26 juni 2015, Cove naar Ardelve, vlak bij Ailean Donan

Vanmorgen heerlijk relaxt wakker worden en dus voor het eerst “los” gestaan voor een nacht in de middle of nowhere. Ging supergoed. Accu’s voldoende capaciteit, koelkast op gas prima, watertank gevuld en de toiletten…..inmiddels weer vol!! Maar deze kunnen we hier niet kwijt, dus moeten we op zoek naar een stortpunt om ze te legen. Maar ja…waar kom je die tegen als je niet op een camping wilt staan?

We besluiten om te proberen om vanavond ergens in Shieldaig te gaan staan. Dit is ook een camperplek zonder faciliteiten, maar daar kun je wel afstorten in het openbare toiletgebouw. Moet een prachtige plek op berg zijn, met uitzicht op een baai en haventje met schepen. Deze plek krijgt ook hoge waardering van zijn bezoekers, dus we verwachten er veel van. Maar eerst gaan we beginnen met de rit door het Wester Ross Coastal Route. Deze weg moet erg mooi en spectaculair zijn, dus kom maar op!

Het is een prachtige weg, met enorme vergezichten en mooie dalen en rivieren. Eerst moeten we nog op aandringen van Neil Johnson, onze engelse/schotse vriend langs Red Point. Dat is ook een uiterste puntje op een schiereiland aan einde van eveneens een doodlopende weg. Dit strand moet rood van kleur zijn en in de verte zie je allemaal bergkammen en dorpjes. Moet een waanzinnig uitzicht zijn. Wij komen bij de afslag naar deze weg en blijkt het nog 16 kilometer te zijn voordat je er bent. Maar deze weg ziet er zo slecht en hobbelig uit, dat dit een enorme lijdensweg gaat worden voor ons en onze camper. Maar…..we willen het graag zien, dus blik op oneindig en gaan met die banaan! Na een half uur komen we aan bij Red Point en bleek dit de grootste deceptie aller tijden te zijn; we zien helemaal niets door de mist en regen. Uitzicht tot aan mijn navel en verder niet! Het weer werd er ook niet beter op, dus even wachten was ook geen optie. Wel zagen we een enorm strand met een wat rode zandsoort, dat dan weer wel….bedankt, Neil!!

C360_2015-06-26-10-43-14-117

Al met al een ruim uur verloren qua tijd, maar toen we uiteindelijk weer op de oorspronkelijke afslag kwamen, kon onze mooie rit beginnen. Tjonge…ik zal e.e.a. niet meer uitdrukken in superlatieven, want die hebben jullie al de hele week gehoord over het landschap in Schotland, maar wat is dit een mooi ruig gebied. We rijden langs Loch Maree door naar Kinlochewe om vervolgens af te buigen naar Torridon, door de Glen Torridon (Glen = dal). Dit berggebied staat bekend als oudste berggebied van de hele wereld. Deze bergkammen bestaan al 6000 miljoen jaren geleden. Je kunt het ook wel zien aan de bergen dat ze ouder zijn dan de omliggende. Ook de bomen op de berg zien er ouder en dramatischer uit dan de jonkies lager in het dal. Je kunt het niet uitleggen, maar het is werkelijk een prachtig groen dal, met altijd weer die vergezichten. Bergen die over de schouders van de voorliggende bergen meekijken en dus zie je diepte van het landschap. Het is druk met verkeer, maar nu echt! Er is een sportevenement gaande met lopers en fietsers. Veel schakelen en remmen met de camper dus..lijkt wel werken!!

2015-06-26 17.47.32 2015-06-26 18.03.25

2015-06-26 18.07.19

Nadat we kilometers lang heel stil in de camper waren door alle indrukken zagen we ineens dat we bijna al bij onze nachtplek aangekomen waren, namelijk Shieldaig. De mooie camperplek stond aangegeven en terwijl we het terrein oprijden, zien we dat we door onze zware dubbelassige camper niet verder het terrein opkomen, zonder weg te zakken in de modder en dus ook niet meer weg kunnen komen. We durven het niet aan, want om ons heen zien we een aantal camperplekken helemaal omgeploegd door wielspin. Wij nemen het risico niet, ondanks het feit dat dit een supergave plek is om te staan. Hier wel even het water aangevuld en weer op pad naar een volgende bestemming waar we kunnen gaan staan voor de komende nacht.

2015-06-26 18.04.15

We rijden via Shieldaig door naar Kishorn, een klein vissersdorpje waar we stoppen bij een SeaFood Bar om te gaan lunchen. Bar ziet er gezellig en vol uit en met een beetje mikken, kan ik onze camper nog net kwijt op de parkeerplaats. Binnengekomen worden we hartelijk ontvangen en bestellen we een witte wijn en om te beginnen een bord met Kullen Skink, een kabeljauwsoep met een beetje kerriesmaak. Lekker! Daarna een broodje met eigen gerookte schotse zalm. Dit was de lekkerste die we samen ooit gehad hadden. Zo zacht en mals!

Daarna nog samen een bordje met Jabobsschelpen in knoflook gebakken en geeindigd met een Chocolate Toffee Pudding met ijs, ook gedeeld! (ik haat delen….)

Hele vriendelijke mensen in de bediening en direct nadat we Neil en Yvonne hadden getipt over deze bar, kregen we al het berichtje terug dat ze hier ook geweest waren, die bourgondische visgenieters. Schept weer een band, zo’n zelfde plek!

