12 t/m 14 oktober 2018: Laatste weekend en afscheid van de Lambortinki

Dit weekend was voor ons het laatste weekend van dit jaar dat we op pad gaan met onze trouwe vriend, de Lambortinki. De komende weken komt het er niet meer van in verband met werkzaamheden aan ons huis en andere activiteiten op sociaal gebied. Dat dit werkelijk ons laatste weekend met onze camper “ever” zou zijn, was ook door ons niet verwacht. We hebben een paar weken geleden besloten om onze Eura Mobil Integra 680SB camper te koop te zetten op Marktplaats. Gedurende deze weken zijn er veel mensen geweest die de advertentie hadden gezien en ook best wel veel mensen die de advertentie als favoriet hadden opgeslagen. Het vermoeden was dan ook dat er wel binnenkort een potentieel geïnteresseerde zou komen kijken. Aangezien deze zich nog niet gemeld had voor dit weekend, hadden we nog wel zin om even weg te gaan door het mooie weer dat voorspeld was.

Vrijdag na het werk vlug wat kleren in de camper leggen, water vullen en de boodschappen voor dit weekend in de koelkast leggen. We besluiten om naar een wat grotere camping te gaan dan normaal, aangezien de natuurkampeerterreinen in de regio inmiddels zo vaak door ons bezocht zijn, dat het ons ook wel leuk lijkt om iets anders te gaan bezoeken. Dat is Camping de Scheepsbel in Doornspijk geworden. Lekker in de buurt, maar toch in een andere omgeving. Zoals jullie weten, het liefst in de bossen en deze camping voldoet daar ruimschoots aan. Direct in het bos lopen vanuit je camper en meteen de prachtige natuur in. De kleurschakeringen van de ontluikende herfst in de bladeren van de bomen, de geur van het bos en de mooie paden om over te lopen; Super!

C360_2018-10-13-11-11-36-527

Dat dit weekend werkelijk totaal anders zou verlopen als gepland hadden wij ook niet verwacht. Na een relaxte avond op vrijdag, ontvingen wij een appje van ons nichtje Denise dat ze de volgende dag wilde langskomen met haar vriend Daniel om wat afleiding te vinden in ons gezelschap. Deze week was een studie- en klasgenoot uit het leven gestapt en het verdriet dat er bij hun was, moest even een luisterend oor vinden om hun emoties te delen. Zaterdagochtend ben ik dus maar op de fiets naar het dorpje Doornspijk gereden om wat extra boodschappen te doen. In mijn eentje op pad met de e-bike en in de tussentijd ging Miriam met Joep wandelen in het bos. Aangezien ik geen GPS bij mij had, bleek achteraf dat ik nogal omgereden was om in Doornspijk te geraken.

Bij de Spar Supermarkt in Doornspijk even wat boodschappen gedaan en in ruil voor een YouTube filmpje opnemen voor een stroopwafelbakker in de winkel, kreeg ik 4 grote verse warme stroopwafels mee voor de visite. Was leuk om het filmpje te maken op verzoek van de bak-goeroe “Bakken met Niels”. Deze vrolijke koekenbakker vroeg of ik in een bepaald accent een video-opname zoud willen doen. Voor mij was een fransman die erg leuk en overdreven een filmpje liet opnemen. Daarna was ik aan de beurt. Aangezien ik uit Lelystad kwam, moest ik in het Amsterdams (hoezo vooroordelen?) zijn nieuwe boek aanprijzen en iets vertellen over de heerlijke stroopwafels. Nou…dat waren ze ook, dus ik hoefde niet eens te liegen…

Daarna vlug weer terug naar de camping fietsen en wachten op ons nichtje en vriend. Toen ze aankwamen hebben we hun heftige verhalen van deze week aangehoord en geprobeerd om ze op te beuren. Dinsdag 16 oktober is de uitvaart van hun klasgenoot en voor hun is het de eerste crematie zo triest en zo dichtbij, dus de impact is groot. We lunchen ondanks de emoties gezellig met elkaar en besluiten we om samen nog een wandeling te gaan maken en even nog met de drone te vliegen op de zandverstuivingen van De Haere natuurgebied in Doornspijk/Nunspeet.

 

Vlak voordat Denise en Daniel bij ons waren, werden we opeens gebeld door een man uit Friesland, die interesse had in onze Lambortinki. Of hij woensdag kon langskomen om de camper te bekijken. Dat kwam ons niet uit ivm de werkzaamheden van ons beiden, dus gaven we aan of hij dan niet beter naar de camping kon komen. Dan kon hij de camper in vol ornaat zien staan. Zo gezegd zo gedaan en net nadat onze visite wegging, kwamen deze mensen naar de camper kijken. Erg leuk om te zien hoe enthousiast ze waren, onafhankelijk van elkaar. Mir liep met de dame door de camper, terwijl de man en ik rondom de camper liepen en ik van alles kon vertellen over het wel en wee van dit o zo geliefde voertuig. Het voelde wel een beetje dubbel; al die mooie herinneringen en reizen en nu dan besluiten om hem van de hand te doen.

Samen nog een koffie en thee gedronken en nog wat gesproken over wanneer ze besluiten wat ze gaan doen. Ze wilden er nog een paar dagen over nadenken en uiterlijk woensdag zouden ze het laten weten. Ook zij hadden heftige tijden meegemaakt en waren ook toe aan weer vertier en rustig vaarwater. Hun eerdere camper was voor hun neus afgebrand naast hun huis door een vuurpijl bij een evenement. Afschuwelijk! Twee weken geleden hebben ze hun huis in Spanje verkocht en weer naar Nederland verhuisd. Vervolgens een huis gekocht in Friesland en nu midden in de verhuizing. Afscheid genomen van elkaar met de afspraak dat we sowieso wat zouden horen, ook als ze onze camper niet wilden kopen.

Dat was namelijk voor ons belangrijk om te weten, aangezien we anders aanstaande zaterdag de camper te koop zouden zetten bij World Next Door, de campermakelaar in Lelystad. Een goed en betrouwbaar adres en daar kon dan de camper staan totdat hij verkocht zou worden.

Door alle opwinding van de zaterdag met deze bezoeken, hebben Miriam en ik samen de hele avond lekker buiten gezeten voor de camper en besproken wat we gaan doen als alles volgens plan verloopt. De zwoele temperatuur en de sambucca zorgde ervoor dat we warm en knus onder de luifel zaten te genieten van wellicht onze laatste avond samen met deze camper. Toch weemoedig…onze eerste eigen camper met al dat plezier dat we ermee hebben gehad! En nooit ons in de steek gelaten.

 

Tot 22.15 uur buiten gezeten en toen maar naar binnen gegaan voor de laatste nacht dit seizoen in de camper en dus ook misschien wel ooit in de Lambortinki. Raar.

Zondagochtend lekker rustig wakker geworden en alles opgeruimd om tijdig naar huis te gaan. Daar alles weer uitgepakt en de rest van de zondag lekker thuis gebleven.

Zoals jullie al misschien vernomen hebben op Facebook of Instagram, hebben we inderdaad de camper verkocht en komen de nieuwe eigenaren de EuraMobil aanstaande zaterdag ophalen en overschrijven. Dan zijn we even camperloos…ook raar!! De komende weken en maanden gaan we op zoek naar onze Lambortinki II. Dat deze naam ook aan de nieuwe camper wordt gegeven staat vast. Maar wat voor camper het gaat worden weten we nog niet precies. Zeer waarschijnlijk gaat het een iets lichtere camper worden met normaal B rijbewijs en een iets andere indeling dan de Lambortinki I.

We houden jullie op de hoogte van de vorderingen en zullen het nieuwere exemplaar in ons blog dan ook introduceren binnenkort. We gaan de EuraMobil missen en de nieuwe eigenaren zullen er hopelijk minstens net zoveel plezier mee beleven als dat wij gedaan hebben. Aan al het goede komt een eind….maar de story continues…

20181018_125221

17 t/m 21 September 2018: Camping Olde Kottink te Beuningen (Twente)

We gaan de laatste week vakantie in en besluiten om de komende dagen in Twente te gaan bivakkeren. Nu ben ik totaal niet objectief daar waar het om Twente gaan, aangezien dit mijn geboortegrond is en waar mijn overgrote deel van mijn geliefde familie woont. Het fraaie Twente is het gebied tussen de rivieren Regge en de Dinkel in de provincie Overijssel. twentse land verken ik ook regelmatig op mijn motor, maar Miriam is hier nog niet veel geweest in haar leven. Uitsluitend familiebezoekjes, feestelijkheden of begrafenissen zijn doorgaans de redenen om hier te komen, maar dan nooit om te recreeren of verblijven. Daarom deze week een flinke dosis Twente op het menu! Ook Miriam even een spoedcursus Twenst laten volgen…

IMG_1982

Maar eerst nog even op Den Buizerd in Geijsteren alles opruimen en even afscheid nemen van onze buren de afgelopen dagen. Vooral even speciaal naar de “boze oude baas” van ons vorige blog gegaan om afscheid te nemen. De verstandhouding was inmiddels goed te noemen en een paar leuke gesprekken met de beste man gehad. Ondanks dat, ging het bijna weer mis bij het afscheid. Wat bleek: hij had mijn naam lopen Googelen en concludeerde dat ik nogal actief was op internet en had ons camperjoy blog gelezen welke over onze ruzie ging. Hij overwoog om weer boos te worden omdat we hem vooraf geen toestemming hadden gevraagd om het bericht te plaatsen (??), hij zichzelf goed kon redden en het woord “fragiel”, grievend vond….Miriam en ik bleven maar luchtig eronder en gaven aan dat het een persoonlijk blog is vanuit ons perspectief en dat in het blog niets anders stond dan dat er zich feitelijk had voorgevallen, zonder daarbij zijn identiteit prijs te geven. Niks mis mee! En ja….fragiel….het feit dat hij op zijn 80steeen operatie van zijn ruggegraat, een nierfunctie van nog geen 20% had, een aantal herseninfarcten had gehad, niet lang op zijn benen kon staan, laat staan lopen en nog een aantal andere aandoeningen had, mag je toch wel concluderen dat hij enigszins fragiel was.

Hij gaf aan dat hij dan nog wel zelf wilde reageren op het blog om zijn perspectief te verduidelijken. Miriam zei dat hij dan zelf zijn identiteit prijs gaf en op dat moment had hij in de gaten dat het eigenlijk nergens over ging. Hij besloot maar niet om boos te worden/blijven. Toen maar afscheid genomen van deze erg mooie camping Den Buizerd in Geijsteren en op pad gegaan naar de volgende bestemming.

We hadden vooraf via de telefoon de camping Olde Kottink gebeld met de vraag of een dubbel-assige camper van ruim 7 meter, met kleine Joep en schapennet welkom waren. Toen we het bevestigende antwoord hadden ontvangen zijn we op pad gegaan naar deze camping in het Twentse land. Een rit van 2 uur die prima verliep en we dus omstreeks lunchtijd waren aangekomen en onze camper hadden neergezet op een hele rustige plek, helemaal aan het einde van de camping, waar bijna niemand stond.

Camping `t Olde Kottink in het Twentse dorp Beuningen is gelegen in een prachtig glooiend coulisselandschap met kronkelige weggetjes tussen weilanden en door bossen. De camping ligt direct aan de rivier de Dinkel en in de nabijheid andere snelstromende beekjes met kristalhelder water. Zandverstuivingen afgewisseld door golvende heidevelden, fris groene weilanden en achter karakteristieke houtwallen liggen fraaie Twentse boerenhoeven verborgen.

Het platteland van Twente is een eldorado voor liefhebbers van rust, ruimte en verrassend mooie natuur. Kleinschalig en gemoedelijkheid staan hier voorop. Zo hebben wij ook deze dagen ervaren. Je wordt overal hartelijk en gastvrij ontvangen.

Beuningen is een klein dorp in de gemeente Losser, je weet wel; van de Johma salades! Het dorp telt ongeveer 1000 inwoners, in overwegend agrarisch gebied, ruim een kilometer ten zuiden van Denekamp.

Veel dorpsscènes voor het fictieve dorp Dinkelo in de Twentse soapserie Van Jonge Leu en Oale Groond zijn in Beuningen opgenomen. De geestelijke vader van die soap, de cabaretier Herman Finkers, woont een kleine kilometer verderop. We hebben hem jammer genoeg niet gezien hier.

De camping voelt hier als een warme jas. Mooie plekken, veel privacy, maar wat ons vooral opviel zijn de details op de camping die aangeven dat hier met veel liefde en aandacht een gezellige omgeving is gecreeerd. Wat zelfs ook mij is opgevallen zijn de boeketten met bloemen overal in de sanitaire ruimten, zitbankjes op het terrein, kunststukken van brons overal op het terrein, subtiel en niet overdone. Vooral bij de receptie stond een heel fraai kunstwerk van brons; een lange teckel. Miriam ging helemaal uit haar plaat en wilden meteen zo’n exemplaar kopen bij een lokale kunstenares, die het gemaakt had. Alleen bij de prijs van dit kunsstuk, was deze wens geteckeld…..975 euro…daar koop je bijna een echte rasteckel voor. Toch maar niet gekocht dus….

Het gaat redelijk met Miriam haar enkel overdag, maar in de avond zwelt hij weer helemaal op tot een bedenkelijk niveau. De hele dag stil zitten voor de camper is ook niet wat we willen, dus we gaan dinsdag maar een behoorlijke fietstocht in elkaar zetten op fietsknoop.nl. Na het ontbijt maken we de fietsen klaar en gaan lekker op pad.

Wat is het hier ongelofelijk mooi en wat een afwisselend landschap waar we doorheen fietsen. Via Beuningen fietsen we langs de Dinkel richting Denekamp. Vervolgens Berghum, Mekkelhorst, dan dwars door de Het Lutterzand, een prachtig natuurgebied met duinen, watertjes en slingerweggetjes door de bossen. We stoppen bij de duinen en het water om Joep te laten spelen in het water. Er zijn meerdere loslopende honden en onze viervoetige directie is helemaal in zijn nopjes! Geweldig om te zien hoe die beestjes met elkaar spelen.

PHOTO-2018-09-18-21-43-40

Joep in zijn element…..

We stappen weer op en gaan vervolgens via De Lutte, langs de weilanden en mooie saksische stijl boerderijen in een zonnig en fraai glooiende weggetjes weer naar Beuningen onze camping. Miriam is helemaal dol-enthousiast op de omgeving en wil eigenlijk zo snel mogelijk weer een rit maken. Onderweg natuurlijk nog even ergens geluncht en gezellig met elkaar zitten kletsen over allerlei onderwerpen die met het camperen te maken hebben. Ook de avond lekker buiten gezeten en tot laat zitten lezen en een drankje genuttigd.

De volgende dag zijn we beiden na een slechte nachtrust, maar bij de camper gebleven en alleen maar een paar keer met Joep wezen wandelen. Erg relaxt allemaal en voor de enkel van Miriam ook beter volgens ons.

