3 t/m 5 augustus 2018: Camping Nieuw Soerel te Nunspeet en Boswachter Nadine

Vrijdagmiddag direct na het werk konden we weer op pad met onze Lambortinki. Gezien het feit dat we een paar weken geen activiteiten in het weekend hebben, willen we de komende weekenden proberen om weg te gaan met onze camper. Ook onze e-bikes staan achterop om lekker te gaan fietsen in de natuur op de Veluwe. We hadden geluk want we konden al om 4 uur in de middag weg, dus we zagen ons al lekker zitten met ons natje en droogje in de schaduw naast voor de camper. Aangezien onze favoriete weekend-campings van Staatsbosbeheer en Natuurkampeerterreinen niet meer mooie plekjes vrij hadden, zijn we dus terecht gekomen bij Staatsbosbeheer camping Nieuw Soerel te Nunspeet. Hier zijn we ook al een paar keer geweest en ook erg goed bevallen. Met goede zin dus vrijdagmiddag onderweg naar Nunspeet.

Aangezien ik persoonlijk de camper had ingepakt en geladen met alles wat we nodig denken te hebben (dus altijd teveel bij ons…), kon ik bij de vraag van Miriam waar de accu’s van de e-bikes lagen, alleen maar even met mijn adamsappel slikken…oeps…..vergeten! Ik had ze in mijn handen gehad op het laatste moment, maar zag toen dat de schuifpui naar de tuin nog open stond en de pomp van het zwembadje nog aan stond. Tja…accu’s weer even weggelegd en toen dus daarna vergeten. Aangezien we al bijna bij Nunspeet waren, waren de beide opties; of niet fietsen het weekend of toch maar even terug gaan om ze op te halen. Weg voordeel van vroeg onder de luifel zitten.

Het was bloedheet vrijdag en Miriam en zeker Joep had geen zin om terug te gaan. Miriam en onze directeur Joep eerst afgezet bij camping om in te checken en konden dan samen alvast een mooie wandeling door het bos maken om de tijd te doden dat ik heen en weer naar Lelystad moest rijden. Klein voordeel, door deze situatie, was dat we onze nieuwe techniek in ons huis konden testen. We konden op afstand toegang tot ons huis verschaffen aan ons buurmeisje om te checken of de accu’s nog op tafel lagen. Werkte perfect!

Toen ik uiteindelijk weer terug op de camping was, onze camper een soort van “ asociaal “ neergezet op het veldje; met de ingang naar de bosrand ipv sociaal met ingang naar het veldje. Hierdoor hadden we veel schaduw in deze hitte en meer privacy, voor zover we dat nodig hebben. Na installatie van al het meubilair en luifel en fietsen van het rek, zijn we gaan wandelen met Joep door de bossen en heide rondom de camping. Normaal een erg mooie omgeving met vele kleuren en geuren, maar nu zijn we enorm geschrokken van de waanzinnige droogte overal. Een enorm bladendek onder de bomen met gedroogde bladeren, veel verstuiven van het zand, dorre heide en hooivelden in plaats van grasvelden. Tjonge, tjonge….nu zie je pas echt de impact van deze belachelijk warme zomer, die al zo lang duurt. We hebben te doen met de agrarische sector en hopen dat we deze kunnen ondersteunen de komende tijd. Want dat zij grote schade leiden dat is wel duidelijk!

Na terugkomst op de camperplek, konden we ons opmaken voor een gezellige avond. Traditioneel voor de vrijdag aten we spare-ribs, oven-aardappeltjes en groenteschotel van onze geliefde traiteur ‘l Appetit en eindigden we gezellig met een koffie en likeurtje. Heerlijk gelezen en plannen gemaakt voor de komende jaren op het gebied van de vakanties. Was topavond!

Zaterdagochtend lekker wakker worden in ons eigen tempo en buiten ontbijten en lezen. Via de handige fietsknooppunten-app een mooie route gemaakt om straks te gaan fietsen met onze nieuwe Amslod Highland en Newton. We zijn er superblij mee, ondanks dat er meteen na aanvang van de rit een slepend geluid onder het spatbord van Miriam haar fiets naar voren kwam. Het blijkt om de kabelboom te gaan die aanloopt tegen de bovenkant van de band. Hinderlijk geluid, maar we besloten om direct na weekend monteur van Amslod ernaar te laten kijken. Even later bij een soort van noodstop bleek ook mijn stuur niet bestand tegen de druk en zakte naar beneden in een andere stand. Ook niet handig, maar goed op te lossen. Komt goed.

We hebben een prachtige rit door de natuur gemaakt, hoofdzakelijk bospaden en langs mooie glooiende heide-heuvels.

Maar wat een volk op de fiets tegenwoordig! Het was drukker op de fietspaden dan op de provinciale wegen aldaar. Dat gaat volgens ons tot problemen leiden als dat zo doorgaat met de groei van het aantal fietsers. Wat ook nog opviel was dat mensen niet meer gewend zijn om elkaar te groeten. Miriam en ik groeten standaard iedereen die ons tegemoet rijdend passeren. Geweldig om te zien hoe mensen schrikken daarvan en dan 20 meter later terug groeten of niet. We zeggen dat de wereld zo verhard en als we dan vriendelijk gegroet worden, dan schrikken we ervan! Wij gaan gewoon door met groeten in ieder geval, want als je dwars door iemand zijn aura rijdt, mag je toch wel even gedag zeggen is ons motto!

Zaterdagavond na het fietsen had Miriam zich verheugd om buiten te gaan koken op onze nieuwe Cadac Chef gas-bbq. Deze BBQ heeft een grilplaat, paella-pan, wok en groot deksel met temperatuurmeter. Een aantal heerlijke recepten zijn er al op bedacht, dus we gaan het meemaken binnenkort. (Overigens onderstaande foto is van ontbijt)

PHOTO-2018-08-06-11-04-20

We zaten lekker buiten bij de camper en de Cadac Chef stond al paraat om onze avondmaaltijd te verhitten, totdat er opeens een mevrouw naast ons stond en zonder zichzelf voor te stellen aan ons, meteen duidelijk maakte dat het net rondom de camper moest verdwijnen. Dit (schapen)net is bedoeld om onze teckel Joep meer bewegingsvrijheid te geven op “ons” perceel en ons meer rust te geven doordat we niet steeds zijn lijn tussen stoelpoten, tafelpoten, wielkassen en andere obstakels hoeven te verwijderen. Niemand heeft er last van en dit doen we al sinds we Joep hebben en veelvuldig op Staatsbosbeheer campings staan. Geen enkele boswachter heeft er ooit een punt van gemaakt en ze geven juist aan dat ze dit juist een prima oplossing vinden.

Boswachter Nadine dus niet! Er is beleid en dit beleid geeft aan dat er geen netten oid mogen worden gebruikt om een rustig campingbeeld te geven. Honden dienen te worden aangelijnd. Punt uit!! Vooral het feit dat ze zich niet voorstelt, geen welkom heet, niet vraagt of we het naar onze zin hebben, geen informatie over de omgeving, geen Staatsbosbeheer kleding draagt en qua gastvrijheid niet herkenbaar is ten opzichte van alle andere ervaringen bij de SBB campings, maakte dat ik vroeg wie zij nu eigenlijk was.

Nou…..dit was geen handige vraag voor deze net in dienst getreden, wat op macht beluste jongedame. “IK ben de boswachter hier!!!”

