20 oktober 2019: Camper verkocht, caravan gekocht!

De kogel is door de kerk. We hebben gisteren onze camper verkocht en tevens onze nieuwe caravan gekocht. Het voelt raar en nog onwerkelijk. Jarenlang onze droom nageleefd met betrekking tot het hebben van een eigen camper en mooie reizen ermee maken. We hebben er intens van genoten zoals jullie kunnen lezen gedurende de afgelopen 6 jaren. Het afstand doen van het camperen heeft dan ook niets te maken met de camper of het hebben van een camper, want we sluiten niet uit dat we ooit weer een camper gaan kopen als we kunnen stoppen met het werken, ons huis verkocht hebben en erg veel tijd hebben om langdurig onderweg te zijn.

“Maar waarom doen jullie het dan?” zien we jullie nu waarschijnlijk denken en hebben we ook veel gehoord de afgelopen periode. We kunnen er heel kort over zijn; we missen gedurende, met name de vakanties, de auto te vaak. We staan bij voorkeur in natuurgebieden en dus verder weg van de bewoonde wereld. Hierdoor is onze actieradius met onze fietsen in principe te beperkt om veel van de omgeving te bekijken. Met name in het buitenland fietsen, langs de (berg)weggetjes en drukkere wegen is het moeizaam fietsen. In Nederland voldoen de fietsen prima en dus ook de camper prima! Maar met een 7,5 meter lange camper ga je ook niet even een parkeerplaats vinden in een leuk italiaans of frans dorpje. Daarom denken wij dat met het hebben van een caravan we meer doen en zien in de omgeving van waar we zijn. Ook met de fiets samen met Joep op pad is ook niet het gewenste resultaat geweest. De dwergteckel met het Einstein-kapsel kan het allemaal niet echt bekoren. En dat na 34 manden op de fiets te hebben geprobeerd voor de trouwe onvoorwaardelijke vriend!

Toen we op basis van bovenstaande uiteenzetting het besluit namen om over te stappen naar het caravannen, betekende dit de volgende stappen te nemen:

  1. Andere auto kopen. De net aangeschafte Toyota C-HR was een hybride en mocht geen caravan trekken. Done!
  2. De camper te koop zetten en verkopen. Done!
  3. Nieuwe caravan kopen. Done!

We hebben dus ons project Caravan afgerond en ook voor ons op een goede wijze. We zijn tevreden en superblij.

Even terugkomend op de verkoop van de camper kunnen we stellen dat totaal onverwacht ook nog de potentieel particuliere koper zich ook gemeld heeft om de camper te willen kopen. Deze komt morgen wederom kijken en heeft verklaard dat als het rijden met de camper ook probleemloos is, dat dan hij de camper wil kopen in plaats van de caravandealer. Dit hadden we ook zo afgesproken met de dealer. Wij gaven aan niet meer te verwachten dat de particuliere koper zich nog zou melden, maar toen we vanmorgen hem meldden hoe de vork in de steel zat en dat wij een goed bod van de dealer hadden ontvangen en dat hij als hij nog wat wil, snel moet zijn, reageerde hij totaal onverwacht met de mededeling dat we hem wel onder druk zetten, maar dat hij wel begreep dat we aan het doorpakken waren. Toen hij ook zijn prijs doorgaf waarvoor hij de camper wilde kopen, spraken we af om morgen de deal hopelijk rond te maken. Ongelofelijk dat zo onverwacht er nu 2 kopers zijn voor onze prachtige camper. Mocht het morgen niet rond komen, dan blijft de deal met de caravanleverancier overeind staan. Daar moet op gedronken worden en dat doen we dan ook terstond. Cheers allemaal!

“Tjesus, jullie laten er ook geen gras over groeien” werd ons gezegd….maar wij zijn wel van het doorpakken volgens plan en er dan ook voor gaan. Stap voor stap hebben wij ons plan uitgevoerd. Waarom zou je er maanden over moeten doen om te wikken en wegen. Het voelt goed zoals het gegaan is, ondanks het afscheid van de camper nog wel gevoelsmatig zijn plek moet krijgen.

Om jullie tot slot ook nog te informeren welke caravan we gekocht hebben, kan ik jullie melden dat wij een nieuwe Adria Adora 492 UL gekocht hebben bij een erg prettig caravanbedrijf. Om alvast een sneak preview te geven, volgen hier de eerste foto’s van het demomodel:

We hebben zin in het nieuwe kampeerseizoen…nu al!

15 Oktober 2019: Camper-Verzekerd? Je weet pas of dit zo is, als je hem nodig hebt…

De afgelopen weken hebben voor ons in het teken gestaan van vechten tegen onrecht en de hufterigheid van onze camper-verzekeraar. Ja, het is onze perceptie of het onrecht is en ja… mogelijk hadden we alle kleine letters van de enorme polisvoorwaarden die in onleesbare juridische teksten staan geformuleerd, goed moeten doorlezen. Maar dan ook nog in ogenschouw nemend dat we een tussenpersoon hebben die ons met een ontzorg-polis ondersteunt, adviseert, communiceert namens ons met de betreffende verzekeraars van al onze verzekeringspolissen die bij hem lopen. Tevens assisteert hij ons met de afhandeling van eventuele schadeclaims. Hierdoor zijn wij hier nagenoeg geen tijd kwijt, aangezien zij de taal spreken van de verzekeraars.

We zijn voor deze dienstabonnement wel geld kwijt, namelijk ruim 300 euro per jaar.Helaas is het nu dus niet gelukt om een schadeclaim van ons goed af te handelen.

Wat is het geval? Wel; afgelopen augustus tijdens een weekendje met onze prachtige camper op pad in het Abbertbos in Dronten, brak zaterdags opeens, zonder op dat moment een aanwijsbare reden was, het knik arm los van onze luifel die uitgedraaid stond. In ons blog staat dit ook te lezen. De luifel was ook goed verankerd d.m.v. stokharingen en stormbanden (dit doen wij altijd!). Er was geen sprake van storm of sterke wind en we stonden al een dag op de plek dus ook geen beweging van camper geweest. Toen de bevestiging van knik arm losschoot van de luifelcassette, sneed deze door het luifeldoek door en was het net nieuwe luifeldoek wederom gescheurd.