Nu de laatste etappe langs Loch Carran, waar volgens het reisboekje van Miriam een aantal campings lagen. Al dat we zagen, maar geen campings. Toen maar weer doorgereden naar Stromeferry en door naar Ardelve, waar volgens onze navigatie een camping moet zijn, met uitzicht op Ailean Donan, het meest beroemde en gefotografeerde kasteel van Schotland. Hier waren we al een paar keer geweest, maar Miriam wilde weer naar het kasteel toe. Ik niet, dus Mir gaat alleen en ik werk aan mijn achterstallige blogs van de afgelopen dagen.

2015-06-26 17.53.43 2015-06-26 18.12.10

We staan nu de laatste avond aan de kust en buigen morgen af richting Fort William en Glencoe. Daar willen we echt een paar dagen staan om in ieder geval morgen mijn 50ste verjaardag te vieren, maar mogelijk ook nog een paar extra dagen bij de Claigach Inn. Daar hebben we ook eerder een sta-caravan gehuurd en die regio bevalt ons goed! Vanavond eerst maar even plannen maken voor deze dagen.

25 juni 2015, Laide naar Cove

Vanmorgen wilden we weer een poging doen om de camping af te rekenen. Maar na 3 pogingen gistermiddag en gisteravond, liep ik toch maar weer naar de receptie van de camping. Weer alles donker. Het doosje met 6 eieren die er sinds gistermiddag al voor de deur stonden, waren er nog. Viel mee dat de eieren inmiddels niet waren uitgekomen…

Nu hing er een briefje dat de campinggasten maar naar zijn huis moesten komen en aanbellen, dus ik naar zijn huis. 3x aangebeld en om het hoekje gekeken, maar er was niemand. Miriam en ik vonden dat we inmiddels ons maximaal hadden ingespannen om de 21 pond achter te laten bij de beste man. Trouwens; die 21 pond was het echt niet waard, want wat was de camping een afgetrapte zielloze bedoening zeg. Er stonden nog 18 oude aluminium sta-caravans, met de beste tijd gehad, en een kaal veldje waar wat campers op konden staan. Het uitzicht vergoedde een hoop, maar het sanitairgebouw en de ruimte waar je je chemische toilet kunt storten en schoonmaken, daar zou je je schapen nog niet in onderbrengen. Nadat we nog met een paar mensen op de camping hadden gesproken, die ook zeiden dat deze man er al jaren niets meer aan deed en dat het jammer is van zo’n mooie camping. Want de ligging en uitzicht was fantastisch.

Zonder te betalen dus uiteindelijk weggereden. Voelde niet goed, maar nogmaals; we hebben er alles aan gedaan. Zelfs nog op zoek geweest naar een brievenbus. Was er ook niet….

De rit van vandaag gaat naar Cove. Een klein dorpje aan een doodlopende weg op een schiereilandje. De man van de camper naast ons, raadde ons deze plek aan om wild te gaan kamperen. Je staat daar op een stuk gras, tussen de duinen en met uitkijk direct op 25 meter naar een parelwit strand met rotsen en een superblauwe zee. Je hebt er geen faciliteiten, maar je staat er fantastisch. Wel; de man had gelijk! Wat een plek!

De rit ernaar toe was maar een korte, dus na een paar lange reisdagen, nu een makkie. Ongeveer 30 kilometer door mooi landschap en glooiende wegen, door gehuchtjes, boerderijen en zeegezichten. We besloten om vandaag sowieso een rustdag ervan te maken. Lekker lezen en gezellig drankje erbij; helemaal niets doen, geen plannen, geen activiteiten, niets!

Toen we aankwamen op Cove stonden er inmiddels al een paar campers op het terrein. Ongelofelijk hoe sommigen dan zijn. Ze gaan pal naast een andere camper staan en terwijl er nog heel veel lege plekken zijn. Mir en ik hebben geen zin in aanspraak vandaag en besluiten om onze camper helemaal aan het einde van het terrein te zetten, pal voor het strand. Afstand tot de volgende camper is ongeveer 50 meter. We staan nog maar net en binnen no-time staan er direct naast ons weer een paar campers. Geen probleem overigens….waren rustige mensen.

C360_2015-06-25-11-36-11-152C360_2015-06-25-15-44-35-690

Nadat we ons geinstalleerd hadden, zijn we even thee gaan drinken en boekje gepakt. Na verloop van tijd keken we elkaar aan en zaten we er helemaal doorheen. Onze ogen vielen dicht van vermoeidheid en rozig zoals we waren, besloten we om lekker even een tukkie te doen in ons knusse bedje. Ongeveer een uurtje in coma gelegen en toen ook de regen was gestopt, zijn we het strand op gelopen en hebben daar een wandelingetje gemaakt om vervolgens na terugkomst in de camper gezellig een biertje, wijntje, toastje, kaasjes etc te hebben gepakt.

C360_2015-06-25-12-07-18-033 C360_2015-06-25-11-49-36-096

Werkelijk heerlijk was deze luie dag. Aan het einde van de middag hebben we buiten voor de camper in de zon gezeten en zelfs buiten ge-bbq’t. Bijna op het strand! Was super! Ook relatief vroeg naar bed gegaan en zodoende is deze dag grotendeels slapend aan ons voorbij gegaan. We spreken met elkaar af, dat we dit vast even nodig hadden. Morgen gaan we weer een wat langere rit maken en zullen we weer heel veel moois zien!

24 juni 2015: Althandhu – Laide, Wester Ross

Vanmorgen op tijd opgestaan en ons klaargemaakt om te vertrekken. Eerst nog even alles bijvullen en afstorten en op weg naar onze volgende stop; Ullapool!