Zo zie je er niet uit, zeg ik nog……oeps…foute opmerking…het mondje kwam nog strakker te staan, het ooglid begon  te trillen en haar stem werd nog wat hoger in de discussie die toen ontstond.

“Wij begrijpen het niet; aangelijnd is aangelijnd, maar omlijnd is ook aangelijnd. Joep kan nergens heen, valt niemand lastig, voelt zicht prettiger en wij voelen ons prettiger. Wat is het probleem? We hebben met vele collega boswachters van jou gesproken in die 16 bezoeken aan jullie campings verspreidt over Nederland met dit schapennet. Niemand heeft er iets van gezegd, behalve dat ze het vindingrijk vinden en begrijpen. Niets over beleid!

Wij gaan dan ook nu het net niet weghalen of overtuig ons hoe jullie beleid is omschreven.”

Boswachter Nadine dacht er anders over: IK maak met u de afspraak dat morgenochtend het net weg is! En toen ging ze…..Maar ze kwam terug. Meestal zie je op zondag nooit de boswachter, maar deze dame wilde haar gezag laten gelden en moest even herladen, maar wij wisten: She will be back!!

We hebben ietwat opgefokt de avond doorgebracht en ons voorbereidt op de dag die komen gaat: Nadine’s Revenche II”

Miriam heeft haar huiswerk gedaan en rechtstreeks contact gezocht met het hoofdkantoor van alle SBB campings en gevraagd naar het beleid en uitgelegd wat de situatie was. Dezelfde avond kregen wij nog antwoord van SBB en wel het volgende: ze konden niets vinden over dergelijk beleid tegen het schapennet en vonden het wederom juist inventief gevonden. Een officieel antwoord zou nog volgen.

De volgende ochtend bij het ontbijt kwam Akela Nadine er weer aanlopen. In vol ornaat uniform dat alleen maar gebruikt mag worden bij inauguraties van het koninklijk huis of overlijden van prominente boom of zo…. In ieder geval zag ze er top uit, onze Nadine!

“WAT hadden wij afgesproken met u?” sprak ze in meervoud als persoon en Uniform….

Nou….wij hadden niets afgesproken en u droeg gewoon iets op. Wat we overigens niet gaan uitvoeren. Totdat duidelijk is wat uw beleid is, vanuit SBB oogpunt en niet uw dictoriale oogpunt.

Oeps…hier worstelde onze Nadine toch even met haar repliek….opeens was er sprake van Boswachter Frits, die zij opvolgt als boswachter. Wij kennen namelijk boswachter Frits en die heeft namelijk zelf gezegd dat ie het net een NETTE oplossing vond destijds dat wij stonden op camping te Drie bij Ermelo.

Nogmaals onze standpunten uiteengezet en dat wij contact hadden met het hoofdkantoor van SBB om met een officieel beleid naar buiten te komen. Dan hebben wij er vrede mee. We halen dus vandaag geen net weg en gaan zo lekker fietsen.

Nadine worstelde nog steeds en zei tot slot; “nou, ik zal dit meenemen!”

Ik denk naar het werkoverleg of zo, want het net meenemen dat zou toch niet gebeuren als we aan het fietsen zijn. We sloten niets uit bij Nadine en haar domeins- en machtsgeilheid!

Nadat we wederom een heerlijke tocht gefietst hadden, kwamen we terug op de camping (het net stond er nog!) en hebben daar nog even in de zon gezeten tot einde van de middag. Toch samen ruim 80 kilometer gefietst in dit weekend. Toen nog een wandeling met onze Joep door de bossen gelopen en ons laatste avondmaal daar op de camping genutigd.

Vervolgens de afwas even doen, alles opruimen en om 20.30 uur reisden we weer af richting huis. Het was weer een heerlijk weekend samen en de komende weekenden staan ook weekendjes gepland, dus laat de zomer nog maar even blijven. Maar regen, veel regen hebben we nodig om de enorme droogte tegen te gaan. Liefst even niet in de weekenden…..

22 juli 2018: Sanitaire ontspanning!

We zijn momenteel niet op reis of een weekendje weg, want de komende weken staan in het teken van in onze eigen tuin vertoeven en motorrijden in de weekenden. We zijn inmiddels al weer een paar weken aan het werk en onze camper staat nog wel voor de deur, terwijl we normaliter in deze weken de camper in de stalling plaatsen bij ons vertrouwde adres in Swifterbant. De reden dat de camper nog voor de deur staat, heeft te maken met het feit dat we zowel de keukenkraan als de douchebak in onze camper kapot hebben. Tijdens onze laatste dagen van de vakantie in begin juli is Miriam door het doucheputje gestapt met haar voet. Nu staat ze niet echt bekend als een stampvoetend verwend krengetje, maar omdat ze dacht dat het doucheputje verstopt was, tikte ze met de bal van haar voet op het putje in de hoop dat de verstopping dan zou verdwijnen door de luchtdruk van haar voet. Dit deed de lieftallige echtgenote met groot enthousiasme, zoals zij alles met groot enthousiasme doet. Echter het gevolg was dat ze het doucheputje door de douchebak van de camper trapte. De douchebak is natuurlijk even oud als de camper, zo’n 18 jaar, dus het plastic kan dan weleens uitgedroogd zijn.

De breuk dit ontstaan was hierdoor was behoorlijk groot en ook het plastic van de overgebleven bak was gehaverd, dus we waren bang dat we de hele bak moesten vervangen. Toen we eens goed keken wat dat dan zou betekenen qua werk en kosten, werden we niet heel blij. De bak zou er helemaal uit moeten en weer een nieuwe bak erin, inclusief arbeid. Ik zie het mijzelf niet doen…..ik zie mijzelf uberhaupt niets doen qua technische klusjes, gezien mijn enorm beperkte motoriek en de stressfactor die om de hoek komt kijken als ik iets moet doen van dien aard.

De eerste stap was om via de importeur van onze camper te vragen of onze douchebak nog leverbaar is en wat een nieuwe douchebak kost, inclusief montage. We kunnen stellen dat de camperbedrijven het weer druk hebben en niet zitten te wachten op dit soort geneuzel. Op de terugkoppeling van de hierboven vermelde vraag, kreeg ik het antwoord; nee, bak is niet meer leverbaar……..punt! Ja, maar…..wat nu dan? Tja….dat wisten zij ook niet…ze kwamen niet met alternatieven, oplossingen, verwijzingen, suggesties, niks, nada, nothing! Zoek het maar uit! Dit gedrag bij mijn eigen importeur van camper, echt teleurstellend. Toen maar zelf op onderzoek uit dmv bellen, surfen, mailen. Geen enkel bedrijf kon ik vinden die met een oplossing kwam, behalve de suggestie van een nieuwe bak kopen a ruim 1000 euro. Nou…voor dat geld kun je veel douchemuntjes kopen op de camping!! Gaan we niet doen dus.

