9 en 10 Mei 2018 – Hatertse Vennen en Overasseltse Vennen

Hemelvaartdag. Wakker worden en er vanuit gaan dat het de slechtste dag van de week gaat worden. Het was droog, maar het zag ernaar uit dat er regen kwam. Dit gebeurde uiteindelijk niet, maar het is nog maar 9 uur in de ochtend. Wat zal de dag ons brengen.

Ik begin na een heerlijke nacht snorren, maar eerst even de afwas te doen in het washok van de camping. Je komt daar meestal wel gezellig aan de praat met een mede persoon die wou dat ie er van afwas. Ook deze ochtend een boeiend gesprek gehad met een dame op leeftijd, die sinds kort weduwe was geworden en ervoor gekozen heeft om dan alleen op pad te gaan met de camper. Met haar man reisden ze heel europa door, maar toen hij plots stierf had ze 2 keuzes; de geraniums opzoeken of dan maar alleen de wijde wereld intrekken. De stoere dame rijdt dus alleen met haar camper en staat haar mannetje. Toch merk ik nog haar intense verdriet en schiet ze nog steeds vol als ze erover vertelt. Ik ook. Door haar verhaal, maar soms denk je dan ook wel eens wat als ik er in 1x tussen uit piep? Ik bedoel; ik zit de hele dag langs de weg, ik heb nou niet het koolhydraat-arm lijf, laat staan dat mijn vochtbalans nu helemaal top is. Hoe gaat mijn Mirreke dan haar keuzes maken? Dit realiseerde ik mij tijdens de afwas op hemelvaart. Raar begin van de dag, maar die uiteindelijk nog helemaal goed zou komen.

Mir en ik hebben de ochtend lekker gebruikt om in onze e-readers lekker te lezen en vooral rustig aan te doen met wat dan ook. Het zonnetje probeerde er af en toe doorheen te komen, dus we besloten om vanmiddag maar eens eerst een lekkere wandeling te maken over de Vennen hier in de buurt. Totdat we opeens verrast werden met een bezoek van onze Lelystadse vrienden, Harry en Els van de gelijknamige lunchroom Harrels in het Lelycentre. Wat gezellig! Eerst even samen een bakkie koffie gedronken en vervolgens besloten we dan maar samen te gaan wandelen. Harry en ik zijn niet van die wandelaars, maar in het kader van de liefde en het veilig stellen van een gezellige Hemelvaartsdag, gingen wij toch maar mee. Samen in de auto naar het startpunt van een wandelroute over de vennen rijden en dit bleek een leuk restaurant te zijn, St. Walrick. Vooral dat vooruitzicht dat we daar ook zouden eindigen, maakte dat Harry en ik goed de pas erin zetten. Hoe eerder wij dit achter de rug hadden, des te eerder konden we ons laven met al het goede dat het horeca etablissement te bieden had. Maar de meiden wilden ook nog tussendoor foto’s maken, dus het duurde allemaal wat langer dan gehoopt.. Maar mensen, wat is het hier werkelijk prachtig. De zon laat zich meer en meer zien en het lijkt zowaar een mooie middag te worden.

Wat een gevarieerd landschap is het hier. Je waant je in het buitenland, door de glooiende heuvels, zandvlakten, sprookjesachtige vennetjes, met de schaduw van de wolken erin reflecterend en veel vriendelijke mensen komen we tegen.

Joep mag op sommige plekken los lopen, dus die is ook in de zevende hemel. De wandeling die wij nu doen is maar 3,8 kilometer, dus met alle opstoppingen onderweg voor foto’s, andere mensen spreken, komen we ruim een uur later aan bij het restaurant. De terrassen zitten vol, want de zon heeft nu besloten om echt acte de presence te geven bij een behaaglijke temperatuur. Heerlijk gelucht en enorm gelachen ook, zoals gewoonlijk. Harry en Els brengen ons weer terug naar de camper en we besluiten om nog even een afzakkertje samen te nemen voor de camper in de zon. Nou…..dat is uiteindelijk uitgelopen tot een poel van verderf door alle versnaperingen en toch maar blijven eten (“nee, we gaan echt! We hebben geen honger, geen dorst en het is mooi geweest”). Mirreke weer lekkere ratatouille gemaakt en risotto met een stukje vlees. Super fijne dag gehad en uiteindelijk was het een zonnige dag geworden, dus echt bonus!

Vanmorgen, vrijdag, eerst weer onze routines doen en weer naar buiten kijken en zien dat de zon weer schijnt! We boffen echt deze week! Na de hele ochtend buiten te hebben zitten lezen en besluiten om te gaan onderzoeken of E-bike of E-scooter wat voor ons is. Zoals jullie misschien weten is het rijden met een snorscooter in natuurgebieden bijna net zo’n zonde als op zondag de was buiten hangen in Staphorst of Urk. We maken er geen vrienden mee. Maar om nu ook weer te gaan e-fietsen?? Na mijn tijd bij de PTT Post als postbode in mijn prille jaren, heb ik besloten om nooit meer te willen fietsen. Wat heb ik die fiets vervloekt destijds; volle bepakking, kapot gaan op de meest beroerde momenten, de regens, het onderuit glijden tijdens de winter, etc. Kortom; voor mij geen fiets! Maar ja; Miriam begint nu toch wel weer wat meer druk uit te oefenen op dit plan, dus dan weet ik dat er geen ontkomen aan is. Nu schijn ik in een wazig moment te hebben gezegd, dat nu we ook veel meer wandelen door Joep, ook misschien wel verstandig is om te gaan e-biken. Nou…dat moet dan tijdens een nevelig moment zijn geweest! Maar we gaan wel zien.

Eerst maar weer klaar maken voor de volgende wandeling. We besluiten nu de 6,5 kilometer wandeling te gaan doen door de Vennen. Het was nog mooier als gisteren doordat de zon feller scheen en het ook veel rustiger was met medewandelaars. We hebben ook fysiek lekkerder gewandeld dan gisteren. Soms heb je dat, dan wandel je gewoon niet lekker. Vandaag wel! Ook rustig aan gedaan en ook nu weer prachtige natuur gezien.

Ook weer geeindigd op het terras bij het restaurant en samen een broodje gegeten en vervolgens bij een boer verse asperges gehaald en vervolgens weer naar de camper gegaan. Ik even boodschappen gedaan in Overasselt bij de plaatselijke slager en supermarkt. Gemoedelijk is het hier. Als ik met mijn westers accent begin te praten, vragen ze direct waar ik vandaan kom, dat ze kei-leuk vinden dat ik hier kom kamperen en volgt er een praatje pot!

