6 + 7 September 2019: Camping de la Blardiere, Rigny-Ussé, Loiredal

Vrijdagmorgen vroeg wakker worden en alles weer inpakken en wegwezen. We hebben vandaag een kleine 400 kilometer gepland staan om eens het Loiredal te gaan verkennen. We horen dat het er vooral voor fietsers een walhalla moet zijn, met mooie dorpen en de Loire rivier er doorheen lopend. Het is onze 28etrouwdag en we zijn van plan er weer een gezellige dag van te maken. Als we van de camping afrijden, moeten we eerst even tanken bij de InterMarche en overwegen we om direct boodschappen te gaan doen. Doen we niet, want we komen nog genoeg onderweg tegen. Eerst maar eens wat kilometers gaan maken en dan zien we wel. Ook besluiten we de snelwegen te pakken, want ondanks dat binnendoor wel mooier zal zijn, is de beleidsambtenaar die in Nederland verantwoordelijk was voor de aanleg van alle duizenden rotondes inmiddels geëmigreerd naar Frankrijk. Tjonge…die fransen kunnen er ook wat van hoor! Het schiet niet op zo. Dan maar de snelweg dus!

Onderweg verloopt alles voorspoedig en komen we uiteindelijk na de middag aan in het Loiredal. Eerlijk gezegd zeggen we allebei, na een tijdje daar te hebben gereden, dat het ons niet kan bekoren wat we zien. Links en rechts passeren we nog wat kastelen of afgeleiden daarvan. Miriam had een camping uitgezocht en voorgelezen wat de website over deze camping zei; paradijs, groen, natuur, kleinschalig, comfort, en….wijnproeverijen. Bingo!! Wij vol goede moed naar dit dorpje Montsoreau rijden en bij binnenkomst in het dorp, welke een eigen chateau had, zagen we hoe enorm toeristisch het was. We kwamen uiteindelijk bij de Camping Il Verte in Montsoreau aan, toen we zagen dat bij de receptie een rij met wachtenden stond voor een plekje. Miriam en Joep liepen even over de camping heen om de plekken te bekijken, maar die kwamen ook na een paar minuten hoofdschuddend binnen (zelfs Joep) om aan te geven dat dit het niet ging worden.

Wij de camper weer pakken en onderweg naar een volgend dorp, wat hopelijk wat stiller was. Na een klein half uurtje kwamen we in een wat rustiger omgeving, langs een zijtak van de Loire rivier bij een rustig dorpje met net daarbuiten een municipal camping. De La Blardiere Camping in Rigny-Ussé. We besluiten om hier te blijven omdat direct aan de camping mooie fiets- en wandelroutes lopen. Ook de plekken zien er prima uit en gezien het publiek dat er staat, ziet het ernaar uit dat het om 22.00 uur stil is op de camping. Daar houden we van! De rest van de dag blijven we bij de camper, maar doen nog wel even een wandeling naar het dorp om bij de plaatselijke kleine supermarkt de noodzakelijke boodschappen te doen voor de komende dagen.

Vanuit de camping lopen we over een dijkje langs het water richting het dorpje en zien zelfs een bordje met “Commerces” aangegeven. Daar zullen de winkels wel zijn, dachten we. Wij die kant op lopen en komen midden in het dorp uit op de doorgaande weg. Daar zien we het supermarktje en Miriam besloot om de boodschappen te doen en ik blijf bij Joep buiten wachten. Na 15 seconden komt Miriam in shock buiten en deelt mede dat deze winkel geen groenten meer heeft, geen vlees en voor de rest alleen veel noodrantsoen in blik. De sfeer sloeg acuut om….geen boodschappen, geen heerlijke maaltijd en een tirrade over dat we boodschappen hadden moet doen bij 1 van die 18 grote supermarkten langs de weg. Goede tip voor de camperaars onder ons; doe meteen boodschappen als je kunt en gok niet op een representatieve supermarkt in een dorp met 50 inwoners.

Aangezien het om eten ging, werd ik acuut pro-actief en vooral creatief. Ik loop weer de supermarkt in en zie een vitrine met traiteur-maaltijden die er niet uit zien. Weer teleurstelling! Vervolgens vraag ik vol lichtelijke mentale inzinking waar dan in hemelsnaam de volgende grotere supermarkt zit. DAN FIETS IK ER WEL HEEN!! (nou, dat klinkt toch paniekerig toch…!!). De dame bleef stoicijns rustig en zei dat ik dan 15 kilometer heen en terug moest fietsen. Mijn wereld stortte in. Miriam ontfermde zich over mij en zei liefdevol; dan improviseer ik wel wat! De lieverd!

Maar dan denk ik direct weer; Nutella, eieren met tomaten en yoghurt…is dat wat?? Dat was namelijk alles wat ik kon opnoemen wat er nog zoal was.

Een arm om mij heen en kalmerende woorden van dat het allemaal wel goed komt, gaf vertrouwen richting Miriam. Wij gezellig rustig terug wandelen naar de camper, alwaar we en biertje en wijntje dronken en Miriam in de kombuis zich terugtrok om haar belofte waar te maken. Ongelofelijk hoe die van niets toch nog weer een supermaaltijd tevoren kan toveren. Ze had een lekkere salade gemaakt en vervolgens op heerlijk frans brood een soort bruschetta gemaakt. Het brood insmeren met knoflook, dan roomboter erop, vervolgens een mix van kleine snoeptomaatjes, uitje, mozzarella, peper en zout en knoflook. Vervolgens dit in de oven zetten en voila! Was heerlijk en gezellige avond met zijn drieën. Joep is ook in zijn element en is gewoon grappig met alle capriolen die hij uithaalt. 

In de avond naar voetbal gekeken van het nederlands elftal tegen Duitsland. Ook dat was een mooi resultaat. Heerlijk geslapen tot de volgende ochtend.