Uiteindelijk kwam de beste oplossing van mijn eigen lieftallige echtgenote naar voren: Waarom kopen we niet grotere rozet op het gat en monteren we deze weer op het bestaande sifon? Goed plan en kost geen 1000 euro, maar ongeveer 15 euro! Kijk…daar kunnen we wat mee. Zo gezegd zo gedaan en ik op pad om een groter rozet te kopen die past om het ronde gat in de douchebak. Die missie was snel geslaagd en Peter, onze zwager en ik de rozet, inclusief bijbehorende pakking in de bak gelegd en deze vastgedraaid. Echter tijdens de test bleek dat de sifon lekte. Balen! Maar deze week in campingwinkel nieuwe sifon gekocht voor de camper, identiek aan de bestaande, dus met veel vertrouwen weer gemonteerd, samen met Miriam. Potverdikke…ook nu bleek het nog te lekken. Miriam en ik samen goed gekeken wat er aan de hand was en we konden zien dat de pakking van de rozet bij het aandraaien door het gat werd geduwd en dus niet waterdicht. Ik was er inmiddels wel weer klaar mee en dacht dat het niet meer ging lukken, maar toen werd door Peter geopperd om met Tixopalthe Kit (dat is nogal een rigoreus middel om oppervlakten af te dichten, zelfs onder water. Een soort bitumen kit. bij Gamma niet te krijgen vanmorgen, maar Peter had nog een tube liggen en konden we gebruiken. We hebben vanmorgen alles dicht gekit, maar wel netjes afgewerkt. Je ziet er niks meer van en vandaag even uitharden en dan morgen water in de bak gooien…..we zullen zien!

Daarnaast moest natuurlijk ook nog even de keukenkraan in de camper vervangen worden en daarmee was ik begin van de week al begonnen. Hoe moeilijk kan het zijn; kraan monteren op aanrechtblad en 2 slangetjes aansluiten. DAT moest ik toch wel kunnen…toch? Nope! Alleen al de juiste kraan en koppelingen kopen was al een gedoe. Daarom maar even goed de diameter van het gat waar de kraan doorheen moet opgemeten, alsmede ook de diameter van de koppeling. Goed beslagen ging ik op pad om de koppeling te kopen, maar na het laten zien van de foto, kreeg ik vervolgens 26 wedervragen op mij af gevuurd; bi/bu of bu/bi? 5/8″ versus 3/4″, knel of draad? Tjesus….wat n hel! Maar het kwam goed uiteindelijk!

Fase 1 ging zeer voorspoedig. Het monteren van de kraan op aanrechtblad was vakwerk, al zeg ik het zelf. Maar fase 2; het aansluiten van de warme en koude water slang was een drama. Diezelfde Peter had mij een bosje Hennep meegegeven om om het draadwerk van de koppelstukken te wikkelen. Bleek heel ingewikkeld te zijn…maar niet waterdicht. Shit….Alles weer los en weer opnieuw monteren, en dat 5x achter elkaar en kreeg de hennep niet goed afgedicht. Maar technisch zoals ik ben, dacht meteen; dan maar even met teflon proberen. Ging ook niet! Elke keer als ik de de koppelingen aandraaide, dan krulde de flexibele slangen omhoog van de kraan en deed de kraan het dus niet. Op zulke momenten dan baal ik echt als een stekker om iemand dan te vragen om te helpen. Peter had zijn Superman cape omgedaan en kwam redding brengen…in 3 minuten! Toen zat het vast. Heeft ie dan met de hennep aangesloten? Njet! Hieft ie dan teflon gebruikt? NEIN!! De beste zeer gewaardeerde techneut van de familie zag dat in de slangen van de camper-aansluitingen een soort pakking zat en dus helemaal geen hennep/teflon nodig was. Via 2 waterpomptangen tegendraads beide kanten de koppelingen aan te draaien, krulde de flexibele slang ook niet op. Was echt in 3 minuten gebeurd (hufter!!).

Miriam ziet dan mijn trillend lipje, mijn doortraande en hangende oogleden, inclusief afhangende schouders en zegt dan heel liefdevol: “je kunt ook niet alles kunnen…iedereen zijn vak!”. Samen dan maar even een drankje doen, doet wonderen. Kortom; de Lambortinki is weer waterdicht en er kan weer gedoucht worden. Het was een enerverende week…en dat was het in deze hitte!

5 t/m 8 juli 2018: De Vlagberg te Sint Anthonis, Noord Brabant

Vandaag de laatste dag van onze heerlijke vakantie. Voor het eerst sinds jaren willen we allebei niet naar huis. Meestal in de laatste week van de vakantie kijken we al weer in onze agenda en lezen we vaker weer onze werkmail en begin ik alweer te bemoeien met de werkmail die voorbij komt. Deze week en deze hele vakantie niet. Waarom vragen we ons af? Nou….het was gewoon geweldig! Vooral het weer hielp enorm mee natuurlijk. Wat hebben wij geboft; vanaf het moment dat we van huis vertrokken tot de dag van vandaag uitsluitend zonnig weer met zomerse temperaturen tussen de 25 en 30 graden. Wat wil je nog meer in eigen land?

Afgelopen donderdag zijn we vertrokken vanuit Afferden naar deze plek in Sint Anthonis. De oplettende lezers hebben inmiddels al gemerkt dat we hier eerder en vaker zijn geweest. Maar wij kunnen echt iedereen de Staatsbosbeheer campings aanraden. Tenminste; als je van rust en natuur houdt!

We hebben bij aankomst op de Vlagberg eerst onze vuilwater tank geloosd in de daarvoor bedoelde put en meteen een volle tank schoon water tot ons genomen, om zodoende lekker de komende dagen in onze eigen douche te kunnen douchen. Een goede keuze geweest want ondanks dat de sanitaire ruimten hier elke dag een paar keer worden schoongemaakt, is het echt ongelofelijk hoe mensen op deze camping de toiletten achter laten. Let wel, dit is geen gezinscamping met losgeslagen jeugd, maar meer een 60+ camping in dit gedeelte van het seizoen. Het is niet druk en de mensen die er zijn, zijn ouder als ons. We drukken de gemiddelde leeftijd zal ik maar zeggen…

Maar hoe is het dan mogelijk dat mensen die dus volwassen zijn, kiezen voor een natuurlijke camping, de natuur dus weten te waarderen, met vlindernetten door de bossen lopen, het afval scheiden tot op het extreme af, dan zo’n gedrag vertonen met betrekking tot het schijten van afval in het toilet? Je kijkt toch achterom als je klaar bent met je boodschap? Je maakt de gootsteen en aanrecht toch schoon als je hebt afgewassen en laat deze toch netjes achter voor de ander die er ook gebruik van maakt? Ik kan er met mijn pet niet bij dat dit soort varkens bestaan op een natuurcamping. Maar goed…genoeg negatieve energie weer verbruikt vandaag.

Miriam had een fraaie plek uitgezocht vanaf de plattegrond, die werkelijk heerlijk was. We waren de laatste plek aan de buitenzijde van de camping, plek 33.  Deze plek, zoals bijna alle plekken hier, ligt tussen de bomen in een soort nis, waar je voor de rest geen andere campingbewoner kunt zien. Als we later over deze camping lopen zien we achterin nog veel meer mooiere plekken, dus we kunnen wel stellen dat deze camping echt tot onze favorieten behoort. Op de onderstaande foto zie je de Lambortinki staan linksboven in de foto.

IMG_1659

Nadat we alles weer hebben opgesteld en ingericht zijn we klaar voor de dag. Het middaguur op donderdagmiddag is net voorbij en we besluiten meteen de e-bikes te pakken en een route te gaan rijden die Miriam heeft gemaakt op de zeer gebruiksvriendelijke fietsknooppunten-app, genaamd “Fietsknoop”. Echt super eenvoudig om daar of een kant en klare route te gebruiken of er zelf eentje maken. Alle knooppunten in Nederland en Belgie staan erop. Wij op pad en we vinden het allebei geweldig dat e-biken. Je trapt toch aardig mee, maar voelt een fijne ondersteuning van de motor van de fiets. We rijden door de meest prachtige landschappen van deze omgeving. Veel bossen, maar ook de landweggetjes brengen je langs de mooiste plekjes van het brabantse land, waar het leven zo goed is.

