4-6 Juni 2019: Camping Murier te Die en Camping Font Neuve in Malemort du Comtat (Provence)

Wat een geweldige plek is Camping Murier! Onze camper staat op plek 17 en kijkt uit over de omliggende bergen. Bij helder weer zien we zelf nog bergen met besneeuwde toppen. Ongelofelijk! Ook het formaat van de plek is ongelofelijk; namelijk 350 m2 per kampeerplek. We zouden gewoon hier onze groenten kunnen verbouwen voor de deur en ook nog een Toro grasmaaier nodig hebben om alles strak te houden. Ook de sfeer op de camping is zeer gemoedelijk en rustig. Dat rustige komt denk ik door de gemiddeld leeftijd van een ieder hier. We zitten echt midden in de doelgroep 50+ en zelfs 70+ op deze camping.

We vinden vooral de rust door veel te lezen en te dommelen. We zijn druk met niks doen eigenlijk. De vorige dagen trouwens ook niet. Ook Miriam kan de rust heel goed vinden en wil haar lichaam ook even een paar weken goed rust geven. Ze is altijd erg druk in de kapsalon en dit resulteert in last van haar armen en nekspieren. Wat we wel gedaan hebben is een poging gewaagd om weer een fietsritje te maken. Echter; door de bergen en de hellingen vinden we het allebei helemaal niks om tegen die bergen op te fietsen. Ook het feit dat het drukke verkeer gewoon op 20 cm langs je heen dendert, omdat je op de gewone weg moet rijden is niet prettig. Vooral voor onze viervoetige opperkoning niet! Die kijkt elke keer weer schichtig als er een vrachtauto langs ons heen raast.

We rijden nog wel met de fiets naar Die en lopen daar door het dorp om het een en ander te bekijken. Ook zijn we allebei niet zo happig om hele middagen in dorpen rond te struinen. Maar nu was er een goede reden voor om Die in te gaan. De lokale specialiteit van Die is de Clairette du Die. Een soort van champagne-achtige wijnsoort, maar in tegenstelling tot champagne, is de bubbel die in de Clairette du Die zit een natuurlijke reactie op de specifieke druif die gebruikt is. In de champagne wordt koolzuur toegevoegd. Ze zijn er trots op hier en we hebben hem dan ook met alle plezier gedronken. Was erg lekker, maar wel iets zoeter dan de reguliere champagne.

Nadat we door Die waren gelopen, reden we met de fiets weer terug naar de camping om onze flessen Clairette veilig op te bergen. Deze moeten genuttigd worden met onze overburen Raymond en Miranda, aangezien we het regelmatig hebben over wijnsoorten en zelfs ook gezamenlijk nu wijn inkopen. Menig wekelijkse palletactie van wijnleveranciers doen we aan mee…

De dagen lopen hier gewoon lekker door zonder al te veel activiteiten. Ook samen lekker aan de Drome gezeten, die direct achter onze camper loopt, met onze voeten in het water en biertje/wijntje erbij. Was topmiddag.

De laatste avond hier op de camping Murier besluiten we om gebruik te maken van de Chambre d’hote mogelijkheden. We geven ons op om gezamenlijk met het campingeigenaars-gezin te gaan dineren. Thierry en zijn gezin hebben echt een topcamping hier en koken zelf de maaltijden voor de gasten. We blijken hier deze avond met zo’n 14 andere gasten aan 1 lange tafel te zitten om Kip Normandie te nuttigen en als dessert een lekkere aardbeienvlaai. Tot slot afgeblust met een digistive. Het was gewoon een heel gezellige avond met een aantal stelletjes die we alleen groetten als we in de ochtend of avond elkaar tegenkwamen bij het voorbij gaan van de camper of zo, maar nooit een conversatie mee hadden gehad. Maar zet ze gezamenlijk aan 1 lange tafel en er ontstaat een geweldige avond met fijne mensen, met allemaal hun eigen verhaal!

Veel gelachen met elkaar en ook prachtig om te zien hoe het eigenaarsgezin voltallig meehelpt met de verzorging van de gasten. Waar kom je een ober tegen van 1,20 mtr lang en nog geen 7 jaar oud? Of 2 dochters van 12 en 18 die lachend en enthousiast en warm papa en mama helpen met het runnen van het diner. Was echt weer een hele fijne avond en heerlijk gegeten! We besluiten wel om de volgende ochtend hier de boel op te breken en weer verder te reizen.

De volgende ochtend van iedereen afscheid genomen in het centrum van Die de camper gevuld met water, de vuilwatertank geleegd en het chemisch toilet afgestort en toen op pad.

Gezien het feit dat het om ons heen niet echt mooi weer blijft, besluiten we om maar meer zuidelijk te gaan rijden. Waarnaartoe weten we nog niet, maar dat zien we de volgende dag wel. Eerst maar even naar Claps de Die voordat we echt zuidelijker gaan.

Vlak bij Luc-en-Diois kom je een natuurwonder tegen ‘Les Claps’. Les Claps is ontstaan doordat een rotsgedeelte, genaamd le rocher du grand papa, dat van de berg Pic-de-Luc in 1442 losliet en naar beneden stortte. Het water van de rivier de Drôme wordt door de brokstukken volledig geblokkeerd en er vormden zich twee meren, het grote met een diepte van wel 70m en het kleine meer.

In 1804 werd de blokkade uiteindelijk opgegeven zodat de rivier zijn koers weer kon vervolgen en er een weg kon worden aangelegd naar het verder op gelegen La-Bâtie-des-Fonds.

Het grote meer is veranderd in een grote vlakte met landbouw en het kleine meer bestaat nog steeds. Het is inmiddels een officieel beschermd gebied. In de zomer kan je hier heerlijk zwemmen en dompelen in het water. Verder is er para-gliding vanaf de omliggende bergen en vind je hier veel rotsklimmers. We parkeren de camper daar en lopen samen met Joep daar een rondje. Prachtig om te zien, maar meer kunnen we er ook niet van maken.

We gaan weer op pad en besluiten om richting Carpentras en Mazon te gaan rijden. Daar is het weer prachtig en ook de rit ernaar toe is weer eentje om in te lijsten. We gaan verschillende cols over en ons valt het op dat de route die wij rijden zo rustig is dat we bijna niemand tegen komen. Dat maakt ons wel relaxter om met de camper tussendoor te stoppen en even rustig wat foto’s te maken. Dat doe je niet als er een sliert auto’s achter je zitten te drukken.

De rit verloopt voorspoedig en onderweg doen we nog wat boodschappen voor de komende dagen. Dan komen we aan op de door ons uitgezochte camping en melden we ons aan voor een plekje. Het is gewoon knap hoe men op een website een zo vertekende indruk kunnen geven van de werkelijkheid. Tjonge, tjonge, wat een rommelige bende hier en wat zijn de plekken klein hier. Elke caravan / camper staat lijnrecht tegenover elkaar op 5-7 meter afstand. Je zit dus letterlijk met de overburen gezamenlijk onder de beide luifels elkaar aan te kijken. We vinden het niks en gaan verder.