Vanmorgen weer heel rustig op gang komen en na het ontbijt de wandelschoenen aan om een lekkere wandeling te gaan maken. Het weer is winderig, maar wel redelijk lekker. Ongeveer 20 graden en met het windje erbij is dat prima te doen. We lopen langs de waterkant over een dijkje kilometers weg en zien helemaal niemand onderweg. Het landschap boeit ons niet zo en ook de vergezichten maken niet het verschil. De rust overvalt ons wel. We lopen lekker door en praten over allerlei zaken die ons bezig houden over het verleden en heden. Samen vermaken we ons prima en genieten van dezelfde interesses en plannen die we hebben. 

Na de wandeling zijn we lekker voor de camper in de zon in slaap gevallen en ook toen heeft Miriam weer een lekkere lunch gemaakt. De koelkast is nu echt nagenoeg leeg, dus we besluiten om morgen weer verder te gaan naar een andere regio. Het fietsen is hier nog niet van gekomen, maar dat komt vast nog wel de komende week. Ook overwegen we nog de laatste paar dagen in Nederland te vertoeven, nu we ook zien dat daar het weer beter wordt. We houden alle opties open en zien morgen wel waar we terecht komen. Champagne-Ardennen, Orleans, Luxemburg….we weten het nog niet!

Eerst nog even een heerlijke nazomermiddag in de zon…

4 en 5 September 2019: Camping Armor Loisirs in Trebeurden, Bretagne

Zoals gisteren al gezegd blijven we de kust volgen de komende dagen. Na vertrek van de camping, verliep de reis prima en hebben we eerst onderweg nog gestopt om boodschappen te halen bij een grote supermarkt die we tegen komen. Mir doet de boodschappen en ik blijf bij de camper. Nadat we genoeg eten hebben ingeslagen, gaan we weer op pad. We vertrokken vanmorgen met grijs, grauw en nat weer, met een temperatuur van 14 graden. Niet om echt vrolijk van te worden, maar gaandeweg de rit schiet de temperatuur omhoog en laat de zon zich weer van zijn zonnigste kant zien. De landschappen waar we doorheen rijden lijken niet echt spectaculair, maar zien er gewoon plattelands uit. Weilanden, glooiende landschappen, soms een leuk dorpje, soms een rommelig industrieterrein en heel soms verkeer.

Het is hier zo rustig qua verkeer. We komen onderweg niet veel auto’s tegen op de secondaire wegen. Dan zien we uiteindelijk weer de kust in het vizier komen. De wegen die we kiezen zijn echt de kustweggetjes en zodoende zien we de opaal-kust van Bretagne weer regelmatig verschijnen. Miriam wil vandaag doorrijden naar de Granite-Rose kust. De graniete rotswanden daar zijn rose-achtig van kleur en in de zee liggen enorme rotsen verspreidt in het water. Slingerend door de dorpjes komen we via Binic, Plouha, Paimpol, in Treguier aan. Een prachtig dorpje met een waanzinnig mooi strand aan de Granite-Rose kust.

We besluiten om onze camper in de haven te parkeren en met Joep een wandeling te maken langs het strand en door een parkje op een eilandje vlak voor de kust. We zien een oudere man lekker zwemmen in de zee, slenterende stelletjes die flaneren over het strandje en de zonnestralen op hun neer voelen dalen.

Vervolgens rijden we door en komen aan in Tresgastel, net voorbij Perros-Guirec. Ook hier besluiten we om de camper ergens neer te zetten en weer te gaan wandelen met Joep. Het was een erg fraaie wandeling langs en tussendoor enorme rotsblokken in de zee in een baai. We lopen helemaal door tot het einde van het strand en passeren dan fantastische kapitale villa’s met uitzicht op de opaalkleurige zee en haven. Wat een plek om te wonen! We komen erachter dat wanneer je om de villa’s heen loopt er een ander strand en kustlijn tevoren komt. We lopen door en zien dan vervolgens echt mooie stranden en kustlijn. 

Beiden zeggen tegen elkaar dat Bretagne ons enorm verrast heeft qua natuur en infrastructuur. Het lijkt echt op Engeland en Schotland in vele opzichten, daarom wordt Bretagne dan ook wel Klein-Brittanië genoemd. Voor ons heeft het deze dagen het beste van beide werelden; het lijkt op Schotland, maar dan in de zon en in korte broek. Een duidelijke win-win situatie. We gaan hier in de toekomst dan ook nog zeker terug komen.

Mir en ik genieten enorm van deze dag en ook de blijheid van Joep voor het eerst bij en in de zee is ontwapenend om te zien. Met een bravour en enthousiasme loopt hij het water in en rent en vliegt over het strand.   Na een tijdje verlaten we het strand en pikken de camper weer op om verder te gaan. Het is midden van de middag en we willen het komende uur langs de kust een fijne camping vinden om de komende dagen te verblijven. De kust volgend komen we na een half uurt in Trebeurden aan, een dorpje helemaal in het noorden van Bretagne ten westen van Brest.

We ontdekken op Campercontact de camping Armor Loisirs die goede recenties krijgt en ook de foto’s zien er uitnodigend uit. Ook nog een paar honderd meter van het strand, dus we besluiten om deze camping maar eens op te zoeken. Bij aankomst was er plek genoeg om te staan, dus na installatie even gemoedelijk met wijntje en biertje in de zon zitten. Mir begint einde van de middag lekkere maaltijd te bereiden en ik lees lekker wat luchtige kost in magazines. Heerlijke avond gehad met ook nog TV tot beschikking, doken we vroeg in bed aangezien de avonden hier wel enorm afkoelen.

Vanmorgen erg rustig aan wakker geworden. Het regent een beetje buiten en zolang Joep nog slaapt, blijven wij ook lekker in bed dommelen. Het is de eerste ochtend dat we zo in luierstand de dag beginnen. Einde van de ochtend lekker douchen en kreeg Miriam weer een schoonmaakstuip. De hele camper moest eraan geloven en onze Mien Dobbelsteen was weer niet te houden. Daarom ik maar even met Joep gewandeld en buiten schot gebleven. De camper is weer verkoopklaar! Menig showroom zou willen dat hun campers er zo uitzien…

Na de middag besluiten we om via een wandelpad achter de camping naar het lagere gelegen strand te lopen. Een wandeling van ongeveer 1,5 kilometer, maar wel via steile wandelpaden. Nu is het in mijn geval door de zwaartekracht makkelijk om naar beneden te lopen, want de massa doet zijn werk. De wandeling terug zie ik als een berg tegenop. Ook Miriam blijkt. Maar goed; de beloning van deze wandeling is wel dat we op een strand terecht komen wat supermooi is. We lopen naar de waterlijn met Joep en willen kijken of hij er wat aan vindt zo in die zee. Nou; hij vond het geweldig! De beelden zeggen genoeg, maar het was aandoenlijk om hem zo blij en druistig door het water te zien banjeren.

