Het Groene Boekje – Kamperen midden in de natuur

De afgelopen dagen zitten we weer te stuiteren op onze stoel. Het Groene Boekje 2017 is uitgekomen! Voor ons is dat wel een beetje het begin van het plannen maken voor het nieuwe camper/kampeer-seizoen. Nadat het ASCI ons hun europese gidsen heeft toegezonden, komt dan nu eindelijk het Groene Boekje 2017 op onze deurmat ploffen. Ik weet niet of jullie dit boekje kennen, maar het is een natuurterreinen camping gids van de Groene Koepel, met als leus: te gast in de natuur.

De afgelopen jaren zoeken we steeds vaker kampeerterreinen uit die in dit boekje staan. Uitsluitend kleinschalige campings, midden in de natuur en zonder teveel voorzieningen. De basiszaken zijn aanwezig, zoals elektra, douches, afwasbakken en veelal ook nog een grote open vuur gelegenheid om samen te komen. De activiteiten die er georganiseerd worden zijn uitsluitend op de natuur gericht en ook voor de kinderen. Misschien wel juist voor de kinderen. Nu hebben wij wel geen kinderen, maar dat wil niet zeggen dat we niet genieten van het gezelschap van kinderen. Juist!!

Daarom zitten we nu gezellig aan de eethoek om middels het boekje plannen te maken voor de komende maanden om vooral wat weekenden erop uit te trekken. We hebben het beiden druk met ons werk en we ervaren de weekendjes weg met onze good old Lambortinki als minivakanties.


Ook de sfeer op de natuurkampeerterreinen vinden wij vaak uiterst vriendelijk. Niet dat op “commerciele” campings dit niet het geval is, want vriendelijkheid zit vooral in jezelf en wie goed doet, goed ontmoet, is ons credo! Maarrrrr…de sfeer is op de natuurcampings is wat gemoedelijker en minder gejaagd. Ook is het zo dat je vanaf de campings rechstreeks de natuur in loopt. Of dit nu bossen zijn of waterpartijen; je zit er midden in! Prachtig!

Al pratende over de plannen die we maken, moet de Lambortinki ook altijd meekunnen en dat is soms een probleem op de natuurkampeerterreinen. Onze camper is vrij groot en daarvoor is niet altijd genoeg ruimte beschikbaar of de weg naar de plek toe niet altijd breed genoeg. Goed opletten dus. In ons geval voelen we ons soms niet gewenst gezien de omvang van onze camper. De meeste mensen zitten nogal primitief voor het tentje op een plaidje of op boomstam of op laag stoeltje. Ook koken ze uitsluitend 1-pansgerechten op een primusbrandertje…eigenlijk zoals het hoort op zo’n primitieve camping.

Wij daarentegen zitten binnen op leren stoelen, koken op een fornuis en buiten zit de bbq aangesloten op een gasaansluiting aan buitenzijde camper. Tevens hebben wij een scooter achterop de camper staan en voldoen wij dus totaal niet als natuurliefhebbers, maar meer als barbaren. Sorry, maar we vinden het gewoon lekker…

Door deze plannen te maken en alvast te mijmeren over wat we nog nodig hebben voor het nieuwe seizoen, zeggen we net tegen elkaar: We missen de camper en het leven daarin. Aangezien ik mijn leesbril ben kwijtgeraakt afgelopen week tijdens het werk, moeten we naar de winterstalling van de camper om daar mijn reserve-leesbrillen te halen. Ze liggen allebei in de camper, stom he? Eigenlijk hebben we zometeen een bezoekregeling met de Lambortinki en kunnen we even zien hoe het met hem is, zo onderdak en droog op de boerderie!

Het voorjaar mag van ons weer komen; lekker de tuin klaar maken, de motor uit de stalling en de camper voor de deur! It geat on!!

Reisverslag Camper in Canada / USA 2006

Beste bloglezers,

Op verzoek plaatsen wij ons reisblog van 2006, toen wij voor het eerst een camper hebben gehuurd in Canada/USA. Vanaf dat moment waren we verkocht aan het camperen en heeft het uiteindelijk geleidt tot de aanschaf van onze Lambortinki.

Aangezien deze herinneringen en ervaringen onze dromen hebben veranderd, plaatsen wij op verzoek van een aantal volgers dit reisverslag. De foto’s en video’s (zie onderaan dit blogbericht) zullen later bijgeplaatst worden, maar vooralsnog nu eerst de tekst van onze onvergetelijke reis en het ontdekken van het leven in en met een camper! We love it!

31 augustus 2006

Om 9 uur met de trein vanuit Lelystad naar Schiphol gereden. Eigenlijk is dit de makkelijkste manier van transport naar het vliegveld; je stapt uit midden in Schiphol, perfect gewoon!!

De vlucht naar Cincinetti vertrok keurig op tijd en was godzijdank niet helemaal vol, maar toch was het Martin niet gelukt om 3 stoelen te krijgen voor ons beiden.

Wel een heel leuke vlucht gehad met 3 mensen uit Wanroij en omstreken. Erg gelachen met elkaar en veel reiservaringen met elkaar gedeeld. Zij hadden de route die wij gaan rijden al eerder gereden en konden ons dus nog leuke tips meegeven.

Na aankomst in Cincinetti moesten we nog even door de douane en onze koffers oppikken en deze weer inchecken voor de volgende vlucht naar Salt Lake City. Al Miriam haar kleding bleek gechecked te zijn geweest ivm haar statief voor de camera in de koffer en een alarm wat afging bij haar handbagage. Echter ze konden niets verdachts vinden. Miriam was toen echt wel toe aan een “vredespijp” of 3; ze mocht namelijk nergens roken en was verbannen naar een ruimte waar andere junks mochten roken. Maar eerlijk is eerlijk: Miriam bleek dus in goede harmonie in staat om 13 uur zonder sigaret te kunnen doorkomen. Kan ze best lang doen met haar op schiphol gekochte 400 sigaretten…

De volgende vlucht kostte M&M wat meer moeite; de vermoeidheid begon beiden parten te spelen. Ook de kleinere stoelen op de binnenlandse vlucht naar Salt Lake City maakten het niet eenvoudig om nog comfortabel te zitten.

Maar na aankomst in Salt Lake City Int. Airport waren we in no time in de taxi op weg naar ons hotel. Daar aangekomen nog even wat gegeten in een culinair zeer hoogstaand restaurant: Kentucky Fried Chicken.

Tot slot nog even een fles water gehaald bij een winkel, waar een zeer dubieuze sfeer hing, wat zo uit een slecht geacteerde B-film had kunnen komen; houterige klanten en een minstens zo houterige winkelbediende (Manuel uit Fawlty Towers was er niets bij….)

Om 22.00 uur lekker gaan slapen in ons Super King Size bed; Om Miriam te bespringen moest Martin eerst zijn nieuwe wandelschoenen uitproberen……zo’n eind uit elkaar lagen ze… De volgende morgen om 9 uur komt de camperverhuurder ons halen en gaat ons avontuur echt beginnen!

1 september 2006 (0 tot 304 kilometer)

Vannacht hebben we beiden erg lekker geslapen en vol goede moed begonnen aan de nieuwe dag. Om 09 uur werden we opgepikt door de camperverhuurder om ons naar de plek te brengen waar we de camper konden ontvangen. Nadat we alle papieren hadden afgewikkeld en instructies hadden gekregen konden we eindelijk beginnen met onze reis. Moet eerlijk zeggen dat de grootte van de camper en het rijden daarmee toch iets meer vergde van Martin dan vooraf werd verwacht. Dan ook nog eens beginnen met het wegrijden in een drukke stad en ook nog een drukke snelweg; het echte ontspannen rijden kwam pas later.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Voor het hotel spraken we met een zeer aardige man (zoals bijna iedereen hier erg aardig en behulpzaam is) die naar onze reisplannen vroeg. Nadat we hadden aangegeven wat we van plan waren, gaf hij de suggestie om eerder van de interstate af te gaan en via provinciale wegen te rijden. Dit was met name in verband met de mooie omgeving een veel mooiere route. We hebben zijn advies opgevolgd en hij had geen woord gelogen. Het was namelijk een prachtige weg met veel variatie.

De route begon vanaf Salt Lake City richting Ogden en Logan, via de interstate I15 North en later de 89. Deze 89 gaan we helemaal volgen tot aan Grand Teton National Park en Yellowstone National Park. Maar zover zijn we vandaag nog niet gekomen. Deze dag zijn we gestopt in Thayne, een klein dorpje halverwege tussen Montpellier en Jackson. We zitten nu op een RV Park (Recreation Vehicle Park) lekker kneuterig de voorbereidingen van het avondmaal te doen.

Onderweg zijn we in een supermarkt in Logan boodschappen gaan doen, want we hadden natuurlijk nog niets in de camper liggen van al dit mooie wat het leven te bieden heeft: eten en drinken. Wel, daar hebben ze genoeg van in de supermarkt die wij bezocht hebben. We gingen boodschappen doen terwijl we honger hadden: FOUT! We waren net 2 kleine kinderen die niet wisten wat we wilden. Als kippen zonder koppen liepen we rond en zagen alleen maar lekkere dingen. Uiteindelijk toch de deur uit gegaan met een volledig uitgebalanceerd voedselpakket…..

We genieten echt van elkaar en de omgeving waarin we zijn. De landschappen verschillen echt om de paar bochten van elkaar. Soms hele groene bossen met robuuste rotsformaties, dan weer redelijk kale bergen zonder enige vorm van vegetatie en boerderijen en zo.

Onderweg soms stoppen om te filmen en foto’s te maken. Zo sta je als klein figuurtje tussen allerlei bergen en dan sta je weer voor een prachtig, helder blauw meer: Bear Lake.

Na Bear Lake stopten we op een heel mooie plek om foto’s te maken, toen er 2 heel mooie Harley Davidson motoren aan kwamen rijden met 2 mannen erop. We kwamen aan de praat en ook vanuit de verhalen van deze 2 mannen kregen we de bevestiging dat we een mooie route hadden uitgestippeld.

De laatste paar uren van de rit van vandaag, waar we de staten Utah, Idaho en Wyoming hebben aangedaan, reden we door verschillende kleine dorpjes.

Deze dorpjes hadden allemaal een wat agrarische en armoedige uitstraling, waar we eigenlijk niets meer over kunnen zeggen dan dat.

Toch kunnen we stellen dat de route van vandaag, die eigenlijk niets meer was dan een aanlooproute voor al het moois wat nog komen gaat, de moeite waard.

Na het eten nog lekker even lezen en op de laptop nog even werken aan het reisverslag en dan lekker onder de wol in ons gezellige bedstee. Morgen vroeg weer op om verder richting Jackson en het Grand Teton National Park te rijden.

2 september 2006 (305 t/m 472 km = 167 km)

Om 6.30 uur waren we klaar wakker na een heerlijke nacht slapen. In de loop van de nacht wel nog de verwarming aangezet in verband met de nachtvorst. Het vroor ongeveer 3 graden de afgelopen nacht. Op de camping in alle vroegte heerlijk gedoucht en ontbeten.

Om 8 uur reden we weg richting Jackson om zodoende naar de ingang van het Grand Teton National Park te rijden. We waren het eerste stuk helemaal alleen op de weg en het zou weer een zonnige dag gaan worden met een temperatuur van ongeveer 24 graden.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

 

Na een paar kilometers kwamen we in Grand Canyon Snake River, een woeste rivier waarin we mensen zagen raften, vliegvissen en kajakken. De canyon had een wijds uitzicht over de omringende bergen en was prachtig om naar de kijken. Via Hoback Junction volgden we de borden Jackson en na een uur rijden kwamen we in dit enorm toeristische plaatsje. Het was er verschrikkelijk druk, want de amerikanen hebben een lang weekend in verband met Labour Day. Vele gezinnen trekken er op uit in de natuur met caravans en boten; ze zijn echte buitenmensen!

 

In Jackson hebben we opnieuw even boodschappen gedaan en de camper gevuld met brandstof (kost hier 1/3 van de nederlandse brandstof). De boodschappen doen we “ altijd” bij Smith’s en daar hebben we inmiddels een discountkaart waarmee we enorm op ons voedselbudget besparen. Bij het Visitor Centre nog wat aanvullende informatie aangevraagd van Teton NP en de aanwezige campings daar. Ook nog een Nationale Parken Pas gekocht, hierdoor hoeven we geen entree te betalen in de parken die we bezoeken (was goedkoper voor ons). Vervolgens weer onze weg vervolgd richting Jenny Lake. Daar gestopt om prachtige foto’s te maken en een wandeling te maken naar de Hidden Falls. Deze wandeling voerde ons helemaal rondom het meer, maar na een tijdje wandelen bleken de Falls erg goed verborgen; we konden ze niet vinden. Martin wilde nog wel verder wandelen om verder te zoeken, maar Miriam wilde weer terug naar de camping……..

 

Dus weer terug naar de camper nadat we nog met een paar oudere echtparen uit Medemblik hadden gepraat en onze weg verder vervolgd naar onze volgende geplande stop: Mount Moran. Het uitzicht vanuit het dal naar deze berg is adembenemend en indrukwekkend. Met dat uitzicht op de achtergrond hebben we lekker naast de camper geluncht. Even later kwamen 2 Harley’s op de motor langs ons rijden en groetten ons allerhartelijkst; het bleken de mannen van gisteren weer te zijn. Ongelofelijk dat in zo’n groot gebied met zoveel verschillende stopplaatsen je elkaar 2x tegenkomt.

Na de lunch zijn we verder gereden naar onze eindbestemming van vandaag Colter Bay aan het Jackson Lake. Toen we de camping opreden en ons wilde inchecken bleken we de laatste beschikbare plek van de hele camping te hebben. We kregen een plek in het bos en werden gewaarschuwd dat er vorige week een beer is afgeschoten op de camping en dat er meerdere beren zijn gesignaleerd. Geen voedselresten of vuilniszakken buiten laten liggen dus.

Nadat we camper hadden aangesloten op het waternet, riool en elektra zagen we gewoon de eekhoorns en herten om ons heen lopen en ons brutaal aan te kijken of ze wilden zeggen: “krijgen we nog wat hiero?” Miriam loopt met een glunderend hoofd met haar camera constant achter de eekhoorns aan om ze te filmen; ik heb geen kind aan haar….!

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Vanavond gaan we voor de eerste keer het verslag op het internet zetten, de was doen en lekker lang douchen. Daarna lekker een neut en een beetje vegeteren, vervolgens weer op tijd naar bed!

Morgen verwachten we het Yellowstone National Park te bezoeken en daar blijven we dan een paar dagen.

3 September 2006 (472 t/m 667 km = 195 km)

Vanochtend tot 7.00 uur wederom weer heerlijk geslapen. Na het ontbijtje en de koffie zijn we om 8.00 uur vertrokken om koers te zetten naar het Yellowstone National Park.

Al bij het wegrijden val je van de ene in de andere verbazing; het landschap is zo divers en om iedere hoek kun je wel stoppen om foto’s te maken.

We hebben tot nu toe ook erg mazzel met het weer, vanochtend begon het weer met een strak blauwe hemel.

De afstand die we moesten rijden om aan het begin van de zuid-entree van Yellowstone te komen was redelijk kort: zo’n 23 mijlen. Het rondje wat we vandaag zouden gaan rijden was ook redelijk; zo’n 78 mijlen. Tijd genoeg dus zou je denken om rustig alles te bekijken.

We hadden van tevoren al besloten dat onze overnachting bij Fishing Bridge zou zijn. Dit in verband met de full-hook up plaatsen (waar je op water, riool en elektriciteit aangesloten bent). Dat houdt dus in dat we bijna het hele rondje rijden (de “Lower Loop”) dus veel te zien.

Al bij de ingang van Yellowstone gaat Martin vol in de remmen, hij heeft een waterval gespot. Beneden aan gekomen zijn we de enigste, iedereen raast hier aan voorbij maar hij is zo mooi! Het blijkt Snake river te zijn waar we gisteren ook al zo van hebben genoten.

Rijden door Yellowstone is schitterend en er is hier een aantal jaar geleden een heftige brand geweest, dus je ziet allemaal verbrande bomen waar tussendoor allemaal weer nieuwe vegetatie groeit, heel vreemd maar wel prachtig.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Onze volgende stop is bij West Thumb Geyser Basin en dan gebeurt het!!

Het besef dat wij daar staan bij geisers die we tot nu toe alleen maar op TV hebben gezien en waarvan wij toen dachten dat de kleuren sowieso wat overdreven zijn. Nou, wij kunnen jullie vertellen dat het dus echt adembenemend is en je weet echt niet wat je ziet (en ruikt…). Met uitzicht over het Yellowstone Lake komen we op een plek waar dus de geisers zijn, de een nog mooier dan de andere met hele heldere kleuren van turkoois tot hel blauw en de grond eromheen varieert van zacht geel tot diep oranje. We hebben echt onze ogen uit staan kijken ongelooflijk dat dit zomaar bestaat! De geuren zullen we nooit meer vergeten (dacht iedere keer dat er iemand rotte eieren had gegeten en daarvan een scheet liet) en ook de klamme warmte die ervan af komt lijkt wel een sauna.

Op naar het volgende natuurwonder: Old Faithful.

Daar aangekomen rond een uur of 11.30 staat er een groot bord met de verwachte eruptie tijd: 12.05 uur, even wachten dus.

Om de geiser van Old Faithful zaten al behoorlijk veel mensen te wachten dus wij zijn er ook maar bij gaan staan en dan begint het wachten. Maar rond de klok van 12.00 uur is het dan zover: Old Faithful komt tot leven en wat wij in het begin niet zo leuk vonden dat al die mensen er stonden is op dat moment prachtig als je al die mensen in koor alleen maar OOOOOOOOOHHHHHH en AAAAAAAAAAAHHH hoort roepen. Het is dus ook echt prachtig als je die geiser waar net alleen nog maar stoom uit kwam ineens zo’n 12 meter de hoogte in ziet gaan.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Onze volgende stop was bij Midway Geyser Basin en na Thumb Geyser en Old Faithful dachten we zou dit nog wel wat toevoegen? Nou, dat deed het zeker! Je hebt daar een geiser die Grand Prismatic Spring heet en wat je dan ziet…….WAUW! Die kleuren daar, kun je dus echt geen genoeg van krijgen. Wat hebben we hier ook weer mooie foto’s en film geschoten. Een beetje vermoeid door alle indrukken en de zon (Miriam’s rug is verbrand en Martin heeft me toch een rooie kop!) besloten we dat het tijd werd om richting camping te gaan. Gelukkig was er naast het prachtige landschap langs de wegen toch niet echt meer iets bijzonders te zien. Behalve dan dat we Bizon’s in het wild hebben gezien (toch iets BIZONders dus).

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Nog even gestopt bij Upper Fall Yellowstone River om daar een erg mooie waterval te bekijken, daarna zijn we echt moe maar voldaan naar de camping gegaan. Daar zitten we nu dus heerlijk na te genieten met een biertje en een wijntje en plannen we hoe morgen eruit zal zien. Wat we in ieder geval weten is dat we het morgen wat rustiger aan doen en weer terug gaan komen op deze camping, die Fishing Bridge RV Park heet. Dit houdt dus in dat we de weg die we heen rijden ook weer teug gaan rijden. We pakken morgen het ene deel van de Upper Loop en doen dus overmorgen het ander deel van de Upper Loop om daarna Yellowstone achter ons te laten.

4 September 2006 (667 km t/m 800 km = 133 km) 

Na een wisselende nacht, Miriam heeft namelijk heerlijk geslapen, Martin daarentegen minder, zijn we wel weer vroeg wakker. We beginnen de dag met en splash and dash in de douche van onze eigen camper, heerlijk hoor en lekker warm. Na het ontbijtje en de koffie vertrekken we eerst richting het Lake Hotel. Vanuit daar zouden we namelijk eindelijk ons reisverslag op de mail kunnen zetten. Maar helaas, ook daar lukt het dus niet, we hebben geen inbel account in Amerika en intercontinentaal bellen is niet mogelijk.We balen hier vreselijk van maar ja, dan maar even wachten tot we buiten het park zijn. Nog even wachten voor jullie dus.

Na dit bezoek gaan we richting Tower-Roosevelt, hier is de Tower Fall die we willen bekijken. Eerst moeten we weer via dezelfde richting als dat we gisteren gekomen zijn, maar da’s niet erg want gisteren hebben we de Mud Volcano overgeslagen, die gaan we dus eerst doen. Als we net weg rijden bij het Lake hotel zien we weer een aantal bizons bij de weg en wat zijn ze imponerend. Als we weer willen weg rijden ruiken we een vreselijke stank, Martin vraagt nog of de eieren die in de koelkast liggen zijn gevallen en rot zijn maar we kunnen niets vinden.

Bij Mud Vulcano aangekomen zijn we erachter wat het is…………..Ongelooflijk dat de aarde deze lucht kan produceren, de lucht van vreselijk veel rotte eieren. Mud Vulcano, Mud Volcano……… Mud vol eieren zal je bedoelen…..!! Mud Vulcano viel een klein beetje tegen na al het moois en alle kleuren die we gisteren hebben gezien. Buiten veel rook uit een modderpoel was er qua geisers weinig moois te zien. De wandeling en het uitzicht waren wel zeker de moeite waard!

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Hierna zijn we doorgereden naar onze volgende stop: de Tower Falls. Prachtig om de kracht van water te zien en te horen, ook de omgeving was weer adembenemend. We hebben een lekker stil plekje langs de kant van de weg gezocht en hebben daar ons campertje geparkeerd en heerlijk een eigen lunch klaar gemaakt. Genietend van het uitzicht en de tonijnsalade hebben we daar een uurtje gestaan, saampjes met z’n tweeën in de middle of nowhere!! Genieten op en top!!!

De weg naar Tower-Roosevelt is niet een van de prettigste; erg smal, er steil, hoog en met veel bochten. Dus na onze lunch weer omgekeerd om weer richting Fishing Bridge te gaan. Martin besloot om toch nog een extra stop te maken vlak voor Tower Falls, waar een uitkijkpost was die er veelbelovend uitzag. En inderdaad was het uitzicht waanzinnig mooi. Het bleek te gaan om de Grand Canyon from Yellowstone river. Ook hier hebben we weer heel mooie foto’s en film gemaakt. Na ook nog een tijdje naar de omgeving te hebben gekeken, zijn we weer verder gegaan. Onderweg terug spotten we ook nog een coyote op zoek naar een lekker hapje.

Genietend van al het uitzicht om ons heen tuffen we rustig terug richting camping, op een uitkijk plek genietend van de omgeving word er ons gemeld dat er zo’n 2 mijlen verderop 3 zwarte beren zijn gezien. Wij dus “hup” in de camper en gaan met die banaan! Nou begrijpen we ook waar de uitdrukking “de beer is los” vandaan komt.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Je kunt er niet omheen, de helft van de bezoekers van Yellowstone staat te kijken, alle auto’s staan midden op de weg stil en binnen enkele minuten is het een zooitje van jewelste. Maar…….. wij hebben er ook een paar gezien. Wel van een grote afstand maar zo voor de eerste keer is dit wel goed, kunnen we vast aan ze wennen!!

Na deze ervaring zijn we voldaan weer terug op de camping aangekomen waar we nog even een telefoontje plegen om voor morgen onze camping te reserveren. Een stukje buiten Yellowstone Park maar niet voordat we morgen eerst Mammoth Hot Springs bezocht hebben.We kunnen bijna niet wachten want ook dit blijkt iets prachtigs te zijn.

We zullen het jullie melden!!!

5 September 2006 (800 km t/m 1000 km = 200 km)

 Vanochtend weer op de gebruikelijke tijd wakker geworden; 7 uur. We beginnen beiden met de dag door even lekker te douchen in onze camper en vervolgens een ontbijtje en een vloeistof wat door moet gaan als koffie, maar daar lopen de meningen nogal over uiteen.

Het is onvoorstelbaar hoe we beiden onze ritme en automatismen hebben gevonden in en om de camper. De rollen zijn heel simpel: Miriam doet alles in de binnenkant van de camper, Martin doet alles aan de buitenkant (Miriam zegt: Martin, nu thuis nog dezelfde rolverdeling….) en rijdt de hele dag.

Na het ontbijtje om 8.15 uur weer onderweg naar de volgende indrukken en ervaringen. Vandaag hebben we een relatief rustige dag. We gaan alleen nog naar Mamoth Hot Springs en vandaar uit gaan we naar de noordelijke uitgang van het Yellowstone Park. De rit naar Mammoth Hot Springs is eigenlijk zoals alle andere wegen in het park. Veel variatie in natuurlijke omgevingen. Bosrijk, bergen en rots formaties. Als we aankomen in Mammoth Hot Springs is het nog lekker rustig. We besluiten om de hele ronde te doen langs de hot springs. Als we vooraf hadden geweten hoe steil en lang de wandeling zou worden, hadden we denk ik de ansichtkaarten gekocht van deze attractie….

Maar toch maar begonnen met de wandeling en zoals zo vaak is het zo dat je achteraf wel blij bent dat je het gedaan hebt. De Mammoth Hot Springs zijn geiserbronnen waaruit travertin is ontstaan. Deze travertin is uitgelopen tot enorme terrassen in allerlei kleuren, maar ook sommigen zijn de kleuren inmiddels kwijt en zijn wit gekleurd. Maar we moeten zeggen dat het wel weer een mooie ervaring was. In het dorpje hebben we eindelijk even kunnen bellen met Nederland. Tja, met bezorgde ouders moet je rekening houden en het was ook gewoon leuk om even te laten weten hoe we het hadden in dit prachtige land. Na een lekkere cappucino buiten te hebben gedronken kwam het onvermijdelijke afscheid van dit o zo mooie park. Op naar Pine Creek, vlak bij Livington (Montana), cowboy territorium en zo ziet het er ook uit. Ranches met paarden in de weilanden met op de achtergrond grote bergen. We hebben daar onze volgende KOA camping geboekt en zullen daar zo halverwege de middag aankomen. Eerst onderweg nog even boodschappen doen, want de komende 3 dagen zitten we weer in het Glacier National Park en ook daar is op geen enkele wijze connectie met de buitenwereld. We moeten dus een goed, uitgebalanceerd voedselpakket kopen. Het is niet raar dat er zo veel dikke amerikanen zijn; als Martin hier zou wonen zou hij binnen 5 maanden een maagexplosie krijgen. Er zijn zoveel lekkere dingen te koop, dat je elke dag bijna ruzie krijgt wat je wilt gaan eten.

We gingen weer met heel mooi weer uit het Yellowstone Park, maar nu is het hier in Pine Creek helemaal heiig en mistig. Nu blijken er een aantal bosbranden uitgebroken te zijn, op veilige afstand weliswaar, maar het gebied heeft er wel last van. We zitten nu lekker buiten om de maaltijd voor te bereiden en hebben net kennis gemaakt met een erg leuke gepensioneerde amerikaan……… kan laat worden vanavond!

6 September 2006 (1000 km t/m 1552 km = 552 km) (VANDAAG 15 JAAR GETROUWD!)

 Het wordt bijna eentonig maar weer op tijd wakker. Na het uitrekken even naar buiten maar dat was niet zo’n goed idee.

In verband met de branden die er zijn aan de andere kant van de bergen stond het helemaal blauw en stinken joh, we hebben er tot Helena last van gehad.

Maar goed: op naar het volgende natuurwonder:Glacier National Park. Het is een lange rit van ongeveer 500 kilometer dus we zouden wel zien hoever we vandaag zouden komen. We hadden namelijk besloten om niet via de snelweg maar bijna alleen maar binnendoor wegen te nemen (overigens goede wegen hoor). Via Livingston, waar we dus vannacht geslapen hebben zijn we vertrokken richting Helena. Het eerste deel van de route was weinig spraakmakend mede door de rook maar ja, je kunt ook niet altijd mazzel hebben.Daarna trok de rook weg en ging de zon weer schijnen en werden ook de uitzichten mooier.

Martin had weer aardig de vaart erin en hij voelde zich prima, dus is hij gewoon doorgereden tot 2 mijl voor de ingang van het Glacier Park.

Onderweg door de binnenlanden valt wel op dat er in dit gedeelte van Montana veel arme gebieden zijn. De mooie paardenranches en statige boerderijen, zoals deze veel in films voorbij komen, zien we niet. Langs de weg vindt je veel trailers, waarin mensen of families wonen. Ook rondom de huizen is er erg veel troep en lijken tuinen niet te bestaan. Ook zijn er huizen waarnaast een vijftal oude autowrakken staan opgesteld; ziet er allemaal niet echt opperbest uit. Het eerste stuk wat we vandaag hebben gereden was gewoonweg saai. Het landschap leek een beetje op Sauerland in Duitsland. Maar wat nog veel saaier was waren de wegen in dit stuk; heeeeel lang en heeeeeeel recht! Het laatste gedeelte van de route van vandaag werd weer veel leuker; meer bossen en ruige bergkammen, veel bochtenwerk (lekker voor op de motor!) en meer zon.

We konden merken dat we steeds dichter bij weer een nieuw natuurpark kwamen.

Wat wel leuk is, is dat hier vlakbij twee plaatsen op een rij liggen, de eerste heet Hungry Horse de tweede Martin City (toevallig 2 namen die bij Martin passen???). Op de camping aangekomen boekten we voor een nacht, want morgen willen we door het Glacier Park rijden en er aan de andere kant weer uitkomen om verder te gaan. Nee dus……de weg die door Glacier National Park gaat heet “the going to the sun road”. Deze schijnt adembenemend mooi te zijn maar……..niet met een 24 ft. camper te rijden. Helaas dus, de enige optie voor ons is twee nachten hier te blijven en een auto te huren voor een dag. Dat is ook geen ramp, dus dat gaan we morgen doen. We zijn benieuwd!!!

Wat wel tekenend voor de dag van vandaag is dat we geen foto’s hebben gemaakt en maar een klein stukje film; geeft wel aan dat het niet echt spannend was vandaag!

We verwachten morgen weer lekker als een stel “japannertjes op vakantie” om ons heen te gaan schieten. We houden jullie op de hoogte!

7 September 2006(190 km = huurauto)

 Vandaag de “going to the sun road” op het programma!!

Na een heerlijke en vrij warme nacht ons ontbijtje, de koffie en de douche gaan we richting de receptie van de camping.

Om half negen worden we opgehaald door iemand van de autoverhuur om naar onze huurauto te gaan.

Keurig op tijd komt Mary aangereden en na 3 minuten zijn we bij het verhuurbedrijf, even de creditcard door de sleuf, een formulier invullen en we nemen onze Buick Century in ontvangst (kost hier echt niet veel een auto huren).

Wij zijn klaar voor de “going to the sun road”!!!

Via West Glacier komen wij het park binnen rijden om meteen te stoppen bij Fish Creek, een prachtige kreek met helder water en waar de stenen aan de zijkant zo mooi zijn uitgeslepen dat als je het zo zou willen, je het niet zou lukken. Even later zien we de zon door de bomen schijnen en omdat dat zo’n mooi plaatje is, stoppen we even, een hertje kijkt ons recht met zijn reebruine ogen aan en dartelt weer weg. Zijn dit de kleine dingen die je gelukkig maken??? Ons geluk kan niet op!!!

MINOLTA DIGITAL CAMERA

We rijden verder richting Lake Mc Donald en ook daar weer prachtige uitzichten, dit gaat niet vervelen. Via Lake Mc Donald gaan we naar de Logan Pass het hoogste punt van de “going to the sun” route, maar voor we daar zijn stoppen we bijna bij iedere bocht die we nemen. Het ene uitzicht is nog mooier dan de andere en door de verschillende hoogtes veranderd het iedere keer weer. Bij het hoogste punt zien we een Big Horn Sheep (nee, Venverloo!! niet hornie!!)

De Logan Pass is een weg van ongeveer 48 mijlen waar je halverwege de pass het hoogste punt bereikt (de berg die de zon tegen houdt) na het hoogste punt heb je mits dat de zon schijnt (en dat deed ie weer) alleen nog maar zon:vandaar waarschijnlijk “going to the sun road”. Aan het einde van de route ligt het plaatsje St Mary net buiten het park.

Daar hebben we even lekker geluncht in Snowgoose Restaurant; Martin had Fish and Chips en Miriam een broodje Buffalo. Als voorafje een lekkere Ceasar Salad……Heerlijk hoor)Wat zo leuk is in Amerika is dat als je gaat zitten je meteen een emmer water krijgt (erg groot glas) zonder het te bestellen en wat steeds wordt nagevuld. Ook de drankjes zoals Cola bestel je een keer en daarna blijven ze maar navullen (GRATIS!!)

Vanuit St Mary gaan we via Babb weer opnieuw het park in nu naar Many Glacier. Deze weg moet je heen en terug rijden maar da’s niet erg, want ook deze weg is adembenemend.Meteen bij het binnenkomen van deze weg zien we allemaal auto’s staan, hier is vast iets te zien! En ja hoor 3 zwarte beren en moeder met 2 jongen hoog tegen een berg op lekker aan het eten. Prachtig en op veilige afstand dus de auto uit en maar filmen, fotograferen en kijken. Je kan hier echt geen genoeg van krijgen. Op de weg terug nog even kijken of ze er zijn, ja dus. En……maar weer de auto uit.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Omdat we morgen hier weer weg gaan en dan om het park heen rijden besluiten we om de “going to the sun” route terug te rijden. Goed plan want net als die begint zien we langs St.Mary Lake weer een zwarte beer lopen, ik hoef denk ik niet te vertellen wat we toen gedaan hebben!! De route is echt prachtig en hadden we voor geen goud willen missen! Moe maar voldaan komen we na het afleveren van de auto weer bij de camping. Het is zo rond een uur of half vier als we lekker buiten een biertje drinken en er een invasie van Hollanders aan komt. 25 campers van een ANWB reis vol met grijze dotten. We hebben wel gevraagd of dat het een beetje rustig kan vanavond.

Op het moment dat ik het reisverslag zit te maken begint het erg te onweren en te regenen. Onze eerste regen na al die prachtige dagen, op zich niet erg, erg nodig hier maar laten we hopen eenmalig.

8 September 2006 (1552 km t/m 1788 km = 236 km)

 Vanochtend uitgeslapen, we werden om kwart voor acht pas wakker! Om kwart voor negen verlaten we de camping om onze rondreis voort te zetten. Vandaag rijden we om het Glacier National Park heen omdat we er dus met de camper niet doorheen kunnen. Helemaal niet erg want ook deze rit bevalt weer prima, zeker het gedeelte tot en met de entree van East Glacier. Wat we gezien hebben onderweg was weer te mooi voor woorden, bergen, mooie groene heuvels maar ook afgebrande gedeelte’s. Drie en een halve week is er 50 acers (weet begod niet hoeveel dat in nederlandse are is)afgebrand, dit alles veroorzaakt door een kampvuur van de padvinderij.

Na East Glacier kom je in Blackfeet Indian Reservaat terecht en daar is het ineens veel vlakker, droger en minder opgeruimd. Zeg eigenlijk maar rustig een zooitje, ze hebben 20 autowrakken om hun huisjes staan (wij zouden het nog niet gebruiken als schuurtje voor de beesten) en laten al het afval zo uit hun handen vallen. Na dit lelijke stukje rijden we via St.Mary naar Babb (inderdaad het zelfde stukje als gisteren). Vanuit Babb gaan we de Chief Mountain road op, deze weg is de enige in de buurt die ons naar de grens van Canada brengt. Na 22 kilometer bereiken we de grenspost en een alleraardigste vrouw zet de stempels in ons paspoort na eerst gevraagd te hebben hoelang we blijven, waar we naartoe gaan en wanneer we weer weggaan.

Daar zijn we dan in Waterton Lake Park Alberta Canada! Doordat Waterton een mengeling is van bergen en laagland, bezit het de rijkste fauna van alle Canadese parken. Al bij de eerste bocht weer even stoppen want het blijft prachtig al die bergen, we gaan even op een bankje zitten genieten. Na een peukje zijn we er weer klaar voor, op naar Waterton Town City.

 

Na de eerste bocht krijgen we de schrik van ons leven…….er steekt een zwarte beer vlak voor de camper de weg over, Martin moest er voor in de remmen!! Geweldig zo dichtbij, dan zie je eigenlijk pas goed hoe groot ze zijn. Helaas dook hij meteen aan de andere kant weer de bossen in en van de schrik konden wij toch niet meer fotograferen of filmen, jullie moeten ons dus op ons woord geloven. We rijden verder om na een minuut of 20 aan te komen in Waterton Town. Town is een groot woord maar een gezellig dorpje is het wel.

We besluiten om de nacht hier door te brengen en vinden een plekje op de camping. Na het neerzetten van de camper en aansluiten van alle dingetjes gaan we te voet naar het dorpje, daar vinden we al snel een restaurantje waar we even wat lekkers eten en drinken. Ook maar even proberen om ons reisverslag weer op internet te zetten, maar helaas we kunnen alleen onze mail lezen (iedereen die een reactie heeft gestuurd op ons reisverslag…Bedankt!). Ook zien we dat het in Nederland een prachtige nazomer is, heerlijk hoor!