Lekker in de middag een tukkie liggen doen, dommelen, kletsen en gelezen om vervolgens weer de avondmaaltijd voor te bereiden. Dat doet Miriam altijd en nu dus verse asperges met eieren en gerookte zalm. Ik ben nog even bezig geweest om de drone video van de camping om te zetten in een korte clip voor de campingeigenaar. De mooie kerel kwam vanavond nog even buurten om dank  te zeggen voor de luchtfoto’s en videoclip. Einde van de avond nog even een wandeling met Joep en Miriam gemaakt rondom de camping en vervolgens naar bed gegaan. Morgen nog een dag en deze blijkt ook weer zonnig te gaan worden. We denken er zelf over om als het weer tijdens onze zomervakantie hier goed is, om de vakantie in Nederland weer door te brengen. Nederland is zo mooi en heeft zoveel natuur en leuke dorpen en steden te bieden. We zullen zien waar we terecht komen.

Of ik morgen nog even een blog schrijf, valt te bezien, want spannender dan vandaag wordt het niet; wakker worden, eten & drinken, wandelen, lezen en afzakkertje…what’s new?

8 en 9 Mei 2018: Overasseltse en Hatertse Vennen – Camping de Eikenaar

Dinsdagmiddag bij thuiskomst van het werk in Hoogeveen, was Miriam al klaar met haar werk in de kapsalon en had ze ook al de laatste spulletjes in de camper gelegd. Ik hoefde dus alleen nog maar een korte broek aan te trekken en gympies aan om op pad te kunnen. Geweldige voorbereiding en super veel zin om op pad te gaan. Joep ook! Die was niet te houden vanaf het moment dat hij in de gaten kreeg dat er wat stond te gebeuren op buitenrecreatie gebied. Het woord kamperen negeren we in huis zoveel mogelijk, want anders is ie helemaal door het dolle heen.

Aangezien we op laatste moment de camping voor de komende dagen hadden geboekt, nadat we de oorspronkelijke geboekte camping in Drenthe hadden geannuleerd, wisten we niet echt wat te verwachten. Na een stuk of 5 campings te hadden benaderd, kregen we steeds te horen dat ze vol zaten. Ook hadden we overwogen om naar een grote camping in de belgische ardennen te gaan, maar de reisafstand hadden we toch niet zo’n zin in. Uiteindelijk kregen we bericht van een camping die wel plek had; Camping de Eikenaar in Overasselt. Een boerencamping die pas vorig jaar was open gegaan. Kijkende op de website werden we niet echt enthousiast. Door je jonge aanplant van heggen zag het er wat kaal uit. Maar omdat plekken schaars waren, toch maar besloten om de komende dagen daar te gaan staan.

Onderweg verliep alles naar wens en volgens planning reden we omstreeks 19.00 uur onze plek op de camping. Een super plek met een landelijk vergezicht met weilanden, bomen en boerderijen op de achtergrond. Door onze camper met rug naar camping te zetten, hadden we het gevoel dat we helemaal alleen waren op deze camping. Dat waren we dan bijna ook, want er waren nog 2 andere camperaars, van seniorenleeftijd. Even langslopende een praatje makend, werd mij subtiel even opgedragen dat de middelste toilet en douche voor mij waren in het toiletgebouw. Zodoende hadden we prive-sanitair. Erg flauwekul natuurlijk, maar wel gezellige mensen. Al pratende bleken we gezamenlijke bekenden te hebben in het Lelystadse; Ben en Aly Prins, onze lokale bakkerij-koning! Wij aangegeven dat we ze goed kennen vanuit de vriendschap met hun zoon Joost en schoondochter Claudia. Kleine wereld….

Maar goed; de camping met weinig verwachtingen vooraf, bleek een supermooie camping te zijn met ruime fraaie plekken. Water en afvoer op de plek zelf en een topfaciliteiten op het terrein. Een nieuw sanitairgebouw waarover goed is nagedacht en kwalitatief goede spullen. Ook de eigenaar en zijn vrouw zijn erg vriendelijk en humoristisch. Kortom; wij gaan ons hier wel vermaken.

Ook omdat vanuit de camping veel te doen en zien is in de omgeving. Slechts 5 kilometer van Nijmegen en om de hoek op 2 kilometer een prachtig natuurgebied met de Hatertse- en Overasseltse Vennen. We zijn er langs gereden met camper tijdens de heenreis en dat ziet er supergaaf uit voor ons! Wat een mooi gebied is dat!

We besluiten dat pas donderdag of vrijdag te gaan bewandelen, aangezien het woensdag veel te warm is om te gaan lopen.

Direct nadat we de camper dinsdagavond hadden geinstalleerd was het ook nog zo’n lekker weer, zodat we heerlijk buiten gegeten hadden in de avondzon en een afzakkertje met bakkie Nespresso koffie tijdens de zonsondergang. Was een wereldavond!

De volgende ochtend lekker wakker worden in de toen al brandende zon. Miriam was er om half 7 al uit en ik iets later. Heerlijk buiten ontbeten en de ochtend in relax-stand gelezen, lekker gedoucht en niet veel gedaan. Ik had nog even gestoeid met de Drone en prachtige foto’s gemaakt van de boerderij en camping. De foto’s verstuurd naar de boer en toen deze de foto had gezien, vroeg hij of ik zaterdag bij mooi weer nog eens zo’n vlucht wilde maken en video en foto’s wilde maken van de camping. Hij was er erg blij mee! Ik kan legitiem nog eens oefenen en hij krijgt het beeldmateriaal.

Toen het in het begin van de middag zo warm werd op onze plek, besloten we om met de scooter even een rit te gaan maken door de mooie omgeving. Alles ingepakt voor onderweg om ook Joep te kunnen laven, zijn we begonnen met een dijkentocht langs allemaal mooie dorpjes en landelijke gebieden. Een tocht van ongeveer 37 kilometer en met de verkoeling van de wind door onze haren, was het draaglijk allemaal. Onderweg nog op een dijk, bij restaurant even geluncht en koel biertje gedronken, weer op pad richting de camping. Daar aangekomen nog even boodschapjes doen in Overasselt en weer klaar voor de avond.

De camping is inmiddels al wat voller gelopen door andere gasten en iedereen is lekker aan het BBQ-en en pimpelen buiten. Ziet er gezellig uit. Wij steken ook onze BBQ aan en Mir tovert weer een frisse gezonde salade uit het ieniemienie keukentje en ik ben buiten de heerlijke ossenhaasjes aan het grillen. Ook weer een super zwoele avond samen gehad.