Donderdag is dan de laatste dag dat we gaan fietsen en we hebben weer een mooie route uitgezet op de route-app. Beginnen in Beuningen en vervolgens richting Oldenzaal, om daar even een terrasje te pakken en ook om een ketting voor Joep in zijn fietsmand aan te laten meten. Joep wil niet meer in de mand als ook de stalen gaas overkapping van de mand erop zit. Hij is dan zeer onrustig en dat fietst dan weer niet lekker. Miriam had in eerste instantie van zijn loopriem een soort tijdelijke oplossing bedacht waardoor de overkapping niet meer nodig was. Dat was een prima idee, want de eigenwijze teckel was meteen stuk rustiger en kon vrijer bewegen in de mand en daardoor ook meer zie. Mensen die ons tegemoet rijden, moeten lachen als ze Joep langs Miriam zien kijken onder haar colbert door. De nieuwsgierige guitert heeft de lachers op zijn hand. Maar dan plots…Joep spring uit de mand en verhangt zichzelf aan zijn tuigje en bungelt naast de fietsmand. Miriam verbreekt vervolgens het wereldrecord een fiets tot stilstand brengen vanaf 25 km p/uur naar 0 km p/uur en pakt Joep weer op. Alle drie hebben nu een hartslag van 200 en zijn enorm geschrokken. In Oldenzaal gaan we op zoek naar een dierenspeciaalzaak, maar eerst even op de Groote Markt in Oldenzaal gezellig lunchen bij een tapas zaak. Mooie plek op een druk plein met veel volk op de been. De tapas waren erg lekker en ook hier worden we benaderd door een erg leuke vrouw die helemaal uit haar plaat gaan als ze Joep ziet. Zij heeft exact dezelfde kleur dwergteckel als Joep is en wil meteen de foto’s laten zien van haar teckeltje. Wat zouden ze mooie pups samen kunnen maken oppert ze. Erg leuk mens, waarvan je direct denkt dat je haar al jaren kent en vertrouwd voelt. Was even leuk.

Na de lunch dus op zoek naar de dierenspeciaalzaak om 3-punts ketting te kopen voor in de mand. Dat hadden we snel gevonden en de eigenaar van de zaak maakte meteen de ketting vast aan de mand en Joep. Wij op pad en na een tijdje vonden we Joep zo stil in zijn mand. Nu kan ik dat snappen, toen ik zag hoe hij vast zat. De 3-punts gordel zat helemaal verstrengeld en strak vast om zijn kleine balletjes. Tja, dan zou ik ook heeeeeel stil blijven zitten en over pups maken nadenken is al helemaal gevaarlijk, want strakker dan strak kun je niet hebben bij die knikkertjes. Miriam en ik hadden de jongeheer (Joep dan he) snel bevrijdt en konden weer op pad. De ketting is dus niks voor deze mand. Gaan we nog wel iets anders op bedenken. Want dat Joep het erg leuk vind op de fiets is wel duidelijk. Hij kraait het uit en ruikt en ziet van alles onderweg. Wij ook!

Wat is het weer een mooie omgeving. Via vooral boerenweggetjes rijden we terug naar Beuningen en brengen daar de laatste avond in gepaste sfeer door. We ruimen wel alvast de luifel op en leggen de stoelen in de luiken van de camper want er wordt vannacht storm en regen verwacht. Maar toen we alles klaar en schoon hadden gemaakt, gebeurde iets waarvan we vreselijk baalden. De boer naast de camping ging gras maaien en de wind stond precies onze kant op en dat gaf het volgende resultaat; De camper zat buiten en binnen vol met stof vanaf het land. Jammer maar helaas…

De volgende ochtend alles rustig klaar gemaakt voor vertrek en zijn we omstreeks 9 uur in de ochtend gaan rijden om vervolgens om 11 uur in Lelystad weer thuis te komen. Ook weer lekker! Deze vakantie is totaal anders verlopen dat we gehoopt en gepland hadden, maar ondanks de enkelproblemen van Mirreke hebben we het toch leuk gehad en vooral ook met mooi weer. Wat een zomer hebben wij achter de rug! De beste ooit, volgens ons. En Joep? Nou die zit al weer klaar voor de volgende trip!

PHOTO-2018-09-22-11-59-31

De komende week staat in het teken van weer aan het werk en de Lambortinki krijgt de komende weken een kleine facelift, maar dat zien jullie later via dit blog nog wel. Tot dan!

14 t/m 17 September 2018: Camping Den Buizerd in Geijsteren (Limburg)

Na alle commotie van de afgelopen week, kunnen we nu stellen dat we in rustig vaarwater zijn gekomen. De camping die we donderdagmiddag hebben aangedaan, camping Den Buizerd, bleek een gouden greep te zijn. De rust, ruimte, natuur en de kampeerplek zijn echt geweldig. We lopen zo de natuur in en we kunnen allerlei verschillende kanten op om steeds nieuwe wandelingen te maken. Ook de E-bikes gaan lekker hier op het vlakke land van Noord Brabant en Noord Limburg.

Ook is het erg fijn om inmiddels met de ruzie-buurman vanuit ons laatste blog, een goede en prettige band te hebben opgebouwd. We praten vaak met elkaar en de man is zeer onderhoudend in zijn verhalen over vervlogen tijden. Het valt ons gedurende deze dagen op dat voor hem het ouder worden en in zijn “nadagen” vertoeven hem niet makkelijk valt. Ook zijn gezondheid en de fragiele fase waarin hij zich bevindt, baart hem zorgen. Weer een operatie op de planning die er niet om liegt. Al pratende blijken we veel gemeen te hebben qua werkverleden in de zorg en de toevalligheid waardoor we erin zijn gaan werken. Kortom; het begin van onze relatie was stormachtig, maar inmiddels is alles goed zo. Fijn!

Dit blog zal niet in het teken staan van andere conflicten en ongelukken. Alles gaat goed hier en we zitten in ons normale routine. Ook met Miriam gaat het met de dag beter met de enkel en is ze zelfs al weer aan de wandel geweest en het fietsen gaat haar zeer goed af. We hebben de afgelopen dagen weer mooie ritten samen gemaakt door de prachtige omgeving hier. De gemoedelijkheid van de mensen en de hartelijkheid als je ergens binnen stapt is ontwapenend in deze kleine dorpen op het platteland. Wij houden ervan in ieder geval.

Precies op de grens van het gastvrije Limburg en Brabant ligt het Landgoed Geijsteren, met daarop een prachtige natuurcamping. Tevens hebben zij ook nog een natuurcamping in het aangrenzend bosperceel waar wij nu staan, Den Buizerd. Het is onderdeel van 700 hectare groot Landgoed Geijsteren. Dit landgoed nabij de Maas, is goed toegankelijk voor onze camper en heeft een klein maar super schoon sanitairgebouw en afwasplaats. Het doet een beetje engels en dus truttig aan, maar het voelt direct goed als je het terrein oprijdt. Het natuurgebied Nat Park de Maasduinen is aan de overzijde van de Maas binnen handbereik. Wandelend op het landgoed komt u bij de St. Willibrorduskapel en de Rosmolen in het bos. De prachtig gerestaureerde ruïne is op loopafstand van de camping. Geijsteren, echt een oase van rust in prachtige natuur.

PHOTO-2018-09-16-18-00-17 (2)

Naast dat we gewoon bij onze camper buiten hebben gegeten, gedronken, geslapen en gelachen, zijn we natuurlijk ook op pad geweest. De eerste wandeling was er eentje om het gebied een beetje te verkennen en hebben we rondom aspergevelden, een golfbaan en bossen gelopen. Was fijn om Joep weer helemaal los te kunnen laten lopen na de teleurstellende dagen in Frankrijk. Tjonge wat genieten we van de vrolijkheid en energie van dat kleine ventje.

PHOTO-2018-09-16-18-00-18

De volgende dag na het ontbijt zijn we op de fiets gestapt en hebben we een mooie rit gemaakt door de omliggende landschappen, dorpjes en stadje Venray. Plaatsjes als Oostrum, Oirlo, Wanssum, Merselo en Smakt (daar moest ik meteen aan eten denken en was dat de reden om iets te gaan zoeken…). Het weer is werkelijk heerlijk om in te fietsen. Met een temperatuur van 20 graden, zon en een wolkje hebben we flink de snelheid erin.

Na de fietsrit zijn we thuis gekomen bij de camper en hebben daar even een kleine siesta gehouden en hebben we gelezen in alle rust. We zijn de enigen die nu aanwezig zijn op de camping. Toen einde van de middag hebben we Joep uit zijn coma gehaald en toen we de hondenriem lieten zien, was het mannetje er weer direct klaar voor. Miriam wilde graag de wandeling maken richting de watermolen De Rosmolen, gelegen midden in het bos. De wandeling er naar toe was fraai door de kronkelende paadjes, bruggetjes, beekjes en vennetjes en het felle zonlicht dat door de takken van de bomen scheen.

De Rosmolen is een molen die in 1928 geheel is stilgelegd door verkoop van het stuw en waterrecht. De molen is aan het einde van de tweede wereldoorlog nagenoeg geheel vernietigd door de duitsers, maar in de jaren daarna volledig is gerestaureerd. De molen is een rosmolen, een door een paard aangedreven molen die door de Oostrumse beek loopt. Het molentje ziet er mooi uit en werkt nog bij een geschikte waterstand.

Nadat we hier hebben rondgelopen zijn we weer door de bossen huiswaarts gelopen en daar lekker buiten ge-bbqt en vervolgens in de avond filmpje gekeken binnen. Ondanks het mooie weer, koelt het in de avond wel enorm af. Ook dat vinden we kneuterig gezellig; de ramen en gordijnen dicht, TV aan, Nespressootje en Likeurtje erbij en erg gezellige avond zo. We slapen door het afkoelen ook erg lekker in ons kribbe.

De volgende ochtend weer hetzelfde ritueel. Wakker worden, afwasje doen, koffie en weer op de fiets. Ook deze rit is weer prachtig en we komen erg veel verschillende kleine kapelletjes tegen langs de weg. Miriam stop bij elk kapelletje om te lezen waarvoor elk kapelletje dient. Om gek van te worden. Ben al blij dat ze dat niet doet bij elk dakkapelletje dat we tegen komen…Ze is van goede katholieke komaf en de naam Maria, dus daar zal het aan liggen, die schat!

We rijden beide dagen zo’n 35 kilometer en na de rit van vandaag komen we langs ons dorp Geijsteren, waar een erg goed restaurantje moet liggen, ’t Trefpunt. We besluiten om daar te gaan lunchen en aangezien we bijna weer bij de camping zijn, durven we het aan om een biertje en wijntje bij het eten te nuttigen. Jaaaa, we zijn ons er eentje! Omdat we in Limburg zijn, bestellen we voor het eerst in ons leven Limburgs Zuurvlees met friet en sla. Het klinkt niet erg lekker, maar was het verrassend genoeg wel! Een soort van draadjesvlees maar dan gemarineerd o.a. in azijn. Nu had Miriam de laatste dagen al genoeg azijn gezien, dus ik dacht daar begint ze niet meer aan.

PHOTO-2018-09-16-18-00-17

Even een bijzonder weetje die we hebben geleerd van een zeer ervaren verpleegkundige die we vorige week spraken op de camping in Epen. In verband met de enorm gezwollen enkel van Miriam adviseerde hij om een theedoek helemaal de doordrenken met azijn en deze om de enkel te zwachtelen. Het blijkt dat de azijn de zwelling weghaalt en de genezing bespoedigt. Het werkt echt. In de dagen dat we met azijn hebben gewerkt was de zwelling van de voet, helemaal geslonken tot minimaal. Elke dag dat Miriam een wandeling maakte, zwol hij weer op en na de azijn behandeling de volgende ochtend weer veel minder. Was top-tip!

Nu is het de laatste avond hier in Geijsteren en pakken we onze spullen weer in om naar een volgende bestemming te gaan. Zoals we en nu over denken gaat het weer een natuurcamping worden in Beuningen, nabij Denekamp in Twente. Morgen even rustig wakker worden, de boel inladen en aan het einde van de ochtend weer op pad. We gaan hier zeker nog een keer terugkomen, maar dat spreekt wel uit de foto’s van Miriam in dit blog. Het is echt een aanrader voor mensen die van de natuur en rust houden. Oh ja…en gemoedelijkheid!

10 t/m 14 September 2018: Rondje ellende door Elsas, Vogezen, Zuid Duitsland en Venray

Voor de mensen die enigszins een donkere kant hebben of zelfs aan de anti-depressiva zitten, zou ik aanraden om dit blog over te slaan en niet te lezen. Zoals jullie in het vorige blog hebben kunnen lezen is onze vakantie niet erg lekker begonnen en ik kan een tipje van de sluier oplichten: het is er de afgelopen week niet beter op geworden. Maar….het is niet zo donker of het wordt altijd weer licht! Zo zullen we ook eindigen met dit blog, dat beloven we! Dit relaas is wat langer door alle omstandigheden deze week. (cliffhanger!!…..blijf lezen!!)

Afgelopen maandag zijn we uit Limburg vertrokken om het mooiste weer in de nabijheid op te zoeken, namelijk de Elsas in Frankrijk. Ondanks dat we bij elkaar hadden aangegeven dat we niet veel kilometers te willen gaan maken en in Nederland blijven, sloeg het weer in Nederland om en dus op zoek naar een nieuwe dosis zonne-energie. Het voordeel van een lang stuk rijden met de camper is het feit dat Miriam dan met haar enkel rustig kan blijven zitten met het been omhoog en ik ook een paar uur kan zitten omdat Miriam geen commando’s geeft wat ik allemaal moet doen, nu zij immobiel is. Een duidelijke win-win dus!

Onderweg verliep alles op rolletjes. De Lambortinki ging als een speer en mooi op tijd kwamen we op de plek van de bestemming aan. Ook Joep is werkelijk geweldig onderweg. Hij geeft geen krimp en ligt heerlijk te slapen in zijn bench of op een kussen achter onze stoelen. Onderweg een paar keer stoppen om hem uit te laten en meteen buiten kwispelend vrolijke teckel. Niks te klagen dus!