Na wat rond gewandeld te hebben (ja…..we lopen echt wat af hier hoor) gaan we weer terug naar ons campertje, Martin heeft namelijk verschrikkelijke hoofdpijn (en Miriam zeurt toch echt niet, hoor!). Als we terug lopen zien we ineens twee big horn sheeps staan, snel de camera erbij maar dat rotding doet erg raar de laatste tijd, hij stoort af en toe heel erg en ik hoop dat ie het redt deze vakantie. Bij de camping aangekomen besluiten we nog even met een boek bij het Waterton Lake te gaan zitten, dit meer ligt aan de camping. Van lezen komt weinig wat het uitzicht is als vanouds…..adembenemend!!

Het wordt tijd voor een biertje dus terug naar de camper waar alweer het volgende wild life op ons wacht. Twee herten lopen om de camper lekker gras te eten tja en dan ga je zitten kijken tot dat het donker wordt. Nog even wat gegeten en nu lekker te bedde.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

9 September 2006 (1788 km t/m 2076 km = 288 km)

Vanmorgen iets rustiger aan gedaan dan normaal. We zijn om 8.45 uur vertrokken vanuit Waterton Lake Village City en hadden wederom mooi weer tot onze beschikking. Het is echt ongelofelijk hoeveel mazzel we hebben met dit weer. Het is een beetje bewolkt, maar wel een aangename temperatuur van ongeveer 22 graden. Vandaag wordt het een echte reisdag, want de route van vandaag is echt om van het ene nationale park (Waterton Lake) naar het volgende nationale park te rijden (Kootenay NP en Banff NP). We verwachten daarom niet echt spannende dingen mee te maken vandaag. We rijden het nationale park uit en gaan richting Pincher Creek om vandaar uit door te rijden naar Cranbrook.

Onderweg komen we nog allerlei kleine dorpjes tegen zoals: Twin Butte, Cowley en Sparwood. Ook rijden we nog de Crownest Pass, deze pass is zo’n 1500 meter hoog en beslist niet spannender dan de andere passen die we gereden hebben. Het eerste gedeelte van de dag rijden we door Alberta. Het verschil in omgeving is enorm. Vanuit de bergen rijden we eigenlijk zo het vlakke land van Alberta door. Uitsluitend graanvelden en veeland komen we tegen. Het valt ons direct op dat de Canadezen een veel opgeruimder volk zijn dan de amerikanen. De boerderijen zien er netjes uit en ook de dorpjes die we passeren zijn veelal netjes. Als we dan wel wat armere gedeelten tegen komen, zien ze er toch nog wel redelijk netjes uit.

Als we dan na een paar uur toeren Alberta uitrijden en de provincie British Columbia inrijden valt ons direct op dat we weer in een wat woestere natuuromgeving zitten. Meer bergen en groene bossen spreekt ons toch meer aan. De eindbestemming van vandaag zou in eerste instantie Cranbrook zijn; een stadje tussen twee bergen in, te weten: de Purcell en de Rocky Mountains. Cranbrook is een belangrijk vervoersknooppunt voor de omliggende omgeving. In dit gedeelte leven meer Grizzly beren dan waar ook in Canada.

We zijn benieuwd. We wilden graag een camping in Cranbrook betrekken in het centrum, zodat we wandelend wat zouden kunnen zien van de stad. Echter, toen we bij de camping aankwamen sprak dit ons in zijn geheel niet aan. Buiten voor het kantoor zat voor ongeveer 75 jaar aan gevangenisstraf voor de deur (2 personen..) en ook de camping maakte op ons een niet warme indruk. Wegwezen dus! We zijn de stad uitgereden en toen maar richting Fort Steele gereden, waar we morgen even heen willen gaan (vertel ik jullie morgen wel!). Net voor Fort Steele hebben we een kleine, maar gemoedelijk uitziende camping geboekt en ons kamp opgeslagen. De camping was bijna verlaten, maar er stonden nog een paar campers.

Toen we net gesetteld waren kwam er een oudere man naar ons toe lopen met de vraag of wij uit Holland kwamen, want dat had hij gehoord van de campingeigenaar. Vanaf dat moment werd het beregezellig en begon de beste man te vertellen. Hij was al 76 jaar oud en kwam uit Holland, Ossendrecht bij Bergen op Zoom. Hij was in 1960 vertrokken naar Canada om daar een boerderij met veehandel op te starten. Dat is hem uiteindelijk goed gelukt en is redelijk gevuld met centen.

De beste man doet ons beiden denken aan Martin zijn vader, Joop; erg direct en helder, soms ook lomp, maar met een heel klein hartje. Ook de manier waarop ze de verhalen van vroeger uit de oorlog en de werkperiode vertellen kwamen erg met elkaar overeen. Later nog zijn vrouw erbij gehaald en gezamenlijk lekker geborreld en oude koeien uit de sloot gehaald (om maar in de boeren vaktaal te blijven….) We hebben het echt bere-gezellig gehad met elkaar en vlak voor het avondeten gingen ze weg.

Morgen nog wel even afscheid nemen van ze. Na het eten lekker nog even nagezeten met zijn tweeën en gewoon weer op tijd naar bed.

10 September 2006 (2076 km t/m 2368 km = 292 km)

Na ons vaste ochtendritueel hebben we nog even de vuilwatertank en toiletwater-tank geleegd en de schoonwater-tank weer gevuld om zodoende in het ergste geval zelf de volgende nacht te kunnen overbruggen. Dit, indien we geen hook up camping zouden kunnen vinden. We gaan namelijk richting het Kootenay en Banff National Park en daar schijnt het nu nog ontzettend druk te zijn.

Voor dat we de camping in Fort Steele verlaten, nemen we nog even afscheid van Andre en Christiane Jansen (het echtpaar van gisteren). Zowel wij als zij gaven aan gisteren een erg prettige en gezellige herinnering te vinden en hopen ons nog een keer te zien. Ze nodigden ons uit voor een kop koffie of een borrel als we langs hun huis rijden; ze wonen namelijk in een vallei, vlak bij Vancouver. Ook hebben wij ons adres afgegeven, want in mei volgend jaar komen ze 2 maanden naar Nederland. Het lijkt ons echt leuk als ze langs komen en misschien doen wij dat ook nog wel over een paar weken. We rijden vanaf de camping direct door naar Fort Steele en lopen daar een uurtje door de straten. Het dorpje is helemaal authentiek gebleven ten opzichte van het jaar 1896 en hoe het leven er toen uitzag in die regio. Alle mensen die we daar zagen liepen allemaal in de klederdracht van toen. Oude gebouwen, volledig gemeubileerd uit die tijd, waren opengesteld voor het publiek en men deed ook hun best om het allemaal zo natuurlijk mogelijk te laten lijken.

De oude bakker was open, het hotel deed dienst en daar kon je in oude stijl een ontbijtje eten (de broodjes waren niet uit die tijd hoor…), de hoefsmid was bezig, de drogist was open, er liepen paarden door de onverharde straten. Was toch wel heel leuk om even te zien. En als je dan ook nog de natuurlijke omgeving van de enorme bergen en het mooie weer ziet, dan is het pittoreske plaatje compleet. Na vertrek uit het wilde westen, reden we richting Radium Hot Springs om daar in de loop van de middag ons kamp op te slaan.

Dit stadje is beroemd om zijn heilzame bronnen waarin je kunt baden en zwemmen. Het ligt iets voor het begin van het Kootenay NP en ligt dus perfect op onze weg. Ook loopt hier de Colombia River, die wordt gevoed door het smeltwater van de Purcell- en Rocky Mountains.

Jaarlijks komen zo’n 1,2 miljoen bezoekers naar Radium Hot Springs en volgens ons waren ze er allemaal vandaag!! Veel te druk dus en doorkarren dan maar!

Vroeger dan verwacht reden we dus tegen de middag het Kootenay National Park binnen. Vanaf de eerste bocht werden we weer aangenaam verrast door het landschap. Eerst reden we over een weg waar evenredig naast ons de Rocky Mountains liggen. Het lijkt net een polonaise van bergen achter elkaar en precies evenredig langs de weg. Prachtig, je kunt wel blijven fotograferen de hele tijd!

Vervolgens rijden we een bocht om en moeten dan door een soort spelonk van rotsen rijden met achter die spelonk de contouren van heel mooie bergen. Het gaat maar door al die indrukken.

We zijn echt soms een uur stil tegen elkaar, zo onder de indruk zijn we van al dit natuurschoon. We hebben dit dan ook nog nooit zo mooi meegemaakt. Zuid Afrika was werkelijk prachtig, maar zelfs Martin zegt nu dat dit toch een mooier natuurbeeld geeft dan in Zuid Afrika. Anders….. maar toch mooier.

We passeren de Sinclair pass, de diepe rode kliffen van Redwall Fault, de Kootenay River Valley, langs Hector Gorge in de Vermillion Valley en het gaat maar door. Het “enige” wat we nog niet gezien hebben zijn de Paint Pots; dit zijn ijzerhoudende bronnen met roestkleurige oevers.

Dit doen we morgen. En ook wilden we graag naar de Marble Canyon, maar deze was nog steeds gesloten in verband met de branden van 2003.

We hebben ook hier weer prachtige foto’s en film geschoten en kunnen niet wachten om ze jullie te laten zien.

Na een paar uur te hebben vertoefd in dit mooie park moesten we de keuze maken om hier een camping te zoeken of nog door te rijden naar Banff. Maar eerst had Martin een lumineus idee; hij wilde met de camper een onverharde zijweg inslaan om zodoende aan de oever te komen van een turkoois blauwe rivier die uitkijkt op een heel mooie bergkam. Miriam zei nog: doe het nou niet…. Maar eigenwijs zoals Martin is: toch doen!!

Het weggetje was te krap om makkelijk te keren dus als je naar binnen rijdt is er geen weg meer terug. Voor Martin’s gevoel was dit weggetje niet lang en kwam je binnen een paar bochten aan de oevers van dit hemels paradijs. Een paar bochten werden heel veel bochten, maar naar elke bocht had Martin nog iets van: nu komt et! (Miriam al lang niet meer…..)

Na 6 kilometer gaf ook Martin het maar op. Het weggetje liep steeds verder het bos in en de weg was ook zo slecht dat de kopjes en borden de kastjes uit klapperden. De trilplaat van Connie van Breukhoven was er niets bij (maar wel beiden een afgetraind lichaam hierdoor….).

Na het keren, wat door het vakkundige stuurmansschap van Martin toch lukte, moesten we weer helemaal terug naar de hoofdweg. Dit heldere moment van Martin heeft ons zo’n 45 minuten gekost en alleen de ontmoeting met 2 hertjes opgeleverd.

Doorrijden naar Banff was nu de missie! Nadat we onderweg nog enorm hadden genoten van de weg naar Banff, kwamen we daar omstreeks 3 uur ’s middags aan. We hebben voor de komende 2 nachten geboekt, zodat we rustig het Banff National Park kunnen bekijken. We weten dat het veel tekort is, maar we proberen maar zoveel mogelijk te doen. Na het installeren van de camper lekker een biertje samen gedronken aan onze picknicktafel en lekker zitten lezen. Fantastisch is ons uitzicht vanuit de camper: een mooie bergpartij op de achtergrond en uitzicht over Banff. De camping ligt ook op een helling van een berg. Genieten dus!

En Miriam is werkelijk helemaal in haar nopjes in de camper. Het koken gaat hartstikke goed en ze straalt de godganse dag van oor tot oor. Vanavond heeft ze lekker japanse zalmfilet voor ons gemaakt en het smaakte weer heerlijk. Jullie raden het al: lekker biertje erbij en onze avond kan niet meer stuk! Tot morgen maar weer, za’k maar zeggen, he?!

11 September 2006 (2368 km t/m 2504 km = 136 km)

Vandaag hebben we een makkie! We maken vandaag een korte route nog naar het zuiden van het Kootenay NP om daar nog de Paint Pots te kijken en vervolgens willen we een middagje lekker in het stadje Banff bivakkeren om een aantal zaken te regelen. Maar voordat ik dat uit de doeken doe zal ik jullie eerst het verslag doen van de ochtend. Na ons inmiddels bekende ritueel van het eerste uurtje na het wakker worden verlaten we voor vandaag de camping, waar we vanavond ook weer slapen. We rijden Banff uit en gaan weer richting het Kootenay NP om daar dus de Paint Pots te bekijken. Daar waren we gisteren niet meer aan toegekomen en Miriam wilde met name het toch nog graag zien. Dat doen we dus dan ook maar. Onderweg bleek dat we erg weinig benzine bij ons hadden en dat ik dus redelijk snel moest tanken. Miriam had op de snelweg gezien dat er bij de volgende afslag een tankstation moest zijn. Geen paniek dus! Wij die snelweg af en de weg volgen, maar alles wat kwam; geen tankstation te bekennen. Wij na een paar kilometer maar weer terug naar de snelweg en maar verder rijden. We wisten namelijk dat in de Parken geen benzine wordt verkocht. Het naaldje van de benzinemeter ging steeds meer naar het 0-punt en echt ontspannen was er niet meer bij. Vervolgens maar een stukje op de snelweg doorgereden tot de volgende afslag; daar stond weer een tankstation aangeven en wij dus maar weer de borden volgen. Bleek dat we uiteindelijk bij hetzelfde tankstation uitkwamen die eerder stond aangegeven. We hadden alleen nog maar 2 kilometer verder moeten rijden; je moet het maar weten allemaal…

Maar dan…..bij het tankstation……. Net voor ons komt er een touringcar aanrijden bij het kleine tankstationnetje met wel 1 benzinepompen…en stopt voor de benzinepomp waar wij graag willen tanken. Op dat moment komen er zo’n 55 japanners of koreanen er uit stieren en beginnen als wilden om hun heen te schieten, met camera’s weliswaar, maar je weet niet wat je meemaakt. Ze fotograferen alles wat beweegt. Er was zelf een wachtrij om op de foto te gaan met…….de benzinepomp!!

Ook in het winkeltje waren het net mieren die overal en alles wilden aanraken. En toen ze na 10 minuten weer in de bus moesten, daalde langzaam de stofwolk weer neder en konden we de schade opmaken (het leek de reclame van de hamsterweken van Albert Heijn wel!)

De dame achter de kassa moest om ons lachen en we maakten even een praatje. De tank weer vol en nog een mooi boek gekocht van de Canadian Rockies, wij weer op pad naar de Paint Pots. Na een half uurtje toeren kwamen we daar aan en bereiden we ons voor op de hiking-trail die we moesten doen voordat we bij de Paint Pots kwamen. Jaaa, we hebben echt gewandeld deze vakantie hoor!!

Allereerst moesten we een stukje lopen en kwamen we uit op een rivier met een hangbrug er over heen. Lichtgrijze keien op de kanten van de rivier en werkelijk het blauwste water wat je je maar kunt voorstellen. En op de achtergrond altijd maar weer die indrukwekkende bergen, die ook nooit vervelen. Ook hier maar weer een paar foto’s en shots genomen. We zijn ook zo blij met digitale fotografie; je maakt een hoop foto’s en ’s avonds gooi je de lelijkste weer weg. Maar desondanks hebben we nu al zo’n 500 mooie foto’s geschoten, die we overigens thuis nog een keer kritisch onder de loep nemen voordat we jullie ermee belasten.MINOLTA DIGITAL CAMERA

Na nog een stukje te hebben gelopen kwamen we op “Red Earth”; een vlakte waar de grondbestanddelen in de indianentijd werden gebruikt om hun oorlogskleuren aan te brengen, hun tipi’s en kleren te kleuren. Ze hebben deze grondvlakte intact gehouden vanuit historisch oogpunt. Het soort bestanddeel wordt nog steeds gebruikt in sommige textielverven. Na een 10 minuten verder lopen komen we dan bij de Paint Pots; 3 stuks in de grond gesitueerde grondketels waarin een vloeistof zit die bij regen overloopt en de hele grond eromheen een kleur geeft. Vandaag waren het donkergeel en bruintinten. Deze kleuren kunnen veranderen als de samenstelling van het grond en grondwater veranderd. Eerlijk gezegd viel het ons een beetje tegen. We hadden een kleurenpalet verwacht zoals we dat ook bij de geisers in Yellowstone hadden gezien, maar dan vanuit een andere bron. Niet dus. Het was in ieder geval een leuke wandeling waarin Miriam en Martin dezelfde tactieken gebruikten om even op adem te komen na een fikse inspanning; even fotograferen en filmen. Inmiddels zijn we er van elkaar achter dat dit onze tactiek is en dus hebben we maar afgesproken om de volgende keer gewoon te zeggen:

“zullen we effe stoppen, ik ben een beetje moe”, scheelt weer een hoop onnodige foto’s.

Nadat we dus de Paint Pots hadden mogen aanschouwen, hadden we besloten om de middag in het beroemde stadje Banff door te brengen. Het stadje werd in 1883 ontdekt door 3 arbeiders van de Canadian Pacific Railroad maatschappij en sinds 1885 is het al tot het eerste natuurreservaat van Canada uitgeroepen. Nog voor deze periode leefden er Blackfoot-, Kootenay- en Stoney indianen. Deze invloeden zie je nog veel in de winkels van Banff terugkomen. In de omgeving begeven zich de mooiste gebieden, bergen en gletsjermeren van Canada.

Het klinkt allemaal heel sprookjesachtig, maar uiteindelijk is het gewoon een heel toeristisch, commercieel uitgemolken en massaal plaatsje, zoals je deze ook in ons eigen landje hebt tijdens het zomerseizoen. Maar goed; wij dus naar Banff om daar de boel te bekijken en even een paar zaken te regelen die in onze ogen niet kon wachten. We wilden zo graag het vervolg van ons reisverslag op het internet zetten omdat het al weer een aantal dagen geleden was dat we het eerste gedeelte hadden geplaatst. Het valt dan ook niet mee om in de natuurparken internetverbinding te vinden. En als je het vindt, konden we het niet gebruiken omdat we geen inbelnummer of account in Amerika / Canada hadden of ze niet intercontinentaal konden bellen vanuit de parken. En vonden we een internetaansluiting op een camping of hotel, mochten we niet onze externe geheugenkaart in de computer stoppen in verband met het risico op virussen of bugs. Balen dus! Daarom vandaag het ultieme doel om een internetcafe in Banff te vinden en dat is gelukt. Ook meteen onze mail weer gelezen en het is erg leuk om van velen te mogen vernemen dat ons verslag veelvuldig en met veel plezier wordt gelezen. In de eerste plaats schrijven het verslag voor ons zelf, maar we vinden het wel erg leuk om het met zoveel dierbare mensen om ons heen te delen. Voelt lekker, zak maar zegge!

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Nadat we dus alles op internet hadden gezet was het tijd om even lekker rustig te lunchen en gezellig met elkaar te kletsen. Al snel kwamen we onze gezamenlijke passie tegen: Sushi!!!

Daar zijn we even lekker uit ons dak gegaan aan allerlei lekkere hapjes en konden we de volgende uren er nog lekker op teren. Vervolgens zijn we een ander noodzakelijke activiteit gaan doen; de was. We zijn naar een wasserij gegaan en daar al onze vuile kleding, handdoeken en beddengoed gewassen.

Door al onze buitenactiviteiten worden de kleren erg snel smerig (bij Miriam echt door het lopen door de bossen, bij Martin zijn het meestal voedselresten….) en we hadden niet echt veel kleding bij ons dus moest het gewoon even gebeuren.

Jullie merken dat de laatste paar dagen niet echt heel activiteiten waren, maar ook dat is wel even lekker. We hebben als het goed is nu weer een aantal drukke en enerverende dagen voor de boeg. Morgen gaan we nog een stuk door het Banff NP richting het adembenemende Lake Louise en omstreken, waar we een paar nachten blijven; het schijnt daar dus echt heel mooi te zijn. Ook plannen we een aantal hikes (echt zin in…) naar mooie uitkijkpunten.

Maar we houden jullie op de hoogte!

12 September 2006 (2504 km t/m 2608 km = 104 km)

Wat een werelddag vandaag!! En wat zijn we kapot! Zelfs als we jeuk aan onze ogen hebben, kunnen we onze arm niet meer omhoog krijgen om te krabben. We zitten nu aan de tafel in de camper om het verslag te maken en we tossen elke keer wie naar de koelkast loopt om een biertje of zo te pakken. Kom op zeg, het is wel 2 meter lopen hoor, naar die koelkast! Zal morgen nog wat worden.

Jaaaa, we zijn fysiek actief geweest vandaag. En niet zo’n klein beetje ook!

Ik zal jullie niet meer belasten met onze ochtendperikelen, dus na het ontbijt de camper gestart en naar onze eerste activiteit van vandaag gegaan: Johnston Canyon. Dit spectaculaire ravijn bevat twee imposante watervallen en is een van de meest bezochte wandelgebieden van het Banff National Park. Vanaf de Bow Valley Parkway komen we aan bij het begin van deze wandeling die ongeveer 6 kilometer lang is. Maar dan wel heftig tegen de berg op en minder heftig de berg af (klopt niet wat ik zeg, maar zo voelt het wel!). Maar het was elke zweetdruppel of ademtekort waard om op die canyon te klimmen. Af en toe zaten we er beiden helemaal doorheen en dan zagen we een echtpaar van 105 jaar oud ons voorbij stuiven, tintelfris en geen transpiratie te zien (of ruiken), dan keken we elkaar aan en zeiden: voel me best goed, makkie hoor! En dan gingen we weer verder. Het is echt niet te geloven en te beschrijven hoe we hebben genoten van deze tocht. Het ene mooie uitzicht volgde de andere keer op keer op. Fantastisch gewoon! En de kleuren en geuren van de natuur zijn ook zo verschrikkelijk mooi. We lopen langs gemeleerde roestbruine rotswanden waar enorme mosbedden tegen aangegroeid zijn en dan daaronder loopt een witte waterval en die komt uit in een turkooizen gekleurde rivier. En als het nog niet genoeg is, zie je op de achtergrond te grimmige bergen en een muur van groene sparbomen. Ik hoop dat jullie er nu ook een beetje beeld bij hebben.

 

Maar inmiddels hebben we de foto’s al van deze tocht goed bekeken op de laptop en ze zijn weer goed gelukt. Toen we eindelijk bij de bovenste waterval waren aangekomen, konden we eerst op een mooie plek aan de onderkant van de waterval filmen en daarna konden we nog een klim maken naar een plek waar we de waterval van de bovenkant konden filmen; ook dit is allemaal goed gelukt. Toen de weg naar beneden; Martin riep constant: ooh, wat hou ik van de zwaartekracht! Inderdaad de weg naar beneden was eenvoudiger te doen dan naar boven. We werden ook steeds opgewekter en groetten ook iedereen heel vriendelijk die nog naar boven moesten. Wij hadden het inmiddels al gehad en zagen hun inspanningen met genoegen aan.

Beneden gekomen hebben we eerst nog lekker geluncht op het terras van het restaurant, want ook vandaag was het weer een mooie zonnige dag. Iets meer wolken dan de andere dagen, maar er wordt voor de komende dagen ook veel regen en onweer verwacht.

Na de lunch waren we weer helemaal klaar voor de volgende high-light van vandaag: Moraine Lake.

Dit meer is minder bekend als Lake Louise, waar we later op de dag nog heen gaan, maar is even prachtig. En het feit dat dit meer vlak bij Lake Louise ligt, maakt het een kleine moeite om het even mee te pakken. Het meer is omringd met hoge bergen en heeft helder blauw water. Het is een bergmeer en het water is heeeeel koud. Ook hier hebben we eerst even lekker de uitzichten op ons in laten werken, want het is onvoorstelbaar. We zeiden vanmiddag tegen elkaar dat het wel heel bijzonder is dat 1 land zoveel natuurschoon biedt.

Vanaf de waterlijn was het water al heel blauw, maar Miriam dacht dat als ze op een berg met keien zou klimmen, ze een beter uitzicht zou krijgen op het meer. Martin moest beneden blijven zitten en niet bewegen; als hij ook nog zou gaan klimmen konden de traumahelipcopters en de intensive care afdelingen van alle ziekenhuizen in de regio al worden opgestart. Dit, na alle ervaringen van de laatste jaren van Martin in Italie en Kenia.

En inderdaad……. De fotos van Miriam op hoogte neerkijkend op het meer waren veel mooier als van de grond. Goede keus dus van Mirreke!!

En dan op naar het laatste hoogtepunt van vandaag (tenminste dat denk ik…… je weet nooit wat nog gaat “komen”): Lake Louise! Voor velen is het verhaal van dit meer bekend. Het is de trekpleister van het Banff National Park. Het is zelfs het symbool van de Rocky Mountains geworden. Het meer is beroemd wegens zijn turkooizen kleur en de besneeuwde bergen eromheen. We zien er ook de Victoria Glacier, die zich bijna tot aan het water uitstrekt. De opmerkelijke kleur van dit meer (en ook de anderen meren, zoals Moraine Lake) wordt veroorzaakt door gletsjerslib, dat vlak onder het wateroppervlak blijft hangen. We moeten er wel eerlijk bij zeggen dat door de lichtval van vandaag Moraine Lake blauwer was dan Lake Louise, maar beide meren waren absoluut de moeite waard om het te bekijken. Onze zwager Kees had ons al aangegeven dat we Lake Louise zeker moesten bezoeken en we zijn hem dan er ook dankbaar voor, maar vlak ook Moraine niet uit!

Na onze fotoshoot daar, zijn we met zijn tweeen gewoon een tijdje op een bankje gaan zitten en hebben alles nog eens goed op ons in laten werken. Soms heb je het gevoel dat je meer door de lens van de camera kijkt, dan dat je werkelijk datgene wat je ziet in je opneemt.

Dit was vandaag gewoon een topdag!!!

Maar goed, nu nog even een plaatsje zoeken voor de nacht. We hebben een camping uitgezocht vlak bij Lake Louise en voordat we daar heen gaan moeten we nog even wat boodschapjes doen. Dan naar de camping. Bij het inchecken vraagt de campingmedewerker hoeveel nachten we willen blijven slapen. Twee nachten hadden we besloten, want deze camping is ook “logistiek” gezien een goede uitvalsbasis voor morgen als we naar het Yoho National Park rijden. Na het afrekenen vonden we het heel opvallend dat deze camping zo goedkoop was, maar we zijn er nu inmiddels achter waarom: achter de camping, op 50 meter van onze plek, komt elke 20 minuten de Orient Express langs, met zijn 837 wagons en toetert om aan te geven dat er geen beren op de rails moeten lopen…. Het is werkelijk lachwekkend wat een lawaai dat geeft. Als je tegen ons zou zeggen dat de camper op de rails staat, zouden we gewoon geloven. Toch morgen maar vragen of we het geld van de tweede nacht terug kunnen krijgen; dan zoeken we in Yoho nog wel een camping waar het hopelijk wat rustiger is. Op naar een onrustige nacht……

13 September 2006 (2504 km t/m 2610 km = 106 km)

 De afgelopen nacht was werkelijk een regelrechte ramp! De treinen die langs onze camping reden, bleven dit gedurende de gehele nacht doen en zodoende hebben we beiden geen oog dicht gedaan. Dit humeur van ons is dan ook direct overgeslagen naar het weer: het komt met bakken uit de lucht vallen. Het regent al sinds vannacht en het ziet er niet naar uit dat dit vandaag nog goed gaat komen. We hebben in ieder geval besloten om deze camping te verlaten en door te rijden naar Yoho NP en daar een camping te zoeken zonder rails of vliegveld in de buurt.

De enige heuvels die ik vandaag ga bekijken, zijn de heuvels van Miriam, denk ik…… We houden jullie op de hoogte (over de reis, bedoel ik..)!

14 September 2006 (2610 km t/m 3000 km = 490 km)

Om te beginnen toch nog een klein stukje schrijven over gistermiddag. Doordat het zo verschrikkelijk hard regende de hele tijd, konden we niet veel doen en daarom maar besloten om een algehele rustdag in te stellen. Om nog een nacht tussen de langsrazende treinen te slapen zagen we niet zitten en zijn daarom in 1x doorgereden naar Golden. Dit is een plaatsje net buiten het Yoho National Park. Van het park hebben we niet veel gezien door de kleine wereld waar we in leven vandaag. En wat we zagen dat bracht niet veel meer nieuwe ervaringen dan dat we al hadden van dit prachtige land. In Golden vonden we een camping, Whispering Spruce, welke op een helling van een berg was gesitueerd en uitkijk had over de Golden Valley. Prachtig gewoon! Na het installeren van de camper en het klaarmaken van een lekker borrelhapje zaten we lekker aan de picknicktafel te genieten van het uitzicht. Even later brak toch de zon door en zaten we gewoon weer met korte broek en shirtje buiten. Tegen de avond kwam de pyromanie van Miriam weer opzetten en moest er nog even een vuurtje worden gestookt op onze plek. Bijna iedere kampeerplek in Canada heeft een eigen vuurkorf, tenminste: als je een oude wielvelg een korf kunt noemen. Heel romantisch hebben we gezellig nog wat drankjes genuttigd en lekker geouwehoerd met zijn tweeën voor het kampvuur, voordat we naar binnen gingen om te eten en daarna lekker te gaan slapen. Tot zover nog even over gisteren.

Vanmorgen na het ontwaken keken we beiden naar buiten en zagen tot onze verbazing dat het heeft gesneeuwd vannacht! Vanaf de camping hadden we al een prachtig uitzicht, maar nu met de besneeuwde bergtoppen is het plaatje wel iets mooier.

De weersverwachting voor de komende dagen ziet er niet goed uit en we vrezen zelfs voor het feit dat we niet de Icefield Parkway op mogen. Er wordt de komende dagen een pak sneeuw van 20 centimeter verwacht, zeer koude nachten met vorst en overdag een graadje of 6. Ongelofelijk dat we eergisteren nog met 25 graden bij Lake Louise en Moraine Lake stonden en nu helemaal ingepakt met lange broeken, truien en jassen aanlopen (behalve Martin; dit is zijn temperatuurtje!).

Echter, vanaf zaterdagmiddag en de gehele zondag wordt beter weer voorspeld met veel zon en een graadje of 20. Dit klinkt beter!

Maar het is nu donderdag; hoe gaan we de komende dagen overbruggen? Er is hier letterlijk niets meer te zien? Wat als er geen beter weer komt en de vooruitzichten kloppen niet? Hier hebben ze geen Piet Paulusma!

Kortom; we moesten even de plannen weer op een rijtje zetten en zijn daarom maar naar Lake Louise Informatie Center gegaan om even wat meer informatie en opties te bespreken.

Daar aangekomen kwamen we nog een uiterst hartelijk en spontaan nederlands stelletje (Niels en Carline) tegen waar we ook mee aan de praat zijn geraakt op Cincinetti Airport.

Eerst nog even wat ervaringen van de laatste weken uitgewisseld en gezamenlijk een cappuccino gedronken in een koffiebar. Blijkt dat we ook gelijktijdig terugvliegen naar Amsterdam, dus we zien elkaar wel weer in Seattle.

Na een goed overleg met elkaar hebben we, nadat we de man van het informatiecentrum hadden gesproken, besloten om nu in 1x naar Jasper te rijden over de Icefield Parkway en daar 2 dagen te blijven en te relaxen in het gezellige stadje. We rijden dus de Parkway vandaag, terwijl we bijna niets kunnen zien van de uitzichten en de prachtige natuur. Vervolgens rijden we hem weer terug naar Lake Louise op zondag of mogelijk al op zaterdag. Vanzelfsprekend afhankelijk van het weer. Doordat we dus de komende 2 dagen niet veel kunnen doen en zien, komt ons reisschema enigszins wel onder druk te staan. We hebben dus ook maar besloten om de laatste 2 dagen van de vakantie niet naar Vancouver te gaan. We hebben nu van diverse mensen gehoord dat de stad erg tegenviel en het er erg druk is. Ook is er veel criminaliteit. Misschien ooit voor een latere vakantie doen we Vancouver nog een keer.

Nadat we afscheid hadden genomen van Niels en Carline, begon dus de reis naar het wintersportplaatsje Jasper. Vanaf Lake Louise tot Jasper is het zo’n 235 kilometer over een lange, soms kronkelende bergweg met grote klim- en daal momenten. Je zit dus niet te wachten op veel sneeuw en gladdigheid tijdens de rit. Bij het passeren van het toegangshek voor de Icefield Parkway (de weg tussen Banff en Jasper National Park) hoorden we dat het al was begonnen met sneeuwen onderweg. Inderdaad na een half uurtje reden we midden in de sneeuwbui en stak de wind ook nog eens op. Worden nog een paar spannende uurtjes.

MINOLTA DIGITAL CAMERAMINOLTA DIGITAL CAMERA

Onderweg konden we toch best nog wel wat zien, maar de vergezichten die waren verscholen achter de wolken en mist zagen we niet. Nog een paar keer gestopt, want ook hier sta je versteld van de blauwe bergmeren en zo.

Tijdens het rijden bleek dat we steeds rondom de sneeuwgrens aan het rijden waren; dit was ongeveer op 1500 meter hoogte.

Vanaf het ene moment reden we midden in de besneeuwde bergen en sparbomen, vervolgens na een paar bochten reden we gewoon in een groene wereld waar het leek nog geen druppel of vlok te hebben geregend of gesneeuwd.

De rit verliep eigenlijk probleemloos en onderweg zagen we soms toch een beetje de mooie uitzichten waarom deze weg zo wereldberoemd is. Dit belooft hopelijk wat voor de zondag!

Na een rit van 3 uur kwamen we aan in Jasper en konden meteen de camping vinden die we hadden uitgezocht. Eerst nog onverwacht een Elk (groot elandachtig beest met enorm gewei) aangetroffen in een bos. Dit was de eerste die we deze vakantie gezien hebben en dat terwijl we vooraf hadden gedacht dat je deze ELKe dag wel zou zien.

Normaal gesproken in deze tijd van het jaar hoef je nooit een camping te reserveren, maar na aankomst bij de camping bleek deze vol te zijn en stond er nog een rij met campers te wachten. Godzijdank had de campingbaas een enorme toeloop van campers verwacht, gezien het noodweer wat de komende dagen op komst was.

Er was bij de nabij gelegen camping (wat uitsluitend een wintercamping is) extra ruimte gereserveerd voor alle campers, want ze kwamen nu uit alle windrichtingen.

Op een grote parkeerplaats, met een sanitairgebouwtje, is nu een noodcamping ingericht met alleen een elektra aansluiting en geen water en afvoer. Vannacht slapen we dus op de noodcamping en morgen hebben we een plaatsje op de gewone camping.

Morgen gaan we ieder geval een dagje doorbrengen in het plaatsje Jasper.

Terwijl ik dit allemaal aan het schrijven ben, dwarrelen de sneeuwvlokken al langs de ramen. De kachel staat de loeien en we zitten lekker met een paar extra sokken aan onze tafel in de camper.

Morgen neem ik ook een dagje vrijaf ten aanzien van het schrijven in dit reisverslag. Ik bedoel; wat moet je nu schrijven over een plaatsje in de bergen, waar je een beetje gaat winkelen, hapje eten, beetje strollen door de straat en misschien nog een verwarmd terrasje pakken.

Tot over een paar dagen dus!!

15 September 2006 (3000 km t/m 3072 km = 72 km)

Vanmorgen lekker rustig aangedaan en zowaar iets langer in ons bed blijven liggen. Het was veel te koud om onder die dekens uit te komen. Maar goed, we hebben vandaag ook helemaal de tijd aan ons zelf, want we blijven vandaag in Jasper. Mocht het vanmiddag nog een beetje opklaren dan willen we nog een klein rondje rondom Jasper rijden om een paar mooie uitkijkpunten te bezoeken. De hoeveelheid sneeuw die voorspeld was is er de afgelopen nacht niet gekomen. We kijken uit over de bergen en zien de toppen wel met sneeuw bedekt, maar op de camping is alles nog gewoon zoals het was. Maar wel heel koud. We hebben halverwege de nacht toch maar de kachel iets aan gezet.

 

Na het ontbijt zijn we met de camper richting het dorpje Jasper gegaan. Jasper vonden we beiden veel leuker dan Banff. In Jasper lijkt het meer een gewoon dorp met een veel mindere toeristische inslag dan Banff. Samen lekker geslenterd door de straten en ’s morgens nog een uitgebreid ontbijt gegeten in een erg gezellige lunchroom met een zeer vriendelijke australische serveerster. Na dit gedaan te hebben was het tijd voor de reguliere zaken van de dag; boodschappen doen. We halen niet zoveel meer in huis, want over 2 dagen gaan we weer de grens over naar Amerika. We hebben besloten om ons reisschema helemaal om te gooien. Doordat we een paar dagen “verloren” hebben bij Jasper, door de slechte weersvoorspellingen, rijden we dus de Icefield Parkway ook weer terug naar Banff. Hierdoor komt ons reisschema toch al niet meer uit en moesten we weer een alternatief bedenken. Miriam kwam met een panklare oplossing waarmee ze meteen veel gelukkiger was; we rijden alsnog via de Northern Cascades terug naar Seattle. Door deze omzetting had ze niet het gevoel dat we na Jasper (ons laatste natuurpark) al weer op weg naar huis waren. De oorspronkelijke weg was hoofdzakelijk over snelwegen naar Seattle en nu heeft ze het gevoel ook de laatste 4 a 5 dagen nog echt vakantie te hebben en via mooie natuur terug te rijden. Zat wel wat in en zodoende hebben we een mooie route uitgestippeld die weer via een natuurpark in Amerika loopt; The Northern Cascades.