Door de hitte en de toch wel intensieve rit worden we wat geirriteerd op elkaar en prikken we gewoon maar een camping die dichtstbij zit. Ook dit is een erbarmelijke camping met oude autowrakken voor de deur en het ziet er dus niet zo uitnodigend uit allemaal. De sfeer wordt er daardoor weer niet beter op en zelfs Joep begint zicht te bemoeien met het feit dat ie het zat is. Hij piept nooit in de auto, maar nu was zelfs hij het zat. Toen de volgende camping bezocht en dit leek ons wel wat. Wat grotere plekken, veel schaduw en ook restaurantje en zwembad aanwezig. Het zag er allemaal niet erg bedrijfsklaar uit, maar het had potentie. Toen we dan ook een plek hadden gevonden en ons geinstalleerd hadden, wisten we nog niet of dit wel een goede keus was geweest om deze camping te pikken. Een paar uur later zaten we te laven op het terras aan het zwembad en liep de camping een beetje vol met mensen die elkaar elk jaar op deze camping zagen.

De sfeer zat er meteen in en we raakten aan de praat met een heel leuk stel van 80 en 82 jaar die nog gewoon met caravannetje op pad waren. Ook hielden ze het inneem-tempo van geestverruimende drankjes vol deze feestbeesten! We hebben erg lekker gegeten en veel gelachen met elkaar. Ook het personeel van de camping is erg vriendelijk en na het avondeten hebben we met elkaar naar het Nederlands Elftal gekeken tegen Engeland voor de Nations Cup. We zijn ingeburgerd in dit gezelschap en het voelt ook beter. Het enige nadeel was dat Joep op onze plek helemaal onder komt te zitten met tientallen klitteballetjes die van de bomen rondom ons staan. De kleine generaal heeft er erg veel last van en we moeten steeds alles uit zijn vacht halen. Het ziet er niet uit en hij kijkt erg ongelukkig.

Wat nog wel even leuk en toevallig was, dat we in gesprek kwamen met een echtpaar die vertelde dat ze met hun 100-jarige moeder bezig waren om haar te laten verhuizen naar een heel mooi nieuw en innovatief woonzorgcentrum in Hoogeveen, namelijk de Kloosterstaete aldaar. Ik schiet in de lach en vertel haar dat ik betrokken ben geweest met de ontwikkeling van dat zorgcentrum en vooral dan de innovatieve componenten van het woonconcept. Wat kan de wereld toch klein zijn….

Nu is het vrijdagmiddag en zitten we lekker onder luifel te lezen en dit blog te schrijven. We overwegen om morgen weer andere bestemming te zoeken omdat Joep echt doodongelukkig is met al die bolletjes in zijn vacht. Waarheen is nog wel een groot vraagteken, aangezien overal in Europa richting huis het slecht weer is. We zien wel weer….

3 juni 2019: Van Meaudre (Parc Vercors) naar Camping Murier te Die (Drome)

Vanmorgen toen we wakker werden stond de zon weer stralend boven aan de hemel en ben ik de eerste wandeling met Joep gaan doen. Geen medicijnen meer en een wereld van verschil! Kwispelend, rennend, spelend liep hij gewillig mee en zelfs voor mij uit. Onderweg in de weilanden kwamen we nog de oudere buurman uit Brabant tegen die gisteravond zeer uitvoerig, maar zeer aangenaam al zijn camper-avonturen heeft toegelicht. Hij is met zijn vrouw al in de jaren zeventig van de vorige eeuw met eigen gebouwde camper naar Turkije, Iran, Irak, Marokko gegaan en wist prachtige verhalen te vertellen. Toen ik hem tijdens de wandeling tegen kwam, begon hij weer te praten en gaf als tip om als we naar Die wilden gaan rijden er verschillende wegen waren die erg fraai waren. Wel moesten we er tegen kunnen om langs ravijnen te rijden en terwijl er geen 2 rijbanen beschikbaar waren. Bij thuiskomst Miriam verteld over de mogelijkheden, maar toch kiezen we voor onze eigen gemaakte route die ook erg mooi zou zijn en ook nog eens goed begaanbaar.

Maar eerst even alles weer opruimen, inruimen en de tanks vullen en legen, afrekenen en omstreeks 10 uur op pad voor maar een korte rit van ongeveer 75 kilometer. De eerste uitdaging was om een kleine gasfles te kunnen kopen waarop we kunnen BBQ-en. Beiden waren er stellig van overtuigd dat op onze nieuwe camper naast een buitenstekker, CAI aansluiting en 12Volt aansluiting ook een buiten gasaansluiting zou hebben. Deze bleek hij dus niet te hebben toen we gisteren wilden gaan BBQ-en. Daarom dan maar op pad om klein butaantankje te kopen, zodat we wel nog in deze vakantie konden gaan grillen buiten. Het is te warm voor Mir om binnen in dat kleine keukentje te koken.

Kever voor onze camper

Aangekomen bij het tankstation, waar ook gastankjes te koop stonden, wij naar binnen om uit te leggen wat de bedoeling was. Geen persoon die ook maar engels sprak, dus dit was nogal een spelletje hints op behoorlijk niveau. Maar niets was te gek voor deze mensen om ons te helpen, want we moesten een andere aansluiting en drukregelaar hebben voor de franse tankjes. De beste man maakte een goed inschatting van mijn technische skills en besloot zelf dan maar de nieuw drukregelaar te monteren op onze BBQ-set….binnen 30 seconden! Ik had er youtube-kanalen eerst bijgehaald, vervolgens aan 3 mensen uit mijn omgeving nagevraagd of het echt zo moest en dan vervolgens de EHBO trommel nodig hebben omdat ik met de tang uitgleed over mijn eigen knokkels en begon te bloeden. Ik was de man dus dankbaar!

Wat denk je; ik hoefde alleen maar de borg van tankje en het gas af te rekenen. De drukregelaar wilde hij gratis geven! Geweldig wat een service. Dus ik denk; ik geef een leuke fooi voor een biertje voor hem en een wijntje voor haar van de receptie om op vrijdag de week af te sluiten. Komt de man even later binnen en zegt zijn vrouw tegen hem in het frans: “meneer heeft 10 euro fooi gegeven voor een croissantje en een broodje”! Dus ik zeg: no, no, no…no croissants en pain, maar bierre en Vino!! We hebben samen schaterend gelachen met elkaar en dat terwijl je de taal niet spreekt. Was top begin van de ochtend.