We hadden op internet naar een natuurcamping gezocht omdat we daar het beste gedijen. In de Elsas zouden we gaan staan op Camping Huttopia te Wattweiler. Een prachtige camping gericht op buitenleven en adventure-activiteiten. Niet schrikken hoor; ik ga niks doen hier! Bij aankomst even inchecken en we mochten een plek uitzoeken waar we maar wilden, maar als we echt rust wilden moesten we meer naar beneden op de camping rijden, daar was het het rustigst. Tijdens het naar beneden rijden langs de beroerde wegen van de camping kwamen we op het laagst punt van de camping aan op prachtige plekken midden in de bossen. Ook een klein ultramodern 2e sanitairgebouwtje tot onze beschikking, dus de komende dagen konden we lezen, lezen en nog eens lezen. Miriam was echt nog te immobiel om onze normale activiteiten te kunnen uitvoeren; wandelen en fietsen. Mooi weer erbij, koelkastje gevuld voor de komende dagen en dus in passieve stand. Na het opbouwen van ons kamp bleek dat de stroomaansluiting niet werkte, dus ik moest naar de receptie om hierover melding te maken. Aangezien de receptie helemaal boven  op de berg was en wij beneden stonden, een fikse wandeling via steile weggetjes noodzakelijk. Totaal buiten adem en nadat 90 liter zweet via alle porieen vanuit mijn corpus hadden verlaten, kwam ik luchtig binnenstappend bij de receptie aan. De heer van de receptie zei dat ie het meteen op ging lossen en weg was ie op zijn fiets. Aangezien de wet van de zwaartekracht in mijn voordeel werkt als ik naar beneden moet lopen, liep ik als een hinde ook weer terug naar mijn camper. Alleen ging de massa soms te snel aan de haal met de neerwaartse beweging en leek het zowaar alsof ik rende….om net niet te vallen… Maar goed, na terugkomst bij de camper beval akela Miriam dat ook heerlijk even de was gedaan moest worden, het chemisch toilet geleegd en gereinigd moest worden en dat de afvalzakken naar de container moesten worden gebracht. Al deze faciliteiten waren boven op de berg.

Nou….dat viel even tegen. Weer die takkeberg op. Een klimgeit zou er niet eens aan beginnen, maar ik moest dus met volle wasmand, daarna nog een keer met chemisch toilet en tot slot nog een keer met lege flessen en vuilniszakken omhoog. Niet lopend in ieder geval. Hup..mijn fiets van de drager af en ik fietsen met mijn e-bike. Dat was ook geen succes en steeds bijna vallend zo langzaam en weer hevig zwetend naar boven. Ik zag er als een berg tegenop. Na een paar dagen hier te hebben vertoefd, begon het te vervelen dat statische op 1 plek. De druppel was dat Miriam naar boven wilde wandelen om een biertje op het barterras van de camping te nuttigen. Wandelend en vloekend aangekomen boven, bleek door omstandigheden de bar gesloten te zijn. Toen was de maat vol in deze hel; Wij dus weer spullen ingepakt na 2 nachten en op zoek naar een meer toegankelijke plek om te gaan staan. In alle eerlijkheid moeten we melden dat het een prachtcamping was, maar niet voor immobiele personen. Jammer!

Onze keuze was toen gemaakt om naar de Vogezen te rijden om zodoende terecht te komen op een erg fraaie camping aan een bergmeer en ook met mooie weersverwachtingen de komende dagen. Er zat een supermarkt bij, een restaurantje en super uitzicht vanaf de camping op het meer. Ik zal jullie nu maar waarschuwen dat dit een recorddag is dat we op 3 campings hebben uitgeladen en ingeladen. Nadat we op Huttopia alles hebben ingeladen, gingen wij op pad naar Camping Les Jonquilles in Xonrupt-Longemer in de Vogezen.

De route was werkelijk geweldig om te rijden. Via mooie landbouwgebieden en leuke kleine dorpjes begonnen we aan een bergetappe met onze Lambortinki. Deze heette de Brabont Pas.

De Bramont-pas is een pas van het massief van de Vogezen , oplopend tot circa 1000 meter hoogte. Het scheidt de Lorraine en de Elzas , en is de provincie grens tussen de Vogezen – stad La Bresse – en de Rijn – Common Wildenstein .

De pasweg, die het hele jaar begaanbaar is, heeft aan de Elzas zijde een zeer kronkelig profiel dat veertien haarspeldbochten verbindt. Het is echt een prachtige weg met mooie vergezichten en dus tot zover ging de dag weer prima.

Bij aankomst bij de Camping Les Jonquilles werden we hartelijk ontvangen en kregen we een mooie plek toegewezen. Plek 80, grote kavel op hoek van een straatje, onder een boom, met uitzicht over het meer. Wij helemaal superblij, want het voelde ook goed meteen. Hup! Alles uitpakken en lekker alles klaarmaken voor een gezellige lunch buiten. Mir maakt er altijd echt een feestje van door echt uit te pakken met plankje met lekkere spullen erop, wijnkoelertje met flesje Rose en biertje voor de butler! Heh….gezellig! We zitten net en er komen een partij wilde wespen op onze af en bedekken al het eten en ze blijven maar komen in grote getalen. Shit…wij schrikken ervan en proberen nog met netjes het eten af te schermen. Geen ontkomen aan! Echt, tientallen wespen als een kluwe om ons hoofd aan het zwermen en op ons eten! Kwaaier kun je me niet krijgen….aan mijn eten komen!!

PHOTO-2018-09-14-15-01-05

We waren er weer klaar mee en dus al het eten weggegooid. Vervolgens zitten ze om Joep heen en wordt onze kleine veldheer in zijn lip gestoken. Zijn botox-lip ziet er heel indrukwekkend uit. Zo zielig hoe dit kleine viervoetertje schrok en overstuur was. Wij nog overwogen om ergens anders op het terrein te gaan staan en nog gekeken of we een wespennest in onze boom zagen zitten, maar konden niets vinden. Andere mensen zeiden ook dat ze veel last hadden van wespen, maar dat ze wat ons overkwam nog niet eerder hadden gezien. We waren beiden ook gedoucht, dus dat kon het ook niet zijn….

PHOTO-2018-09-14-15-01-45

De wespen bleven maar komen en ook nu zaten ze in de camper en onder de luiken. Wij keken elkaar aan en zeiden dat we hier geen zin in hadden. Inpakken maar weer en op pad.

Volgende etappe op deze dag was richting Freiburg te Duitsland om dan daar maar in het Zwarte Woud ergens een plekkie te vinden. Dat was niet zover rijden en dus kwamen we daar einde van de middag aan op een camping die we goed vonden eruit zien. Mensen, wat een drukte in deze streek met pensionada’s met campers, caravans en tenten. Alle campings die we wilden zaten vol. Bij een camping die we wilden, boden ze nog wel aan om met onze camper op de parkeerplaats te gaan staan. Wel voor het volle pond natuurlijk…dacht het niet! Wij dus weer zoeken en uiteindelijk begin van avond op Ferienpark Badenweiler te Badenweiler aangekomen. We waren het zo zat dat we eigenlijk al blij waren dat we een plek hadden. We hadden namelijk van tevoren gebeld. Bij aankomst hadden we de keuze om dichtbij het sanitairgebouw te staan of een plek met fraai uitzicht. Doe maar met fraai uitzicht zeiden we. Wij blij en hoopten dat we de komende dagen hier zouden kunnen blijven staan. Stom dat we niet vooraf de plek zijn gaan bekijken, maar ja…

Nou, het mooie uitzicht was waarschijnlijk een Skoda Fabio uit 2003 en een chateau caravan. Nu is chateau natuurlijk wel frans voor een kasteel, dus was dat dan het mooie uitzicht? En net boven de heg op 5 meter afstand zagen we nog het topje van een berg op afstand. Tevens stond naast ons een man die op zijn camper groot had staan: Jezus Leeft en aan de andere kant stond een ouder echtpaar die net een nummertje hadden gemaakt, want we hoorden een gepiep uit de caravan komen en de man had rode knietjes toen hij de caravan uitkwam. En dat alles binnen 3,5 meter van ons. Aangezien we altijd op natuurkampeerterreinen staan met grote plekken met veel privacy, kunnen jullie je wel voorstellen wat wij de volgende ochtend hebben gedaan. Inpakken en met gierende banden weg van hier. Wel heerlijke flammenkuchen gegeten op de camping.

De volgende ochtend zien we dat de komende week in Nederland weer fraai nazomerweer is en besluiten we weer naar Nederland te vertrekken. Duur rondje Europa met hoop ellende en weinig plezier. Ook onderling voelde deze week niet prettig. Miriam veel last van enkel die kobaltblauw is en net zo dik als mijn middel. We zitten duidelijk niet in ons ritme. Niet wandelen en niet fietsen.

We gaan op pad en besluiten om de rit in 1 dag te doen, dan zijn we tenminste op de plek. De rit gaat via uitsluitend de snelweg en gaat zeer voorspoedig tot aan 50 kilometer voor de nederlandse grens. Een file van 2 uur door een ernstig auto-ongeluk, waarvan het slachtoffer het niet meer kan navertellen. Er is dus een familie met heel veel intens verdriet en in dat licht valt dat geneuzel van ons in het niet. Dus dat beseffen wij ons ten zeerste. We hebben zin in de week in Nederland en nu alleen nog maar in positieve stand!

PHOTO-2018-09-14-15-01-56

Met Miriam gaat het overdag beetje bij beetje beter met haar enkel en doordat we in Nederland zijn, hopen we weer te kunnen fietsen over vlakke ondergrond. We komen aan op Landgoed Geijsteren in Geijsteren, vlakbij Venlo. Dit is ook een natuurkampeerterrein en is een groot veld waarop caravans staan. Ziet er netjes uit maar ook weer erg vol en druk. Ook hebben zij een groot bosperceel en daarop ligt camping de Buizerd, midden in een natuurgebied. Dat spreek ons meer aan en we besluiten om daarheen te rijden. Daar aangekomen zien we een terrein dat helemaal ons ding is. Midden in de bossen, mooie en ruime plekken voor de rest niet zoveel toeters en bellen. Knus sanitairgebouwtje en maar 5 caravans op het terrein. Bij de receptie op het landgoed hadden ze aangegeven dat we gewoon ergens konden gaan staan waar wel wilden, de beheerder kwam later op de avond wel even gedag zeggen. We kiezen een erg fraaie plek uit bij een open plek tussen de bomen om zodoende ook nog veel zon op ons perceel te krijgen. Vinden we erg lekker!

Nadat we weer kamp hadden gemaakt waren we meteen in een andere stemming en hebben we lekker buiten gegeten op de Safari Chef BBQ en tot ongeveer 21.00 uur buiten gezeten. Toen naar binnen gegaan en nog even een filmpje gekeken. Joep is ook helemaal door het dolle hier. Hij kwispelt er lustig op los en ook het wandelen in de bossen is zijn lust en zijn leven. De vakantie kan nu in volle glorie aanvangen….dachten we!

We hebben een enorme rel veroorzaakt op deze camping en dit heeft geleidt tot een enorme ruzie waar de beheerder heeft moeten tussen springen voordat Miriam en ik wat tikken zouden krijgen. Erg heftig allemaal en we stonden nog enige tijd te beven op onze benen… dit hadden wij nog nooit meegemaakt. Wat was het geval?

We hoorden vanmorgen een andere campingbewoner, die tegenover ons staat op 30 meter afstand, tegen de beheerder klagen over onze camper en dat wij op een mooiere plek als hem stonden. Aangezien ik hoorde dat het over ons ging, ben ik ernaar toe gelopen en gevraagd of er een probleem was met ons.

De beste meneer, 80 jaar oud, maar kranig baasje, begon meteen van leer te trekken wie ik wel niet was om op die plek te gaan staan, als er nog 30 andere plekken beschikbaar waren. Zo’n achterlijke verhuisauto (hij bedoelde onze camper) tegenover zijn uitzicht. Van die yuppen die van hun laatste centen perse een tandemasser camper moesten kopen en niets, maar dan ook niets te zoeken hadden op een natuurkampeerterrein. En dan ook nog die klotehond en dat net om de camper heen. Belachelijk!

Ik bleef rustig en begreep niet wat het probleem was. Ik antwoordde dat ik een plek mocht uitzoeken waar ik maar wilde en dat ik het met hem eens was dat ik ook irritant vind als er zoveel plekken zijn, dat mensen dan toch “dicht” op elkaar staan. Maar achterin het bos was het zo dicht bebost, dus niet veel daglicht en dat we dat niet wilden en dat deze plek waar we nu staan het meeste zon had. En dat ik vooraf gecheckt had of grote tandemasser campers welkom waren en honden welkom waren. Het net rondom de camper hadden we ook gevraagd aan beheerder, gezien onze eerdere ervaring op de Veluwe, en ook dit was geen probleem. Sterker; hij vond het een brilliante oplossing.

Maar de man ging maar door en werd agressiever en feller. Vingertje tegen mijn borst aandrukken, schreeuwen en de beheerder werd nerveuzer en voelde zich erg opgelaten richting ons. Maar de oude man begon te schelden en zelfs toen ik zei dat hij ons toch niet kwalijk kon nemen dat wij hier voor hetzelfde plezier van de natuur staan te genieten als hij, met zijn caravan of de buren met een tentje, maakte geen indruk bij de gefrustreerde meneer. De discussie ging maar door, totdat Miriam er bij kwam staan en zei dat de meneer moest stoppen met ons als probleem te zien, maar bij de camping moest zijn als hij vond dat grote campers niet mogen of zo. Toen liep het baasje kwaad op mijn Mirreke af en begon haar uit te schelden en te schreeuwen tegen haar. Toen ging bij mij de rem eraf en heb ik hem verteld dat ie zijn oude gestoorde kop moest houden, mafkees dat je bent. Ga dan lekker in je eentje in een bos staan. Op een camping staan nou eenmaal ook andere kampeerders met allemaal hun eigen wensen. Nou…..dat was weer een lontje voor hem om te ontbranden en de beheerder sprong er tussen om hem weg te houden. De vrouw van hem kwam er ook bij en trok hem terug naar zijn caravan.

Maar dit wil je toch niet? Zo’n ruzie om een plekkie? Wat bleek: de man had ons plekkie gewild omdat hij al de hele week op een plek stond waar een familie naast hem stond met veel gekakel. Ons plekkie mocht ie niet hebben, want die was niet beschikbaar. Wij komen binnenrijden en zetten hem daar wel neer. En dan ook nog zo’n groot ding voor zijn deur.

Na een paar minuten kwam het oude baasje naar Miriam toelopen om zijn excuses aan te bieden, vervolgens vroeg Miriam aan mij om hetzelfde te doen. Vanzelfsprekend gedaan en inmiddels hebben we het helemaal bijgelegd en begreep ook hij dat hij ons niets kwalijk kon nemen. Nog even gezellig gepraat over wat voor reizen ze allemaal gemaakt hadden en dat hij in zijn nadagen geen zin had in ruzie. Wij ook niet. Alles goed gekomen en weer rust op de camping.

Na deze aflevering van Dallasty Crest of welk soap dan ook, hebben we onze fietsen gepakt en zijn we met een hele mooie rit door de omgeving naar Venray gegaan en door de natuur en landerijen weer terug op de camping gekomen om lekker te lezen en in ontspanningsstand te komen.

Het waren niet onze beste dagen tijdens onze vakanties, maar hopelijk kunnen we de komende dagen weer genieten van ons eigen landje. We blijven hier een paar dagen staan, want dit is wel een top 5 locatie uit onze natuurterreinen. Echt een mooie fijne plek. Volgende week willen we nog naar Twente een paar dagen, maar we zien wel.