Qua kilometers maakt het niet zo veel uit, maar we zullen er iets langer over doen dan uitsluitend over de snelweg te rijden. In ieder geval hebben we beiden het gevoel dat het te doen is in de beschikbare tijd die we nog hebben. Morgen gaan we dus de weg terug naar Banff doen, want de weersberichten wijzigen per uur en komen niet uit zoals voorspelt. We kunnen ons niet meer permitteren om langer te wachten. Zondag zou een mooie dag worden en nu wordt al weer voorspeld dat het dan gaat sneeuwen en zwaarbewolkt is.

Na de lunch in Jasper, werd het weer iets beter en besloten we om toch nog maar een ritje te maken naar Medicine Lake in het Jasper National Park. De rit er naar toe was prachtig, maar eerst moesten we nog even wachten voor een spoorovergang omdat er een trein langs kwam. Deze trein was zo lang dat het werkelijk ongeveer 20 minuten duurde voordat ie voorbij was. Wij balen dat het zo lang duurde en toen de trein eindelijk voorbij was en wij weer klaar waren om verder te rijden…….kwam er nog een trein die even lang was.

Het humeur daalde toen wel enigszins, zeker toen het inmiddels ook weer begon te sneeuwen.

Uiteindelijk toch op pad gegaan en via een mooie rit konden we nog even genieten van Medicine Lake. Dit meer is een van de mooiste meren in dit park en bijzonder omdat het waterniveau van dag tot dag kan verschillen. Dit komt omdat onder het meer allerlei bronnen, tunnels en natuurlijke reservoirs lopen, waar soms het water in loopt en dat het halve meer opslokt.

MINOLTA DIGITAL CAMERAMINOLTA DIGITAL CAMERA

Door de sneeuw was het uitzicht over het meer en de omringende bergen heel mooi. We begonnen allebei allerlei kerstliedjes te zingen.

Hierna lekker teruggereden naar de camping en daar lekker naast de camper een kampvuur gestookt en gezellig met zijn tweetjes een borrel genomen en zitten kletsen tot het kampvuur bijna gedoofd was. Maar omdat het zo gezellig was hadden we bijna niet door dat onze onderkant van het lichaam inmiddels bevroren was…..toen maar naar binnen gegaan en lekker gaan koken en lezen. Morgen weer een dag!

MINOLTA DIGITAL CAMERA

16 September 2006 (3072 km t/m 3376 km = 304 km)

Vanmorgen met argusogen naar buiten gekeken hoe de weersinvloeden vannacht hebben huisgehouden. Het valt mee; er is wel wat sneeuw gevallen en de wegen zijn goed begaanbaar rondom de camping. Hoe de wegen op de Icefield Parkway zijn, weten we niet en we besluiten toch maar om te gaan rijden vandaag. Inmiddels is ook duidelijk geworden dat het weer van morgen ook weer zwaar bewolkt en veel kans op sneeuw is. Nog een dag wachten is dus ook geen optie, omdat we dan in vergelijkbaar weer zitten. We hopen gewoon dat we toch nog mooie dingen gaan zien vandaag. Zo niet, dan is het gewoon jammer en kunnen we niet alles hebben; we hebben tenslotte toch heel erg geluk gehad met het weer in de eerste 2 weken van ons verblijf hier. Miriam zegt dat ze blij is dat ze in ruil voor de Icefield Parkway de Northern Cascades in Amerika er voor terug heeft.

Maar we moeten zeggen dat we vandaag, ondanks het verminderde zicht op de Parkway, toch heel veel mooie uitzichten hebben gezien. We zeiden tegen elkaar: in deze vakantie zit de zomervakantie en de wintersport, we hebben in korte broek en shirtjes gelopen en nu in dikke truien en bijna sneeuwkettingen om de camper. In eerste instantie baalden we erg van het feit dat er bijna geen zicht is en ook nog eens een pak sneeuw ligt, maar hoe verder we rijden hoe mooier we het gaan vinden. Ook het sneeuwlandschap geeft zo zijn prachtige plaatjes.

Allereerst maken we een stop bij de Athabasca Falls. Een erg mooie waterval die in een soort trechter valt van rotsen. Deze rotsen zijn door de kracht van het water zo mooi uitgeslepen dat het weer een aantal mooie plaatjes oplevert. Wel gek om iedereen met mutsen en dikke jassen te zien; 3 dagen geleden zaten we nog op een terrasje met korte broek en shirtje. Het blijft echt lachen met de bussen met Japanners; het zijn echt net mieren die op jouw plaats willen staan waar jij de foto’s maakt. Ze poseren op de gekste plekken; bijvoorbeeld voor een telefooncel, voor een ingang van een cafetaria, je noemt het en zij poseren.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

Na deze foto’s bij de watervallen te hebben genomen zijn we doorgereden en kwamen er steeds meer betere uitzichten te zien. Onderweg nog een aantal keren gestopt op mooie punten en bij mooie meren.

Vooral nu met alle sneeuw en de helderblauwe turkooizen meren, levert het mooie fotos en video-opnamen op. Vooral Peyto Lake was ongelofelijk zo mooi! Het meer ligt in het dal van een aantal bergen er om heen en deze bergen waren helemaal wit besneeuwd en ook de dennenbomen waren bedekt met dit witte goedje. Een ander voordeel was dat op dat moment ook het gehele dal en de vergezichten vrij waren van tussenliggende wolken en dat leverde weer mooie plaatjes op (begint te vervelen he…deze zin?!)

MINOLTA DIGITAL CAMERA

De wandeling naar het meer was pittig te noemen door de steile helling die we moesten nemen, de weg terug was slipperig door de ijzige paden en zoals gewoonlijk ging Martin weer op zijn platte plaat en had Miriam al weer bijna Achmea Health gebeld om de repatriering weer op gang de brengen (draaiboek hadden ze nog).

Na dit fantasische meer zijn we weer doorgereden tot het volgende stoppunt: Bow Summit, Ook een heel mooi meer, maar dan op de achtergrond een tweetal grote gletsjers, die aan het eind een soort buisvormig einde hadden. Het leek net alsof de sneeuw, bij het vallen tussen de bergen, in een turbulentie had gezeten waardoor deze buisvorming was ontstaan. Ook dus weer erg mooi om te zien.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

We reden vervolgens na een half uurtje de Parkway af en gingen weer op weg naar de camping waar we 3 dagen geleden ook hadden geslapen: Whispering Spruce in Golden. Dit ligt op onze nieuwe koers die we uitgezet hebben voor de komende dagen. “Ons” plekje F11 was inmiddels vergeven aan een ander, maar we kregen een mooie andere plek waar we direct weer het kampvuur voor de camper hebben opgestookt en de dag weer gezamenlijk hebben geevalueerd onder het genot van een hapje en een drankje.

Morgen gaan we dus verder richting de amerikaanse grens om daar waarschijnlijk helemaal gestript te worden in verband met veiligheidsvoorschriften. In de camper mogen geen voedsel en drankvoorraad worden meegenomen, dus moeten we vanavond zoveel mogelijk opmaken. Kan nog gezellig worden…..

17 September 2006 (3376 km t/m 3888 km = 512 km)

Vanmorgen lekker op tijd vertrokken vanuit Golden. Om 8.20 zaten we in de camper en reden richting Revelstoke om van daaruit de borden te volgen naar Sicamous en later Kelowna. Het eerste gedeelte tot aan Revelstoke was echt nog bergachtig gebied en zijn we ook nog door de natuurparken Glacier (een andere dan eerder deze vakantie) en Mount Revelstoke gereden. Om daar te komen moesten we ook nog even de Rogers Pass nemen. Berglandschap alom en hoe meer we naar het zuiden rijden, hoe mooier het weer en de temperatuur wordt.

MINOLTA DIGITAL CAMERA

We kunnen merken dat het zondag is; er is geen auto op de weg te zien en we hebben het rijk helemaal voor ons zelf. Wat opvalt tijdens het rijden is dat we niet meer zo snel in extase komen door de landschappen die we zien. De vergezichten vullen niets meer aan ten opzichte van alle andere die we al gezien hebben. Er blijken dus ook geen foto’s en video-opnamen gemaakt te worden. Het is allemaal weer prachtig wat we zien, maar het blijkt dus te wennen. Maar allebei bekennen we dat het ons nog steeds niet verveelt. De weg tot Revelstoke doet ons nog steeds heel erg aan de Rocky’s denken, maar als we eenmaal die plaats voorbij zijn, dan verandert het gehele landschap. De bergen worden wat minder woest en lijken erg op het schotse heuvellandschap met veel akkerbouw en wat armoedige dorpjes. Niet echt boeiend dus!

Dan komen we de stad Kelowna binnen rijden en valt ons op dat de sfeer in deze stad erg prettig en vriendelijk is. De stad is veel groter dan we vooraf dachten en we moesten dwars door de stad, waar het erg druk was net na het middaguur. Toen we dan ook langs een Sushi-bar kwamen was de keuze dus snel gemaakt; effe lunchen!

Na de lunch moesten we nog het laatste gedeelte van de stad door en door de drukte kwamen we zo vast als een huis te staan in de eerste file die we in deze weken meemaken. Maar dan als we de stad uitrijden, verandert het landschap wederom; we komen in een wijn- en fruitlandschap! We wisten niet dat Canada een wijnproducerend land was en zeker niet binnen 4 uur rijden van de sneeuwige Rocky Mountains! Zelfs het klimaat is hier veel milder en zonniger dan nog maar een paar uur van de dikke jassen en stevige schoenen. We lopen hier weer in korte broeken en shirts. Lekker hoor! Als we langs Mara Lake rijden moeten we denken aan het Lago Maggiore in Italië. De rit langs het meer en alle gezellige dorpjes met terrasjes en overal grote fruitkraampjes, het lijkt er echt op! Jongeren met bootjes, veel campings, veel entertainment en jongeren die kanoen, surfen of zelfs Kite-surfen. Het doet allemaal erg gezellig aan. Op de achtergronden van deze dorpjes zien we de berghellingen met wijnranken. Heel apart om dit hier te zien. Het landschap is niet zo heel bijzonder, maar de sfeer die het hier uitstraalt, spreekt ons zeer aan. We kunnen dan ons helemaal voorstellen hoe het hier is als het hoog zomer is. Dit landschap volgt ons eigenlijk de gehele rest van de rit van vandaag tot aan de amerikaanse grens. Via Westland, Summerland en Pencticon komen we in Osoyoos. Hier is de grensovergang naar de US. We wisten niet helemaal wat we hier konden verwachten. Men had ons gezegd dat alle campers worden doorzocht op bezit van verse groente, fruit, vlees, zuivel, alcohol en sigaretten. We hadden dus de afgelopen dagen rekening gehouden met het opmaken van allerlei restjes en we waren er op ingesteld dat we dus na de grensovergang allerlei nieuwe verse dingen moesten kopen. Aangekomen bij de grens werden we zeer netjes te woord gestaan en waren de douaniers erg aardig. Men wilde inderdaad de camper doorzoeken, ondanks dat we precies hadden gezegd wat we allemaal bij ons hadden. Alles was eigenlijk toegestaan om vanuit Canada binnen de US te brengen, uitsluitend koeienproducten. De schade was voor ons maar beperkt tot een pondje gehakt. Ik had toch geen zin in spaghetti, dus dat viel ook wel mee.

Na de grensovergang nog even boodschappen gedaan voor de komende 3 dagen, want vanaf morgen zitten we weer in een natuurpark: The Northern Cascades.

Maar voor vannacht hebben we ons kamp opgeslagen op een camping aan Spectacle Lake vlak voor Tonasket, Washington. Bij aankomst bleek het alles te zijn behalve Spectacle. Oude en vieze zooi aan een half leeg troebel meer. Maar goed, het is maar voor 1 nacht en godzijdank kunnen we in “onze” camper lekker naar de WC en douchen.

Morgen gaan we weer verder richting Mazama, vlak voor the Northern Cascades. Vannacht zal het erg rustig voor ons zijn op de camping, want we zijn de enigen.

Al met al was het maar gewoon een reisdag, maar we hebben erg genoten van de rit van vandaag. Nu niet zozeer door de natuur, maar meer door de mensen die de gezelligheid uitstralen en overal plezier lijken te hebben. Maar dat de amerikanen en ook de canadezen van outdoor-activiteiten houden, wisten we al.

18 September 2006 (3888 km t/m 4024 km = 136 km)

Vanochtend weer op tijd wakker, maar dat is wel logisch want het is hier namelijk weer een uur vroeger dan dat we de hele vakantie al hebben. We zitten nu dus op 9 uur tijdsverschil met Nederland.

Om 8.45 vertrokken om koers te zetten naar the North Cascades. Alleen zo ver komen we dus niet vandaag. Als we weg willen rijden begint het al wat te spetteren en als we eenmaal rijden valt het echt met bakken uit de lucht. Ook heeft Martin vreselijke pijn in zijn rug door het bed van de camper (hoewel we wel lekker slapen) dus besluiten we niet ver te rijden. We hebben nu immers weer genoeg tijd, de afstand naar Everret (een voorstad van Seattle) waar wij de camper moeten inleveren is zo’n 220 kilometer en daar moeten we pas vrijdag zijn. We rijden dus via Tonasket, Riverside, Omak en Okanogan naar Winthrop. In deze plaats is weer een KOA camping en die zijn altijd super schoon en netjes, dat is best lekker na die camping van gisteren.

We komen in de stromende regen al rond 11.30 aan in Winthrop en gaan eerst maar even kijken of ze plek hebben en ja hoor, van de 82 plaatsen zijn er 81 vrij; we kunnen dus zelf uitzoeken waar we willen staan. We regelen het toch maar vast en besluiten hierna na het plaatsje Winthrop te gaan.

We vragen nog even naar het weer voor nu en de komende dagen, maar dat ziet er niet zo goed uit vinden wij; redelijke temperatuur, maar wel veel kans op regen. Hier zijn ze er erg blij mee, want ook hier is weer veel brand in de omgeving, het blijkt heel normaal te zijn en niemand is in paniek, wij dus ook niet. Martin wil namelijk veel wandelen want hij denkt dat zijn rugpijn daar wel van overgaat.

In Winthrop aangekomen blijkt het een echt Western dorpje te zijn. Het dorpje is in 1883 ontstaan toen de eerste goudzoekers hier kwamen. 1893 is het herbouwd nadat een groot deel door brand verwoest is. In 1972 nadat de aanleg van de Highway 20 (waaraan Winthrop dus ligt) helemaal af was, is het dorp in volle ere hersteld om er een toeristische trekpleister van te maken. Dat is best goed gelukt, want als je de moderne auto’s en de wegbewijzering weg denkt, denk je bij het naar buiten lopen van de Saloon, na het nuttigen van een heerlijke lunch:waar is m’n paard ook alweer??

Ook hadden we de mazzel dat het dorpje bezaaid was met allemaal oude Packard’s. Dit is een amerikaans merk auto wat inmiddels al geruime tijd niet meer bestaat. Het bedrijf is ergens in de zestiger jaren failliet gegaan en er is geen ander merk geweest wat het aangedurfd heeft om een doorstart te maken. Echt, de auto’s zagen er helemaal tip top uit, voorzien van veel chroom en van binnen veel grote glimmende klokken, een onwerkelijk groot stuur en leren banken. Er was er zelfs 1 die op de achterbank echt een salonbank had staan, met in de hoeken van de hoedenplanken ingebouwde vazen, waar bloemen in stonden. Het bleek vroeger een erg exclusief merk te zijn en dat zie je er wel aan af. Er waren vandaag 27 exemplaren, van verschillende modellen en bouwjaren aanwezig in Winthrop. Dit in verband met een grote toertocht van een week door een paar amerikaanse staten. De eigenaren van de auto’s glommen net zo van trots als dat de auto’s van het poetsen. Martin heeft veel foto’s gemaakt van de auto’s om aan zijn vader te laten zien. Het staat hem nog bij dat in de tweede wereldoorlog zijn vader bij de amerikaanse legerbasis in Wierden nog in zo’n auto heeft gezeten. Leuk al die sentimenten, toch!?

Na het bezoekje aan dit dorpje gaan we weer terug naar de camping voor een biertje en een lekker stukje pizza (perfect hoor die oven in de camper!).

Heerlijk relaxen met een muziekje, een goed boek en elkaar.

Tot morgen.

19 September 2006 (4024 km t/m 4315 km = 291 km)

 Vanmorgen voor het ontbijt hadden we al een hartstikke leuke ontmoeting met “onze buren” John en Cindy Cronenborg uit Missouri. Gisteravond tijdens een biertje met zijn tweeen zaten we onze plannen voor over 10 a 15 jaar te bespreken met elkaar. We stonden namelijk naast de camper van John en Cindy en deze camper is meer uit de categorie Connexxion, Lijn 143 Lelystad – Kampen! Zo groot bedoelen we en niet het aantal stoelen van deze lijnbus. Werkelijk een plaatje om te zien. Eerst zaten we te mijmeren of we later, als we een paar jaar gaan toeren in de states om ons geld op te maken, zo’n soort camper zouden kopen of een pick-up auto met een grote trailer. Nou, allebei kozen we voor de grote camper en daarachter zouden we dan een klein autootje hangen om nog makkelijk de stad in te kunnen of zo. Maar de volgende vraag die we hadden is hoe ziet zo’n ding er nu van binnen uit. De zijkanten van de camper konden via hydraulische slide-outs uitgeschoven worden en zo ontstaat er dus veel meer binnenruimte als je op de camping staat. En moet je hiervoor een vrachtwagenrijbewijs hebben? Zo ja, dan gaat Martin direct zijn grote rijbewijs halen in Nederland; je weet hoe ie is….

Kortom; allerlei vragen die we hadden, maar die niet beantwoord werden. Tot vanmorgen dus!

Miriam zat lekker buiten met een mok koffie haar ochtendshot nicotine te ondergaan toen de buurman langs kwam lopen. Ze raakten aan de praat en Miriam gaf aan dat ze hun camper zo mooi vond. Of we even binnen kwamen om een kop koffie te drinken. Dat leek ons wel gezellig, want zoals werkelijk de meeste amerikanen, was ook dit echtpaar heel vriendelijk en gastvrij. Toen we binnenkwamen wisten we niet wat we zagen; een grote keuken voorzien van alle gemakken, inclusief grote koelkast en vriezer, een zithoek met grote bank, een aparte kleine toilet voor de gasten, een grote badkamer in de gesloten slaapkamer, voorzien van televisie. Boven, tussen de bestuurdersstoel en passagiersstoel hing een grote TV met DVD en video. Door de slide-outs hadden ze een woonkamer / keuken van 6,5 x 5 meter!!

 

Waanzinnig gewoon! En nu komt het: je mag dergelijke campers, tot aan een maximum gewicht van ongeveer 26.000 Pounds, gewoon rijden met klein rijbewijs! Kun je het geloven? Wij eerst niet, maar het blijkt dat als je een dergelijk voertuig voor recreatief gebruik rijdt (dus niet commercieel), je dus gewoon met je rijbewijs kunt doen. Deze camper woog in totaal 19.000 pounds. Het kan dus nog groter!!

Miriam en ik zijn dus helemaal overtuigd dat we dit over 10 a 15 jaar gaan doen, of eerder als we de staatsloterij winnen of zo…

Was wel erg leuk om dit even meegemaakt te hebben en ook met John en Cindy emailadressen uitgewisseld om elkaar te informeren over onze en hun reis. Zij hebben alles verkocht wat ze hadden en gaan de komende jaren door hun land heen toeren met dit rijdende huis.

Nadat we afscheid hadden genomen, reden we deze erg gemoedelijke camping af en koersten richting de North Cascades. De eerste paar kilometers waren redelijk vlak en enigszins kaal, maar daarna reden we de cascades in en zaten we ineens weer in het groen en enorme grillige bergen. Zoals inmiddels is gezegd, heeft er wel enigszins een bepaalde verzadiging opgetreden; we hebben zoveel mooie dingen gezien (en ook als je het weer terugziet op foto en video), maar eerlijk gezegd vonden we beiden de cascades erg mooi. Niet dat het werkelijk iets nieuws laat zien, maar het landschap varieerde enorm en de uitzichten waren ook mooi. Onderweg nog een enorme dam gezien in een wederom erg mooi gekleurd meer.

Onderweg in Newhalem (in de cascades) zijn we even gestopt bij een winkel om een kop koffie te kopen. Het merk was Douwe Egberts en wij uit ons dak natuurlijk. Chauvinisten die we zijn. De dame achter de bar wist meteen dat we hollanders waren. Doen allemaal gek als ze Douwe Egberts zien….

Buiten kwamen we nog aan de praat met Rob en Lies Terstall. Deze mensen spraken ons aan toen ze hoorden dat we Nederlands spraken. Bleek dat ze Nederlanders waren en dat Rob al sinds de jaren vijftig in Canada woont. Rob is als 10 jarig kind met zijn ouders naar Canada verhuisd en later voor IBM naar Nederland gegaan om daar te werken. Heeft op een bepaald moment toen hij 45 jaar was een fikse gouden handdruk ontvangen na een reorganisatie en is toen teruggegaan naar Canada. Een erg leuk en onderhoudend stel van ongeveer 60 jaar en al pratende een hoop dingen over Nederland besproken. Wederom emailadressen uitgewisseld en elkaar uitgenodigd als we in de buurt zijn in Nederland of Canada.

Onze route van vandaag liep via de dorpjes: Mazama, Diablo, Newhalem, Marblemount, Rockport, Darrington (waar we ons verreden hebben en uiteindelijk in een doodlopend bosweggetje uitkwamen), Arlington en uiteindelijk onze eindbestemming van deze dag Lakewood.

Op deze camping blijven we 2 nachtjes staan, want de omgeving ziet er wel erg gezellig uit. Onze plek is aan de rand van een meer (zoiets als het Veluwemeer), met een bootsteiger voor de deur die overzicht biedt over het gehele meer. Op het eind van de steiger staat een “bistrosetje” (zo idyllisch…), waaraan we vanmiddag lekker ons eerste biertje hebben gedronken. Vlak in de buurt is er een Outlet Centre waar we morgen lekker even gezellig gaan winkelen en lunchen. Ook moet ik weer internet zien te vinden, want we hebben inmiddels begrepen dat via duistere wegen ons verslag van internet is verdwenen. We gaan het morgen er weer op zetten.

De laatste dagen zijn we harder opgeschoten dan gepland en hierdoor hebben we de komende dagen niets meer op de planning staan. We gaan hier in de buurt nog een beetje rondrijden om wat vertier te vinden. We hebben beiden besloten dat we na 3 weken vroeg uit de veren en een kleine 4500 km ook wel een beetje rust verdiend hebben. Want dat we afgelopen 3 weken een hele hoop gezien en gedaan hebben, blijkt ook wel uit de reacties van de mensen waartegen we vertellen wat we allemaal gedaan hebben. Het was allemaal de moeite waard en we genieten nog steeds van alle indrukken die we opgedaan hebben en die we nog gaan doen. De laatste paar dagen zullen dus lekkere “keuveldagen” worden, waarvan we jullie natuurlijk nog wel van op de hoogte houden.

20 September 2006 (4315 km t/m 4400 km = 85 km)

 De regio Seattle maakt zijn naam waar ten aanzien van het weer: De regen komt met bakken naar beneden! Het is niet te geloven maar vanaf vannacht ging het los en tot het moment van nu, het begin van de avond, is het niet gestopt. Martin had zo graag vandaag nog een grote wandeling willen maken door de bossen van Lakewood, maar ook hij ziet in dat het met dit weer geen pretje is. Het enige wat we vandaag kunnen doen is een beetje rondrijden in de regio en dan maar lekker gaan shoppen in het outlet centre wat hier in de buurt zit. Miriam blij!

Maar eerst gaan we na het ontbijt, nadat we lekker uitgeslapen hebben, naar de bibliotheek in Stanwood. Martin wil iets uitzoeken in de encyclopedie over de Pleistocene en Holocene tijdperk in dit gebied. Tevens wil hij iets weten over genetische consequenties rondom het kruizen van eekhoorns en bergcavia’s……….

Allemaal weer geouwehoer! Martin wil gewoon het reisverslag weer op het internet zetten en in de bibliotheek is de enige internetaansluiting in de regio voor consumenten. Ongelofelijk vinden we het, dat er in Amerika niet meer internetcafe’s zijn dan dat we gezien hebben. Maar goed; we hebben alles er weer op staan en het verslag is bijgewerkt tot en met gisteren; lekker lezen dus!

We vinden het wel waanzinnig leuk dat onze verslagen zoveel gelezen worden. Veel leuke reacties gehad en toen we niet meer op het internet stonden, kwamen er emails binnen die ons hierover informeerden.

Bedankt voor het warme gevoel dat jullie ons hebben gegeven, zelfs op deze afstand!

Nadat we klaar waren in de bibliotheek zijn we dus op weg gegaan naar het Outlet Centre.

Hier lekker de rest van de dag geshopt en wat kleren gekocht en vervolgens in de Wal-Mart nog wat boodschappen gedaan voor de rest van de dagen die we nog hebben in de camper.

Nu lekker het kacheltje in de camper aangedaan en zitten we lekker te lezen en te laptoppen. Meer is er met dit hondenweer niet te doen.

 

 

24 december – 31 december 2016: Moraira – Calpe, Costa Blanca, Spanje

Ondanks dat we deze kerst niet met de camper weg zouden gaan, toch maar ons reisblog bijhouden. We waren uitgenodigd door onze engelse vrienden Neil en Yvonne om naar Moraira te komen met de feestdagen. Vooral Miriam met haar kapsalon als ook ik met mijn werk, waren wel weer toe aan een paar dagen relaxen. Kinderen hebben we niet en de rest van de familie zit met eigen kinderen en kleinkinderen aan de kerstdis, dus meestal zijn wij weg met de kerstdagen. Aangezien ook Neil en Yvonne geen kinderen hebben, is de combi met elkaar altijd goed te plannen.

We missen onze camper wel en we hadden ook nog wel overwogen om met de camper deze trip te maken, maar de reistafstand voor 10 dagen vonden wij toch te ver en te inspannend met onze Lambortinki. Daarom vliegen we na een paar jaar weer eens met een vliegtuig naar onze reisbestemming Moraira. Wat n ellende om weer te moeten vliegen! Parkeren, douane, fouilleren, wachten, dringen bij het instappen van het vliegtuig, de stinkende en onverzorgde mensen die net uit bed lijken te zijn gerold en te krappe stoelen. Wat zijn we dan verwend met een eigen camper! Overal op vaste plek je eigen spullen, altijd je huis bij je, nergens last van enorme aantallen mensen om je heen en bijna altijd in de vrije natuur. Tjonge, waarom doen we dit?? Vliegen!!

Aangezien we de eerste vlucht van de dag waren, moesten we erg vroeg uit bed om tijdig naar Schiphol te vertrekken. Kwart over 2 in de nacht wekker gezet om op half vier op schiphol te zijn. Half zes vliegen we op tijd met Transavia op Allicante. Daar aangekomen ging alles erg snel en werden we met shuttle bus naar autoverhuur gebracht. Daar werden we weer besodemieterd door Dickmann’s Car Rental. Op een website hadden we de auto geboekt en dit was alles inclusief, dus ook all-risk verzekering, anti-diefstal clausule, etc. Het enige dat wij nog thuis hadden bijgeboekt was de eigen-risico verzekering. Voor 65 euro hadden we 1500 euro risico verzekerd. Kon ons niet meer gebeuren! Bij het ophalen van de auto zei de beste man dat we niet verzekerd waren en daardoor nog ruim 200 euro aan verzekeringspremie moesten betalen en werd er 1000 euro borg van onze creditcard afgeschreven. Dit kregen wij terug 30 dagen na terugbrengen van de auto, indien onbeschadigd. We hadden geen zin om in een andere taal de discussie aan te gaan (want die verlies je toch!) en besloten om gewoon de auto te nemen. Prima auto overigens.

Aangekomen bij het huis van Neil en Yvonne, eerst maar even genieten van het uitzicht vanaf veranda aldaar. Wat n prachtige plek, met uitzicht op de Calpe Rock. En…..heerlijke zonnestralen en lekkere temperatuur.  Yvonne had een heerlijke lunch gemaakt en de rest van de dag in chill modus gezeten tot een uur of 4 ’s middags.

Toen Moraira even verkend met elkaar. Ongelofelijk hoe mooi dit dorp is en hoeveel roering er in de wintermaanden is. Veel pensionada’s leven hier de winterperiode en huren voor zeer redelijke prijzen de meest fraaie villa’s. Ook veel campers te zien op camperplaatsen in Moraira en Calpe. Wat n heerlijk leven hebben deze grijze muizen hier! Een ander prettige bijkomstigheid hier is dat de horecaprijzen om te gieren zijn. Een werkelijk prima 3 gangen maaltijd voor 12,00 euro, inclusief karafje wijn per persoon. Nou …. dat is aan ons wel toevertrouwd. Mooie terrasjes, flanerende mensen, zonnetje erbij en een prachtig uitzicht over zee! Miriam en ik zeiden tegen elkaar dat dit voor de toekomst wel een bestemming zou zijn voor onze overwinter-camperreizen.

Ook gedurende deze week zijn we de bergen in geweest om ook daar de fraaie omgeving te bekijken. Dorpjes als Altea, Pego, El Castell Guadalest, Polop, La Nucia en Calpe bezocht en genoten van de mooie huisjes, smalle straatjes, historische kerken, maar vooral erg vriendelijke mensen overal. Wat is dat toch opvallend elke keer, gek genoeg. Gewoon standaard vriendelijkheid om je heen. Dat doet zoveel met je eigen gesteldheid en hoe je naar de wereld kijkt. Ook voor mijn motorrijdende vrienden hier is het een walhalla om te rijden door de bergen. Ik werd zelf misselijk van het sturen met de auto, zoveel slingerweggetjes en duizenden bochten. Ooit hoop ik eens met camper en motor hier te boenjeren door de prachtige landschappen alhier.


Zoals jullie zien, is het goed vertoeven hier! Een parachtige onderbreking van de donkere wintermaanden in Nederland.Eerder deze week hadden we een wat mindere dag qua temperatuur en besloten we om een dagje naar Valencia te gaan. Deze stad stond op ons verlanglijstje en nu we zo dicht in de buurt waren, moesten we deze kans maar pakken. Over Valencia kunnen we heel kort zijn: de oude binnenstad is prachtig alsmede ook de moderne architectonischemusea en parken. Met de hop on-hop off bus hebben we ook vele saaie stukken gezien. Maar als we toen wisten wat we nu weten, hadden we uitsluitend per voet de binnenstad van valencia bekeken. Ook daar in restaurant wel weer een bedondermomentje gehad, dus opletten is het credo! Al met al zijn we blij dat we het gezien hebben en met een goed gevoel reden we einde van de dag weer huiswaarts in ons Ford Fiestaatje, om maar in spaanse termen te blijven. In Moraira weer een lekker restaurant gezocht en daar heerlijk gegeten.


Het is nu oudejaarsdag en we blijven deze bewolkte dag maar lekker binnen. Miriam en Neil gaan naar de Calpe Rock wandelen om daar via een wandeling en tunnel daar bovenop te komen om vandaar uit  een prachtig uitzicht te genieten. Yvonne is wat ziekig en ik blijf bij haar om haar gezelschap te houden en aan mijn acmperjoy-blog te schrijven. De komende dagen zullen wel aardig in relax stand zitten en daarom wensen wij iedereen een heel fijne jaarwisseling en een fantastisch 2017 toe!Bedankt oor het volgen en lezen van dit blog en we zien elkaar weer hopelijk in 2017 terug!

11-13 November 2016: Hoch Elten (Emmerich am Rhein)

Dit weekend zal voor ons het laatste weekend zijn dat we dit jaar met de camper weggaan. De komende weken worden drukke weken, zeker voor Miriam met haar Gloss Haarstudio. Daarom gaat de Lambortinki na dit weekend in winterslaap. Altijd jammer als het camper-seizoen er weer op zit, maar ook dit jaar zijn we weer regelmatig in staat geweest om ook in de weekenden erop uit te gaan. We hebben een prachtig seizoen gehad, maar nu dit laatste weekend staat het camperen in het teken van ziekenbezoek. Mijn broer wordt geopereerd aan zijn knie in Emmerich am Rhein te Duitsland en wij vonden dit een goede reden om hem eens te bezoeken in het weekend in het St. Willibrord Krankenhaus. Na ons werk direct de camper gestart en op pad! Bijkomend voordeel was dat we zodoende ook het Sint Maarten bij ons voor de deur moesten missen. Fantastisch voor de kinderen, maar nu we er toch niet zijn; ook wel eens fijn!

De camperplaats die in Emmerich is, heeft geen voorzieningen en is dus derhalve gewoon een grasveld aan het einde van het dorp Hoch Elten. in de plaats Emmerich is ook nog een camperplaats in de haven, maar deze was dit weekend gesloten. Met scooter bij ons is de reisafstand tussen Hoch Elten en Emmerich geen probleem, dus we besluiten om in Hoch Elten te gaan staan op het grasveld aldaar. De reviews op http://www.campercontact.com wezen erop dat bij nat weer de grasmat erg zacht kan zijn en daarom leek het ons niet verstandig om op het gras te gaan staan, maar dan maar op het asfalt. Dit is alleen mogelijk als het niet druk is op de camperplaats. Nu zou je verwachten dat medio november, met een temperatuur van om en nabij het vriespunt, alsmede grijs en grauw weer, dat er dan geen campers zouden staan. Fout gedacht! Bij aankomst vrijdagavond stonden er al zo’n 6 campers en al deze voertuigen hadden hetzelfde besluit genomen; op het asfalt blijven staan. Dit maakte dat wij uiteindelijk nog een plekje moesten zoeken waar we konden staan, want de camperplaats is niet al te groot. Zeker niet als alleen het asfalt maar de oppervlakte is waarop je kan staan. Achterin de camperplaats was nog een plekje waar we de Lambortinki konden parkeren.

img_0009

Nadat we hem goed waterpas hadden staan, begon omstreeks 19.30 uur voor ons de avond. Miriam had heerlijk gekookt in camper en nadat we alles hadden opgeruimd en afgewassen, hebben we lekker onze TV en Mediaspeler aangezet om een filmpie te kijken.

Echter; na 2 uur begon opeens het controlepanel van onze camper te piepen en rode lampjes die begonnen te branden. De accu was leeg! We staan helemaal los en dus moeten we het doen met de stroom die in de accu zit. We dachten dat dit ruim voldoende was voor een weekendje weg, maar nee dus! De ontlading van de accu kan mogelijk sneller gaan nu het buiten zo koud is, maar ook kan ie gewoon kapot zijn. Dat zou balen zijn!

Het stroomverbruik binnen is hoofdzakelijk voor een paar lampjes in de camper, de LED-TV en mediaspeler en nog een beetje electriciteit voor de verwarming, die overigens prima op gas aan het branden was. Maar door de accustoring viel ook de verwarming uit. Wat hier het verband mee is, weten we niet precies, maar koud kregen we het wel!

We besloten om lekker naar bed te gaan en morgen rustig aan te doen met stroom omdat we toch  de hele dag op pad zijn. De daglichtpanelen op het dak zouden dan de accu vast wel weer een beetje vol krijgen, was de verwachting.

De volgende ochtend lekker gedoucht, totdat wederom de alarmgeluiden er waren. Fijn dat we toch fris en gesoigneerd de dag door konden brengen. We komen erachter dat mogelijk ook de De-ice installatie van de gasflessen oorzaak zijn van het sneller leeglopen van de accu’s. Deze de-ice gebruiken we nooit, maar dit weekend dus wel omdat we ook dachten dat het mogelijk storing was door bevroren Propaan-gas in de gasbun.

Wij in ieder geval na het ontbijt lekker met onze scooter rond wezen rijden door de mooie groene omgeving en vanzelfsprekend door de winkelstraten van Emmerich geslenterd om te kijken of er nog iets moois te scoren was. Tussen de middag even geluncht aan de Rijn bij een nederlands restaurantje. We waren net te laat voor de lunch en daarom werd er voor ons niet meer gekookt. We konden wel nog gebakken aardappeltjes krijgen met een gehaktschijf (Frikandel heet dit in Duitsland). Was niet bijzonder, maar we konden er mee door!

