de redenen om hier te komen, maar dan nooit om te recreeren of verblijven. Daarom deze week een flinke dosis Twente op het menu! Ook Miriam even een spoedcursus Twenst laten volgen…

IMG_1982

Maar eerst nog even op Den Buizerd in Geijsteren alles opruimen en even afscheid nemen van onze buren de afgelopen dagen. Vooral even speciaal naar de “boze oude baas” van ons vorige blog gegaan om afscheid te nemen. De verstandhouding was inmiddels goed te noemen en een paar leuke gesprekken met de beste man gehad. Ondanks dat, ging het bijna weer mis bij het afscheid. Wat bleek: hij had mijn naam lopen Googelen en concludeerde dat ik nogal actief was op internet en had ons camperjoy blog gelezen welke over onze ruzie ging. Hij overwoog om weer boos te worden omdat we hem vooraf geen toestemming hadden gevraagd om het bericht te plaatsen (??), hij zichzelf goed kon redden en het woord “fragiel”, grievend vond….Miriam en ik bleven maar luchtig eronder en gaven aan dat het een persoonlijk blog is vanuit ons perspectief en dat in het blog niets anders stond dan dat er zich feitelijk had voorgevallen, zonder daarbij zijn identiteit prijs te geven. Niks mis mee! En ja….fragiel….het feit dat hij op zijn 80steeen operatie van zijn ruggegraat, een nierfunctie van nog geen 20% had, een aantal herseninfarcten had gehad, niet lang op zijn benen kon staan, laat staan lopen en nog een aantal andere aandoeningen had, mag je toch wel concluderen dat hij enigszins fragiel was.

Hij gaf aan dat hij dan nog wel zelf wilde reageren op het blog om zijn perspectief te verduidelijken. Miriam zei dat hij dan zelf zijn identiteit prijs gaf en op dat moment had hij in de gaten dat het eigenlijk nergens over ging. Hij besloot maar niet om boos te worden/blijven. Toen maar afscheid genomen van deze erg mooie camping Den Buizerd in Geijsteren en op pad gegaan naar de volgende bestemming.

We hadden vooraf via de telefoon de camping Olde Kottink gebeld met de vraag of een dubbel-assige camper van ruim 7 meter, met kleine Joep en schapennet welkom waren. Toen we het bevestigende antwoord hadden ontvangen zijn we op pad gegaan naar deze camping in het Twentse land. Een rit van 2 uur die prima verliep en we dus omstreeks lunchtijd waren aangekomen en onze camper hadden neergezet op een hele rustige plek, helemaal aan het einde van de camping, waar bijna niemand stond.

Camping `t Olde Kottink in het Twentse dorp Beuningen is gelegen in een prachtig glooiend coulisselandschap met kronkelige weggetjes tussen weilanden en door bossen. De camping ligt direct aan de rivier de Dinkel en in de nabijheid andere snelstromende beekjes met kristalhelder water. Zandverstuivingen afgewisseld door golvende heidevelden, fris groene weilanden en achter karakteristieke houtwallen liggen fraaie Twentse boerenhoeven verborgen.

Het platteland van Twente is een eldorado voor liefhebbers van rust, ruimte en verrassend mooie natuur. Kleinschalig en gemoedelijkheid staan hier voorop. Zo hebben wij ook deze dagen ervaren. Je wordt overal hartelijk en gastvrij ontvangen.

Beuningen is een klein dorp in de gemeente Losser, je weet wel; van de Johma salades! Het dorp telt ongeveer 1000 inwoners, in overwegend agrarisch gebied, ruim een kilometer ten zuiden van Denekamp.

Veel dorpsscènes voor het fictieve dorp Dinkelo in de Twentse soapserie Van Jonge Leu en Oale Groond zijn in Beuningen opgenomen. De geestelijke vader van die soap, de cabaretier Herman Finkers, woont een kleine kilometer verderop. We hebben hem jammer genoeg niet gezien hier.

De camping voelt hier als een warme jas. Mooie plekken, veel privacy, maar wat ons vooral opviel zijn de details op de camping die aangeven dat hier met veel liefde en aandacht een gezellige omgeving is gecreeerd. Wat zelfs ook mij is opgevallen zijn de boeketten met bloemen overal in de sanitaire ruimten, zitbankjes op het terrein, kunststukken van brons overal op het terrein, subtiel en niet overdone. Vooral bij de receptie stond een heel fraai kunstwerk van brons; een lange teckel. Miriam ging helemaal uit haar plaat en wilden meteen zo’n exemplaar kopen bij een lokale kunstenares, die het gemaakt had. Alleen bij de prijs van dit kunsstuk, was deze wens geteckeld…..975 euro…daar koop je bijna een echte rasteckel voor. Toch maar niet gekocht dus….

Het gaat redelijk met Miriam haar enkel overdag, maar in de avond zwelt hij weer helemaal op tot een bedenkelijk niveau. De hele dag stil zitten voor de camper is ook niet wat we willen, dus we gaan dinsdag maar een behoorlijke fietstocht in elkaar zetten op fietsknoop.nl. Na het ontbijt maken we de fietsen klaar en gaan lekker op pad.

Wat is het hier ongelofelijk mooi en wat een afwisselend landschap waar we doorheen fietsen. Via Beuningen fietsen we langs de Dinkel richting Denekamp. Vervolgens Berghum, Mekkelhorst, dan dwars door de Het Lutterzand, een prachtig natuurgebied met duinen, watertjes en slingerweggetjes door de bossen. We stoppen bij de duinen en het water om Joep te laten spelen in het water. Er zijn meerdere loslopende honden en onze viervoetige directie is helemaal in zijn nopjes! Geweldig om te zien hoe die beestjes met elkaar spelen.