Wederom? Ja, wederom! Toen wij de camper kochten in december vorig jaar, was het luifeldoek beschadigd en kregen wij van de dealer een nieuw luifeldoek, welke in maart 2019, na de winterstallingperiode, geplaatst zou worden. Dit is ook toen uitgevoerd. Dit nieuwe doek was dus de gehele zomer zeer regelmatig in gebruik in de luifel zonder problemen. De hoeveelheid weekenden weg en de 2 grotere vakanties, zoals jullie in ons reisblog kunnen lezen, zijn er geen problemen geweest met de luifel.

Dat dan opeens de knik arm afbreekt tijdens het moment dat wij dus onder de luifel zitten en gezellig een boekje lezen en een bakkie doen is een raadsel, maar is wel zo gebeurd.

Toen de knik arm afgebroken was, hebben wij meteen na de paniek de luifel weer ingedraaid en knik arm weer in de cassette teruggeplaatst en niet meer gebruikt. Ziek waren we ervan en ook het feit dat het luifeldoek weer naar de klote was. Wie zit daar nu op te wachten? We gingen er ook vanuit dat de knik arm nog wel te repareren was, maar dat er weer een nieuw doek in moest.

Maandags na het weekend de verzekeraars-tussenpersoon gebeld en gevraagd of zij de schadeclaim zouden kunnen oppakken, aangezien wij alle verzekeringen bij hun hebben lopen en zij “ontzorgen” en regisseren voor ons. Wij het hele verhaal via de mail gezonden en aangezien wij die week later op vakantie gingen, wilden wij zo snel mogelijk e.e.a. laten repareren. De tussenpersoon gaf aan dat wij naar onze eigen camperdealer moesten gaan (tevens ook schadeherstelbedrijf) om de schade op te laten nemen en offerte te laten maken voor reparatie. Dit werd dus een total-loss verklaring en dus offerte voor nieuwe luifel aangezien de cassette dusdanig te zijn beschadigd door het losklappen van de knik arm en een totaal vernield luifeldoek.

Wij met die offerte terug naar de tussenpersoon en zij zouden het oppakken. En toen ging alles mis, waardoor we nu dus niets maar dan ook niets vergoedt krijgen van de camper-verzekeraar, terwijl we all-risk c.q. volledig casco verzekerd zijn voor maar liefst 70 euro per maand. Ook de 5 jaren hiervoor nooit iets geclaimd, maar nu dus een luifelschade voor een schamele 1200 euro en niets uitgekeerd krijgen.

De camperverzekeraar zegt:

  • Je had de schade zelf moeten melden, niet de tussenpersoon (tussenpersoon heeft hierop niet gewezen, hadden ze kunnen weten)
  • Je had de schade moeten laten opnemen bij een door verzekeraar aangewezen schadeherstelbedrijf (tussenpersoon had dit kunnen weten)
  • Op basis van bovenstaande feiten is er sprake van 300 euro eigen risico op schade, terwijl dit anders niet zo was geweest. Meer een boete dus!
  • De schade wordt niet vergoedt omdat er geen aanwijsbare redenen zijn hoe dit gebeurd kan zijn. Er was namelijk geen sprake van windhoos en we stonden al dag stil op plek van bestemming. Verzekeraar stelt zich op met de eis; toon maar aan hoe schade ontstaan is.
  • Vermoeden vanuit verzekeraar is dat luifeldoek er niet goed ingedaan is door de vorige camperdealer; ga daar maar verhaal halen! (Deze verklaart dat het goed gedaan is en dat wij ook 5 maanden luifel probleemloos gebruikt hebben, ook toen er wel windvlagen waren op de campings. Dat beamen wij dan ook!)
  • Verzekeraar weigert tot slot uit te betalen na al onze argumenten omdat wij niet kunnen aantonen hoe schade is ontstaan.

(We hadden dus beter een leugen kunnen vertellen dat er een enorme windvlaag was of ander bullshit verhaal. Eerlijkheid duurt bij verzekeraars dus niet het langst…)

Het gevoel van onrecht maakt ons zo verschrikkelijk boos op beide partijen; op de verzekeraar, maar ook op de tussenpersoon.

Welk voordeel zouden wij willen halen uit een schade zoals deze? Wat is dan de waarde van een all-risk verzekering? Hoezo schadeherstel? Er wordt een nieuwe luifel geplaatst en geen sprake van schadeherstel. Wat kan ik doen richting verzekeraar en tussenpersoon?

Miriam en ik vragen ons ook af of we via onze rechtsbijstandverzekering nu kunnen laten uitzoeken of dit kan. Dit verzoek hebben we weken geleden al gedaan aan onze tussenpersoon, maar deze heeft dit nog steeds niet opgepakt. Ook al onze andere vragen zijn nog niet beantwoordt. Sterker nog; we worden intern besproken of wij als klant nog wel bij hun passen met het ontzorg-abonnement a 300 euro op jaarbasis. Onze verwachtingen blijken te hoog te zijn i.v.m. hun dienstverlening.

Wat???? Je verkoopt een dienstverlening waarin je schetst dat je als particulier niet meer met verzekeringen hoeft bezig te houden, advies krijgt, zij als gesprekspartner voor alle verzekeringsaangelegenheden namens jou optreden, begeleiden bij schade-afhandeling (welke je nagenoeg nooit hebt….) en compleet ontzorgt. De folder suggereert ook al dit soort zaken.

Nou… we weten inmiddels wat we aan onze dure camper-verzekering hebben in dit geval. Niets dus! Schandelijk en frustrerend vooral!

De camper is inmiddels voorzien van een nieuwe luifel vanuit eigen middelen en dus zijn we 1200 euro lichter geworden en een illusie armer.

De tussenpersoon zou met ons nog om tafel gaan om e.e.a. te bespreken, maar hiervoor heeft hij nog geen tijd gehad op de momenten dat wij wel tijd hadden. De gedachte om alle verzekeringen bij hem weg te halen leeft wel bij ons, maar dan al dat gedoe om alles weer om te zetten, daar moeten we niet aan denken. Hopelijk komt het gesprek nog en komen de antwoorden op onze vragen. De rechtsbijstand gaat hopelijk nog iets betekenen, maar daar rekenen we ook maar niet op.

Dit blog was niet om vrolijk van te worden, terwijl we dat nagenoeg altijd wel zijn als het om onze camper gaat, want wat hebben wij altijd genoten van dit reismiddel.