20161112_204100

Toen op bezoek bij mijn oudste broer Harry in het Ziekenhuis aldaar. Bij binnenkomst hadden wij een duffe en slaperige broer verwacht, maar hij was monter en goed spraaks. Uit de camper had ik een paar boeken voor hem meegenomen om de tijd te doden in het saaie ziekenhuis. Leven volgens Gijp, Topshow en Kees (van Kees Jansma) zouden de komende weken hopelijk wat lach op zijn gezicht kunnen toveren. In Duitsland blijf je 5 dagen in het ziekenhuis en vervolgens ga je daarna nog eens 3 weken intern in een revalidatiecentrum om snel te herstellen. Een dag na de operatie waren ze met Harry al begonnen met de revalidatie door een strek- en buigmachine om zijn been te monteren. RoboCop is er niets bij!

http://camperjoy.com

Na dit bezoek weer heerlijk de warmte opgezocht van de camper. Want wat was het waterkoud op de scooter. De tenen vroren eraf en de neus was volledig afgestorven en werd bijna zwart op het gelaat…Zaterdagavond super gezellig in camper gelezen en door de accuproblemen minimaal gebruik gemaakt van de verwarming. Vroeg onder de wol dus! Zoals jullie weten is het bed in de camper geen straf en hebben wij helemaal in coma gelegen totdat om 7 uur eens een ander klokkenspel begon te spelen dan de mijne; de omliggende kerken waren een heus concert begonnen en dus vroeg wakker. Weer rustig ontbeten en zagen we dat er weer campers bijgekomen waren. Ongelofelijk hoe druk het nog is. Het camperen is echt een way of living aan het worden voor veel pensionadas lijkt het. Wij kunnen niet wachten….

img_0011

Zondag weer met scooter gereden in omgeving en opeens kwamen we via andere weg toch weer Emmerich binnenrijden. Nog even gedag gezegd bij broerlief en toen weer teruggereden naar camper. Daar de scooter weer opgeladen en klaar voor vertrek. Tot slot nog even een pannenkoekje gegeten bij pannenkoekenhuis te Hoch Elten. Was prima! Miriam en ik hebben geloof ik al ruim 10 jaar geen pannenkoek meer gehad, maar was goed te doen voor een keer! Na de lunch de camper gepakt en binnendoor weer naar Lelystad gereden om aldaar mooi op tijd weer thuis te zijn om Max Verstappen een weergaloze race te zien rijden. Heerlijk! Ook de warmte in huis was weer heerlijk om te voelen.

c360_2016-11-12-13-57-33-367

We gaan onze camper leeghalen, schoon maken en woensdag weer in de winterstalling zetten. De wegenbelasting schorsen natuurlijk en de komende maanden weer voorbereidingen treffen voor het komende jaar. We hebben de camper nu ruim 2 jaar, maar we zijn er superblij mee en vinden het flexibele reizen wat je met een camper kunt doen echt ideaal! We danken de Lambortinki en het jaar 2016 voor de prachtige reizen en ervaringen! Tot volgend seizoen 2017!!

 

 

30 en 31 oktober 2016: Vierhouten-Elspeet-Nunspeet- Het Verscholen Dorp

Wat hebben we een super weekend gehad! Het weer werkte perfect mee, de natuur om ons heen is prachtig en ook nog gezelligheid van vrienden om ons heen gisteren.

Gisteren stond in het teken van relaxt opstaan, lekker ontbijtje maken en voor de camper, in de zon, heerlijk lezen en luieren in onze fijne stoelen. We hadden supergoed geslapen en toen we buiten zaten, zagen we al snel een aantal mensen de spullen inpakken en klaar maken voor vertrek. Wij niet! Wij besluiten om vandaag en morgen nog lekker ervan te genieten. Het feit dat we beiden met ons werk de maandag leeg konden houden en dus heel onverwacht een lang weekend gepland hadden, gaf ons zo’n enorm rijk gevoel! Dat is waarom we allebei zelfstandig ondernemer zijn. Kiezen om soms op andere tijden te werken en te ontspannen als de gelegenheid zich voordoet.

Zondagochtend hebben we lekker rondom de camper zitten rommelen en Miriam was zoals gewoonlijk weer als een bezetene achter alles wat beweegt en minstens 4 benen heeft aan te lopen om zoveel mogelijk mooie foto’s te maken. Daar had ik dus geen kind aan! Zat volledig in haar eigen wereld! Da mooi, want dan kan ik ook doen wat ik leuk vind, namelijk het lezen van sportbiografie-en. Nu bezig met De wereld volgens Gijp en Johan Cruijff, Mijn Verhaal. Prachtig, vooral die laatste! Wat een icoon!


Aangezien we dus geen gas meer hadden en inmiddels de geleende gasfles hadden teruggebracht naar onze vriendelijke buren, zaten we te wachten op onze vrienden. Laten we ze voor het gemak Harry en Els noemen…dan heeft iedereen er wel een beetje beeld bij. Deze zouden namelijk voor ons een volle fles gas meenemen, zodat we weer up and running waren. Na aankomst van deze lieverds, zag ik de enorme gasfles uit de kofferbak komen. Als je had gezegd; dit is de Apollo 7 op schaalgrootte 1:100, had ik het ook geloofd. Tjesus, wat een enorm exemplaar! Zodoende paste deze fles nog net in onze gasbun, maar een tweede fles kon er niet meer in. Ja..misschien een thermosfles! Maar goed; wij blij, want we hadden weer verwarming en konden weer douchen. Na het aansluiten van de gasfles zijn we met zijn vieren gaan wandelen. Laat ik het anders zeggen; we begonnen met ons vieren te wandelen en binnen no-time waren de dames 2 stipjes aan de horizon en liepen wij er maar achteraan te sjokken. Harry en ik hebben altijd gesprekstof, dus wij vermaken ons wel, terwijl die dames het record willen breken van Usain Bolt!

img-20161030-wa00078-kopie

Na deze wandeling zijn we op onze scooter gestapt en Harry en Els met hun auto naar Vierhouten gereden om daar gezellig te lunchen bij The Novice. Dit restaurant zijn we ooit samen eerder naartoe geweest en sindsdien komen vooral H&E er regelmatig. Nu betekent lunchen in deze setting, dat de wijn en bier rijkelijk vloeit, dus deze activiteit zou de laatste zijn van deze dag. Het eten was weer voortreffelijk, de bediening erg gezellig en gevat, dus de lachsalvo’s waren op het gehele terras te horen. Geen klachten gehad voor de rest…

c360_2016-10-30-14-47-28-8013

Na deze erg mooie middag, waar we eind oktober buiten op het terras in de zon zitten en ook nog buiten eten, zijn we voldaan terug naar de camper gereden op de scooter. Dat was frisser dan gedacht, maar met antivries in onze aderen, prima te doen. Na aankomst waren we beiden rozig en na een filmpje te hebben gekeken, zijn we heel vroeg onder de wol gegaan. Totaal in coma gelegen tot vanochtend.

De hele camping was leeg en daardoor totale rust om ons heen. Na te hebben gedoucht zijn we op de scooter gegaan en begonnen aan een mooie scooterrit.

img-20161030-wa00082

Binnendoor via Elspeet en daar op een terras even koffie gedaan en bij de bakkerij daarnaast broodjes gekocht die we ergens onderweg op een mooie locatie gaan picknickend opeten. Daarna richting Uddel gereden en daar aan het Uddelermeer romantisch aan het water onze broodjes opgegeten. Was super! Daarna weer richting onze camping gegaan en onderweg gestopt bij Het Verscholen Dorp bij Nunspeet. In dit dorp, gemaakt van ondergrondse hutten in het bos, verbleven tijdens de 2e wereldoorlog onderduikers van joodse afkomst en geallieerde piloten die verscholen moesten worden voor de duitsers. Er doorheen gelopen en geluisterd naar een gids die helder vertelde wat en hoe e.e.a. verging in die tijd.

c360_2016-10-31-12-44-24-4961

Toen we daar ook klaar waren, zijn we het laatste stukje naar de camping gereden en vervolgens voor de camper in de zon even een bakkie thee gedronken, voordat we alles opruimden en ingepakt hadden om weer naar huis te gaan. Het was een heerlijk weekend, vooral ook doordat ie spontaan was ontstaan, maar tevens door het mooie weer en het prettige leven in onze camper. Hopelijk kunnen we binnenkort nog zo’n weekendje meepakken! We zullen zien!

28 en 29 Oktober 2016: Natuurkampeerterrein Nieuw Soerel te Nunspeet

Afgelopen woensdag hebben we toch nog even onze camper weer uit de stalling gehaald. De weersberichten zagen er goed uit voor dit weekend en aangezien het inmiddels al weer ruim 5 weken geleden is dat we weg zijn geweest, hadden we weer zin om op pad te gaan.

De afgelopen weken waren alle weekenden redelijk vol gepland met allerlei gezellige sociale gebeurtenissen, maar daardoor dus thuis gebleven.

Vrijdagmiddag na ons werk de camper even geladen met kleding en proviand en de watertank gevuld, om vervolgens snel naar de geboekte camping te rijden van Staatsbosbeheer; Nieuw Soerel in Nunspeet. Lekker op de veluwe en toch dicht bij huis. Half uurtje rijden en je bent er toch mooi tussenuit. Ook de scooter achterop om hopelijk weer een paar mooie ritten te maken.

Vrijdagavond konden we direct de camping oprijden en tot onze verbazing stonden er een stuk of 6 campers en zelfs een paar tentjes (die hards!!). Na alles weer te hebben aangesloten en geinstalleerd, hebben we een heerlijke avond gehad en nog een leuke film gekeken. Alleen hadden we ons enorm verheugd om weer in de camper te slapen, maar dat was de eerste nacht een beetje tegengevallen. Allebei konden we onze draai niet vinden en mede ook door het contant vallen van eikels op ons dak. We stonden onder bomen met onze camper. Op een bepaald moment viel er volgens ons een kokosnoot op het dak, zo’n knal! Kortom; we waren vanmorgen niet uitgeslapen toen we de vogels al hoorden en wat geluiden van de camping rondom ons heen.

Heerlijk ontbijtje gekregen van Mirreke en daarna afwasje gedaan, lekker gedoucht om vervolgens daarna direct vanaf onze camper de bossen in te lopen en een frisse ochtendwandeling te maken. Miriam is verzot op de natuur en fotograferen, dus helemaal in haar nopjes! Het is echt nog behoorlijk fris buiten, als toch ook de zon aan kracht wint en er prachtige zonnestralen door de takken en bladeren doorschijnen. Dit geeft een heel mooi gezicht, met ook nog eens daarbij de tinten herfstkleuren om ons heen. Gedurende de wandeling wordt er diverse malen gestopt om de foto te nemen en hoor ik de wow’s en aaah’s herhaaldelijk van haar. Bewijs dat ze happy is met de resultaten.

c360_2016-10-29-10-49-08-585 c360_2016-10-29-10-48-23-460

Happy ben ik niet tijdens de wandeling. Ik vind het wandelen wel fijn, maar het feit dat ik zweet na een tijdje en dus mijn kop nat is, niet zo fijn. Maar wat is Nederland toch prachtig! Hopelijk geven de foto’s een goed beeld over wat we gezien hebben.

20161029_162819 20161029_162615

 

 

 

 

 

 

 

 

c360_2016-10-29-11-20-46-201 c360_2016-10-29-11-03-26-670

Na de wandeling kwamen we weer terug bij camper en daar even rustig in de zon voor de camper gezeten. Lekkere Nespresso erbij en om ons heen kijken wie er allemaal zijn routines afwerkt. Erg vriendelijke buren naast ons en na een half uurtje relaxen besluiten we onze scooter te pakken en onderweg te gaan richting Epe.

c360_2016-10-29-10-29-20-271

Sinds we een fiets-navigatie hebben  gekocht, kunnen we via de GPS mooie routes kiezen en ons laten verrassen door de navigatie. Het is dan niet de kortste of de snelste weg, maar vaak de mooiste! Nou, niets teveel gezegd; we reden door allerlei fietspaden door de bossen, over de heide en langs mooie boerderijen totdat we uiteindelijk in Epe aankwamen. Scooter gestald en lekker door dorpje heen gewandeld. Epe blijkt groter te zijn dan gedacht en heeft een zeer representatief en uitgebreid dorpscentrum met een scala aan winkels en horeca, waar menig dorp/stad jaloers op zou zijn. Aangezien de componenten winkels en horeca erg goed bij ons gedijen, hebben wij ons kostelijk vermaakt deze middag in het pittoreske Epe. Heerlijk geluncht bij Grand Cafe Kornelis, op het terras, vol in de zon. Eind oktober! Geweldig toch!

Toch kregen we nog even de schrik van ons leven toen een bekende van mij, appte of ik het nieuws al had gehoord van een dierbare jeugd- en voetbalvriend. Hij zou gisteren overleden zijn. Plotseling! Het toevallige was dat ik hem de dag hiervoor nog met hem contact met hem had gehad, dus wilde en kon ik het niet geloven. Navraag doen bij andere vrienden uit dezelfde vriendenkring bracht ook geen duidelijkheid. Dus belde ik hem zelf maar even op, met een hartslag die ik zelfs niet tijdens de ochtendwandeling had gehad. Wat was ik blij dat ik contact met hem kreeg. Ik kon wel janken! Het bleek om zijn broer te gaan die was overleden. Ook heel erg natuurlijk, maar stond voor mij veel verder weg! Nadat we dit allemaal verwerkt hadden, verder gegaan met het rondrijden en weer terug naar camping.

Einde van de middag eerst nog even in late zon zitten lezen, totdat we onze eerste wijntje en biertje bij het open haardvuur van de camping hebben genoten in klein gezelschap. Was erg gezellig met een ander stel en een paar kinderen die met het vuur speelden. Was erg leuke dag!

Nu zitten we in de camper om een heerlijke maaltijd te maken en houdt het gasfornuis en verwarming ermee op. Gas op! Onverklaarbaar, want ik kon mij niet voorstellen dat de beide gasflessen op waren. De buren brachten een oplossing, want die hadden een reserve fles bij hun. Een kleine versie van onze flessen, maar zodoende hebben we wel verwarming in de avond en kunnen we ook onze maaltijd afmaken op het fornuis. Morgen komen vrienden van ons met 2 nieuwe grote gasflessen en is het weer warmte in overvloed. Nu daarom maar vroeg naar bed onder de wol om gas uit te sparen. Welterusten!

Reisverslag USA 2010 The West

De afgelopen weken kregen we een paar keer het verzoek om ons camper reisverslag van USA 2010 op Camperjoy.com te delen. Aangezien de donkere dagen er weer aankomen, is dit verslag mogelijk een prettig tijdverdrijf om deze periode in gepaste campersfeer door te komen. Veel plezier met het lezen in ieder geval! Wij zijn mede door deze reis compleet in love geraakt met het camperen en hierdoor hebben we dus inmiddels onze eigen Lambortinki gekocht.

Reisverslag USA 2010

Zondag 25 april 2010

Om kwart voor tien kwam Jos ons vanmorgen ophalen om ons naar Schiphol te brengen. Nog scherper op tijd dan een zwitsers uurwerk, kwam mijn broer aanrijden en dus keurig op tijd onderweg naar Schiphol. Daar aangekomen konden we direct inchecken via de machines en hoefden we alleen nog maar onze koffers te droppen. Het zat ons vandaag erg mee, want de beide vluchten waren keurig op tijd en ook in de lucht was het goed vertoeven. Uitzondering was, zoals gewoonlijk, het voedsel op de vluchten. Ik kon het bijna niet door mijn strot krijgen, naar Mir heeft altijd honger in vliegtuigen dus die begon als een hongerige wolf alles, maar dan ook alles op te eten wat op het dienblad lag. Op het moment dat ze net aan het servet wilde gaan beginnen met mes en vork, heb ik ingegrepen en haar verteld dat het eten echt op was. Bij de volgende korte vlucht hetzelfde verhaal; vreten dat kreng, niet normaal!
Het eten was mij wel vergaan in het vliegtuig, omdat ik zo klem zat tussen de leuningen van de stoel en de stoel voor mij, dat ik inmiddels weet hoe een tonijn in een blik zich moet voelen…Tjesus wat weinig beenruimte hadden we zeg! Het viel mij al mee dat ik niet extra moest betalen voor 2 stoelen, waar in de media veel om te doen is.
Bij aankomst in Denver (Colorado) om 18.00 uur, konden we direct op de shuttlebus van het hotel La Quanta Inn pakken en zodoende waren we om 19.00 uur in de hotelkamer. Nette, ruime kamer, met 2 aparte bedden met nachtkastje ertussen. Wij vonden dit nog een mooie laatste gelegenheid om apart te slapen van elkaar in een ruim bed, aangezien het camperbed een afmeting kent van 1,40 x 1,90. Arme Mirreke!
Na aankomst in het hotel hebben we ons even lekker verfrist en zijn we meteen naar een restaurant naast het hotel gegaan om daar te eten cq aan te sterken. Ruby Tuesday was de naam van het keten-restaurant en het was simpel, maar lekker eten. Ook de eerste Budweisers naar binnen gewerkt. Ook Mir dronk als een grote kerel mee, dus daarna heerlijk gaan slapen als een roosje om 20.30 plaatselijke tijd. Dat is in Nederlandse tijd om 03.30 uur maandagmorgen.

Maandag 26 april 2010
Miles-stand bij aanvang: 63.346
Miles-stand bij aankomst camping: 63.600
Totaal: 254 (kilometertotaal: 406 km.)

Vanmorgen om 05.30 werden we wakker en is Miriam in bad gegaan en ik dus het verslag maken van gisteren. Straks gaan we ontbijten en gaan we richting de camperverhuurder om de camper op te pikken. Dit kan pas om 13.00 uur, dus we kunnen heeeeeel rustig doen vanmorgen.

Na het ontbijt hebben we besloten om de gok te wagen en direct naar de camperverhuurder te gaan.
Het risico zou zijn dat we tot 13.00 uur moeten wachten voordat we officieel de camper mee mogen krijgen. Anders zouden we de hele ochtend in het hotel moeten blijven en uitchecken om 11.00 uur en dan nog eens 2 uur op een bankje te gaan zitten. Daarom ook maar even gekeken op Google Maps waar de camperverhuurder zit en toen we zagen dat er rondom voldoende tentjes zaten om lekker te zitten, hebben we de taxi gebeld en zijn we op pad gegaan.
Om 9 uur was de taxichauffeur bij het hotel en konden we een prijs afstemmen om ons weg te brengen naar het betreffende adres. De taxichauffeur was erg vriendelijk en omzeilde een enorme file en bracht ons via een alternatieve route naar de verhuurder. Daar kwamen we om 09.30 uur aan en beiden met onze onschuldigste blik en vriendelijkste lach liepen we naar de balie en zeiden vanuit ons zelf: “Sorry, we zijn veel te vroeg, maar stoor je niet aan ons, we willen alleen nu even onze bagage hier achter laten en vervolgens wandelen we hier in de buurt totdat we onze camper mee kunnen krijgen. Maar doe vooral rustig aan!”
Wel: op het moment dat ze mij zagen en het woord wandelen hoorden, wisten ze dat we gewoon direct de camper mee wilde hebben. Door onze vriendelijkheid en onze gulle lach, kregen we direct de camper mee.
Zodoende waren we om 10.15 uur al onderweg met onze C-25 camper, Ford motor, 350 PK en bouwjaar 2009.
Eerst onderweg naar Wal-Mart om daar de boodschappen te doen om zelfstandig door het camper-leven te kunnen de komende weken. De eerste boodschappen doen altijd financieel pijn, omdat je echt alles zelf moet kopen vanaf het begin. Dus vanaf schoonmaakspullen tot etenswaren en speciaal toiletpapier tot en met de wijn- en bierkelder. Met andere woorden: na 2 uur als een (braad)kip zonder kop door de hele Wal-Mart te hebben gelopen (+/- 5 mijl!) en $ 300,00 lichter, hadden we de boodschappen in huis. Miriam was helemaal blij toen ze de drank moest afrekenen; ze vroegen naar haar ID omdat je in de VS ouder moet zijn dan 21 jaar om drank te kopen. Dus haar vakantie kan niet meer stuk. Die van mij ook niet trouwens, want de koelkast zit bom en bomvol met lekkernijen. Ook is onze wijnkelder goed gevuld in het laadruim onder de camper.
Nu dus om 12.30 uur konden we echt op pad en reden we Denver uit richting de Rocky Mountains.

Na even weer te moeten wennen aan de lengte van de camper en het rijden in een drukke stad, vonden we eindelijk de goede weg en reden we via Interstate 70 richting Grand Junction en zijn we bij afrit 37 Clifton richting onze eerste camping gereden.

Onderweg bij de eerste 50 mile reden we door het inmiddels bij ons bekende Rocky Mountains gebergten en was het eigenlijk weer de draad oppakken na ons avontuur in 2006. Woeste en ruige bergen met in de toppen sneeuw, afwisselend met bergen met naaldbomen en rode rotsformaties. Na ongeveer een uur rijden reden we echt een sneeuwlandschap in met skiliften en skieers op de achtergrond. Het weer werd steeds slechter en slechter en zelfs sneeuwbuien viel ons ten deel.
Maar na weer een halfuur rijden veranderde het totale landschap alsmede ook het weer. De bergen werden groener en groener en de loofbomen waren inmiddels ook uit de winterslaap gekomen. De zon begon te schijnen en het werd warmer en warmer. Prachtige vergezichten met allerlei grote bergen passeerden ons, met daartussen door de Colorado River lopend met vliegvissende vissers in lieslaarzen. Kleine meertjes met turkoize….turkooize…..turkwaze…..heel mooi blauw water.
We reden door de Glenwood Canyon en genoten van de natuur en de muren van grove rotsformaties.
Het was prachtig allemaal.

Voordat we de camper op gingen halen hadden we de hoop om ook vanavond echt in Grand Junction te staan. Ruim 400 kilometer door bergen was misschien iets te ambitieus, maar doordat we vroeger de camper kregen is het ons gelukt om daar te staan waar we eigenlijk wilden zijn. Een echt voorspoedige dag dus.

Nadat we voor het eerst de camper weer hadden ingecheckt op de camping moesten we kwartier maken. Alsof het gisteren was dat we voor het laatst met de camper waren weggeweest, pikten we onze routine weer op als vanouds. Miriam pakte de koffers uit in de kastjes en maakte alles nog eens goed schoon van binnen om ons “eigen” luchtje in ons huisje te krijgen. Daarna maakte ze het bed op en begon lekker te koken (we eten pasta met verse groenten en eigen saus).
En ik? Ik zat op mijn buitenstoeltje lekker een biertje te drinken….neee hoor!! Ook ik heb mijn taken: mijn verantwoordelijkheid is het rijden met de camper en alles wat daarmee te maken heeft en het aansluiten van alle kabels en slangen buiten. We staan meestal op een full-hook up plaats en dit betekent dat ik een slang moet aansluiten op het riool vanuit de camper, de elektra moet aansluiten en ook de watervoorziening op een kraan en de aansluiting op de camper. Moet je allemaal niet onderschatten hoor die verantwoordelijkheden.

En nu dus het verslag geschreven, terwijl Mirreke de laatste hand aan het eten legt. Daarna samen de afwas en lekker voor het eerst manden in ons bedje in de camper. Jullie horen het morgen hoe het is geweest.

Dinsdag 27 april 2010
Miles-stand bij aanvang: 63.600
Miles-stand bij aankomst camping: 63.750
Totaal: 150 (kilometertotaal: 240 km.)

Vanmorgen weer heel vroeg wakker geworden. Doordat we ’s avonds bekaf om half 10 in bed liggen, zijn we ook weer vroeg wakker. Maar goed; dan heb je wat aan de dag. Na het wakker worden eerst een lekker ontbijtje gemaakt en toen lekker gaan douchen in de sanitairgebouwen van de camping. Prima voor elkaar en een stevige en warme straal. Dat is een goed begin van de dag!
Om 8.30 uur reden we weg van de camping en zetten we koers richting Grand Junction. Na enige oponthoud ivm wegomleiding eindelijk op de goede weg; de I70 West richting Grand Junction. Het eerste natuurschoon was gepland op de Rim Rock Drive, een 23 miles route langs de verschillende bergen. Wat een prachtige rit zou dit worden! Nadat we het begin van de route hadden gevonden, moesten we meteen via een wegomleiding een andere kant op. De weg was afgezet en de omleiding zou ons “ergens” naar toe brengen, maar volgens ons niet de goede weg. Daarom uiteindelijk van de omleiding afgegaan en op ons eigen gevoel richting de Rim Rock Drive rijden en deze pas later in de route oppikken. Dit lukte uiteindelijk en toen we aan die route begonnen, kon onze dag niet meer stuk. Fantastische canyon’s met verschillende kleuren steenlagen, losliggende rotsen in bepaalde vormen, waardoor het lijkt dat het kunstwerken zijn. De wereld is een wonderlijk iets. De evolutie heeft echt heel bijzondere vormen achtergelaten. Via redelijk smalle slingerweggetjes reden we na elke bocht weer een nieuw uitzicht of andere wereld binnen. Rode rotsen met daarin gele lagen waren te zien. En altijd de Colorado River in de buurt. Deze immense rivier liet via stroming allerlei raftende mensen de dag van hun leven hebben. Ergens halverwege hebben we op een parkeerplaats met een fantastisch uitzicht onze campingstoeltjes buiten gezet en hebben we daar lekker wat gegeten en genoten van de natuur. Miriam was helemaal in haar nopjes en hield niet op met foto’s maken. Google Maps zal deze foto’s weer afnemen en opnemen in de wereldmappen aangezien Miriam geen cm2 gemist heeft van de omgeving. Scheelt Google weer een autootje met zo’n ernorme teletoeter op het dak. Eigenlijk kan ik niets meer schrijven over onze dag onderweg, want ik heb het al gezegd; het ging van de het ene natuurlijk wonder naar het volgende! Maar wij hebben echt een werelddag gehad.
Aan het einde van de Rim Rock Drive zijn we richting Moab gereden om daar in de middag aan te komen en een camping te zoeken. Na ongeveer anderhalf uur rijden kwamen we in Moab aan. Een erg leuk plaatsje waar toerisme de inkomstenbron is. Erg veel Adventure-achtige bedrijven en horeca en winkeltjes aldaar. We hebben er even geluncht en daar beiden een enorme hamburger gegeten. Toen richting camping Archview gegaan en daar voor 2 nachten ons kamp opgeslagen volgens de eerder beschreven rituelen. En toen gebeurde het onvoorziene; er kwam een man met een enorme hamer langs en die sloeg ons beiden knock-out! We waren bekaf en konden onze ogen niet meer open houden. Even een uiltje knappen riepen we tegen elkaar. Er volgde een enorme coma van ongeveer 3 uur en nu zitten we om 19.00 uur te overwegen of we nog eten gaan maken of alleen een klein snackje. Ik weet 1 ding zeker: het word niet laat vanavond!
Morgen gaan we naar Canyonlands en Dead Horse Point State Park. Weer een lange dag met veel indrukken. Je kan maar niet goed genoeg uitgerust zijn….

Woensdag 28 april 2010

Miles-stand bij aanvang: 63.750
Miles-stand bij aankomst camping: 63.891
Totaal: 141 (kilometertotaal: 225,6 km.)

Na onze eerste hele goede nachtrust heerlijk wakker geworden in onze camper. Gisteravond zijn we om 21.00 uur naar bed gegaan en daarna direct in een diepe slaap gevallen. Hier waren we aan toe! Gisteravond was het echt een strijd om tot zo laat op te blijven en werd de sfeer er niet beter op. We waren op en zaten ons zelf in de weg.
Maar goed: vanmorgen voelt het prima en hebben we zin om naar het geplande park heen te gaan, Canyonlands. Het is een park op ongeveer 35 kilometer van onze camping. Omstreeks om 8.30 uur reden we vanuit onze camping richting het park. We hadden deze camping voor 2 nachten geboekt, maar het kon ons niet bekoren aldaar. Later op de dag zouden we ook besluiten om daar niet meer terug te komen. Maar daarover later meer.
We waren in ieder geval gewaarschuwd door de campingeigenaars dat vandaag er een storm op komst zou zijn, met windsnelheden van 100km per uur en dat in een woestijn met veel zand dus….Lekker vooruitzicht!
Maar we lieten ons niet zo snel uit het veld slaan en gingen dus met onze slaapkolos cq reclamezuil van 10 m2 op pad.
Ons doel was dus Canyonlands vandaag. Eerst zouden we naar Arches National Park gaan, maar gezien de locatie van onze camping, was Canyonlands meer voor de hand liggend. De tocht er naar toe was soms spannend aangezien de wind al stevig was ’s morgens vroeg. Mijn stuur stond soms een kwart slag naar rechts, terwijl ik rechtdoor ging. Heel apart, maar wel spannend.
Bij binnenkomst van het Canyonlands NP kochten we meteen een nationale parken pas, die voor een vast bedrag het hele jaar toegang geeft tot alle nationale parken in de US. Aangezien wij ongeveer 10 parken gaan bezoeken deze vakantie, kon het bedrag goed uit. Als goed Nederlander moet je wel “zuunig” wezen he?
Na een paar kilometer begon de natuur zich van zijn mooiste kant te laten zien. Enorme bergen met daartussen canyons zoals je die in cowboys films ook wel ziet. Enorme grondmassa’s die in de afgelopen jaren verschoven en opgeduwd zijn door moeder aarde. Fantastisch om te zien!
Canyonlands NP ligt in een streek in Utah die algemeen wordt beschouwd als het middelpunt van het Colorado Plateau. Dit 1364 km2 grote park vol scheve, gelaagde en uitgespleten rotsen kent een diversiteit aan vergezichten die zijn weerga niet kent. Het park heeft 4 gebieden en wij zijn naar het meest toegankelijke en noordelijke gedeelte van het park geweest: Island in the Sky. Dit gebied ligt tussen de 2 rivieren voordat deze versmelten. Weidse uitzichten met stenen koepels, steenbogen en ander geologische wonderen. Fantastisch gewoon!!
Vroeger in het begin van de vorige eeuw was dit ook een rijk uranium gebied waar vele mensen naar toe gingen om uranium te boeren. We zagen vandaag nog de onverharde en heel smalle weggetjes waar de paardewagens overheen moesten om bij de mijnen te komen. Heeeeele smalle weggetjes waar ik nog niet overheen wil lopen. We hebben mooie foto’s van het gebied gemaakt tijdens de verschillende wandelingen deze dag. Hoogtepunt van dit park vonden wij Mesa Arch, een enorme boog van steen, met daarachter een ver uitzicht met allerlei bergen en canyons. Tjonge wat voelden wij ons klein vandaag (zelfs ik!) in de massa om ons heen.

75179_1577081660517_597650_n

 

Toen we vervolgens bij het bezoekerscentrum aankwamen, hoorden we dat er slecht weer op komst was later in de middag. Tevens hoorde we dat ook morgen er heeel slecht weer werd verwacht. Sneeuw en regen bij een temperatuur van 4 graden. Word kippenvel op mijn benen in mijn korte broek, denk ik…
Onverstelbaar, want vandaag was het 22 graden met een strakke zon boven ons pannetje. Wel veel wind, dat dan weer wel….
Besluit genomen om vanmiddag door te rijden naar Arches National Park, terwijl we dit eigenlijk morgen van plan waren. Echter; met zulk slecht weer ziet zo’n park er ook niet uit en kun je dus niet de indrukken krijgen die je wilt. Daarom maar direct doorgereden naar dit park, nadat we eerst gezellig nog even hebben geluncht in de camper bij een picknick plaats in Canyonlands.

De rit vanuit Canyonlands naar Arches neemt ongeveer een klein uurtje in beslag en 40 km. Maar toen we daar aankwamen leek het wel of in een totaal andere wereld aankwamen. Vanaf Canyons en redelijk groene omgeving naar woestijn en massa’s rare stenen sculpturen en pilaren. Echt waanzinnig om zo in een klein uurtje op mars te zijn aangekomen. Jullie moeten de foto’s maar komen bekijken, anders zou je het niet geloven. Indrukwekkend!
Arches National Park, met zijn beroemde verzameling zalmkleurige bogen, ribbels, pieken, spitsen en balancerende rotsen heeft ons hart gestolen. Het is een klein park met uitsluitend rode rotsen en bergen, maar vooral beroemd om zijn natuurlijke zandsteenbogen, waarvan we er vandaag diversen hebben gezien.
Ook grote rotsmassieven met mooie namen waaraan je ze kunt herkennen zijn de revue gepasseerd: Courthouse Towers, The Turret Arch, Park Avenue en als hoogtepunt: Balanced Rock.
Je vraagt je af hoe al deze vormen zijn ontstaan, want als je zou zeggen dat een beeldhouwer dit gemaakt zou hebben, zou je het geloven.
Maar door de miljoenen jaren heen hebben wind en regen de zandstenen rotsen omgevormd in de vormen zoals deze nu zijn. Over misschien 1000 jaar zijn deze vormen weer anders. Maak ik niet meer mee, dus we genieten van deze versie’s.

149115_1577088980700_4950167_n

Aan het einde van de middag zijn we met een voldaan gevoel richting Moab gereden om daar een andere camping te zoeken dan de camping van gisteren. We zijn terecht gekomen bij KOA Kampsite in MOAB. Een nette, mooie en gezellige camping met heerlijke douches en ruime plekken met picknicktafel en BBQ op je eigen plaats.
Daar vanmiddag erg gezellig een borreltje gedronken en erg gelachen met elkaar. Het was een geweldig mooie dag en we voelen ons eindelijk weer als vanouds en zijn uit de jetleg.
Morgen staat door het slechte weer een rustige dag gepland die alleen in het teken staat om te rijden naar het volgende park: Capitol Reef. Ook onderweg nog wat boodschapjes doen om de koelkast weer te vullen.

Donderdag 29 april 2010
Miles-stand bij aanvang: 63.891
Miles-stand bij aankomst camping: 64.106
Totaal: 215 (kilometertotaal: 344 km.)

Vannacht is er om onze camper een aantal bomen omgezaagd, en dat gedurende de hele nacht!! Met andere woorden: Miriam heeft heeeel goed geslapen en ik niet. Tientallen keren wakker geweest en dan keek ik naast me en zag iemand met een cirkelzaag tekeer gaan. Ik gun het haar van harte!
Na het opstaan allebei rustig aan gedaan en onze tijd genomen om te ontbijten. Vervolgens om 9.00 uur gaan rijden richting Blanding en vervolgens toen de scenic byway 95 gevolgd. Ons doel voor vandaag was eigenlijk heel rustig aan te doen en een soort rustdag te houden na de eerste zeer drukke en enerverende dagen. Een soort van A naar B gevoel en niets meer. Maar we werden onderweg zeer verrast door de mooie en grillige natuur. Op de camping vanochtend was het al erg koud en leek het een grijze dag te worden. ’s Nachts had het gesneeuwd en de bergtoppen waren bijna volledig wit geworden. Vervolgens kregen we een stukje waarbij het weer steeds beter werd, om vervolgens weer een half uur later in de sneeuw te rijden en de wereld om ons heen in de kleur wit te mogen aanschouwen. Maar: wel mooie natuur gezien. Aan het einde van de ochtend reden we langs een voor ons nog onbekend national park, waar we helemaal niet op gerekend hadden. En als Miriam aan bomen, bloemen, bijen, dieren en ander natuurschoon denkt, dan betekent dat maar 1 ding: Daar gaan we heen!! Weg rustdag dus…
Maar eerlijk is eerlijk, het was een klein park, met maar 1 enkele 1-richtingsweg in een grote cirkel te rijden, maar het was absoluut de moeite waard om het te zien. Het park heette het Natural Bridge National Monument. Grote rotsen met natuurlijke bogen in diepe canyons waren er te zien. Ja, die hadden we al gezien, maar toch! Het was wederom lekker rustig in het park, dus we hadden alle tijd om om ons heen te kijken. Tussen de middag lekker in het park weer geluncht in de camper en onze timing was perfect. Het begon hard te sneeuwen en hagelen toen we gingen eten en de zon scheen toen we weer naar buiten liepen om de laatste 2 bruggen te zien. Nadat we het park uitreden zijn we verder gegaan met onze rit richting Capitol Reef, het park waar we morgen heen gaan. Onderweg zijn we nog diverse malen gestopt om weer naar de waanzinnig verschillende bergsoorten en canyons te kijken. Het gebied dat we hiermee bedoelen heet Glen Canyon. Prachtig!! Je kunt je niet voorstellen dat dit door de natuur gemaakt is. Het zou zo het decor kunnen zijn van Mars of Pluto. Wederom mooie foto’s gemaakt en filmshots.
Uiteindelijke belandden we in Hanksville, Utah. Het laatste dorp voordat we morgen weer de wilderness ingaan. Eerst nog even boodschappen gedaan in dit kleine dorpje. De winkel had de omvang van een grote SRV-wagen en het assortiment was klein te noemen. Toen doorgereden naar de camping, 500 meter verder. Naast de camping zat ook een Steakhouse, dus besloten we om vanavond uit eten te gaan. Maar eerst de camper weer stallen en even met zijn tweeen een biertje en wijntje gedronken.
De vermoeidheid blijft ons wel parten spelen. De dagen zijn lang en de hoeveelheid indrukken niet meer te bevatten. Neem daarnaast nog het rijden met de camper in een sterke wind en je bent blij als je weer aan het einde van de dag op de plek bent. Uiteindelijk zijn we om half 7 uit eten gegaan in de Steakhouse. Dit etentje zal in onze boeken gaan als het meest slechte eten aller tijden en dat in de snelste tijd die ooit op culinair gebied is gehaald bij restaurants wereldwijd. Niet alleen Amerika, maar echt WERELDWIJD!!!
Het begon al bij de serveerster; zo mager, niet te geloven. Dus het eten kan al niet lekker zijn! Dat was het eerste signaal die we beiden totaal negeerden. Toen begon ze naar ons te lachen; geen tand meer in de mond. Het tweede signaal dat we niet op waarde hadden geschat; wegwezen!! Maar nee, wij bleven voet bij stuk houden om ons diner daar te nuttigen (STOM, STOM, STOM!!!!). Dus bestelden wij gezellig een biertje en een wijntje. En nu komt het: ze schonken geen alcohol!!! Alleen water of frisdrank!
Gezien het uiterlijk en de uitstraling van de serveerster hadden we beiden geen zin in een voorafje en bestelden een hamburger en een TOP-sirloin steak. Wat kan daar nu mis mee gaan, zou je denken.
Wel, toen ik vroeg of de sirloin lekker mals was, antwoordde ze: it should be!
Achteraf zeiden Mir en ik tegen elkaar dat we toen beiden dachten dat het niets meer kon worden hier.
Dat klopte! Ik kreeg een biefstuk, afkomstig uit de schoenmakerij van Jos Hafkamp te Dronten, maat 44 dat dan weer wel. Mir kreeg een platgeslagen hamburger met een saus erover met een onbestendige definitie, maar het zou lijm kunnen wezen uit dezelfde genoemde schoenmakerij. Uit netheid hebben we allebei een paar happen genomen, maar toen snel gemaakt dat we wegkwamen. Onze joggingbroeken waren nog warm in de camper, nadat we die voor het eten hadden omgeruild voor een spijkerbroek. Tijd etentje: 23 minuten.
Morgen weer een nieuwe dag….hopelijk kookt Mirreke weer!