Maar toen eindelijk op pad met de camper en de eerste kilometers waren al mooi door de boerenlandschappen met altijd daar omheen de bergen. Na een tijdje beginnen we te klimmen en worden de wegen steiler en smaller en de maximale doorgang voor de komende bergpassen was 3,5 mtr hoog. Nou…dat ziet er best laag uit als je eigen camper, met satelliet opbouw al 3,20 mtr hoog is.

Maar al slingerend door de eerste bergen en met aangespannen bilspieren rijden we onder de overstekende rotspartijen door. Miriam bukt steeds met haar hoofd in een impuls. Ziet er schattig uit!

Uiteindelijk komen we achter een lijndienst autobus te rijden, dus toen werden we al rustiger en rustiger. Achter die bus blijven rijden dat was de boodschap!

Maar mensen, wat een waanzinnig mooie rit hebben wij gemaakt! Haarspeldbochten niet op 100 handen te tellen, vergezichten, rotspartijen, canyons, tunnels en achter elke bocht weer een nieuw schilderij te zien.

Eerst begonnen we aan de Gorges de Bourne. Dit is een kloof in het zuidoosten van Frankrijk, in de regio Rhône-Alpes, departementen Isère en Drôme. De kloof is gevormd door de rivier de Bourne, die zich in het hoogplateau van de Vercors heeft ingegraven. Tussen het hoogste punt, nabij Villard-de-Lans, en de uitgang van de kloof bij Pont-en-Royans is het hoogteverschil ongeveer 800 m, op een afstand van ongeveer 22 km.

De D531 volgt de Gorges over de hele lengte. Deze weg werd in de 19e eeuw aangelegd, een werk van tientallen jaren. De weg is op vele plaatsen in de rotsen uitgehouwen en maar net breed genoeg voor één wagen. Daar kwamen wij pas achter toen we een vrachtauto tegemoet reden. Was even spannend, maar kwam goed!

Het grootste hoogteverschil tussen de bodem van de kloof en de top van het plateau is ongeveer 600 meter, de kloof is op sommige plaatsen maar enkele tientallen meters breed. Dat maakte wel dat je het gevoel had om door een grot te rijden in plaats van een weg. Maar wat een mooie ervaring was dit.

Vervolgens kwam er weer een stuk door het dal rijden en ook hier weer kleine gehuchtjes waar het lijkt of we 50 jaar in de tijd terug gaan.

De laatste 35 kilometer naar Die vonden wij het spectaculairst van deze dag. We kiezen ervoor om over de Col de Rousset te gaan rijden.

De Col de Rousset is een bergpas in het regionale natuurpark Vercors in de Drôme, maakt deel uit van het Vercors-massief en heeft een hoogte van 1,254 meter. De bergpas is populair onder fietsers en het gebied eromheen voor wintersport. Vooral fietsers hebben we veel gezien. En zij afzien! Tjonge wel respect voor die gasten hoor! Fietsen okay! Maar voor je lol tegen een berg op, dat trekt ons minder, maar dat was al bekend!

De weg over de Col de Rousset is echt een aanrader voor een ieder die van bergen en mooie vergezichten houdt. Wij voelen ons altijd erg fijn in de bergen en genieten dan ook volop van al dat moois dat we zien.

Na verloop van tijd komen we aan in Die en zoeken naar onze camping Murier. Een kleine camping met mooi uitzicht op de bergen, vlak tegen het mooie stadje Die aan en tevens is de camping een Chambre d’hote. Dat is ook makkelijk om even aan te schuiven voor een gezamenlijke maaltijd met andere gasten van de camping. Bij aankomst werden we allerhartelijkst ontvangen en konden we een plek uitzoeken. Enorme plekken hier van 300-350 m2, dus ook voor Joep veel meer rust om hem heen. Bij de kleinere plekken blaft hij vaak tegen iedereen die maar in de buurt komt en dat vinden we niet fijn, maar is nog niet gelukt om dat gedrag eruit te krijgen. Maar goed; nu gaat die goed!

Vanmiddag heerlijk zitten lezen en een lekkere middagsdut gedaan samen buiten in de schaduw onder een boom die op onze plak staat. De rivier de Drome loopt op 25 meter achter onze camper langs en het geluid vinden we heel rustgevend.

Mir had niet zoveel zin om te koken vanavond en dus hoorden we dat er pizza’s gemaakt werden op de camping. Hier maar voor gekozen en lekker makkelijk onder de luifel gezellig met elkaar gezeten.

Ook nog even gewerkt om de laatste plooien van een nieuw contract glad te strijken, zodat ik direct na de vakantie weer kan beginnen aan een nieuwe interim-klus in Noord Holland.

Maar dat is nog even een paar weken verder, nu verder met onze vakantie, die tot nu toe erg goed bevalt. Frankrijk was nooit zo onze voorkeur voor vakantie’s, maar we vinden het waanzinnig mooi hier en zeggen net tegen elkaar dat Frankrijk de komende tijd maar eens vaker bezocht moet gaan worden.

Morgen gaan we de omgeving maar eens verkennen met de fiets en dan zien we wel weer wat de komende dagen op de planning staat.

1 Juni 2019: Camping Les Eymes in Meadre (Parc Nat. Du Vercors – Frankrijk)

We hebben er zin in vandaag! Samen gekeken welke richting we op gaan en vooral hoe we dit gaan doen; over hoofdwegen of kleinere wegen? Doordat we vooral de omgeving willen zien besluiten we over de boerenweggetjes te gaan en over de bergen i.p.v. er omheen. We hebben de tijd en besluiten om te stoppen met rijden op het moment dat 1 van ons er genoeg van heeft. Nou…vandaag hadden we er geen genoeg van! Wat een prachtige natuur en wat een mooie vergezichten om ons heen tijdens de rit van vandaag.

Maar eerst moesten we vanmorgen na afscheid te hebben genomen van de buren op de camping en de camping-eigenaren. Alles was mooi op tijd en opgeruimd en klaar voor vertrek. Dat liep even anders…doordat we vast kwamen te zitten in het nog te natte gras en zachte grond. Een tweetal weken geleden in deze regio regende het met bakken uit de lucht en pas de laatste 5 dagen begint het voorjaar hier echt een beetje op gang te komen. Goede timing dus om in deze week er te zijn, want wij hebben de 3 dagen hier temperaturen gehad van 25 graden. Vandaag zou het 31 graden worden, dus ook nu goed timing om weg te gaan. Maar we hadden dus hulp nodig bij het wegrijden van onze plek. Maar ja…hoe doe je dat en wat heb je daarvoor nodig? Normaal zit er een sleepoog onder de auto, maar dus niet bij campers. Daar moet je een plastic kapje weg klappen en daarachter zit een gat met schroefdraad. Daarin moet je dus een speciale trekoog indraaien.