Dat we hem nu gaan verkopen heeft andere redenen, waarover we jullie hopelijk binnenkort meer over kunnen vertellen. Nieuwe plannen zijn gesmeed en stap voor stap komen we op het punt dat wij jullie kunnen informeren over hoe ons volgende reismiddel eruit komt te zien.

10 – 15 September 2019: De Vlagberg in Sint Anthonis en stoppen met camperen!

Vanaf het moment dat we dinsdagmiddag het dorp Sint Anthonis binnen rijden en de laatste lange weg van 2 kilometer naar de Staatsbosbeheer Natuurkampeerterrein De Vlagberg toe rijden, heeft Joep herkend en begint te springen en kwispelen in de camper. We zijn thuis! Zo voelt het elke keer als we hier naartoe rijden. We komen hier nu voor het vijfde jaar met de camper en het verveelt nog geen seconde. We checken in en zoeken een prachtige plek in de zon, tussen de bomen en met dus veel privacy. We kunnen het niet goed beschrijven waarom dit voor ons zo’n magische plek is, zodat jullie kunnen voelen wat wij voelen. Maar het gevoel dat je in de natuur staat en direct de bossen inloopt, terwijl als je wel wat vertier wilt of gewoon een gezellig terras / restaurant wilt bezoeken, dan kan dat binnen 1,500 meter. Ook boodschappen doen is hetzelfde verhaal. Zeer dichtbij en prima dorpje om naast de supermarkt, ook nog de ambachtelijke slager en bakker te bezoeken. Ze hebben zelfs een Gall en Gall! Nou, dan is onze (citroen)schijf van 5 snel ingekocht! 

Na het installeren van onze spullen, gaan we meteen voor een fikse wandeling door de bossen en genieten van de nog een beetje in bloei staande heide en lopen door zandpaden en langs heideheuvels. Elke dag doen we dit een paar keer en ook onze fietsen hebben we gebruikt voor een paar mooie ritten door het brabantse land waar het licht nooit uit gaat, zingt Guus Meeuwis. Nou…bij ons gaat het licht elke avond ongeveer 22.30 uur het licht uit. We leven de hele dag buiten en doen meer activiteiten dat dat we de laatste weken hebben gedaan. We belonen ons met een paar keer een heerlijke lunch bij de Heksenboom, het restaurant waar we vorig jaar ook hebben vertoeft, maar toen de bediening om te janken was. Dat was nu niet het geval. Het was prima!

Maar gedurende deze dagen is er een andere discussie tussen ons beiden ontstaan, waar de uitkomst misschien als schokkend wordt ervaren; we gaan zeer waarschijnlijk stoppen met onze camper. Het voelt nog steeds als een knoop in vooral mijn buik (kan dus best een grote knoop zijn…), maar als we de laatste vakanties van afgelopen jaar eens eerlijk evalueren, komen we tot de conclusie dat we elke keer toch een auto missen. We vinden het rijden en leven in onze camper erg fijn, maar vooral het fietsen in het buitenland vinden we niet prettig. In Frankrijk, Italië, Engeland, Schotland, Duitsland moet je of langs de drukke wegen fietsen of je fietst tegen bergen op met je tong op je knieën. Nu zijn we beiden niet zo sportief om dit leuk te vinden. Ik vooral niet, want als we dan eindelijk een dorp binnen fietsen en we gaan even op terras zitten, moet ik eerst zuurstof vragen en wat tissues om mijn bezwete bolle toet afvegen, tot afschuw van andere terrasgasten. Het wandelen idem dito. We vinden wandelen erg leuk om te doen, maar niet in de bergen dus. Dit betekent dat dan de actieradius om dingen te doen kleiner is, dan wanneer je met auto makkelijker overal komt en dan daar ter plekke behapbare wandelingen doen. Eerlijk gezegd komen we dus tot de conclusie dat de camper dus minder goed bij ons past dan een caravan.

We gaan dus onze superfijne, jonge en helemaal naar onze zin camper inruilen/verkopen om vervolgens een caravan te kopen. Of misschien toch hier in Sint Anthonis een mooi chalet kopen? Dan kunnen we dit ook delen met onze schoonouders, (schoon)familie, vrienden die er dan ook gebruik van maken?

Daarom zijn we ook deze week bij recreatiepark Ullingse Bergen geweest, ook in Sint Anthonis. Restaurant de Heksenboom hoort hierbij en de ligging van dit park is waanzinnig mooi. We hebben een paar prachtige chalets digitaal bekeken en ook dit zien we wel zitten. Miriam is zo vreselijk gelukkig/happy in deze omgeving. Bossen, mooie natuur, direct vanuit de tuin van je chalet zo in die omgeving kunnen lopen en toch je eigen huisje en comfort daarin hebben, dat leek ons ook wel wat! Daarnaast ook nog eens een gezellig dorp met voldoende horeca in de buurt in het brabantse land, lijkt ons ook voor de komende jaren wel een mooi alternatief. Dan gaan we daarbuiten om nog wel een paar keer met auto ergens een huisje huren in Schotland of zo….

Wij vol goede moed naar de receptie van deze Ullingse Bergen chalet-park en melden ons om een tweetal chalets te willen bekijken.  De dame haar ogen begonnen direct te twinkelen; handel!

Voordat we het gesprek goed en wel begonnen waren, keek ze opeens over de balie en zag daar een eigenwijze teckel Joep zitten die haar met zijn ontdeugende ogen aankeek. Oh nee….u kunt hier niet kopen want wij zijn een hondenvrij park. Binnen 2 seconden stond Miriam al weer buiten met de legendarische woorden; “dan niet!“

En ik riep nog subtiel; we verkopen toch ook de camper, dan kan Joep toch ook voor een goede prijs weg….? Het antwoord van Mir zal ik hier maar niet herhalen.

Wel heel jammer dat dit park dus niet mogelijk was, maar toen we later op de avond nog eens alles op een rij zaten te zetten en besloten we dat een chalet het niet ging worden. Een caravan past beter bij onze levensstijl en onze gewoonten. Dat was de finale conclusie van deze avond.