C360_2018-05-08-20-53-34-046

Alleen bij de laatste rondje met Joep wandelen gebeurde een enorm zwaar traumatiserend drama: Joep was heerlijk zijn pootje aan het oplichten tegen een prille heg, toen hij ineens zwaar kermend, alsof hij op een bermbom was gelopen, naar ons toe strompelen. Zijn staart strak onder zijn kont en op zijn kwetsbaarst kijkend zoals alleen teckels dit kunnen, omhoog smekend om opgepakt te worden. Hij kon werkelijk geen stap meer verzetten en wij dachten dat dit zijn laatste moment van zijn leven was….

Maar zuster Clivia ging op onderzoek uit in de camper op een geimproviseerde operatietafel, met operatielamp (zaklamp) op zijn poot gericht om het episch centrum van pijn te onderzoeken. Het bleek om een wespenbeet te gaan en tijdens de operatie is de angel op vakkundige wijze verwijderd, zonder dat het pootje te hoeven amputeren. Joep moest natuurlijk hierdoor wel het beste plek op het bed krijgen om voorspoedig te kunnen herstellen. Dat dit ten koste ging van mijn plek, was van ondergeschikt belang. De volgende ochtend ik brak wakker en Joep was weer helemaal klaar voor zijn ochtendwandeling. Het wordt weer een leuke dag, deze hemelvaartsdag!

27+28 April 2018: Koningsdag De Cokse Heide

Koningsdag vandaag. Wat gaan we doen? De drukte gaan we zeker niet zoeken, voor zover er sprake is van drukte in de dorpen rondom ons heen. Afferden, Siebegewald, Rimpelt, Wening, Heukelom, Hengeland, Diekendaal; niet echt epische centra van enorme mensenmassa’s, lijkt ons. Eerst maar eens rustig wakker worden en weer klaar maken voor de dag. Miriam wil weer lekker wandelen en heeft een nieuwe route uitgekozen die in de buurt van onze camping begint. We gaan weer op pad en mijn stoere ega draagt weer de rugzak gevuld met water, mueslireepjes, wandelkaart, snoep voor Joep en survivalkit met vuurpijl in geval van nood…tjesus wat neemt ze allemaal mee voor een wandeling van 2 uur, de schat!

Het weer is wat minder, maar we gokken het erop. Het blijft droog, maar het is te warm voor met een jas en te koud zonder jas. Aangezien ik altijd een jas onder mijn shirt aan heb, loop ik maar gewoon zonder jas. We lopen weer lekker en raken een beetje verdwaald door de onduidelijkheid van de kaart. We komen steeds hetzelfde echtpaar tegen met 2 kaninchen teckels en een beagle. Erg leuk stel en al lopende praten we wat over van alles. Vooral de overeenkomsten tussen de karakters van de teckels. Tja..wie had 1 jaar geleden dat kunnen denken over ons; truttig pratend over onze eigen hond. Ongelofelijk hoe in een jaar dit soort zaken kunnen veranderen. De honden zijn helemaal in hun element en spelen leuk met elkaar totdat onze wegen scheiden.

We lopen de laatste wandelroute die Staatsbosbeheer in hun flyer hebben staan en eerlijk gezegd was dit ook de minst boeiende. De omgeving is echt prachtig en het park Maasduinen is echt een favoriet van ons. Maar van deze wandeling hebben we geen foto’s gemaakt, aangezien deze vooral langs wegen en ” gewone” bospaadjes liepen. Bij terugkomst op camping lekker bakkie koffie gezet en praatje gemaakt met buren.

Jammer is wel dat de camping, ondanks de fantastische plekken in het bos, qua faciliteiten ondermaats is. Zeker nu we na de wandeling zien dat inmiddels de camping letterlijk is volgelopen met gasten, zijn de sanitaire voorzieningen van de natuurcamping echt te weinig. Er zijn geen wastafels om je ’s ochtends aan te wassen, per geslacht maar 2 toiletten en 2 douches en een urinoir voor de mannen. Om de afwas aan te doen, zijn er maar 2 plekken en aan deze plekken wast men zichzelf dan ook maar aan, scheert zich daar, epileren de dames alles wat er te epileren valt en is het ene stopcontact daar het centrale oplaadpunt van ongeveer 50 smartphones. Door de camper redden wij ons super in ons eigen badkamertje en hebben we eigenlijk niets echt nodig van de camping, behalve stroom. Eigenlijk dat ook niet eens, gezien onze zonnepanelen op het dak, maar wij nemen altijd toch de stroom van de camping. De discussie gaat dan ook tussen de gasten over wat je mag verwachten op een natuurkampeerterrein in vergelijking met een commerciele camping. Plat gezegd was de conclusie dat wanneer je niet in het bos mag plassen en poepen en je wel ongeveer 150 mensen op het terrein hebt, je moet zorgen voor voldoende faciliteiten voor je gasten. En als we dan ook nog eens de de verschillen in de diverse Staatsbosbeheer-campings (www.logerenbijdeboswachter.nl = aanrader!!) in ogenschouw nemen, dan mag je net zoals bij bijvoorbeeld bij McDonalds (willekeurig voorbeeld hoor…) verwachten dat er uniformiteit is mbt de sanitaire voorzieningen en andere faciliteiten. Deze camping heeft bijvoorbeeld ook geen afstortplaats voor het douchewater van de camper. Ja, mensen…dit soort discussie’s heb je wel eens met campinggasten. Je kunt er maar druk mee zijn met deze dilemma’s. Oh ja, we hadden het hierover bij de afwas. Echt een mannenklus blijkt tijdens deze dagen.

Na de wandeling komen we weer terug bij de camping en gaan we in relax-stand. Ik pak nog even de scooter om nog wat boodschappen te halen en zie onderweg dat in de dorpen die ik passeer voordat ik in Bergen aankom, er niet veel te doen is. De supermarkt van Jan Linders is open en daar haal ik heerlijke verse asperges en alles wat erbij hoort. Tevens nog wat andere artikelen om het verblijf zo aangenaam mogelijk te maken en weer terug naar Mirreke om de Koningsdag te vieren. We lezen lekker in onze Kobo’s en pakken wat magazines erbij om inspiratie op te doen waar we in de zomer heen gaan op vakantie. Blijven altijd levendige onderwerpen. Naast ons komen nieuwe buren staan en ik vlieg wat met mijn drone om te oefenen en wat foto’s te maken.