PHOTO-2018-09-18-21-43-40

Joep in zijn element…..

We stappen weer op en gaan vervolgens via De Lutte, langs de weilanden en mooie saksische stijl boerderijen in een zonnig en fraai glooiende weggetjes weer naar Beuningen onze camping. Miriam is helemaal dol-enthousiast op de omgeving en wil eigenlijk zo snel mogelijk weer een rit maken. Onderweg natuurlijk nog even ergens geluncht en gezellig met elkaar zitten kletsen over allerlei onderwerpen die met het camperen te maken hebben. Ook de avond lekker buiten gezeten en tot laat zitten lezen en een drankje genuttigd.

De volgende dag zijn we beiden na een slechte nachtrust, maar bij de camper gebleven en alleen maar een paar keer met Joep wezen wandelen. Erg relaxt allemaal en voor de enkel van Miriam ook beter volgens ons.

Donderdag is dan de laatste dag dat we gaan fietsen en we hebben weer een mooie route uitgezet op de route-app. Beginnen in Beuningen en vervolgens richting Oldenzaal, om daar even een terrasje te pakken en ook om een ketting voor Joep in zijn fietsmand aan te laten meten. Joep wil niet meer in de mand als ook de stalen gaas overkapping van de mand erop zit. Hij is dan zeer onrustig en dat fietst dan weer niet lekker. Miriam had in eerste instantie van zijn loopriem een soort tijdelijke oplossing bedacht waardoor de overkapping niet meer nodig was. Dat was een prima idee, want de eigenwijze teckel was meteen stuk rustiger en kon vrijer bewegen in de mand en daardoor ook meer zie. Mensen die ons tegemoet rijden, moeten lachen als ze Joep langs Miriam zien kijken onder haar colbert door. De nieuwsgierige guitert heeft de lachers op zijn hand. Maar dan plots…Joep spring uit de mand en verhangt zichzelf aan zijn tuigje en bungelt naast de fietsmand. Miriam verbreekt vervolgens het wereldrecord een fiets tot stilstand brengen vanaf 25 km p/uur naar 0 km p/uur en pakt Joep weer op. Alle drie hebben nu een hartslag van 200 en zijn enorm geschrokken. In Oldenzaal gaan we op zoek naar een dierenspeciaalzaak, maar eerst even op de Groote Markt in Oldenzaal gezellig lunchen bij een tapas zaak. Mooie plek op een druk plein met veel volk op de been. De tapas waren erg lekker en ook hier worden we benaderd door een erg leuke vrouw die helemaal uit haar plaat gaan als ze Joep ziet. Zij heeft exact dezelfde kleur dwergteckel als Joep is en wil meteen de foto’s laten zien van haar teckeltje. Wat zouden ze mooie pups samen kunnen maken oppert ze. Erg leuk mens, waarvan je direct denkt dat je haar al jaren kent en vertrouwd voelt. Was even leuk.

Na de lunch dus op zoek naar de dierenspeciaalzaak om 3-punts ketting te kopen voor in de mand. Dat hadden we snel gevonden en de eigenaar van de zaak maakte meteen de ketting vast aan de mand en Joep. Wij op pad en na een tijdje vonden we Joep zo stil in zijn mand. Nu kan ik dat snappen, toen ik zag hoe hij vast zat. De 3-punts gordel zat helemaal verstrengeld en strak vast om zijn kleine balletjes. Tja, dan zou ik ook heeeeeel stil blijven zitten en over pups maken nadenken is al helemaal gevaarlijk, want strakker dan strak kun je niet hebben bij die knikkertjes. Miriam en ik hadden de jongeheer (Joep dan he) snel bevrijdt en konden weer op pad. De ketting is dus niks voor deze mand. Gaan we nog wel iets anders op bedenken. Want dat Joep het erg leuk vind op de fiets is wel duidelijk. Hij kraait het uit en ruikt en ziet van alles onderweg. Wij ook!

Wat is het weer een mooie omgeving. Via vooral boerenweggetjes rijden we terug naar Beuningen en brengen daar de laatste avond in gepaste sfeer door. We ruimen wel alvast de luifel op en leggen de stoelen in de luiken van de camper want er wordt vannacht storm en regen verwacht. Maar toen we alles klaar en schoon hadden gemaakt, gebeurde iets waarvan we vreselijk baalden. De boer naast de camping ging gras maaien en de wind stond precies onze kant op en dat gaf het volgende resultaat; De camper zat buiten en binnen vol met stof vanaf het land. Jammer maar helaas…

De volgende ochtend alles rustig klaar gemaakt voor vertrek en zijn we omstreeks 9 uur in de ochtend gaan rijden om vervolgens om 11 uur in Lelystad weer thuis te komen. Ook weer lekker! Deze vakantie is totaal anders verlopen dat we gehoopt en gepland hadden, maar ondanks de enkelproblemen van Mirreke hebben we het toch leuk gehad en vooral ook met mooi weer. Wat een zomer hebben wij achter de rug! De beste ooit, volgens ons. En Joep? Nou die zit al weer klaar voor de volgende trip!

PHOTO-2018-09-22-11-59-31

De komende week staat in het teken van weer aan het werk en de Lambortinki krijgt de komende weken een kleine facelift, maar dat zien jullie later via dit blog nog wel. Tot dan!