Daar willen we de boodschappen doen voor de komende 2 a 3 dagen als we in het wild gaan kamperen. Vorig jaar waren we daar ook en wisten wij nog een redelijk grote Tesco Supermarkt te zitten. Onderweg weer dezelfde weg als gisteren gereden, maar nu vanaf de andere kant. Ongelofelijk hoe dan toch anders de uitzichten zijn, maar niet minder mooi. Het valt ons op dat het druk is op de weg. Er zal vast wel wat te doen zijn ergens, want het is echt opvallend. We kwamen nu 15 auto’s tegen op 45 kilometer, in plaats van gisteren 9 stuks. Toch een stijging van 75-80%!

Aangekomen in Ullapool hebben we eerst even getankt en bij medewerker van tankstation gevraagd of er ergens een brommerwinkel is of soort van garage. Die was er wel, maar bestaat niet meer. Dat verrast ons niet zo, aangezien we deze vakantie maar 2 brommers/scooters zijn tegengekomen. Tegenover de Tesco blijkt echter wel een fietsenreparatieshop te zitten. Daar konden ze mij echter ook niet helpen aan een nieuwe achterband voor onze scooter. Wel ging  de beste man om zich heen bellen of iemand wist waar er eentje zat. Inverness of Fort William moeten er eentje zitten. De laatste plaats doen we nog wel aan, maar Inverness komen we niet meer.

We besluiten ons scooteravontuur maar los te laten en verder te genieten van tot nu een fantastische vakantie. Wat een land, wat een natuur en wat een rust!

C360_2015-06-24-10-56-39-955

Na Ullapool gaan we richting Wester Ross, het gebied zuid westen van deze stad. Dit gebied zijn we nog nooit geweest, dus we zien ernaar uit om er doorheen te rijden. Wat opvalt is dat dit gebied groener en meer Rocky Mountains cq Montana achtig aandoet. Totaal anders dan de andere gebieden. Wel een super mooie omgeving, met ook weer altijd die bergen, die er dramatisch uitzien in de donkere wolken en regenachtige mist die we de hele vakantie al om ons heen hebben. We hoeven de bikinilijn niet te harsen en factor 30 zonnebrandolie is ook niet nodig deze vakantie. Een zuidwester, met kaplaarzen is een betere optie! Al met al zijn er genoeg droge momenten om te gaan wandelen of buiten te zijn.

C360_2015-06-24-12-52-30-544

Na ongeveer 40 kilometer komen we langs de grootste watervallen van het Verenigd Koninkrijk, The Falls of Measach. Deze watervallen zijn gesitueerd in de Carrieshalloch Gorge, een enorme kloof tussen de bergen, die steeds smaller wordt en uiteindelijk dus uitmonden in de watervallen. De wandeling ernaar toe was goed te doen, alleen terug was even een klim. Maar zonder te stoppen en stevig wandelend kwamen we weer boven terug bij de camper.

C360_2015-06-24-12-27-26-004 C360_2015-06-24-12-36-28-202

Na dit bezoek zijn we nog even doorgereden totdat we weer bij een prachtige vallei uitkwamen, met op de achtergrond Loch Broom. Daar besloten om te stoppen en lekker te lunchen in onze camper. Na de lunch de laatste etappe om ergens een leuke plek te vinden om los te gaan staan, dwz niet op een camping, maar in de natuur op ons zelf.

Langs de weg staan zien we niet zitten, dus zoeken we een zijweg die doodloopt richting uitzicht op een baai. Voordat we aan het einde van deze weg kwamen, moesten we op een smal weggetje toch nog zo’n 5 kilometer doorrijden tot het eind….waar al iemand stond! Deze was niet van plan te vertrekken, gezien het mooie uitzicht, dus wij maar weer door naar een volgende zijweg ergens. Ook daar konden we geen plek vinden om te staan. Nadat we hier weer een uur aan besteedt hadden, besloten we maar weer op een camping te staan, onderaan een strand met ook uitzicht op een baai. Daar staan we dus nu. Vlak naast een kerkhof…zijn we in ieder geval niet alleen.

C360_2015-06-24-22-57-38-026

C360_2015-06-24-17-22-16-727 C360_2015-06-24-17-23-57-477

Vanmiddag gezellig buiten een biertje en wijntje gedronken en super gezellig zitten kletsen over al onze nieuwe plannen voor de toekomst.

Het weer betrok inmiddels weer zodanig, dat we in de camper verder zijn gegaan met de gezelligheid. We hebben gedanst in de camper met veel lol. Ik had namelijk weer eens de Ben Liebrand Jaarmixen vanaf 1982 tot en met 2005 meegenomen. Het geluid in onze boxen in de camper zijn hartstikke goed, zo ook onze stereo, dus we waanden ons in een dancing!!

Met het eten hebben we ons echt bescheurd, ook door de hoeveelheid drank die we genuttigd hadden. Mir was verse pasta aan het koken, met eigengemaakte groentesaus en gehakt.

We waren aan het eten en aan de pasta zat zo’n rare smaak; niet thuis te brengen, maar wel bekende smaak…

Wat bleek nu? Normaal kookt Miriam in flessen water vanuit de supermarkt en niet vanuit de watertank van de camper. Nu had ze door de totale delirium wel water uit de kraan gepakt en zodoende smaakte de pasta naar Steradent!!

Nu zie ik jullie denken; Steradent??? Ze hebben toch wel nog hun eigen tanden????