Vrijdag 30 april 2010

Miles-stand bij aanvang: 64.106
Miles-stand bij aankomst camping: 64.270
Totaal: 163 (kilometertotaal: 260 km.)

Na het wakker worden zoals gewoonlijk het vaste ritueel; eerst lekker ontbijten, kopje thee, afwasje, douchen en ready to take off. Het douchen was vanmorgen echt verschrikkelijk! In verband met ruimtegebrek in de douche van de camper (ik ben namelijk in omtrek groter dan de douche en als ik dan daar wel ga douchen dan moet ik na 20 seconden mijn buik inhouden zodat het water dan naar beneden kan vallen. Doe ik er 30 seconden over, dan staat het water tot mijn lippen..) moet ik altijd naar de camping douchegebouwen om daar te douchen en eventueel de grote boodschap te doen. Beiden doen geen grote boodschap in de camper; dit gezien mijn werk om de riolering elke keer weer aan te sluiten en te verschonen.
Maar goed, terugkomend op mijn douche van vanmorgen kan ik mededelen dat de douche net zo smerig was als het eten van gisteren in het restaurant van de camping. Tegels van de muur, schimmel overal, kapotte wasbakken, water dat lekt en ander ongemak. Wat zijn kerels toch varkens! Bij de dames zag het er veel netter uit en daarom even overwogen om daar te douchen. Maar gezien het preutse karakter van de amerikanen en de straffen die staan op “peepen”, ben ik toch maar bij de mannen gaan douchen. Wel een lekkere warme straal uit de douche, dat kan weer wel.
Na deze irritaties op de vroege ochtend met goede moed op pad gegaan. Vandaag staat het National Park Capitol Reef op het programma. Op basis van de eerdere dagen met veel rode rotsen en bergen, verwachtten wij eigenlijk weer meer te zien dat daar op lijkt. Wel………dat klopt!
Maar toch was dit park weer anders. Allereerst reden via de Scenic Byway 95 richting Capitol Reef. We kiezen toch liever voor de scenic routes aangezien deze gewoon mooier zijn dan de snelle route. Onderweg naar Capitol Reef hebben we erg veel kunnen zien van vooral de verschillende uitzichten; van sneeuw, tot zon, van wit tot groen, van laaggroeiende planten naar hoge bomen. Wat ons ook opvalt in deze regio is dat de dorpjes die we onderweg tegen komen erg armoedig zijn. Vele oude en afgeleefde huizen met diverse autowrakken op en rondom de oprit. Veel armoedige mensen die er slecht verzorgd uitzien en in spijkerbroeken lopen van de tijd dat die dingen werden uitgevonden (ook in dezelfde regio trouwens…).
Maar enige vorm van onveiligheid kennen we hier niet. Iedereen is aardig en groet naar je. Ook als je in de winkels bent, ze vragen altijd waar je vandaan komt en waar je naar toe gaat. Dan komen ze met allerlei tips om te zien etc. Superaardig allemaal! Onze camper moet er vandaag wel aan geloven. Klims en dalingen van 14% op niet al te brede weggetjes. Soms spannend.
Maar uiteindelijk komen we na een erg mooie en afwisselende route in het Park Capitol Reef. Allebei vonden we dit het mooiste park tot nu toe. Ook Arches vonden we erg mooi, maar dit had meer afwisseling en superfraaie rotsformaties, maar dan omringd met groen. En met groen moet je het doen! Het geeft meer diepte en meer warmte vinden we. Warmte voor de rest kunnen we alleen in onze camper vinden, want het is retekoud hier. Het is overdag onder het vriespunt met een matige wind erover heen. Ook nog ander winden, maar Miriam vindt dat ze die niet moet ophouden, anders krijgt ze buikpijn.
Allereerst rijden we in het park langs een origineel wild west gehuchtje waar een schooltje, een paar huizen, een hoefsmederij en een paar ouderwetse boerderijen stonden. Zag er erg back to basic uit allemaal.

155724_1577089420711_2872358_n

Daarna begon de rit door het park. Het was een weg die alleen heen en terug kon worden gereden. Geen zijwegen en doodlopend in het park dus. Zelfde weg weer terug.
Dit park ligt in de Waterpocket Fold, een 160 km lange plooi van het aardoppervlak die dwars het woestijnbekken voortrolt in lange kleurrijke brekers van steen. Dit gebied staat bekend om zijn vele bergsoorten (en daardoor kleurenpalet), de verscheidenheid aan diersoorten, de oorspronkelijke Navajo indianen en de Mormonen die dit gebied als hun hemel beschouwden en hier hun bestaan opbouwden.
We hebben ook rotstekeningen gezien van de indianen, honderden jaren geleden getekend op de immense rotswanden. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik aan dit soort verhalen soms twijfel; tekeningen die honderden jaren geleden werden gemaakt op rotswanden. De wind en de regen vervormen enorme bergen in ander vormen, maar een tekening van een met vuurwater benevelde oude indiaan die nog geen fatsoenlijke BIC pen had, die blijft eeuwen zitten. Maar goed: we maken er foto’s en video’s van, dus het boeit.
Jammer dat dit park niet zo bekend staat bij de europeanen, terwijl het tussen Bryce Canyon en Canyonlands ligt en dat met wegen ernaartoe die op zich al de moeite waard zijn om er te rijden. Het klinkt afgezaagd, maar vandaag hebben we toch weer een aantal keren de wauw-factor gehad.
Terwijl we met onze camper niet overal konden komen en dus niet alles hebben kunnen zien. Dit doordat er speciale 4×4 tracks waren en dus onverhard. Lange wandelingen zijn we ook niet de types voor en zeker niet met deze kou. We moeten natuurlijk wel om Mir haar gesteldheid denken, dus ik vond het jammer dat we niet konden wandelen… volgende keer beter.

Toen we het park verlieten besloten we om maar een aardige ruk te maken richting Bryce Canyon, het volgende National Park waar we naar toe willen. We kozen wederom voor een scenic route;
“The Scenic Byway 12, All American Road”, een kwalificatie voor dit type wegen die door de amerikaanse toeristische bond is gegeven omdat rijden over deze wegen al een bestemming op zich is. Hiervan was geen woord gelogen. Wat een waanzinnig mooie weg is dit geworden zeg! De tranen liepen over onze wangen (dit kwam door de wind) toen we de fraaiste vergezichten konden zien. Werkelijk prachtig!!
Slingerende wegen met aan de kanten traditionele Old West ranches, met weilanden met witte omheiningen en paarden of koeien erin lopend. Cowboys met hoeden op paarden zie je er zo tussen rijden. Mooie groene bomen, rode bergen en rotsen, bloemen en planten.
Vervolgens rijden we door het Dixie National Forest, wat ons deed denken aan de canadese wouden. Met wit bedekt en enorme groene naaldbomen en nog in winterstand verkerende loofbomen. Herten gezien en jammer genoeg nog geen beren, maar ze zouden er zeker leven in dit Dixie Forest.
Ook nog even gesproken met 2 motorrijders, mijn helden! Met deze temperatuur, minus 4 graden, ben je zeker geen mietje. Dat vond Miriam ook niet, maar later bleek dat ze een van de beide motorrijders erg knap vond. En ik maar denken; waarom praat ze toch zo lang met die gasten? En dat terwijl ze mij heeft!!

Maar ook een fractie later weer sneeuw, witte toppen van de bergen en grijs en grauw weer. Het wisselde vandaag constant tussen deze 2 werelden.
Het gebied, Colorado Plateau, staat ook bekend als het meest schone lucht en heldere vergezichten. We konden op een helder moment meer dan 80 mijl van ons af kijken, terwijl 8 mijl in het oosten van het land norm is. Kun je je het voorstellen? Wij niet, maar we hebben het nu gezien en op foto vastgelegd.

75176_1577082660542_8330829_n

Onderweg wel allebei nog een paar angstige momenten beleefd. We reden op een enorme hoogte door de bergen met onze loeiende en door de wind zwalkende camper toen plots we over een klif moesten rijden, die net zo breed was als de weg plus 1 meter aan beide zijkanten van de weg. Daarnaast was direct de afgrond van, ik lieg het niet, ongeveer 1000 meter. Mijn bilnaten waren enigszins aangespannen in de stoel om mijzelf flink te houden, maar het was niet prettig. Zeker niet met de wind daarbij. Miriam was ook niet happy, maar na een paar honderd meter hadden we het gehad en hebben we de camper even aan de kant gezet om te kijken naar de dieptes.
De rest van de weg was prima te doen en nog steeds fraai om te zien.

Omstreeks half 4 kwamen we bij de volgende camping aan, KOA Canonville, die volgens ons steeds de netste en vriendelijkste campings zijn. Kwartier gemaakt en vervolgens het vaste ritueel met een biertje, wijntje en lekker eten. Mir maakt lasagne en ik weet zeker dat het lekkerder gaat worden al het eten van gisteren.
En: ze ziet er zeker beter uit als de serveerster van gisteren!

We maken even de revue op en komen tot de conclusie dat we voor liggen op ons schema. Dus de lijst met data wanneer we waar zitten klopt niet meer helemaal. Dat jullie het maar weten!

Zaterdag 1 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 64.270
Miles-stand bij aankomst camping: 64.327
Totaal: 57 (kilometertotaal: 91,2 km.)

In plaats van thee bij het ontbijt, hebben we vanmorgen maar gekozen voor antivries. Het was berekoud vannacht. De leidingen waren nog net niet bevroren, maar het scheelde niet veel. Ik deed gel in mijn haar vanmorgen en de tube was ijs- en ijskoud. Maar de zon schijnt wel, dus dat geeft goede moed voor onze volgende geplande natuurpark van vandaag. The famous: Bryce Canyon.
Het indrukwekkende Bryce Canyon National Park is een geologische droomwereld van kleurrijke, surrealistische rotspieken, natuurlijke bruggen en bogen, hachelijk balancerende steenklompen en panoramische rotsvensters, uitgesneden in zachte kalksteenrotsen van het Paunsaugunt Plateau. Deze tekst nodigde ons wel uit om dit park te gaan bezoeken.
Nadat we onze spullen hadden ingepakt en onze camper weer de sporen hadden gegeven, gingen we verder op de scenic byway 12. Het hoefde maar een klein stukje van 10 mijl, dus we hadden alle tijd. Om 9 uur waren we bij de entree van het Bryce Canyon Park. Iets daarvoor zit Bryce Canyon City, waar nog een paar winkels, tankstations en restaurants zitten. Erg toeristisch allemaal, maar logisch gezien de trekpleister die Bryce Canyon is. Mir en ik hadden besloten om de doorgaande weg door het park helemaal uit te rijden en dus van het eind terug te gaan werken naar het begin van de route in het park. Alle mensen beginnen vooraan, dus hebben wij meer rust om ons heen. Prima plan, dachten wij! 2000 andere mensen ook! Dus alleen bij het eerste stopplaats, die eigenlijk de laatste is (snapt u het nog…?) was het nog enigszins rustig, daarna was het gewoon druk. Maar wel erg gezellig. Iedereen praat met elkaar en Miriam bood een paar keer aan een stelletje aan om een foto van hun samen te maken. Werd erg gewaardeerd, dus een praatje geboren. Veel japanners ook, maar daarvan weet je; zo ineens zijn ze er met zijn 50en en zo zijn ze weer weg na een paar kodakmomenten.
Het voordeel dat we achterin het park begonnen, was dat er een opbouw was in de schoonheid. De eerste 2 stopplaatsen (wat eigenlijk de laatste 2 waren…..flauw he?) begon je een beetje van de rotssoorten waar Bryce beroemd mee is geworden te zien, maar voor de rest niet echt veel bijzonders, tenminste niet in verhouding wat later kwam. Onze conclusie was dat totdat we bij de laatste 2 stopplaatsen (wat eigenlijk de eerste zijn!) kwamen, dat we Capitol Reef nog steeds het mooiste park vonden dat we tot nu toe hadden gezien. Maar ja….toen kwamen dus die laatste 2 stopplaatsen Bryce Point en Sunset Point. Echt prachtig en indrukwekkend. Wat vond ik het bijzonder dat wij er als 2 polderkinderen uut Flevoland stonden. Met nadruk op kinderen, want zo voelde ik mij ook. Opgewonden en drukkig. Vanaf Bryce Point kon je helemaal over de canyon kijken met duizenden stenen pilaren met een zalmkleurige steensoort die bruinig werden als de zon even verdween achter de wolken.

76882_1577089940724_1661528_n
Door de schone lucht kon je tientallen mijlen over de canyon kijken en zag je de White Cliffs en heel in de verte de Smokey Mountains (andere Smokey Mountains dan de Great Smokey Mountains in Tennessee).
Echt ongelofelijk dat dit bestaat allemaal. Het landschap is zo ongewoon en zo grillig. Prachtig!
Toen we daar waren en foto’s aan het maken waren, liep er een heel klein eekhoorn-soortig diertje over het looppad en Mir wilde dit diertje fotograferen. Het beest je ging er helemaal voor zitten en als een echte Doutze Kroes werkte ze de fotoshoot af. Daarna wilde ze Mir bedanken en sprong op haar schoot en op haar schouder. Vervolgens sprong ze er weer af en spurtte weg tussen de spelonken van de canyon. Een waanzinnig mooi schouwspel met een hoop toeschouwers die moesten lachen hierom.

148600_1577083700568_6917238_n

Daarna zijn we naar Sunset Point gegaan waar we ook nog vergezichten konden zien. Ook kon je daar naar beneden lopen via een trail en hieraan zijn we ook begonnen.
Met nadruk begonnen, want na een paar honderd meter te zijn afgedwaald langs een heel smal zandpaadje met direct daarnaast de afgrond, kreeg Miriam “kriebelbenen” zoals ze dat altijd noemt als ze het spannend vindt en een beetje bang wordt. Ik had gewoon lucht tekort om verder te gaan en dan vooral terug te gaan de berg op. Het paadje was nogal stijl en de lucht was ijl en dan ga ik voor de….bijl. Door de enorme hoogte van ongeveer 2700- 3000 meter kun je moeilijk ademen, ook Miriam, en voel je je lichaam heel zwaar voelen. Nu doe ik dat al jaren, maar toch, dit was wezenlijk anders. Beiden kozen er daarom voor om niet verder af te dalen in de canyon en terug te gaan naar boven. Daar aangekomen zeiden we ook tegen elkaar, hijgend als Briezend Hert (oude Apache indiaan uit Lucky Luke!): “goed dat we niet verder zijn gegaan”.
Als koddige dikkerd is het altijd prettig dat iemand zo fit als een hoentje ook tot deze conclusie komt. Daarna nog een paar leuke gesprekken gehad met een vader en zoon uit Connecticut, die met elkaar een vader-zoon trip hadden. Zijn zoon woonde in San Fransisco en deed een aanbeveling voor een goed restaurant in S.F.
Range is de naam van het restaurant en daar gaan we dan ook onze vakantie afsluiten hebben we besloten.
Na de middag verlieten we weer het park en reden we weer richting Bryce Canyon City. Neil en Yvonne hadden ons aangeraden om te gaan staan bij RV Park Rubi Inn waar zij jaren geleden hebben gestaan. Wel; het zag er allemaal prima uit en daarom maar meteen een plekkie geboekt voor vanavond. Je kunt merken dat we nu in toeristisch gebied zijn; deze camping kostte $ 50,00 per nacht met full hook-up (dit betekent dat je water, afvoer en riool en elektra op de plaats zitten en je dus geen vuil water in je tanks mee hoeft zeulen, maar dat alles direct in het riool verdwijnt). Tot nu toe waren we ongeveer $ 30,00 a 35,00 kwijt.
Lekker gelucht in Ruby Inn, waarbij de erg leuke gastvrouw erg moest lachen om Miriam. Bij het binnenkomen van restaurants in Amerika moet je wachten tot de ober je naar de plaats begeleidt. Ik zat in gedachten en liep langs een enorm bord in het midden van het gangpad direct naar een beschikbare plek. Vervolgens roept Miriam hard tegen mij: heeey, cant you read? De serveerster moest zo lachen omdat het er zo leuk uitkwam en ze wist dat we buitenlanders waren en Mir in het engels tegen me liep te mopperen. Aan het Nederlandse mopperen ben ik inmiddels al gewend, maar het engels komt er bij Mir ook heel duidelijk uit hoor!
Daarna snel, zoals gewoonlijk in amerika, een hamburgertje gegeten en toen terug naar de camper gegaan.
De rest van de middag hadden we niets meer op de planning staan, dus stelde ik voor om te gaan mediteren in de camper, iets wat ik graag doe. Miriam zei dat ze ook ging mee-mediteren omdat ik zo braaf zonder te mopperen alle 23 natuurparken mee in ga (vind ik ook leuk hoor!).
Allebei direct in slaap gevallen en aan het einde van de middag nog even lekker zitten lezen en weblog geschreven. We gaan zo in de camper eten en maken allerlei restjes op wat nog in de koelkast ligt. Een geïmproviseerde maaltijd dus. Meestal ook lekker!

Zondag 2 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 64.327
Miles-stand bij aankomst camping: 64.411
Totaal: 84 (kilometertotaal: 134,4 km.)

Vandaag een kort reisverslag aangezien we geen plannen hebben voor vandaag. We liggen voor op schema en nu verder gaan naar het volgende park heeft geen zin, aangezien we vannacht een enorm pak sneeuw hebben gekregen. Ook waren al onze leidingen van de camper bevroren. Ook de afsluiters van de rioleringen waren vastgevroren, dus met enig vertraging zijn we onderweg gegaan. Gezien het weer leek het ons verstandig om niet door te rijden naar Zion Park, maar boodschappen te gaan doen. Onze voorraden zijn inmiddels nagenoeg op en we moeten dus proviand innemen. In de dorpjes om ons heen zitten kleine winkeltjes met weinig assortiment, dus hadden we besloten om naar Cedar City te rijden. Een kleine stad, maar wel met een Wal Mart en andere grote supermarkten. De enige weg die richting Cedar City gaat is de Scenic Byway 14, wederom een mooie weg, maar gezien de weercondities wel een mogelijk risico. Helemaal omrijden via andere wegen is geen optie voor ons, want het lijkt wel mee te vallen met de wegcondities op het eerste stuk. Daarom besloten we maar om de gok te wagen en de 14 te gaan nemen. Bij de afslag naar de 14 stonden allemaal borden met waarschuwingen voor trucks, maar om onze camper nu te beschouwen als truck was ook wel wat overdreven. Toen echt besloten; we gaan het gewoon proberen en anders keren we om.
Wel; het waren de meest angstige 40 mijlen in mijn leven, want na ongeveer 3 mijl begon de weg al helemaal vol te staan met behoorlijk veel sneeuw. Aangezien we omhoog de berg op moesten naar een hoogte van 2500 meter, was het nog niet zo’n probleem. Het naar beneden rijden zou mogelijk wel het probleem worden. Op het moment dat het weer zwaar begon te sneeuwen en we echt over gladde wegen en sneeuwlagen reden, wilden we eigenlijk weer terug naar het begin, maar we konden nergens keren. En toen werd de rit echt onplezierig. We moesten dus door en het weer werd slechter en slechter. Het meest frustrerende was nog dat we voor een sneeuwruimer reden en nergens konden stoppen om hem voor te laten gaan. Erg frustrerend dus dat wij door de gladheid en smurrie moesten, terwijl er 1 auto achter ons een sneeuwruimer reed. Na ongeveer 10 mijl kwam er eindelijk een parkeerhaventje waar we stopten om de sneeuwruimer voor te laten gaan. Maar de beste man stopte achter ons en keerde om. Met verbazing keken we hier naar en toen we voor ons keken zagen we het bord “Einde Kane County”, wat betekende dat hij tot zijn gemeentegrenzen opruimde en geen meter verder. Het gevolg was dat omkeren geen optie meer was, want we zaten ongeveer op de helft van de bergroute, dus toen maar op goed geluk verder gegaan. Het was verschrikkelijk! Vooral met de afdalingen waren we bang om te gaan glijden. Geen prettig idee met aan de zijkant een afgrond van een paar honderd meter. Op een bepaald moment zagen we door de sneeuwstorm geen hand meer voor ogen, maar zaten we wel in een bochtige afdaling. Mijn bilspieren waren zo gespannen, dat je er walnoten tussen kon kraken.
Maar goed, na wederom een angstig half uurtje rijden, werd het weer iets beter en dus ook de wegen. Uiteindelijk kwamen we in Cedar City aan en zijn daar onze boodschapjes gaan doen. Wederom onverstelbaar hoe aardig de amerikanen zijn. Iedereen praat met je en vraagt of alles ok is.
Tot slot zijn we wederom op een KOA camping beland in Cedar City en wederom een erg nette camping. ’s Middags nog een paar fikse hagelbuien gehad, maar het weer knapte beetje bij beetje op. We zijn de kou en sneeuw nu wel zat moet ik zeggen. Morgen schijnt het beter weer te worden met een graadje of 20, dus dat begint te lijken op BBQ weer. Als het morgen echter weer slecht weer is, slaan we Zion NP over (jammer genoeg) en rijden we door naar de zon bij Page, het zuiden van Lake Powell. Daar is het 25 graden.
Nu lekker in de camper ons avondmaal nuttigen; verse spinazie met kipfilet, plakjes tomaat en blauwe kaas. Aangevuld met knoflookbrood, vers uit de oven. Jaaaa….daar staan jullie van te kijken he?
Tot morgen!!

Maandag 3 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 64.411
Miles-stand bij aankomst camping: 64.516
Totaal: 105 (kilometertotaal: 168 km.)

Vanmorgen werden we wakker op de KAO camping in Cedar City, na een heerlijke nacht slaap. Het was wederom erg koud in de camper, maar in de vroege ochtend hoorden we allerlei vogels fluiten, tjilpen voor de kenners, en dat duidt meestal op mooi weer. Bij het opengooien van de camperdeur kwamen de zonnestralen direct in huis vallen. Wat een welkom gevoel was dat zeg!
Het was nog wel te koud om buiten te ontbijten, maar dat kan niet lang meer duren dat het wel kan. De komende dagen worden de temperaturen alleen maar hoger en hoger.
Na het ontbijt de camper losgekoppeld en bij het uitchecken even een kaart verstuurd naar Wieteke, nichtje van Mir, die gaat trouwen. Tevens moesten we even LPG bijtanken na al die koude dagen en nachten. De verwarming, het koken en de koelkast gaan op LPG. Na dit karweitje, wat hier lijkt alsof de explosieven-opruimingsdienst een tweede wereldoorlog bom onschadelijk maakt, konden we op pad.
Richting Zion National Park was het plan! We hebben weer enorme mazzel met het weer; geen wolkje aan de lucht (goed voor de foto’s en video) en een heerlijke 21 graden. We gingen via de Interstate 15, die ons snel naar Zion NP bracht via de route 89. Een erg leuke rit met een aantal voorproefjes van wat er gaat komen.
Voordat we bij de ingang van het park kwamen, zagen we ook hier een enorm toeristisch dorp, 100% gericht op het park. Vele souvenierswinkels, restaurantjes en adventure bedrijven. Ons was aangeraden om onze camper net buiten het park te parkeren en vervolgens op de shuttlebus te stappen, die ons naar elke stopplaats brengt in het park. Elke 10 minuten komt de volgende bus, zodoende kun je de hele dag de tijd nemen om al het moois rustig te bekijken. Zion is een erg groen en rotsachtig park. Wel iets anders vormgegeven dan de rode rotsen die we tot nu toe zagen. Vooral de groenheid, de snel lopende rivieren en beken, de sleufcanyons, een dichte vegetatie en een rijk dierenleven onderscheidt Zion van alle andere parken die we tot nu gezien hebben. Ook hier waren de Mormonen de eerste bewoners van het park en noemden het Zion; het hemelse land van de Heer. Het park deed mij erg denken aan the Northern Cascades in Washington State, waar we in 2006 zijn geweest met de camper. Na een paar stopplaatsen hebben we een stukje gewandeld naar een enigszins wilde rivier met daaromheen bomen en op de achtergrond de enorm bergen. Miriam kon lekker foto’s nemen en ik de video ter hand genomen. Mir was weer helemaal in haar nopjes met haar camera en schoot er als een Billy the Kid lustig op los. Na verloop van tijd reden we weer de terugroute naar de camper en stopten we bij een mooie plek: Weeping Rock. Het water komt daar gewoon door de stenen naar beneden lopen en in een enorm soort oogkas, maar dan van rots welteverstaan. Vervolgens valt het water op de onderkant van de oogkas en zo lijkt het dus dat de rots huilt. Vandaar Weeping Rock. Was mooi om te zien.
Eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik na weer 4 uur in zo’n park te hebben rondgereden en gelopen, het wel een beetje gehad heb. Miriam is daarentegen een enorm natuurmens en kan er de hele dag wel blijven ronddwalen. Kijk; als ik een groep met rotsen heb gezien, dan heb ik het gezien en hoef ik niet dezelfde groep nog eens te zien vanuit een andere hoek of hoogte. Miriam wel! Die vindt het prachtig en ziet ook allerlei andere zaken om van te genieten. Bloemen, planten en eekhoorns, waarvan vanmiddag wederom er een op Miriam haar schoot en schouder ging zitten. En dat terwijl Mir toch echt geen eikel is. Wederom een prachtig plaatje. Omstreeks 14 uur reden we het park uit en moesten we nog lunchen. We zagen een leuk restaurantje en zijn daar op het terras gaan zitten. Binnen no-time waren we aan de praat met een ander amerikaans stel, wat onderweg was naar Las Vegas om een groot Bridge-toernooi te spelen. Hij speelde in een team met een aantal uit Nederland afkomstige medespelers. Nooit geweten dat Bridge zo’n groot iets is mondiaal gezien. Het beeld wat ik ervan heb is dat stoffige, vooral oudere mensen dit spel spelen. Er hangt ook een enorm kak-imago omheen. Als ik al alleen denk aan de mensen die ik ken die dit veel speelden en ook altijd zeiden; het is geen spel voor de normale mensen; je moet er heel slim voor zijn. Mevrouw Hildebrand en mevrouw IJzerman, beiden rusten in vrede inmiddels.
Maar goed, terug naar eten. We hebben echt waanzinnig lekker gegeten met een lekker wijntje erbij. De ober verkocht ons heerlijke wijnen en daily specials. Wij trapten er natuurlijk weer in, maar behalve de prijs, is het eten ons super bevallen. Miriam at rauwe tonijn (sashimi) met sesamzaadjes en een heerlijk dressing, met gecaramelisseerde uitjes en lekkere japanse komkommersalade. Ik daarentegen at een heerlijke rodedruivensalade, door de helft gesneden, met gorgonzola, gemalen en gegrilde walnoten en champagne-vinagraitte. Alles door elkaar gehusseld en opgemaakt op het bord als een tros druiven. De smaak was echt verrassend en ook Miriam wilde hiervan mee-eten. Niets voor niets, dus ik ook van haar tonijn gepeuzeld.
“Willen jullie ook nog een heerlijk huisgemaakt dessert nuttigen?” vroeg de ober, die duidelijk op een verkooptraining was geweest.
Ik met mijn toetje wilde wel een toetje en Mir uiteindelijk ook wel. Ik kreeg een heel lekkere chocolade pindakaas crème brulee met daarin een spicy pepertje doorheen gemalen. Erg lekker! Mir kreeg een chocoladecake, vol met echte chocolade en erg machtig. Collegiaal zoals ik ben, heb ik Miriam even geholpen hem meester te maken.
Klinkt allemaal goed he? En dat voor € 107,00!! Kun je niets van zeggen! Nee, dat konden we niet, want we hebben alles wat de beste man voordroeg, geslikt als zoete koek zonder daarbij ook maar 1 moment te denken wat het zou kosten.
Effe lunchen dus!
Daarna zijn we onderweg gegaan naar onze volgende camping in Kanab. Dit is richting Page bij Lake Powell waar we morgen naar toe gaan. Bij de camping aangekomen, welke overigens erg netjes was en vooral erg schoon, bleken de eigenaren Nederlanders te zijn. Erg gezellig even zitten praten met ze en zij hebben hun droom waargemaakt om 14 jaar geleden alles achter te laten in Nederland en een camping begonnen (www.kanabrvcorral.com). Via 2 tijdelijke visa’s van 5 jaar, hebben ze een paar jaar geleden via de Green Card Lottery het definitieve visum gekregen. Een erg leuk stel en ook zij waren blij om weer even ouderwets gezellig Nederlands te praten. We konden echter geen biertje aan ze slijten.
Vanmiddag hebben we nog heerlijk een paar uur buiten zitten lezen in onze stoeltjes en wat zonne-energie opgepikt. We stralen echt; Mir is verbrand op haar rug en ik ga morgen blozend door het leven.
Welterusten!

Dinsdag 4 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 64.516
Miles-stand bij aankomst camping: 64.664
Totaal: 148 (kilometertotaal: 237 km.)

Vanmorgen na het ontbijt meteen getuige geweest van een bedrijfsongeval op de camping Corral in Kanab. Een ietwat bejaarde medewerkster viel van het trappetje naar de receptie toe. Ze ging plat op haar plaat en bleef liggen. Wij schrikken en er direct op af om haar te helpen. Ze kermde van de pijn en zei: I think I broke my rib!!
Dus ik zeg: do you have spare ribs? Kon ze niet om lachen. Wij wel! Voor de niet engels-taalkundigen onder ons: spare betekent de lekkere ribbetjes die we kunnen bestellen, maar spare betekent ook “reserve”.
Maar goed, wij de ambulance bellen. Kostte mij een rib uit mijn lijf…..toen maar Arie gebeld……Arie Ribbens.
Nu weer serieus. Nadat we deze enorme trauma verwerkt hadden zijn we weer op pad gegaan met ons huis op wielen. We hebben het erg naar onze zin nu ook de zon er weer fris en fruitig voor staat vandaag. Ons plan is om vandaag via de route 89a (alternatieve) naar Page te rijden. Deze weg kent weer mooie gebieden en bergformaties en die hadden we al weer een dag niet meer gezien. Na 5 mijl reden we een nieuwe staat en tijdzone in en ging de klok weer een uur naar achteren. Het verschil is dus 9 uur geworden. De nieuwe staat is Arizona. Cowboy en indianen territorium. Je ziet gewoon denkbeeldig boven op die bergen 50 indianen staan met hun veren en de lapjes gekleurde paarden. Ranches en mooie dalen met groene weiden, met witte onheiningen, balen stro en mooie huizen. Deze beschrijving gaat over de blanke bevolking in dit gebied. Daar tegenover staan de indianennederzettingen die gekenmerkt zijn door afgetrapte stacaravans, oude brakken voor de deur en daarnaast de nog oudere brakken die het al jaren niet meer doen. Veel troep op de straat en veel inteelt kinderen. Je wordt er niet vrolijk van. Je ziet zulke rare mensen langs lopen dat je denkt; wie heeft hier de afwerking van gedaan. Maar de natuur is wederom prachtig. We rijden op de 89a kilometers en kilometers en je komt 2 auto’s tegen. Ik overdrijf (dit keer) niet! Ook zo’n weg waar je oneindig in een rechte streep het asfalt ziet liggen en de dampen die ervan af komen. Na mooie vergezichten te hebben gezien komen we uit bij Vermillion Cliffs. Een canyonwand van kilometers lang met denkbeeldig honderden torens naast elkaar gebouwd. De kleur Vermillion is te omschrijven als dieprood tegen het bruin aan.
Vervolgens weer doorgereden en toen reden we Lees Ferry / Marble Canyon in, een natuurpark omringd door prachtige bergen en losliggende rotsen zoals bijvoorbeeld weer een Balanced Rock. Een enorme rots op een veel kleiner steentje en daar staat ie dan al jaren bovenop op een manier dat je denkt; hij gaat vallen. Ongelofelijk. Rijdend door het park zagen we nog allerlei mensen met boten de Colorado River opgaan.
Bij een volgende stop in het park voor foto’s zag ik dat ik eindelijk bereik had met mijn mobiele telefoon en belde ik mijn ouders even op. Miriam haar ouders spreekt ze bijna iedere dag via Skype, maar mijn ouders zijn gestopt met de moderne ontwikkelingen toen de pick-up op de markt kwam. Geen computer dus, daarom maar even bellen. Het was na 9 dagen weer even fijn om hun stemmen te horen. Ze zijn toch beiden op een respectabele leeftijd en wij helemaal in het verre amerika, dus het was goed om elkaar even bij te praten.
Daarna kwamen we weer in Navajogebied en reden we de Navajo Bridge over. Deze brug gaat over de Marble Canyon (wat een uitloper is van The Grand Canyon, in noordelijke richting).Een enorm grote brug, eigenlijk 2 bruggen over de diepe canyon waaronder weer de Colorado River loopt. Terwijl we op de brug staan om foto’s te maken van het mooie plaatje van de canyon en de rivier ertussen, zien we dezelfde groep mensen die we eerder zagen peddelend op ons af komen met rubberen bootjes, Een prachtig gezicht en je voelt je dan zo klein als mens als je tussen die enorme muren van steen staat en in de diepte hele kleine poppetjes ziet aan het roeien… met de riemen die ze hebben.
Weer een stukje verder kwamen we bij een hele kleine nederzetting uit de 19e eeuw, waar een vrouwelijke pionier van rotsen een woning had gemaakt. Ze had pech onderweg gekregen met haar paard en huifwagen tijdens de trek naar Lake Powell en moest beschutting hebben voor de zeer koude nachten. Het zag er heel mooi en praktisch uit allemaal. Daarnaast verkochten indianen allerlei sieraden, om toch een beetje inkomen te verdienen op zo’n plek waar veel mensen stoppen.
Daarna weer op weg gegaan en zagen we de eerste glimpen van Lake Powell. In Page, waar we onze volgende camping hadden geboekt, zijn we eerst naar de drankenwinkel geweest om onze wijn- en biervoorraad aan te vullen. Page is een best grote stad met veel vertier. Waar water en bootjes zijn, is altijd wat te doen. Belooft dus wat voor de komende 2 dagen. Deze dagen zijn echter rustdagen. Door het rijden met de camper in onbekend gebied, met daarnaast alle indrukken die je opdoet, ben ik erg moe. Ook Miriam vindt het prettig dat de komende dagen in het teken staan van lezen, beetje broeken, slapen en eten en een beetje wandelen langs het meer. Niets moet, alles mag. Heerlijk. Op de camping aangekomen hadden we ons verheugd om vanavond te gaan BBQen, maar de wind die er staat is te heftig en er kan dus niet buiten gebraden worden. Jammer, morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen.
Nu zo meteen eerst slapen. Kan niet wachten. Maar eerst nog wat websites bezoeken van 2e hands grote campers of Fifth Wheels. Het fysiek maken van onze ultieme droom ooit; hier een jaar rondtoeren, want wat is dit een waanzinnig mooi en prettig land. Blijven dromen…….

Woensdag 5 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 64.664
Miles-stand bij aankomst camping: 64.664
Totaal: 0 (kilometertotaal: 0 km.)