PHOTO-2018-09-14-15-02-06

 

8 en 9 September 2018: Enkel en alleen op Camping Oosterberg in Epen (L)

Het begin van de vakantie is niet geworden wat we ervan gehoopt hadden. Nadat we zaterdagochtend rustig wakker waren geworden na een supergezellig familie-etentje tijdens de botter-dagen in Elburg met mijn schoonfamilie, even nog de laatste boodschappen in huis gehaald door Miriam. De camper nog even afvullen met water en onze fietsen laden en toen omstreeks 10 uur op pad richting Zuid Limburg. Onderweg verliep alles voorspoedig en ook lekker rustig aan gedaan, waardoor we omstreeks 13.30 uur aankwamen op de Camping Oosterberg in Epen. We hadden via onze NKC app Campercontact en de ANWB camping-app deze camping uitgezocht om de komende eerste dagen van onze vakantie rustig aan te beginnen. De spullen uitstallen, de voortent gezellig maken en in de middag nog een fietstochtje beginnen in het prachtige heuvellandschap van Zuid Limburg.

PHOTO-2018-09-09-19-32-59

Tijdens het inchecken duurde het allemaal wat langer dan wenselijk was, door de zeer uitvoerige uitleg van de receptie-medewerkster. Erg vriendelijk allemaal, maar de rij werd langer en langer buiten de receptie. Eindelijk na een kwartier buiten te hebben gewacht, was ik aan de beurt en klaar voor het afgeven van mijn persoonlijke gegevens en een plek te krijgen. Wat is echter de mededeling van de “zachte g” dame? Ik moest eerst op het terrein een plek zoeken die beschikbaar was en dan terugkomen om deze plek door te geven en dan pas alle formaliteiten te regelen. Lekker dan! Dit had ook vooraf via een bordje bij de receptie gecommuniceerd kunnen worden. Maar goed…we hebben vakantie, dus haast is geen issue deze weken.

Na het oprijden van de camper op de juiste plek, met prachtig uitzicht en direct aan het bos gelegen, alles in gereedheid brengen en lekker een broodje eten als lunch, onder luifel van de camper. We waren er helemaal klaar voor.

Totdat ik buiten achter mij, een enorme klap hoor en opeens Miriam onder aan de trap van de camper zie liggen. Kermend van de pijn en meteen roepend; “het is gebroken, het is gebroken. Ik hoorde een luide knak!”

Ik hoorde die knak ook, dus ik was er ook van overtuigd dat ze iets had gebroken. Wat ze gebroken had, dat was direct goed te zien. Haar enkel werd dik in no time en Miriam geholpen overeind te komen en huppend naar een stoel te begeleiden. Godzijdank zijn we geoefende likeurdrinkers, dus we hadden ijsklontjes in de vriezer. Zo snel mogelijk koelen en met poot omhoog. Ik wilde de dokter of ambulance bellen, maar dacht eerst om te gaan kijken hoe het was gekomen dat mijn o zo geliefde Mirreke ter aarde was gestort. Na advies van onze vrienden Kees en Jose, waarmee we een paar weken geleden op pad waren geweest met onze campers, waren er betere opstapjes beschikbaar met grote schijven onderaan de poten van het opstapje om zodoende de druk op de pootjes van het opstapje te verdelen naar die grotere schijven en daarmee dus stabieler om neer te zetten. Dat vonden wij wel een goed idee, en ons kennende was het beste opstapje binnen 24 uur binnen via een online bestelling. Wat kan ons nu nog gebeuren…..

Nou, dat bewuste trapje stond dus behoorlijk scheef op oneffen staplek van camper en door de druk van Miriam op het trapje, braken 2 van de schijven af. Dat waren de “knakken” die we beiden hoorden. Na bestudering van het trapje, bleek ook dat je deze schijven weer op de rvs kogeltjes kon drukken om de schijven weer vast te zetten.

Bij Miriam werd de enkel dikker en dikker en bleven we de komende 1,5 uur koelen met eerst ijsklontjes, maar deze smelten natuurlijk. Wij nadenken wat we nu konden doen? Even in de vriezer van de camping kijken of mensen daar coolpacks hadden opgeslagen en deze even lenen? Maar ik had een beter idee. Zoals gemeld zijn we geoefende likeurdrinkers, maar Miriam heeft daarnaast nog de gave om ook nog eens veel van wijn te weten en te houden. Daardoor ligt er standaard een wijnkoeler-pack in de vriezer van de camper. Aangezien Miriam smal van lijf en leden is, konden we de wijn-ijsmuts zo over haar ranke enkeltje drukken en werd ze prima gekoeld.

PHOTO-2018-09-09-19-33-00

Wel verschrikkelijk balen zo op deze manier en we zien onze vakantie wel met argusogen op ons af komen. Terwijl de schrik inmiddels wat weg was, ben ik met Joep gaan lopen en heeft Miriam contact gehad met de huisartsenpost in Heerlen. Op basis van de vragen en testjes kwamen we erachter dat de enkel niet gebroken kon zijn, maar zwaar gekneusd. Dat is een meevaller; geen gips of zo.

Door de pijn van Mir zijn we erg vroeg naar bed gegaan en proberen we de nacht een beetje te slapen. Mir kan niks en ik zit inmiddels zwaar in de bediening.

De volgende ochtend op zondag kom ik in gesprek met een man, die met haar dochter een weekje aan het kamperen is en deze dochter is fysiotherapeut. Zij komt in de ochtend nog eens naar de enkel kijken en wat fysieke testjes. Ook haar conclusie is dat er geen breuk is, maar zware kneusing.

Dat is een flinke domper voor wat wij altijd in de vakanties doen, namelijk wandelen met Joep en fietsen tegenwoordig. We zijn aan huis gekluisterd. Het humeur wordt er dan niet beter op, aangezien Miriam altijd de witte tornado in huis is en niet stil kan zitten. Nu heb ik pas een probleem, want wat ze in haar hoofd heeft en normaal zelf doet, wordt nu subtiel en soms minder subtiel nu gedelegeerd aan haar lieftallige echtgenoot, die nu denkbeeldig in een witte blouse, met zwarte rok en wit schortje rond loopt bevelen op te volgen en daarnaast ook verantwoordelijk is voor het wel en wee van Joep. Kortom; het is tot nu toe nog niet aan vakantie toegekomen.

PHOTO-2018-09-09-19-33-00 (1)

We besluiten om morgen verder te reizen naar een andere camping in Zuid Limburg, want ondanks dat deze camping prima is, hebben we hier niet het prettige gevoel. We kunnen het niet uitleggen, maar waarschijnlijk omdat we beiden nogal rechtlijnig in het leven staan, kunnen we niet zo goed tegen een camping waar je mag gaan staan, waar je maar wilt. Dat geeft een dusdanig rommelig beeld op de velden en ook het feit dat overal auto’s her en der staan, maakt dit nog rommeliger. Tja…beiden zitten op dat gebied in het autistisch spectrum denken we. Maar goed, morgen rijden we weer naar een andere locatie om de komende dagen nog te genieten van het mooie weer. Eind van de week is overal in de buurt regen voorspelt, dus wat het in onze 2e week vakantie wordt, weten we nog niet. Misschien gaan we wel naar huis als Miriam na een paar dagen nog niets kan. Ze zegt net; ik meld mij morgen wel ziek bij mijn werkgever, dan blijven mijn verlofdagen tenminste staan….aangezien we elkaars werkgever zijn, geef ik haar weinig kans….

17-19 Augustus 2018: Natuurkampeerterrein SBB De Kijl te Schoonoord en Kamp Westerbork

Dit weekend staat het camperweekend gepland met onze vrienden Kees en Jose. We proberen elk jaar een weekend te plannen om met elkaar een paar dagen gezellig met elkaar op pad te gaan met onze campers. Vorig jaar was dat jammer genoeg niet gelukt en nu dus wel. Aangezien we ook Drenthe wat vaker aan willen doen besloten we weer om een Staatsbosbeheer camping te bezoeken. Vorig weekend waren we in Borger/Drouwen en nu staan we op de Kijl in De Kiel, vlakbij Schoonoord. We zijn benieuwd wat het ons gaat brengen als we na ons werk op vrijdag rustig richting Drenthe kachelen. Kees en Jose rijden vanuit hun basiskamp Scherpenzeel (Friesland) naar de plek en we zien elkaar daar, hadden we besloten.

Vrijdag was een beetje een drukke dag met nog allerlei werkafspraken, boodschappen doen, camper vullen, koelkasten vullen. Jaaaaa, we praten inmiddels over koelkasten, aangezien we van mijn zus Annette een handig klein extra koelkastje hebben gekregen. Handig voor de drank….Kan die tenminste uit de camperkoelkast en kunnen we meer daarin kwijt. Aangezien ook Kees en Jose niet spugen in een glaasje geestverruimende vloeistoffen, is het heul handig!

Ook onderweg op de weg was het beredruk. Net geen filerijden, maar het scheelde niet veel. Even een snel broodje gescoord bij een tankstation, want de lunch was erbij ingeschoten. De tijd nemen om even in camper een broodje klaar te maken namen we ook niet. Raar maar waar…

Aangekomen op de camping werden we al hartelijk gegroet door Jose met hun beagle Ollie. Afwachten hoe dat met onze Joep zou gaan, want beide viervoeters hadden nog geen kennis gemaakt in het afgelopen jaar. Nou..dat zat meteen helemaal snor en erg leuk om te zien hoe ze met elkaar lopen te dollen. Onze plek was weer prachtig en ook de plek daarnaast, waar de fraaie camper van Kees en Jose stond was ook super! We konden tussen de bomen doorlopen om bij elkaar op het “erf” te komen. Wat een supercamping is dit weer zeg! Erg veel privacy, schone faciliteiten en zoals we gewend zijn; fraaie natuur!

Maar we begonnen eerst met een nat uur. Even alles uitruimen, stroom aansluiten, luifel uit, stoelen eruit, tafel eruit en de fietsen van het rek af en ik weer nat van het zweet. Daarna gezellig bij elkaar even een biertje en wijntje drinken samen. Een nat uur dus…

De rest van de middag rustig aan gedaan en kijkend hoe de beide honden met elkaar spelen en heel rustig naast elkaar gaan liggen om een dutje te doen. Het probleem met een teckel en een beagle is echter dat eten en snaaien hun lust en hun leven is. Elke keer als we een toastje pakten, dan zaten direct beide Dyson’s met hen reebruine ogen ons aan te kijken. En ik deel geen voer dus bij mij kansloos.

Als avond eten met elkaar hadden we bedacht om het lekker simpel te houden en op onze pizzasteen verse pizza’s te maken met verschillende ingredienten. Was super gelukt en erg lekker allemaal. Het uit de hand eten van de pizzapunten was nogal een dingetje, maar aangezien ik doorgaans verantwoordelijk ben voor de afwas kon ik heel goed leven met uit de hand eten. De avond verliep super gezellig en redelijk op tijd in ons mandje terecht gekomen.

De volgende ochtend beide stellen in eigen tempo wakker worden en ieder zijn eigen dingetje doen. Fijn gevoel is dat, dat je niet je verplicht voelt om het hele weekend bij elkaar op de lip hoeft te zitten. Na het ontbijt en een beetje rondlummelen besloten Kees en Jose op de scooter nog wat boodschappen te gaan doen voor het avondeten en Miriam en ik gingen een stuk fietsen en ook nog even Orvelte bezoeken, aangezien mijn drentse collega’s hadden aangegeven dat dat leuk was. Nou, dat klopte zeker!! Het is een dorpje waarin je, als je op de Brink loopt aldaar, je honderd jaar terug in de tijd gaat. Hele mooie boerderijtjes, huisjes, schapenkooi en verschillende ouderwetse ambachten worden daar in het hoogseizoen opengesteld in winkeltjes, schuren en op straat. Genoeg horeca om ook even een terrasje te pakken en de wereld voorbij te zien scharrelen. Wel behoorlijk toeristisch, maar zeker niet massaal. Na Orvelte weer op de fiets gestapt om verder met de route te gaan.

De omgeving is hier geweldig om te fietsen en we vinden het zelfs veel leuker en afwisselender dan in Borger vorige week. We rijden door mooie bospaadjes, vergezichten over de landerijen, kleine gezellige dorpjes en het weer was ook wederom lekker om in te fietsen. Opeens wordt er getoeterd naast ons als we een houten bruggetje overrijden. Komen we Kees en Jose tegen met de scooter. Of we even een bakkie samen gingen doen op het terras in Schoonoord. Wij laten dat ons niet 2x voorstellen dus wij meteen naar het terras in Schoonoord. Daar neergestreken nog wel even gelachen op het eind. We zaten daar op het punt om weg te gaan, toen er een dame aankwam lopen. Laten we zeggen dat deze dame nou niet echt was uitgerust met ook maar 1 van de 7 schoonheden die de mens kan hebben. Zelfs naar die ene moest je nog zoeken.

Miriam vertelde dat haar moeder dan altijd zei: Daar zou een hond zich schor op blaffen als die haar zou zien. De dame liep echter ons terras op en toen Joep haar zag, bleef hij maar blaffen tegen haar en stopte ook niet toen we hierom vroegen. Ook Kees en Jose liepen meteen het terras af om weg te gaan. We kwamen niet meer bij. Het bleek om een serveerster te gaan. Het terras was leeg toen we aankwamen en toen we weggingen.

De avond samen lekker gegeten en vlees op de BBQ gebraden en de avond in gepaste sfeer laten verlopen. Veel over reizen gehad en over handige camper-weetjes. Altijd leuk om met hun hierover te praten, want we leren elke keer weer een hoop handigheidjes erbij. Nu over het chemisch toilet en de schoonmaak daarvan. De details laat ik achterwege.

De volgende ochtend stond in het teken van alles weer opruimen en inladen, maar dit alles wel in een zeer relaxt tempootje. Even de laatste afwas doen, de BBQ schoonmaken, even laatste bakkie koffie samen doen en weer ieder zijn eigen weg verder. Kees en Jose plakken er nog een nachtje in Scherpenzeel aan vast en wij willen nu we zo dichtbij Westerbork zijn, het Kamp Weterbork bezoeken. Beiden zijn er nog nooit geweest en willen het “graag” eens zien. Mooi om te zien dat zoveel ouders met hun kinderen ook het Kamp bezoeken om deze zwarte bladzijde in onze moderne geschiedenis te laten zien aan hun kroost. In de hoop dat zoiets nooit meer gebeurd. Nou….we weten inmiddels beter…maar toch!

Kamp Westerbork (Duits: Judendurchgangslager Westerbork) was tijdens de Tweede Wereldoorlog een doorgangskamp in de voormalige gemeente Westerbork in Drenthe. Het kamp was een voorportaal waarvandaan ruim 100.000 in Nederland wonende Joden en 245 Roma per trein werden gedeporteerd naar concentratie- en vernietigingskampen in Duitsland, Polen en Tsjechië.