14 t/m 17 September 2018: Camping Den Buizerd in Geijsteren (Limburg)

Na alle commotie van de afgelopen week, kunnen we nu stellen dat we in rustig vaarwater zijn gekomen. De camping die we donderdagmiddag hebben aangedaan, camping Den Buizerd, bleek een gouden greep te zijn. De rust, ruimte, natuur en de kampeerplek zijn echt geweldig. We lopen zo de natuur in en we kunnen allerlei verschillende kanten op om steeds nieuwe wandelingen te maken. Ook de E-bikes gaan lekker hier op het vlakke land van Noord Brabant en Noord Limburg.

Ook is het erg fijn om inmiddels met de ruzie-buurman vanuit ons laatste blog, een goede en prettige band te hebben opgebouwd. We praten vaak met elkaar en de man is zeer onderhoudend in zijn verhalen over vervlogen tijden. Het valt ons gedurende deze dagen op dat voor hem het ouder worden en in zijn “nadagen” vertoeven hem niet makkelijk valt. Ook zijn gezondheid en de fragiele fase waarin hij zich bevindt, baart hem zorgen. Weer een operatie op de planning die er niet om liegt. Al pratende blijken we veel gemeen te hebben qua werkverleden in de zorg en de toevalligheid waardoor we erin zijn gaan werken. Kortom; het begin van onze relatie was stormachtig, maar inmiddels is alles goed zo. Fijn!

Dit blog zal niet in het teken staan van andere conflicten en ongelukken. Alles gaat goed hier en we zitten in ons normale routine. Ook met Miriam gaat het met de dag beter met de enkel en is ze zelfs al weer aan de wandel geweest en het fietsen gaat haar zeer goed af. We hebben de afgelopen dagen weer mooie ritten samen gemaakt door de prachtige omgeving hier. De gemoedelijkheid van de mensen en de hartelijkheid als je ergens binnen stapt is ontwapenend in deze kleine dorpen op het platteland. Wij houden ervan in ieder geval.

Precies op de grens van het gastvrije Limburg en Brabant ligt het Landgoed Geijsteren, met daarop een prachtige natuurcamping. Tevens hebben zij ook nog een natuurcamping in het aangrenzend bosperceel waar wij nu staan, Den Buizerd. Het is onderdeel van 700 hectare groot Landgoed Geijsteren. Dit landgoed nabij de Maas, is goed toegankelijk voor onze camper en heeft een klein maar super schoon sanitairgebouw en afwasplaats. Het doet een beetje engels en dus truttig aan, maar het voelt direct goed als je het terrein oprijdt. Het natuurgebied Nat Park de Maasduinen is aan de overzijde van de Maas binnen handbereik. Wandelend op het landgoed komt u bij de St. Willibrorduskapel en de Rosmolen in het bos. De prachtig gerestaureerde ruïne is op loopafstand van de camping. Geijsteren, echt een oase van rust in prachtige natuur.

PHOTO-2018-09-16-18-00-17 (2)

Naast dat we gewoon bij onze camper buiten hebben gegeten, gedronken, geslapen en gelachen, zijn we natuurlijk ook op pad geweest. De eerste wandeling was er eentje om het gebied een beetje te verkennen en hebben we rondom aspergevelden, een golfbaan en bossen gelopen. Was fijn om Joep weer helemaal los te kunnen laten lopen na de teleurstellende dagen in Frankrijk. Tjonge wat genieten we van de vrolijkheid en energie van dat kleine ventje.

PHOTO-2018-09-16-18-00-18

De volgende dag na het ontbijt zijn we op de fiets gestapt en hebben we een mooie rit gemaakt door de omliggende landschappen, dorpjes en stadje Venray. Plaatsjes als Oostrum, Oirlo, Wanssum, Merselo en Smakt (daar moest ik meteen aan eten denken en was dat de reden om iets te gaan zoeken…). Het weer is werkelijk heerlijk om in te fietsen. Met een temperatuur van 20 graden, zon en een wolkje hebben we flink de snelheid erin.

Na de fietsrit zijn we thuis gekomen bij de camper en hebben daar even een kleine siesta gehouden en hebben we gelezen in alle rust. We zijn de enigen die nu aanwezig zijn op de camping. Toen einde van de middag hebben we Joep uit zijn coma gehaald en toen we de hondenriem lieten zien, was het mannetje er weer direct klaar voor. Miriam wilde graag de wandeling maken richting de watermolen De Rosmolen, gelegen midden in het bos. De wandeling er naar toe was fraai door de kronkelende paadjes, bruggetjes, beekjes en vennetjes en het felle zonlicht dat door de takken van de bomen scheen.

De Rosmolen is een molen die in 1928 geheel is stilgelegd door verkoop van het stuw en waterrecht. De molen is aan het einde van de tweede wereldoorlog nagenoeg geheel vernietigd door de duitsers, maar in de jaren daarna volledig is gerestaureerd. De molen is een rosmolen, een door een paard aangedreven molen die door de Oostrumse beek loopt. Het molentje ziet er mooi uit en werkt nog bij een geschikte waterstand.

Nadat we hier hebben rondgelopen zijn we weer door de bossen huiswaarts gelopen en daar lekker buiten ge-bbqt en vervolgens in de avond filmpje gekeken binnen. Ondanks het mooie weer, koelt het in de avond wel enorm af. Ook dat vinden we kneuterig gezellig; de ramen en gordijnen dicht, TV aan, Nespressootje en Likeurtje erbij en erg gezellige avond zo. We slapen door het afkoelen ook erg lekker in ons kribbe.