Vandaag een kort verslag aangezien we deze dag als rustdag en relaxdag hebben ingericht. Na het wakker worden was het zeer relaxt ontbijten en direct daarna buiten een boek zitten lezen en muziek zitten luisteren via mijn Ipod. De plannen die we wel vandaag hadden, waren de was doen en tussen de middag even lunchen in het restaurant in de Wahweap Marina. Allereerst de was doen dus. Met 2 zakken wasgoed liepen we naar de wasmachines en gingen daar dus de was doen. Tijdens het wachten op de was heeft Mir in de winkel een cowboyhoed gekocht die daarna niet meer van haar hoofd is afgeweest. Na deze huishoudelijke taken zijn we richting de Marina gelopen. Een wandeling van ongeveer 5,5 mijl heen en terug. Onze conditie was om te janken, ook die van Miriam, maar zij is hartpatiënt en ik ben gewoon te zwaar. Dus. Maar aangekomen in de Marina liepen we een mooi restaurant in met een rond panorama-uitzicht over Lake Powell. Erg mooi. We hadden geluk; we hadden een nieuwe serveerster waarvan wij de eerste klanten waren. Ging erg goed allemaal en leuk gesproken met de jongedame. We zaten daar in dat restaurant en ondergingen hoe het later zou zijn als we ons eten kregen in het verzorgingstehuis. De gemiddelde leeftijd van onze mede-restaurantgebruikers was ongeveer 85, allemaal met een oortje in en ziekenfonds-kunstklappers. Allemaal klagen over bestellingen die niet klopten, terwijl ze zelf niet meer wisten wat ze besteld hadden. Echt gebeurt. De lunch was goed overigens, maar dan wordt dat binnengebracht op borden met daaroverheen plastic deksels zoals deze ook in ziekenhuizen en…..verzorgingshuizen worden gebruikt. Na de lunch effe lekker met zijn tweeën op een bankje gezeten en daar een ijsje gegeten en genoten van het prachtige uitzicht op Lake Powell en de bergen daaromheen. Ook hebben we nog informatie opgevraagd voor de huur van Houseboats op het Lake Powell. Vanmorgen tijdens het Skypen met Neil en Yvonne hadden we het erover om eens met zijn vieren een keer een week zo’n houseboat te huren op Lake Powell. Al jaren hebben we het erover gehad en nu hadden we er een beeld bij hoe dat eruit zou zien. Wel…errug mooi en idyllisch op dit mooie heldere blauwe water. Na brochures te hebben meegekregen werd er gezegd dat de prijzen op het internet gevonden konden worden. Dit hebben ze waarschijnlijk gedaan om ervoor te zorgen dat de mensen thuis in hun eigen omgeving een hartverzakking krijgen als ze de prijzen zien. Dat gedoe voor de balie met hyperventilerende mensen, dat moeten we niet hebben, zullen ze gedacht hebben. Voor een redelijk uitgebreide boot, met 4-6 slaapplaatsen, een zonnedek, een woonkamer, keuken, 2 badkamers en een voordek waarop je kan liggen zonnen, inclusief buitenbar betaal je gemiddeld per week $ 2500,00, exclusief schoonmaakkosten en brandstof. We blijven ook hierover maar gewoon dromen denk ik. Of we moeten de staatsloterij ooit winnen….
Vanmiddag voor de rest van de middag lekker zitten lezen en babbelen om vervolgens vanavond lekker gezellig bij een ondergaande zon zitten BBQen. Met op de achtergrond Lake Powell, de bergen, een zalmroze lucht met roze wolken en een koele bries. Wat een heerlijke avond. Nu uitgeteld! We zijn steeds erg vroeg wakker, dus de dagen duren lang. Slapen zal weer zeker lukken. De nachten worden wel warmer en warmer. Morgen staat er weer een programma gepland: Antilope Canyon, een ondergrondse canyon met prachtige lichtinvallen en supergladde rotswanden waarop dit licht schijnt. Ook moeten we even boodschappen bij Wal Mart doen omdat we weer een paar dagen de onbewoonde wereld ingaan. Jullie horen van ons!

Donderdag 6 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 64.664
Miles-stand bij aankomst camping: 64.798
Totaal: 134 (kilometertotaal: 214 km.)

Vanmorgen direct na het uitchecken van de camping, omstreeks kwart voor 9 naar de Wal Mart gegaan om daar even boodschappen te kopen voor de volgende dagen. Het is altijd leuk om boodschappen te doen in Amerikaanse supermarkten. We praten hier niet over een vitrinevrieskast vol met doperwtjes, nee het gaat om een straat vol met diepvrieskasten met allerlei doperwten. Dit is hetzelfde met het ijs, de pizza’s, de cornflakes enz. Maar goed na diverse keuzes te hebben gemaakt op de vroege ochtend, zijn we doorgereden naar Antilope Canyon. Een door indianen gerunde bezienswaardigheid, net 5 mijl buiten Page. We konden deze zelfde trip ook boeken via een boekingsbureau in Page, maar we besloten er gewoon heen te rijden en daar ter plekke kaartjes te kopen. Toen we eraan kwamen op een enorme zanderige vlakte met een hut erop, zagen we dat er al meer mensen op dezelfde gedachte waren gekomen. Eerst kaartjes kopen a $ 25,00 per persoon, dan even wachten op onze oproep om mee te gaan met de volgende groep. Met verbazing hebben we gekeken naar onze groep mensen, bij wie we ingedeeld waren. Iedereen keek voor zich uit, niemand sprak met elkaar en er werd zeker niet gelachen. Er hing een beetje rare sfeer. Mir en ik hadden zoals gewoonlijk wel erge lol met elkaar. Nadat we op de wagens waren geladen als vee naar de slachterij, gingen we op pad. Na een paar kilometers op een zandvlakte te hebben gereden, kwamen we aan bij de Antilope Canyon. Deze zijn gescheiden door 2 canyons; de Upper en Lower Canyon. Wij hebben gekozen voor de Upper Canyon. De reden hiervoor lag vooral in praktische aard. De Lower Antilope Canyon ga je via trappen echt door kruipdoor sluipdoor gangetjes. Vanuit mijn omvang was het risico te groot dat ik weer wat brak of dat ik weer ergens in vast kwam te zitten, net als bijvoorbeeld onze douche in de camper. Miriam was weer bang voor de inmiddels bekende “kriebelbenen”. Daarom maar voor de Upper Antilope Canyon gekozen. Hier waren de gangen op het eind ook smal, maar kon je wel gewoon op 1 niveau lopen en hoefde je dus niet te klimmen ofzo.
De eeuwenlange bestaande canyon is in de loop van die jaren regelmatig volgelopen met water en dit water, door de stroming, sleep allerlei vormen in de zandsteengrotten. Deze vormen zijn werkelijk prachtig om te zien en de verschillende zand- en steenlagen hebben hele mooie kleuren. Het is een fotogenieke omgeving, dus Miriam heeft haar weer helemaal kunnen uitleven. Het licht in de Canyon is dusdanig problematisch dat de standaardafstellingen van de camera niet afdoende resultaat brengen. Maar in de groep zit een andere fotograaf die Mir wat tips geeft en dat geeft de burger weer moed.
In 1997 zijn in deze canyon 11 personen gestorven door verdrinking doordat een plotselinge vloedgolf met water vanuit een enorme wolkbreuk naar binnen kwam. Het waterpeil stijgt zo snel in de canyon dat wegkomen bijna onmogelijk is. Er zijn nu allemaal veiligheidsmaatregelen via trappetjes en boven in de Canyon allerlei koffers met touwladders om eruit te klimmen. Het ging hier wel om de Lower Canyon destijds, dus niet de canyon waar wij in zaten.


Maar tjonge tjonge wat was het de moeite waard om door de smalle gangetjes door te lopen en om je heen te kijken. Wat heel leuk was, was dat in de vormen in de stenen, allerlei bekende mensen waren ontstaan volgens de indiaanse gids die we bij ons hadden. En inderdaad, we zagen profielvormen van Bill Clinton, Roosevelt, Elvis Presley. En als op een bepaalde plek de camera tegen de staande rotswand op legde en je maakte een foto dan recht naar boven, zag je de vorm van Monument Valley. Je moest soms echt je fantasie gebruiken, maar het leek er inderdaad meestal wel op. Het was waanzinnig allemaal om te zien. Eerlijk gezegd vond ik dit wel 1 van de hoogtepunten van de vakantie. Zo indrukwekkend. Aan het einde van de voettocht door de canyon stond er nog opeens een traditioneel geklede indiaan in een heel fel lichtstraal onder een mooi gevormde rots. Prachtig om te zien en hij had ook echt zo’n indianengezicht. Wel zonder oorlogskleuren dit keer.
Nadat we teruggereden waren naar onze camper bij de parkeerplaats, zijn we de 98 doorgereden richting Kayente. Dit hele gebied is indianenterritorium en dat kun je wel zien. Langs de weg allerlei sieradenverkoopstandjes (goed woord voor “galgje”) en ander prullaria. We hadden de vaart er goed inzitten en na 2 uur rijden kwamen we weer terug in Utah, waar we richting Monument Valley reden. We zouden deze dag eindigen op de camping Goulding in Monument Valley en toen we eraan kwamen en ons op onze plek hadden geïnstalleerd, zagen we dat we het allermooiste uitzicht hadden wat je maar kon krijgen op deze camping. Vanuit onze stoelen hadden we uitzicht op het herkenbare gezicht van Monument Valley; The Monument! Het is zo onwerkelijk om er te staan, nadat je jaren en jaren er alleen maar kon kijken en over kon horen. En nu staan Joop Yoghurt en Mien Kwark er gewoon “live” naar te kijken. Geweldig!!
Aan het einde van de middag kwamen we nog aan de praat met een boerenfamilie uit Montfoort. Gezellige lui en direct even een borrel erbij gepakt met elkaar. Verhalen over waar wij en zij geweest waren en lekker slap ouwehoeren. Dat kunnen wij wel!
Even later kregen we nog een enorme verassing; er kwam een camper aanrijden met 4 wat oudere mensen erin en die toen ze naar buiten liepen uit de camper riepen; hey, wij kennen jullie! We hebben elkaar gesproken vorige week in Bryce Canyon. Verdompt! Het klopte! Deze mensen hebben we nog in de kou en sneeuw vorige week wat suggesties gedaan over welke parken ze nog moesten zien enzo. Waren erg leuke mensen toen, en nu nog steeds. Ook even lekker mee zitten kletsen over hoe bijzonder het is om elkaar weer op eenzelfde moment tegen te komen op een camping 500 mijl en 5 dagen verder. En nog wel buren ook op de camping. We gaan ze waarschijnlijk in het najaar nog een keer zien, want 1 koppel doet mee aan wereldkampioenschappen zeilen in Medemblik. Erg leuk!
Tot slot van de dag nog lekker met zijn tweeen wederom geBBQd en daarna lekker gedoucht. Miriam is op haar veertigste levensjaar erachter gekomen waarom indianen roodhuiden worden genoemd. Al het stof dat hier opwaait (en dat is heel veel!!) is rood van kleur en zit over je hele lichaam. Onze hele zichtbare huid was zo rood als een indiaan en toen we onder de douche vandaag kwamen lag er een zandbak ipv een douchebak in de badkamer van de camper (wat klinkt dat groot he: badkamer!).
Nog even een kopje thee en dit blog schrijven en dan weer naar bed, onderweg naar de volgende dag: Monument Valley en de weg naar The Grand Canyon. Weer iets om naar uit te kijken.

Vrijdag 7 mei 2010

Miles-stand bij aanvang: 64.798
Miles-stand bij aankomst camping: 64.981
Totaal: 183 (kilometertotaal: 293 km.)

Voordat we vanmorgen wegreden uit Goulding’s RV Park in Monument Valley, moesten we eerst de Nederlandse boerenfamilie en de 2 Canadese stellen gedag zeggen. Na dit te hebben gedaan en uitsluitende huilende en snikkende mensen te hebben achtergelaten, konden we op weg. We hebben besloten om niet het park van Monument Valley in te rijden omdat er eigenlijk niets te zien is, behalve Monument Valley en de daarnaast staande monumenten. Het inrijden van het park zou alleen beteken dat we deze monumenten vanuit verschillende hoeken zouden kunnen fotograferen. Het scheelde ons veel tijd als we niet het park inreden. Daarom maar buiten het park, maar wel heel dichtbij, foto’s en film kunnen maken. We vinden het zo indrukwekkend allemaal. Al die bekende attracties in de VS die je kent vanuit de TV en films. En nu staan we er bij. We waarderen het enorm dat we dit kunnen meemaken.

 

154162_1577077660417_1853306_n
Nadat we nog even hebben staan kijken naar al dit moois, zetten we koers naar the Grand Canyon, via Kayente, Tuba City, vervolgens een stukje richting Flagstaff en toen bij Cameron zijn we rechtsaf het Grand Canyon National Park ingegaan. Onderweg moesten we nog even tanken, ook een gebeurtenis op zich, want als je met de credit card wil tanken, moet je je card afgeven bij de kassa en dan pas kun je tanken. In het begin kreeg ik hiervan een beetje unheimlich gevoel om die card af te geven. Ze kunnen hem zo skimmen en leeg is je rekening. Maar eerlijk zoals de Yanks zijn, kunnen we ons eigenlijk niet voorstellen in deze regio dat dit zou gebeuren. Zelfs niet in de Indianenreservaten. Ook daar alleen maar vriendelijke mensen.
De andere optie is dat je tankt met je credit card rechtstreeks bij de pomp. Alleen is daar weer de consequentie dat je maar voor een maximaal bedrag mag tanken van $ 50,00. Dat schiet niet echt op als je weet dat een volle tank in onze camper zo’n $ 150,00 is. Maar bedenk dan wel dat een Amerikaanse Gallon (3,78 ltr.) Euroloodvrij gemiddeld $ 3,20 kost. Omgerekend betekent dit dat deze prijs is in Nederland = € 0,60 per liter.
Geweldig!
Enfin, wij dus het Grand Canyon NP inrijden en kwamen we na verloop van tijd bij een soort uitloper van de Grand Canyon, waar je ook over de hele canyon kon uitkijken. Mooi uitzicht, alleen het licht om te fotograferen is erg flets. Jammer, maar het is niet anders. Na wederom een paar kilometers verder te hebben gereden komen we bij de Watch-Tower bij de Grand Canyon. We hebben besloten om hier toch maar even naar binnen te gaan en uitzicht te krijgen over de gehele Grand Canyon. Het was adembenemend en prachtig om naar te kijken naar dit natuurgeweld. Want dat is het natuurlijk. De aardkosten zijn uit elkaar gescheurd, over elkaar heen geschoven en het is een immens labyrint aan allerei scheuren in de aarde. Verder kijken willen we eigenlijk niet, aangezien morgen eigenlijk de dag is wanneer we het park echt gaan bekijken. Eerst naar onze camping om ons kamp op te maken. We hebben eigenlijk voor morgen en overmorgen geboekt, maar we hopen dat ze ons willen omboeken naar vanavond en morgenavond overnachten aldaar. Maar deze droom werd direct uit elkaar gespat toen we weer een paar bekenden tegen kwamen in het park. De beide stellen Canadezen kwamen we weer tegen en die hadden gebeld naar onze camping of zij er ook nog konden staan vannacht. De melding die ze kregen was dat de camping volgeboekt was en dat niemand er meer bij kon. Onder geen voorwaarde. Oeps, nu moesten wij dus ook even nadenken wat te doen, aangezien we dus wel een plek moesten vinden voor de nacht. Na wederom afscheid te hebben genomen van de Canadezen, zijn we weer op pad gegaan. We gaan gewoon proberen of we toch op onze geboekte camping terecht kunnen. Zo niet, dan willen we de tweede nacht die we oorspronkelijk geboekt hadden op deze camping annuleren. Twee nachten in dit park lijkt ons meer dan voldoende. Wel, toen we bij de camping aankwamen, deden we wederom onze puppie-act met onze hondstrouwe ogen. We liggen een dag voor op schema en zodoende zijn we nu te vroeg. De dame keek ons aan en zei: we will get you in! Dus hadden we gewoon een plekkie en konden we ook nog kosteloos onze 2e origineel geboekte nacht annuleren. Wij weer helemaal in onze nopjes en vonden dat daarp maar eens gedronken moest worden. Net voordat we gingen zitten met ons eerste wijntje en biertje zagen we weer bekenden op onze camping aankomen. Jullie raden het al: wederom de Canadezen! Later nog gezellig de BBQ aangestoken en met zijn beiden lekker gegeten. Morgen gaan we de Grand Canyon eens grondig bestuderen, maar we beginnen laat met de tour door het park, want we willen de zonsondergang graag zien. Lekker echt eens uitslapen deze vakantie en geen haast om voor half 9 in de camper te rijden. Welterusten! Mir slaapt al; daar ging vanavond om half negen al het licht uit en ze ging nog even “lezen” in bed. In mijn gedachten had ik gewed dat ze binnen 15 minuten zou ronken als een oude dieselmotor. Het werden 20 minuten. Ik ga ook zo!

Zaterdag 8 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 64.981
Miles-stand bij aankomst camping: 65.038
Totaal: 57 (kilometertotaal: 91 km.)

Vandaag was een waanzinnig lekkere dag! Op het programma stond om de Grand Canyon eens goed te gaan bekijken, maar we hebben nu de dag wat anders gepland.
In plaats van om 7 uur het bed uit en om half 9 op pad, kozen we er nu voor om de ochtend als vrije ochtend te gebruiken en lekker eens goed uit te slapen. We merken dat we erg moe zijn van de eerste 2 weken. Doordat we veel wilden zien, hebben we de eerste 2 weken aardig door moeten jakkeren om alles te kunnen zien. Ook het rijden in erbarmelijke omstandigheden, de harde wind, kou en sneeuw die de eerste weken ons parten heeft gespeeld, heeft zijn tol geeist. Beiden wilden deze ochtend helemaal niets. Was heerlijk!
In de loop van de ochtend waren we beiden buiten aan het lezen dichtbij de bosrand, waar onze camper staat. Opeens werden we verrast door een familie elanden die gingen grazen voor onze neus. Wij stil blijven zitten en niet bewegen en hebben een half uur naar die grote beesten zitten kijken. Af en toe keken ze even in onze ogen en zagen dat wij er geen probleem mee hadden. Na verloop van tijd keken ze ons nog 1x aan en liepen ze weg. Dat was genieten!

De andere reden om later op pad te gaan als gebruikelijk had ook te maken met het feit dat we graag de zonsondergang wilden zien in de Grand Canyon. Dus om 12.30 uur hebben we onze camping verlaten en zijn we naar het verste uiteinde van het park gereden om zo weer terug naar de camping te werken. Het was erg druk in het park, aangezien het zaterdag is en veel amerikanen uit de regio ook naar de canyon komen kijken en kamperen. Amerika is een echt kampeerland. Het Outdoor-leven is daar een way of life en iedereen heeft campers, Fifth Wheels (kampeertrailer) of de bij ons bekende caravans. Met de hele familie erop uit.
Maakt het wel erg gezellig moeten we zeggen, want iedereen praat met iedereen en vooral: iedereen is vrolijk en vriendelijk. We blijven het maar zeggen: Amerikanen zijn zeer vriendelijk en beleefd.

Nadat we waren aangekomen op het, voor ons, eerste uitkijkpunt Lipan Point, keken we onze ogen uit. Ik val in herhaling ongetwijfeld, maar het overdonderd je grootste verwachtingen als je daar staat en je kijkt mijlen ver van je weg en al wat je ziet zijn diepe groeven in de aardkost met daartussen de Colorado River. De kleuren diversiteit van de stenen; ongelofelijk. We geloven nooit dat we deze emotie over kunnen brengen via de foto’s, maar we hebben echt mooie exemplaren gemaakt. Het opvallende van vandaag was, dat we na even te hebben gestaan kijken en wat foto’s makend niet meteen zijn weggegaan. We zijn heel romantisch met zijn tweeen op een rots net voor de afgrond (errug diep!) gaan zitten en hebben daar een half uur zonder wat te zeggen gekeken naar al wat voor ons te zien was.
Eigenlijk zouden Miriam en ik nog een helicoptervlucht maken boven de Grand Canyon. Het geld hiervoor had Mir gekregen van onze familie en vrienden tijdens haar 40ste verjaardag. Maar nu kwam het moment supreme en bleek dat ze de wind te hard vond om angstvrij met de helicopter te gaan vliegen. Daarnaast hoorden we later ook dat een dergelijke vlucht niet veel meer zicht geeft dan de plekken waar je normaal staat. Via allerlei restricties mogen de copters niet te laag, niet te dichtbij en niet te lang vliegen. Jammer dat het zo gelopen is, maar wij hebben het gevoel dat we veel van de canyon gezien hebben. Voor het geld hebben we vast zo een andere bestemming gevonden om er iets leuks mee te doen.

155594_1577091580765_1644098_n

Daarna doorgereden naar Moran Point, voor ons het mooiste punt. Door de verre uitkijk met gevarieerde uitzichten en veel diepte doordat je zelf ook tussen rotsen stond. Hier hebben we denk ik een half uur rondgelopen om de canyon vanuit verschillende posities te fotograferen. Bijzonder was dat daarmee ook de uitzichten veranderde, terwijl je misschien maar 40 meter verder stond als bij de vorige foto’s.
Omdat we onze camper bij ons hadden, hebben we besloten om op het mooiste punt van deze uitkijkpost te gaan lunchen. Mir had even de generator van de camper aangezet om de oven te kunnen gebruiken om broodjes te bakken en vervolgens deze te beleggen met worstjes en dus wij met zijn tweeen op een klif, met als uitzicht The Grand Canyon. We voelden ons heel rijk!
Na de lunch hoorden we een hels kabaal van ongeveer 40 Harley Davidsons op het terrein aankomen. Allemaal vervaarlijk gekleed met diverse leren pakken. Het bleek een groep duitsers te zijn uit Dusseldorp en die omgeving. Ze hadden een 14 daagse rondreis met motoren geboekt. Er moest een groepsfoto worden gemaakt en ik had mijzelf aangeboden om deze foto te maken zodat iedereen van die duitse groep erop kon. We raakten aan de praat en hebben enorm met elkaar gelachen. We hebben wel een uur met die duitsers gebabbeld en een paar een rondleiding in onze camper gegeven. Zij wilden namelijk wel eens weten hoe zo’n ding eruit ziet. Ze waren onder de indruk en we hebben de gegevens van de verhuurder doorgegeven. In ruil daarvoor kreeg ik de touroperator van die USA motorreizen doorgespeeld. Wat ook nog fijn was om te vernemen was dat zij eergisteren het stuk Classic Route 66 hebben gereden die ik over een paar dagen met Mir ga doen. We willen een dag een motor huren en langs deze historische etappe van Route 66 rijden. De duitse motorvrienden gaven aan dat het “Toll” was. Ik balen: ik haat tolwegen!! Maar ik kan me er nu al op verheugen op deze motorrit.
Na hartelijk afscheid te hebben genomen van de groep motorrijders zijn wij ook weer verder op pad gegaan naar de volgende stop: Grand View. Eerlijk gezegd hadden we hier het meest van verwacht en dat viel dus enorm tegen. De view was wel grand, maar bijzonder was ie niet. Zo vonden dat ook een ander nederlands stel van midden 50 die met ons aan de praat raakten. Met elkaar wat ervaringen uitgewisseld en lekker zitten kletsen. We gaan elkaar waarschijnlijk weer zien in Las Vegas, wanneer zij er ook gelijktijdig als wij zijn.
Maar na nog een paar blikken op Grand View te hebben geworpen, zijn we onderweg gegaan naar onze camping, aangezien we omstreeks 16.00 uur klaar waren met de uitkijkpunten in Grand Canyon.

 

74251_1577078100428_7945543_n

De zonsondergang was gepland voor die avond om 19.20 uur. Om 16.15 waren we weer op de camping en hebben we rustig zitten lezen totdat we weer met de camper naar de zonsondergang gingen. Nu hadden we gehoord dat op een aantal plekken het werkelijk beredruk was om hier naar te kijken. Wij op de kaart gekeken waar de wat kleinere afgelegen parkeerplaatsen waren langs de Canyon om zodoende meer rust om ons heen te hebben.
Nou, dat hebben we gevonden hoor! Omstreeks 18.30 uur zaten Mir en ik op een enorme rots, 1,5 meter van de afgrond met zijn tweeen te kijken naar zonsondergang. Ik als niet-romanticus, vond dit zelfs romantisch! We hebben tijdens de zonsondergang foto’s en film gemaakt en tussendoor weer lekker tegen elkaar aanzittend naar de spelonken en rotsen zitten kijken. Werkelijk fantastisch en bijzonder om mee te maken!
Nadat we de zon hebben zien ondergaan, zijn we terug naar de camping gegaan, waar we lekker hebben gegeten en een wijntje gedronken. Lekker kneuterig met alle gordijntjes dicht in ons huisje.
Ik zit nu mijn blog te schrijven en Mir is de camper weer aan het schoonmaken van binnen. Door al die wind blijft er zand en stof binnen komen via de verschillende roosters. Mir wil het graag schoonhouden en dat doet ze dan ook met volle overgave. Voordat we de camper gaan inleveren moet er alleen nog een nieuw aanrechtblad in. Het formica is er totaal van afgepoetst door Mirreke. Eigenlijk is het net zo als thuis….
Nu lekker lezen en straks manden. Morgen vertrekken we uit de Grand Canyon en gaan op weg naar Sedona om daar even 2 dagen te relaxen, terrasje pakken en een paar avonden lekker uit eten in een restaurant. De komende weken ligt het tempo beduidend lager als de eerste 2 weken, dus ik ben blij.
Tot morgen!!

Zondag 9 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 65.038
Miles-stand bij aankomst camping: 65.162
Totaal: 124 (kilometertotaal: 198,4 km.)

Vandaag een reisdag naar Sedona. Na lekker rustig wakker te zijn geworden, ontbijtje te hebben gemaakt, de vuilwater tanks te hebben geleegd, de schoonwater tank te hebben gevuld, gaan we weer op pad.
Onderweg reden we eerst het Grand Canyon Park uit en gingen over de lange uitgestrekte wegen richting Sedona. Dit stukje Arizona kan ons niet echt boeien. Geen mooie uitzichten, maar gewoon immer gerade aus en links en rechts naast de highway alleen maar woestijn of onbegroeid akkerland.
De komende 2 dagen gaan we dus vertoeven in Sedona, Arizona. Dit stadje was in de jaren 50 t/m 70 een echt hippiestadje. Deze sfeer ademt dit stadje nog steeds uit. Erg veel artistieke personen, veel art gallery’s en een nogal toeristische Main Street. Veel winkeltjes, boetiekjes, horeca en T-shirts winkels. Eerlijk gezegd vonden we veel van hetzelfde in de winkelstraatjes. Sedona ligt wel erg mooi midden in de natuur. De laatste 25 mijl voor Sedona zijn we bij Flagstaff afgeslagen naar de route 89a, wederom een scenic route. Toen we de afslag hadden afgerond kwamen we eigenlijk direct in een heel andere omgeving terecht. Het was prachtig en vooral ik was er erg blij mee. Mooie granieten bergwanden (ipv die rode zandsteen die we ruim 2 weken zien) en heel veel groen. Bossen dicht begroeid en daartussen glooiend langs de bergen weilanden met mooie ranches erop. Veel paarden gezien en echt lekker dicht begroeide stukken en dan vervolgens na een paar bochten weer een mooi berglandschap waar je ver weg kunt kijken. We zijn opeens ook heel erg verbaasd dat we nog steeds op enorme hoogtes rijden. Gemiddeld zijn de bergen om ons heen en waar we soms ook overheen moeten, 7700 Feet. Dat is ongeveer 2600 meter hoogte. Toch een gemiddelde berg in Zwitserland.
Hoe dichter we bij Sedona komen hoe drukker het ook op de weg wordt. Sedona is echt een toeristen stadje en de hoeveelheid hotels en lodges worden meer en meer. Nu nog zoeken naar een Camping. We hebben in Sedona vooraf maar 1 camping kunnen vinden in dit stadje, maar weten niet waar we moeten zoeken. We kwamen Sedona in en besloten eerst maar eens door de Main Street te rijden en te kijken waarin we terecht kwamen en misschien dat we een bordje zagen met RV Park. Na de hele stad te hebben doorkruist, besloten we maar naar een kioskje te gaan met daarop Tourist Information Sedona. Wij dus daar naar binnen nadat we onze kolos hadden geparkeerd. Staat daar een bloedmooie, roodharige dame achter de balie, die ons meteen vraagt: Zijn jullie met de camper. Ohh, fantastisch!!! Wat kost dat nou zo’n camper? Wij vriendelijk antwoorden en zeiden dat we eigenlijk het Rancho Sedona RV Park niet konden vinden. De dame zei meteen daarop; Is niet nodig! Ik vertegenwoordig een organisatie met allerlei time-share resorts en ik mag jullie de 2 nachten gratis aanbieden op ons eigen RV park. Wij hoorden Time Share en dachten: Wegwezen hier!! Dus dat zeiden we ook, dat we niet geïnteresseerd waren in time-share en dus niet gebruik wilde maken van haar aanbod. Elk ander aanbod had ik denk ik niet afgeslagen….mooi mens….om te zien weliswaar. Maar hoe snel mensen dan toch ineens weer lelijk kunnen worden als ze hun slabek open zetten. Ze wilde ons niet wijzen waar het RV Park was en antwoordde helemaal niet meer op onze vragen. Wij nog proberen: zijn er nog meer RV Parks in Sedona. Haar ijzige antwoord was: It could be (zou kunnen)!! Ik kon het niet laten om ook nog te zeggen dat ik de tourist information bord aan de gevel misleidend vond, want alle touristen komen dus daar binnen met vragen en ze worden gelokt naar een prachtig resort, gratis, om vervolgens bestookt te worden door verkopers van Time Share Appartementen. Walgelijk. Wij dus weg daar.
Vervolgens zagen we in een folderbak nog wel een foldertje van de bewuste camping die we zochten staan, dus die vlug meegegrist. Toen op de routebeschrijving gekeken en vonden we al snel de camping. Een prachtige camping. Ziet er heel gezellig begroeid uit en de plaatsen staan ook een beetje verdeeld over het grondgebied ipv veldjes. Ook de dames achter de receptie waren erg leuk en al snel babbelden we er weer lustig op los. We kregen het mooiste plekje, vonden wij, want er zat een leuke tuin aan vast en direct vlak naast het kantoor, dus veel mensen die in en uit lopen. Vinden wij wel gezellig.
Ook staat onze camper direct bij een vogelvoederplaats, wat Mirreke natuurlijk geweldig vind, die vrolijke fluiter! Ze zag meteen Kolibri’s en ook schijnen er ’s morgens valken te verschijnen. Mir is dus morgen vroeg op met haar tropenhelm, vangnetje en haar trouwe Canon 350D. Het is zo aandoenlijk om haar zo op te zien gaan in die vogels. Het enige wat ik altijd vraag is: kun je ze eten? Barbaar die ik ben….

Nadat we geïnstalleerd waren hebben we een autoverhuurbedrijf gebeld en een auto gehuurd voor morgen. We gaan echt de bergen in, wederom weer rode bergen aangezien deze regio Red Rock State Park heet, en met een auto ben je veel sneller en flexibeler om door de stad en regio heen te rijden. Een Ford Focus voor $ 31,00 per dag. Kunnen we hem niet voor laten staan.
Daarna zijn we de stad ingelopen en hebben lekker langs alle winkels gestruind en redelijk heerlijk Sushi gegeten in het Hyatt Hotel. Daarna weer lekker gestrold en nog even in de Cowboy Club een biertje gepakt. We zijn in de stad blijven hangen tot etenstijd en zijn toen weer naar een restaurant gegaan om lekker te eten. Het bewuste restaurant had al jaren achter elkaar prijzen gewonnen als beste restaurant, maar dat aten wij er niet aan af. De steak was echter wel erg mals en lekker. Met al onze stoere verhalen dat we het laat gingen maken, bleek dat direct na het eten, om 19.45 uur, het licht weer uit ging bij ons. Toch maar terug naar huis en daar nog afzakkertje genomen. Het is heerlijk rustig op de camping dus met de nachtrust zal het wel weer goed komen. We slapen heerlijk in de camper. Welterusten

Maandag 10 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 65.162
Miles-stand bij aankomst camping: 65.162
Totaal: 86 (kilometertotaal: 137,4 km. Met huurauto!)

We zitten op een erg gezellige camping en onze plek zit direct naast het kantoor, dus we waren al vroeg wakker. Om 09.30 uur komt de autoverhuurder ons ophalen om ons naar de auto te brengen bij het vliegveld. Samen met een ander campingbewoner gingen we dus met Debby, de chauffeuse, op pad. Bij het vliegveld aangekomen konden we meteen beginnen met het afhandelen van de papieren en onze auto starten. Vandaag rijden we in een Ford Focus Automatic. Gezamenlijk aan de balie van de verhuurder begon de dame van de camping ook tegen ons allerlei suggesties te geven om dingen te zien, uit eten te gaan en boodschappen te doen. Alles werd op de kaart weergegeven waar we moesten zijn. Bij het noemen van het restaurant waar we moesten gaan lunchen, Entchantment Resort, begon ze spontaan te waterlanden van emoties. Moest dus een bijzondere plek zijn of ze heeft er herinneringen aan een dierbare persoon die is ontvallen. Voordat ik begin te huilen bij het noemen van een restaurant, moet er toch wel wat gebeuren. Stel je voor: Full House en dan gaan janken……ja van de rekening ja!!
Nadat we de dames hadden bedankt voor hun diensten (klinkt wel erg fout dit!), zijn we op pad gegaan. Miriam wilde heel graag Montezuma Castle bekijken; een aantal indianen woningen uitgehakt in een grote bergwand. Ik kon niet wachten om dit te zien. Met alle verwachtingen gingen we naar Montezuma toe. Een dorp ongeveer 50 kilometer van Sedona af. We moesten behoorlijk zoeken, maar na een stukje omrijden hadden we het gevonden. Daar aangekomen waren we niet de eersten die stonden te trappelen om binnen te komen. Het was behoorlijk druk daar. Het pad naar de bezichtigingen toe was ongeveer 500 meter lang via een verhard paadje. Na ongeveer 200 meter kwamen we bij de bewuste rotswand en daar moest dan het wonder der aarde te zien zijn. Ik begon al meteen te lachen, wat enkel lichte irritaties opwekte bij Mir. De reden hiervoor was dat er een prachtig verhaal stond weergegeven dat deze gebouwen in de rotsen het woongebied waren van 35 indianen ongeveer 1100 jaar geleden. Een heel lulverhaal, eigenlijk hetzelfde als die indianentekeningen op de rotswand in Zion NP, ergens vorige week.
Voor mij leek het meer een stucadoor- en metselproject voor werkloze bouwvakkers die hoogtevrees hadden en gereintegreerd moesten worden in het arbeidsproces. Ik zal de foto er zo meteen bijvoegen en denk dan bij jezelf: dit is 1100 jaar geleden gebouwd. Ik dacht zelfs nog streepjescodes op de bouwblokken te zien zitten.
Het mag duidelijk zijn; ik geloof er niet zo in! Volgens mij was het gewoon een stukje land waar ze wat mee moesten, ze zagen een rotswand waar wel wat van te maken viel en zijn toen op een zomeravond lekker gaan stuccen. Een stukje verderop zagen we nog oude funderingen van huisjes op de grond, met afgebrokkelde muren en een klein beekje stromen en…..dat was het! Ik lag helemaal in een deuk en zag Mir haar verwachtingen als een zeepbel uit elkaar klappen. Al maanden riep ze dat ze dit zo graag wilde zien en dat dit!
Wat wel zeer bijzonder was aan dit bezoek aan Montezuma Castle was dat we al pratende opeens in de muur, vlak voor ons een spinnetje zagen. Niet zomaar een spinnetje hoor, maar een vogelspin cq Tarantula> Was wel even schrikken aangezien we daarvoor vlak voor het muurtje met onze blote benen hebben gestaan. Ik ben dan niet zo bang omdat ik weet dat die spin denkt; dat been krijg ik nooit op! Dan maar dat slanke pootje ernaast. Was ook iets meer doorgebakken aangezien Mir iets bruiner is dan mij.

75190_1577085740619_3427397_n
Na deze deceptie zijn we weer op pad gegaan en nu onderweg naar iets veel belangrijkers. We gingen Outletten in Oak Creek, waar we op de heenweg een Tommy Hilfiger zagen. Daar ben ik dus geslaagd om een nieuwe spijkertent…eeh broek te kopen, een mooie poloshirt en 2 hele mooie boxershorts. Missie voor nu even geslaagd. In Las Vegas gaan we ook shoppen, maar dan bij een groter outlet.
Bij het verlaten van het outlet wilden we op zoek gaan naar dat huilende mevrouw restaurant. We hebben een tijdje rondgereden en konden het niet vinden. Om te janken was dat!
Toen maar bij de Barking Frog gegeten. Dit zag er veelbelovend uit, maar was het bij lange na niet.
Het weer was werkelijk heerlijk zonnig met een goede temperatuur, dus zijn we eigenlijk direct terug gegaan naar de camping. We zitten op zo’n gezellige en mooie camping, dat we eigenlijk wel 2 weken willen blijven. Het is dat Sedona niet zoveel te bieden heeft om deze tijd te rechtvaardigen, dus dat doen we niet. Morgen gaan we weer verder rijden met de camper. Vanavond hebben we nog even een pizza gegeten bij alternatief 2 van de huilende mevrouw en dit was een prima suggestie. Van deze pizzeria val je heel veel vanaf. Sinds we thuis zijn is Mir al 2 keer moeten “grote boodschap doen”. Wetende dat de toiletten 150 meter zijn, moet je wel afvallen dus. Nu lekker weer in ons hok een afzakkertje en wat lezen. Maar we denken dat het weer niet laat wordt vanavond.
Wat voor mij wel een teleurstelling was, is het feit dat ik morgen geen motor kan huren in Seligmen. Het is te koud en de wind is te hard om op de motor de Classical Route 66 te doen. Ik baal er wel van, maar met 11 graden en veel wind, zonder motorkleding is het gewoon niet prettig om daarin te rijden. We doen nu de route met de camper. Ik zet wel een helm op om toch een beetje het gevoel te hebben. Vervolgens ruk ik ergens een kerel van zijn motor af en ga er op zitten bij een bord met Route 66 en maak vlug een paar foto’s. Maar wel jammer om niet zelf te kunnen rijden. Jullie horen morgen meer van ons. Welterusten voor nu!