Na een uurtje op het strand te hebben vertoeft, lopen we terug naar de camping en komen hijgend en puffend aan bij onze camper. Daar de rest van de middag lekker geborreld, gelezen en gebabbeld. Er moeten vandaag wat zakelijke knopen doorgehakt worden en dan is het altijd wel weer fijn om te vernemen dat we op 1 lijn zitten en ik volledige support van mijn Mirreke mag ontvangen.

De temperatuur begint einde van de middag af te koelen en we gaan zo naar binnen. Het heerlijk avondje is gekomen en vinden het kneuterige in de camper ook zo leuk. Deur dicht, kacheltje een beetje aan, lekker kokkerellen met TV-tje aan en knus onder de wol vanavond.

Morgen besluiten we deze regio te verlaten en gaan richting het Loire-dal. Het weer hier gaat de komende dag veranderen en aan de Loire schijnt het nog lekker 23-25 graden te zijn. Morgen dus weer een reisdag!

2 + 3 September 2019: Cote d Amors & Cap Frehel (Bretagne, France)

Maandagochtend worden we bij het ontwaken voor onze camper onaangenaam verrast door een paar megadrollen van een hond die duidelijk 2 a 3 maal groter is dan Joep. En Joep kan er ook wat van hoor! Maar goed, naast ons staat een belgisch echtpaar met 2 grote hazewind-honden. Gisteren waren de belgen erg toegankelijk en vriendelijk lachend naar ons, maar vanmorgen doen ze hun uiterste best om ons niet te zien of te groeten. Aangezien het de enige 2 grote honden op deze kleine camping zijn, moeten zij het geweest zijn. Toen ik de drollen zag, dacht ik ook; ha! Ze winden er geen doekjes om! Asociaal om zo’n baal stront voor de camper van een ander te laten liggen. We kunnen het niet bewijzen maar toch..Je ruimt toch de poep van je hond op, op een camping.

Een onsmakelijk begin van onze dag en dit blog, maar je maakt wat mee tegenwoordig…

Na even de boel opgeruimd te hebben, gaan we op pad. Vandaag staat niet een lange rit gepland, dus we hebben alle tijd van de wereld. We overwogen eerst nog om de Normandische kust meer te bekijken, mede door de enthousiaste tips van mijn ex-collega Serena. Dat ziet er ook goed uit, maar aangezien vooral Bretagne en Vannes op de planning staan, blijven we bij ons plan. Maar 1 ding is zeker; Normandie gaan we ook nog eens doen, want het was prachtig daar!

Wel besluiten we nog om Mont Saint Michel te bezoeken. Dat is een dorpje op een eilandje wat ook het hele eilandje bestrijkt. Wereldwijd bekend en daarom ook wereldwijd bezocht. We rijden daar de parkeerplaats op en staan in een file om naar een eilandje te mogen kijken. Hier komen de cultuurbarbaren binnen ons weer op en besluiten om weg te gaan van deze mega-drukke plek en het allemaal wat meer op een afstandje te bekijken. We zetten de camper bij een koffiestop, met uitkijk op het eilandje. Miriam wil nog wat foto’s maken en loopt een stukje die richting op. We hebben het gezien, maar ook direct daarna weer door met de rit.

We rijden nog even langs de kust voordat we hem uit het oog zien verdwijnen. Al snel rijden we Bretagne binnen. Door de binnenlanden van Bretagne, vlak langs de kust doet het landschap ons denken een Engeland en Schotland. Soms meer Schotland door de ruige rotsen, soms Engeland door het glooiende landschap met allemaal grove bouwstenen die doen denken aan de Cotswolds in Engeland. We hebben het hier prima naar onze zin en zitten goed in ons vel. 

Na verloop krijgen we weer contact met de kust en passeren we een aantal plaatsjes langs de Cote d Amors. We gaan de dorpjes niet in omdat we niet weten of onze camper wel makkelijk door de straatjes kan. We hopen op elke keer kleine campings net buiten die charmante dorpjes, zodat we makkelijk ook die dorpjes kunnen bezoeken per voet of fiets.

In het noorden van Bretagne ligt het departement Côtes d’Armor. 

De kust van Côtes-“Armor is werkelijk van een ongekende schoonheid. Vooral de emerald-kleurige wateren maken enorm indruk bij ons als we langs de kust rijden. Ook de hoge rotsen die we soms zien, maken het plaatje compleet.

We denken erover om in Dinard een camping te bezoeken. Dinard staat bekend om het statige en flamboyente leven van de vroegere rijkere fransen, waardoor dit plaatsje ook wel het Nice van het noorden wordt genoemd. Wij vonden het vergane glorie voor wat we gezien hebben. Bij aankomst bij de camping mogen we eerst de beschikbare plaatsen zien, maar we vonden het beiden niks. Hutjemutje op elkaar en megagroot. Met gierende banden weg van hier. Dinard slaan we dus over.

Uiteindelijk rijden we nog een eindje door en komen we terecht in Pleboulle, 500 meter van de kust waar we midden in het dorp een camping vinden; Le Freche a l’ane. Een fijne camping met vriendelijke eigenaren. Foodtruck voor de deur, restaurantje om de hoek en verse broodjes bij het wakker worden. We besluiten om hier 2 nachten te blijven staan om zodoende ook een beetje rust in onze donder te krijgen. We rijden nu al meer dan 1000 kilometer immers… We slaan ons kamp op en maken het ons gemakkelijk en gezellig. TV kijken is er niet bij aangezien we rondom tussen bomen staan. Op de grill maken we heerlijke kipreepjes en Miriam maakt verse pesto en pasta en ratatouille. In de avond koelt het wel af, maar overdag is het een zonnige 20 graden. Voor ons prima.