Rustige dag verder en na het avondeten, besluiten Mir en ik nog even bij de vuurplaats te gaan zitten bij andere mensen. Erg leuke mensen en super gezellige gesprekken. Ook kwam er nog een mevrouw binnen stappen die meteen vroeg wie de broer van Annette was. Ik dus! Bleek het om een zus van een vriendin van mijn zus te gaan. Ook heel apart, maar leuk dus!

Toen het begon te regenen, voor de zoveelste keer deze week, besloten we allemaal maar naar de plek te gaan en de avond onderdak te vinden in een ieder zijn eigen kampeermiddel. Redelijk op tijd weer in ons mandje gegaan en weer heerlijk geslapen.

De volgende dag, zaterdag, bleek het weer er niet best uit te zien en besloot Miriam toch een fikse wandeling te gaan maken met Joep. Ik haakte af, want door de flinke wandelingen van de laatste dagen, spelen allerlei kwalen bij mij op. Vooral mijn knie en de oude kwaal hielspoor spelen weer op. Hielspoor heb ik niet zo’n zin in, ben blij dat ik er al maanden weer vanaf ben. Kortom; ik druk mijn snor en blijf alleen achter bij de camper, terwijl Mir weer de natuur op zoekt.

Ik lees lekker mijn boek uit en zorg dat het toilet weer geleegd word. Als Miriam terug komt, gaan we weer in relax-stand en eten we wat. Het weer is koud en regenachtig en nodigt niet uit om nog wat te ondernemen. We worden wel wat chagrijnig om steeds de stoelen buiten de luifel te plaatsen en vervolgens bij een bui weer onder de luifel te zetten. We zitten binnen en eigenlijk doen we dit deze week te vaak, in relatie tot wat we hadden verwacht van de weersvoorspellingen. Het valt tegen om veel binnen te zitten en we zeggen allebei tegelijk dat we in de zomer de zon gaan opzoeken en niet naar Wales / Schotland gaan. Here we go again…ook vorig jaar kwamen we tot deze conclusie en hebben we onze bootovertocht via Marktplaats verkocht. Ook nu gaan we dit weer doen, want met elke dag regen in combinatie met een hondje in een camper, is niet wenselijk. De natte kleding van ons en de natte vacht van Joep vinden wij niet echt bevordelijk voor het leefklimaat in de camper. Ons humeur slaat om als we weer druppels op onze camper horen neerkomen. De lucht ziet er dreigend uit en allebei zeggen we; we kappen er voor nu mee en gaan naar huis. Als een geoliede machine ruimen we alles op, pakken alles in en starten de camper om binnen 15 minuten huiswaarts te gaan. Een dag vroeger als gepland, maar de laatste dag voegt niets meer toe als je verwacht om alleen maar binnen te zitten in de camper door de regen.

Onderweg zijn vinden we ook erg leuk en al rijdende praten we lekker verder wat nu de plannen zijn voor de komende weken en maanden. Mir zit lekker op haar smartphone inspiratie op te doen, Joep ligt lekker in zijn bench te slapen en ik stuur richting huis. Zaterdagavond eten we dus gezellig limburgse asperges thuis, lekker wijntje erbij en even de camper leeg halen. Ook thuiskomen is fijn! Met hemelvaart gaan we weer zo’n 5 dagen weg, maar we hopen echt dat het weer dan vele malen beter is dan deze afgelopen 5 dagen. We zullen zien!

26 April 2018 – Duvelskuulroute – Nat. Park Maasduinen

Vannacht veel regen op ons dak gekregen en ook in de vroege ochtend bleef het maar regenen. Een tegenvaller, want ze hadden vandaag hier droog weer en een 15 graden voorspeld. Maar voordat we een lekker ontbijtje hadden gemaakt, gedoucht en klaar gemaakt voor weer een wandeling hier in de Maasduinen, was het alweer een ruim uur later en leek het er zowaar op dat de komende uren het droog zou blijven.

Klaar voor een prachtige wandeling van ongeveer 8 a 9 kilometer. Joep heeft in zijn prille leven nog nooit zo’n afstand afgelegd en voor mij was dat ook al jaren geleden. Meestal lopen wij tussen de 4 en 6 kilometer, ook omdat de kleine teckel nog in de pup tijd niet al te lange afstanden mag lopen. En dat kwam mij altijd wel goed uit, maar nu de afstanden opgeschroefd worden, moet ik er ook aan geloven, ben ik bang…. Alhoewel ik superblij ben met de kleine vriend, want hij heeft ons leven echt veranderd! We zijn blij met dat nieuwe leven! Zowel Miriam als ik zijn ongeveer 5 kilo afgevallen en voelen ons fitter dan voorheen. Daarnaast genieten wij ook nog eens van het gezelschap van de vrolijke vriend Joep. Geweldig vinden wij het.

2018-04-26-PHOTO-00002285

Vandaag stond dus in het teken van de Duvelskuulroute in het park Maasduinen. De Duvelskuul is een groep vennen in de uitgestoven kommen van de rivierduinen van de Maas. Vroeger werd in dit moerasgebied turf gestoken, waarbij je soms kon wegzakken in het veen. Een enkele reis naar de duivel. Vandaar de naam. Er leven bijzondere planten, zoals het vleesetende kleine zonnedauw, lavendelheide (prachtig!) en kleine veenbes. Deze planten voelen zich thuis bij de natte dopheide. Libellen als de zwarte heidelibel en de zeldzame koraaljuffer jagen rond het water op insecten. Ook salamanders en kikkers doen zich tegoed aan de insecten.

De route is zoals wij hem lopen ongeveer 8,5 kilometer lang. Hij loopt door het landgoed Bleijenbeek, waarover wij al eerder hebben geschreven, in april 2017. We lopen langs de ruine en de golfbaan over de heidegebied rondom de duvelskuul.

2018-04-26-PHOTO-00002282

Het lopen gaat geweldig lekker en ook het weer is redelijk. In de bossen lopen we in de luwte en over de heidevelden voelen we de wind goed te temperatuur drukken. Jas aan en jas uit is het doorlopende proces tijdens de wandeling. Wat is de natuur hier prachtig! De verse kleuren groen in combinatie met de herfstkleuren van de nog liggende bladeren steekt zo mooi tegen elkaar af. De blauwe lucht spiegelend in de vennen, de overvliegende ganzen die zich laten horen, de veelzijdige vogelgeluiden en de totale rust die daarmee gepaard gaan, maakt dat we beiden enorm genieten van de wandeling.