Ook Joep heeft het steeds beter naar zijn zin op de fiets. Als een romeinse vorst laat deze stoere kerel zich rijden door Miriam, in zijn met koelmat voorziene riante mand. Het ontbreekt er alleen nog maar aan dat ie met een pootje naar iedereen wuift als we door de dorpjes rijden en hij echt de passanten aankijkt. Het is geweldig om te zien hoe hij in dat mandje zit en om zich heen kijkt. Af en toe draait ie zich om en bijt heel zachtjes in Mir haar rug of trekt aan haar topje. Hij heeft het echt fijn is onze mening.

IMG_1640

Om niet meteen weer de fout te maken om de ritten te lang te maken, maken we deze dagen onze ritten tussen de 30 en 35 kilometer per dag. Prima te doen, maar toch aan het einde is het fijn om te weten dat het een voldaan gevoel geeft. Vooral als je dan aan het einde van de route een gezellig terras weet te vinden. Vlak bij onze camping zit Restaurant de Heksenboom met een groot en op het oog gezellig terras. We vonden dat we wel een biertje verdiend hadden en namen er ook nog een borrelgarnituurtje bij. Allereerst duurde het al ellenlang voordat er een bestelling werd opgenomen, terwijl op onze tafel nog steeds de borden van onze voorgangers stonden. Toen eindelijk de bestelling was opgenomen verdween het tweekoppig horecapersoneel met tafels en stoelen naar het grasveld waar ze in alle rust (het was warm, dus begrip!) nieuwe terrassen gingen opbouwen voor een concert op die avond. Iedereen klaagde om ons heen dat er niemand op het terras aanwezig was. Toen wij ons tweede drankje wilden bestellen en er geen contact was met de obers, ben ik naar binnen gelopen om daar de bestelling op te geven en te melden dat er veel mensen waren die klaagden. Ook daar niemand aanwezig, totdat de kok eraan kwam lopen, keek mij aan en zijn kop naar beneden en hup zo de keuken in zonder een woord met mij te wisselen. Uiteindelijk toch een ober even aangeschoten (het liefst met dubbelloops..) en kwam ons drankje brengen. Was geen topbeleving!

Toen we de volgende dag weer een prachtige rit hadden gemaakt (wat kun je hier mooi fietsen zeg!!) met de fietsen, kwamen we op het eind weer langs de Heksenboom. We wilden graag lunchen en doorrijden naar het dorp hadden we geen puf meer voor, dus iedereen verdient een tweede kans, dus ook de Heksenboom. Vrijdagmiddag, lunchtijd, het hele terras vol en allemaal chagrijnige gezichten. De beide top-obers waren er ook weer, maar we zagen op het terras met minstens 80-100 gasten alleen maar de oudste, chagrijnigste van de twee. Ik zal jullie het verhaal besparen, maar na 20 minuten was onze tafel van de vorige gasten nog niet leeg geruimd en onze bestelling (al is maar eerst een drankje) niet opgenomen. We zijn opgestapt en doorgereden naar het dorp Sint Anthonis om daar bij de Eetcafe De 3 Burgemeesters te gaan eten. Hartelijk ontvangen, Joep er weer wat fans en volgers op zijn Instagram-account erbij, lekker gegeten en afgesloten met een heerlijk softijsje op verzoek van Mireke weer op pad gegaan naar de camper. Daar gisteren in de namiddag heerlijk weer gelezen, gedut, gelachen weer nieuwe plannen besproken voor de toekomst. Was wederom een superdag.

Vanmorgen, zaterdag, hadden we een vroeg begin met een lekkere wandeling door de bossen en duinen van dit gebied waarin we zitten. Joep had er duidelijk zin in en daardoor wij dus ook. Miriam wilde echter al snel van de gebaande paden af en dwars door de bossen en duinen struinen om mooie dingen te vinden.

IMG_1655

Op zich een prima idee, maar het pakte helaas anders uit. Of het heeft gelegen aan het feit dat ik nog niet gedoucht had, weet ik niet, maar het moment dat we dwars door de bossen gingen lopen, werd ik aangevallen door horden vliegen, muggen, horzels, wespen, bijen en ander gespuis. Ik werd er gek, maar vooral chagrijnig van! Voelde me bijna een ober van de Heksenboom…wat een ellende. Dat Miriam helemaal in een deuk lag van al mijn zumba bewegingen om deze onderkruipsels van mij af te slaan, maakte dat ik nog kwader werd en er klaar mee was. We hebben de wandeling afgemaakt op de gebaande paden en het was over de overlast van dit ongedierte. Ben me wel meteen gaan douchen toen we bij de camper kwamen. Alleen het douchen in onze eigen camper gaat niet meer. De douchebak is gebarsten. Neeeeeeej, niet toen ik er in stond, maar toen Miriam aan het douchen was. De douchebak is natuurlijk ook al 18 jaar oud, net zo oud als de camper en de bak is gewoon uitgedroogd en daardoor gebarsten. Balen, want we douchen eigenlijk altijd superfijn in onze camper. Contact gehad met de importeur van Eura Mobil om prijsopgave te doen voor nieuwe douchebak. Zal weer een paar honderd euro kosten, maar het moet opgelost zijn voor onze volgende trip. Ook vriend Kees, de campertechneut zal maandag even komen kijken hoe e.e.a. opgelost kan worden. Komt goed!

Dat we vandaag zijn gaan wandelen in plaats van gaan fietsen, zal te maken hebben met het feit dat na ruim 20 jaar niet fietsen, je niet opeens ongestraft in 1,5 week ruim 200 kilometer kunt gaan fietsen. Onderstaande foto geeft een goed beeld hoe we ons voelen…..

9da1f186-b0b8-4945-861c-92af116ddbc2

De rest van de dag doen we niks meer deze laatste dag. We besluiten om de restjes etenswaar uit de koelkast gezellig op te eten en voor de camper te blijven. Ook nog even met de drone gevlogen mooie beelden gemaakt. Vanavond maakt Mirreke nog even lekker risotto, rattatouille en gebraden kip op de buitenkeuken en dan beginnen we vanavond maar alvast met opruimen. Morgenochtend weer richting huis om zwager Kees zijn verjaardag te vieren. Eerst nog een zwoele avond onder de luifel, tussen de bomen, met kaarsjes aan, koffietje, sambucca en dan onder de wol.

PHOTO-2018-07-07-16-35-46

Onze conclusie is nu wel dat we het fijn vinden om in Nederland op vakantie te zijn als het weer acceptabel is. Ook verdere bestemmingen hoeft nu even niet. Noord Frankrijk, Duitsland, Belgie is prima om te vertoeven en veel te zien. Wat we niet fijn vinden is de dagelijkse verplaatsing naar een andere camping. Het liefst staan we 3 a 4 dagen op een plek, om zodoende ook ergens te zijn en te kunnen ontdekken. Op doorreis zijn, geeft een rusteloos gevoel. In 14 dagen 8 campings bezoeken is teveel en gaan we dus niet meer doen. In ieder geval hebben wij een heerlijke relaxte vakantie gehad met ook de wetenschap dat het weer enorm heeft meegespeeld in deze beleving. Het was waanzinnig lekker om weer met mijn maatjes Miriam en Joep op pad te zijn geweest! Vanaf maandag weer aan de bak en drukke week voor de boeg! Of we tussendoor nog weekendjes met camper weg kunnen weten we nog niet, dus misschien brengen we de camper ook wel een paar maanden naar de stalling. Jullie lezen het vanzelf wel bij het volgende blog van Camperjoy.