Vanmorgen werden we gewekt door de kerkklokken en voor het zingen moesten we eruit. Lekker wakker worden in ons bedje en klaarmaken voor de dag. De eigenaresse geeft ons een mooie fietsroute. Af en toe best steil blijkt later, maar wel een mooie rit. Wel gaf ze aan dat er een klein stukje route zat die met fiets erg steil  (dat is meer dan best steil..) te noemen was, maar met e-bikes moest het zeker lukken.

We gaan vol goede moed en bepakking voor Joep op pad. Ongelofelijk wat er allemaal meegaat op een fietsrit met de vandaag zeer dwarse teckel. We zouden hem zo van een klif af willen gooien soms. Nog niet eerder meegemaakt zo dwars. Maar we gaan op pad en het wordt onze eerste rit sinds lange tijden, dus we zijn benieuwd hoe we het ervan af brengen.

We gaan ons dorp uit en rijden direct de landerijen op richting Camp Frehel, onze bestemming van vandaag. 

De rit begint lieflijk langs een paar mooie hoeves en natuurgebieden, totdat we in het gebied komen waar de steile weggetjes zouden zijn. Nou…die helse klim kwam er direct aan en het viel niet mee kan ik zeggen. Op een bepaald moment hoorde ik opeens iets tussen mijn spaken rammelen. Ik kijk naar beneden en zie ik dat het mijn tong was…Tjesus wat ging ik stuk op die weg. Mirreke reed fluitend door, maar die heeft astma! Jut en Jul on tour!

We vermaken ons echt prima op de fiets en rijden door zandweggetjes naar de kust en langs de kust naar Cap Frehel.

De kaap, die bijna 8,5 km van de dorpskern van Fréhel afligt en 4 km van Plévenon, is tot beschermd natuurgebied verklaard en staat bekend om zijn steile rotswanden en als broedplaatsgebied van talrijke vogelsoorten. De rotswanden, met een hoogte van 70 meter, bestaan uit rode zandsteen, zwarte leisteen en roodachtige granietstenen. De grasvelden die tussen en langs de rotswanden lopen, maken deel uit van een 300 ha groot heidelandschap, welke in bloei staan. Prachtig! Sommige grillige gevormde rotsblokken hebben, vanuit een bepaalde punt gezien, eigenaardige vormen, wat namen opleverde zoals o.a. “De hoed van keizer Napoleon” en de “Varkenskop”.

Aan de kaap zijn twee vuurtorens gebouwd. De ene dateert uit de 1650 en is gebouwd onder koning Lodewijk XIV door de beroemde generaal, vestingbouwer en architect Vauban. De tweede en nieuwere vuurtoren die in 1950 nog werd verhoogd, kan op gezette tijden beklommen worden. In geval van gunstige weersomstandigheden kan men vanaf de toren de Kanaaleilanden zien liggen.

Door de bewolkte, maar zonnige dag zien we de eilanden Guernsey en Britannie niet, maar wel een hoop mensen op de kaap. We lopen met Joep helemaal tot het einde van de kaap en maken daar wat foto’s voordat we terug gaan naar de fietsen.

Miriam besluit via andere weg terug naar fietsen te lopen en laat ons alleen. Mijn terugtocht naar de fietsen met Joep was vreselijk. De kleine langharige dwarsteckel was in paniek en wilde met mij niet meelopen. Slepend dus mee en mensen moesten lachen en riepen; jullie zijn niet echt een goede combinatie he? Gelijk hebben ze, want Joep is gewoon een externe chromosoom van Miriam en ik ben bijzaak. Uiteindelijk vielen ze beiden elkaar weer in de poten en iedereen weer gelukkig!

Op de terugweg richting camping komen we in de middag nog langs een bretons restaurant met een gezellig veranda-terras. Miriam heeft daar heerlijke mosselen gegeten, gekookt in room en wijn, met gebakken spekjes erdoor heen. Ik had een soort crepe, gevuld met zalm, creme fraiche en bieslook. Was erg lekker, maar er was er weer 1 die deze lunch weer verstoorde; Joep. Zijn hormonen waren aan het opspelen in aanwezigheid van een tweetal viervoetige dames om hem heen. Zijn bronstige burlen was niet om aan te horen en wij direct na het eten meteen weg. Geen koffie…niks…met schaamrood op de kaken. Nog wel allebei excuses gemaakt aan andere gasten. Die konden er gelukkig om lachen.

De terugweg verliep voorspoedig en nu weer in chillmodus voor de camper. Lekker vlees op de grill straks en rustig avondje, voordat we morgen weer op pad gaan. We blijven de kust voorlopig volgen en zien wel waar we terecht komen.

1 September 2019: Camping Le Baie des Veys in Sainte-Marie du Mont, Normandië

Vanmorgen heerlijk rustig aan de dag begonnen met rustig wakker worden, koffie drinken en douchen in de camper. De douches zijn hier niet zo proper en we douchen heerlijk onder onze eigen Burstner Nexxo douche. Even afwasje doen, het stokbrood ophalen bij receptie en op pad richting Normandie. We zijn vandaag van plan om richting de kust van Normandie te rijden. De camping die we op het oog hebben ligt vlakbij Utah Beach.

Utah Beach was de codenaam van het meest westelijke van de stranden die waren uitgekozen om te gebruiken tijdens de landing in Normandië, tijdens de 2eWereld Oorlog. Ondanks dat we cultuurbarbaren zijn, heb ik altijd wel graag wat meer van de Normandische kust willen zien in relatie tot die oorlog die zoveel levens heeft gekost. Utah Beach is gelegen tussen Pouppeville en La Madeleine, aan de oostkust van het schiereiland Cotentin. Het strand was destijds toegewezen aan de Amerikaanse 4e Infanteriedivisie onder leiding van brigadegeneraal Theodore Roosevelt jr., zoon van oud-president Theodore Roosevelt.