Het kamp werd door de Nederlandse regering in 1939 gebouwd als Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork om Joodse vluchtelingen uit Duitsland op te vangen. Ruim twee jaar na het begin van de Duitse bezetting, op 1 juli 1942, namen de nazi’s het kamp over, waarna Westerbork functioneerde als doorgangskamp. Bij de overname maakten de nazi’s gebruik van de reeds bestaande kampstructuur van het vluchtelingenkamp.

De overgrote meerderheid van de gevangenen verbleef slechts enkele dagen tot weken in het kamp, een relatief klein aantal verbleef maanden tot soms zelfs jaren in het kamp. Zij die langere tijd in kamp Westerbork verbleven leerden, na de eerste schok van arrestatie en deportatie naar Drenthe te boven te zijn gekomen, kamp Westerbork kennen als een kamp waar de leefomstandigheden relatief goed waren.

Maar toch kunnen we ons niet voorstellen dat dit ooit heeft plaatsgevonden in ons land. Als we er rond lopen daalt er een somberheid over je heen en zie je toch redelijk goed door middel van animaties, borden en audiofragmenten wat er heeft afgespeeld. Vooral het veld met alle 107.000 gekleurde paaltjes met verschillende hoogten om de volwassenen en kinderen aan te tonen maakt bij ons een enorme indruk. Het doet ons ook denken aan het jodenmonument in Berlijn.

Na dit bezoek aan Kamp Westerbork komen we weer terug bij onze camper. Door de wandeling door het Kamp en de 3 kilometer wandeling die we vooraf hadden gemaakt, had Joep ook zijn uitje gehad en gingen we huiswaarts. Onderweg waren we stil tegen elkaar, door onze gedachten aan het Kamp. Miriam en ik staan altijd zeer vrolijk en positief in het leven, maar zijn toch een beetje van slag.

Al met al kunnen we terugkijken op een zeer gezellig weekend met fijne vrienden in een mooie omgeving. Ondanks het bezoek aan Westerbork, wat natuurlijk een totaal andere lading heeft.

De komende weekenden blijven we thuis aangezien we allemaal sociale activiteiten hebben en kunnen we de camper weer goed schoonmaken voor onze volgende vakantie over een paar weken. Ook thuis is het leven mooi, dus ons hoor je niet klagen!

10 t/m 13 augustus 2018: Natuurkampeerterrein Borger, Drenthe

Afgelopen vrijdag hadden we ons tweede opeenvolgende weekend weg met de camper geprogrammeerd. Normaliter gaan we nooit in het hoogseizoen de weekenden weg, maar aangezien het mooie weer ons zo lekker is bevallen, besluiten we dus om een paar weekenden erop uit te plannen. Ik weet niet of jullie ons vorige blog gevolgd hebben, maar doordat het afgelopen weekend in Nunspeet nogal enerverend is verlopen, zijn we persona non grata op onze geliefde Veluwse campings, door Boswachter Nadine. Daardoor moesten we uitwijken naar een ander natuurkampeerterrein van Staatsbosbeheer, aangezien dat uiteindelijk wel onze favoriete kampeerplekken zijn.

Maar voordat we inhoudelijk op ons laatste weekend ingaan, willen we toch jullie het formele statement van Boswachter Nadine en Staatsbosbeheer niet onthouden. Voor de sensatiebakken onder jullie, weet ik zeker dat jullie het willen lezen. Boswachter Nadine is nogal viral gegaan afgelopen week. Veel reacties op ons blog gehad en ook via twitter reageerde Staatsbosbeheer dat ze onze oplossing voor Joep met het schapennet eerder een goede prettige oplossing vonden, dan de stelling van Nadine. Maar goed, hierbij de officiele reactie op het schapennet-conflict:

Goedemorgen mevrouw Lammertink,

 Wij hebben uw reactie doorgestuurd naar de beheerster. Zij heeft nogmaals een uitgebreide uitleg gegeven waarom een afgezette plek niet wenselijk is op de natuurkampeerterreinen op de Veluwe. Hierbij ontvangt u van ons deze uiteenzetting zoals zij deze aan ons gestuurd heeft:

 Het hekwerk dat om de camping heen staat is ongeveer een meter hoog en stopt enkel zwijnen maar geen ander wild. De hekken hebben een machete van kippengaas zodat voornamelijk de achterpoten van herten en reeën niet door het hek kunnen steken en dan een rot smak maken als ze verkeerd aanspringen. Dit machete is vorige week nog gecontroleerd door de vereniging van het Edelhert. Herten en reeën kunnen dus de camping op (evenals dassen, vossen, konijnen, vogels etc.) Dit is ook de realiteit op de campings van de Veluwe. Rasters, en zeker niet strak gezette rasters, dubbelgevouwen of waarvan het extra los op de grond ligt, vormen een risico voor het wild en ik wil dit risico tot een minimum beperken. Ik zou er niet aan moeten denken dat we een dier op de camping moeten bevrijden en mogelijk afmaken in bijzijn van gasten en kinderen. 

 Honden binnen een raster reageren anders dan aangelijnd. Ze worden waaks op het afgezette deel en volgen alle mensen die langslopen. Dit vinden veel medekampeerders niet fijn en veroorzaakt dus overlast. De spelregels van het toestaan van een hond op de camping zijn duidelijk, geen overlast voor andere campinggebruikers. Een hond aan de lijn is meer werk voor de eigenaar maar de eigenaar is ook degene die ervoor kiest om met de hond op vakantie te gaan en degene die ervoor moet zorgen dat de hond geen overlast veroorzaakt. 

 Ik kan geen onderscheid maken in de reden waarvoor mensen een raster of andere afscheiding plaatsen. Ik kan enkel bepalen of het afscheiden van de plaats wel of niet is toegestaan. Juist omdat dit een natuurkampeerterrein betreft wil ik voorkomen dat iedereen zijn kampeerplaats als een eigendom gaat afzetten. Dit zou het grootste deel van onze gasten tegenstaan en afschrikken. 

Wij vertrouwen erop u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben. Indien u nog vragen heeft horen wij dit graag.

Wel…voor ons dus geen Veluwse natuurkampeerterreinen van Staatsbosbeheer meer. We snappen eigenlijk niet wat nu echt het probleem is, aangezien rondom de camping dus een hek staat en het terrein volledig afsluit. Het kleine wild komt er niet in, en uitsluitend bij herten en reeen zou het een groot risico zijn. Dat ons schapennet dan tot een probleem leidt zou kunnen, maar gezien het feit dat we het nog nooit gehoord hebben bij een andere camping, maakt het dat deze uiteenzetting geen beleid is, maar een persoonlijke invulling van een specifieke boswachter.

Dat een aangelijnde hond minder overlast bezorgd dan een hond die omlijnd los mag lopen in een beperkte ruimte, gaat er bij ons helemaal niet in. Wij herkennen het niet in ieder geval. En ja…als kinderen vlak langs het net rennen, dan blaft ie even, maar na 3x ook niet meer. Het waakse gedrag zit er bij een teckel wel in, daar heeft het net geen invloed op.

Nadat we dus besluiten om niet meer naar de Veluwe te gaan, is onze bestemming voor dit weekend de Natuurkampeerterrein van SBB in Borger. Nadat we de boodschappen na het werk hadden gedaan, konden we lekker vroeg op pad. Beiden waren direct na de middag klaar met werk en dus weer gezellig op pad, met onze fietsen achterop.

Drenthe vinden we een erg prachtige provincie als we langs de route mooie landschappen zien. Nu heb ik het genoegen om een paar dagen per week in Hoogeveen en omgeving te mogen werken, dus ik was al een tijdje overtuigd van al het moois dat deze regio te bieden heeft.  Aangekomen in Borger direct onze spullen in de juiste positie buiten gezet om heerlijk koud biertje en wijntje te drinken. De plek is wederom heerlijk ruim en het uitzicht riant van je af kijkend de bossen in.

 

Miriam en ik hebben onlangs een nieuwe BBQ gekocht voor bij de camper; een Cadac Safari Chef de Luxe. Een gas-bbq met grill, wok en paella pan als uitrusting. De eerste avond hebben we broodje gegrilde kipfiletstrips gegeten met rode ui, rucola, tomaat en truffelmayonaise. Erg lekker. Nespresso en sambuccaatje als dessert en heerlijk de hele avond buiten kunnen zitten totdat de regen losbarstte.

Deze ging de hele nacht door en toen we de volgende morgen, na weer een super lekkere nacht geslapen, wakker werden, was het weer nog steeds erg onstabiel. Om dan te gaan fietsen zagen we niet zo zitten.

Maar eerst even verse broodjes door de plaatselijke bakker op camping aangeleverd gekregen en heerlijk ontbeten. We staan versteld hoeveel handel er voor de bakker vanaf de camping nog gedaan wordt. Ik moet lang in de rij staan om mijn 4 cadetten en wat lekkers bij de koffie uiteindelijk mee te krijgen. Hilarische gesprekken tijdens deze rij. Ook de laatste 2 aardbeiengebakjes werden door 6 mensen in de rij begeerd en per opbod verkocht…geweldige sfeer onderling en veel gelachen. Dat belooft weer een mooie dag te worden.

IMG_1850

De hele ochtend lekker gelezen, gebabbeld en een beetje rondom de camper aanklooien met de gewone dingetjes. Maar omstreeks 13.00 uur klaarde het weer zo op, dat we besloten om onze e-bikes aan te zetten en een mooie route te gaan rijden die we vanuit Route.nl hadden gedownload. Een route van 25 kilometer vinden we in deze fase van conditie-opbouw om te gaan fietsen helemaal voldoende. Ook omdat die kleine veldheer Joep ook deze tijd in zijn rieten mand achterop de fiets moet vertoeven, vinden we dat ver genoeg. Het werden er uiteindelijk 45 kilometers en een rode bavianenkont! Tjesus wat zitten die zadels beroerd en ik was er klaar mee. Terwijl de route die we reden echt een mooie was. Vele landschappen, brinkdorpjes met knusse pleintjes en vooral erg vriendelijke mensen. Gemoedelijk wel te verstaan.

De route loopt niet zoals gepland en daar kwamen we al achter nadat we 3 keer Borger tegenkwamen in de route en evenveel aantal mammoeten. Nu komen we mammoeten niet meer dagelijks tegen, dus de bevestiging dat we in een verkeerd rondje zaten was duidelijk……20 kilometer voor jan met de korte achternaam gefietst en decubitus op mijn derriere. Wel een prachtige route, dat wel!

 

Langs de route komen we ook nog het Drentse Hunebedden Centrum tegen. Een toeristische attractie waarin de hunebed en zijn geschiedenis centraal staat. Het was er best druk en lopend langs de verschillende stenen, moesten we denken aan Jim, onze amerikaanse vriend uit Atlanta die ooit eens op een emotioneel geschiedkundig schots slagveld liep waar veel rotsblokken lagen en antwoordde op de vraag wat ie ervan vond; aah, just a bunch of rocks…nothing else to see! Nou…dat was dit ook wel een beetje.

M7JrzCsUTWGJWheIZ7b7Qg

Maar zoals al eens eerder gezegd; Miriam en ik zijn cultuurbarbaren en niet echt museumgangers.

Na terugkomst bij de camper, gewoon onze normale routine. Even de camping scannen wie weg is en wie nieuw. Veel mutaties en na deze vaststelling weer begonnen aan de avondmaaltijd tijdens een natje en droogje. Lekker zitten bomen over onze toekomstige plannen met de camper. Een nieuwere camper of nog lekker met deze doorgaan. We vinden hem nog steeds geweldig, maar hij is uiteindelijk wel al 18 jaar oud. Voorlopig gaan we er nog mee door en als we in 2020 een paar maanden achtereen weg willen, zien we wel hoe we ervoor staan qua werk, inkomen, tijd, middelen, etc. De Lambortinki is echt ons 2ehuis en we zijn er nog steeds superblij mee. Zo erg dat we toch nog besluiten om een kleine cosmetische ingreep aan  het voertuig te laten uitvoeren. Ik bedoel; botox, borstvergroting, bil liften, wenkbrauwen tatoeeren is allemaal maatschappelijk geaccepteerd, dus een kleine ingreep aan onze op leeftijd zijnde koets moet ook kunnen. We laten jullie nog wel weten wat het gaat worden…

Zondagochtend lekker wakker worden, aangezien het zonnetje schijnt en dus lekker buiten ontbijten op de Cadac. Lekker uitsmijtertje, nespresso, broodjes en in een slow tempo gedoucht en aangekleedt. Ook deze dag hebben wij de hele dag op deze camping, aangezien we geboekt hebben tot maandag. Niet dat we tot maandag blijven, maar het kan wel! Dan opeens contact met onze vrienden Harry en Els van onze plaatselijke Lelystadse hotspot lunchroom Harrels (Har en Els…..Harrels….daar is over nagedacht en toch word het vaak in het engels uitgesproken….). Of we zin hadden om samen te lunchen. Nou, dat is altijd gezellig samen dus volmondig ja gezegd op dit voorstel. We vonden wel dat ze moesten weten waar we stonden, namelijk 140 kilometer van Lelystad vandaan, namelijk in Borger. Miriam en ik dachten dat ze zich een hoedje zouden schrikken, maar nee hoor, de horeca-iconen zaten al in de auto en waren al onderweg. Geweldig leuk en spontaan toch.

Wij zouden in de tussentijd nog even een kleine route rijden langs allemaal mooie hunebedden, zodat we ongeveer gelijktijdig zouden aankomen in Grolloo. Want daar zouden we afspreken om te gaan lunchen. Nou….dat kleine rondje fietsen werd weer een ronde van ruim 40 kilometer omdat we ons verreden hadden. Toen we uiteindelijk aankwamen in Grolloo op het terras van het restaurant, zat ik eerder met mijn geirriteerde kont / cloaca in de honden-waterbak dan Joep…. Ik mis mijn scootertje soms… Maar eerlijk is eerlijk; het was wel weer een mooie fietstocht.

 

 

 

Samen gezellig geluncht en daarna de laatste 7 kilometer gereden terug naar onze camping. We waren beiden bekaf en toen we een uurtje zaten na te puffen, zeiden we dat we beter nu al naar huis terug konden gaan in plaats van zondagavond laat. Zo gezegd zo gedaan en om 20.30 uur waren we weer thuis na een heerlijk weekend Drenthe.

PHOTO-2018-08-13-10-54-49[3]

Ook volgend weekend gaan we weer naar Drenthe, maar dan met onze vrienden Kees en Jose. Ook camperaars en ons jaarlijks weekendje vorig jaar was erbij in geschoten, dus nu dit jaar gelukt om samen te plannen. Natuurkampeerterrein De Kijl in Schoonoord is nu de geselecteerde camping. Wederom Staatsbosbeheer! We hebben er weer zin in!