Nu is dat ei gelegd, maar komen we meteen met het volgende probleem dat op ons pad komt; we hebben net een andere kleinere auto gekocht, want we gingen downsizen, en deze auto mag geen caravans trekken omdat het ook nog eens een hybride auto is die maar tot 625kg mag trekken. Tjee….dat gaat wel heel snel deze vakantie; en de camper willen verkopen en ook nog eens een auto die we nog maar 1 maand hebben weer inruilen…..het is onrustig in ons hoofd. We besluiten dan ook maar om eerst maar eens de camper te koop te zetten en dan wel weer zien wat we doen.

Ik schrijf het nu allemaal in ons blog en merk dat ik er nog wel wat last cq onwennig bij voel, maar Miriam is er wel uit. Die heeft voor haarzelf een praktisch en financieel plus en min verhaal gemaakt en wil wel doorpakken. Ik ben het er wel mee eens, maar het voelt nog niet zo…

De komende weken maar eens wat reacties om ons heen ervaren en het laten bezinken allemaal. Morgen rijden we weer naar huis, na een heerlijke vakantie met elkaar. We hebben de afgelopen 2 weken ruim 2500 kilometer gereden en zijn via Picardië, Normandië, Bretagne, Loiredal, Champagnestreek uiteindelijk in ons geliefde St. Anthonis aangekomen en daar de afgelopen dagen met erg veel plezier weer vertoeft. De camper heeft het weer voortreffelijk gedaan, lekker in geslapen, lekker in avonden binnen naar TV gekeken en ook nog eens zuinig gereden ten opzichte van de vorige camper met vergelijkbare reizen.

Jammer was het wel dat mijn werk een wat drukverhogend effect had op deze vakantie, maar we hebben allebei weer zin om aan de slag te gaan en verder met het maken van plannen.

We hebben al tientallen caravans digitaal bekeken en auto’s onder de loep genomen wat voor ons de beste vervolgstappen zullen zijn. We wachten maar af de komende maanden…. 

Deze website zal op termijn dan een kleine naamswijziging doormaken; Camperjoy.com zal dan caravanjoy worden, want het blog bijhouden dat blijven we doen omdat we dat leuk vinden!

8 + 9 September 2019: Camping La Ferme des Hauts Frenes, Eaux Puiseaux, Frankrijk

We gaan dus op weg naar de zuidelijke champagne-streek als we al vroeg vertrekken uit het Loiredal. Eerlijk gezegd moeten we bekennen dat het Loiredal ons erg tegenviel in wat wij in deze paar dagen gezien hebben. Mogelijk hebben we de verkeerde keuze gemaakt, maar uiteindelijk besluiten we om weer richting het noorden te vertrekken en wel naar de champagne-streek. Een rit van ongeveer 360 kilometer voor de boeg. Hier zijn we vorig jaar ook geweest en dat beviel toen goed. De sfeer zit er wel weer goed in en we besluiten om maar gewoon via de snelwegen te gaan rijden, zodat we in midden van de middag op plek van bestemming komen. Tijdens het rijden begint Miriam zoals gewoonlijk al te zoeken naar verschillende campings en regio’s. Wij houden van kleine campings, midden in de natuur en grote plekken om te staan.

We komen aan op camping La Ferme des Hauts Frenes in Eaux Puiseaux en zien dat de receptie gesloten is. Er hangt wel een briefje wat aangeeft dat je eerst zelf een plek mag uitzoeken en later aanmelden. We lopen het terrein op en zien dat de camping er leuk en gezellig uitziet. De plekken zijn enorm en er is veel privacy op de plek. Dat maakt dat we al snel een plek vinden waar we ook nog satelliet-ontvangst hebben zodat we in avond nog wel TV kunnen kijken als we dat willen. Het koelt namelijk behoorlijk af in de avonden, dus buiten zitten is dan niet echt aangenaam meer. We zitten ook nog eens op een bescheiden hoogte van ongeveer 500 meter op een berg, dus iets koeler dan “beneden”. Het is erg rustig op de camping, maar in het einde van de middag loopt het wat voller met passanten die onderweg zijn naar het zuiden of naar huis. Ondanks dat blijft het gevoel op de camping dat we bijna alleen zijn. We vermaken ons prima de middag en avond. 

De volgende ochtend lopen we een wandeling richting de landbouwgebieden rondom de camping. Het uitzicht en vergezichten zijn prachtig, maar tegen de berg op lopen hebben we vandaag niet echt de energie voor. Joep wel en die ruikt van alles in de natuur. Maar als ook hij wat rustiger wordt, lopen we weer terug naar de camping. We zijn moe van het reizen de laatste dagen.

Elke keer verzanden we in een discussie, die mogelijk andere camperaars ook herkennen, wat de balans is tussen ergens echt zijn of steeds de drang te hebben om weer verder te gaan en dus geen rust in je kont te hebben. We plannen misschien teveel en willen teveel zien in een beperkte tijd. Aan de ene kant is dat juist het voordeel van de camper hebben, maar soms voelt het wel eens dat we alleen maar onderweg zijn en niet de tijd nemen om een gebied te leren kennen. Als we nu kijken wat we in ruim een week gereden hebben is dat nu ruim 2000 kilometer en we hebben de volgende gebieden aangedaan; Picardië, Normandie, Bretagne, Loiredal en nu Champagne-streek. Daarnaast is het zo dat we ook nog steeds veel laten afhangen van het weer. Als we merken dat het weer omslaat volgens de meteologen, dan zijn wij al bezig om een volgende bestemming te kiezen. Bretagne vonden we allebei erg mooi en fijn om te zijn, maar toen we zagen dat het Loiredal beter weer met meer zon had, was dat al snel de volgende bestemming. Twee weken in Bretagne blijven had ook gekund, maar dan mogelijk een paar slechte dagen tussendoor. Kortom; dit zijn tussen ons soms wel de dilemma’s waarover we het hebben en misschien herkennen jullie dit ook wel. In de 6 jaar dat we nu eigen camper hebben, blijft dit voor ons wel zoeken naar de juiste balans.