In de nacht van 5 op 6 juni 1944 stoomde de Amerikaanse invasievloot naar de Franse kust voor Utah Beach. Mijnvegers gingen de schepen voor en maakten Duitse zeemijnen onklaar. Om 02:30 uur kwamen de schepen op de plaats van bestemming aan en stapten de militairen van boord in de landingsvaartuigen. Boven de wachtende vloot cirkelden jachtvliegtuigen om een mogelijke aanval van de Luftwaffe af te slaan.

De landingen op Utah Beach, Omaha Beach, Gold Beach, Juno Beach en Sword Beach waren een groot succes, waaraan echter ook de 13.100 parachutisten van de 82e en 101e Luchtlandingsdivisie hadden bijgedragen; die waren in de nacht van 5 op 6 juni erg verspreid landinwaarts terechtgekomen, waarbij zij aanzienlijke verliezen leden. We zien hier dan ook overal begraafplaatsen van duitse en amerikaanse/engelse soldaten die het leven lieten om onze vrijheid te realiseren, die we nu ieder dag mogen beleven.

De reis naar deze bestemming verloopt voorspoedig en ook deze 400 kilometers gaan vooral via tolwegen en de laatste 40 kilometer over secondaire wegen. Het landschap doet ons denken aan Flevoland, zo vlak en zoveel windmolens. Omdat we Flevoland ook zo mooi vinden, bevalt dit ons ook wel. We rijden door het minder drukke gebied aan de oostkant van Frankrijk als er opeens bij Caen een gedrocht van een brug opdoemt voor ons. Het lijkt wel een halve hoepel waar we overheen moeten rijden. Ziet er niet uit! 

Maar enfin…ook deze horde nemen we zonder problemen en halverwege de middag komen we aan op onze geplande camping. Blijkt hier ook siesta te zijn en dus niemand aanwezig die ons in kan checken. Wij zoeken dan vervolgens zelf maar een plekje op en en installeren ons. Na 16.00 uur kunnen we pas bij receptie terecht. Dit doen we dan ook meteen en gaan daarna een wandeling over de stranden van Normandie lopen.

Als we vervolgens met Joep achter onze camping de weg over steken en richting zee lopen zien we alleen maar weilanden en in de verte de zee. We besluiten eerst onze wandelschoenen aan te doen, want met gympen lijkt het ons niet verstandig. Goede keuze blijkt. We lopen richting de zee, langs de sompige weilanden totdat Mir opeens zegt; heey, dit is zeekraal!! Uhhh….maar dat leeft toch alleen IN de zee? We kijken elkaar aan en opeens komt het beses dat het eb is en dat we nu dus over de bodem van de zee lopen. Nou….het was meer klunen want we konden bijna niet normaal lopen omdat het zo vreselijk glad was.

Bij ons komt dan ook het besef hoe destijds de soldaten hebben moeten lopen over de stranden om het land te bereiken. Wat een beelden roept dat bij ons op. Ook de foto’s uit die oorlog staan op ons netvlies en we zijn er een beetje stil van.

We lopen helemaal tot aan de waterlijn, waar ’s avonds ook nog zeehondjes blijken te liggen. Joep gaat helemaal uit zijn plaat en is niet te houden. We ligen helemaal in een deuk als er opeens kleine krabbetjes voor hem oversteken en hij niet weet wat ie wil; toehappen of toch maar negeren, want ze ziet er wel raar uit. Hij blijft eromheen draaien en kwispelt er lustig op los. Joep lijkt bijna zelf een zeehondje, want hij ziet eruit! Kletsnat, glimmend en modderig bij de poten. Na terugkomt op de camping moest hij verplicht in bad en dat vindt ie niks.

We komen terug bij de camper vervolgens en lopen ook nog tegen een invasie van Vikings aan. Mooie kerels die terugkomen van een historisch evenement. Wij gaan lekker buiten BBQ aanzetten en blijven vanavond binnen in de camper. Overdag was het lekker weer en boffen we met een 20 graden, maar in namiddag koelt het behoorlijk af. Morgen gaan we verder langs de kust en weten we nog niet wat we allemaal gaan tegenkomen. Over een paar dagen laten we het weten…

31 Augustus 2019: Camping du Chateau et de l’Oseraie in Feuilleres

Zaterdagmorgen om 8.45 uur vertrokken uit Lelystad om uiteindelijk richting Frankrijk te vertrekken. De weersverwachtingen wijzigen nog per minuut, maar we willen richting Bretagne en de eerste stop die we willen maken is tussen Arras en Amiens. Dit betekent ongeveer 400 kilometer rijden voor de eerste dag. Mir en ik hebben afgesproken dat we niet oeverloos doorrijden om maar op “ plek van bestemming “ te komen. Per dag willen we deze vakantie niet teveel rijden en uiterlijk halverwege de middag op een camping arriveren. Dan lekker even wandelen met Joep en einde van de middag lekker in relaxstand met hapje en borreltje. Onderweg gaat het allemaal voorspoedig en is het niet te druk op de weg. Alleen half uurtje file bij Antwerpen gehad en daarna lekker op cruisecontrol doorrijden tot aan iets voorbij Lille. Dan de eerste stop om Joep even uit te laten, broodje te eten en dan nog maar eens kijken waar we denken te stoppen. 

Miriam zag mooie camping in de buurt van Peronne. Wij dus klaar voor de laatste fase van de eerste rit en onderweg zien we nog een paar mooie kastelen. Nu weten jullie dat wij echte cultuurbarbaren zijn en dat na het ooit gezien hebben van het Muiderslot in onze kinderjaren kastelen ons niet kunnen boeien. Ook Miriam niet. Cultuursnuivers zijn we dus niet, maar wel natuursnuivers. Daar voelen wij ons het beste bij. Natuurlijk hebben we respect voor het verleden en staan we wel eens stil met wat er in de geschiedenis allemaal gebeurd is. Maar we leven nu en tja..dan is de natuur en culinaire ontdekkingsreis voor ons het optimum. Uiteindelijk komen we na een mooie rit aan in het plaatsje Peronne en zoeken we onze camping op in het gehucht Feuilleres, gelegen aan een paar mooie visvijvers en een kanaal. 