 

 

3 t/m 5 augustus 2018: Camping Nieuw Soerel te Nunspeet en Boswachter Nadine

Vrijdagmiddag direct na het werk konden we weer op pad met onze Lambortinki. Gezien het feit dat we een paar weken geen activiteiten in het weekend hebben, willen we de komende weekenden proberen om weg te gaan met onze camper. Ook onze e-bikes staan achterop om lekker te gaan fietsen in de natuur op de Veluwe. We hadden geluk want we konden al om 4 uur in de middag weg, dus we zagen ons al lekker zitten met ons natje en droogje in de schaduw naast voor de camper. Aangezien onze favoriete weekend-campings van Staatsbosbeheer en Natuurkampeerterreinen niet meer mooie plekjes vrij hadden, zijn we dus terecht gekomen bij Staatsbosbeheer camping Nieuw Soerel te Nunspeet. Hier zijn we ook al een paar keer geweest en ook erg goed bevallen. Met goede zin dus vrijdagmiddag onderweg naar Nunspeet.

Aangezien ik persoonlijk de camper had ingepakt en geladen met alles wat we nodig denken te hebben (dus altijd teveel bij ons…), kon ik bij de vraag van Miriam waar de accu’s van de e-bikes lagen, alleen maar even met mijn adamsappel slikken…oeps…..vergeten! Ik had ze in mijn handen gehad op het laatste moment, maar zag toen dat de schuifpui naar de tuin nog open stond en de pomp van het zwembadje nog aan stond. Tja…accu’s weer even weggelegd en toen dus daarna vergeten. Aangezien we al bijna bij Nunspeet waren, waren de beide opties; of niet fietsen het weekend of toch maar even terug gaan om ze op te halen. Weg voordeel van vroeg onder de luifel zitten.

Het was bloedheet vrijdag en Miriam en zeker Joep had geen zin om terug te gaan. Miriam en onze directeur Joep eerst afgezet bij camping om in te checken en konden dan samen alvast een mooie wandeling door het bos maken om de tijd te doden dat ik heen en weer naar Lelystad moest rijden. Klein voordeel, door deze situatie, was dat we onze nieuwe techniek in ons huis konden testen. We konden op afstand toegang tot ons huis verschaffen aan ons buurmeisje om te checken of de accu’s nog op tafel lagen. Werkte perfect!

Toen ik uiteindelijk weer terug op de camping was, onze camper een soort van “ asociaal “ neergezet op het veldje; met de ingang naar de bosrand ipv sociaal met ingang naar het veldje. Hierdoor hadden we veel schaduw in deze hitte en meer privacy, voor zover we dat nodig hebben. Na installatie van al het meubilair en luifel en fietsen van het rek, zijn we gaan wandelen met Joep door de bossen en heide rondom de camping. Normaal een erg mooie omgeving met vele kleuren en geuren, maar nu zijn we enorm geschrokken van de waanzinnige droogte overal. Een enorm bladendek onder de bomen met gedroogde bladeren, veel verstuiven van het zand, dorre heide en hooivelden in plaats van grasvelden. Tjonge, tjonge….nu zie je pas echt de impact van deze belachelijk warme zomer, die al zo lang duurt. We hebben te doen met de agrarische sector en hopen dat we deze kunnen ondersteunen de komende tijd. Want dat zij grote schade leiden dat is wel duidelijk!

Na terugkomst op de camperplek, konden we ons opmaken voor een gezellige avond. Traditioneel voor de vrijdag aten we spare-ribs, oven-aardappeltjes en groenteschotel van onze geliefde traiteur ‘l Appetit en eindigden we gezellig met een koffie en likeurtje. Heerlijk gelezen en plannen gemaakt voor de komende jaren op het gebied van de vakanties. Was topavond!

Zaterdagochtend lekker wakker worden in ons eigen tempo en buiten ontbijten en lezen. Via de handige fietsknooppunten-app een mooie route gemaakt om straks te gaan fietsen met onze nieuwe Amslod Highland en Newton. We zijn er superblij mee, ondanks dat er meteen na aanvang van de rit een slepend geluid onder het spatbord van Miriam haar fiets naar voren kwam. Het blijkt om de kabelboom te gaan die aanloopt tegen de bovenkant van de band. Hinderlijk geluid, maar we besloten om direct na weekend monteur van Amslod ernaar te laten kijken. Even later bij een soort van noodstop bleek ook mijn stuur niet bestand tegen de druk en zakte naar beneden in een andere stand. Ook niet handig, maar goed op te lossen. Komt goed.

We hebben een prachtige rit door de natuur gemaakt, hoofdzakelijk bospaden en langs mooie glooiende heide-heuvels.

Maar wat een volk op de fiets tegenwoordig! Het was drukker op de fietspaden dan op de provinciale wegen aldaar. Dat gaat volgens ons tot problemen leiden als dat zo doorgaat met de groei van het aantal fietsers. Wat ook nog opviel was dat mensen niet meer gewend zijn om elkaar te groeten. Miriam en ik groeten standaard iedereen die ons tegemoet rijdend passeren. Geweldig om te zien hoe mensen schrikken daarvan en dan 20 meter later terug groeten of niet. We zeggen dat de wereld zo verhard en als we dan vriendelijk gegroet worden, dan schrikken we ervan! Wij gaan gewoon door met groeten in ieder geval, want als je dwars door iemand zijn aura rijdt, mag je toch wel even gedag zeggen is ons motto!

Zaterdagavond na het fietsen had Miriam zich verheugd om buiten te gaan koken op onze nieuwe Cadac Chef gas-bbq. Deze BBQ heeft een grilplaat, paella-pan, wok en groot deksel met temperatuurmeter. Een aantal heerlijke recepten zijn er al op bedacht, dus we gaan het meemaken binnenkort. (Overigens onderstaande foto is van ontbijt)

PHOTO-2018-08-06-11-04-20

We zaten lekker buiten bij de camper en de Cadac Chef stond al paraat om onze avondmaaltijd te verhitten, totdat er opeens een mevrouw naast ons stond en zonder zichzelf voor te stellen aan ons, meteen duidelijk maakte dat het net rondom de camper moest verdwijnen. Dit (schapen)net is bedoeld om onze teckel Joep meer bewegingsvrijheid te geven op “ons” perceel en ons meer rust te geven doordat we niet steeds zijn lijn tussen stoelpoten, tafelpoten, wielkassen en andere obstakels hoeven te verwijderen. Niemand heeft er last van en dit doen we al sinds we Joep hebben en veelvuldig op Staatsbosbeheer campings staan. Geen enkele boswachter heeft er ooit een punt van gemaakt en ze geven juist aan dat ze dit juist een prima oplossing vinden.

Boswachter Nadine dus niet! Er is beleid en dit beleid geeft aan dat er geen netten oid mogen worden gebruikt om een rustig campingbeeld te geven. Honden dienen te worden aangelijnd. Punt uit!! Vooral het feit dat ze zich niet voorstelt, geen welkom heet, niet vraagt of we het naar onze zin hebben, geen informatie over de omgeving, geen Staatsbosbeheer kleding draagt en qua gastvrijheid niet herkenbaar is ten opzichte van alle andere ervaringen bij de SBB campings, maakte dat ik vroeg wie zij nu eigenlijk was.

Nou…..dit was geen handige vraag voor deze net in dienst getreden, wat op macht beluste jongedame. “IK ben de boswachter hier!!!”

Zo zie je er niet uit, zeg ik nog……oeps…foute opmerking…het mondje kwam nog strakker te staan, het ooglid begon  te trillen en haar stem werd nog wat hoger in de discussie die toen ontstond.

“Wij begrijpen het niet; aangelijnd is aangelijnd, maar omlijnd is ook aangelijnd. Joep kan nergens heen, valt niemand lastig, voelt zicht prettiger en wij voelen ons prettiger. Wat is het probleem? We hebben met vele collega boswachters van jou gesproken in die 16 bezoeken aan jullie campings verspreidt over Nederland met dit schapennet. Niemand heeft er iets van gezegd, behalve dat ze het vindingrijk vinden en begrijpen. Niets over beleid!

Wij gaan dan ook nu het net niet weghalen of overtuig ons hoe jullie beleid is omschreven.”

Boswachter Nadine dacht er anders over: IK maak met u de afspraak dat morgenochtend het net weg is! En toen ging ze…..Maar ze kwam terug. Meestal zie je op zondag nooit de boswachter, maar deze dame wilde haar gezag laten gelden en moest even herladen, maar wij wisten: She will be back!!

We hebben ietwat opgefokt de avond doorgebracht en ons voorbereidt op de dag die komen gaat: Nadine’s Revenche II”

Miriam heeft haar huiswerk gedaan en rechtstreeks contact gezocht met het hoofdkantoor van alle SBB campings en gevraagd naar het beleid en uitgelegd wat de situatie was. Dezelfde avond kregen wij nog antwoord van SBB en wel het volgende: ze konden niets vinden over dergelijk beleid tegen het schapennet en vonden het wederom juist inventief gevonden. Een officieel antwoord zou nog volgen.

De volgende ochtend bij het ontbijt kwam Akela Nadine er weer aanlopen. In vol ornaat uniform dat alleen maar gebruikt mag worden bij inauguraties van het koninklijk huis of overlijden van prominente boom of zo…. In ieder geval zag ze er top uit, onze Nadine!

“WAT hadden wij afgesproken met u?” sprak ze in meervoud als persoon en Uniform….

Nou….wij hadden niets afgesproken en u droeg gewoon iets op. Wat we overigens niet gaan uitvoeren. Totdat duidelijk is wat uw beleid is, vanuit SBB oogpunt en niet uw dictoriale oogpunt.

Oeps…hier worstelde onze Nadine toch even met haar repliek….opeens was er sprake van Boswachter Frits, die zij opvolgt als boswachter. Wij kennen namelijk boswachter Frits en die heeft namelijk zelf gezegd dat ie het net een NETTE oplossing vond destijds dat wij stonden op camping te Drie bij Ermelo.

Nogmaals onze standpunten uiteengezet en dat wij contact hadden met het hoofdkantoor van SBB om met een officieel beleid naar buiten te komen. Dan hebben wij er vrede mee. We halen dus vandaag geen net weg en gaan zo lekker fietsen.

Nadine worstelde nog steeds en zei tot slot; “nou, ik zal dit meenemen!”

Ik denk naar het werkoverleg of zo, want het net meenemen dat zou toch niet gebeuren als we aan het fietsen zijn. We sloten niets uit bij Nadine en haar domeins- en machtsgeilheid!

Nadat we wederom een heerlijke tocht gefietst hadden, kwamen we terug op de camping (het net stond er nog!) en hebben daar nog even in de zon gezeten tot einde van de middag. Toch samen ruim 80 kilometer gefietst in dit weekend. Toen nog een wandeling met onze Joep door de bossen gelopen en ons laatste avondmaal daar op de camping genutigd.

Vervolgens de afwas even doen, alles opruimen en om 20.30 uur reisden we weer af richting huis. Het was weer een heerlijk weekend samen en de komende weekenden staan ook weekendjes gepland, dus laat de zomer nog maar even blijven. Maar regen, veel regen hebben we nodig om de enorme droogte tegen te gaan. Liefst even niet in de weekenden…..

22 juli 2018: Sanitaire ontspanning!

We zijn momenteel niet op reis of een weekendje weg, want de komende weken staan in het teken van in onze eigen tuin vertoeven en motorrijden in de weekenden. We zijn inmiddels al weer een paar weken aan het werk en onze camper staat nog wel voor de deur, terwijl we normaliter in deze weken de camper in de stalling plaatsen bij ons vertrouwde adres in Swifterbant. De reden dat de camper nog voor de deur staat, heeft te maken met het feit dat we zowel de keukenkraan als de douchebak in onze camper kapot hebben. Tijdens onze laatste dagen van de vakantie in begin juli is Miriam door het doucheputje gestapt met haar voet. Nu staat ze niet echt bekend als een stampvoetend verwend krengetje, maar omdat ze dacht dat het doucheputje verstopt was, tikte ze met de bal van haar voet op het putje in de hoop dat de verstopping dan zou verdwijnen door de luchtdruk van haar voet. Dit deed de lieftallige echtgenote met groot enthousiasme, zoals zij alles met groot enthousiasme doet. Echter het gevolg was dat ze het doucheputje door de douchebak van de camper trapte. De douchebak is natuurlijk even oud als de camper, zo’n 18 jaar, dus het plastic kan dan weleens uitgedroogd zijn.

De breuk dit ontstaan was hierdoor was behoorlijk groot en ook het plastic van de overgebleven bak was gehaverd, dus we waren bang dat we de hele bak moesten vervangen. Toen we eens goed keken wat dat dan zou betekenen qua werk en kosten, werden we niet heel blij. De bak zou er helemaal uit moeten en weer een nieuwe bak erin, inclusief arbeid. Ik zie het mijzelf niet doen…..ik zie mijzelf uberhaupt niets doen qua technische klusjes, gezien mijn enorm beperkte motoriek en de stressfactor die om de hoek komt kijken als ik iets moet doen van dien aard.

De eerste stap was om via de importeur van onze camper te vragen of onze douchebak nog leverbaar is en wat een nieuwe douchebak kost, inclusief montage. We kunnen stellen dat de camperbedrijven het weer druk hebben en niet zitten te wachten op dit soort geneuzel. Op de terugkoppeling van de hierboven vermelde vraag, kreeg ik het antwoord; nee, bak is niet meer leverbaar……..punt! Ja, maar…..wat nu dan? Tja….dat wisten zij ook niet…ze kwamen niet met alternatieven, oplossingen, verwijzingen, suggesties, niks, nada, nothing! Zoek het maar uit! Dit gedrag bij mijn eigen importeur van camper, echt teleurstellend. Toen maar zelf op onderzoek uit dmv bellen, surfen, mailen. Geen enkel bedrijf kon ik vinden die met een oplossing kwam, behalve de suggestie van een nieuwe bak kopen a ruim 1000 euro. Nou…voor dat geld kun je veel douchemuntjes kopen op de camping!! Gaan we niet doen dus.

Uiteindelijk kwam de beste oplossing van mijn eigen lieftallige echtgenote naar voren: Waarom kopen we niet grotere rozet op het gat en monteren we deze weer op het bestaande sifon? Goed plan en kost geen 1000 euro, maar ongeveer 15 euro! Kijk…daar kunnen we wat mee. Zo gezegd zo gedaan en ik op pad om een groter rozet te kopen die past om het ronde gat in de douchebak. Die missie was snel geslaagd en Peter, onze zwager en ik de rozet, inclusief bijbehorende pakking in de bak gelegd en deze vastgedraaid. Echter tijdens de test bleek dat de sifon lekte. Balen! Maar deze week in campingwinkel nieuwe sifon gekocht voor de camper, identiek aan de bestaande, dus met veel vertrouwen weer gemonteerd, samen met Miriam. Potverdikke…ook nu bleek het nog te lekken. Miriam en ik samen goed gekeken wat er aan de hand was en we konden zien dat de pakking van de rozet bij het aandraaien door het gat werd geduwd en dus niet waterdicht. Ik was er inmiddels wel weer klaar mee en dacht dat het niet meer ging lukken, maar toen werd door Peter geopperd om met Tixopalthe Kit (dat is nogal een rigoreus middel om oppervlakten af te dichten, zelfs onder water. Een soort bitumen kit. bij Gamma niet te krijgen vanmorgen, maar Peter had nog een tube liggen en konden we gebruiken. We hebben vanmorgen alles dicht gekit, maar wel netjes afgewerkt. Je ziet er niks meer van en vandaag even uitharden en dan morgen water in de bak gooien…..we zullen zien!