We komen er nu achter dat dit dorp en de camping weinig afleiding biedt. Het is een slaapdorp en ver van andere dorpen. Fietsen is de enige optie, maar dan moet je door bergen / heuvels fietsen. We hebben het nu al over volgend jaar als we een langere aaneengesloten periode weg willen met de camper naar Zuid Spanje / Portugal. Een eigen kleine auto meenemen achter de camper aan een triangel (dit is een beugel die je onder de auto bevestigt en op trekhaak van camper koppelt) is mogelijk een optie als we echt nog grotere gebieden willen bekijken. Met een auto bij je maakt dit makkelijk. Je kiest een centrale plek voor camper waar je dus wat langer staat op een camping, om vandaar uit een groter gebied te kunnen bekijken etc. Waarom neem je dan geen caravan in plaats van een camper, zullen jullie zeggen. Nou…godzijdank vinden we beide de camper nog steeds een fijnere oplossing, ook qua rijden. Misschien gaan we wel ergens een week staan en huren we daar ter plekke dan voor een week een autootje. Kortom; in de winter moeten we nog maar eens goed kijken wat we gaan doen de komende zomer.

Het feit dat ik dit nu allemaal met jullie deel, maakt duidelijk dat deze beide dagen op deze camping weinig anders gebracht heeft dan enkele wandelingen en voor de rest voor de camper lekker lezen en babbelen over bovenstaande onderwerpen. Ook hier hebben we het dus weer snel gezien. Lekker gehad maar niet meer dan dat. 

Wederom naar de weerberichten te kijken maken we nu weer de keuze om of in de Champagne-streek te blijven of weer een andere regio. We kijken elkaar lachend aan als we tegelijk zeggen om de laatste dagen in Nederland te vertoeven, nu blijkt dat het weer in Nederland hetzelfde blijkt te zijn/worden als in Frankrijk. Nou…dan weten we het wel. Nog even een paar laatste dagen lekker fietsen, wandelen in de bossen en op terras een paar pintjes en lunches nuttigen is een verleidelijk perspectief. Het wordt weer een Staatsbosbeheer camping denken we; Cokse Heide of De Vlagberg! Voelt direct goed en we maken ons weer klaar om de volgende ochtend op pad te gaan richting Nederland.

Hoe we de komende dagen gaan doorbrengen op 1 van deze campings lezen jullie wel nog later in deze week. We zullen heus nog wel wat dingen meemaken deze dagen.

6 + 7 September 2019: Camping de la Blardiere, Rigny-Ussé, Loiredal

Vrijdagmorgen vroeg wakker worden en alles weer inpakken en wegwezen. We hebben vandaag een kleine 400 kilometer gepland staan om eens het Loiredal te gaan verkennen. We horen dat het er vooral voor fietsers een walhalla moet zijn, met mooie dorpen en de Loire rivier er doorheen lopend. Het is onze 28etrouwdag en we zijn van plan er weer een gezellige dag van te maken. Als we van de camping afrijden, moeten we eerst even tanken bij de InterMarche en overwegen we om direct boodschappen te gaan doen. Doen we niet, want we komen nog genoeg onderweg tegen. Eerst maar eens wat kilometers gaan maken en dan zien we wel. Ook besluiten we de snelwegen te pakken, want ondanks dat binnendoor wel mooier zal zijn, is de beleidsambtenaar die in Nederland verantwoordelijk was voor de aanleg van alle duizenden rotondes inmiddels geëmigreerd naar Frankrijk. Tjonge…die fransen kunnen er ook wat van hoor! Het schiet niet op zo. Dan maar de snelweg dus!

Onderweg verloopt alles voorspoedig en komen we uiteindelijk na de middag aan in het Loiredal. Eerlijk gezegd zeggen we allebei, na een tijdje daar te hebben gereden, dat het ons niet kan bekoren wat we zien. Links en rechts passeren we nog wat kastelen of afgeleiden daarvan. Miriam had een camping uitgezocht en voorgelezen wat de website over deze camping zei; paradijs, groen, natuur, kleinschalig, comfort, en….wijnproeverijen. Bingo!! Wij vol goede moed naar dit dorpje Montsoreau rijden en bij binnenkomst in het dorp, welke een eigen chateau had, zagen we hoe enorm toeristisch het was. We kwamen uiteindelijk bij de Camping Il Verte in Montsoreau aan, toen we zagen dat bij de receptie een rij met wachtenden stond voor een plekje. Miriam en Joep liepen even over de camping heen om de plekken te bekijken, maar die kwamen ook na een paar minuten hoofdschuddend binnen (zelfs Joep) om aan te geven dat dit het niet ging worden.

Wij de camper weer pakken en onderweg naar een volgend dorp, wat hopelijk wat stiller was. Na een klein half uurtje kwamen we in een wat rustiger omgeving, langs een zijtak van de Loire rivier bij een rustig dorpje met net daarbuiten een municipal camping. De La Blardiere Camping in Rigny-Ussé. We besluiten om hier te blijven omdat direct aan de camping mooie fiets- en wandelroutes lopen. Ook de plekken zien er prima uit en gezien het publiek dat er staat, ziet het ernaar uit dat het om 22.00 uur stil is op de camping. Daar houden we van! De rest van de dag blijven we bij de camper, maar doen nog wel even een wandeling naar het dorp om bij de plaatselijke kleine supermarkt de noodzakelijke boodschappen te doen voor de komende dagen.

Vanuit de camping lopen we over een dijkje langs het water richting het dorpje en zien zelfs een bordje met “Commerces” aangegeven. Daar zullen de winkels wel zijn, dachten we. Wij die kant op lopen en komen midden in het dorp uit op de doorgaande weg. Daar zien we het supermarktje en Miriam besloot om de boodschappen te doen en ik blijf bij Joep buiten wachten. Na 15 seconden komt Miriam in shock buiten en deelt mede dat deze winkel geen groenten meer heeft, geen vlees en voor de rest alleen veel noodrantsoen in blik. De sfeer sloeg acuut om….geen boodschappen, geen heerlijke maaltijd en een tirrade over dat we boodschappen hadden moet doen bij 1 van die 18 grote supermarkten langs de weg. Goede tip voor de camperaars onder ons; doe meteen boodschappen als je kunt en gok niet op een representatieve supermarkt in een dorp met 50 inwoners.