De camping ziet er erg mooi en vooral gezellig uit. Allemaal kleine veldjes met beukenhagen als scheiding tussen de plaatsen. Wij krijgen een plek vlakbij kantine (hoe schatten ze het zo goed in…) en sanitairgebouw. Prachtplek en direct na het installeren van de camper gaan we aan de borrel. We hebben allebei zware oogjes na een tijdje en gaan in coma op onze ligstoelen. Miriam had einde van de middag de behoefte om een langere wandeling met Joep te maken en dus wij samen op pad met de kleine kerel. Het dorp was niet echt fotowaardig, maar de visvijvers en de natuurgebieden erom heen waren wel de moeite. Na een behoorlijke wandeling liepen we langs het water en passeerden we achterzijde camping. Mir en ik wilden nog doorlopen maar Joep ging in zijn ankers en had er geen puf meer voor. Ik blij! Wij terug.

Lekker voor de camper gezeten zonder de luifel uit, want deze is dus total-loss zoals eerder deze week gebleken. We kunnen hem deze vakantie niet gebruiken en de nieuwe is in bestelling. Met een gemiddeld temperatuur van ongeveer 21 graden de komende weken moet het te doen zijn. We hebben erg gezellig zitten kletsen met elkaar en voordat we het wisten was het al over zessen. Geen inspiratie en puf om te gaan koken en dus maar even naar de camping-hampburgershop. Op zaterdag bakken ze daar de heerlijkste hampburgers en vlaamse frieten. Klonk goe…en smaakte goe..Lekker makkelijk!

Domper was alleen de dame die ons moest helpen in de hamburger-shop. Deze had nou niet echt de arbeidsvreugde op het gezicht staan en haar gedrag was nog erger dan de lage wenkbrauwen onder haar ogen. Tjonge….als je toch zo naar je werk moet. Vervolgens begint iedereen over te lullen hoe ontevreden ze eruit ziet. Moet ongemakkelijk voelen, want vanaf dat moment gaat alles mis bij haar. Hilarisch hoe 15 volwassenen naar 1 madame kunnen kijken en er 20 minuten over haar praten. Wat wel weer leuk was, dat ik aan de praat kom met 2 dames uit Holland. Praatje pot over waar kom je vandaan, waar ga je naar toe….dat werk! Maar goed; de vorige vakantie kom ik in Zuid Frankrijk aan de praat met een echtpaar die mijn project in Hoogeveen goed kennen en ook de mensen waarmee ik daar werkte. Nu kwamen deze beide dames uit Schagen….laat ik nu daar als interim manager werken bij het bedrijf dat hun leverancier is op hun werk. Kennen ze mijn huidige collega’s daar en ben ik dus “die interimmer” waarover ze gehoord hadden. Hoe klein kan de wereld zijn! Wel leuk!

De hele avond blijven we gezellig buiten zitten en keuvelen we nog lekker door over alles en nog wat. Dan wordt het killer en besluiten we om naar binnen te gaan en nog even lekker tv kijken in de camper. De eerste dag was goed verlopen, erg gezellig en super geslapen  deze eerste nacht.

23-25 Augustus 2019: NCC Het Abbertbos – Dronten

Afgelopen vrijdag na ons werk meteen de spullen ingepakt in de camper om het weekend er nog even uit te gaan om voor onze vakantie nog even alles goed te checken of het allemaal nog werkt. De afgelopen weken waren druk en geen gelegenheid gehad om weg te kunnen. Ook nu kiezen we weer voor dichtbij en aangezien Het Abbertbos zo vreselijk goed is bevallen, is dat de bestemming wederom. Het weer gaat er fantastisch goed uitzien en dus we hebben er zin in. 

Bij aankomst op de NCC (Nederlandse Caravan Club) camping konden we meteen een plek uitzoeken en Miriam had bedacht dat we nog dieper achterin zouden staan op het verste veldje. Nou…meer een nisje, want de camping is op sommige plekken zo mooi ingericht dat we helemaal op ons zelf staan, half in de zon en half in de schaduw. Perfect.

Joep was ook direct weer op zijn plek en kwispelde er lustig op los en wilde alleen maar spelen. Geweldig om mee te maken dat dat beestje in een paar minuten alle stress uit je lichaam laat wegvloeien. Na aankomst en installatie van alle spullen, ook meteen een rondje door het bos met Joep en het zonnetje nog lekker schijnend door de bomen, realiseren we hoe mooi Flevoland is, zo dichtbij. We waarderen tekort hoe onze jongste provincie toch steeds meer ook in toeristisch gebied te bieden heeft. We zijn trots/fier om Flevolander te zijn.

Na een heerlijk rustig avondje voor de camper onder de luifel, lekker manden en zaterdagochtend samen na het wakker worden direct een lange wandeling maken. De geuren, kleuren en geluiden zijn aangenaam. Het barst hier van alle soorten vogels en die kakkelfonie in de ochtend is overweldigend. Door de hoeveelheid vogels in dit bos valt het ons op hoe weinig muggen en vliegen we ervaren. Voor de nachtrust is dat ook wel lekker. Meestal zoemen in de nacht die beestjes rondom je oren en irriteert dat mateloos. Dit weekend geen last van gehad!