Daarnaast moest natuurlijk ook nog even de keukenkraan in de camper vervangen worden en daarmee was ik begin van de week al begonnen. Hoe moeilijk kan het zijn; kraan monteren op aanrechtblad en 2 slangetjes aansluiten. DAT moest ik toch wel kunnen…toch? Nope! Alleen al de juiste kraan en koppelingen kopen was al een gedoe. Daarom maar even goed de diameter van het gat waar de kraan doorheen moet opgemeten, alsmede ook de diameter van de koppeling. Goed beslagen ging ik op pad om de koppeling te kopen, maar na het laten zien van de foto, kreeg ik vervolgens 26 wedervragen op mij af gevuurd; bi/bu of bu/bi? 5/8″ versus 3/4″, knel of draad? Tjesus….wat n hel! Maar het kwam goed uiteindelijk!

Fase 1 ging zeer voorspoedig. Het monteren van de kraan op aanrechtblad was vakwerk, al zeg ik het zelf. Maar fase 2; het aansluiten van de warme en koude water slang was een drama. Diezelfde Peter had mij een bosje Hennep meegegeven om om het draadwerk van de koppelstukken te wikkelen. Bleek heel ingewikkeld te zijn…maar niet waterdicht. Shit….Alles weer los en weer opnieuw monteren, en dat 5x achter elkaar en kreeg de hennep niet goed afgedicht. Maar technisch zoals ik ben, dacht meteen; dan maar even met teflon proberen. Ging ook niet! Elke keer als ik de de koppelingen aandraaide, dan krulde de flexibele slangen omhoog van de kraan en deed de kraan het dus niet. Op zulke momenten dan baal ik echt als een stekker om iemand dan te vragen om te helpen. Peter had zijn Superman cape omgedaan en kwam redding brengen…in 3 minuten! Toen zat het vast. Heeft ie dan met de hennep aangesloten? Njet! Hieft ie dan teflon gebruikt? NEIN!! De beste zeer gewaardeerde techneut van de familie zag dat in de slangen van de camper-aansluitingen een soort pakking zat en dus helemaal geen hennep/teflon nodig was. Via 2 waterpomptangen tegendraads beide kanten de koppelingen aan te draaien, krulde de flexibele slang ook niet op. Was echt in 3 minuten gebeurd (hufter!!).

Miriam ziet dan mijn trillend lipje, mijn doortraande en hangende oogleden, inclusief afhangende schouders en zegt dan heel liefdevol: “je kunt ook niet alles kunnen…iedereen zijn vak!”. Samen dan maar even een drankje doen, doet wonderen. Kortom; de Lambortinki is weer waterdicht en er kan weer gedoucht worden. Het was een enerverende week…en dat was het in deze hitte!

5 t/m 8 juli 2018: De Vlagberg te Sint Anthonis, Noord Brabant

Vandaag de laatste dag van onze heerlijke vakantie. Voor het eerst sinds jaren willen we allebei niet naar huis. Meestal in de laatste week van de vakantie kijken we al weer in onze agenda en lezen we vaker weer onze werkmail en begin ik alweer te bemoeien met de werkmail die voorbij komt. Deze week en deze hele vakantie niet. Waarom vragen we ons af? Nou….het was gewoon geweldig! Vooral het weer hielp enorm mee natuurlijk. Wat hebben wij geboft; vanaf het moment dat we van huis vertrokken tot de dag van vandaag uitsluitend zonnig weer met zomerse temperaturen tussen de 25 en 30 graden. Wat wil je nog meer in eigen land?

Afgelopen donderdag zijn we vertrokken vanuit Afferden naar deze plek in Sint Anthonis. De oplettende lezers hebben inmiddels al gemerkt dat we hier eerder en vaker zijn geweest. Maar wij kunnen echt iedereen de Staatsbosbeheer campings aanraden. Tenminste; als je van rust en natuur houdt!

We hebben bij aankomst op de Vlagberg eerst onze vuilwater tank geloosd in de daarvoor bedoelde put en meteen een volle tank schoon water tot ons genomen, om zodoende lekker de komende dagen in onze eigen douche te kunnen douchen. Een goede keuze geweest want ondanks dat de sanitaire ruimten hier elke dag een paar keer worden schoongemaakt, is het echt ongelofelijk hoe mensen op deze camping de toiletten achter laten. Let wel, dit is geen gezinscamping met losgeslagen jeugd, maar meer een 60+ camping in dit gedeelte van het seizoen. Het is niet druk en de mensen die er zijn, zijn ouder als ons. We drukken de gemiddelde leeftijd zal ik maar zeggen…

Maar hoe is het dan mogelijk dat mensen die dus volwassen zijn, kiezen voor een natuurlijke camping, de natuur dus weten te waarderen, met vlindernetten door de bossen lopen, het afval scheiden tot op het extreme af, dan zo’n gedrag vertonen met betrekking tot het schijten van afval in het toilet? Je kijkt toch achterom als je klaar bent met je boodschap? Je maakt de gootsteen en aanrecht toch schoon als je hebt afgewassen en laat deze toch netjes achter voor de ander die er ook gebruik van maakt? Ik kan er met mijn pet niet bij dat dit soort varkens bestaan op een natuurcamping. Maar goed…genoeg negatieve energie weer verbruikt vandaag.

Miriam had een fraaie plek uitgezocht vanaf de plattegrond, die werkelijk heerlijk was. We waren de laatste plek aan de buitenzijde van de camping, plek 33.  Deze plek, zoals bijna alle plekken hier, ligt tussen de bomen in een soort nis, waar je voor de rest geen andere campingbewoner kunt zien. Als we later over deze camping lopen zien we achterin nog veel meer mooiere plekken, dus we kunnen wel stellen dat deze camping echt tot onze favorieten behoort. Op de onderstaande foto zie je de Lambortinki staan linksboven in de foto.

IMG_1659

Nadat we alles weer hebben opgesteld en ingericht zijn we klaar voor de dag. Het middaguur op donderdagmiddag is net voorbij en we besluiten meteen de e-bikes te pakken en een route te gaan rijden die Miriam heeft gemaakt op de zeer gebruiksvriendelijke fietsknooppunten-app, genaamd “Fietsknoop”. Echt super eenvoudig om daar of een kant en klare route te gebruiken of er zelf eentje maken. Alle knooppunten in Nederland en Belgie staan erop. Wij op pad en we vinden het allebei geweldig dat e-biken. Je trapt toch aardig mee, maar voelt een fijne ondersteuning van de motor van de fiets. We rijden door de meest prachtige landschappen van deze omgeving. Veel bossen, maar ook de landweggetjes brengen je langs de mooiste plekjes van het brabantse land, waar het leven zo goed is.

Ook Joep heeft het steeds beter naar zijn zin op de fiets. Als een romeinse vorst laat deze stoere kerel zich rijden door Miriam, in zijn met koelmat voorziene riante mand. Het ontbreekt er alleen nog maar aan dat ie met een pootje naar iedereen wuift als we door de dorpjes rijden en hij echt de passanten aankijkt. Het is geweldig om te zien hoe hij in dat mandje zit en om zich heen kijkt. Af en toe draait ie zich om en bijt heel zachtjes in Mir haar rug of trekt aan haar topje. Hij heeft het echt fijn is onze mening.

IMG_1640

Om niet meteen weer de fout te maken om de ritten te lang te maken, maken we deze dagen onze ritten tussen de 30 en 35 kilometer per dag. Prima te doen, maar toch aan het einde is het fijn om te weten dat het een voldaan gevoel geeft. Vooral als je dan aan het einde van de route een gezellig terras weet te vinden. Vlak bij onze camping zit Restaurant de Heksenboom met een groot en op het oog gezellig terras. We vonden dat we wel een biertje verdiend hadden en namen er ook nog een borrelgarnituurtje bij. Allereerst duurde het al ellenlang voordat er een bestelling werd opgenomen, terwijl op onze tafel nog steeds de borden van onze voorgangers stonden. Toen eindelijk de bestelling was opgenomen verdween het tweekoppig horecapersoneel met tafels en stoelen naar het grasveld waar ze in alle rust (het was warm, dus begrip!) nieuwe terrassen gingen opbouwen voor een concert op die avond. Iedereen klaagde om ons heen dat er niemand op het terras aanwezig was. Toen wij ons tweede drankje wilden bestellen en er geen contact was met de obers, ben ik naar binnen gelopen om daar de bestelling op te geven en te melden dat er veel mensen waren die klaagden. Ook daar niemand aanwezig, totdat de kok eraan kwam lopen, keek mij aan en zijn kop naar beneden en hup zo de keuken in zonder een woord met mij te wisselen. Uiteindelijk toch een ober even aangeschoten (het liefst met dubbelloops..) en kwam ons drankje brengen. Was geen topbeleving!

Toen we de volgende dag weer een prachtige rit hadden gemaakt (wat kun je hier mooi fietsen zeg!!) met de fietsen, kwamen we op het eind weer langs de Heksenboom. We wilden graag lunchen en doorrijden naar het dorp hadden we geen puf meer voor, dus iedereen verdient een tweede kans, dus ook de Heksenboom. Vrijdagmiddag, lunchtijd, het hele terras vol en allemaal chagrijnige gezichten. De beide top-obers waren er ook weer, maar we zagen op het terras met minstens 80-100 gasten alleen maar de oudste, chagrijnigste van de twee. Ik zal jullie het verhaal besparen, maar na 20 minuten was onze tafel van de vorige gasten nog niet leeg geruimd en onze bestelling (al is maar eerst een drankje) niet opgenomen. We zijn opgestapt en doorgereden naar het dorp Sint Anthonis om daar bij de Eetcafe De 3 Burgemeesters te gaan eten. Hartelijk ontvangen, Joep er weer wat fans en volgers op zijn Instagram-account erbij, lekker gegeten en afgesloten met een heerlijk softijsje op verzoek van Mireke weer op pad gegaan naar de camper. Daar gisteren in de namiddag heerlijk weer gelezen, gedut, gelachen weer nieuwe plannen besproken voor de toekomst. Was wederom een superdag.

Vanmorgen, zaterdag, hadden we een vroeg begin met een lekkere wandeling door de bossen en duinen van dit gebied waarin we zitten. Joep had er duidelijk zin in en daardoor wij dus ook. Miriam wilde echter al snel van de gebaande paden af en dwars door de bossen en duinen struinen om mooie dingen te vinden.

IMG_1655

Op zich een prima idee, maar het pakte helaas anders uit. Of het heeft gelegen aan het feit dat ik nog niet gedoucht had, weet ik niet, maar het moment dat we dwars door de bossen gingen lopen, werd ik aangevallen door horden vliegen, muggen, horzels, wespen, bijen en ander gespuis. Ik werd er gek, maar vooral chagrijnig van! Voelde me bijna een ober van de Heksenboom…wat een ellende. Dat Miriam helemaal in een deuk lag van al mijn zumba bewegingen om deze onderkruipsels van mij af te slaan, maakte dat ik nog kwader werd en er klaar mee was. We hebben de wandeling afgemaakt op de gebaande paden en het was over de overlast van dit ongedierte. Ben me wel meteen gaan douchen toen we bij de camper kwamen. Alleen het douchen in onze eigen camper gaat niet meer. De douchebak is gebarsten. Neeeeeeej, niet toen ik er in stond, maar toen Miriam aan het douchen was. De douchebak is natuurlijk ook al 18 jaar oud, net zo oud als de camper en de bak is gewoon uitgedroogd en daardoor gebarsten. Balen, want we douchen eigenlijk altijd superfijn in onze camper. Contact gehad met de importeur van Eura Mobil om prijsopgave te doen voor nieuwe douchebak. Zal weer een paar honderd euro kosten, maar het moet opgelost zijn voor onze volgende trip. Ook vriend Kees, de campertechneut zal maandag even komen kijken hoe e.e.a. opgelost kan worden. Komt goed!

Dat we vandaag zijn gaan wandelen in plaats van gaan fietsen, zal te maken hebben met het feit dat na ruim 20 jaar niet fietsen, je niet opeens ongestraft in 1,5 week ruim 200 kilometer kunt gaan fietsen. Onderstaande foto geeft een goed beeld hoe we ons voelen…..

9da1f186-b0b8-4945-861c-92af116ddbc2

De rest van de dag doen we niks meer deze laatste dag. We besluiten om de restjes etenswaar uit de koelkast gezellig op te eten en voor de camper te blijven. Ook nog even met de drone gevlogen mooie beelden gemaakt. Vanavond maakt Mirreke nog even lekker risotto, rattatouille en gebraden kip op de buitenkeuken en dan beginnen we vanavond maar alvast met opruimen. Morgenochtend weer richting huis om zwager Kees zijn verjaardag te vieren. Eerst nog een zwoele avond onder de luifel, tussen de bomen, met kaarsjes aan, koffietje, sambucca en dan onder de wol.

PHOTO-2018-07-07-16-35-46

Onze conclusie is nu wel dat we het fijn vinden om in Nederland op vakantie te zijn als het weer acceptabel is. Ook verdere bestemmingen hoeft nu even niet. Noord Frankrijk, Duitsland, Belgie is prima om te vertoeven en veel te zien. Wat we niet fijn vinden is de dagelijkse verplaatsing naar een andere camping. Het liefst staan we 3 a 4 dagen op een plek, om zodoende ook ergens te zijn en te kunnen ontdekken. Op doorreis zijn, geeft een rusteloos gevoel. In 14 dagen 8 campings bezoeken is teveel en gaan we dus niet meer doen. In ieder geval hebben wij een heerlijke relaxte vakantie gehad met ook de wetenschap dat het weer enorm heeft meegespeeld in deze beleving. Het was waanzinnig lekker om weer met mijn maatjes Miriam en Joep op pad te zijn geweest! Vanaf maandag weer aan de bak en drukke week voor de boeg! Of we tussendoor nog weekendjes met camper weg kunnen weten we nog niet, dus misschien brengen we de camper ook wel een paar maanden naar de stalling. Jullie lezen het vanzelf wel bij het volgende blog van Camperjoy.

Omdat de foto’s die door Miriam gemaakt worden, altijd zoveel reactie’s oproepen, plaatsen we tot slot hieronder nog een aantal prachtige foto’s van de afgelopen dagen. Deze foto’s doen recht aan de prachtige natuur en omgeving hier en hopelijk brengt ze dat goed over op beeld.