Aangezien het om eten ging, werd ik acuut pro-actief en vooral creatief. Ik loop weer de supermarkt in en zie een vitrine met traiteur-maaltijden die er niet uit zien. Weer teleurstelling! Vervolgens vraag ik vol lichtelijke mentale inzinking waar dan in hemelsnaam de volgende grotere supermarkt zit. DAN FIETS IK ER WEL HEEN!! (nou, dat klinkt toch paniekerig toch…!!). De dame bleef stoicijns rustig en zei dat ik dan 15 kilometer heen en terug moest fietsen. Mijn wereld stortte in. Miriam ontfermde zich over mij en zei liefdevol; dan improviseer ik wel wat! De lieverd!

Maar dan denk ik direct weer; Nutella, eieren met tomaten en yoghurt…is dat wat?? Dat was namelijk alles wat ik kon opnoemen wat er nog zoal was.

Een arm om mij heen en kalmerende woorden van dat het allemaal wel goed komt, gaf vertrouwen richting Miriam. Wij gezellig rustig terug wandelen naar de camper, alwaar we en biertje en wijntje dronken en Miriam in de kombuis zich terugtrok om haar belofte waar te maken. Ongelofelijk hoe die van niets toch nog weer een supermaaltijd tevoren kan toveren. Ze had een lekkere salade gemaakt en vervolgens op heerlijk frans brood een soort bruschetta gemaakt. Het brood insmeren met knoflook, dan roomboter erop, vervolgens een mix van kleine snoeptomaatjes, uitje, mozzarella, peper en zout en knoflook. Vervolgens dit in de oven zetten en voila! Was heerlijk en gezellige avond met zijn drieën. Joep is ook in zijn element en is gewoon grappig met alle capriolen die hij uithaalt. 

In de avond naar voetbal gekeken van het nederlands elftal tegen Duitsland. Ook dat was een mooi resultaat. Heerlijk geslapen tot de volgende ochtend.

Vanmorgen weer heel rustig op gang komen en na het ontbijt de wandelschoenen aan om een lekkere wandeling te gaan maken. Het weer is winderig, maar wel redelijk lekker. Ongeveer 20 graden en met het windje erbij is dat prima te doen. We lopen langs de waterkant over een dijkje kilometers weg en zien helemaal niemand onderweg. Het landschap boeit ons niet zo en ook de vergezichten maken niet het verschil. De rust overvalt ons wel. We lopen lekker door en praten over allerlei zaken die ons bezig houden over het verleden en heden. Samen vermaken we ons prima en genieten van dezelfde interesses en plannen die we hebben. 

Na de wandeling zijn we lekker voor de camper in de zon in slaap gevallen en ook toen heeft Miriam weer een lekkere lunch gemaakt. De koelkast is nu echt nagenoeg leeg, dus we besluiten om morgen weer verder te gaan naar een andere regio. Het fietsen is hier nog niet van gekomen, maar dat komt vast nog wel de komende week. Ook overwegen we nog de laatste paar dagen in Nederland te vertoeven, nu we ook zien dat daar het weer beter wordt. We houden alle opties open en zien morgen wel waar we terecht komen. Champagne-Ardennen, Orleans, Luxemburg….we weten het nog niet!

Eerst nog even een heerlijke nazomermiddag in de zon…

4 en 5 September 2019: Camping Armor Loisirs in Trebeurden, Bretagne

Zoals gisteren al gezegd blijven we de kust volgen de komende dagen. Na vertrek van de camping, verliep de reis prima en hebben we eerst onderweg nog gestopt om boodschappen te halen bij een grote supermarkt die we tegen komen. Mir doet de boodschappen en ik blijf bij de camper. Nadat we genoeg eten hebben ingeslagen, gaan we weer op pad. We vertrokken vanmorgen met grijs, grauw en nat weer, met een temperatuur van 14 graden. Niet om echt vrolijk van te worden, maar gaandeweg de rit schiet de temperatuur omhoog en laat de zon zich weer van zijn zonnigste kant zien. De landschappen waar we doorheen rijden lijken niet echt spectaculair, maar zien er gewoon plattelands uit. Weilanden, glooiende landschappen, soms een leuk dorpje, soms een rommelig industrieterrein en heel soms verkeer.

Het is hier zo rustig qua verkeer. We komen onderweg niet veel auto’s tegen op de secondaire wegen. Dan zien we uiteindelijk weer de kust in het vizier komen. De wegen die we kiezen zijn echt de kustweggetjes en zodoende zien we de opaal-kust van Bretagne weer regelmatig verschijnen. Miriam wil vandaag doorrijden naar de Granite-Rose kust. De graniete rotswanden daar zijn rose-achtig van kleur en in de zee liggen enorme rotsen verspreidt in het water. Slingerend door de dorpjes komen we via Binic, Plouha, Paimpol, in Treguier aan. Een prachtig dorpje met een waanzinnig mooi strand aan de Granite-Rose kust.

We besluiten om onze camper in de haven te parkeren en met Joep een wandeling te maken langs het strand en door een parkje op een eilandje vlak voor de kust. We zien een oudere man lekker zwemmen in de zee, slenterende stelletjes die flaneren over het strandje en de zonnestralen op hun neer voelen dalen.

Vervolgens rijden we door en komen aan in Tresgastel, net voorbij Perros-Guirec. Ook hier besluiten we om de camper ergens neer te zetten en weer te gaan wandelen met Joep. Het was een erg fraaie wandeling langs en tussendoor enorme rotsblokken in de zee in een baai. We lopen helemaal door tot het einde van het strand en passeren dan fantastische kapitale villa’s met uitzicht op de opaalkleurige zee en haven. Wat een plek om te wonen! We komen erachter dat wanneer je om de villa’s heen loopt er een ander strand en kustlijn tevoren komt. We lopen door en zien dan vervolgens echt mooie stranden en kustlijn. 

Beiden zeggen tegen elkaar dat Bretagne ons enorm verrast heeft qua natuur en infrastructuur. Het lijkt echt op Engeland en Schotland in vele opzichten, daarom wordt Bretagne dan ook wel Klein-Brittanië genoemd. Voor ons heeft het deze dagen het beste van beide werelden; het lijkt op Schotland, maar dan in de zon en in korte broek. Een duidelijke win-win situatie. We gaan hier in de toekomst dan ook nog zeker terug komen.