Omdat de foto’s die door Miriam gemaakt worden, altijd zoveel reactie’s oproepen, plaatsen we tot slot hieronder nog een aantal prachtige foto’s van de afgelopen dagen. Deze foto’s doen recht aan de prachtige natuur en omgeving hier en hopelijk brengt ze dat goed over op beeld.

 

 

 

30 juni t/m 4 juli 2018: Natuurcampings Raayerhof te Swalmen en Cokse Heide te Afferden

Aangezien we pas zondag 1 juli terecht kunnen op een favoriete camping van ons; de Cokse Heide in Afferden, moesten we dus een ingelaste overnachting doen ergens onderweg. De 2e nacht op Park La Clusure hadden we afgezegd, dus even op zoek naar een alternatief. Na 1,5 uur rijden hadden we onder de rook van Roermond een mooie natuurcamping gevonden in Swalmen bij Raayerhof, een boerencamping die prachtig gelegen was rondom een watertje en een singel met daaromheen weilanden met paarden. De dame die de camping runde was een zeer lieve dame, die nogal van een praatje hield. Wij hadden haast omdat de camper vol lag met boodschappen die snel de koelkast in moesten, aangezien met stilstaande camper geen stroom wordt voorzien aan koelkast. De temperatuur was ongeveer 29 graden, dus wij wilden graag in relaxmodus op deze camping. Daar dacht de dame even anders over. Vooral toen we vroegen of er een evenement naast de camping was gepland. We zagen namelijk een enorme feesttent met veel horeca tappunten en ander indrukwekkende decors. Hadden we het maar niet gevraagd….De dame wilde eerlijk zijn en aangeven dat er vanavond een festival was met goede live bands, maar dat er mogelijk enige vorm van bovengemiddelde decibellen op ons af zouden kunnen komen. We kregen telefoonnummers van gemeente ambtenaren om te klagen, procedures aan te vechten, etc. Want zij is al jaren bezig omwille van haar campinggasten het festival te laten verplaatsen. Onze pijnboompitten in de camper waren inmiddels ontkiemt en konden we de bladeren al weer vanaf halen, toen de dame uitgesproken was, de biefstuk was beef jerky geworden, en de melk volle boter…..ik was er klaar mee. Deze plek was alleen maar even om een nachtje te staan en eigenlijk vonden we het wel jammer dat we de volgende dag weer weggingen. Is een plek om terug te komen. Na het plaatsen van de camper nog even op de fiets wat boodschappen doen, terwijl Miriam rondom de camper alles gezellig maakt. Heerlijk avondje gehad, maar het licht ging redelijk snel uit en op tijd naar bed.

De volgende ochtend vlug alles inpakken en op pad richting Afferden, naar de Staatsbosbeheer camping De Cokse Heide. Hier waren we al een paar keer geweest en het is echt een plek voor ons. Midden in de bossen, plekken met privacy en veel diergeluiden in de natuur. Het is geweldig om hier in de ochtend de vogels te horen ontwaken. Ook hoor je soms onder of rondom je camper wat geritsel en denken we dat het een zwijntje of egel kan zijn. Voordat we ons kunnen nestelen vanaf 12.00 uur, moeten we eerst nog even ruimschoots boodschappen doen, want onze buren komen gezellig met hun dochter en schoonzoon een dagje kampeerbeleving meemaken met ons. Met dit prachtige weer lekker met elkaar borrelen en gezamenlijk heerlijk eten onder de boom die ons allen schaduw geeft. Hoe idyllisch allemaal..!

De middag en avond was supergezellig, maar met 6 man op een camping-gourmet plaat bakken is hetzelfde als op een plaat ijs een ei bakken…duurt even!! Enorm gelachen met elkaar en gewoon super dat ze vanuit Lelystad even op en neer knallen naar Afferden voor een portie gezelligheid!

PHOTO-2018-07-04-21-57-56

Nadat ze weg waren nog “even” de afwas doen en samen een afzakkertje genomen. We hebben doorgesproken waar we maandag zouden gaan fietsen met onze e-bikes. In Frankrijk lagen onze tongen op de grond toen we tegen de bergen aan moesten klimmen. Hier is alles vlak en goed te doen. We hebben er echt zin in. We maken een rit van ongeveer 30 kilometer op de GPS door de navigatie opdracht te geven om een lus te maken van circa 30 kilometer. De volgende ochtend na het ontbijt en tegen het einde van de ochtend alles in de fiets geladen wat mee moest; Joep, water, eten, poepzakjes, rugzak, mueslireepjes en een goed humeur. De rit was niet echt heel boeiend, aangezien we veel langs de doorgaande wegen rijden, in plaats van door de natuur. Maar we kwamen toch langs het bezoekerscentrum van Nationaal Park De Maasduinen en besloten daar even een koffie te scoren. Prachtige plek, waar je je waant in het buitenland. Het restaurant zweeft boven het water en je kijkt uit over het park met al het water.

Park de Maasduinen is echt een aanrader voor een ieder die er nog niet geweest is. Wat een prachtige natuur daar. We fietsen na de koffie nog door het park en via boerenweggetjes komen we weer terug bij de camping. Moe maar voldoen drinken we een koel biertje en doen onze schoenen en kleding uit om weer in camping-outfit de avond aan te vangen. Erg relaxte dag gehad samen en lekker gegeten op de gourmet plaat met ons tweeen. Dat ging een stuk beter als gisteren.

Dinsdagochtend eigenlijk hetzelfde ritueel als de maandag; lekker wakker worden en in de ochtend lezen, koffie, ontbijtje en rustig douchen en omkleden. Er is bijna niemand op de camping, dus het is muisstil. We gaan het qua fietsen wel even anders doen. Miriam download een app  die allerlei routes via fietsknooppunten maakt of zelf kunt maken. We schrijven de knooppunten op en gaan op pad. Het was een prachtige rit zoals we die graag doen, destijds ook met scooter, door de natuur, slingerweggetjes, akkers, mooie boerderijtjes, kleine dorpjes, waterpartijen, bossen en hopelijk ergens nog een gezellig plekje om te laven….Dat was het enige dat we niet tegenkwamen, een laafplek. Jammer.

En nog een collage met foto’s van de omgeving hier:

We maakten vanmorgen echter wel een fout door de beide accu’s van de e-bikes niet op te laden, omdat we dachten dat ze vol genoeg waren voor deze rit van 42 kilometer. Bij Miriam lukte dat prima, maar bij mijn fiets ging de accu ineens van 4-5 streepjes lading terug naar nog maar 1 streepje. Aangezien we ook nog boodschappen moesten doen, waren we iets van de route afgeweken om een supermarkt te bezoeken. Net vlak voor de supermarkt was de accu leeg van mijn fiets, dus moest ik zonder ondersteuning nog 8 kilometer fietsen met volle fietstassen. Dat was even andere koek moet ik zeggen. De e-bike zonder ondersteuning fietst niet fijn, of je moet in de 2e of 3e versnelling fietsen. Maar ja, dan moeten die korte kromme pootjes van mij enorm gaan draaien. Naast dat het er niet uitziet, is het ook nog eens enorm vermoeiend. Miriam bood heel lief aan om even de fietsen te ruilen, maar als ridderlijk type dat ik ben, weigerde ik dat natuurlijk…soms haat ik die mannelijke principes van me…..