Trekoog

Maar die hadden we niet en dus konden we niks. Ook de campingeigenaar had niets om dit op te lossen. Zijn suggestie met een gulle lach was, dat wij dan maar nog een paar dagen op de camping moesten blijven. Zover kwam het niet, want onze zwitserse buurman had wel zo’n trekoog en deze was nog net niet van de camping weggereden, dus net op tijd konden we het kunstje klaren. Snel maar zo’n trekoog zelf kopen en in onze camper opbergen.

Maar goed, we waren op weg en via de navigatie hadden we een route ingesteld richting, nogmaals richting Aux de Provence. Dus dat is niet de bestemming, maar die kant gaan we op en we zien wel. Gezien hebben we zeker! Doordat we de navigatie hadden ingesteld op geen snelwegen, geen tolwegen, slingerden we dwars door boerengehuchtjes en door de bergen heen. Weggetjes waarvan je denkt als er een tegenligger komt, waar moet ik heen? Wel fantastisch om veel te zien, maar het schiet niet op en het rijden is inspannend.

Na een kleine 50 kilometer maar besloten om toch de hoofdwegen te berijden. Wat een prachtige route hebben we gereden. Ons spreekt dit landschap erg aan. Het doet denken aan Oostenrijk door de groene weilanden, glooiende heuvels, kenmerkende kerkjes in kleine dorpjes die tegen de heuvel gebouwd zijn, bossen en altijd op de achtergrond die enorme bergen met sneeuwtoppen. Dit is in de winter een wintersportgebied en dat zie je door alle skiliften, blokhutten en rodelbanen.

Tijdens de rit rijden we door het Parc Nature Regional Vercors. Dit park bestaat uit zachte valleien, diepe gorges en bergkammen. Wij rijden door het gebied de 4 Montagnes. Het plateau van de Vercors wordt ook wel het Fort genoemd, door de omringende steile bergwanden aan alle zijden. In het park is alles georienteerd op buitensporten, waarbij het milieu erg goed beschermd wordt en ondersteunt het park met name alle lokale producten vanuit deze regio. Hierdoor eet en drink je hier veel van (kaas)boeren uit deze streek. Vanuit vele eeuwen is bosbouw en veeteelt hier de hoofd-activiteit. Onlangs heeft hier een herbebossings-project plaatsgevonden waardoor Parc Vercors de belangrijkste boscomplexen heeft van Frankrijk. We vinden het hier echt geweldig! Ook is onze mening rondom de vriendelijkheid van de fransen bijgesteld. Ze zijn hier erg vriendelijk overal!

We stoppen regelmatig om fotos te maken en om Joep even uit te laten en nemen  echt de tijd voor de etappe van de dag.

Omstreeks 14.00 uur willen we een camping gaan zoeken waar we de komende 2 nachten willen gaan staan. Na een eerste camping te hebben benaderd, zagen we al dat dit niks voor ons was en zijn we doorgereden naar een kleinere camping net buiten Meaudre net buiten Autrans. Camping Les Eymes is klein en ziet er gezellig uit. Klein zwembadje, restaurantje, winkeltje en een prachtige plek met mooi uitzicht over de vallei. Het ontvangst was uiterst vriendelijk en behulpzaam tijdens het manouvreren naar de plek. Jammer was wel dat de camper iets beschadigd is door een tak die over de camper schaafde. Even ziek van, maar die dingen gebeuren en de schade valt mee.

Nadat we weer alles tip top buiten voor de camper op orde hadden, hebben we heerlijk in het zonnetje een lekker plankje gemaakt met een drankje erbij en zijn we vervolgens heul spontaan in een siesta gevallen. Kan allemaal!

Nadat we wakker werden met ons drieen, zijn we aan een wandeling begonnen door het dal en liepen we door de weilanden een rondje rondom de camping. Vlakbij de camping staken opeens een dertigtal koeien over de weg en we hebben hier even bij staan kijken hoe de boer met zijn hond de kudde in bedwang hield. Wij zijn al druk om een kudde van 1 hondjes goed in bedwang te houden, dus alle respect.

Doordat we in de bergen zitten, koelt het aan het einde van de middag behoorlijk af. We wilden buiten wat vlees op de grill leggen, maar helaas dat ging niet door, aangezien we op deze camping geen buitengas-aansluiting hebben (dachten we van wel), en een gasfles uit de bun halen is ook geen optie omdat de camper te dicht tegen een muurtje staat. Dan maar gewoon in de pan! Simpele maar lekkere maaltijd gehad en klaar voor om naar binnen te gaan en de deur te sluiten. Het avondje TV is gekomen….niet! De TV, Decoder en Satellietschotel doen het niet meer. Er ligt een zekering eruit. Maar welke? En waar? En dan? Hoe is die zekering eruit geklapt? Kortom; ook geen TV.  Dat is geen probleem, want we hebben elkaar en genoeg boeken bij ons in de e-reader. Komt goed.

Morgen gaan we voor het eerst een fietstocht maken tijdens deze vakantie. Door de vallei moeten we het aankunnen. We zijn de eerste vermoeidheid voorbij en komen beiden meer en meer in de relax-stand. Eerst hopelijk de nacht hier onder de dekens doorbrengen, want het is inmiddels gewoon kil. Ik voel een lepeltje-lepeltje aankomen…oh nee…lepeltje-teckeltje-lepeltje waarschijnlijk!

29 mei t/m 31 mei 2019: Camping Des Lacs in St. Jean de Chevelu (Savoie, Frankrijk)

We zijn afgelopen woensdag op tijd onderweg gegaan naar onze volgende bestemming, Rhone Alps en het departement Savoie. We ruimen alles op tijd op in Epinal en besluiten om niet via de tolwegen te gaan, maar lekker binnendoor en hopelijk langs en door leuke dorpen.

Ook besluiten we om voor 3 uur in de middag ergens te zijn en niet omwille van de bestemming ergens te komen. Er is geen bestemming! Zowel Miriam als ik moeten hier nogal aan wennen. Allebei kijken we vooraf waar we ongeveer willen komen, zoeken dan een leuke camping in die buurt uit en dan opeens is de camping de bestemming en niet meer de reis. Wel; op deze woensdag is het redelijk gelukt om hieraan gevolg te geven, maar nog niet helemaal. In ieder geval gaan we op pad en rijden we door de Vogezen richting de Elsas en dan door naar Besancon, door prachtige bosrijke gebieden en landbouwgebieden. Achter Besancon beginnen de bergen een beetje op te komen en moet onze camper wat harder werken om het tempo vol te houden. Maar dat gaat fantastisch. Vooral in de bergen merken we het verschil zowel met Eura Mobil, maar ook het verschil met voor het chiptunen en nu op dit moment. Het gaat echt geweldig en ook de stoelen in de camper zitten lekkerder en comfortabeler dan de vorige camper. Ook niet zo raar met een leeftijdsverschil van 15 jaar met deze camper.