Ik leg het even uit aan jullie. Steradent voeg je in je watertank toe als je de leidingen en tank wilt schoonspoelen. Na dit ritueel spoel je een paar keer met schoon water alles nog een keer na en klaar is Kees. Dat naspoelen waren we voor de vakantie dus vergeten en zodoende smaakte het water naar Steradent.

Wij zagen het al helemaal voor ons; mensen denken dat we een epileptische aanval hebben door de hoeveelheid schuim op onze bekken. In ziekenhuis komen ze er pas achter dat het Steradent is.

Of….iedereen na de vakantie zegt: hebben jullie je tanden laten bleken in de vakantie? Nee, we hebben pasta van Miriam gegeten, namelijk Pasta Steradenti!

Nou…dit waren dan weer de beslommeringen van vandaag. We gaan manden en morgen rijden we verder naar Gairloch. Moet ook een mooi plekkie zijn!

Dinsdag 23 juni, Durness naar Altandhu

De ochtend begon met vreselijk balen! Na het ontbijt gingen we naar buiten om de scooter op het scooterrek te plaatsen en toen hij op het rek stond, zag ik dat de achterband over de gehele zijkant was beschadigd en zelfs bijna tot aan karkas doorgesleten. Wat bleek; de nieuwe verzwaarde vering die ik erop heb laten zetten, heeft tegen de zijkant van de band aangezeten en heeft deze helemaal weggesleten tijdens het eerste ritje samen van een uur rijden. He-le-maal aan gort gereden. Einde scooter avontuur deze vakantie. We zijn er ziek van! Eerst moet je 7 maanden wachten totdat je eindelijk je gekochte scooterrek geplaatst krijgt op je camper, zodat je al een vakantie zonder scooter hebt moeten doen. Dan nu dit; koop je bij erkend scooterbedrijf een verzwaarde verenset, laat je vervolgens er door hun eigen monteur opzetten. Die zegt nog; “is wel krap allemaal, maar het past.” Dus niet!! We hadden zo’n schik met het scootertje hier, dat we overwegen om morgen in Ullapool naar een scooterdealer te zoeken om de band en veer weer te laten wisselen.

20150623_090541

Toen begon vervolgens de omvormer weer op alarm te piepen. Deze was tijdelijk geplaatst door onze camperdealer, omdat onze nieuwe omvormer voor garantie terug naar importeur moest. Ook deze liet ons in de steek, leek het. Ik met al mijn technische vernuft (vergelijkbaar met een prehistorisch fossiel) op zoek naar de storing. Bleek er een kabeltje ergens niet goed te zitten. Nu werkt het weer, dus als we in het wild kamperen, hebben we in ieder geval stroom om de tandenborstel, de laptop, baardhakkelaar en mobiele telefoons op te laden. Tja….ik weet het; allemaal geen levensbedreigende beperkingen als het niet werkt, maar toch…we zijn er zo aan gewend.

Nadat we op onze camping voor vertrek alle tanks hebben geleegd of gevuld, gaan we op pad richting Altandhu via een prachtige weg. Deze weg hebben we grotendeels vorig jaar al gereden, maar er zitten nog steeds stukken tussen die we nog niet gehad hebben. Verkeer is er op deze normale werkdag ook niet te bespeuren op een enkele auto na. Kortom; we hebben alle rust om ons heen om te stoppen wanneer we willen en niemand tot last te zijn met de redelijke grote camper op een enkelbaans weggetje. Deze weg moesten we zo’n 50 kilometer volgen, voordat we echt in de verlaten wereld verdwenen.

Onderweg zoals gewoonlijk mooie meren gezien, met op de achtergrond de bergen, die met hun schaduw in de meren weerspiegelden. Geen rimpeltje op het water en echt spiegels. De bergen zien er qua vorm zo uiteenlopend uit, zodat je na iedere bocht weer een ander schilderij in rijdt. Miriam is veel aan het fotograferen en video opnamen aan het maken. Ze is helemaal in haar nopjes. Dit landschap vinden we beiden zo vreselijk lekker voelen om ons heen.

C360_2015-06-23-13-53-14-192C360_2015-06-23-10-45-03-572

Onderweg stoppen we om langs een meer te gaan lunchen. Met de bergen op de achtergrond en het meer pal naast onze camper genieten we van een heerlijk broodje met schotse gerookte zalm, met pesto en wit wijntje.

C360_2015-06-23-12-27-07-671

Vervolgens gaan we verder en rijden weer een stukje. Dat is het mooie van de camper; je hebt altijd alles bij je en kunt gaan staan waar je wilt, wanneer je wilt. Veel vrijheid dus. Na verloop van een aantal kilometers zien we een hele mooie kasteelruine staan, Ardvreck Castle. Dit kasteel stond statig op een soort schiereiland,  op de punt dichtst bij het water. De camper daar op parkeerplaats gezet en wandelend naar het kasteel gegaan om daar e.e.a. te bekijken. Ongelooflijk hoeveel mensen troep achterlaten bij zo’n toeristische plek. Walgelijk! Zakjes met hondepoep, etensresten, papiertjes en lege flessen. Je kunt er toch niet bij dat men naar zo’n mooie plek gaat, meestal als toerist, maar dan troep achterlaat. De gevangenissen die we in het kasteel zagen, mogen wat ons betreft gebruikt worden voor dit soort lieden en laten composteren. Goede gevangenissen trouwens…ietwat primatief, zeg maar gerust middeleeuws. Niets mis mee!