2018-04-26-PHOTO-00002288

De zorgzaamheid van Miriam voor Joep slaat soms wat door tijdens de wandeling. Joep wilde op een bepaald moment even wat drinken en liep een wat te steile slootwand in, waardoor het leek dat hij naar beneden kukkelde. De reddingsactie die toen op gang kwam vanuit de bezorgde Miriam was hilarisch. Mir pakte meteen een lange tak, vroeg of ik die wilde vastpakken aan de ene zijde en zij aan de andere zijde, zodat ze makkelijk beneden bij de oever van de woeste sloot kon komen om Joep te “redden”. Die kleine zag het theater op zich af komen en liep vervolgens om Mir heen tegen de steile wand en kwispelde er lustig op los. Mijn opmerking over dat het een jagershond is en dat hij vanuit zijn DNA zich wel redt in de natuur, bevroor heel even onze romantische wandeling. Ach…ze is super zorgzaam voor de kleine haarbal, maar slaat soms door daarin…de schat! Ik bedoel: bedenk een speeltje voor de hond en Joep heeft hem gehad (en gesloopt), noem het woord botje en weet dat hij alle botjes van alle soorten carnivoren al heeft gehad. Denk aan vroeger dat de hond zijn mand had, Joep heeft 3 manden, een oliedrum-mand, 3 kussens en 4 schapenvachten waarop hij in huis kan liggen. Zo kan ik nog wel doorgaan, maar omdat ik nog een paar dagen met Mir in de camper moet vertoeven, houd ik het hierbij…is beter!!

Maar goed, na de route hebben afgemaakt, en nog tot slot een fikse regenbui op ons koppie te hebben gehad, kwamen we weer terug op de camping en besloten wij om lekker buiten te zitten en te lezen. Echter; het humeur van de vrouw des huizes werd minder en minder totdat ze compleet ontplofte toen de zoveelste onaangekondigde regenbui op ons neerdaalde.

“Wat er ook gebeurt; ik blijf nu zitten waar ik zit, want buienradar zegt dat er niets meer komt”, na deze uitspraak hebben we nog 14x de stoelen onder de luifel gezet om vervolgens bij de eerste zonnestraal alles weer in de zon te zetten. Best veel calorieen verbrand! Maar daarna ook weer tot ons genomen; lekker hapje, kaasjes en drankje erbij! Fijne middag gehad!

Aan het einde van de middag heeft Miriam nog even kleine wandeling met Joep gemaakt en heb ik wat kleine aanpassingen in de camper gedaan. De plastic kappen die de gordijnen aan de voorzijde moeten bijeenhouden, waren kapot en nu met haakjes en elastiek weer vastgemaakt. Jaaa…..ik draai mijn handen niet om voor een uitdagende klus! Miriam is tevreden met het resultaat, dus dat maakt mij extra blij. Nu lekker maaltijd maken en de avond gezellig in de Lambortinki doorbrengen. Ik denk een filmpje kijken. Morgen koningsdag pakken we de scooter en gaan even de dorpen in de omgeving bekijken.

 

24 + 25 April 2018: Nat. Park Maasduinen – De Cokse Heide Afferden

De komende dagen verblijven wij in Het Nationale Park Maasduinen in Afferden. Dit prachtige nationale park hebben wij eerder bezocht en heeft toen veel indruk op ons gemaakt. In verband met Koningsdag is het een lang weekend en door de donderdag erbij vrij te nemen, kunnen wij dus 5 dagen weg met de camper. Miriam werkt vandaag, dinsdag, nog de hele dag. Ik heb de middag vrij kunnen nemen in Hoogeveen en daardoor de camper helemaal klaar voor vertrek kunnen maken en nog wat boodschappen doen. De woensdag wordt echt slecht weer verwacht, dus dan maar goed de koelkast vullen om niet de deur uit te hoeven als we op de camping staan.

Het lukt ons om 17.30 uur de huisdeur achter ons te sluiten en met de Lambortinki op pad te gaan. Onderweg nog een paar files mee mogen maken, maar goed geluimd komen we de provinciegrens met Limburg over tuffen en zien we dat we nog maar een paar kilometers hoeven naar de Staatsbosbeheer Natuurkampeerterrein De Cokse Heide. De navigatie geeft aan dat we nog maar 4 kilometer hoeven en stuurt ons vervolgens een boerenweggetje in die uiteindelijk overgaat naar een onverhard stuifweggetje. We gaan alsmaar verder naar dichte bossen en smaller wordende weggetjes. Dit kan niet de aanrijroute naar de camping zijn, denken we. Maar ja…toen ook nog de navigatie op het aangekomen adres niet bleek te kloppen (er stond een huis, maar niets te zien van een camping), ontstond er wat onrust onder ons. We wilden namelijk nog wel in het licht aankomen om zodoende makkelijker de camper te kunnen aansluiten en installeren. Vooral het net voor Joep vraagt wel licht….het net zat namelijk helemaal door de war en de stokken ook nog eens…zucht!

Uiteindelijk kwamen we via wat omweggetjes toch nog redelijk op tijd aan op de camping. Zoals jullie inmiddels weten zijn de Staatsbosbeheer campings bij ons favoriet in Nederland.

Over de Cokse Heide kunnen we heel enthousiast worden; wat een heerlijke plek in de bossen is dit zeg!! Alle plaatsen hebben soort van eigen inhammen waar je de camper, tent of caravan kunt plaatsen en daarmee maximaal privacy en uitzicht over de bossen. Gezellige vuurstook-hut voor ons en de plek zelf is groot te noemen. Prachtig en ook deze camping voelt meteen goed! Teleurstellend zijn wel weer de sanitaire voorzieningen. Te weinig wc’s en douches.

Nadat we de camper op zijn plek hadden, bleek de temperatuur buiten nog best aangenaam te zijn en zonder de wind zelfs lekker te voelen. Aangezien we ons hadden voorgenomen om meer buiten te zijn, ondanks de mindere weersverwachtingen, begonnen we al met een bonusmomentje. Direct de stoelen buiten, de nieuwe praktische tafeltjes in gebruik genomen en daarop meteen gezellig kaarsje, drankje en hapjes en zitten maar. Was superavond! Tot ongeveer 22.15 uur buiten gezeten en toen naar binnen gegaan om nog even te lezen en daarna lekker te slapen. Nou….lekker geslapen hebben we. Met zijn drieen totaal in coma gelegen tot de volgende ochtend.