Ook merken we dat de temperaturen oplopen! Niet van de camper, maar van de zon godzijdank! Het zonnetje wordt feller en we rijden nu al in een 18-19 graden buitentemperatuur, terwijl we met 12-13 graden vertrokken vanmorgen. Lekker hoor; hier kwamen we voor!

De reis verloopt erg voorspoedig en omstreeks een uur of 3 in de middag in het departement Savoie. Vorig jaar hadden we al het plan om hier naar toe te gaan, maar toen lagen de temperaturen zo laag dat we daar niet vrolijk van werden.

De Savoie behoort pas sinds 1860 tot Frankrijk en is een streek vol met kastelen (niet dat we daar op uit zijn) en een ruige maar zeer fraaie natuur. Ook de barokkerken vanuit de roomse kerk zijn hier veel te zien. Ook hier zijn we niet naar op zoek, maar ze zijn wel erg mooi als je ze tegen komt. Op sommige plekken lijkt de tijd hier wel stil te hebben gestaan. Maar vooral om de natuur is het ons te doen. Mooie bosgebieden wisselen af met berg-massieven, prachtige meertjes, vennetjes en piepkleine dorpen.

Ook het toerisme is hier nog niet massaal te noemen, maar de toeristen die je hier ziet, zijn met de natuur bezig. Raften, parasailing, kano varen, mountainbiken en wandelen. Op de camping loopt iedereen ook met mooie open-air Birkenstocks en rugzakjes. Wij lopen met poepzakjes. Voor Joep! De teckel is weer in betere doen en door de medicijnen eet en drinkt hij veel meer, wat weer leidt tot meer sanitaire stops. Maar we merken dat Joep weer de oude begint te worden. Hij kwispelt weer meer en de beste barometer om te weten dat het goed gaat met de directeur, is als hij bij wakker worden en eerste contact weer ouderwets op zijn rug ligt te krioelen. Het zal nog wel beter gaan als hij morgen mag stoppen met al zijn medicijnen. Vandaag contact gehad met de dierenarts en ondanks dat de oorzaak niet gevonden is, wijzen alle testen uit dat Joep gezond is. We denken dat hij toch vergiftigd is geweest door iets tijdens het uitlaten die dag. Maar blij dat het goed met het baasje gaat…

Oorspronkelijk wilden we naar het Lac du Bourget, het grootste natuurlijke meer van Frankrijk. Maar onderweg daar naartoe zagen we ook een ander kleiner meertje met daaraan een charme camping; Camping Des Lacs! Geen woord te veel gezegd in het camperboekje over dit gebied. Wat een leuke camping is dit en ligt direct aan een klein visvijvertje en een zwemvijver. Op de achtergrond de bergen, groene weiden, grazende bruine koeien en bossen. De plek die we uitzoeken op de camping is ook perfect! De camping heeft een aantal hellende plekken en een middenveld dat wel vlak is. We besluiten om daar te gaan staan, aangezien je vanaf dat plekje mooi uitzicht hebt op de bergen. Dat is tenminste de reden die ik Miriam gegeven had. De werkelijkheid was dat je vanaf die plek een goed satellietontvangst hebt en dus in de avond lekker TV in de camper kunt kijken. Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar wij kijken graag hersendood naar de TV. Zoals ze in mijn twente zeggen; dom kiekn!

Nu verwachten jullie natuurlijk een overvloed van activiteiten van ons, nu je leest wat in dit gebied allemaal kan en gebeurt. Ik kan jullie uit die illusie halen; we hebben nu 2 dagen niets gedaan, behalve luieren, eten, drinken, lezen, met Joep wandelen en zwemmen in de vijver. Tenminste Joep dan! Na 2 dagen komen we erachter dat honden helemaal niet mogen zwemmen in de beide vijvers. Nu weten we waarom niemand echt vriendelijk was tegen ons als wij aan het genieten waren hoe de stokjes uit de vijver werden opgehaald door onze olympische zwemmer Joep van den Hoogenband.

De camping loopt op woensdag wel voller en voller omdat de fransen en zwitsers allemaal een lang weekend hebben. De franse taal beheersen we echt niet, maar we doen ons best bij onze buren. Dit zijn wat oudere mensen uit Geneve met 2 prachtige campers die gezellig tegenover elkaar staan en wij er pal naast. Erg aardige mensen, maar communiceren blijft lastig omdat zij ook geen engels spreken.

We vermaken ons hier kostelijk op deze zeer nette camping. We waren erg moe van het werken de laatste tijd en wilden gewoon vegeteren in de eerste week. Nou, dat is aardig gelukt. We lopen een paar keer per dag naar de meertjes en rondje met Joep. We hebben ook onze fietsen meegenomen, maar dat gaat hier niks worden. Steile hellingen en geen stukje vlak wegdek te vinden. Kortom; deze dagen niet zoveel gedaan. Ook ben ik weer met de drone in de weer geweest en heb ik mooie beelden van de camping en omgeving op 125 mtr hoogte kunnen maken. Thuis maar proberen er mooie clip van te maken.

Wat ook aardig gelukt is zijn de kookkunsten van Miriam uit onze kleine keuken in de camper. Tjonge die kan een drol van Joep nog smakelijk maken! We hebben de eerste avond heerlijke zalm met asperges, pesto en pijnboompitten gegeten, afgetopt met een laagje gruyere kaas en 30 minuten in de oven. Was super! Vanavond hebben we vegetarische pasta gegeten, bomvol met groenten en verse tomatensaus gemaakt. Als sidedish ook nog Salade Caprese en plakken aubergine met knoflook in de oven met daarop een plakje italiaanse kruidenkaas. Zag er allemaal top en smaakte ook zo. Wat ons elke vakantie weer opvalt is dat we overdag weinig tot niets snaaien. Gewoon gezond bezig..

Ook lekker natafelen buiten onder de luifel na de maaltijd met een Nespresso, Sambucca of Limoncello.

Later op de avonden koelt het aardig af en gaan we omstreeks 21.00 uur naar binnen in de camper om even nog TV te kijken. Maar eerlijk gezegd in deze dagen buiten leven en met de warmte, het is hier 25 graden en zonnig, vallen de luiken omstreeks 22.00 wel dicht. We slapen met de berglucht en lekkere matrassen hier als beren in de winterslaap. Lekker hoor!