De volgende ochtend weer hetzelfde ritueel. Wakker worden, afwasje doen, koffie en weer op de fiets. Ook deze rit is weer prachtig en we komen erg veel verschillende kleine kapelletjes tegen langs de weg. Miriam stop bij elk kapelletje om te lezen waarvoor elk kapelletje dient. Om gek van te worden. Ben al blij dat ze dat niet doet bij elk dakkapelletje dat we tegen komen…Ze is van goede katholieke komaf en de naam Maria, dus daar zal het aan liggen, die schat!

We rijden beide dagen zo’n 35 kilometer en na de rit van vandaag komen we langs ons dorp Geijsteren, waar een erg goed restaurantje moet liggen, ’t Trefpunt. We besluiten om daar te gaan lunchen en aangezien we bijna weer bij de camping zijn, durven we het aan om een biertje en wijntje bij het eten te nuttigen. Jaaaa, we zijn ons er eentje! Omdat we in Limburg zijn, bestellen we voor het eerst in ons leven Limburgs Zuurvlees met friet en sla. Het klinkt niet erg lekker, maar was het verrassend genoeg wel! Een soort van draadjesvlees maar dan gemarineerd o.a. in azijn. Nu had Miriam de laatste dagen al genoeg azijn gezien, dus ik dacht daar begint ze niet meer aan.

PHOTO-2018-09-16-18-00-17

Even een bijzonder weetje die we hebben geleerd van een zeer ervaren verpleegkundige die we vorige week spraken op de camping in Epen. In verband met de enorm gezwollen enkel van Miriam adviseerde hij om een theedoek helemaal de doordrenken met azijn en deze om de enkel te zwachtelen. Het blijkt dat de azijn de zwelling weghaalt en de genezing bespoedigt. Het werkt echt. In de dagen dat we met azijn hebben gewerkt was de zwelling van de voet, helemaal geslonken tot minimaal. Elke dag dat Miriam een wandeling maakte, zwol hij weer op en na de azijn behandeling de volgende ochtend weer veel minder. Was top-tip!

Nu is het de laatste avond hier in Geijsteren en pakken we onze spullen weer in om naar een volgende bestemming te gaan. Zoals we en nu over denken gaat het weer een natuurcamping worden in Beuningen, nabij Denekamp in Twente. Morgen even rustig wakker worden, de boel inladen en aan het einde van de ochtend weer op pad. We gaan hier zeker nog een keer terugkomen, maar dat spreekt wel uit de foto’s van Miriam in dit blog. Het is echt een aanrader voor mensen die van de natuur en rust houden. Oh ja…en gemoedelijkheid!

10 t/m 14 September 2018: Rondje ellende door Elsas, Vogezen, Zuid Duitsland en Venray

Voor de mensen die enigszins een donkere kant hebben of zelfs aan de anti-depressiva zitten, zou ik aanraden om dit blog over te slaan en niet te lezen. Zoals jullie in het vorige blog hebben kunnen lezen is onze vakantie niet erg lekker begonnen en ik kan een tipje van de sluier oplichten: het is er de afgelopen week niet beter op geworden. Maar….het is niet zo donker of het wordt altijd weer licht! Zo zullen we ook eindigen met dit blog, dat beloven we! Dit relaas is wat langer door alle omstandigheden deze week. (cliffhanger!!…..blijf lezen!!)

Afgelopen maandag zijn we uit Limburg vertrokken om het mooiste weer in de nabijheid op te zoeken, namelijk de Elsas in Frankrijk. Ondanks dat we bij elkaar hadden aangegeven dat we niet veel kilometers te willen gaan maken en in Nederland blijven, sloeg het weer in Nederland om en dus op zoek naar een nieuwe dosis zonne-energie. Het voordeel van een lang stuk rijden met de camper is het feit dat Miriam dan met haar enkel rustig kan blijven zitten met het been omhoog en ik ook een paar uur kan zitten omdat Miriam geen commando’s geeft wat ik allemaal moet doen, nu zij immobiel is. Een duidelijke win-win dus!

Onderweg verliep alles op rolletjes. De Lambortinki ging als een speer en mooi op tijd kwamen we op de plek van de bestemming aan. Ook Joep is werkelijk geweldig onderweg. Hij geeft geen krimp en ligt heerlijk te slapen in zijn bench of op een kussen achter onze stoelen. Onderweg een paar keer stoppen om hem uit te laten en meteen buiten kwispelend vrolijke teckel. Niks te klagen dus!

We hadden op internet naar een natuurcamping gezocht omdat we daar het beste gedijen. In de Elsas zouden we gaan staan op Camping Huttopia te Wattweiler. Een prachtige camping gericht op buitenleven en adventure-activiteiten. Niet schrikken hoor; ik ga niks doen hier! Bij aankomst even inchecken en we mochten een plek uitzoeken waar we maar wilden, maar als we echt rust wilden moesten we meer naar beneden op de camping rijden, daar was het het rustigst. Tijdens het naar beneden rijden langs de beroerde wegen van de camping kwamen we op het laagst punt van de camping aan op prachtige plekken midden in de bossen. Ook een klein ultramodern 2e sanitairgebouwtje tot onze beschikking, dus de komende dagen konden we lezen, lezen en nog eens lezen. Miriam was echt nog te immobiel om onze normale activiteiten te kunnen uitvoeren; wandelen en fietsen. Mooi weer erbij, koelkastje gevuld voor de komende dagen en dus in passieve stand. Na het opbouwen van ons kamp bleek dat de stroomaansluiting niet werkte, dus ik moest naar de receptie om hierover melding te maken. Aangezien de receptie helemaal boven  op de berg was en wij beneden stonden, een fikse wandeling via steile weggetjes noodzakelijk. Totaal buiten adem en nadat 90 liter zweet via alle porieen vanuit mijn corpus hadden verlaten, kwam ik luchtig binnenstappend bij de receptie aan. De heer van de receptie zei dat ie het meteen op ging lossen en weg was ie op zijn fiets. Aangezien de wet van de zwaartekracht in mijn voordeel werkt als ik naar beneden moet lopen, liep ik als een hinde ook weer terug naar mijn camper. Alleen ging de massa soms te snel aan de haal met de neerwaartse beweging en leek het zowaar alsof ik rende….om net niet te vallen… Maar goed, na terugkomst bij de camper beval akela Miriam dat ook heerlijk even de was gedaan moest worden, het chemisch toilet geleegd en gereinigd moest worden en dat de afvalzakken naar de container moesten worden gebracht. Al deze faciliteiten waren boven op de berg.