Na het ontbijt, welke we ook nog buiten hebben genuttigd, lekker gedoucht en klaar gemaakt om een flinke wandeling te maken met onze trouwe vriend Joep. De camping zit direct aan het nationale park gesitueerd en ook hier beginnen een paar wandelingen door het Nationale Park Maasduinen.

Een zeer gevarieerd natuurgebied, want duinen in Limburg, dat verwacht je niet zo snel. De Maasduinen zijn dan ook rivierduinen. Deze duinen langs de Maas zijn bijna allemaal met bos begroeid. Bebossen was de enige manier om destijds de omliggende akkers en weidegronden tegen het stuivende zand te beschermen. Het resultaat is een glooiend lint van duinen, verwilderde bossen, stukjes heide, akkers, stuifzanden en blinkende vennen langs de oostoever van de rivier. Staatsbosbeheer beheert het Bergerbos en Bleijenbeek in het noordelijk deel van dit nationaal park, waar wij nu zitten.

Om het gebied te verkennen kun je volop uit wandelroutes kiezen. De Maasduinen ontstonden aan het eind van de laatste ijstijd, toen Rijn en Maas hier grote hoeveelheden zand en klei achterlieten. In droge periodes blies de westenwind het rivierzand tot stuifduinen op. In het golvende landschap duiken soms plotseling flinke heuvels op. Echt prachtig om er te lopen en totaal anders dan de andere zijde van het park, waar wij in een paar jaar geleden verbleven, rondom de enorme plas water in het park.

Na terugkomst van de flinke wandeling, hebben we ons weer geinstalleerd in onze luie ligstoelen en zijn we rustig gaan lezen, vergezeld met een lekkere mok thee. De warmte van de mok was zeer welkom, want we doen echt ons best om veel buiten te zijn, maar met deze temperaturen en buien valt het niet mee. Het wordt zelfs zo erg, dat we maar naar binnen gaan en de verwarming aan doen en weer uit en weer aan en weer uit….Nederlands weer dus!

Maar het mag de pret niet drukken. We vermaken ons best, Joep is opperste staat van opwinding van het vele buiten zijn en de loopse teef van de buren…..Tjonge, Joep heeft de hormonen ontdekt hoor, die kleine g..lneef!!

Nu is mijn meisje bezig  in de keuken om een lekkere preischotel te bereiden. De avond zit er aan te komen en we maken ons op voor weer een gezellige avond in de Lambortinki. Misschien een filmpje kijken of verder in onze Kobo reader om te lezen. Lekker slapen gaan we zeker doen, gezien onze “rozigheid”.

Morgen maar afwachten hoe het weer eruit ziet en met scooter op pad en zeker weer een paar wandelingen maken met elkaar. Miriam sprak net de boswachter en deze gaf nog een paar tips over mooie wandelroutes. We zeggen net: het leven is mooi en goed voor ons (tot nu toe)!

13-15 April 2018: Camping Dasselaar te Zeewolde

Na vorig weekend een superweekend te hebben beleefd bij natuurkampeerterrein van Staatsbosbeheer in het Kuinderbos te Bant, hadden we ons voorgenomen om ook het andere Staatsbosbeheer terrein in Flevoland eens te gaan onderzoeken. Normaal gesproken gaan we met camper met gierende banden onze eigen polder Flevoland uit, omdat we altijd denken dat het ergens anders mooier, ouder, audentieker is dan ons eigen “saaie” Flevoland. Vorige week in Kuinderbos waren we dan ook helemaal flebbergasted hoe mooi het daar was.

Dat was dan waarschijnlijk ook onze valkuil voor dit weekend; te hoge verwachtingen! Maar goed; vol goede zin gingen we vrijdag weer op pad na het werk om dus de andere SBB camping in Flevoland te gaan bezoeken. De weersverwachtingen waren goed, dus we zagen ons weer het hele weekend buiten zitten. Ook hadden we weer een voorkeursplek geboekt, dus mooie plek gegarandeerd! Echter bij aankomst bleek de plek er anders uit te zien dan op plattegrond. Het was een smalle strook tussen 2 veldjes, verharde ondergrond met mos/gras er overheen gegroeid. Hierdoor konden we niet de haringen in de grond krijgen van het Joep-net. Was jammer dat het net niet goed gespannen kon worden hierdoor. Net buiten het net, wat ook einde van de plek was, zat overal distels, berenklauw en ander onkruid. Kortom; de plek viel tegen. Maar niet getreurd; eerst de camper helemaal klaar voor gebruik maken, even het eerste borrelhapje en drankje genuttigd en toen maar voor het donker worden een wandeling met Joep gedaan. De bossen zijn mooi om doorheen te wandelen en ook de hoeveelheid vogels en daarbij passende geluiden waren in overvloed, dus dat klonk allemaal super.  Ook mooie bloemen en planten gezien tijdens de wandeling en hiervan natuurlijk ook weer foto’s gemaakt door onze natuurfotograaf Miriam.

Tijdens de wandeling kwamen we nog een hele aardige meneer tegen, met een te schattig hondje. Een Norfolk Terrier, genaamd Katootje. Wat een geweldig beestje en wat kon ze het goed vinden met onze Joep. Ze buitelden over elkaar heen en wilden geen afscheid van elkaar nemen. De kleine Katootje jongedame bleef ons maar volgen en nog even en Miriam had haar meegenomen. Mir en ik waren een beetje verliefd geworden op deze innemende, vriendelijke en olijke terrier.

IeykZh2xTw6Id8THAscL6w

Na de wandeling lekker gegeten weer van de traiteur om het onszelf de eerste avond makkelijk te maken en vervolgens tot laat buiten gezeten. Het was kil, maar met fleecevest en goed ingepakt lekker samen zitten keuvelen over alles en nog wat.