Morgen pakken we alles weer in en gaan we op pad naar nog weer een zuidelijker stukje Frankrijk. Zeer waarschijnlijk rijden we de Route Napoleon richting het zuiden, maar we kunnen ook best besluiten om nog een paar dagen in de bergen te blijven rondhangen. Dit is wel onze habitat tijdens de vakanties. Aan zee trekt ons niet zo, dus de Cote d Ázur zal het niet worden, maar de Provence gaat hem waarschijnlijk wel worden. Of steken we door de alpen binnendoor Italie binnen? We weten het nog niet! Dat is het mooie van de camper en waar het mooiste weer is, heeft de beste kans. Jullie lezen het!

27 + 28 mei 2018: Hartje Groen in Schaik (NL) en Parc de Chateau in Epinal (F)

We zijn eindelijk maandagochtend op pad gegaan met de camper, na enige vertraging door onze trouwe viervoeter Joep. De afgelopen dagen stonden in het teken van het herstel en welzijn van deze vriendelijke teckel. We zouden afgelopen zaterdagmorgen op vakantie gaan, maar toen ik vrijdag godzijdank een uur eerder thuis was dan gepland, trof ik Joep in zeer zieke toestand aan onder een boom in de tuin. Bij thuiskomst vond ik al raar dat Joep mij niet uiterst enthousiast kwispelend tegemoet liep. Toen ik ook zijn naam riep en geen Joep op mij afliep, liep ik maar even de kapsalon van Miriam binnen om te vragen waar de eminentie was. “In de kamer” zei Mir. Echt niet, riep ik!

Toen maar de tuin ingelopen en zag ik Joep als een voddenpop onder de boom liggen. Hij keek raar uit zijn ogen, kwam niet overeind en toen ik hem oppakte schrok ik hoe slap hij was. Ook geen kwispelend staartje, helemaal niets. Dierenarts gebeld en in allerijl naar de praktijk gegaan en daar heeft hij paar uur aan infuus gelegen, bloedtesten gedaan en medicijnen gekregen. Oorzaak van al dit ongemak is tot de dag van vandaag niet duidelijk. Gezien het feit dat Joep aan de prednison zat en antibiotica kreeg, zei de dierenarts dat hij maandag nog meer testen wilde doen. Nog niet op vakantie dus!

Het was sowieso een rare week door alle drukke werkzaamheden en woensdags dat Miriam in paniek gebeld werd met de melding dat haar vader op zijn fiets was aangereden door een automobilist. Niet zijn schuld, maar hij lag mooi in de ambulance met open wond bij oogkas (6 hechtingen), gekneusde ribben, scheurtje in schedelbasis en overal bont en blauw. Miriam wilde die woensdag allerlei “vrouwendingetjes” doen voor de vakantie, maar daar was dus niets van gekomen. Naar het ziekenhuis om haar vader en moeder bij te staan. Nu dan ook nog eens Joep in de lappenmand, dus we zeiden tegen elkaar; alle ellende komt in drieen, dus er gaat vast nog wat gebeuren.

Uiteindelijk konden we in samenspraak met de dierenarts op vakantie maandagochtend.  Omstreeks 9.30 uur gingen we dan ook op pad. We wisten niet waarheen we zouden gaan, ook omdat overal in Europa het weer zo onbestendig was. Dan kunnen we net zo lief in Nederland blijven was ons credo. Zo gezegd zo gedaan, want het zag ernaar uit dat er deze week een paar mindere dagen zouden komen, maar dat dan voor het komende weekend de weersverwachtingen erg goed zouden zijn. Wij dus op pad richting Schaik in Noord Brabant. Daar wilden we camping Hartje Groen gaan bezoeken. De website zag er erg uitnodigend uit en qua ligging zoals wij dat graag hebben; midden in de natuur. Toen we aankwamen herkenden we opeens deze camping van TV. “De leukste Camping van Nederland” heette het programma. Wat ons betreft hadden ze deze verkiezing wel mogen winnen, want wat was dit een leuke camping zeg! Alles wat je daar zag was met persoonlijke aandacht gedaan of gemaakt. Veel liefde zat in deze camping. Het ontvangst was keigaaf, om maar in brabantse sferen te komen… Er zat een erg leuk grand-cafe bij; de Boshut!, Waar je gezellig kon zitten en ook heerlijke biertjes op de tap en goed eten. Daar houden we van! Plus ook de plekken die er goed uitzien op de velden van de camping.

Direct naast de camper konden we een zwemvijver bekijken en aan de andere kant liepen we de bloementuin in, die Hartje Groen heeft aangelegd, samen met een bioloog. Bloemenvelden, kruiden, vijver, insecten en een meanderend paadje om langs alles te lopen. Joep gaat inmiddels veel beter en ging zowaar direct zwemmen in de vijver en kwispelt er weer lustig op los. Door de medicijnen is ie wat duffig, vinden wij, maar nu we weer in de natuur ronddarren is ie weer erg levendig en dankbaar voor dat ie mee mocht.

Lekker samen met Miriam wandeling gemaakt en heerlijk voor de camper gezeten en gelezen, drankje, hapje en likeurtje na afloop van een erg lekkere maaltijd. Altijd weer bijzonder hoe Mir uit dat kleine keukentje de lekkerste risotto, ratatouille en kip kan klaarmaken.

Alleen toen kwam opeens het derde stukje ellende waar we het eerder over hadden de kop op zetten. Een telefoontje van Miriam haar moeder. Het slechte nieuws was dat Oom Henk was overleden. Aangezien we mooie herinneringen aan Oom Henk en Tante Ria hebben, waren we beiden er verdrietig over. Mir heeft nog even met haar tante gebeld om haar te condoleren en te horen hoe e.e.a. toch kon gebeuren. Het komt er op neer dat Oom Henk eigenlijk plotseling is weggevallen. Een mooie dood voor Oom Henk, maar voor de gezins- en familieleden toch een beetje te snel.

Het weer slaat ook om in Nederland en dan besluiten we om toch maar dinsdag (vandaag) de rit naar het zuiden van Frankrijk te maken. Het weer is daar toch wat stabieler en aangenamer dan hier. Ook omdat volgende week ook in Nederland het weer slecht blijft. Dus vanmorgen alles weer ingepakt en weer op pad gegaan met de Lambortinki 2.0.

De rit verloopt voorspoedig en wat een wereld van verschil qua rijcomfort nu de camper ook is ge-chiptuned.

We rijden de hele dag door en komen halverwege de middag aan in Epinal, de Vogezen. Aankomst bij Parc de Chateau zag er anders uit dan de naam deed vermoeden. Het is echt een doortrekcamping en zo staat alles er ook bij. Klaar om morgen ochtend weer te vertrekken. Ook wij besluiten om niets buiten neer te zetten en geen luifel uit te draaien. Het weer is erg slecht en regenachtig. Ook onderweg was het weer verschrikkelijk. We zijn beiden erg moe en besluiten toch maar om in namiddag nog een wandeling met Joep te maken naar het kasteel van Epinal. Wat een lamlendige wandeling was dit zeg. Tegen berg op en futloos komen we in park aan en loopt Miriam de hele ronde rondom het kasteel.