Dinsdag 11 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 65.162
Miles-stand bij aankomst camping: 65.413
Totaal: 251 (kilometertotaal: 401,4 km.)

Vanmorgen even geen ontbijt. We hebben allebei last gehad van de pizza die we gisteren hebben gegeten. We zitten er nog vol van en hij zit ons in de weg. Mir heeft daar altijd een kordaat antwoord op, maar ik meestal niet. Ik vind het moeilijk om op andere toiletten te zitten dan die van mijn thuis. Dit is een van mijn rare afwijkingen, ik weet het….
Maar keurig op tijd verlieten wij de camping, na eerst de dames van de receptie hartelijk te danken voor de beide fantastische dagen (ze waren niet via Tempo Team hoor!) op deze camping. De plek was erg mooi, maar er was ook iets op deze camping waardoor je je er direct thuis voelt. Het management van deze camping lag dan ook bij de 3 dames van de receptie. Aan alles kon je merken dat er vrouwen aan de macht waren op deze camping. Het varieerde van geurkaarsjes bij de wastafels en douches, ook bij de mannen. Het mooiste vond ik de lectuurbakken in iedere toilet afzonderlijk. Als je daar dus zit te kleien kun je lekker mannelijke magazines bekijken. Veel over auto’s, sport en andere gezondheidsissue’s. Automagazines dus voor mij, dat mag duidelijk zijn. Ook de welkom-matjes voor de deuren van de toiletgebouwen en douches. Allemaal details waar alleen vrouwen op letten. Bij mannen moet je al blij zijn als er überhaupt toiletpapier in de rolautomaten zitten.
We hadden nog even overwogen om nog een dag te blijven omdat motorrijden er toch niet in zit vandaag. Maar aangezien we de route 66 toch gingen rijden, maar dan met de camper, zijn we uiteindelijk om kwart voor 9 op pad gegaan. Even weer wennen na gisteren in een normale auto te hebben gereden.
Na Sedona te zijn uitgereden via scenic route 89a richting Cottonwood en Clarkdale, kwam de gang er al weer goed in. We kiezen er toch maar voor om via mooie wegen te rijden in plaats van snelle wegen. Dit bleek een heel goede keuze te zijn geweest. Nadat we Sedona al zo’n 30 minuten achter ons hadden liggen, begonnen de bergen al weer groter en groter te worden. Via de bergwegen reden we toch weer een andere omgeving binnen dan de rode gebergten rondom Sedona. Eerlijk gezegd hebben we niet veel foto’s gemaakt in en om Sedona. Het voegde niets meer toe, ondanks allerlei mooie namen voor bergen zoals: Snoopy Rock, Cathedral Rock en Castle Rock. Inderdaad waren er kenmerken zoals de namen deden vermoeden, maar na 2 weken rode rotsen zijn het gewoon rode rotsen geworden. Maar deze bergen waarin we nu reden deden ons denken aan de Northern Cascades in Washington State 2006. Veel granieten rotspartijen, heel veel groen, erg veel slingeren en mooie dalen en vergezichten. Het enige wat we nog niet veel gezien hebben zijn wilde dieren. Op een paar herten na dan. Na te zijn doorgeklommen naar een hoogte van ongeveer 2800 meter, doemde ineens een heel erg mooi dorpje op: Jerome. Dit dorpje moet je eigenlijk voor je zien als je met paard en wagen een western stadje inrijdt. Nu was het geen toeristisch dorpje, maar gewoon een dorpje nog gewoon in de dagelijkse running. Jerome is ontstaan in begin 20e eeuw en de hoofdstraat en de daarom liggende straten waren ook allemaal “monumentale” panden. Een saloon, een kruidenierswinkeltje, een gereedschappenwinkel en barbershop. Al die pandjes met daarvoor een overdekte voetpad gemaakt van planken. Alsof je gewoon in het wilde westen rondloopt. Alleen de auto’s verraden de moderne tijd. We werden wel aangekeken toen we met onze camper door het stadje reden. De wegen waren op sommige punten zo smal dat je spiegel aan spiegel elkaar net kon passeren. Na dit stadje, waarvan we erg hebben genoten, daalden we via de weg weer af naar wat lagere hoogten. Even later reden we door Prescott Valley, ook een erg mooie omgeving. Dit stadje gaat de komende jaren groeien. Er zijn vele ontwikkelingen daar gaande qua huizenbouw en industrie. Maar het audenthieke gedeelte was erg mooi om te zien. Al de dorpjes waar we langs reden, waren allemaal ontstaan ergens begin 20e eeuw.
Na Prescott Valley zijn we route 89, de reguliere route, opgereden richting Ash Fork om daar vervolgens een heel klein stukje snelweg 40 te pakken en dan na een paar kilometer er weer af te gaan bij Seligmen, waar de Classic Route 66 begint. Zoals gezegd zonder motor, maar in alle redelijkheid was het niet mogelijk om in deze omstandigheden te rijden. Windkracht 8 om je kop en een temperatuur van 11 a 12 graden, zonder beschermende kleding en als warmste kledingstuk een fleecevest.

Eerst wilden we nog een nacht hier gaan staan in Seligmen, maar mijn hemel wat was ik blij dat we dit niet gedaan hadden. Het was een gehucht in de middle of nowhere, met allemaal armoedige huisjes en de camping was gewoon een zandplaat in de vlakte zonder enige bescherming of iets van sfeer. Allebei dachten we: Gillend naar huis!!

Na een paar mijl kwamen we tot de schokkende conclusie dat we ook blij moesten zijn dat we geen motor hadden gehuurd. Tjonge, Tjonge, wat was dit een saai stuk weg zeg. Eigenlijk had je geen stuur nodig op de motorfiets en kon je je wielen fixeren op “recht toe, recht aan” Kilometers lang alleen maar immer gerade aus. Geen motorrijder te zien, sterker nog: geen auto te zien, he-le-maal niets! Wat een deceptie was dit zeg. Jarenlang hoor je over de mythe Route 66 en daarbij hadden wij beelden (waanbeelden bleek nu!) dat er langs deze weg veel stops te maken zijn bij jaren 50 en 60 koffietentjes, veel motorrijders, veel neonverlichting, etc.
Wel; het was hetzelfde alsof je over de visvijverweg, Rietweg of Elandweg rijdt in de polder. Tja een jongensdroom spatte uit elkaar. Tussen de middag even lekker gelucht. We moesten nog een paar ons Pastrami wegwerken op broodjes. We moesten nog wel lachen, want we konden niet echt makkelijk een parkeerplaats vinden en toen we eindelijk een parkeerplaats vonden op een verlaten en verpauperd bedrijfsterrein en eindelijk gingen zitten om te eten, keken we op en zagen we 200 meter verder een mooie picknickplaats liggen. We kozen er toch voor om onze broodjes op te eten op een bodem van allerlei vervuiling, oude roestige machines, etc.

Het stukje Classic Route 66 wat we gaan rijden is het stuk tussen Seligmen en Kingman.
Dit stukje staat erg bekend van deze route. Tussen de genoemde plaatsen vind je dorpjes als Valentine en Truxton. Hier kun je nog wat historische plekjes opzoeken, maar hier kwamen we pas achter toen ik een boek over Route 66 had gekocht in het meest bekende bikerstop cq General Store in Hackberry. Toen we dit gehucht voorbij raasden, zei Mir opeens; “heey, die General Store van Hacksberry heb ik eerder gezien in een boek of op TV. Die is heel bekend!” Ik dus direct de ankers uitgooien van onze camper en omkeren naar deze plek. Dit was het hoogtepunt van de dag. Deze plek! Een oud pandje met daaromheen allemaal items uit de jaren 30, 40 en 50. Oude auto’s, oude benzinepompen, oud reclamemateriaal uit deze jaren.

We liepen de winkel binnen en zagen daar wanden vol met prachtige prullarie wat met de Route 66 te maken had. Foto’s van bekende Amerikaanse mensen. Miss Worlds, acteurs ,etc. Voor de deur stond een helemaal door de eigenaar restaureerde Corvette uit 1957. Helemaal tip top in orde. De eigenaar, John Pritchard gebruikt deze auto nog dagelijks en hij rijdt als nieuw. Hij was echt heel mooi! (de auto dan he!) Het enige wat miste was het geluid van een groep aankomende Harley rijders. Daar nog even rondgelummeld en wat foto’s gemaakt en wat spulletjes voor mijn motor gekocht om hem iets mee te geven van Route 66.
Nogmaals; was erg leuk om dit te hebben gezien en geproefd en ik dankte Mir voor het feit dat ze wist dat dit een bijzondere plek was. Ook wat we dus later lazen in het boek dat ik gekocht heb van Route 66.

155759_1577092060777_2985532_n

Nadat we hier ook weer vertrokken waren, gingen we onze laatste etappe voor vandaag aanvangen. Missie was om te eindigen in Kingman en daar een camping te zoeken. Morgen is het dan nog maar zo’n 90 mijl naar Las Vegas.
In Kingman aangekomen konden we de bewuste camping niet vinden en wat andere opties bekeken, maar hier wilden we niet staan. Mijn voorstel was dan ook om even een half uurtje door te rijden en dan ergens een RV Park te vinden. Eerst nog even tanken en wat gereedschap halen in het tankstation. Sinds we vanmorgen uit het indianenreservaat zijn gereden lijkt het wel of er een geest in onze camper rondwaart. Sinds vanochtend vallen tijdens het rijden kastjes uit de sponningen, horen we allerlei geluiden die we de eerste weken nog niet gehoord hebben. Werkelijk; de kastjes onder de kookplaat vallen uit het niets ineens uit de sponningen. De lades schuiven ineens open, wat eigenlijk niet kan, want er zit een soort kliksysteem op waardoor ze niet open zouden moeten kunnen. Het gebeurt allemaal wel. Wij proberen om met die geest in het reine te komen om te vertellen dat ik alle boeken van Old Shatterhand en Winnitoe heb gelezen, Ik Kluk-Kluk vroeger zo leuk vond en of ie de groeten wilden doen aan hem. Dat ik Hiawatha zo’n lekker ding vond vroeger. En tot slot heb ik nog een een heel positieve referentie gegeven van de film Dances With Wolves.
Dat moet hem gunstig gezind hebben, want daarna hebben we geen last meer gehad van de geest. Het kan ook zijn omdat we de deur een tijdje open hebben laten staan. Geestig verhaal he?

Nadat we Kingsman hebben verlaten, zijn we inderdaad een half uur later een dorpje ingereden waar een camping was. Miriam was helemaal lyrisch toen ze het plaatsje zag staan op het bord. Mir houdt van net- en reinheid, dus het bordje “Chloride”, zo heet dit gehucht, viel helemaal in goede aarde. Nou dat kwam goed uit, want we staan ook op een zandplaat, die je zo ook aarde kan noemen. De camping staat vol, zoals Jos dit altijd zegt: sneue mannen. Het is geen passantencamping, maar een bijna permanente woonplaats voor, door de dames uit huis gezette mannen. Het is wel de goedkoopste camping tot nu toe: 18 dollar voor een full hook up plek tussen de losers. Geen internet, das dan wel weer jammer. Maar we plaatsen dit verhaal wel morgen als we in een luxe hotelsuite zitten in Las Vegas. Viva Las Vegas!!

Woensdag 12 mei 2010

Miles-stand bij aanvang: 65.413
Miles-stand bij aankomst camping: 65.515
Totaal: 102 (kilometertotaal: 163 km.)

Vanmorgen zijn we gewoon op tijd op pad gegaan en de laatste 100 mijl naar Las Vegas aangesneden. Onderweg was er eigenlijk niet veel te zien. Uitsluitend woestijn en vlaktes. Hoe meer we richting Las Vegas reden hoe drukker het ook op de weg werd. De eerste 35 mijl zijn we denk ik maar 20 auto’s tegen gekomen. Op vlaktes van een paar mijl, zie je maar 3 a 4 auto’s rijden. Ongelofelijk.
Voordat we in de buurt van Las Vegas kwamen, passeerden we eerst nog de Hoover Dam. Deze enorme dam is in 1931 gebouwd en de bouw hiervan heeft geduurd tot 1936. De dam is zo ongelofelijk groot en dik, dat het beton in het centrum van deze dam nog steeds niet droog is. Kun je je voorstellen: even een wandje gestuct in 1936 en het beton is nog niet droog in 2010!! Ik hoop dat het met onze keuken en kapsalonnetje eerder droog is…
Voordat we deze dam op mochten rijden, werden we apart genomen en moest onze hele camper gecontroleerd worden. Een imponerende agent kwam onze camper binnen stappen en controleerde alle ruimten in en onder de camper. De US verwacht dat mogelijk een volgende terroristische aanslag misschien wel op deze dam gemunt zal zijn. De gevolgen van een aanslag als deze is voor het westen van Amerika desastreus. Een groot gedeelte van het Westen zal erdoor onder water komen te staan. We moeten er niet aan denken. En zeker niet nu….
Na de Hoover Dam te zijn gepasseerd, moesten we nog 30 mijl naar Las Vegas. We hebben besloten om eerst naar de Premium Outlets te gaan om lekker even te winkelen. Daar hadden we beiden wel zin in, zeker ook in ogenschouw nemend dat we pas om 16.00 uur pas mogen inchecken in het Flamingo Hotel.
Het vinden van de Outlets was geen probleem voor mijn navigator naast mij. Prima gedaan en dus snel begonnen met winkelen. Het rijden met de camper in Las Vegas is redelijk stressvol. Erg druk en ze passeren je links en rechts en voorrang geven is er niet bij. Dat wordt nog wat als we echt naar The Strip moeten in het centrum van Las Vegas.
Nadat we een paar uur gewinkeld hadden, zijn we gaan lunchen in een japans restaurant. Sushi-Time!! We zijn er dol op! We gingen er goed voor zitten, maar nadat we net binnen waren, kwam de serveerster met de mededeling dat we onbeperkt konden eten van de buffetten en sushi’s voor een vaste prijs per persoon. Voor $15,00 per persoon eten zoveel je maar wilt. Ongelofelijk!! Wij dachten door deze prijsstrategie, dat het voer niet zo goed zou zijn. Mooi niet dus! Het was erg lekker en alles vers gemaakt. Zelfs de sushi’s waren geweldig!
Hierna nog een paar winkels bezocht en de buit is dat ik weer een paar poloshirts en spijkerbroeken heb gescoord. En van mijn lieftallige Mirreke een prachtig horloge gekregen. (ik ben nogal een horloge-liefhebber en geef niets om andere sieraden).
Toen we terug in de camper kwamen, moesten we even onze tas inpakken voor de 2 dagen hotel in Vegas. Nadat we dit gedaan hadden, zijn we aan onze laatste 10 mijl begonnen naar het centrum van Las Vegas om ons hotel te vinden en dan vervolgens nog een parkeerplaats vinden voor onze camper. Hij zou kunnen staan in een parkeergarage van een collegahotel van dezelfde eigenaar waar wij zitten. Al snel vonden we ons hotel en ben ik aan de achterkant van het hotel gaan staan met de camper om eerst binnen bij de receptie naar de locatie te vragen waar de camper mag staan. Miriam bleef in de camper zitten om op mij te wachten. Toen ik binnen in het hotel kwam, wist ik niet wat ik zag! Even naar de receptie lopen in dit hotel betekent dus gewoon 700 meter lopen!! Onderweg kwam ik talloze restaurants, winkels en drukke casinoruimten tegen. Overal lampjes, geluiden, lallende en brallende hilliebillies met al een stuk in hun kraag. Onwerkelijk allemaal om er tussen te lopen. Eerlijk gezegd overviel het mij allemaal. Bij de receptie zaten zo’n 10 receptionistes en daarvoor ongeveer 200 mensen te wachten om in te checken. Na een half uur in de rij te hebben gestaan was ik nog geen stap verder gekomen. Miriam heeft de kamer geboekt met haar credit card en dus moet zij verschijnen en niet ik om in te checken. Of ik effe Miriam kon gaan halen. Parkeerplaats moest ik zelf maar ergens zoeken. Welkom bij de eerste niet vriendelijke Amerikaanse mevrouw dus…..
Toen maar besloten om eerst de auto weg te brengen en dan pas met zijn tweeen in te checken. Ik heb mijn camper gedumpt in de parkeergarage naast ons hotel en toen naar binnen gegaan met Mirreke. Ik had haar nog wel even gewaarschuwd wat ze zou gaan zien. Mir was ook erg onder de indruk en haar eerste woorden, na een paar honderd meter in het hotel te hebben gelopen was: WAT IS DIT ZEG???
Maar: onze kamer is prachtig!! We hebben een suite, met enorm bed, bankstel en sofa, 3 LCD schermen in de kamer, elektrisch bedienbare gordijnen. Het mooiste vinden we het scherm in de spiegel van de badkamer. Geweldig!!
Na het inruimen van onze kleding in de kast even een paar biertjes op de kamer laten komen en rustig een biertje gedronken. Het begon nu donker te worden, dus we zijn de straat op gegaan om Las Vegas op The Strip te gaan bekijken.
Ik kan er heel kort over zijn: we vinden het helemaal niets!! Wat een godverloren stad is dit zeg!! Heel veel, en dan bedoel ik ook heeeel veel mensen op straat. Allemaal met bierflesjes aan de mond lopend over straat te brallen. Je hoort alleen maar harde muziek, geluiden van de gokkasten, rijen dik met proppers. Niet voor discotheken of zo, maar gewoon voor escortgirls op je hotelkamer. Rijen dik!!
Eerst maar even gaan eten in de Outback, een Australisch ketenrestaurant die we kennen vanuit Panama City Beach. Prima keuze weer! Erg lekker gegeten en erg gezellig met elkaar zitten kletsen over de zaken die ons bezig houden. Was erg gezellig!
Daarna zijn we The Venetian Hotel ingegaan en wat we daar zagen was ongelofelijk. Venetie nagebouwd in een hotel. Gondels door grachtjes, terrasjes, piazza, winkeltjes, Caribinieri, alles in de italiaanse stijl. Onze mond viel open van verbazing toen we dus binnen in een hotel liepen en opeens naar boven keken en daar een zonnig wolkendek zagen geschilderd op het plafond, wat niet te onderscheiden was van echt. Je had echt het gevoel dat je buiten liep, terwijl het donker was buiten. Waanzinnig!!
Tja, en toen moesten we alleen nog even rijk worden. Gokken dus!! We hadden besloten om een bepaald bedrag te vergokken en niet meer. Voor Mir is dat soms lastig, want die wil gewoon haar geld terug! Maar die hield zich ook erg goed deze avond!
We hebben lekker op gokkasten gespeeld en aan het einde van de avond bleek dat wat we vergokt hadden ook later weer was terug gewonnen. Iedereen blij! Maar nog niet rijk geworden!! Misschien gaat dat morgen lukken. Nu eerst naar bed, slapen in een enorm bed. Even wat anders dan het kleine lepeltje-lepeltje bed in de camper. Morgen gaan we zeker nog naar het Ceasar Palace, The Paris en The Belagio hotel kijken.
Eindconclusie van deze dag is: Las Vegas: You love it, or Hate it!!
Wij zijn van de categorie: We hate it! But you got to see it!!

Foto’s blijven we jullie nog even schuldig. We zijn het kabeltje van de camera vergeten. Sorry!

Donderdag 13 mei 2010
Geen kilometer gereden

Vanmorgen eerst lekker uitgeslapen en vervolgens bijna 20 minuten onder de douche gestaan. Ook Mir is lekker in bad geweest en heeft alle vrouwelijke freubeldingetjes gedaan die ze wilde doen. Wij mannen scheren en zijn klaar. Maar de vrouwen, die zijn er maar druk mee; poedertjes, zalfjes, crème, ontharingszalf, pluktangen, kleefstrips, mondbitjes, shampoo, crèmespoeling, hairconditioner, tandpasta, flosdraad en ga zo maar door! Wat is het heerlijk om man te zijn.
Mir is absoluut geen poppetje wat de hele dag zit te boetseren of zo. Integendeel, maar nu ze even alle tijd heeft om lekker te tuttelen in plaats van heel snel onder de douche in de camper, anders loopt de douchebak over of is het warm water op, neemt ze het er wel even van. Groot gelijk heeft ze. Ik vermaak me erg goed op de kamer met de 3 LCD schermen verdeeld over alle hoeken van de kamer en badkamer. Geweldig!!
Toen Mir eindelijk klaar was om een uur of 11, zijn we op pad gegaan om Las Vegas overdag eens goed te bekijken. Geen ontbijt voor ons in het hotel, maar we zien wel waar en hoe laat we gaan eten. Het is om te lachen als je ziet hoe vroeg dezelfde mensen al weer aan het bier en aan de gokkast hangen om hun verliezen van gisteren weer goed te maken. Verwilderde ogen kijken naar de fruitsymbooltjes en de frustratie als het een fruitmand vol is van verschillende fruitsoorten. We gaan het hotel uit en zien dat het minder druk is op straat als gistermiddag laat. Het komt dan ook meteen wat prettiger op je over, want gistermiddag overviel het ons heel erg die drukte. Het eerste hotel waar we naar toe moeten van Neil en Yvonne is Ceasar’s Palace. We hebben net met ze geskypt en VS-kenners bij uitstek gaven ze ons aan waar we naar toe moesten in het godverloren Las Vegas. Wij dus naar Ceasar’s Palace. Wat een enorm gebouw en wat prachtig is alles nagemaakt uit de romeinse tijd. Enorme fonteinen, romeinse pleintjes, Het Colloseum, de Trevi fontein, Romeinse soldaten en natuurlijk Julius! Na eerst te hebben rondgelopen en dezelfde luxe winkels te hebben gezien als in de Venetian, kwamen we bij de Trevi fontein aan, waar een prachtig terras omheen lag van een lekker uitziend restaurant. Aangezien we nog niet ontbeten en geluncht hadden, zijn we hier lekker gaan zitten en de wereld aan ons voorbij zien trekken. Uiteenlopend pluimage loopt hier rond. Vanaf Alexis Carringtons (Dynasty) tot en met de Edith en Archie Bunkers. Van de Amerikaanse Marijke van Helwegens tot en met de Onslows en Hyacinth van Schone Schijn. Ook de cosmetische industrie is hier goed vertegenwoordigd. Opgespoten lippen, opgeblazen borsten, etc. Ze vroegen zelfs aan mij waar ik mijn buik had opgespoten….zag er goed uit, vonden ze!
Als ontbijt hadden Mir en ik: Carpaccio, Bruschetta en Pizzietta. Lekker rustig nog een goede koffie gedronken, want van koffie hebben amerikanen geen verstand. Het is net slootwater.
Al slenterend door de straatjes, waar binnen nacht is, terwijl het buiten dag is. En ’s avonds is het andersom. Geweldig en apart om mee te maken. Ook hier zijn de plafonds geschilderd als wolken en de lucht. Je waant je echt buiten. Tot slot van het bezoek aan Ceasars Palace, zag Mir haar gewenste GUESS horloge liggen en deze heeft ze vervolgens gekocht. Helemaal blij is ze er mee, want ook hier is het horloge gewoon weer 100 euro goedkoper als in Nederland. Op de weg naar buiten moesten we weer langs de enorme Casino hallen met gokkers. Tjonge, die amerikanen zijn er dol op! Per week komen hier in Vegas 1 miljoen bezoekers. In heel Florida komen ook per week 1 miljoen bezoekers. Bekijk het eens in dit perspectief en je hebt hopelijk beeld bij hoe druk Vegas is.
Tot slot van de middag nog door The Paris, The Mirage, The Belagio en ons eigen hotel Flamingo gelopen en eigenlijk gebeurt in elk hotel hetzelfde kunstje. Gokken, winkelen, vreten en zuipen.
Aan het einde van de middag nog weer even naar de kamer geweest om ons weer op te frissen en een freefight-gevecht te houden. Was erg gezellig en enorm gelachen!!
Omstreeks 8 uur zijn we weer naar de Mirage gegaan om daar in een Japans restaurant heerlijk traditioneel te eten. Het kostte wat, maar dat mocht de pret niet drukken. Terug gekomen in ons hotel zijn we het casino ingegaan en hebben daar uren op een gokkast zitten spelen. We waren er zo van overtuigd dat deze kast ons rijker zou maken, maar na 150 euro te hebben geïnvesteerd in deze droom, werden we wakker en stonden weer met beide benen op de grond. Rijkdom zit hem in andere zaken!! We maken het nu al bijna 3 weken mee!

Morgen gaan we weer op pad met ons huis op wielen; dat pas veel beter bij ons en we hebben er nu al weer zin in.
Vrijdag 14 mei 2010

Miles-stand bij aanvang: 65.515
Miles-stand bij aankomst camping: 65.842
Totaal: 327 (kilometertotaal: 523 km.)

Vroeg wakker geworden met zijn tweeen en direct onder de douche gegaan en onze spullen gepakt om vroeg uit te checken. We moeten een aardige afstand overbruggen vandaag en willen dus snel wegwezen.
Nadat we uit het hotel liepen, moesten we nog naar de parkeergarage lopen, ongeveer 500 meter verderop. We vroegen ons af of die er nog zou staan. Ondanks dat er vanuit de beveiliging een briefje onder het raam was geplakt met het verzoek om deze camper te verplaatsen, was alles zoals het hoorde te zijn. We hebben de camper direct verplaatst en zijn vol gas Las Vegas uit gereden…..en weer rond gereden (a 60 mijl!!).
Omdat de koelkast van onze camper was uitgegaan in de afgelopen dagen, was al het eten wat er nog in lag, in staat van ontbinding cq niet meer tintelfris. We moesten dus boodschappen doen en wilden dit in Las Vegas nog doen, terwijl we bezig waren met volgassen. Echter, na de boodschappen zijn we ons helemaal verreden en waren we een soort van verdwaald. Nu worden de relaties er meestal niet beter op tijdens dit soort gebeurtenissen, wanneer Mir “links” zegt en ik er volledig en dan ook echt volledig overtuigd ben dat het rechts moet zijn. Daarnaast nog in ogenschouw nemend dat we allebei zo eigenwijs en flexibel als een eiken houten deur zijn, kunnen jullie denk ik wel een beeld vormen van de sfeer in de camper op dat moment.
En om de sfeer zo goed mogelijk te houden zegt ze dan tegen je: geeft niet hoor, we hebben de tijd!
Wat ze uiteindelijk bedoelt is: klootzak, ik zei toch dat je daar links moest!!!
Maar goed, na weer terecht te zijn gekomen op de rondweg van Las Vegas hebben we een rondje van de zaak gedaan en konden toen de goede weg weer vinden. Op naar Death Valley!
Via de secundaire weg 160 zijn we richting Pahrump gereden, om vervolgens via een zijweg naar Death Valley Junction te rijden; de 190 die door Death Valley heen loopt.
Om nu te zeggen dat Death Valley een hoogtepunt van mijn vakantie is geworden? Nee!
Het was een dooie, dorre vlakte met een paar zoutvlaktes erop. Daar omheen een keten van kale granieten bergen die de vlakte omsluiten. Aangezien deze bergen rondom de Valley staan en het hoogtepeil hier 86 meter onder zeeniveau bevindt is het er bloedheet. Vandaag was het 38 graden met continu die koperen ploert boven je. Campers mogen er maar 3 a 4 maanden per jaar doorheen rijden. Mei is de laatste maand dat dit kan, daarna lopen de temperaturen nog verder op en is de kans op oververhitte motoren te groot. Als je er paar uur moet staan in die woestijn en je hebt geen water bij je, dan ben je in “Deep Shit”! Onze camper houdt zich voortreffelijk en onderweg zien we niet veel auto’s ons passeren. Ongelofelijk dat zo’n bekende vlakte zo rustig is vandaag. Ik denk dat we over 100 mijl niet meer dat 30 auto’s zijn tegen gekomen. Mir vindt het wel een apart gebied door het verhaal erachter en de dode uitstraling; er groeit helemaal niets daar. Ik zou er geen aardappelboerderij beginnen. Ja misschien gepofte aardappelboerderij……
Ook maakt Mir wel een aantal foto’s en videomomenten, maar eerlijk gezegd vond ik dit het minst interessante park dat we hebben gezocht.
Later in de Valley kwamen er weer wat bergen en stegen we weer boven zeeniveau naar een hoogte van 5000 feet. Meteen een stuk koeler en groener. Toen we Death Valley uitkwamen rijden, wilden we eigenlijk snel een camping vinden om ons kamp op te slaan, maar al wat kwam, geen campings. De camping die we nog in Death Valley tegenkwamen heette Panamint Springs, maar daar zagen we ons niet staan. Doorrijden maar. Via dorpjes en gehuchten als Darwin, Lone Pine, Independence en Big Pine, waar we uiteindelijk een gemeentelijke camping hebben gevonden. Kost geen drol, maar wel een prachtig uitzicht over de bergenkam van de Sierra Nevada. Heelijk buiten ge-BBQd, zonder wind en met een heerlijke temperatuur. Lekker zitten kletsen met onze buurman, die duidelijk verlegen zat om een praatje. Was wederom erg gezellig. De enthousiaste reactie van de man wat we nu allemaal hadden gezien, was wel erg mooi. Hij vond het prachtig wat we allemaal gedaan hadden en zei: jullie hebben ook wel een erg mooie vakantie gepland. Ik zou hem ook wel willen doen zo! Miriam glunderen natuurlijk, want die meid heeft echt alles goed voorbereidt en zich overal in verdiept. Ben supertrots op haar! Ook details waar campings zitten en bezienswaardigheden; alles weet ze al of heeft ze over gehoord. Ik hoef alleen maar te rijden en te genieten. Wel; nu weer in de camper, doen we dat zeker. Het voelt zo thuis en knus dit hok! Heerlijk!
Morgen gaan we richting Bodie en Mono Lake bij Lee Vining om vervolgens overmorgen richting Yosemite NP te gaan.

Zaterdag 15 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 65.842
Miles-stand bij aankomst camping: 65.940
Totaal: 98 (kilometertotaal: 156 km.)

Vandaag wordt een rustige dag, hebben we besloten. Ik heb vannacht erg slecht geslapen en heb tot 3uur vannacht zitten lezen in een prachtig boek wat ik van mijn schoonzus en zwager heb meegekregen. Het heet De Courtney Trilogie van Wilbur Smith. Het gaat over een Zuid Afrikaanse boerenfamilie die uiteen valt door allerlei tegenslagen en de Boerenoorlog aldaar. Een beetje The Patriot en North and South achtige verhalen, om maar in de Amerikaanse geschiedenis te blijven. Maar we dwalen af; ik kon niet slapen en stond dus vanmorgen met maximaal 4 uur slaap op. Brak dus! Mir sliep gisteren om half 10 al en ik kon goed horen dat ze lekker sliep.
Jaloers dat ik was…..
Daarom hebben we besloten om vandaag alleen maar tot en met Mono Lake te rijden en morgen pas naar Bodie en Yosemite. Geeft mij een erg lekker gevoel. Om eerlijk te zijn, zijn de laatste weken erg inspannend geweest, ondanks dat we niet eens zoveel gewandeld hebben. Doordat we eigenlijk al 3 weken op een hoogte van 6000-8000 Feet leven, merk je dat je lomer en futlozer wordt. Ook is het ademhalen op deze hoogte steeds meer een probleem aan het worden. Mir is standaard al heel benauwd van haar hartmedicijnen en hier dus helemaal. Ik heb zoals al eerder gememoreerd een gewichtsprobleem en daardoor ook niet de meest vitale man van het westelijk halfrond. En dat terwijl mijn uiterlijk kenmerken meer dan halfrond zijn.
Maar goed, vandaag een heerlijk rustig dagje. Las Vegas zou ook een paar rustige dagen moeten zijn geworden, maar als we maar 1x in ons leven zijn, moeten we ook zoveel mogelijk zien is het credo van Mir. En Martin, de lobbes met zijn retriever achtige uitstraling hobbezakt er maar weer achter aan. Was wel de moeite waard, dat wel, maar de vermoeidheid speelt ons beiden parten momenteel.
Nadat we de camping zijn afgereden, zijn we richting Lee Vening gereden om daar het Mono Lake te gaan bekijken.
Echter na een half uurtje rijden kwamen we in Mammoth Lakes terecht om daar een Outlet te bezoeken. Het outlet was zo groot dat op elke winkel een letter van het woord Outlet stond geschreven. Niet zo groot dus! Maar de maten wel!! Wederom een paar polo’s gescoord en 2 prachtige spijkerbroeken. Hup en weer verder de camper in. Deze stop heeft een half uurtje geduurd.
Na een ritje van ongeveer anderhalf uur, na in een prachtige omgeving te zijn aangekomen, zagen we de borden van Mono Lake. De omgeving is hier weer zo anders als gisteren. Toen reden we door Death Valley met een temperatuur van 38 graden en nu, nog geen 150 mijl verder, rijden we weer door pakken sneeuw van 1 meter hoog. Niet overal ligt deze laag, maar tussen de bomen in de bossen liggen grote hopen met sneeuw. Op de weilanden ligt echt nog een laag van 5 centimeter sneeuw, met op de achtergrond de bergwanden met daarvoor grote houten loghouses met grote verandas, uitkijkend over de vallei en het prachtig blauwe meer Mono Lake. Op 28 april (3 weken geleden) lag hier overal 1,5 meter sneeuw en moesten de sneeuwmassas uitgezaagd worden boven de wegendekken. Foto’s laten zien dat mensen echt met motorzagen, strak langs de kanten van de weg het sneeuw wegzagen en dat shovels het sneeuw laden en wegrijden. Prachtig gezicht en ook een goede indruk van hoe een winter er hier uitziet. Kerstmis is altijd White hier!
Het grote wildleven moeten we hier ook gaan tegenkomen. We rijden nu aan de achterkant van het Yosemite NP, welke vanuit hier alleen maar te bereiken is via de Tioga Pass. Deze is nog gesloten ivm de nog steeds aanwezige sneeuw beneden en de enorme hoeveelheid sneeuw boven op de top van deze pas, die 10000 feet hoog is. Dat is ruim 3300 meter hoog. Het bijzondere is wel dat andere passen die ook naar Yosemite leiden, wel open zijn en dat deze maar 300 feet lager zijn dan de Tioga. We zijn er nog niet achtergekomen hoe dit zit.
Tijdens het rijden worden we gewaarschuwd voor overstekende herten. We hebben ze nog niet gezien. Beren ook nog niet en deze staan wel weer op ons lijstje om weer gespot te worden. We zullen zien.
Maar nu eerst naar Mono Lake. Vanaf de afslag is het nog 5 mijl rijden naar het meer. Via een onverharde weg, dus onze vullingen trillen uit onze kiezen. De camper heeft nu niet echt subtiele veringen, zullen we maar zeggen.
Bij het meer aangekomen konden we een trail lopen naar het meer toe. “Wat moet je nu bij een meer op je vakantie?” zien we jullie denken. Ook ik dacht dat! Zelfs nog toen ik het meer al zag, dacht ik “wat moet ik hier?”. Maar mijn Miriam Attenborough heeft zich er wederom in verdiept en wilde mij dit laten zien. En eerlijk gezegd moet ik zeggen dat het een bijzondere ervaring was om dit te zien. Mono Lake is een zoutmeer met een 2,5 zo hoog zoutconcentratie als welke andere zee ook. Mark Twain noemde dit The Dead Sea of California.