Dit weekend stond ook in het thema van het leren met de drone te vliegen. Nadat ik een paar weken een “instap”-drone had gekocht, rechstreeks bij een chinese fabrikant, kunnen we zeggen dat dat een tegenvaller was. In vergelijking met wat ik nu gekocht heb, is de chinese variant meer een kinderspeeltje, dan dat het echt een strak en professioneel apparaat is zoals de DJI Spark die ik nu gekocht heb. Mannen blijven kinderen, dus ik kon niet wachten om met de drone te oefenen en mooie luchtshots te maken van onze plek en camper. Maar dit gaan we de volgende ochtend pas doen. Nu eerst naar ons mandje om hopelijk heerlijk te slapen.

fullsizeoutput_417

Na het ontbijt was het dan zover; drone vluchten maken rondom onze plek en vervolgens het scootertje pakken om een rit te maken. Eerst nog even een wandeling door het bos richting het Wolderwijd, het meer dat langs de A28 ligt en midden in het bos  uitkomt, bij een mooi strandje en ligweiden. Zomers moet dit een drukke plek zijn, lijkt ons. Nu staan we er alleen met Joep erbij. Onze terror-teckel probeert zowaar zijn eerste zwem-aspiraties te tonen, maar durft het nog net niet. Kwestie van tijd en dan kunnen we zwemmen met onze Joep in natuurwater. Schotland of zo…

Aangezien we voor onze drone nog een SD-card moesten kopen voor de beste foto/video kwaliteit, besloten we ook maar een ritje naar Zeewolde te maken. Hopelijk vinden we daar dan ook nog even een leuk terras waar we kunnen lunchen en wat te drinken. Bij aankomst in Zeewolde direct een SD card gekocht, maar voor de gezelligheid hoef je in Zeewolde niet te zijn is onze mening. De leuke zaakjes aan het water zijn dicht en ook bij het strand en langs de parken is alle horeca dicht. Het weer is niet bijzonder, maar om nu dicht te zijn, snappen we niet zo. Er is namelijk voldoende volk op de been in Zeewolde. Scootertje maar weer gepakt en rit gemaakt door de bossen rondom Zeewolde en vervolgens weer terug op camping gekomen om de middag lekker relaxend en lezend door te komen. Deze plek pakt ons niet. Misschien toch te hoge verwachtingen? Het weer dat beduidend minder is dan vorige week? De mensen die hier staan die minder sociaal en open zijn als vorige week? De leegte dat onze buren niet een Cava komen drinken en gezelligheid komen brengen? We weten het niet! Het voelt gewoon niet helemaal lekker hier, terwijl op de camping is niet veel aan te merken.

Toen ook we nog eens corrigerend werden aangesproken door een klein, ietwat alternatief meisje, type milieu-activist, van toch wel al 6 jaar oud, toen was voor ons de maat vol! 😉

De jongedame vroeg wie wij waren, of wij kinderen hadden en hoeveel fietsen we bij ons hadden. Toen Miriam antwoordde dat we geen kinderen hadden en ook geen fietsen, maar wel een scooter, toen was het hek van de dam….De kleine Greenpeace warrior, met broek van brandnetels gemaakt, truitje van riet en schoenen van gerecyclede boomschors, vond dat scooters stonken en niet konden. Dat vond haar moeder ook..dusss!! Dat dit gezin vervolgens met een Mercedes 190D uit 1985 met zwarte walmen uitlaatgas het terrein op reed, dat hielden we even buiten beschouwing…..om te gieren dit! We hebben er smakelijk om gelachen samen.

Nadat we nog even met Drone gevlogen hadden en op de BBQ een paar ossehaasjes hadden gegrild, met heerlijke salade erbij, de avond lezend doorgebracht en weer vroeg naar ons nestje. De nacht werd vergezeld door hevige regenbuien en de volgende ochtend bleef de lucht onheilspellend en mistig eruit zien, waardoor we besloten om vroeg naar huis te gaan. In een rap tempo na het ontbijt hebben we alles opgeruimd en zijn we rondom het middaguur weer thuis gekomen en alles ook daar weer opgeruimd. Nu de tuin in; ook erg gezellig!

Over anderhalve week gaan we 6 dagen op pad met de camper richting Limburg. Dit weekend was wat tegenvallend, maar dat neemt niet weg dat we enorm veel zin hebben om binnenkort wat langer weg te gaan. Maar nu eerst genieten van wat ze zeggen een zonnige week in onze eigen Lelystadse tuin. Laat het voorjaar en zomer maar komen!!

6-8 April 2018: Kuinderbos in Flevoland

Wat heeft onze eigen Flevoland ons verrast met zijn schoonheid dit weekend! Vrijdagmiddag na ons werk wilden we voor het eerst een weekend weg met onze Lambortinki en daarom zoeken we meestal iets dichtbij, met maximaal 45 minuten rijden van ons huis. Het vorige jaar meestal op de Veluwe, maar nu hoorden we van iemand dat het natuurkampeerterrein van het Kuinderbos in Bant erg de moeite waard was. Nou…..dat was het!! Wat een prachtige plek met zoveel natuurschoon om ons heen.

 

In het grootste en oudste bos van de Noordoostpolder wemelt het van de bijzondere planten, paddenstoelen, vlinders, roofvogels en roofdieren als de boommarter. Rond de Kuinderplas zorgen Welshpony’s en IJslandse paarden dat de open plekken in het bos open blijven. Het Kuinderbos verloochent zijn afkomst niet. Doordat het bos op de bodem van de zoute Zuiderzee werd aangeplant, vind je nog steeds schelpenresten tussen de bomen. Gelegen aan de rand van de provincie Flevoland, grenst het aan Overijssel en Friesland. Deze boswachterij van Staatsbosbeheer is genoemd naar het voormalige Zuiderzeestadje Kuinre, dat thans gelegen is aan de rand van het Kuinderbos.

Nadat we van huis vertrokken richting Emmeloord stonden we eerst even vast op de A6 bij de Ketelbrug, maar ook de wind speelde ons parten onderweg. Even wennen om weer met de camper als windvanger te rijden, maar zonder kleerscheuren kwamen we aan op Camping De Veenkuil te Bant, alias Staatsbosbeheer camping Kuinderbos. Eerst even aanmelden op de digitale incheckzuil, want we hadden namelijk vorige week al gereserveerd, toen we zagen dat dit weekend prachtig weer zou worden. Zal wel druk worden dachten we….maar dat viel reuze mee. We denken dat mensen bij het eerste zonnige weekend altijd eerst de tuin aan kant willen maken. Dat hadden wij al gedaan, dus we “konden” weg! Afijn..na het aanmelden op de paal, liep Miriam al even naar onze plek om te kijken hoe ik het beste met de camper de plek 40 kon benaderen. Het bleek allemaal een beetje krap allemaal door de bomen rondom de plek. Miriam kwam terug met de mededeling dat er al iemand stond met een buscamper. Dat kon dus niet of het boekingssysteem van Staatsbosbeheer moest niet in orde zijn. Dat geloofde ik niet, dus ik zelf maar even naar de mensen stappen. Wel…de meneer zat er al wat ongemakkelijk bij en de dame was meteen van tuuterdetuut “WIJ hebben deze plek gereserveerd!” Aangezien ik specifiek deze plek geboekt had omdat het werkelijk het mooiste plekje van de camping was en daarvoor zelfs 10 euro meer had betaald, wilde ik het niet zo makkelijk weggeven. Toen ik zei dat ik vorige week al gereserveerd had en ook echt deze plek, zei de spitsige dame: ” bewijs het maar “. De omgekeerde wereld in mijn ogen, maar ik zei lachend, dat ik het op mijn email kon laten zien. Maar ja…die werkte niet zonder ontvangst in de bossen, dus ik maar even foto gemaakt van mijn scherm in de incheck-paal gemaakt. Voila…overtuigd liep ik terug, maar bij aankomst was de vrouw er toch achter gekomen dat ze plek 41 dacht dat ze op plek 41 stond, want die had ze geboekt…….ja hoor tuuuurlijk!! Wat n sneue mensen heb je toch!