Nou….dat viel even tegen. Weer die takkeberg op. Een klimgeit zou er niet eens aan beginnen, maar ik moest dus met volle wasmand, daarna nog een keer met chemisch toilet en tot slot nog een keer met lege flessen en vuilniszakken omhoog. Niet lopend in ieder geval. Hup..mijn fiets van de drager af en ik fietsen met mijn e-bike. Dat was ook geen succes en steeds bijna vallend zo langzaam en weer hevig zwetend naar boven. Ik zag er als een berg tegenop. Na een paar dagen hier te hebben vertoefd, begon het te vervelen dat statische op 1 plek. De druppel was dat Miriam naar boven wilde wandelen om een biertje op het barterras van de camping te nuttigen. Wandelend en vloekend aangekomen boven, bleek door omstandigheden de bar gesloten te zijn. Toen was de maat vol in deze hel; Wij dus weer spullen ingepakt na 2 nachten en op zoek naar een meer toegankelijke plek om te gaan staan. In alle eerlijkheid moeten we melden dat het een prachtcamping was, maar niet voor immobiele personen. Jammer!

Onze keuze was toen gemaakt om naar de Vogezen te rijden om zodoende terecht te komen op een erg fraaie camping aan een bergmeer en ook met mooie weersverwachtingen de komende dagen. Er zat een supermarkt bij, een restaurantje en super uitzicht vanaf de camping op het meer. Ik zal jullie nu maar waarschuwen dat dit een recorddag is dat we op 3 campings hebben uitgeladen en ingeladen. Nadat we op Huttopia alles hebben ingeladen, gingen wij op pad naar Camping Les Jonquilles in Xonrupt-Longemer in de Vogezen.

De route was werkelijk geweldig om te rijden. Via mooie landbouwgebieden en leuke kleine dorpjes begonnen we aan een bergetappe met onze Lambortinki. Deze heette de Brabont Pas.

De Bramont-pas is een pas van het massief van de Vogezen , oplopend tot circa 1000 meter hoogte. Het scheidt de Lorraine en de Elzas , en is de provincie grens tussen de Vogezen – stad La Bresse – en de Rijn – Common Wildenstein .

De pasweg, die het hele jaar begaanbaar is, heeft aan de Elzas zijde een zeer kronkelig profiel dat veertien haarspeldbochten verbindt. Het is echt een prachtige weg met mooie vergezichten en dus tot zover ging de dag weer prima.

Bij aankomst bij de Camping Les Jonquilles werden we hartelijk ontvangen en kregen we een mooie plek toegewezen. Plek 80, grote kavel op hoek van een straatje, onder een boom, met uitzicht over het meer. Wij helemaal superblij, want het voelde ook goed meteen. Hup! Alles uitpakken en lekker alles klaarmaken voor een gezellige lunch buiten. Mir maakt er altijd echt een feestje van door echt uit te pakken met plankje met lekkere spullen erop, wijnkoelertje met flesje Rose en biertje voor de butler! Heh….gezellig! We zitten net en er komen een partij wilde wespen op onze af en bedekken al het eten en ze blijven maar komen in grote getalen. Shit…wij schrikken ervan en proberen nog met netjes het eten af te schermen. Geen ontkomen aan! Echt, tientallen wespen als een kluwe om ons hoofd aan het zwermen en op ons eten! Kwaaier kun je me niet krijgen….aan mijn eten komen!!

PHOTO-2018-09-14-15-01-05

We waren er weer klaar mee en dus al het eten weggegooid. Vervolgens zitten ze om Joep heen en wordt onze kleine veldheer in zijn lip gestoken. Zijn botox-lip ziet er heel indrukwekkend uit. Zo zielig hoe dit kleine viervoetertje schrok en overstuur was. Wij nog overwogen om ergens anders op het terrein te gaan staan en nog gekeken of we een wespennest in onze boom zagen zitten, maar konden niets vinden. Andere mensen zeiden ook dat ze veel last hadden van wespen, maar dat ze wat ons overkwam nog niet eerder hadden gezien. We waren beiden ook gedoucht, dus dat kon het ook niet zijn….

PHOTO-2018-09-14-15-01-45

De wespen bleven maar komen en ook nu zaten ze in de camper en onder de luiken. Wij keken elkaar aan en zeiden dat we hier geen zin in hadden. Inpakken maar weer en op pad.