Na terugkomst van de wandeling raak ik aan de praat met de beheerders van de camping. Deze camping is van de NCC en dat is een vereniging die in het verleden ruim 34.000 leden had en nu nog maar 1.600. Je kunt dus stellen dat het een sterfhuis is. Dat klopt ook wel gezien de gemiddelde leeftijd van de leden en het feit dat sowieso het verenigingsleven het moeilijk heeft om vrijwillige werkzaamheden te organiseren en binding te houden. Ook bij de oudere mensen dus. Het inmiddels stoffige imago werkt ook niet in het voordeel om jongere leden te werven en het na 50 jaar opeens heel anders te doen roept weer weerstand op bij de huidige leden die een gemiddelde leeftijd hebben van midden 70. Die willen geen verjonging, gezinnen, glamping en entertainment. Die willen gewoon nog steeds bingo, klootschieten, klaverjassen en in een kring met elkaar koffie drinken. De uiteindelijke conclusie is dus dat zij als vereniging de komende jaren deze camping gaan opgeven en dat ze hopen dat de bestemming als camping blijft bestaan. Miriam en ik werden meteen enthousiast om plannen te maken om de camping over te nemen. Beiden zouden dit wel willen doen als we besluiten om ons leven om te gooien. Jaaaa….impulsief zijn we zeker! De hele tijd samen over gehad wat we zouden doen en wat we anders zouden doen. DE camping heeft echt potentie om er wat van te maken. De bezetting is nu minimaal en marketing-technisch is er jaren niets aan gedaan om deze camping “op de kaart te zetten”. Wij meteen aan het rekenen en begroten gegaan om te kijken of het de moeite waard was om eraan te beginnen. Ik had nog oude begroting van camperpark van enige jaren geleden, dus daarmee aan de gang gegaan. Conclusie was dat we er niet van kunnen leven, dus er iets bij moeten blijven doen. Nou…gaat hem niet worden dus! We ploeteren maar weer verder in ons leven…was in ieder geval weer een ochtendvullend energieboost en gespreksstof.

Maar dan gebeurt er iets waar we enorm van balen. De bevestiging van de knikarm van de luifel breekt los en beschadigt onze nieuwe doek van de luifel. Best raar als je ogenschouw neemt dat het de hele tijd windstil is geweest. We schrikken enorm en proberen zonder al teveel schade de boel weer te bevestigen. Dat lukt dus niet en lichtelijk paniek hoe we dit dan gaan oplossen deze week, aangezien we volgende week op vakantie gaan.

De week is beredruk met de kapsalon en ik hele week in Schagen aan het werk. Op vakantie zonder luifel lijkt ons niks, dus we moeten wat regelen. Uiteindelijk lukt het ons om woensdagmiddag terecht te kunnen bij de Burstner dealer in Emmeloord. Pfffff…dat maakt ons alweer wat rustiger, ook omdat ik het kan regelen dat de camper kan brengen. Als het goed is, moet het door professionals snel op te lossen zijn, maar wij denken dat de luifelcassette bij vorige eigenaar een enorme klap heeft gehad, aangezien toen wij de camper gekocht hadden er een nieuw luifeldoek in moest. Hopelijk valt het inderdaad mee en hoeft er geen hele nieuwe luifel aangeschaft worden. Ook wel weer zonde van het nieuwe doek dat nu weer beschadigd is.

Dan aan het einde van de ochtend krijgen we ook nog een appje van onze buren dat ze in de middag langs willen komen om een bakkie te doen. Nu kan ik stellen dat dat bakkie doen in ons beiden geval nooit koffie is, maar een bakkie bier/wijn of ander soort sfeerverhogende drankjes. Gezellig! Ze blijven lekker eten om te BBQ-en dus het zal een middag- en avondvullend programma worden is de verwachting. Persoonlijk baalde ik wel dat ze kwamen want we hadden ook onze e-bikes meegenomen en zouden een route gaan rijden en door de komst van de buren kon dat dus niet doorgaan. Was wel een domper…..NOT!!

Zoals gewoonlijk bleek het weer een beregezellige middag en avond te worden met een hoop gelach en zelfspot. Joep en Kobus (broertje van Joep en dus ook buurjongen) vermaakten hun prima en wij dus ook.

Totdat we een telefoontje krijgen dat onze buren een aanrijding hebben gehad met een duitse toerist die opeens zonder te kijken met richtingaanwijzer naar rechts, opeens links afsloeg en buren geen kant op konden en dus geraakt werden. Gelukkig geen persoonlijk letsel, maar uitsluitend blikschade. Domper op een gezellige avond. (en nee….de BOB had niet gedronken!)

Nadat we zondagochtend wakker worden, ga ik meteen de afwas doen die er gisteren is blijven liggen en is Miriam de ochtendwandeling met Joep aan het doen. Na de afwas even heerlijk rustig lezen in onze nieuwe stoelen en in de middag nog een lange wandeling gemaakt met zijn drieen. Overige gedeelte van de dag luierend doorgebracht en na het avondeten rustig onze spullen ingepakt en weer richting huis gegaan. Dat ritje duurt dan 25 minuten…heerlijk toch? Zo dichtbij en toch heerlijk er helemaal uit in prachtige omgeving. Top weekend weer gehad en nu nog weekje werken en dan op vakantie. Waarheen weten we nog niet met het onbestendige weer. Tips zijn welkom!

19-21 juli 2019: Het Abbertbos in Dronten

De afgelopen weken waren onze weekenden gevuld met afspraken waardoor we niet met de camper weg konden. Dit weekend was het eerste weekend dat we weer op pad konden gaan, dus ondanks het feit het weer er niet al te veelbelovend uitzag, besloten we maar gewoon om te gaan.

Vrijdagmiddag kon ik iets eerder weg van mijn opdracht in Schagen in Noord Holland om redelijk op tijd in Lelystad te zijn om de camper nog te kunnen inpakken en klaar te maken. Aangezien Miriam ook wat eerder klaar was met haar kapsalon, had de lieverd al de boodschappen gedaan en mijn kleding in de camper gelegd. Om 16.30 uur reed ik op mijn motor vanuit Schagen naar huis en bij thuiskomst zag ik ons buurmeisje Roos en haar Timo met enorme picknicktafels bij de camper staan om deze erin te schuiven. Het plan was om deze picknicktafels mee te nemen zodat zaterdagmiddag de buren van de overkant ook redelijk konden zitten bij de camper. We hadden namelijk afgesproken dat we lekker op de camping gingen BBQ-en. We doen dit wel vaker en is altijd gezellig met elkaar! De picknicktafels pasten niet in de camper en dus de picknicktafels weer terugzetten in de tuin bij de buren.

Omdat we vrijdag pas laat vertrekken, willen we niet ver rijden en we besluiten dus om naar Dronten te gaan naar het kampeerterrein van de NCC (Nederlandse Caravan Club) in het Abbertbos. Nadat we deze camping besproken hadden, wees mijn buurman er nog op dat dit een nudistencamping was. Hij stuurde mij een appje met een afbeelding van de camping Abbertbos van de Nudisten Camping Club. Mir en ik gingen nog even goed checken, maar godzijdank was het dus een gewone camping. Sommige dingen moet je elkaar gewoon niet aandoen en mij op een nudistencamping neerzetten is zoiets…vooral voor de andere mensen is dat afzien. Maar goed; gewone camping dus in het Abbertbos. We waren er nog nooit geweest, maar ik was er in het verleden diverse malen met de motor langs gereden.