Maar goed; na dit oponthoud eindelijk de camper op plek kunnen zetten en even alles uitladen. Allereerst beginnen we met het schapennet rondom de camper te plaatsen. Miriam had voor Joep dit net gekocht, aangezien loslopen geen optie was en ook aan een lijn met grondpin was gebleken geen pretje te zijn, aangezien die kleine viervoeter dan constant achter de wielen of stoelpoten vastzit. We leken wel duitsers op vakantie die hun territorium aan het afzetten waren. Alleen de kuil graven ontbrak in eerste instantie, maar daarvan heeft Joep deze taak op zich genomen…hahahaha!! Maar eerlijk is eerlijk; het schapennet ziet er niet uit, maar voldoet voortreffelijk. Joep is helemaal happy, want die heeft vrije bewegingsvrijheid rondom de camper en wij rust tijdens het lezen van een boek.

30264312_1903088539725535_2590648286385799168_o

Het was heerlijk om weer in de camper te zijn. We hadden van onze traiteur even voor het gemak het avondeten meegenomen, zodat we ook lekker na aankomst meteen in relaxstand konden komen. Onze plek kijkt uit over de de vijver De Kuilen en bij het schemerlicht zien we een prachtige zonsondergang. Heerlijk de avond doorgekomen in ons knusse huisje en heerlijk geslapen.

30261357_1902128603154862_8444850708410269696_o30261661_1902117866489269_5794442904197922816_o

De volgende ochtend rustig ontbeten en ons klaar gemaakt voor de dag en na ontbijt de scooter gepakt en op pad gegaan. Joep herkent de scooter en kwispelt er op los, wetende dat we wat met hem gaan doen. Miriam wil heel graag met Joep het Natte Neuzen Pad lopen. Een honden-losloop-gebied in de buurt van de camping, uitgezet in een mooie wandeling door het bos. Je waant je echt in het buitenland als je hier loopt. Fantastisch! Overal kleine vennetjes, heuveltjes waar je overheen kunt lopen, open plekken met picknick-bankjes en natuurlijk ziet dit alles er nog mooier uit in de stralende zon. Wat boffen we vandaag. Na deze wandeling reden we richting Kuinre om dat aan Miriam te laten zien.

 

Kuinre is een plaats in de gemeente Steenwijkerland in de provincie Overijssel. De inwoners worden Kuundersen genoemd. Kuinre lag vroeger aan de rivieren de Linde en de Kuinder, die door de Friezen de Tsjonger werd genoemd en door Stellingwervers de Kuunder.

Het dorp werd gesticht door vissers, doordat zij huizen bouwden op de landtong tussen beide rivieren. De monding van beide rivieren was één van de beste natuurlijke havens van de Zuiderzee. Kuinre groeide uit tot een bescheiden vissers- en havenplaatsje. De oude haven is nog te bezichtigen in het Kuinderbos, welke is gelegen aan de rand van het dorp.

Na dit korte bezoekje aan Kuinre zijn we terug gegaan naar de camper om daar heerlijk in de zon te genieten van het uitzicht en lekker te kunnen lezen. Ook tussendoor kwamen nog even mijn motormaatjes, broer Jos en vriend Robert langs voor een drankje. Erg leuk! Miriam had aan het einde van de middag nog de inspiratie om verse eigengemaakte lasagna te maken in onze hete lucht oven en met een lekker wijntje en biertje erbij was de avond weer compleet. Ik de afwas nog even doen en Mir met Joep nog een kleine wandeling gemaakt.  Wel vroeg naar bed, want de hele dag op pad en in de buitenlucht, maakt ons erg moe.

De volgende ochtend vroeg uit de veren, want we kregen bezoek van onze buurtjes met Kobus, het kleine broertje van Joep. Afgesproken dat we samen met de kleine banjers een wandeling gaan maken rondom het meer De Kuilen voor onze camper. Een wandeling van 3,5 kilometer dwars door de natuur van het Kuinderbos. Maar eerst even een passend begin van de dag om 10.15: samen een fles Cava drinken bij de koffie om het seizoen te openen. Wat een gezelligheid en gelach zo in de vroege ochtend. Raymond, onze buurman, had zijn drone meegenomen om opnamen te maken van de omgeving. Wat een prachtig apparaatje zeg! Ook wij hadden een drone gekocht, maar konden er nog niets mee. Onze drone kwam uit China en die van Raymond uit Europa en ook een ander prijskaartje zal ik maar zeggen…Kwaliteitsverschil is goed te zien.

De wandeling samen met de beide teckels was prachtig. Ook hier lopend langs bossen, vennetjes en weilanden waar inderdaad pony’s loslopen en gemoedelijk op je af stappen. We hadden geluk, want de paarden gingen lekker badderen in de plas en dat gaf mooie plaatjes.

 

 

 

Nadat we de wandeling hadden afgesloten met een lekker koel biertje, kwam er een einde aan dit gezellige bezoek. Buurmeisje Roos moest werken en buurman Raymond ging naar een voetbalwedstrijd van een niet nader te benoemen voetbalclub uit Amsterdam kijken… Nadat wij in deze sociale leegte om ons heen kwamen, besloten we nog even lekker een dutje te doen in onze stoelen en een boekje lezen tot het einde van de middag. Door de hoeveelheid muggen opeens besloten we om ons kamp op te breken en weer huiswaarts te gaan. Het was een heerlijk weekend, met superweer op een toplocatie! We komen zeker nog een keertje hier terug…zeker weten!