C360_2015-06-23-13-13-28-667 C360_2015-06-23-13-15-45-707 C360_2015-06-23-13-21-19-726

Het laatste stuk na het kasteel naar onze volgende overnachtingsplek was ook werkelijk prachtig. Ook hier eigenlijk hetzelfde als overal, zoals we beschreven. We kunnen er eigenlijk niets meer aan toevoegen. Slingerend door de natuur en langs de meren komen we uiteindelijk aan bij de Am Fuaran Bar & Camping. Vorig jaar hebben we hier een paar keer biertje gedronken en heerlijk gegeten met onze vrienden Neil en Yvonne en ook toen zeiden we dat we hier terug zouden komen als we een camper zouden hebben. Wel; hier zijn we weer!! Prachtige plek met de zee direct voor onze camper. Niet zo spectaculair als gisteren, maar ook zeker wel de moeite waard.

C360_2015-06-23-14-52-28-753

Nadat we kamp hadden opgemaakt, heeft Miriam de was gedaan en heb ik heerlijk gelezen in een tweetal leuke boeken; Altijd Viareggio van Rick Nieman en Topshow van De mannen van Voetbal International. Altijd Viareggio was leuk omdat er hele herkenbare humor en situaties van motorrijders beschreven staan. Ik moest aan mijn eigen Mild Hogs denken (we zijn inmiddels allemaal 50+). Topshow is gewoon een lekker “leestvoordevuistweg”-boek.

Tot slot hebben we vanavond heerlijk gegeten in de Am Fuaran Bar tussen een werkelijk terminaal uitstralende familie, waar niemand met iemand sprak en doodstil het eten naar binnen werkte met een chagrijnige kop. Wij worden daardoor juist drukker en drukker en hebben dus een gezellige avondmaal genoten.

Nu weer warm in de camper, blog schrijven en Mir aan het lezen. Morgen eerst naar Ullapool om voor een paar dagen boodschappen te halen omdat we de komende dagen in het wild gaan kamperen, dus geen WiFi in de buurt om te kunnen bloggen. Jullie zullen dus even moeten afkicken met alle 1428 volgers (tis wat he??), maar we zijn er weer over een paar dagen.

Wij vinden het een beetje spannend om de komende dagen “los” te staan ergens midden in de natuur, zonder iemand in de buurt… Jullie horen het nog hoe dat is bevallen! Tot dan!

22 juni 2015, Durness Regio

Vanmorgen is het gestopt met regenen en ziet de dag er veelbelovend uit. De verwachtingen zijn dat het weer wat stabieler en beter wordt, maar als we naar de luchten kijken, moeten we het nog maar eerst zien, dan pas geloven. Na het wakker worden, hebben we lekker rustig ontbeten en heerlijk lang in onze joggingbroek en fleecevest gezeten. We hebben alle tijd van de wereld, want vandaag blijven we staan op de camping in Durness, The Sango Beach Campsite. Als het weer een beetje meewerkt, willen we onze scooter vandaag gaan gebruiken om de omgeving wat meer te verkennen.

Tijdens het ontbijt zien we dat vooraan, op de klif, een camper vertrekt. Deze plek is waanzinnig mooi door het uitzicht over de baai en de parelwitte stranden voor de camping. Miriam besloot daarom maar de eigenaar van de camping aan te schieten met het verzoek of wij onze plek mochten verlaten om op deze fraaie plek te gaan staan. “Natuurlijk” was het antwoord, maar we moesten dan wel meteen verkassen, aangezien er in de loop van de ochtend al weer nieuwe campers werden verwacht. Wij dus meteen even alle losliggende spullen even opgruimd, de pootjes van de camper ingedraaid, elektra afgekoppeld en direct naar de bewuste plek gereden om daar ons te vergapen aan het uitzicht.

C360_2015-06-22-12-05-43-498 C360_2015-06-22-11-18-36-623

IMG_0027

Nadat we helemaal weer up and running waren, nog even relaxt gelezen en lekker andere mensen zitten aanschouwen hoe zij over het strand liepen en voor onze camper langs. Na verloop van tijd werd de regen minder en leek er een beetje zon door te komen. Wij dus lekker warm gedoucht in onze camper en aangekleed om op pad te gaan. Maar eerst moesten wij onze scooter nog afladen van ons scooterrek. Ook dit klusje liep van een lijen dakje, dus spullen gepakt en onze helm opgezet om op pad te gaan met onze Grand Retro scooter. We hebben vorige week ’s avonds voor het eerst samen op de scooter gereden. Toen het donker was natuurlijk, want het ziet er natuurlijk niet uit zo’n walvis voorop en mijn schone jonkvrouwe achterop, dus incognito even proberen dus vorige week. Met vertrouwen reden we vanmorgen van onze camping af en we hadden bijkijks. Meerdere mensen lachten toen ze ons voorbij zagen komen. Of het nu kwam omdat ze de scooter leuk vonden of dat het totale plaatje koddig was om te zien, laten we maar in het midden. Met onze helmen op (moet in het buitenland, zelfs met snorscooter) leken we wel Bob en Annie de Rooij….

C360_2015-06-22-12-38-02-011

Eerst reden we naar Balnakeil Bay een paar kilometer verder op. We hadden de snelheid er goed in en het zag er flitsend uit toen we door het dorp reden en de weg opeens steil omhoog ging…met nadruk zag, want de snelheid viel ineens terug van 40 kilometer naar nog geen 17 kilometer per uur. Tjonge wat moest die chinese scootel stevig zijn Pk’s laten gelden. Kijk…het probleem is Miriam. Toen ik in mijn eentje reed, was er geen vuiltje aan de lucht en kon de scooter het makkelijk aan allemaal. Nu met Miriam erbij loopt het voor geen meter….