Volgende etappe op deze dag was richting Freiburg te Duitsland om dan daar maar in het Zwarte Woud ergens een plekkie te vinden. Dat was niet zover rijden en dus kwamen we daar einde van de middag aan op een camping die we goed vonden eruit zien. Mensen, wat een drukte in deze streek met pensionada’s met campers, caravans en tenten. Alle campings die we wilden zaten vol. Bij een camping die we wilden, boden ze nog wel aan om met onze camper op de parkeerplaats te gaan staan. Wel voor het volle pond natuurlijk…dacht het niet! Wij dus weer zoeken en uiteindelijk begin van avond op Ferienpark Badenweiler te Badenweiler aangekomen. We waren het zo zat dat we eigenlijk al blij waren dat we een plek hadden. We hadden namelijk van tevoren gebeld. Bij aankomst hadden we de keuze om dichtbij het sanitairgebouw te staan of een plek met fraai uitzicht. Doe maar met fraai uitzicht zeiden we. Wij blij en hoopten dat we de komende dagen hier zouden kunnen blijven staan. Stom dat we niet vooraf de plek zijn gaan bekijken, maar ja…

Nou, het mooie uitzicht was waarschijnlijk een Skoda Fabio uit 2003 en een chateau caravan. Nu is chateau natuurlijk wel frans voor een kasteel, dus was dat dan het mooie uitzicht? En net boven de heg op 5 meter afstand zagen we nog het topje van een berg op afstand. Tevens stond naast ons een man die op zijn camper groot had staan: Jezus Leeft en aan de andere kant stond een ouder echtpaar die net een nummertje hadden gemaakt, want we hoorden een gepiep uit de caravan komen en de man had rode knietjes toen hij de caravan uitkwam. En dat alles binnen 3,5 meter van ons. Aangezien we altijd op natuurkampeerterreinen staan met grote plekken met veel privacy, kunnen jullie je wel voorstellen wat wij de volgende ochtend hebben gedaan. Inpakken en met gierende banden weg van hier. Wel heerlijke flammenkuchen gegeten op de camping.

De volgende ochtend zien we dat de komende week in Nederland weer fraai nazomerweer is en besluiten we weer naar Nederland te vertrekken. Duur rondje Europa met hoop ellende en weinig plezier. Ook onderling voelde deze week niet prettig. Miriam veel last van enkel die kobaltblauw is en net zo dik als mijn middel. We zitten duidelijk niet in ons ritme. Niet wandelen en niet fietsen.

We gaan op pad en besluiten om de rit in 1 dag te doen, dan zijn we tenminste op de plek. De rit gaat via uitsluitend de snelweg en gaat zeer voorspoedig tot aan 50 kilometer voor de nederlandse grens. Een file van 2 uur door een ernstig auto-ongeluk, waarvan het slachtoffer het niet meer kan navertellen. Er is dus een familie met heel veel intens verdriet en in dat licht valt dat geneuzel van ons in het niet. Dus dat beseffen wij ons ten zeerste. We hebben zin in de week in Nederland en nu alleen nog maar in positieve stand!

PHOTO-2018-09-14-15-01-56

Met Miriam gaat het overdag beetje bij beetje beter met haar enkel en doordat we in Nederland zijn, hopen we weer te kunnen fietsen over vlakke ondergrond. We komen aan op Landgoed Geijsteren in Geijsteren, vlakbij Venlo. Dit is ook een natuurkampeerterrein en is een groot veld waarop caravans staan. Ziet er netjes uit maar ook weer erg vol en druk. Ook hebben zij een groot bosperceel en daarop ligt camping de Buizerd, midden in een natuurgebied. Dat spreek ons meer aan en we besluiten om daarheen te rijden. Daar aangekomen zien we een terrein dat helemaal ons ding is. Midden in de bossen, mooie en ruime plekken voor de rest niet zoveel toeters en bellen. Knus sanitairgebouwtje en maar 5 caravans op het terrein. Bij de receptie op het landgoed hadden ze aangegeven dat we gewoon ergens konden gaan staan waar wel wilden, de beheerder kwam later op de avond wel even gedag zeggen. We kiezen een erg fraaie plek uit bij een open plek tussen de bomen om zodoende ook nog veel zon op ons perceel te krijgen. Vinden we erg lekker!

Nadat we weer kamp hadden gemaakt waren we meteen in een andere stemming en hebben we lekker buiten gegeten op de Safari Chef BBQ en tot ongeveer 21.00 uur buiten gezeten. Toen naar binnen gegaan en nog even een filmpje gekeken. Joep is ook helemaal door het dolle hier. Hij kwispelt er lustig op los en ook het wandelen in de bossen is zijn lust en zijn leven. De vakantie kan nu in volle glorie aanvangen….dachten we!

We hebben een enorme rel veroorzaakt op deze camping en dit heeft geleidt tot een enorme ruzie waar de beheerder heeft moeten tussen springen voordat Miriam en ik wat tikken zouden krijgen. Erg heftig allemaal en we stonden nog enige tijd te beven op onze benen… dit hadden wij nog nooit meegemaakt. Wat was het geval?

We hoorden vanmorgen een andere campingbewoner, die tegenover ons staat op 30 meter afstand, tegen de beheerder klagen over onze camper en dat wij op een mooiere plek als hem stonden. Aangezien ik hoorde dat het over ons ging, ben ik ernaar toe gelopen en gevraagd of er een probleem was met ons.

De beste meneer, 80 jaar oud, maar kranig baasje, begon meteen van leer te trekken wie ik wel niet was om op die plek te gaan staan, als er nog 30 andere plekken beschikbaar waren. Zo’n achterlijke verhuisauto (hij bedoelde onze camper) tegenover zijn uitzicht. Van die yuppen die van hun laatste centen perse een tandemasser camper moesten kopen en niets, maar dan ook niets te zoeken hadden op een natuurkampeerterrein. En dan ook nog die klotehond en dat net om de camper heen. Belachelijk!