Het bos heeft (met Roggebotzand) een oppervlakte van 1515 ha. Vrij goed toegankelijk, met overwegend naaldhout. Veel reeën en fazanten. Ruiter-, fiets- en wandelpaden rondom en dwars door het bos, dus volgende keer nemen wij onze fietsen mee. Boswachterij Reve-Abbertbos strekt zich uit langs het Drontermeer, één van de Randmeren van Flevoland. Het vogelrijke loof- en naaldbos groeit op de drooggevallen bodem van de voormalige Zuiderzee. Hoe jong het bos ook is, het is rijk aan historie. In de polderbodem liggen stobben: restanten van afgestorven bomen. Ze zijn duizenden jaren oud. Zo’n 5000 jaar geleden was een groot deel van Nederland bedekt door een groot moerasbos. Het Reve-Abbertis een multifunctioneel bos. Er wordt hout geoogst, maar ook mens en dier krijgen volop ruimte. Reeën houden zich vaak diep in het bos schuil. We hebben ze wel gehoord maar niet gezien dit weekend.

Bij aankomst op de camping vonden we meteen een mooie plek om te gaan staan. Redelijk achterin en niemand om ons heen. Heerlijk rustig. De camping is gevuld met een aantal caravans met eigenaren die allemaal ouder dan ons zijn. Nu is deze Nederlandse Caravan Club over zijn hoogtepunt heen qua omvang en betrokkenheid van zijn leden, maar de beheerders van deze camping zijn allerhartelijkst en vriendelijk en doen vooral niet moeilijk. De camping is gezien de gemiddelde leeftijd van zijn gebruikers nou niet bepaald dynamisch en speels. Je hoort er werkelijk helemaal niets. Alleen het geluid van de wind, de bomen en het regelmatig overvliegen van zwermen vogels zijn de hoogtepunten van de dag! Wij houden ervan. Midden in de natuur en ook nog eens zo dichtbij; prima locatie om in de weekenden te verblijven met Joep. We lopen zo vanuit de camping de bossen in en mooie wandelingen te maken.

Na aankomst luifel uitdraaien, stoelen eruit, BBQ eruit en in relax stand een biertje, wijntje en pruttelend verse tomatensaus maken voor de spagetti die we deze avond eten. Miriam zit lekker te kokkerellen en we praten gezellig over de afgelopen week en de plannen voor dit weekend.

We zitten buiten tot een uurtje of 11 en gaan dan naar binnen om ons mandje op te zoeken. Joep is er ook klaar voor en slaapt als eerste. De nacht valt op door de stilte op deze camping. Je hoort echt niets!

Zaterdagochtend ziet het weer er niet al te best uit en komen er verschillende buien langs onze camper. De storm- en regenwaarschuwingen van KNMI maakt dat we even contact hebben met onze buren of het nog wel wenselijk is om te komen BBQ-en bij ons. Nou, dat was zeker het geval en buienradar maakt duidelijk dat aan het einde van de middag de buien voorbij zijn. We gokken het er maar op. Eerst heerlijk buiten ontbeten, douchen in eigen camper, aankleden en dan klaarmaken voor wandeling door de bossen met onze Joep. Hij heeft er zin in en is superactief aan het trekken aan de riem en ruikt van alles. We lopen een behoorlijk rondje, totdat we merken dat er weer een bui aan zit te komen.

We komen net op tijd terug bij camper en besluiten om met zijn drieen even een siesta te houden. Zware ogen hebben we en omdat het kan even de oogjes sluiten voordat we voorbereidingen doen voor de BBQ met de Heldingen familie. Miriam maakt een heerlijke bonensalade en wat andere groente, terwijl ik bij de beheerders van de camping wat stoelen kan kan pakken voor het bezoek en doe de afwas om zo schoon mogelijk de bonte middag te kunnen beginnen. Het bonte viel wat tegen, aangezien de buren de avond daarvoor een nogal heftig feest hadden meegemaakt. Ik maakte mij pas echt zorgen toen ik aan hun geen alcoholische versnapering kon slijten. Wat een domper. De uitdaging was om later deze middag toch nog een biertje aan ze te kunnen slijten, maar ze bleven volharden en maakten een wat uitgebluste indruk. Wel samen een gezellige middag gehad met als hoogtepunt een kaarttruc van Timo, welke hij op Miriam ging uitproberen. De truc was geweldig, maar de ontlading van Miriam toen de truc uitkwam was hilarisch te noemen. De verbazing, het enthousiasme en onbegrip in 1 expressie op het gezicht te zien was onbetaalbaar.

Na het gezellige etentje met de Helsdingen’s ging de familie weer naar huis (en linea recta naar bed is mijn vermoeden), en ben ik de afwas gaan doen bij het toiletgebouw van de camping. Miriam ruimde de camper een beetje op en hebben we gezamenlijk tot laat in de avond buiten gezeten, koffietje en likeurtje erbij en lekker kletsend over de komende vakantie in september. Was erg relaxte en fijne dag.

Na een super nachtrust, zagen we vanmorgen een prikkend zonnetje aan de hemel staan en hebben we in de zon gelezen en ontbeten. Weer een langere wandeling met Joep door de bossen en nu vanmiddag niks doen. Vanavond na het eten pakken we alles weer in en gaan huiswaarts. Ik denk dat we volgend weekend weer hier gaan staan en dus reserveren we even. Het is hier erg goed bevallen en vooral de rust en locatie zo dichtbij vinden we super. Alleen nemen we volgende week wel onze fietsen mee om een mooie rit te maken en te gaan lunchen bij At Sea in Dronten. Dit is maar 2 kilometer van de camping af, dus mooi eindpunt voor deze fietstocht. Eerst maar weekje werken weer. We klagen niet…