Dat de sfeer er niet beter op werd, toen Mir ook nog dacht kortere route te weten en die het dus niet was, moge duidelijk zijn. Maar na aankomst op de camping was het leed al weer snel geleden en hebben we nog een fijne dag gehad bij de camper.

Vandaag, woensdag 4 juli, hebben we niet gefietst. Mijn derriere voelt alsof ik door King Kong van achteren ben genomen en ik moet er niet aan denken om op een zadel te zitten. Het weer voelt heel klammig en in de loop van de ochtend besluiten we om een lekkere wandeling met Joep te gaan doen en de fietsen niet te gebruiken. De afgelopen dagen waren warm, maar waren goed te doen. Maar vandaag voelt het of je onder een elektrische deken leeft. Onbehaaglijk en drukkend. Het is sowieso weer typisch ons dat wij na 20 jaar fietsloos te zijn geweest, op de warmste dagen van het jaar, meteen met ritjes van 30-40 kilometer te beginnen. Enthousiasme eist zijn tol.

Maar goed; wij aan de wandel met Joep door het prachtige bosgebied rondom onze camping. We lopen lekker en Joep is helemaal in zijn nopjes. We genieten echt van dit kleine kereltje en lachen ons rot om zijn capriolen. Dit teckeltje heeft ons leven zo in positieve zin op zijn kop gezet. Los van alle gekochte attributen, speeltjes, mandjes, inentingen, voedselpakketten, fietsmanden, GPS tracker, verzekeringen, kettingen, dekentjes, tuigjes, en alles wat ik nog vergeten ben, is het geen kostenpost, maar verrijking van ons leven. Mooi om te zien hoe die kleine haarbal zo op Miriam is gefocust. Prachtig om te zien. Ook in deze vakantie heeft ie geen problemen veroorzaakt en is hij superlief geweest tijdens het rijden en op de camping. Joep is een topper! Moest ik even kwijt….

Maar onderweg de wandeling zie ik opeens Miriam haar pupillen vergroten, standje paniek en schichtig kijkend. Ik vraag haar wat er is, maar ze moet enorm naar het toilet…..wat er in de wijde omtrek niet is. Ik zeg; ophouden en doorlopen! Ik zag aan haar loopje dat dat niet ging lukken en voordat ik het wist, zat ze hurkend en met dezelfde blik in haar ogen als Joep (“zit niet naar me te kijken als ik zit te bouten…”). Zoals Miriam altijd alles goed voorbereidt voor Joep qua spulletjes, had ze papier bij haar, natte doekjes en zakjes  om alles in op te bergen en weg te gooien als we weer thuis waren. Behalve die dampende bolus…die mag door de natuur worden geelimineerd! Mijn vrouw is gewoon een ordinaire wildpoeper!! Ik zou het niet kunnen, maar Miriam kwam erg gelukkig uit de bossen. Heerlijk de wandeling afgemaakt en bij thuiskomst de rest van de middag lekker voor de camper gezeten en de laatste avond hier op de grillplaat gekookt. Morgen weer op pad naar onze laatste bestemming deze vakantie: De Vlagberg in St Anthonis. Onze echte favoriete plek tot nu toe! Daar blijven we nog tot zondagochtend. Met dit weer en het buitenleven alsof we in Spanje of Italie zitten, blijven we zo lang mogelijk weg.

Mart en Mir 2018

29 juni 2018: Camping Parc La Clusure in Bure (Belgische Ardennen)

Nadat we deze ochtend afscheid hadden genomen van onze mini-camping in Menessaire, waren we nu onderweg naar een maxi-maxi camping. Niet dat dit soort campings ons ooit heeft getrokken, maar aangezien dat de zoon van lieve kennissen van ons daar als beheerder werkt en wij er veel over gehoord hadden hoe mooi en groot het was, hadden wij ooit aan hem beloofd om eens daar langs te gaan. Ook Joost, de zoon, had in het verleden al een plaatsje voor ons klaar gehouden, maar toen wegens andere oorzaken zijn we niet gegaan. Nu dus wel!

Even om een voorstelling te maken van waar we naar onderweg waren; de camping kan ongeveer 2500 mensen herbergen op zo’n 400 staplaatsen, 150 huur-caravans en heeft tevens diverse restaurants en theater’s op het terrein. Het is een 5-sterren camping en dat kun je ook wel zien. Alles is echt tot in de puntjes verzorgd en de omgeving is prachtig en natuurrijk in de ardennen. Maar ja….die 2500 mensen….die trekken ons totaal niet! We hadden aan Joost gevraagd of er aan het einde van de middag een plekje vrij was voor 2 nachten. Joost kennende wist wij dat we op een rustig veldje ver van het vertier wilden staan. Dat had ie goed gezien!

Maar eerst moesten we er nog zien te komen. De afstand tussen Menessaire en Bure in Belgie bedraagt zo’n 400 kilometer en aangezien we de eerste paar honderd kilometer binnendoor moesten, hadden we de dag wel nodig om er te komen. Uiteindelijk 7 uur over gedaan om over die 400 kilometer te doen. Vanaf Bourgondie lopen er geen snelwegen naar het noorden en naar de Champagne streek, dus dat kost even wat tijd. Wel een prachtige route gehad.

Maar aangekomen bij de camping had Roos, de vriendin van Joost, al de incheck-papieren voor ons klaargemaakt. Een medewerker begeleidt ons naar plek 434, op het achterste veldje, vlak bij een fraai riviertje wat achter de camping loopt. De rivier is wederom erg mooi begroeid met bomen langs de oevers, stenen in het water, kraakhelder water en prachtige doorkijkjes naar het verdere verloop van de waterpartij. Nadat we de camper hadden aangesloten op de prima plek, wilden we in verband met onze gaarheid van de warmte niet voor de camper zitten, maar aan de oever van de rivier in de schaduw. Heerlijk plekje!

Miriam had paar biertjes en zoutjes meegenomen en onze stoelen samen daar neergezet. Toen ook Joost even tijd had om ons te begroeten  en samen met ons een drankje nuttigde, konden we even bijpraten. Maar al snel moest ie weer aan het werk en zijn Mir en ik nog even bij de rivier blijven zitten en hebben Joep uitgelaten langs de rivier. De kleine veldheer is super in zijn nopjes en kwispelt de godganse dag achter ons aan. De lange rit van vandaag is ie alweer vergeten en ook toen was Joep geweldig in de camper. Rustig slapend en op zijn tijd op schoot om als een wijsneus ieder auto aandachtig te bekijken. Geweldig om hem zo deze weken mee te maken.

Tijdens het voorbereiden van het avondeten bij onze camper, werden we nogal zeer beklemmend betrokken in de gesprekken met onze buren. Dit gezin kwam uit Maastricht, erg aardige mensen, maar waren zeer opdringerig op zoek naar contact. We moesten bij hun komen zitten, meedrinken en binnen een paar minuten het hele levenspad werd uiteengezet. Ook hun hond was redelijk opdringerig zoekend naar spelen met Joep, kortom; een opdringerig geheel. Ook tijdens het eten steeds interactie zoeken en maar kijken of we reageren. We hadden er geen zin in.