155471_1577092980800_8169223_n
Doordat er allerlei zout-, mineralen en carbonades (schouder of rib; ik weet het niet) met elkaar vermengd worden door het water, komt er een onderlinge chemische reactie. Deze reactie zorgt ervoor dat er soort pilaren worden gevormd van deze bestanddelen. Door het zakken van de waterspiegel in dit meer, komen deze pilaren dus boven het water uit en vormen dus een prachtig schouwspel van allerlei koraalachtige opstaande pilaren in de meest vreemde vormen. Lopende door de stranden langs het meer, waan je jezelf op een soort maanlandschap door de tufa’s, zoals ze genoemd worden. Daar waar wij liepen, onze camper geparkeerd hadden, was 50 jaar geleden nog water met een diepte van meters en meters. Nu is de spiegel dusdanig gedaald dat je dus het landschap van de Tufa’s kunt zien boven het water. Over 50 jaar is het meer volledig opgedroogd en loop je over een valley met alleen maar tufa’s, met daaromheen een enorme besneeuwde bergketen met granieten steensoorten in allerlei kleuren door de eeuwenlange evolutie van de aarde. Prachtig om te zien.
Na een aantal videoshots en foto’s te hebben gemaakt, zijn we weer doorgelopen door de zandvlakte om naar onze camper te lopen. Toen we het meer verlieten hoefden we nog maar een paar mijl naar Lee Vening om daar onze volgende camping op te rijden. Mir wilde vanmiddag vroeg op de camping zijn om de was te kunnen doen en lekker te rusten. Het was wederom weer een mooie camping: Mono Vista RV Park in Lee Vening. Erg aardige mensen, die ons nog even geholpen hebben met het opzetten van internet verbinding. Deze missen we wel als we een paar dagen niet met het thuisfront kunnen communiceren.
Vanavond hebben we simpel gegeten, een tonijnsaladetje, aangezien we geen honger hadden.
Tijdens onze maaltijd hebben we een nieuw plan de campagne opgemaakt wat we de komende dagen gaan doen. Het weer in deze regio slaat om naar regen, kou en veel wind. Om in deze natuurelementen nu gezellig door de bossen van Yosemite te lopen hebben we beiden geen zin in. We hebben al zoveel mooie dingen gezien, dat we echt verzadigd raken. We willen wel een paar dagen echt vegeteren en rusten om zo ook uitgerust weer in Nederland te komen. In 3 weken hebben we 14 natuurparken gezien en inmiddels al 2800 mijl gereden. Deze afstanden zijn niet over gladde snelwegen gegaan, maar over bergpassen, secondaire wegen, sneeuw en gladheid over de weg. We zijn er nog niet helemaal uit wat we gaan doen en welke richting, maar wel beloven om jullie tijdig te informeren!! Fijn weekend allemaal!!

Zondag 16 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 65.940
Miles-stand bij aankomst camping: 66.093
Totaal: 153 (kilometertotaal: 245 km.)

Vanmorgen lekker rustig wakker geworden en zitten keuvelen in bed over onze opties die we hebben om onze laatste dagen in te vullen. Zowieso staat Bodie op de nominatie om door ons bezocht te worden. Het is een oud Western stadje, waarin de 19e eeuw veel pioniers op af trokken om daar goud te gaan zoeken. Op het hoogtepunt van dit stadje waren er 25 saloons, een hotel en vele straatjes. Tot het moment dat het goud op was en daardoor dit stadje geen economisch bestaansrecht meer had. Binnen een paar dagen was de stad verlaten en heeft iedereen huis en haard achter gelaten. Het staat er nog zo bij als destijds en is een nationaal beschermd gebied geworden.

Maar wat we na Bodie gingen doen wisten we nog niet. Zoals gezegd zijn we een beetje natuurmoe en hebben we na 23 parken een dusdanig verzadigd gevoel dat we bang zijn dat Yosemite niets meer toevoegt of in ieder geval niet de waardering krijgt die hij verdient. Na een paar mensen hebben gesproken over Yosemite kwam eigenlijk al snel een helder beeld over wat we moesten doen. De komende dagen zou het daar zwaar gaan regenen, koudefront langstrekken, sneeuw en de wegen zijn slecht door de strenge vorst in de winter. Toen maar besloten dat we niet naar Yosemite gaan, maar een ander alternatief gaan zoeken na ons bezoek aan Bodie.

Na ongeveer een half uur te hebben gereden kwam de afslag Bodie. Wij reden direct de bergen in via verharde wegen, maar wel zo slecht door de winters en het weinige gebruik. Beetje rommelig. Hoe verder we de weg volgden hoe slechter hij werd. Ons Wedgewood servies stuiterde door de kastjes en het was een lawaai van jewelste in de camper.
Na ongeveer 8 mijl te hebben gereden moesten we door een hek rijden met daarnaast een bord met:
Very rough road! Unpaved over the next 4 miles!
Aangezien wij van de camperverhuurder een verbod hebben om over onverharde wegen te rijden, besluiten we om niet verder te gaan. De afgelopen kilometers klapperden je tanden bijna uit de kaak, dus het wordt alleen maar erger. Over de eerste paar honderd meter konden we de staat van de weg zien en deze zat dus vol met grote diepe kuilen.
Mir had de pest er goed in zitten, want Bodie had ze graag willen zien. Ik ook trouwens.
Vervolgens zijn we dus omgedraaid en teruggereden naar de afslag naast de 395 om deze weg weer te volgen tot het volgende stadje Bridgeport. Ik had de hele ochtend al geprobeerd om mijn moeder te bellen in verband met haar verjaardag, maar zowel mijn mobiele telefoon had geen bereik als ook de publieke telefoons waren buiten bedrijf. In Bridgeport maar even bellen via een vaste telefoon bij een tankstation of zo. Ook dat was nog niet zo eenvoudig. Deze belpoging van de dag was gewoon bijna een Mission Impossible gebleken. Maar eindelijk bij een tankstation kon ik belkaarten kopen voor de publieke telefoons. Alleen….er was er geen! Totdat de man een helder moment kreeg en wist te vertellen dat naast een hotel in een steegje nog een telefoon moest hangen. Wij ernaar toe en inderdaad; er hing er nog 1!
Voor $ 5,00 had ik een belkaart gekocht en kon er 105 minuten mee naar Nederland bellen. Moedertje en vadertje uiteindelijk te spreken gehad en zowel met hun als met ons was alles goed. Dan ga je toch weer prettiger de dag verder in; om even de stem van mijn oude moedertje en vadertje te horen.

Onderweg van Bridgeport naar Coleville en Topaz in de Antelope Valley over de route 395 zagen we erg mooie dorpjes en prachtige valleien. Onderweg zeiden we tegelijk tegen elkaar: wat een vredige vallei is dit! Hier zou ik wel kunnen aarden, denk ik.
Het was echt zo! Nette dorpjes van ongeveer 500 inwoners die zuinig zijn op hun huis en omgeving. Grasgroene velden en weilanden, wit kerkje met torentje, omheiningen, paarden, paardenwagens, groene naaldbomen, vriendelijk groetende mensen, ranches en altijd de Sierra Nevada Mountains op de achtergrond. Prachtig.

Daarna moesten we snel een beslissing nemen wat we gingen doen de komende dagen. Na met elkaar de kaart te hebben bekeken, hebben we besloten om naar Lake Tahoe te gaan om daar 1 nachtje te blijven. Maar eerst moesten we nog over de Monitor Pass. Een pas van ongeveer 9000 feet hoog. Aangezien de Tioga Pass en ook zojuist de sonara Pass nog steeds dicht zijn, hoopten we wel dat deze open zou zijn. Deze bleek godzijdank wel open te zijn, anders moesten we 200 mijl omrijden om op hetzelfde punt te komen waar we uiteindelijk wilden uitkomen.
Deze pas was werkelijk adembedemend mooi om te zien. Het natuurbeeld dat we kregen was zo anders als de rode rotsen van de eerste 2 weken. Het deed ons denken aan Canada, British Columbia. Enorme velden van naaldbomen, rotsachtige bergen en veelal tussen de weg en de naaldbomen en bergen, woeste rivieren en beekjes. Op de oevers van deze riviertjes stonden mannen te Vliegvissen, even later een groep kayakkende mannen, tentenkampen langs de wegen met kamperende vrienden. De amerikanen zijn echter buitenmensen. Outdoor life is hier booming business!
Nadat we weer over hoge bergen en diepe dalen zijn gereden, zagen we de eerste glimp van Lake Tahoe. Een oude vriendin van Miriam (Petra uit de USA) wist ons te vertellen dat dit meer in een prachtige omgeving ligt en dat er genoeg mooie campings zijn te vinden. Ook Jim, vriend van Neil en Yvonne, gaat hier regelmatig heen om te jagen en adviseerde ons ook al om naar Lake Tahoe te gaan. We zijn begonnen met een stuk rondom het enorme meer te rijden en ook hier weer met klimmen en dalen en prachtige uitzichten over het meer en de bergen van de Sierra Nevada.
Na een tijdje te hebben gereden komen we uit bij Meeks Bay Resort & Marina. Een mooie camping met direct uitzicht op het strand en het meer. Je hebt hier geen idee dat je ook hoog in de bergen bent door de aanwezigheid van dit meer. Maar dit meer ligt dus gewoon op 2300 meter hoogte. Nadat we de camper hadden aangekoppeld zijn we naar het eettentje gegaan op het strand (!!) en daar lekker geluncht. Mir lekker een goddelijke hamburger (want dat kunnen zie hier; goede broodjes hamburger maken!) en ik een hete hond! Nog even lekker gekletst met een man die meteen vroeg hoe we in godsnaam deze camping hadden gevonden als Nederlanders. Toen bleek dat hij de manager was van het hele resort, zei ik: hoe kun je dit nu zeggen terwijl jezelf verantwoordelijk bent voor het feit dat mensen je WEL weten te vinden. Allebei lachen en lekker aan de praat gegaan. Ook later weer met Mir op het strand toen we met zijn tweeen romantisch een biertje dronken met een weids uitzicht over het meer. Liefde kan zo mooi zijn!!
Tijdens ons biertje hebben we de laatste dagen van onze reis definitief ingevuld. Morgenochtend rijden we via de snelweg 80 direct door naar de wijngebieden van California, Napa Valley. Mir als wijnkenner en genieter vond dit wel een goede bestemming. Gaan we dus doen. In Napa Valley gaan we 2 nachten staan en bezoeken een wijnfarm op een van deze dagen. Daarna rijden we door naar San Fransisco, maar dan komen we die stad in via de noordkant, over de Golden Gate Brug. Woensdag nacht is onze laatste nacht in de camper en dan nog 2 dagen San Fransisco.
Beiden zijn tevreden met de invulling van de komende dagen, dus we genieten nog even!!

Maandag 17 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 66.093
Miles-stand bij aankomst camping: 66.337
Totaal: 244 (kilometertotaal: 390 km.)

Nog 9 mijl en onze 3000 mijl zitten erop. We hebben de camper geboekt met een maximaal 3000 mijl pakket, dus we zullen iets moeten bijbetalen. We hoeven niet zoveel mijlen meer naar San Francisco, dus het kan nooit veel zijn. Vanmorgen tijdens het wakker worden, zagen we dat we vandaag in een hele kleine wereld leven. Zwaar bewolkt, laag hangende bewolking en fleece-temperaturen.
Vanuit Meeks Bay Resort volgden we de oevers van Lake Tahoe naar het noorden richting Tahoe City. Langs de oevers van dit meer heb je constant prachtig uitzicht. De sfeer die hier hangt is wederom erg aangenaam. Ook de type dorpjes en huizen zien er gezellig uit. Zwaar bebosde wouden rondom het meer en tussen al die bomen allemaal verschillende type huizen met verandas en kleine dakkappeletjes. Huizen in verschillende kleuren en veel activiteiten op en rondom het water. Verbazingwekkend is de hoeveelheid sneeuw die er nog ligt langs de wegen. Echt metershoge sneeuwwanden en daarnaast lopen mensen met korte broeken en poloshirts. Niet lang meer denk ik, aangezien het wolkendek nu echt aanstalten maakt om te geen sproeien. Aan het einde van Lake Tahoe, voordat we de snelweg op gaan, nog even getankt en zodoende dus klaar om de geschatte 200 mijl naar Napa te gaan rijden. Onderweg op de snelweg zien we ook niet veel. We zitten weer op een behoorlijke hoogte in de bergen en dus met ons hoofd in de wolken. Maar dan echt! Miriam zit met haar camera’s in de aanslag, maar het is geen fotogeniek weer. Dan maar lekker kletsen en lachen met elkaar onderweg. Het is erg prettig om te bedenken dat we al ruim 3 weken binnen 2 meter van elkaar af leven. Geen onvertogen woord (behalve toen ik gelijk had over een bepaalde afslag, maar deze niet kreeg…;-) is er tussen ons gevallen en dat is bijzonder als je weet hoe redelijk klein onze camper, maar vooral ons bed is.
Hoe meer we richting Napa rijden, hoe drukker het ook wordt om ons heen. Met de camper moeten we goed uitkijken waar we rijden, want ze knallen je links en rechts aan alle kanten voorbij. Ook vrachtwagens.
Binnenkomend in Napa gaan we direct op zoek naar een mooie camping. Het liefst tussen de wijnranken, waar Mir zich goed thuis voelt. We kozen ervoor om dwars door de stad te rijden, in alle drukte is dat niet altijd even eenvoudig, maar we slaan ons er zonder schade doorheen. Maar geen camping te vinden. Totdat we de stad echt helemaal hebben doorkruist, zien we opeens aan de overkant van de weg een mooi weggetje lopen waarvan we beiden denken; als daar geen camping zit, dan zit ie nergens meer! Inderdaad we kwamen op de route 121 en deze leidde ons naar een prachtig wijngebied in de bergen. Aangezien we vroeg waren en nog tijd zat hadden om een camping te vinden, besloten we om deze route gewoon te volgen en te kijken of we onderweg buiten Napa nog iets leuks tegen kwamen om te slapen. Wel; dat dus niet, maar wel een hele mooie route gereden. Jammer genoeg niet zoveel bochten…..het waren er maar 19200!! Ik heb versleten ellepijpen van het sturen over de kleine weggetjes en laaghangende bomen en wolken. Jammer genoeg konden we geen foto’s maken ivm het slechte zicht. Vooral jammer omdat het beetje wat we zien er erg mooi uit ziet allemaal. Bergen met hellingen vol met groene wijnranken, bomen eromheen en toscaanse stijl boerderijen. Alleen de zon ontbrak. Als die er was geweest en geen wolken, dan was het plaatje prachtig geweest. Doordat foto’s maken niet kon, zaten we wel meer te genieten van dat wat we wel konden zien. Het gaf een vorm van rust. Alleen toen we bij de zuidkant van Lake Berryessa kwamen, een meer dat naar het noorden nog doorliep en erg groot en azuurblauw was om te zien, konden we een foto maken.
Na nog eens 2800 bochten te hebben gemaakt kwamen we weer uit bij het Outlet Center waar we vanochtend nog even hebben geshopt, toen het zo regende (sorry, was ik vergeten te melden!). In het Outlet nog een paar shirts gescoord en Mir een paar flip-flops, zo heten slippers hier.
Nog geen 3 mijl verder vonden we via internet een camping. Vineyards RV Park. Mir helemaal in haar nopjes: in een wijngaard! Daar aangekomen was het gewoon een camping op de vlakte en het enige wat maar wees op iets met wijn was de fles die Mir op het aanrecht had staan. Viel een beetje tegen. Maar wel een gezellige avond gehad met ons beiden. Morgen gaan we richting San Rafael. Dit plaatsje moet heel gezellig zijn, aangezien onze buurman Gavin ons daarop heeft gewezen. Hij vliegt zeer regelmatig naar San Francisco en verblijft dan met zijn collega’s het liefst in San Rafael. Effe kijken wat daar te beleven is. Tot morgen!

Dinsdag 18 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 66.337
Miles-stand bij aankomst camping: 66.398
Totaal: 97 (kilometertotaal: 390 km.)

De weblogs zullen vandaag en morgen wat aan de korte kant zijn. We maken niet zoveel mee deze dagen. Het heilige vuur is er uit en we willen deze dagen gebruiken om veel te slapen en rusten, beetje vegeteren en dit ritueel nog eens. De omgeving is ook niet zo sprankelend, eerlijk gezegd. Gisteren in Napa was de omgeving prachtig, maar konden we hem niet zien. Hier kunnen we goed zien, maar is de omgeving niet om opwindend. Just an ordinary suburb!
We zijn vanmorgen na het wegrijden uit de camping richting San Rafael gereden, zonder echt een duidelijk doel te hebben waar we een RV park zouden gaan treffen. Er zijn er namelijk niet zoveel in San Rafael. Sterker nog; later bleek dat ie er gewoon niet was. Lekker dan! Wij bij een voorstadje van San Rafael even naar binnen gestapt bij een Tourist Info. De laatste keer dat we dit deden in Sedona, bleek het om time-sharing te gaan bij het bordje Tourist Info. Nu dus godzijdank niet. We werden erg enthousiast ontvangen door de medewerkers daar en ze vroegen dan ook meteen waar we vandaan kwamen en welke trip we gemaakt hadden. Toen we zeiden dat we in 3 weken ruim 3000 mijl erop hadden zitten, steeg ons aanzien. Ze waren diep onder de indruk van de 3000 mijl, maar ook de reis die we gemaakt hebben. Amerikanen doen er een paar jaar over in de vakanties om datgene te zien wat wij gezien hebben. Al pratend met deze mensen hierover beginnen we zelf eigenlijk ook wel een beetje te beseffen wat we allemaal gezien hebben in de afgelopen 3 weken. Na even gezellig gebabbeld te hebben, kregen we het advies om niet naar San Rafael te gaan met de camper. Parkeren is er een ramp, er zijn alleen RV’s parks buiten de stad en zo bijzonder vonden ze het ook niet. Er was een dame die enorm enthousiast over haar eigen stadje begon te praten al was ze de oprichter en burgermeester van dit stadje. Ik zou zo op haar stemmen als ze zich verkiesbaar zou stellen. Alleen paste ze nooit op een poster langs de weg denk ik…..mensen zouden omdraaien en wegrijden…
We zijn dus beland in Novato, een voorstadje van San Rafael in de Marin County. Volgens de dame zat er een mooie camping en was het stadje ook op loopafstand van de camping. Er was genoeg te winkelen en er waren voldoende restaurants en kroegjes aldaar. Op basis van haar inspanningen om ons te lokken naar Novato, zijn we dus daar aangewaaid. Aangekomen op de camping moesten we nog tijdens het inchecken geholpen worden door een nieuwe medewerker, die de eerste dag daar begon te werken. Moet je net ons treffen. De arme man werd steeds zenuwachtiger en moest zelfs het wisselgeld 2x op de calculator uitrekenen om te kijken of hij geen fout maakte. Duidelijk gevalletje van faalangst….En de som: 100 dollar betaald krijgen en 55 dollar waren de kosten, is ook niet meteen het gemakkelijkste sommetje. We hebben er 5 minuten bij staan kijken hoe de man worstelde, toen de eigenaar van de camping ingreep en de man hielp. Erg aandoenlijk, aangezien de man een erg hoog knuffelgehalte had. Zelfs voor mij!
Na het inchecken eerst even blog van gisteren op het net geplaatst en toen naar de stad gegaan. De afstand was toch wel ruim 2 mijl lopen. We hebben het nog gehad over een taxi nemen, maar bikkels zoals we zijn, hebben we onze loopschoenen aangetrokken, rugzakje met noodrantsoen en water meegenomen en zijn gaan wandelen. Appeltje, eitje die heenweg, bergafwaarts. Aangekomen in het stadje eerst de winkelstraat doorgelopen en wilde ik mijzelf laten scheren. Het struikelen over je eigen baard, begint toch wel wat vervelend te worden en al die voedselresten die erin blijven hangen gaan zo stinken. Mir vindt mijn baardje geweldig en heeft constant de neiging om mij te bespringen. Met het gewicht van Mir 10 jaar geleden was het geen probleem geweest, maar nu Mir ook weet wat calorieën zijn, begin ik er niet meer aan.
De Barber had geen tijd voor mij, dus ik moet mij maar zelf gaan scheren. Tegenover de barber zat een Ierse pub waar het er erg gezellig uitzag tijdens de net begonnen lunchdrukte. Aangezien wij ook wel in waren voor een lekkere snack, zijn we daar naar binnen gegaan. De serveerster kwam uit Schotland, Edinburgh om precies te zijn. Ook even lekker zitten kletsen over Schotland en toen aan onze lunch begonnen met een biertje en wijntje erbij. Erg gezellig gezeten en ook erg lekker gegeten. Na de lunch wilden wij verder het winkelwalhalla van Novato gaan verkennen, maar er viel niet veel meer te verkennen. We hadden vooraf bedacht dat we de hele dag in de stad bleven om daar ook ’s avonds te blijven eten en dan met taxi terug te gaan, zodat ik ook een paar biertjes kon drinken. Met de camper rijden en biertjes drinken is niet verstandig. Maar we konden nooit de tijd breken om te overbruggen tot dinertijd. Toen maar besloten om terug te lopen naar camping en een siesta te gaan houden en muziek te luisteren op de Ipod. De terugweg was wat zwaarder als de heen weg en Mir had eigenlijk het meeste last met ademhaling en conditie. Haar hartmedicijnen blijven voor ongemakken zorgen. Hopelijk is ze over een paar maanden, na de operatie er vanaf. We duimen voor haar!
Terug bij de camper ben ik gaan computeren en Mir is als een blok in slaap gevallen in haar bedje. Aan het einde van de middag besloten dat we niet meer terug gaan om uit eten te gaan. Bij de camping zit een Delicatesse shop van een koreaans stel. Daar kunnen we wel wat lekkere sandwiches bestellen, aangezien we tussen de middag warm hebben gegeten. Doen we!
Toen de man hoorde dat we Guus Hiddink konden uit Nederland begon ie bijna te buigen en ons te verheerlijken. Tjonge wat is onze Guus nog steeds populair bij de koreanen. Het land is Guus zo dankbaar voor het succes op het WK in 2002. Een halve finaleplaats voor Korea, nog nooit gebeurd!! Wij konden niet meer stuk. Hij dacht volgens mij dat we Guus met kerst altijd aan tafel hadden of zo…
Was wel leuk om even mee te maken. Nu weer naar de camper en lekker keuvelen en de dag van morgen even voorbereiden. Morgenavond is onze laatste nacht in de camper en moeten we hem donderdagmorgen inleveren. Morgen dus alleen de rit naar Oakland, bij San Francisco. Tot slot nog 2 dagen San Francisco. Daar hebben we wel weer zin in.
Voor het feit dat er vandaag niet veel is gebeurd, weet ik met mijn woorden toch weer een paginaatje te vullen. De verhalen zullen niet meer zo spannend zijn als de eerste weken, maar we genieten nog steeds.

Woensdag 19 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 66.398
Miles-stand bij aankomst camping: 66.436
Totaal: 38 (kilometertotaal: 61 km.)

Om maar met de deur in huis te vallen; we hebben de camper vanochtend ingeleverd en daarmee dus een dag te vroeg!
De reden om dit te doen was het feit dat het weer niet best is en dat we anders in de buurt van de camperverhuurder een camping moeten zoeken in een niet-inspirerende omgeving en daardoor dus of gaan winkelen of in de camper blijven om te lezen of zo.
Dat kun je beter een extra dag in San Francisco verblijven, was onze gedachte.
Na het ontbijt dus eerst even met het hotel contact opgenomen en gevraagd of er nog een kamer vrij was voor vanavond. Dat was het geval, dus meteen geboekt. Vanmiddag kunnen we in de kamer.
Maar toen daarna, gebeurde er iets bovennatuurlijks: Mir begon voor te gloeien, te stralen en haar pupillen van haar ogen verwijdden enorm. Ze begon te trillen en toen was het hek van de dam!
Als een echte Ajax-tornado begon ze de camper schoon te maken, beddengoed af te nemen, koffers in te pakken, te stoffen, de keuken uit te ruimen, etc. Je kunt er maar beter mee klaar zijn, was het credo!
Wel deze massa moest dus ook in beweging komen en dus deed ik de buitenboel van de camper en moest ik het vuil en de overtollige voorraad boodschappen aan de man te brengen. Op een camping zijn altijd wel mensen die wat extra’s kunnen gebruiken.
Na een uurtje onze werkzaamheden te hebben afgewerkt, konden we op pad. Eerst nog even het LPG aanvullen, de schoonwatertank vullen en de vuilwatertanks legen. All set! En dus omstreeks 10.00 uur konden we beginnen aan onze laatste etappe naar de camperverhuurder in Aokland, ook een grote stad net buiten S.F.
Met mijn excellente navigatiesysteem van Mir-Mir reden we er in 1x heen. Prima gedaan dus!
Alle formaliteiten afgehandeld met de camperverhuurder en we hadden dus 100 mijl meer gereden dan was afgesproken. Maar omdat ik mijn ijsje met de dame wilde delen, zei ze dat er geen extra kosten zouden zijn.
Was dus echt een ijsbrekertje…
En nu op pad naar ons hotel. Via een shuttlebusje met erg aardige aziatische chauffeur zijn we snel in het centrum van S.F. Onderweg al de eerste glimpen opgevangen van de Golden Gate Bridge. We hebben er zin in!
Na het probleemloos inchecken zijn we de stad ingelopen en eerst wat geluncht bij de Sushi Boat. Erg lekker was dat. Mir vond het de lekkerste sushi die ze ooit gegeten had. Ze zat dan ook bom en bomvol en riep dat ze de rest van de dag niets meer wilde eten. Na de lunch zijn we met de cablecar, het bekendste transportmiddel van S.F. door de straten gereden. We hebben een 3 daags paspoort hiervoor gekocht, dus we kunnen opstappen waar en wanneer we maar willen. Prima geregeld!
We zijn onderweg naar Pier 39, om daarna door te gaan naar Fisherman’s Wharf. Bij Pier 39 zijn allerlei winkeltjes en restaurants en het ziet er erg gezellig uit allemaal. Wat het ook was trouwens! Bij Pier 39 liggen ook sinds 1989 honderden zeeleeuwen op pontons te zeugen, zonnen en vooral slapen. Prachtig gezicht was dat! Deze leeuwen zijn in 1989 hier aangekomen na de aardbeving van S.F. in dat jaar. Een groot aantal is in de volgende jaren blijven hangen, terwijl anderen wel zijn weggegaan. Het is nu een enorme attractie bij Pier 39, waar ze worden beschermd door de wet en de ondernemers van Pier 39. Aan het einde van de middag vonden we dat we wel een drankje hadden verdiend. Mir een lekkere cocktail en ik een biertje in een erg gezellig restaurant met een terras buiten, zodat je de hele wereld aan je voorbij ziet gaan. En zoals het in een grote stad altijd het geval is, is dat hier ook: je ziet bijzondere types voorbij strollen. Geweldig.
Even later kwamen 2 donkere mannen en een donkere vrouw vrolijk voorbij mijn stoel lopen en 1 van de mannen zei tegen mij: heeey, je zit op mijn stoel, wegwezen! Om vervolgens direct daarna een werkelijk fantastische lach te laten horen. Mir en ik meteen in gesprek en slap lopen ouwehoeren met ze. Het is een prachtige middag met dit gezelschap geworden. Ze kwamen uit Kenia en woonden al jaren in de VS, hoewel ze nog wel vaak in Kenia waren. Het waren nette mensen met goede opleidingen en we hebben erg gelachen. Miriam maakte haarzelf onsterfelijk om een keniaans liedje letterlijk mee te zingen en nog goed ook. Ze gingen helemaal uit de plaat en vroegen ons hoe we dat liedje konden. Wij uitleggen dat we in Kenia zijn geweest en dat ik daar 11 dagen in het Mombassa Hospital heb gelegen. Ja, we waren vrienden voor het leven geworden, dat was duidelijk. Ze zeiden: we are your black family! Erg gezellig. Als ze na de zomer in Amsterdam zijn voor zaken, nemen ze contact op om een avondje af te spreken. Gaan we zeker doen, maar ik moet het nog maar zien allemaal.
Na afscheid te hebben genomen, zijn Mir en ik doorgelopen en rondgekeken. Morgen staat Lombard Street op het programma en besluiten we met de cable car terug te gaan richting hotel om daar het avondeten te nuttigen. Terechtgekomen in een Ierse Pub en daar gegeten, met live muziek om ons heen. Wederom gezellige avond gehad. Nu weer naar ons bed in ons hotel. We zijn er qua ruimte op achteruit gegaan. De camper was groter als onze hotelkamer. Het bed past erin, maar dan passen onze koffers niet meer in de kamer. Godzijdank vonden we nog een diepe kast waar de koffers wel in kunnen. Welterusten!

Donderdag 20 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 006 (wandelend totaal van gisteren)
Miles-stand bij aankomst hotel einde van de dag: 32
Totaal: 26 (nieuw paar zolen nodig)

Vanmorgen erg lang uitgeslapen. Voor het eerst in de vakantie waren we later wakker dan 7.15 uur.
De luiken gingen om 8.45 uur pas open. Heerlijk. Eerst een beetje TV gekeken op bed en ik mijn blog schrijven. Daarna rustig douchen en vervolgens meteen de stad ingegaan. Na een paar blokken te hebben gelopen, zijn we in China Town aangekomen en hebben daar eerst bij Starbucks een heerlijke koffie gedronken op het terrasje. Het weer is zonnig en warm, dus de terrassen zitten vol. Door China Town lopen is een belevenis. Je stapt zo Azie naar binnen met alle reclameborden, de kleine mensjes, de tempels en kerken. Maar iedereen is er vriendelijk. We lopen de hele straat door tot het einde waar ook Chinatown ophoudt. Vervolgens lopen we richting Fishermans Wharf. Daar gebeurt toch wel het meest op straat, veel straatartiesten en muziek. Erg gezellig. Maar eerst nog door North Beach, een meer italiaanse wijk met de lekkere pizzaria’s maar ook de hoerententen en stripclubs. Er hangt een iets minder sprankelende sfeer en besluiten om door te lopen en onze lunch in de Fishermens Wharf te nuttigen. Al lopende kom je de meest uiteenlopende en dubieuze types tegen. Erg veel zwervers valt ons ook op. We zijn al een paar keer gezwicht om met ze in gesprek te gaan wanneer ze ons iets vragen met een lulsmoes om vervolgens om geld te vragen. Ik kan er niet zo goed tegen en het liefst negeer ik ze ook. Ook Mir loopt inmiddels strak langs ze heen zonder een blik te gunnen. We moeten soms wel lachen om de bordjes die ze voor hun neerzetten om om geld te vragen: “Why lie, I desperate need weed” of “Need money for Alhocol Research”. Tussen de middag zijn we bij een Italiaans restaurant gaan zitten in de Wharf. Gisteren liepen we er langs en rook het erg lekker daar. Wel; de praktijk viel erg tegen. Wel erg gezellig zitten kletsen met een Canadees stel die op huwelijksreis waren. Hij leek erg op Eddie Irvine, de voormalig Formule 1 coureur. Leuk stel was het!
Na de lunch besloten we om met een boot mee te varen om onder de Golden Gate Bridge en om de Alcatraz gevangenis te varen. Was eveneens een erg mooie ervaring om onder de brug te varen. Deze heeft iets magisch en is het symbool van San Francisco. Dat wordt wel duidelijk als je alle duizenden T-shirts in de winkels bekijkt. Overal zie je de brug.
Na anderhalf uur varen kwamen we weer terug in de haven en zijn we nog even bij Pier 39 langs gegaan om een neut te pakken. Daar schoven we aan bij 3 vriendinnen, die op “onze stoelen” zaten bij de pub waar we gisteren zaten. Aangezien ons accent engels meteen vragen oproept bij hun, zijn we weer direct in gesprek met de dames.
Na de paar neuten zijn we even terug naar ons hotel gegaan om op te frissen om ’s avonds weer lekker uit eten te gaan. Dit eten viel uiteindelijk erg tegen en zeker in relatie voor wat het kostte. Zonde van het geld. Nog even een paar blokken gelopen en toen weer naar hotel om in een diepe coma te vallen.
Vandaag echt de laatste dag van onze vakantie. Ik denk dat het wederom een sight-seeing dag gaat worden met wat culinaire uitspattingen. Spannender wordt het niet denk ik…..
Tot morgen!

Vrijdag 21 mei 2010
Miles-stand bij aanvang: 032 (wandelend)
Miles-stand bij aankomst hotel einde van de dag: 84
Totaal: 52 (wederom nieuw paar zolen nodig)

Vandaag dan echt de laatste dag in het gezellige San Francisco. Morgen is een reisdag dus daarover ga ik niets meer schrijven. Het is al erg genoeg dat we 10 ½ uur moeten zitten in een te krappe stoel met voedsel van vliegtuigmaatschappijen. Daarom moet vandaag nog maar even een lekkere dag worden.
Het weer is qua temperatuur redelijk te doen, wel veel te fris voor de tijd van het jaar voor California. Vandaag moeten we nog naar Lombard Street, het bekendste straatje van San Francisco. Crookedest Street is het precieze stukje in Lombard Street waar de missie vandaag in het teken van staat. Het kronkelende, hele steile straatje in de Lombard Street. Maar eerst lopen we naar de halte van de cable cars om daar in te stappen om alvast een eindje op weg te zijn. Aangekomen bij Telegraph Hill stapten we uit en liepen zo de Lombard Street in. Echter; deze straat is nogal lang en steil voordat je bij Crookedest Street komt. Wij beginnen met lopen en gewoon gaan met die banaan. Na een tijdje in deze straat te hebben gelopen, konden we niet verder voordat we over een hele steile strap met ongeveer 100 treden te zijn gelopen. We voelen onze beenspieren tenminste weer een keer. Vervolgens moesten we even lunchen bij een lunchtentje in deze straat. De sfeer die hier hing was werkelijk niet te beschrijven. Een enorme terminaal depressieve sfeer die ik nog nooit ergens anders in een horecazaak heb mogen meemaken. Het personeel sprak niet met elkaar, lege ogen, vlakke stemmen als ze überhaupt al iets zeiden, gasten die als zombie’s voor hun uit keken met dezelfde lege ogen. Er zaten ongeveer 15 personen en niemand sprak. Onwerkelijk.
Wel lekkere sandwiches, dat dan wel weer!
Na te zijn opgestaan om verder te gaan zagen we het bewuste straatje voor ons op doemen. Errrrrruuugg steil en uitdagend om daar naar toe te moeten lopen.
Maar: Mir en ik kunnen gewoon de Zevenheuvelendag van de Nijmeegse Vierdaagse lachend meelopen. Tjonge wat een strijd vandaag. San Francisco is gebouwd op 43 heuvels en ik denk dat we na een paar dagen ze allemaal gehad hebben. Ik voel mij een klimgeit met enorme ballonkuiten. Wat mij goed doet is dat ik als koddige dikkerd niet de enige ben die naar adem hapt, maar dat iedereen om mij heen moet stoppen om even op adem te komen. Mir, die toch altijd een fruitige wandelaar is, worstelt ook om boven te komen. Maar toen we dan ook boven kwamen, werden we dan ook wel beloond!
Laat ik het maar gewoon benoemen als cultuurbarbaar, maar het straatje wat we MOESTEN zien en vooral niet mochten missen was een straatje met heggen! Heggen!! Het straatje staat bekend om dat ie dus heel steil is en via een heel smal weggetje zigzaggend naar beneden moet rijden, anders kuukelt je wagen om en is ie niet meer te houden. En om het uitzicht van het zigzaggend straatje maar een beetje dragelijk te maken hebben ze aan beide kanten van de weg heggen geplaatst met een prachtig strak snoeiwerk…..werkelijk mooier als de Mona Lisa en de Nachtwacht bij elkaar. Hier heb ik dan 23 liter vocht op verloren, rugpijn aan over gehouden en alles.
Hoogtepunt van mijn vakantie dit! Maar Mir was alweer om haar heen aan het schieten met de camera’s, dus moest ik de teleurstelling delen met mijzelf. Het wandelingetje daarna was gewoon de zwaartekracht het werk laten doen. Mijn massa begon in beweging te komen en het was net een lawine dat naar beneden kwam. Iedereen aan de kant!
Beneden aangekomen zijn we maar weer bij Pier 39 op ons favoriete plekje gaan zitten en daar ons bezat. Mir met haar Maverick Mai Tai cocktail en ik met flesje Heineken. Weer leuke mensen ontmoet en ’s avonds ons laatste avondmaal genuttigd bij een heerlijke italiaan. We hebben hier het lekkerst gegeten van de hele vakantie. Toen daarna lekker gaan manden.
Morgen koffers inpakken en om 12.00 uur locale tijd gaan we vanuit hotel naar vliegveld.

Dat brengt mij tot de laatste woorden van dit reisverslag. Het reisverslag was voornamelijk bedoeld voor onszelf als naslagwerk voor de toekomst. Maar aangezien we onze belevingen via het weblog hebben kunnen delen met iedereen die het wilde lezen, hebben we wel erg leuke reacties hierop gekregen. Ook van mensen die we totaal niet kennen, maar die nu hun eigen reis aan het uitstippelen zijn en ons tegen kwamen via het weglob. We willen dan ook iedereen hartelijk danken voor hun lieve en leuke reacties. Wij vonden het erg leuk om het verslag te maken (niet altijd zin in, maar wel consequent blijven doen).
Ik zie nu dat ik in de afgelopen weken 36 paginas, 27.455 woorden en 126.000 tekens aan het papier heb toevertrouwd. En dat noemen ze vakantie! Als je dan ook nog in ogenschouw neemt dat we ruim 3200 mijl a 5.126 km hebben gereden over niet de beste wegen door bergen en parken, was het best druk allemaal.
We hebben de volgende staten bezocht: Colorado, Utah, Nevada en California. Denk dat we in Nederland eerst maar even een paar dagen moeten uitrusten om dinsdag weer aan het werk te gaan.
Maar allebei hebben ook wel weer zin in ons dagelijkse leven. De mensen weer zien waar we om geven, de omgeving waarvan we houden en ons werk natuurlijk. Over een paar maanden gaan we wel weer eens bedenken wat we volgend jaar gaan doen als we 20 jaar getrouwd zijn.
Mensen, nogmaals bedankt voor jullie warme reacties gedurende de afgelopen weken! We hopen jullie snel weer te zien en mochten mensen de foto’s willen zien: altijd welkom!!