Maar goed; we vonden het geweldig om voor het eerst met de scooter de omgeving af te crossen om zodoende meer te zien dan dat je normaal ergens een wandeling doet. Nu hebben we diverse uithoeken gezien rondom Durness. Nadat we de prachtige stranden van Balnakeil hebben gezien, het kerkhof en de omgeving, reden we helemaal door voorbij de Smoo Caves, die wij vorig jaar al hadden gezien, richting een oud historisch ruine-dorpje Ceannabeinne Township, een verlaten boeren gehucht welke door de Clan Mackay was gesticht en waar tot 1841 nog zo’n 50 mensen woonden. De ruines waren nog te zien om een indruk te geven hoe het eruit zag, maar wat ons vooral bij zal blijven zijn de waanzinnige uitzichten die ze daar hadden. We liepen door de weilanden, staken kabbelende kreekjes over en op de berg aangekomen werden we beloond met de mooiste vergezichten die je maar kan wensen.

Zelfs met een bewolkte dag als vandaag zag het er nog mooi uit! De schapen om ons heen lopend en niemand te zien, alleen met ons tweetjes in alle stilte en rust. Geweldig genoten.

C360_2015-06-22-12-29-48-035C360_2015-06-22-13-07-18-572

C360_2015-06-22-13-18-18-109

Toen we weer de regen zagen aankomen, besloten we weer terug te gaan naar de scooter om zodoende hopelijk nog droog terug te komen in Durness. Daar moesten we nog even langs de Spar om boodschapjes te doen. Ons voornemen om naast de camper onze biefstukjes te grillen gaat niet lukken is onze verwachting…..

We liggen echt in een deuk als we de motor van de scooter lekker horen brommen als we berg af gaan, maar volledig smoort als we tegen de berg op moeten. Ook automobilisten lachen ons vriendelijk tegemoet. Vriendelijk zijn ze sowieso hier allemaal. Ik stond buiten bij de scooter op Mir te wachten toen ze de boodschappen ging halen, toen werkelijk iedereen mij groette en vriendelijk toelachtte. Uiteindelijk kwamen we voor de buien binnen in de camper en konden we lekker ons gaan nestelen voor een chille namiddag. Totdat Mir mij verwittigde dat het chemisch toilet nog even geleegd moest worden…..geen favoriet klusje, maar dat zijn de taken van mij; alles rondom de buitenkant van de camper en het rijden met de camper. Mir zorgt voor alles binnen in de camper. En dat doet ze goed! Heerlijk kokkerellen en ook het binnen erg gezellig gemaakt. Zelfs de plantjes op tafel en een romantische lantaarn op het dashboard maken het knus, met een wonderschoon schilderij op de achtergrond. Laat de avond maar komen!!

Morgen gaan we de camping verlaten en vertrekken we naar Altandhu, waar we ook een mooie camping gaan bezoeken. Vorig jaar met Neil en Yvonne daar gegeten in de pub die bij de camping hoort. Ook een waanzinnige plek! We genieten!

IMG_0042 IMG_0046

Zondag 21 juni 2015: Aviemore – Durness

Vanmorgen stonden wij weer tintelfris naast ons bed, na een zeer goede nachtrust. Ondanks dat het 6 jarig buurjongetje tot ongeveer 23.00 uur buiten aan het voetballen was en het hele stadion van Manchester United nadeed, konden we toch in slaap komen. Lekker in ons eigen bedje en klaar voor een heerlijke nacht, na de boothut van gisteren.

Gisteravond begon het te regenen, druppels op ons dak…wij vinden het ultiem genot! Maar dan moet het de volgende ochtend wel klaar zijn. Dit was dus duidelijk niet het geval en het zou de godganse dag blijven regenen. Jammer maar niets aan te doen. De zon schijnt altijd in ons hart, dus klaarmaken voor vertrek. Vaste patroon na het ontbijt is het legen van het chemisch toilet en het aanvullen van de watertank. Elektra loskoppelen, de steunpoten indraaien en weer op pad. Nu is Schotland een prachtig land in het droge en zonnige gedeelte van de dag, maar nu was het mist, dauw en regen de hele rit.

Maar; ondanks de regen is en blijft Schotland zelfs een prachtig land. Door de laaghangende bewolking, de mistige vergezichten heeft het land in het noorden een wat mystieke uitstraling. Je krijgt een beetje het gevoel van de middeleeuwen, hoe de wereld er toen uitzag. We reden langs glooiende landschappen, met kronkelende riviertjes, met rotspartijen langs de zijkanten, mannen aan het vliegvissen en tentjes af en toe direct langs de rivieren wild kamperen. Door de vele regen zien de bergen en dalen van dit gedeelte er zo vreselijk groen uit, dat je denkt dat het een modeltrein-omgeving is. Nadat we Aviemore hebben verlaten, rijden we via de A9 naar Inverness om daar te brug over te rijden om vervolgens onze weg te vervolgen naar Alness, Tain, Dornoch en Golspie.