Wij samen lekker vroeg naar bed en de gezelligheid buiten ging tot 2 uur in de nacht door, totdat Miriam er genoeg van had en naar ze toe liep of ze ook naar bed wilden gaan. Wat een gelach en gelal was het. Ook de volgende ochtend om 7 uur ging het spul weer tekeer buiten en hun hond om onze camper snuffelen en daardoor Joep weer blaffen en drukkig doen. De hoeveelheid van dit soort types zat alom om ons heen en dat is niet echt wat we zoeken, dus we besluiten om na 1 nachtje weer te vertrekken. Niet om de camping, want die is echt top als je dat soort vertier zoekt. Je hoeft eigenlijk met je kinderen het park niet af, zoveel is er te doen! Maar wij slaan even over en gaan weer door naar de volgende camping. Nederland gaan we weer betreden om nog een mooie 2e week vakantie door te brengen. We hebben Joost op de hoogte gebracht en hij begreep de zaak volledig. Was erg leuk om hem zo daar in zijn werkomgeving zo’n grote organisatie te zien leiden en hem ook nog even te hebben gesproken!

28 juni 2018: Mir en ik gescheiden van tafel en bed op Camping ‘A ‘l Ombre du Chateau in Menessaire!

Vanmorgen ruimen we in alle rust onze spullen op de camping op en maken ons klaar voor een niet zo’n lange rit naar een klein dorpje in het meer noordelijke deel van de Morvan; Menessaire. Daar hadden we een hele mooie mini-camping gezien met maar 6 staanplaatsen, inclusief een chambre ‘d Hote, dus de komende avonden wordt er voor ons gekookt. Dat zagen we wel even zitten, dus 2 nachten geboekt op deze camping. Het feit dat de eigenaren, Ton en Josien, van de camping Nederlands waren hielp ons ook om hiervoor te kiezen. Het frans spreken en verstaan gaat ons beiden niet zo goed af en daarom; in je eigen moerstaal kunnen praten aan tafel maakt het veel ontspannener!

Ménessaire is een dorpje in de Côte d’Or, een departement van Bourgondië, op 500 meter hoogte. Het ligt aan verschillende wandelroutes, zoals de Grande Randonnée de Morvan en de route naar Santiago de Compostella. De pas gerestaureerde kerk in het centrum staat schuin tegenover de Mairie (gemeentehuis). Tot voor kort had het dorp ook een hotel met daaronder een café, het oudste van de Bourgondië. Echter nadat de eigenaar van dit café niet meer in staat was om het café open te houden is deze nu dus ook gesloten. Het dorp heeft daarom nu geen centrale ontmoetingsplek meer om onder het genot van een pastis of un bierre elkaar te spreken. Het mooie van dit verhaal is dat de campingeigenaren nu dus in de basement van hun prachtige verbouwde traditioneel Franse boerderij omgebouwd hebben tot een super gezellig café. Beetje grotachtig, maar super ambiance! Het dorp kon het ook goed waarderen en nadat Josien haar horecavergunning aldaar heeft gehaald, kunnen ze dus binnenkort open gaan. Dat maakt de levendigheid van de camping alleen nog maar gezelliger, maar toch intiem. Miriam en ik hadden enorm zin om daarheen te gaan en nadat we van onze buren afscheid hadden genomen, konden we nog even naar het camperservicestation om water te af te storten en nieuw schoon water weer te vullen in de tank. Was weer een leuk moment; op de waterleiding stond 8 bar druk, dus het water spatte uit de tank en spoot mij nat. Nu leuk, maar op dat moment ergerde ik mij kapot. Wie zet er nou 8 bar water op een waterleiding? Maar goed; wij op pad. Nog even boodschappen doen bij de InterMarche en echt op pad.

De rit naar Menessaire was erg mooi qua natuur en omgeving, maar ook hier valt het op dat we door veel spookdorpen rijden, waar geen kip op straat loopt en de luiken voor de ramen dicht zitten. Doet een beetje luguber aan allemaal, terwijl je even later door een prachtig levendig mooi dorp rijdt met van die grove gele stenen en mooie ouderwetse winkelpuien en pleintje met café en koppelsteentjes. Maar echt even gezellig een terrasje pakken hier in dit nationale park zit er niet in. Vinden wij wel jammer, maar dat wisten jullie al….;-)

 

Na een rit van ongeveer 1,5 uur komen we aan bij de camping ‘A ‘l Ombre du Chateau en worden we allerhartelijkst ontvangen door Ton en Josien, de eigenaren van de camping. Aan de rand van het dorp ligt deze minicamping. Op een unieke plek, met een prachtig uitzicht, waar iedereen op de camping ban kan genieten.

Na een rondleiding te hebben gehad over de camping, de prachtige nieuwe sanitair-units, wasplaatsen, huiskamer bij slecht weer voor gasten, last but not least: de nieuwe herberg c.q. café ruimte. Het is echt een ruimte die je hier in deze contreien verwacht qua ambiance en inrichting. We zien hier de gezellige avonden met lokale gasten en campinggasten zo voor ons. Alleen op dit moment zijn wij de enigen die op de camping staan.

We vragen aan Josien wat we eten die avond en tijdens het welkomstdrankje van het huis, horen we de details over de aankoop van dit perceel en de transitie totdat wat het nu is; een waanzinnig mooi huis en comfortabele camping (voor 6 plaatsen!!). Josien geeft aan dat ze vanavond heerlijke coq au vin op tafel zet en of we dat lekker vinden. Geweldig vinden we het en was het! Superavond gehad! We vragen nog wat we de volgende dag eten, aangezien we voor 2 nachten geboekt hadden. Pizza is het antwoord. Ook lekker!

We tafelen nog wat na en eindigen bij een prachtige zonsondergang voor de camper en kijken uit over het schilderij wat voor ons is vormgegeven. Het avondlicht over de vallei en over de boerderij is fraai! En geen geluid wat je maar hoort, behalve de kakofonie van verschillende vogels.

Wij kunnen ons hier wel vermaken de komende dag, dachten we…..

De camper staat nog schever dan de toren van Pisa en het gebit van Cattweazzle destijds. Tijdens de nacht rollen we naar elkaar toe. Of eigenlijk moet ik zeggen dat ik over Miriam heen wals en als ik mij moet omdraaien dan moet ik met badkamerzuigbeugels tegen de wand mij afzetten. Dit wordt niks en we slapen beiden voor geen meter, zo schuin dat we staan! Maar kon je dat voor die tijd niet zien dan, horen wij jullie zeggen. Ja, we hebben alle hoeken geprobeerd van ons plekje, maar de grond was gewoon nergens echt egaal te noemen. Bij tentjes en wat kleinere caravans kun je met allerlei foefjes nog wel wat compenseren, maar met een camper van 7,40 mtr lang en 3,10 mtr hoog is dat wat anders. Uiteindelijk moest iemand het besluit nemen om te scheiden van tafel en bed. Ik zeg tegen Miriam: of JIJ eruit of IK! Maar iemand moet uit dit bed! Om over dit antwoord nu een prijsvraag uit te schrijven was te simpel, dus ik moest het bed uit en ben dus voor het eerst in 28 jaar huwelijk gescheiden van tafel (staat tussen de beide bedden) en bed. Ook voor het eerst nu in eigen camper op hefbed aan voorzijde van camper. Gordijntjes dicht, dus zodoende maak ik mijn eigen slaapkamertje. Voelde heel apart zo zonder Miriam naast mij.