Ik bleef rustig en begreep niet wat het probleem was. Ik antwoordde dat ik een plek mocht uitzoeken waar ik maar wilde en dat ik het met hem eens was dat ik ook irritant vind als er zoveel plekken zijn, dat mensen dan toch “dicht” op elkaar staan. Maar achterin het bos was het zo dicht bebost, dus niet veel daglicht en dat we dat niet wilden en dat deze plek waar we nu staan het meeste zon had. En dat ik vooraf gecheckt had of grote tandemasser campers welkom waren en honden welkom waren. Het net rondom de camper hadden we ook gevraagd aan beheerder, gezien onze eerdere ervaring op de Veluwe, en ook dit was geen probleem. Sterker; hij vond het een brilliante oplossing.

Maar de man ging maar door en werd agressiever en feller. Vingertje tegen mijn borst aandrukken, schreeuwen en de beheerder werd nerveuzer en voelde zich erg opgelaten richting ons. Maar de oude man begon te schelden en zelfs toen ik zei dat hij ons toch niet kwalijk kon nemen dat wij hier voor hetzelfde plezier van de natuur staan te genieten als hij, met zijn caravan of de buren met een tentje, maakte geen indruk bij de gefrustreerde meneer. De discussie ging maar door, totdat Miriam er bij kwam staan en zei dat de meneer moest stoppen met ons als probleem te zien, maar bij de camping moest zijn als hij vond dat grote campers niet mogen of zo. Toen liep het baasje kwaad op mijn Mirreke af en begon haar uit te schelden en te schreeuwen tegen haar. Toen ging bij mij de rem eraf en heb ik hem verteld dat ie zijn oude gestoorde kop moest houden, mafkees dat je bent. Ga dan lekker in je eentje in een bos staan. Op een camping staan nou eenmaal ook andere kampeerders met allemaal hun eigen wensen. Nou…..dat was weer een lontje voor hem om te ontbranden en de beheerder sprong er tussen om hem weg te houden. De vrouw van hem kwam er ook bij en trok hem terug naar zijn caravan.

Maar dit wil je toch niet? Zo’n ruzie om een plekkie? Wat bleek: de man had ons plekkie gewild omdat hij al de hele week op een plek stond waar een familie naast hem stond met veel gekakel. Ons plekkie mocht ie niet hebben, want die was niet beschikbaar. Wij komen binnenrijden en zetten hem daar wel neer. En dan ook nog zo’n groot ding voor zijn deur.

Na een paar minuten kwam het oude baasje naar Miriam toelopen om zijn excuses aan te bieden, vervolgens vroeg Miriam aan mij om hetzelfde te doen. Vanzelfsprekend gedaan en inmiddels hebben we het helemaal bijgelegd en begreep ook hij dat hij ons niets kwalijk kon nemen. Nog even gezellig gepraat over wat voor reizen ze allemaal gemaakt hadden en dat hij in zijn nadagen geen zin had in ruzie. Wij ook niet. Alles goed gekomen en weer rust op de camping.

Na deze aflevering van Dallasty Crest of welk soap dan ook, hebben we onze fietsen gepakt en zijn we met een hele mooie rit door de omgeving naar Venray gegaan en door de natuur en landerijen weer terug op de camping gekomen om lekker te lezen en in ontspanningsstand te komen.

Het waren niet onze beste dagen tijdens onze vakanties, maar hopelijk kunnen we de komende dagen weer genieten van ons eigen landje. We blijven hier een paar dagen staan, want dit is wel een top 5 locatie uit onze natuurterreinen. Echt een mooie fijne plek. Volgende week willen we nog naar Twente een paar dagen, maar we zien wel.

PHOTO-2018-09-14-15-02-06

 

8 en 9 September 2018: Enkel en alleen op Camping Oosterberg in Epen (L)

Het begin van de vakantie is niet geworden wat we ervan gehoopt hadden. Nadat we zaterdagochtend rustig wakker waren geworden na een supergezellig familie-etentje tijdens de botter-dagen in Elburg met mijn schoonfamilie, even nog de laatste boodschappen in huis gehaald door Miriam. De camper nog even afvullen met water en onze fietsen laden en toen omstreeks 10 uur op pad richting Zuid Limburg. Onderweg verliep alles voorspoedig en ook lekker rustig aan gedaan, waardoor we omstreeks 13.30 uur aankwamen op de Camping Oosterberg in Epen. We hadden via onze NKC app Campercontact en de ANWB camping-app deze camping uitgezocht om de komende eerste dagen van onze vakantie rustig aan te beginnen. De spullen uitstallen, de voortent gezellig maken en in de middag nog een fietstochtje beginnen in het prachtige heuvellandschap van Zuid Limburg.

PHOTO-2018-09-09-19-32-59

Tijdens het inchecken duurde het allemaal wat langer dan wenselijk was, door de zeer uitvoerige uitleg van de receptie-medewerkster. Erg vriendelijk allemaal, maar de rij werd langer en langer buiten de receptie. Eindelijk na een kwartier buiten te hebben gewacht, was ik aan de beurt en klaar voor het afgeven van mijn persoonlijke gegevens en een plek te krijgen. Wat is echter de mededeling van de “zachte g” dame? Ik moest eerst op het terrein een plek zoeken die beschikbaar was en dan terugkomen om deze plek door te geven en dan pas alle formaliteiten te regelen. Lekker dan! Dit had ook vooraf via een bordje bij de receptie gecommuniceerd kunnen worden. Maar goed…we hebben vakantie, dus haast is geen issue deze weken.