 

 

 

30 juni t/m 4 juli 2018: Natuurcampings Raayerhof te Swalmen en Cokse Heide te Afferden

Aangezien we pas zondag 1 juli terecht kunnen op een favoriete camping van ons; de Cokse Heide in Afferden, moesten we dus een ingelaste overnachting doen ergens onderweg. De 2e nacht op Park La Clusure hadden we afgezegd, dus even op zoek naar een alternatief. Na 1,5 uur rijden hadden we onder de rook van Roermond een mooie natuurcamping gevonden in Swalmen bij Raayerhof, een boerencamping die prachtig gelegen was rondom een watertje en een singel met daaromheen weilanden met paarden. De dame die de camping runde was een zeer lieve dame, die nogal van een praatje hield. Wij hadden haast omdat de camper vol lag met boodschappen die snel de koelkast in moesten, aangezien met stilstaande camper geen stroom wordt voorzien aan koelkast. De temperatuur was ongeveer 29 graden, dus wij wilden graag in relaxmodus op deze camping. Daar dacht de dame even anders over. Vooral toen we vroegen of er een evenement naast de camping was gepland. We zagen namelijk een enorme feesttent met veel horeca tappunten en ander indrukwekkende decors. Hadden we het maar niet gevraagd….De dame wilde eerlijk zijn en aangeven dat er vanavond een festival was met goede live bands, maar dat er mogelijk enige vorm van bovengemiddelde decibellen op ons af zouden kunnen komen. We kregen telefoonnummers van gemeente ambtenaren om te klagen, procedures aan te vechten, etc. Want zij is al jaren bezig omwille van haar campinggasten het festival te laten verplaatsen. Onze pijnboompitten in de camper waren inmiddels ontkiemt en konden we de bladeren al weer vanaf halen, toen de dame uitgesproken was, de biefstuk was beef jerky geworden, en de melk volle boter…..ik was er klaar mee. Deze plek was alleen maar even om een nachtje te staan en eigenlijk vonden we het wel jammer dat we de volgende dag weer weggingen. Is een plek om terug te komen. Na het plaatsen van de camper nog even op de fiets wat boodschappen doen, terwijl Miriam rondom de camper alles gezellig maakt. Heerlijk avondje gehad, maar het licht ging redelijk snel uit en op tijd naar bed.

De volgende ochtend vlug alles inpakken en op pad richting Afferden, naar de Staatsbosbeheer camping De Cokse Heide. Hier waren we al een paar keer geweest en het is echt een plek voor ons. Midden in de bossen, plekken met privacy en veel diergeluiden in de natuur. Het is geweldig om hier in de ochtend de vogels te horen ontwaken. Ook hoor je soms onder of rondom je camper wat geritsel en denken we dat het een zwijntje of egel kan zijn. Voordat we ons kunnen nestelen vanaf 12.00 uur, moeten we eerst nog even ruimschoots boodschappen doen, want onze buren komen gezellig met hun dochter en schoonzoon een dagje kampeerbeleving meemaken met ons. Met dit prachtige weer lekker met elkaar borrelen en gezamenlijk heerlijk eten onder de boom die ons allen schaduw geeft. Hoe idyllisch allemaal..!

De middag en avond was supergezellig, maar met 6 man op een camping-gourmet plaat bakken is hetzelfde als op een plaat ijs een ei bakken…duurt even!! Enorm gelachen met elkaar en gewoon super dat ze vanuit Lelystad even op en neer knallen naar Afferden voor een portie gezelligheid!

PHOTO-2018-07-04-21-57-56

Nadat ze weg waren nog “even” de afwas doen en samen een afzakkertje genomen. We hebben doorgesproken waar we maandag zouden gaan fietsen met onze e-bikes. In Frankrijk lagen onze tongen op de grond toen we tegen de bergen aan moesten klimmen. Hier is alles vlak en goed te doen. We hebben er echt zin in. We maken een rit van ongeveer 30 kilometer op de GPS door de navigatie opdracht te geven om een lus te maken van circa 30 kilometer. De volgende ochtend na het ontbijt en tegen het einde van de ochtend alles in de fiets geladen wat mee moest; Joep, water, eten, poepzakjes, rugzak, mueslireepjes en een goed humeur. De rit was niet echt heel boeiend, aangezien we veel langs de doorgaande wegen rijden, in plaats van door de natuur. Maar we kwamen toch langs het bezoekerscentrum van Nationaal Park De Maasduinen en besloten daar even een koffie te scoren. Prachtige plek, waar je je waant in het buitenland. Het restaurant zweeft boven het water en je kijkt uit over het park met al het water.

Park de Maasduinen is echt een aanrader voor een ieder die er nog niet geweest is. Wat een prachtige natuur daar. We fietsen na de koffie nog door het park en via boerenweggetjes komen we weer terug bij de camping. Moe maar voldoen drinken we een koel biertje en doen onze schoenen en kleding uit om weer in camping-outfit de avond aan te vangen. Erg relaxte dag gehad samen en lekker gegeten op de gourmet plaat met ons tweeen. Dat ging een stuk beter als gisteren.

Dinsdagochtend eigenlijk hetzelfde ritueel als de maandag; lekker wakker worden en in de ochtend lezen, koffie, ontbijtje en rustig douchen en omkleden. Er is bijna niemand op de camping, dus het is muisstil. We gaan het qua fietsen wel even anders doen. Miriam download een app  die allerlei routes via fietsknooppunten maakt of zelf kunt maken. We schrijven de knooppunten op en gaan op pad. Het was een prachtige rit zoals we die graag doen, destijds ook met scooter, door de natuur, slingerweggetjes, akkers, mooie boerderijtjes, kleine dorpjes, waterpartijen, bossen en hopelijk ergens nog een gezellig plekje om te laven….Dat was het enige dat we niet tegenkwamen, een laafplek. Jammer.

En nog een collage met foto’s van de omgeving hier:

We maakten vanmorgen echter wel een fout door de beide accu’s van de e-bikes niet op te laden, omdat we dachten dat ze vol genoeg waren voor deze rit van 42 kilometer. Bij Miriam lukte dat prima, maar bij mijn fiets ging de accu ineens van 4-5 streepjes lading terug naar nog maar 1 streepje. Aangezien we ook nog boodschappen moesten doen, waren we iets van de route afgeweken om een supermarkt te bezoeken. Net vlak voor de supermarkt was de accu leeg van mijn fiets, dus moest ik zonder ondersteuning nog 8 kilometer fietsen met volle fietstassen. Dat was even andere koek moet ik zeggen. De e-bike zonder ondersteuning fietst niet fijn, of je moet in de 2e of 3e versnelling fietsen. Maar ja, dan moeten die korte kromme pootjes van mij enorm gaan draaien. Naast dat het er niet uitziet, is het ook nog eens enorm vermoeiend. Miriam bood heel lief aan om even de fietsen te ruilen, maar als ridderlijk type dat ik ben, weigerde ik dat natuurlijk…soms haat ik die mannelijke principes van me…..

Dat de sfeer er niet beter op werd, toen Mir ook nog dacht kortere route te weten en die het dus niet was, moge duidelijk zijn. Maar na aankomst op de camping was het leed al weer snel geleden en hebben we nog een fijne dag gehad bij de camper.

Vandaag, woensdag 4 juli, hebben we niet gefietst. Mijn derriere voelt alsof ik door King Kong van achteren ben genomen en ik moet er niet aan denken om op een zadel te zitten. Het weer voelt heel klammig en in de loop van de ochtend besluiten we om een lekkere wandeling met Joep te gaan doen en de fietsen niet te gebruiken. De afgelopen dagen waren warm, maar waren goed te doen. Maar vandaag voelt het of je onder een elektrische deken leeft. Onbehaaglijk en drukkend. Het is sowieso weer typisch ons dat wij na 20 jaar fietsloos te zijn geweest, op de warmste dagen van het jaar, meteen met ritjes van 30-40 kilometer te beginnen. Enthousiasme eist zijn tol.

Maar goed; wij aan de wandel met Joep door het prachtige bosgebied rondom onze camping. We lopen lekker en Joep is helemaal in zijn nopjes. We genieten echt van dit kleine kereltje en lachen ons rot om zijn capriolen. Dit teckeltje heeft ons leven zo in positieve zin op zijn kop gezet. Los van alle gekochte attributen, speeltjes, mandjes, inentingen, voedselpakketten, fietsmanden, GPS tracker, verzekeringen, kettingen, dekentjes, tuigjes, en alles wat ik nog vergeten ben, is het geen kostenpost, maar verrijking van ons leven. Mooi om te zien hoe die kleine haarbal zo op Miriam is gefocust. Prachtig om te zien. Ook in deze vakantie heeft ie geen problemen veroorzaakt en is hij superlief geweest tijdens het rijden en op de camping. Joep is een topper! Moest ik even kwijt….

Maar onderweg de wandeling zie ik opeens Miriam haar pupillen vergroten, standje paniek en schichtig kijkend. Ik vraag haar wat er is, maar ze moet enorm naar het toilet…..wat er in de wijde omtrek niet is. Ik zeg; ophouden en doorlopen! Ik zag aan haar loopje dat dat niet ging lukken en voordat ik het wist, zat ze hurkend en met dezelfde blik in haar ogen als Joep (“zit niet naar me te kijken als ik zit te bouten…”). Zoals Miriam altijd alles goed voorbereidt voor Joep qua spulletjes, had ze papier bij haar, natte doekjes en zakjes  om alles in op te bergen en weg te gooien als we weer thuis waren. Behalve die dampende bolus…die mag door de natuur worden geelimineerd! Mijn vrouw is gewoon een ordinaire wildpoeper!! Ik zou het niet kunnen, maar Miriam kwam erg gelukkig uit de bossen. Heerlijk de wandeling afgemaakt en bij thuiskomst de rest van de middag lekker voor de camper gezeten en de laatste avond hier op de grillplaat gekookt. Morgen weer op pad naar onze laatste bestemming deze vakantie: De Vlagberg in St Anthonis. Onze echte favoriete plek tot nu toe! Daar blijven we nog tot zondagochtend. Met dit weer en het buitenleven alsof we in Spanje of Italie zitten, blijven we zo lang mogelijk weg.

Mart en Mir 2018

29 juni 2018: Camping Parc La Clusure in Bure (Belgische Ardennen)

Nadat we deze ochtend afscheid hadden genomen van onze mini-camping in Menessaire, waren we nu onderweg naar een maxi-maxi camping. Niet dat dit soort campings ons ooit heeft getrokken, maar aangezien dat de zoon van lieve kennissen van ons daar als beheerder werkt en wij er veel over gehoord hadden hoe mooi en groot het was, hadden wij ooit aan hem beloofd om eens daar langs te gaan. Ook Joost, de zoon, had in het verleden al een plaatsje voor ons klaar gehouden, maar toen wegens andere oorzaken zijn we niet gegaan. Nu dus wel!

Even om een voorstelling te maken van waar we naar onderweg waren; de camping kan ongeveer 2500 mensen herbergen op zo’n 400 staplaatsen, 150 huur-caravans en heeft tevens diverse restaurants en theater’s op het terrein. Het is een 5-sterren camping en dat kun je ook wel zien. Alles is echt tot in de puntjes verzorgd en de omgeving is prachtig en natuurrijk in de ardennen. Maar ja….die 2500 mensen….die trekken ons totaal niet! We hadden aan Joost gevraagd of er aan het einde van de middag een plekje vrij was voor 2 nachten. Joost kennende wist wij dat we op een rustig veldje ver van het vertier wilden staan. Dat had ie goed gezien!

Maar eerst moesten we er nog zien te komen. De afstand tussen Menessaire en Bure in Belgie bedraagt zo’n 400 kilometer en aangezien we de eerste paar honderd kilometer binnendoor moesten, hadden we de dag wel nodig om er te komen. Uiteindelijk 7 uur over gedaan om over die 400 kilometer te doen. Vanaf Bourgondie lopen er geen snelwegen naar het noorden en naar de Champagne streek, dus dat kost even wat tijd. Wel een prachtige route gehad.

Maar aangekomen bij de camping had Roos, de vriendin van Joost, al de incheck-papieren voor ons klaargemaakt. Een medewerker begeleidt ons naar plek 434, op het achterste veldje, vlak bij een fraai riviertje wat achter de camping loopt. De rivier is wederom erg mooi begroeid met bomen langs de oevers, stenen in het water, kraakhelder water en prachtige doorkijkjes naar het verdere verloop van de waterpartij. Nadat we de camper hadden aangesloten op de prima plek, wilden we in verband met onze gaarheid van de warmte niet voor de camper zitten, maar aan de oever van de rivier in de schaduw. Heerlijk plekje!

Miriam had paar biertjes en zoutjes meegenomen en onze stoelen samen daar neergezet. Toen ook Joost even tijd had om ons te begroeten  en samen met ons een drankje nuttigde, konden we even bijpraten. Maar al snel moest ie weer aan het werk en zijn Mir en ik nog even bij de rivier blijven zitten en hebben Joep uitgelaten langs de rivier. De kleine veldheer is super in zijn nopjes en kwispelt de godganse dag achter ons aan. De lange rit van vandaag is ie alweer vergeten en ook toen was Joep geweldig in de camper. Rustig slapend en op zijn tijd op schoot om als een wijsneus ieder auto aandachtig te bekijken. Geweldig om hem zo deze weken mee te maken.

Tijdens het voorbereiden van het avondeten bij onze camper, werden we nogal zeer beklemmend betrokken in de gesprekken met onze buren. Dit gezin kwam uit Maastricht, erg aardige mensen, maar waren zeer opdringerig op zoek naar contact. We moesten bij hun komen zitten, meedrinken en binnen een paar minuten het hele levenspad werd uiteengezet. Ook hun hond was redelijk opdringerig zoekend naar spelen met Joep, kortom; een opdringerig geheel. Ook tijdens het eten steeds interactie zoeken en maar kijken of we reageren. We hadden er geen zin in.

Wij samen lekker vroeg naar bed en de gezelligheid buiten ging tot 2 uur in de nacht door, totdat Miriam er genoeg van had en naar ze toe liep of ze ook naar bed wilden gaan. Wat een gelach en gelal was het. Ook de volgende ochtend om 7 uur ging het spul weer tekeer buiten en hun hond om onze camper snuffelen en daardoor Joep weer blaffen en drukkig doen. De hoeveelheid van dit soort types zat alom om ons heen en dat is niet echt wat we zoeken, dus we besluiten om na 1 nachtje weer te vertrekken. Niet om de camping, want die is echt top als je dat soort vertier zoekt. Je hoeft eigenlijk met je kinderen het park niet af, zoveel is er te doen! Maar wij slaan even over en gaan weer door naar de volgende camping. Nederland gaan we weer betreden om nog een mooie 2e week vakantie door te brengen. We hebben Joost op de hoogte gebracht en hij begreep de zaak volledig. Was erg leuk om hem zo daar in zijn werkomgeving zo’n grote organisatie te zien leiden en hem ook nog even te hebben gesproken!