De volgende ochtend waren wij zo brak als wat en ook het weer sloeg wat om in de bergen. Het was 18 graden en zeer zwaar bewolkt, terwijl de volgende dag het 31 graden zou worden en ook onze reisdag. Dat zagen we niet zitten en verstandiger was om dan deze bewolkte dag te gaan reizen en dus morgen in de zon ergens te kunnen zitten. Ton en Josien begrepen het volledig en dus na 1 nacht namen we afscheid van elkaar. Lekkere dag met ze gehad en we komen zeker nog een keer terug daar bij hun! We willen een keer in die kroeg zitten en gezellig met andere gasten een hapje eten! We kunnen echt een ieder die van rust houdt en mooie natuur deze camping aanbevelen! Was topdag! We besluiten nu door te rijden naar de Belgische Ardennen naar een camping waar de zoon van kennissen van ons werkt als beheerder. Het is een zeer grote camping, dus we schakelen vandaag tussen 2 (camping)werelden!

 

26-27 juni 2018: Camping 2Rives in Etang sur Arroux = Joep’s first swim in de Arroux!

Gisteren na aankomst op deze mooie camping lekker in de avond voor onze camper gezeten en redelijk op tijd naar bed gegaan. Om een uur of 11 gaat bij ons het licht uit en dan lekker slapen. De camping is erg stil en het enige dat we horen is het geluid van de direct achter onze camper lopende rivier, de Arroux. Dinsdagochtend lekker wakker worden in de strak blauwe lucht en in korte broek aan het ontbijt. Even op de fiets naar de bakker in het dorp en daar verse broodjes halen. Mir zorgt ervoor dat de tafel gedekt is buiten en de koffie en verse jus ‘d orange ingeschonken. Het ritje naar het dorp is zo gepiept en alleen de rij buiten met wachtende mensen maakt dat het wat langer duurt hier. Ook de bediening is relaxt en maakt een praatje met iedereen. Het kan dus nog gewoon; even tijd voor elkaar nemen.

Bij terugkomst bij de camper dus even rustig ontbijten en daarna lekker lezen in onze boeken. Einde van de ochtend lopen we even naar de rivier en komen we een ander nederlands stel tegen met een hond, Steffi. We praten wat met elkaar en de beide honden vinden elkaar erg leuk. Steffi springt en rent in het water en haalt stokken uit het water en wij hopen dat Joep ook eens aanstalten maakt om eens in het water te durven. Na verloop van tijd komt ie steeds verder in het water totdat Miriam in de rivier wegloopt en ik achter Miriam aan loop. Geweldig om te zien dat Joep dan even niet weet wat ie moet doen, maar dan blind achter mij aan loopt en overgaat tot zwemmen totdat wij bij Miriam zijn. Hij kijkt wat bedrukt, maar hij lijkt nu helemaal de smaak te pakken te hebben. Hij kwispelt erop los en begint net zo actief te spelen met Steffi in het water.

PHOTO-2018-06-29-21-53-25

Hij is niet meer te stoppen! We zeggen tegen elkaar dat we nu begrijpen dat ouders zo trots op hun kind kunnen zijn als ze een kunstje kunnen. Wij hebben dat al met onze Joep! We lachen samen ons rot om dit gegeven! Ach ja….laat ons toch!

We gaan na het waterballet terug naar de camper en lezen daar wat en doen een tukkie.. spannender wordt het niet! Na de middag pakken we onze fietsen en gaan een rondje maken rondom de camping. Het valt ons vies tegen hoe steil de wegen hier zijn en ook door de warmte merken we dat het meer moeite kost dan eerder deze week. Ook de provinciale weg is drukker dan gewenst en we besluiten om het rondje wat kleiner te maken en weer terug te gaan naar de camping. Joep zit wel lekker achterin zijn mandje en heeft het naar zijn zin. Dat geeft de burger weer moed, na het gepiep eerder deze week. De rest van  de middag lekker bij de camper gezeten en allebei lezend in ons boek.

PHOTO-2018-06-29-21-53-25 (1)

We vinden het heerlijk om niks te doen en te ontspannen. Miriam praat de hele dag op haar werk en ook ik zit altijd in besprekingen en onderweg met de auto, dus even niks is heerlijk! We hebben een soort gourmetplaat gekocht en in de avond zitten we gezellig buiten onder de luifel gezellig met drankje en hapje met elkaar te keuvelen.

PHOTO-2018-06-29-21-53-26

De buren zijn ook gezellig, dus dat maakt het ook allemaal aangenamer. Einde van de avond, na de afwas hoorde Miriam bij de ingang van de camping een hoop kabaal waarvan ze dacht dat er ruzie was. Ik had niets gehoord, maar toen ik weer naar Miriam wilde kijken, tegenover mij, was de nieuwsgierige vogel al gevlogen en stond ze op de eerste rij om een ordinaire knokpartij te aanschouwen tussen campingbaas en campinggast. Jaaaa, je maakt wat mee op de camping tegenwoordig! Na een tijdje kwam Miriam terug om verslag uit te brengen. Wat was het geval: er was een echtpaar die 6 maanden op de camping had gestaan, zonder betalen met de noorderzon gevlogen. De campingbaas heeft onderzoek gedaan waar de vogels gebleven waren en heeft beslag laten leggen op het salaris van de man. Daar was deze niet van gediend en kwam even verhaal halen door eerst de vrouw van de campingbaas te slaan en vervolgens de campingbaas op zijn bek geslagen. Zij helemaal overstuur, hij een gescheurde trommelvlies. Wat n drama voor deze hardwerkende mensen. We hadden zo met ze te doen. Met deze commotie zijn we naar bed gegaan uiteindelijk toen de rust weer was wedergekeerd.

PHOTO-2018-06-29-21-53-25 (1)

De volgende morgen was ik jarig en eerlijk is eerlijk; de hoeveelheid felicitaties die via de verschillende social media en whats app binnen kwamen waren hartverwarmend. Erg leuk om zoveel te mogen ontvangen. Dit betekende niet dat ik op mijn luie reet kon blijven zitten, want ik moest natuurlijk wel even naar de bakker om brood te halen. Ook maar meteen gebak voor de campingeigenaren meegenomen om een hart onder de riem te steken. We vonden het zo sneu voor ze! Werd erg gewaardeerd en in de loop van de dag werden we op de hoogte gehouden van de ziekenhuis onderzoeken van Rene de campingbaas in het ziekenhuis. In de middag nog met Joep gezwommen in de Arroux en voor de rest lekker thuis gebleven bij de camper. Relaxt dagje.

PHOTO-2018-06-29-21-53-24

Nog even met de drone geprobeerd te vliegen, maar er is teveel wind om een mooie vlucht te maken. Dan maar weer lekker lezen en gezellig voor de camper boekje, hapje, drankje doen. Morgen weer naar de volgende etappe. We gaan hier weg en zetten koers naar meer richting noorden van het park de Morvan; Een hele kleine camping in Messenaire met maar 6 plaatsen. We hebben erover gelezen en we hebben er beiden zin in om erheen te gaan. Prachtige uitzichten, rust, groene bossen om ons heen en op de camping kun je voor je laten koken en heerlijke maaltijd te kunnen nuttigen. Dat moesten we dan maar eens gaan doen! We houden jullie op de hoogte!