Na het oprijden van de camper op de juiste plek, met prachtig uitzicht en direct aan het bos gelegen, alles in gereedheid brengen en lekker een broodje eten als lunch, onder luifel van de camper. We waren er helemaal klaar voor.

Totdat ik buiten achter mij, een enorme klap hoor en opeens Miriam onder aan de trap van de camper zie liggen. Kermend van de pijn en meteen roepend; “het is gebroken, het is gebroken. Ik hoorde een luide knak!”

Ik hoorde die knak ook, dus ik was er ook van overtuigd dat ze iets had gebroken. Wat ze gebroken had, dat was direct goed te zien. Haar enkel werd dik in no time en Miriam geholpen overeind te komen en huppend naar een stoel te begeleiden. Godzijdank zijn we geoefende likeurdrinkers, dus we hadden ijsklontjes in de vriezer. Zo snel mogelijk koelen en met poot omhoog. Ik wilde de dokter of ambulance bellen, maar dacht eerst om te gaan kijken hoe het was gekomen dat mijn o zo geliefde Mirreke ter aarde was gestort. Na advies van onze vrienden Kees en Jose, waarmee we een paar weken geleden op pad waren geweest met onze campers, waren er betere opstapjes beschikbaar met grote schijven onderaan de poten van het opstapje om zodoende de druk op de pootjes van het opstapje te verdelen naar die grotere schijven en daarmee dus stabieler om neer te zetten. Dat vonden wij wel een goed idee, en ons kennende was het beste opstapje binnen 24 uur binnen via een online bestelling. Wat kan ons nu nog gebeuren…..

Nou, dat bewuste trapje stond dus behoorlijk scheef op oneffen staplek van camper en door de druk van Miriam op het trapje, braken 2 van de schijven af. Dat waren de “knakken” die we beiden hoorden. Na bestudering van het trapje, bleek ook dat je deze schijven weer op de rvs kogeltjes kon drukken om de schijven weer vast te zetten.

Bij Miriam werd de enkel dikker en dikker en bleven we de komende 1,5 uur koelen met eerst ijsklontjes, maar deze smelten natuurlijk. Wij nadenken wat we nu konden doen? Even in de vriezer van de camping kijken of mensen daar coolpacks hadden opgeslagen en deze even lenen? Maar ik had een beter idee. Zoals gemeld zijn we geoefende likeurdrinkers, maar Miriam heeft daarnaast nog de gave om ook nog eens veel van wijn te weten en te houden. Daardoor ligt er standaard een wijnkoeler-pack in de vriezer van de camper. Aangezien Miriam smal van lijf en leden is, konden we de wijn-ijsmuts zo over haar ranke enkeltje drukken en werd ze prima gekoeld.

PHOTO-2018-09-09-19-33-00

Wel verschrikkelijk balen zo op deze manier en we zien onze vakantie wel met argusogen op ons af komen. Terwijl de schrik inmiddels wat weg was, ben ik met Joep gaan lopen en heeft Miriam contact gehad met de huisartsenpost in Heerlen. Op basis van de vragen en testjes kwamen we erachter dat de enkel niet gebroken kon zijn, maar zwaar gekneusd. Dat is een meevaller; geen gips of zo.

Door de pijn van Mir zijn we erg vroeg naar bed gegaan en proberen we de nacht een beetje te slapen. Mir kan niks en ik zit inmiddels zwaar in de bediening.

De volgende ochtend op zondag kom ik in gesprek met een man, die met haar dochter een weekje aan het kamperen is en deze dochter is fysiotherapeut. Zij komt in de ochtend nog eens naar de enkel kijken en wat fysieke testjes. Ook haar conclusie is dat er geen breuk is, maar zware kneusing.

Dat is een flinke domper voor wat wij altijd in de vakanties doen, namelijk wandelen met Joep en fietsen tegenwoordig. We zijn aan huis gekluisterd. Het humeur wordt er dan niet beter op, aangezien Miriam altijd de witte tornado in huis is en niet stil kan zitten. Nu heb ik pas een probleem, want wat ze in haar hoofd heeft en normaal zelf doet, wordt nu subtiel en soms minder subtiel nu gedelegeerd aan haar lieftallige echtgenoot, die nu denkbeeldig in een witte blouse, met zwarte rok en wit schortje rond loopt bevelen op te volgen en daarnaast ook verantwoordelijk is voor het wel en wee van Joep. Kortom; het is tot nu toe nog niet aan vakantie toegekomen.

PHOTO-2018-09-09-19-33-00 (1)

We besluiten om morgen verder te reizen naar een andere camping in Zuid Limburg, want ondanks dat deze camping prima is, hebben we hier niet het prettige gevoel. We kunnen het niet uitleggen, maar waarschijnlijk omdat we beiden nogal rechtlijnig in het leven staan, kunnen we niet zo goed tegen een camping waar je mag gaan staan, waar je maar wilt. Dat geeft een dusdanig rommelig beeld op de velden en ook het feit dat overal auto’s her en der staan, maakt dit nog rommeliger. Tja…beiden zitten op dat gebied in het autistisch spectrum denken we. Maar goed, morgen rijden we weer naar een andere locatie om de komende dagen nog te genieten van het mooie weer. Eind van de week is overal in de buurt regen voorspelt, dus wat het in onze 2e week vakantie wordt, weten we nog niet. Misschien gaan we wel naar huis als Miriam na een paar dagen nog niets kan. Ze zegt net; ik meld mij morgen wel ziek bij mijn werkgever, dan blijven mijn verlofdagen tenminste staan….aangezien we elkaars werkgever zijn, geef ik haar weinig kans….