C360_2015-06-21-10-39-52-478

In Dornoch even bijgetankt omdat we nu echt het verlaten noorden in gaan rijden. Je weet nooit wanneer je weer wat tegenkomt. Na Golspie de A9 tot Helmsdale gevolgd om vervolgens te gaan beginnen aan een heel lang stuk smalle weg. Miriam en ik hadden de discussie welke weg te volgen; een hele mooie scenic route die we al vorig jaar gereden hebben of een zelfde soort weg, maar dan minder “scenic”, welke wij nog nooit gereden hebben. We kiezen beiden voor de onbekende weg, waarschijnlijk minder mooi volgens de wegenkaart, maar we gaan het zien.

Deze weg loopt van Helmsdale naar Melvich aan de noordelijke kust van Schotland. Een single track road, dat wil zeggen een boerenweggetje, maar dan wel om de 250 meter een passeerhaven, mocht je andere auto’s tegen komen. Met onze camper is het goed te doen en je kunt, in tegenstelling van Zuid West Engeland, ver van je af kijken. Zodoende wordt je niet verrast door plotseling opdoemende auto’s. In alle eerlijkheid; over een afstand van ruim 55 kilometer zijn we letterlijk 9 auto’s tegengekomen. Is dat n rustige omgeving of een rustige omgeving?

C360_2015-06-21-15-49-48-966 C360_2015-06-21-16-03-43-517

Al rijdende kwamen we erachter dat deze route ook gewoon fantastisch was om te rijden. Het was inderdaad minder dramatich als de andere route, maar deze route was gewoon lieflijker, glooiender en groener. Kleine buurtschappen, boerderijen, liggend in groene dalen, met altijd water of in een rivier of in een Loch (meer). We hebben echt genoten van deze rit, ondanks het slechte weer.

C360_2015-06-21-14-51-50-806 2015-06-21 16.56.04

Tussen de middag hebben we onze camper ergens langs de route geparkeerd, met een prachtig uitzicht. Mir ging op basis van sentimenten uit onze camperreis in USA gebakken bacon  maken met een gebakken eitje op brood. De engelsen snijden de plakken bacon zo dik, dat het gewoon vies om deze te eten. Geen succes dus. Wel gezellig samen genoten van het uitzicht, en lekker nog even buiten gelopen om foto’s te maken. De temperatuur was prima en de regen was even opgehouden.

Durness

Nadat we in Melvich waren aangekomen, moesten we nog zo’n 60 kilometer langs de noordelijke kust. Eerst nog een stukje zonder uitzicht op de oceaan, maar daarna slingerden we langs de smalle weggetjes door kleine dorpjes. Wat een heerlijk land is dit. De typische ouderwetse boerderijtjes met die middeleeuwse stenen en muurtjes erom heen. We genieten!

IMG_20150621_175347

Na verloop van tijd reden we achter een tweetal duitse campers. Kilometers lang konden we er niet langs, maar deze 2 reden werkelijk zo irritant langzaam. Het schoot niet op. Ook al stopten we tussentijds om foto’s te maken of even te filmen, binnen no time zaten we weer achter ze. Om gek van te worden. Uiteindelijk aan het einde van de middag kwamen we aan in Durness, op de door ons gewenste camping met uitzicht op rotsen en de oceaan. Vorig jaar zeiden we nog; hier willen we staan als we met de camper gaan.  Inchecken en klaar voor 2 dagen verblijven op deze camping. Het uitzicht op de oceaan is ons niet gegeven, want het is erg druk op de camping. We ontmoeten in de pub, tijdens ons biertje een club met vrijgezellen die met zijn dertigen op deze camping staan met hun campers. Zij staan oceanview en wij de rij erachter. Wel een erg leuk gezelschap! Zeer gemeleerde groep met vrijgezellen, weduwnaars en weduwen, gescheiden mannen en vrouwen en gewoon geheelonthouders zal ik maar zeggen. Heerlijk geouwehoerd over Nederland en Engeland en onze landen, Europa en slap lullen met elkaar. Zij blijven 4 dagen, wij 2 dagen, dus morgen zien we ze weer in ons clubhuis. We kunnen rollend naar onze camper; ik noem het zelfs makkelijk loopafstand….

Miriam staat nu lekker een vegetarische maaltijd te koken (fritatta met salade) en ik werk aan ons blog. Vanavond lekker lezen of misschien wel een filmpje kijken, maar ik ken ons….zal wel na het eten volledig inkakken en om 22.00 in bed! Welterusten allemaal en tot morgen!

19 en 20 juni 2015: Lelystad – IJmuiden-Newcastle-Aviemore (Scotland)

Vrijdagmorgen moest ik nog naar een zakelijke afspraak in Lelystad en kon Miriam helemaal in haar eigen tempo en wereldje haar laatste zaakjes in de kapsalon regelen en ook de laatste voorbereidingen treffen in de camper. Na mijn afspraak moesten we alleen nog mijn kleding in de camper leggen en niet geheel onbelangrijk; samen onze scooter voor het eerst op ons scooterrek laden. Onze steun en toeverlaat op campergebied Kees Moleman had deze week aan mij laten zien hoe je het best de scooter kon bevestigen en dus stond hij al op het rek. Maar wij dachten dat wij dit zelf samen moesten doen, omdat wij dit ook de komende weken in Schotland zelf moeten doen. Dus de scooter er weer vanaf.

Echter; zoals gewoonlijk was ik weer zo klunzig bezig dat de spanbanden weer helemaal vast sloegen in de ratels en ik dus weer in de stress. Dit soort momenten op campergebied noemen Miriam en ik al “Worst Kees scenario’s”, dus effe Kees bellen en door duidelijke uitleg uiteindelijk zelf de scooter als een rots op het rek bevestigd. Zodanig dat nu inmiddels het eindstuk van het handvat van de scooter is afgebroken, maar dit terzijde…..heerlijk zo’n handige man als ik!