Ik ben niet in mijn nopjes. Moe van het rijden, maar al maanden last van jicht, hielspoor, rugklachten en stront verkouden. Het loopt daarom niet lekker. Na deze wandeling terug bij camper nu het blog schrijven en is Miriam aan het kijken welke richting we morgen op gaan rijden. Zoals het er nu uitziet gaan we richting de Cote d’ Azur, maar of we dit via de franse alpen gaan doen of in rechte lijn naar het zuiden. Jullie lezen het binnenkort. We willen in ieder geval zon en lekkere temperaturen!

We komen nu vanuit het restaurant van de camping en hebben daar eenvoudig, maar lekker gegeten. Ook gezellig met een aantal nederlandse kampeerders gesproken over van alles en nog wat. We zijn veruit de jongsten op de camping en onderling lachen we over het feit dat wij, Mir en ik nog wel tot ons 78e jaar moeten doorwerken en dat zij nu al kunnen genieten van hun pensioen. Wij genieten altijd, overal en met iedereen als het moet. Genieten zit hem in kleine dingen en zeker nu je ook weer door het ontvallen van Oom Henk weet dat het zomaar voorbij kan zijn. Pluk de dag!

Zoals Miriam het zo treffend vanavond zei: Als je glas half leeg is, gooi het dan in een kleiner glas!

17-19 Mei 2019: Minicamping De Bulte in Tiendeveen en drone vliegen met Pieter

Eindelijk weer op pad met de camper! Dit weekend stond in het teken van groots gegeven 50steverjaardagsfeestje van mijn dierbare collega Linda. Ondanks dat ik al afscheid had genomen van mijn collega’s de week ervoor, door het beeindigen van mijn interim-opdracht in Hoogeveen, was ik uitgenodigd en konden we met mijn drentse collega’s even Linda in het zonnetje zetten.

Vrijdagavond na het werk dus direct op pad met de camper om daar kamp op te slaan op Mini Camping De Bulte in Tiendeveen, vlakbij Hoogeveen. We hadden de camping uitgezocht om alleen maar even 2 nachtjes te slapen en geen enkele verwachting of het ook een mooie of gezellige camping zou zijn. “Gewoon dichtstbijzijnde camping kiezen en als ze maar stroom hebben en water dan is het wel goed”, was het credo. Ook van de omgeving rondom Hoogeveen is niet echt bekend dat dit een toeristische trekpleister is, dus eigenlijk was het feest van Linda het centrale punt van dit weekend.

Zonder om Linda tekort te doen, moet ik zeggen dat het gewoon een fantastisch weekend was, rondom het feest van Linda. Wat hebben we genoten, ook omdat het weer erg lekker was!

Vrijdagavond bij aankomst op mini-camping de Bulte, viel al meteen op dat alles er keurig, netjes en verzorgd uit zag. We moesten ons melden bij een caravan op plek 1, want de eigenaren waren zelf niet aanwezig. Erg goed ontvangen door de stand-in receptie en we konden een prachtige plek uitzoeken op de beide beschikbare velden op de camping. De velden waren speels ingericht met groen-perken midden op het veld en zeer ruime plekken van minstens 100 m2. De liefde waarmee deze camping was ingericht en werd onderhouden, sprak ons zeer aan. Gezellige aankleding, Lekkere sfeer, niet moeilijk doen, geen lange lijsten met huisregels, maar gewoon een paar op het milieu gerichte wensen van de campinghouder waren goed weergegeven.

Het sanitair-gebouw was om door een ringetje te halen, de afwasplaatsen netjes en zelfs nog een minibibliotheek om boeken te lenen. Een wasmachine en droger aanwezig en een ijs-vitrine met heerlijke ijsjes. Een blikken potje naast de vitrine met de wens om toch wel het ijs af te rekenen en in het potje te doen. Prachtig dat het hier kan! In het westen wordt je vitrine, inclusief ijs gestolen en nemen ze het blikken potje ook nog mee. Hier dus niet; vertrouwen geven en dit niet beschamen!

Vrijdagavond heerlijk nog na het eten buiten gezeten en toen het tijd was om naar binnen te gaan en lekker nog even TV te kijken, begon de ellende met de satelliet weer. Geen beeld te krijgen. Dit kwam door de bomen achter onze caravan die het signaal blokte. Toen we de plek uit gezocht hadden, was dit al een discussie tussen Miriam en mij, maar zoals bij alle discussies tussen ons is het beter om je zegeningen te tellen en gewoon te doen wat ze zegt. Is voor de rest van het weekend ook beter…maar goed; geen beeld dus en ik ging niet meer de camper afbreken en verkassen. No way! Best lullig voor Mir, want die had bedacht dat als ik naar het feestje zou gaan, zij dan in haar eentje in de camper het Eurovisie Songfestival zou gaan kijken. Nou….die was niet blij….wint eindelijk na 44 jaar Nederland het festival, verpest een boom dit historische moment! Dan maar ouderwets lekker keuvelen en lezen in het weekend!

Zaterdagochtend lekker rustig wakker geworden van de fluitende vogels en de zon die door ons dakluik naar binnen scheen. We gaan vandaag fietsen, boodschappen doen in Hoogeveen en daar dan ook nog even lunchen in Het Postkantoor in dezelfde plaats. Dan weer terug naar de camping om daar te relaxen en een tukkie te doen.

Tijdens het fietsen rijden we door het Mantingerveld, een natuurgebied, stoppen we voor een korte wandeling met Joep en lopen we langs een plaggenhut uit 1650 toen dit nog echt een veengebied was. Het landgoedje rondom de hut geeft ook echt nog het gevoel van hoe vroeger het moet zijn geweest. Leuk om even gezien te hebben.

Nou….dat werd dus niks, want opeens stond er Pieter voor onze neus. Een prachtig ventje van 5 jaar, waarvan je nu al denkt; daar gaan we nog veel van horen in de toekomst. Geweldige gesprekken met dit menneke gehad en hij was om de duvel niet bang en zeker niet dom. Wat hebben we gelachen met hem en zijn kleine zusje Amy.

Pieter en Joep

Miriam en ik vinden het altijd erg leuk om te dollen en gesprekken met ze voeren en zo kwamen we ook op het onderwerp “ drone”. Pieter leek het wel wat en toen we zeiden dat ik een drone bij me had, toen was het hek los. Pieter is de kleinzoon van de campingeigenaar en deze Pieter Spielberg had wel zin in het maken van een mooie film. Hij wist te vertellen dat op de website van de camping ook een dronefilmpje stond, maar dat hij dat ook wel wilde maken. Met hem afgesproken dat ik de drone-piloot ben en hij de regisseur. Het woord regisseur past wel goed bij hem want het zit namelijk in zijn bloed. Pieter weet wat ie wil, hoe die het wil en vooral wanneer hij het wil. NU namelijk! Ik dus de drone spullen gepakt en wij gebroedelijk op een bankje midden op ons veldje zitten om  de drone te starten.