Mir en ik genieten enorm van deze dag en ook de blijheid van Joep voor het eerst bij en in de zee is ontwapenend om te zien. Met een bravour en enthousiasme loopt hij het water in en rent en vliegt over het strand.   Na een tijdje verlaten we het strand en pikken de camper weer op om verder te gaan. Het is midden van de middag en we willen het komende uur langs de kust een fijne camping vinden om de komende dagen te verblijven. De kust volgend komen we na een half uurt in Trebeurden aan, een dorpje helemaal in het noorden van Bretagne ten westen van Brest.

We ontdekken op Campercontact de camping Armor Loisirs die goede recenties krijgt en ook de foto’s zien er uitnodigend uit. Ook nog een paar honderd meter van het strand, dus we besluiten om deze camping maar eens op te zoeken. Bij aankomst was er plek genoeg om te staan, dus na installatie even gemoedelijk met wijntje en biertje in de zon zitten. Mir begint einde van de middag lekkere maaltijd te bereiden en ik lees lekker wat luchtige kost in magazines. Heerlijke avond gehad met ook nog TV tot beschikking, doken we vroeg in bed aangezien de avonden hier wel enorm afkoelen.

Vanmorgen erg rustig aan wakker geworden. Het regent een beetje buiten en zolang Joep nog slaapt, blijven wij ook lekker in bed dommelen. Het is de eerste ochtend dat we zo in luierstand de dag beginnen. Einde van de ochtend lekker douchen en kreeg Miriam weer een schoonmaakstuip. De hele camper moest eraan geloven en onze Mien Dobbelsteen was weer niet te houden. Daarom ik maar even met Joep gewandeld en buiten schot gebleven. De camper is weer verkoopklaar! Menig showroom zou willen dat hun campers er zo uitzien…

Na de middag besluiten we om via een wandelpad achter de camping naar het lagere gelegen strand te lopen. Een wandeling van ongeveer 1,5 kilometer, maar wel via steile wandelpaden. Nu is het in mijn geval door de zwaartekracht makkelijk om naar beneden te lopen, want de massa doet zijn werk. De wandeling terug zie ik als een berg tegenop. Ook Miriam blijkt. Maar goed; de beloning van deze wandeling is wel dat we op een strand terecht komen wat supermooi is. We lopen naar de waterlijn met Joep en willen kijken of hij er wat aan vindt zo in die zee. Nou; hij vond het geweldig! De beelden zeggen genoeg, maar het was aandoenlijk om hem zo blij en druistig door het water te zien banjeren.

Na een uurtje op het strand te hebben vertoeft, lopen we terug naar de camping en komen hijgend en puffend aan bij onze camper. Daar de rest van de middag lekker geborreld, gelezen en gebabbeld. Er moeten vandaag wat zakelijke knopen doorgehakt worden en dan is het altijd wel weer fijn om te vernemen dat we op 1 lijn zitten en ik volledige support van mijn Mirreke mag ontvangen.

De temperatuur begint einde van de middag af te koelen en we gaan zo naar binnen. Het heerlijk avondje is gekomen en vinden het kneuterige in de camper ook zo leuk. Deur dicht, kacheltje een beetje aan, lekker kokkerellen met TV-tje aan en knus onder de wol vanavond.

Morgen besluiten we deze regio te verlaten en gaan richting het Loire-dal. Het weer hier gaat de komende dag veranderen en aan de Loire schijnt het nog lekker 23-25 graden te zijn. Morgen dus weer een reisdag!

2 + 3 September 2019: Cote d Amors & Cap Frehel (Bretagne, France)

Maandagochtend worden we bij het ontwaken voor onze camper onaangenaam verrast door een paar megadrollen van een hond die duidelijk 2 a 3 maal groter is dan Joep. En Joep kan er ook wat van hoor! Maar goed, naast ons staat een belgisch echtpaar met 2 grote hazewind-honden. Gisteren waren de belgen erg toegankelijk en vriendelijk lachend naar ons, maar vanmorgen doen ze hun uiterste best om ons niet te zien of te groeten. Aangezien het de enige 2 grote honden op deze kleine camping zijn, moeten zij het geweest zijn. Toen ik de drollen zag, dacht ik ook; ha! Ze winden er geen doekjes om! Asociaal om zo’n baal stront voor de camper van een ander te laten liggen. We kunnen het niet bewijzen maar toch..Je ruimt toch de poep van je hond op, op een camping.

Een onsmakelijk begin van onze dag en dit blog, maar je maakt wat mee tegenwoordig…

Na even de boel opgeruimd te hebben, gaan we op pad. Vandaag staat niet een lange rit gepland, dus we hebben alle tijd van de wereld. We overwogen eerst nog om de Normandische kust meer te bekijken, mede door de enthousiaste tips van mijn ex-collega Serena. Dat ziet er ook goed uit, maar aangezien vooral Bretagne en Vannes op de planning staan, blijven we bij ons plan. Maar 1 ding is zeker; Normandie gaan we ook nog eens doen, want het was prachtig daar!

Wel besluiten we nog om Mont Saint Michel te bezoeken. Dat is een dorpje op een eilandje wat ook het hele eilandje bestrijkt. Wereldwijd bekend en daarom ook wereldwijd bezocht. We rijden daar de parkeerplaats op en staan in een file om naar een eilandje te mogen kijken. Hier komen de cultuurbarbaren binnen ons weer op en besluiten om weg te gaan van deze mega-drukke plek en het allemaal wat meer op een afstandje te bekijken. We zetten de camper bij een koffiestop, met uitkijk op het eilandje. Miriam wil nog wat foto’s maken en loopt een stukje die richting op. We hebben het gezien, maar ook direct daarna weer door met de rit.

We rijden nog even langs de kust voordat we hem uit het oog zien verdwijnen. Al snel rijden we Bretagne binnen. Door de binnenlanden van Bretagne, vlak langs de kust doet het landschap ons denken een Engeland en Schotland. Soms meer Schotland door de ruige rotsen, soms Engeland door het glooiende landschap met allemaal grove bouwstenen die doen denken aan de Cotswolds in Engeland. We hebben het hier prima naar onze zin en zitten goed in ons vel. 

Na verloop krijgen we weer contact met de kust en passeren we een aantal plaatsjes langs de Cote d Amors. We gaan de dorpjes niet in omdat we niet weten of onze camper wel makkelijk door de straatjes kan. We hopen op elke keer kleine campings net buiten die charmante dorpjes, zodat we makkelijk ook die dorpjes kunnen bezoeken per voet of fiets.