Omstreeks half 2 afgereisd richting IJmuiden om daar met de Ferry van DFDS in te checken met onze camper. Onze droom was ooit met eigen camper in de camperrij bij Ferry te staan. Samen als eerste met alle campers het ruim inrijden en dan vervolgens je spullen pakken en naar je hut te gaan aan boord.

Camper Ferry

Het regende, dus we dachten we gaan boven op het sky-deck wel naar de bar om overdekt te zitten. De temperatuur was prima! Heerlijk een paar biertjes gedronken en vervolgens toch maar uit eten geweest aan boord. Het is niet te geloven wat voor prijzen ze vragen voor het eten en drinken. Gaat helemaal nergens over… € 13,95 voor een rode wijn en € 6,00 voor een biertje. Biefstuk van een redelijke kwaliteit, maar niet bijzonder a € 30,00. Elke keer zeggen we dat we dit niet meer gaan doen, maar met een boterham op het dek zitten vinden we ook niet een goed begin van de vakantie.

We waren allebei bekaf na het eten en dus naar de hut gegaan om te lezen en nog samen wat te drinken. Mijn ogen vielen na 3,25 minuten al dicht en ben volledig in coma geraakt. Ook Mir was een uurtje later er klaar mee  en viel in slaap. Kortom; om 20.30 uur lagen we al te bedde…we worden oud!

Wel lekker geslapen totdat Miriam in haar slaap midden in de nacht begon te schreeuwen. Dek 4, 5 en 6 waren allemaal wakker, maar het was maar een nare droom….tis een bijzonder kind en dat is het!!

De volgende morgen redelijk voorspoedig met camper van boord af en snel door douane. Vervolgens eerst Newcastle voorbij rijden en dan kom je in de rust van het noorden van Engeland, op weg naar het hoge noorden van Schotland. Vandaag is het doel om bij Aviemore te komen, zo’n 450 kilometer reisafstand. Soms over snelwegen, maar meestal over tweebaanswegen. Schiet niet echt op, maar wel prachtige uitzichten.

Kasteel 2 Kasteel Schotland

De dag moest alleen nog even onderbroken worden om de eerste boodschappen te halen. Deze stop hadden we gepland in Perth. Mooie grote supermarkt naast een tankstation, dus ook maar meteen afgetankt. In het noorden zeggen ze dat wanneer je een tankstation of supermarkt tegenkomt, je beter maar meteen weer kunt bijladen. Je weet nooit wanneer je aan de noordelijke kust wat tegenkomt.

Na een lange tocht kwamen we in de buurt van Aviemore en had Miriam het luminieuze idee om wild te gaan kamperen en wel direct aan een klein meertje Loch Insh bij Kingussie. We moesten dan wel de grote weg af en over een klein weggetje. Dit weggetje was begaanbaar tot een oude brug, met een maximaal toelaatbaar gewicht tot 3 Ton. Onze camper was nu geladen tot ongeveer 4 Ton. We konden er niet over, maar terug gaan zagen we ook niet zitten. De brug zag er best wel sterk uit en wij dachten; dat komt niet op een kilo meer of minder…beetje zoals the story of my life….

We scheten in onze broek, maar gingen ervoor. We reden met klamme handjes erop en alles begon te kraken en piepen en scheuren…stoppen was geen optie, dus vol doorrijden en net nadat we over de brug reden, stortte de monumentale brug in…

Nou?? Klonk dit goed of niet? We overdrijven ietwat….de brug kon ons zonder problemen houden en verder gingen we richting het Loch via smalle weggetjes. Tegenliggers kom je hier bijna niet meer tegen, dus redelijk ontspannen reden we via een bescheiden berg naar het meer. Totdat…we niet verder konden. Er stond een landbouwmachine met pech en een bak met zand dat nog leeg geschept moest worden. Kon wel een uur duren of meer….keren ging niet, doorgaan ook niet, dus maar op de beide spiegels een paar kilometer achteruit gereden totdat we eindelijk een inrit tegen kwamen waar ik wel kon keren. We moesten helemaal weer terug naar de oude gammele brug en er nog een keer overheen. Omrijden via Feshie Bridge en via andere weg naar meertje rijden was onze opzet, maar ook dit is uiteindelijk niet gelukt. Al met al een ruim uur verloren met het zoeken naar het meer dat Miriam wilde zien om wild te kamperen. Dit gaan we vast nog wel doen deze vakantie, maar vanavond staan we toch maar weer op camping High Range in Aviemore , tussen de bomen en heerlijke temperatuur. Miriam heeft heerlijk gekookt en een superverse italiaanse groentesaus met verse pasta en kip.

Eten Schotland

Morgen gaan we verder richting het noorden, naar Durness aan de kust. We zien wel hoe laat we wakker zijn, want we zijn beiden erg moe. We hebben een paar uur te lang doorgereden, dus dat gaan we niet meer doen! Het is vakantie immers! Straks heerlijk in ons eigen bedje, dus wij gaan heerlijk slapen.

We zijn met onze gedachten ook nog bij een ander iemand die is gaan slapen; Lieve Rob, bedankt voor alles, bedankt voor jouw vriendschap en de diensten die je ons verricht hebt! En natuurlijk onze mooie, maar soms ook diepgaande gesprekken. Respect voor jouw keuze om te gaan! Jouw lijden is verlost en je bent zojuist voor altijd gaan slapen. R.I.P. en We will meet again!!