Maar Pieter ging mij eerst vertellen wat hij wilde hoe ik het moest filmen en het huis van opa en oma moest en zou er ook op komen te staan. Oh ja…en nu je er toch bent; hiernaast is de boomkwekerij waar mijn vader nu aan het werk is, die wil ook wel zo’n drone film van zijn kwekerij. Ook nu vertelde de kleine generaal Pieter hoe die het hebben wil. “ mijn vader moet er ook op, dus die moet je tijdens werk vlakbij filmen”. 

Nou…hoe duidelijk wil je het hebben als drone-piloot. Pieter nam ook geen genoegen om op afstand de drone te volgen; nee..hij wilde ook op het scherm meekijken en hilarisch was het moment toen ik even een draai met de drone maakte naar het land van de buurman. De hilarische woorden van Pieter waren: “Nee niet dat land filmen, dat is niet van ons en dat hoeft er niet op. Alleen de kwekerij!” De komende dagen ga ik proberen om de drone-beelden te monteren tot een mooi representatief filmpje voor op website van de camping. Het drone vliegen gaat steeds beter, dus goed om te weten ivm de komende vakantie!

Pieter “Spielberg” en ik samen de drone aan het besturen

5 jaar oud dit mannetje. Het hele weekend was hij veel bij ons en had hele verhalen en honderden vragen. Pieter en Amy hebben ons weekend nog extra glans gegeven. Moeder Petra kwam af en toe nog eens voorzichtig vragen of wij ze nog niet zat waren, maar als dat zo wel was, moesten we ze maar wegsturen. 

Zaterdagavond op het fietsje naar Hoogeveen voor een prima feestje en nogmaals afscheid genomen van de collega’s. Omstreeks half 12 was ik weer op de camping en direct in slaap gevallen. Miriam sliep ook al en toen Joep zag dat ik thuis was, keek ie even op, begroette mij allerhartelijkst en ging vervolgens weer op mijn plek liggen…dusss!!

Wijn brengt je van de kaart, maar bier vilt je!

De zondag is helemaal in gepaste sfeer doorgebracht rondom de camper. Ook nu waren Pieter en Amy regelmatig op bezoek en kunnen we over deze dag niet veel bijzonders melden. Toen Pieter vervolgens een beetje hyper en baldadig werd, toch maar even aan hem gevraagd om naar huis te gaan. Het kereltje was ontdaan en gaf toen we weggingen vanmiddag nog even 3 bloemetjes aan Miriam en een dikke kus!

Al met al was dit weekend een topweekend op een toplocatie Mini Camping de Bulte in Tiendeveen! Een goede generale repetitie voor de komende weken!

15 mei 2019: Focus op alle windrichtingen in Europa

 De afgelopen maanden hebben wij ons met name georienteerd op de driehoek Slovenie-Oostenrijk en Italie om onze volgende vakantie in door te bengen. Volgende week mogen we voor het eerst met deze camper een langere reis maken dan de paar weekenden die we ermee weg zijn geweest. We kunnen niet wachten en hij staat al klaar voor de start!

De Burstner Nexxo alias de Lambortinki 2.0

Het voorjaar in Nederland was, met uitzondering van de paasdagen, rondom koud, nat en guur te noemen. Zodoende nog niet veel met de camper weggeweest. We worden er allebei een beetje chagrijnig van, maar nu is dan de periode aangekomen om erop uit te trekken. Inmiddels ben ik klaar met mijn werkzaamheden en zit ik nu een paar dagen in vakantiestand. De komende anderhalve week nog wel een paar zakelijke afspraken, maar de druk is van de ketel om het zomaar te zeggen.

Nu ook blijkt dat de bestemmingen die we in gedachten hadden ook zo slecht eruit zien qua weersverwachtingen, zijn we maar op zoek gegaan naar wat betere vooruitzichten in onze omgeving. Maar we kunnen stellen dat we de locaties die we op weeronline.nl hebben voorgesorteerd nogal uiteenlopend zijn. We zitten in Spanje (Baskenland en Costa Brava), Engeland, Schotland, Wales, Scandinavie, Zuid Frankrijk en gewoon in Nederland blijven. Kortom; waar we terecht komen is nog niet duidelijk. En daarin zijn we nog niet echt de camperaars die niks plannen en wel zien waar we heen gaan. De voorpret van een bepaalde regio onderzoeken op internet of de route uitstippelen hoort nu niet echt bij camperaars. We werken eraan samen!

Hieronder hebben jullie een indruk van mijn weeronline-scherm:

Vanmiddag waren we samen vrij en hebben we in en rondom de camper nog wat laatste zaken gedaan om het komende weekend op pad te kunnen naar Hoogeveen. Daar viert een zeer gewaardeerde collega haar 50steverjaardag en we besluiten om daar maar een leuk weekend van te maken. Zin an! Zaterdagavond ga ik op mijn fietsje naar de feestzaal en Miriam blijft lekker in camper naar het Eurovisie Songfestival kijken en heeft gezelschap van onze eminentie Joep.

Over Joep gesproken! De fietsmand die we hebben voor hem, zit achterop en we willen eigenlijk dat Joep aan de voorkant zit met zijn mand. Kan hij lekker van zich afkijken en is ook voor Miriam beter om hem voor haar te hebben. Mir had op Marktplaats een prachtige mand gezien met ook een speciale ophangbeugel om aan een e-bike te kunnen bevestigen. Joep zweeft als het ware boven de voorvork en ligt lekker op een dekentje en heeft hekwerkje om zich heen zodat hij er niet uitvalt. Vanmiddag kwam de postbode met het pakket en heb ik het bevestigd op het stuur en heeft Miriam een proefrondje met onze vriend gemaakt. Hij vond het geweldig en kroelde het uit van genoegen. Was erg leuk om te zien en we hebben al weer zin om samen langere fietsroutes te maken. 

Joep en zijn nieuwe troon!

Voor mijn fiets heb ik een nieuwe bevestigingsset besteld voor mijn fietsnavigatie Mio Cyclo 305. We kunnen dus stellen dat we stapje voor stapje klaar zijn voor de vakantie. Miriam heeft het nog superdruk met de kapsalon, dus ik ben de komende weken Hennie Huisman voor haar; boodschappen doen, koken, Joep uitlaten en de camper klaarmaken voor vertrek.

We hebben er zin in! Jullie zullen de komende weken regelmatig kunnen lezen waar we zijn en Miriam zal weer vol overgave mooie foto’s gaan maken van al het moois om ons heen!