In het noorden van Bretagne ligt het departement Côtes d’Armor. 

De kust van Côtes-“Armor is werkelijk van een ongekende schoonheid. Vooral de emerald-kleurige wateren maken enorm indruk bij ons als we langs de kust rijden. Ook de hoge rotsen die we soms zien, maken het plaatje compleet.

We denken erover om in Dinard een camping te bezoeken. Dinard staat bekend om het statige en flamboyente leven van de vroegere rijkere fransen, waardoor dit plaatsje ook wel het Nice van het noorden wordt genoemd. Wij vonden het vergane glorie voor wat we gezien hebben. Bij aankomst bij de camping mogen we eerst de beschikbare plaatsen zien, maar we vonden het beiden niks. Hutjemutje op elkaar en megagroot. Met gierende banden weg van hier. Dinard slaan we dus over.

Uiteindelijk rijden we nog een eindje door en komen we terecht in Pleboulle, 500 meter van de kust waar we midden in het dorp een camping vinden; Le Freche a l’ane. Een fijne camping met vriendelijke eigenaren. Foodtruck voor de deur, restaurantje om de hoek en verse broodjes bij het wakker worden. We besluiten om hier 2 nachten te blijven staan om zodoende ook een beetje rust in onze donder te krijgen. We rijden nu al meer dan 1000 kilometer immers… We slaan ons kamp op en maken het ons gemakkelijk en gezellig. TV kijken is er niet bij aangezien we rondom tussen bomen staan. Op de grill maken we heerlijke kipreepjes en Miriam maakt verse pesto en pasta en ratatouille. In de avond koelt het wel af, maar overdag is het een zonnige 20 graden. Voor ons prima.

Vanmorgen werden we gewekt door de kerkklokken en voor het zingen moesten we eruit. Lekker wakker worden in ons bedje en klaarmaken voor de dag. De eigenaresse geeft ons een mooie fietsroute. Af en toe best steil blijkt later, maar wel een mooie rit. Wel gaf ze aan dat er een klein stukje route zat die met fiets erg steil  (dat is meer dan best steil..) te noemen was, maar met e-bikes moest het zeker lukken.

We gaan vol goede moed en bepakking voor Joep op pad. Ongelofelijk wat er allemaal meegaat op een fietsrit met de vandaag zeer dwarse teckel. We zouden hem zo van een klif af willen gooien soms. Nog niet eerder meegemaakt zo dwars. Maar we gaan op pad en het wordt onze eerste rit sinds lange tijden, dus we zijn benieuwd hoe we het ervan af brengen.

We gaan ons dorp uit en rijden direct de landerijen op richting Camp Frehel, onze bestemming van vandaag. 

De rit begint lieflijk langs een paar mooie hoeves en natuurgebieden, totdat we in het gebied komen waar de steile weggetjes zouden zijn. Nou…die helse klim kwam er direct aan en het viel niet mee kan ik zeggen. Op een bepaald moment hoorde ik opeens iets tussen mijn spaken rammelen. Ik kijk naar beneden en zie ik dat het mijn tong was…Tjesus wat ging ik stuk op die weg. Mirreke reed fluitend door, maar die heeft astma! Jut en Jul on tour!

We vermaken ons echt prima op de fiets en rijden door zandweggetjes naar de kust en langs de kust naar Cap Frehel.

De kaap, die bijna 8,5 km van de dorpskern van Fréhel afligt en 4 km van Plévenon, is tot beschermd natuurgebied verklaard en staat bekend om zijn steile rotswanden en als broedplaatsgebied van talrijke vogelsoorten. De rotswanden, met een hoogte van 70 meter, bestaan uit rode zandsteen, zwarte leisteen en roodachtige granietstenen. De grasvelden die tussen en langs de rotswanden lopen, maken deel uit van een 300 ha groot heidelandschap, welke in bloei staan. Prachtig! Sommige grillige gevormde rotsblokken hebben, vanuit een bepaalde punt gezien, eigenaardige vormen, wat namen opleverde zoals o.a. “De hoed van keizer Napoleon” en de “Varkenskop”.

Aan de kaap zijn twee vuurtorens gebouwd. De ene dateert uit de 1650 en is gebouwd onder koning Lodewijk XIV door de beroemde generaal, vestingbouwer en architect Vauban. De tweede en nieuwere vuurtoren die in 1950 nog werd verhoogd, kan op gezette tijden beklommen worden. In geval van gunstige weersomstandigheden kan men vanaf de toren de Kanaaleilanden zien liggen.

Door de bewolkte, maar zonnige dag zien we de eilanden Guernsey en Britannie niet, maar wel een hoop mensen op de kaap. We lopen met Joep helemaal tot het einde van de kaap en maken daar wat foto’s voordat we terug gaan naar de fietsen.

Miriam besluit via andere weg terug naar fietsen te lopen en laat ons alleen. Mijn terugtocht naar de fietsen met Joep was vreselijk. De kleine langharige dwarsteckel was in paniek en wilde met mij niet meelopen. Slepend dus mee en mensen moesten lachen en riepen; jullie zijn niet echt een goede combinatie he? Gelijk hebben ze, want Joep is gewoon een externe chromosoom van Miriam en ik ben bijzaak. Uiteindelijk vielen ze beiden elkaar weer in de poten en iedereen weer gelukkig!

Op de terugweg richting camping komen we in de middag nog langs een bretons restaurant met een gezellig veranda-terras. Miriam heeft daar heerlijke mosselen gegeten, gekookt in room en wijn, met gebakken spekjes erdoor heen. Ik had een soort crepe, gevuld met zalm, creme fraiche en bieslook. Was erg lekker, maar er was er weer 1 die deze lunch weer verstoorde; Joep. Zijn hormonen waren aan het opspelen in aanwezigheid van een tweetal viervoetige dames om hem heen. Zijn bronstige burlen was niet om aan te horen en wij direct na het eten meteen weg. Geen koffie…niks…met schaamrood op de kaken. Nog wel allebei excuses gemaakt aan andere gasten. Die konden er gelukkig om lachen.

De terugweg verliep voorspoedig en nu weer in chillmodus voor de camper. Lekker vlees op de grill straks en rustig avondje, voordat we morgen weer op pad gaan. We blijven de kust voorlopig volgen en zien wel waar we terecht komen.