10 t/m 13 juni 2019: Camping Hartje Groen in Schaik (N-Brabant)

We besluiten om na het uitchecken in de camping in Linden, iets om te rijden naar Beneden Leeuwen, het dorp waar onze geliefde Tante Ria woont. Ze is net voor onze vakantie onverwachts haar man verloren door een hartstilstand, zoals eerder in blog is beschreven. Ook was ze deze dag 80 jaar geworden en omdat we niet bij de uitvaart van Ome Henk konden zijn, wilden we toch haar persoonlijk condoleren en een hart onder de riem steken. Bij aankomst was ze zeer aangenaam verrast dat we er even waren en het huis zat vol met visite en was zowaar nog gezellig ook. Alleen wist Tante Ria niet of de openstaande fles wijn nog wel goed was, die ze aan een gast wilde schenken. Nou, zeiden wij; “er is de familie van Eldijk nog nooit een fles drank geweest wat over datum was. Daar krijgt ie geen tijd voor!”. Tja…uit zo’n familie  komt Miriam nou eenmaal. Bij ons is het niet anders eerlijk gezegd, dus een perfect match zal ik maar zeggen….

De laatste dagen van onze vakantie blijven we gewoon in Nederland. Voor het weer hoef je geen betere locatie te zoeken, want overal om ons heen is het weer beroerd en te wisselvallig. Aangezien we in het begin van de vakantie eerste nacht bij Hartje Groen in Schaik waren terecht gekomen, leek het ons nog wel leuk om er nog een paar nachten te gaan staan. We hadden de vorige keer voor 2 nachten betaald en waren zelf na 1 nacht weggegaan, dus hoopten we stiekem nog op enige vorm van coulance m.b.t. de teveel betaalde nacht. Het hoefde niet, want we hadden zelf besloten om na 1 nacht weg te gaan ivm slechte weer, maar was toch leuk geweest als we daar nog weer voor 4 nachten gingen verblijven en er maar 3 hoefden te betalen. We besloten om er zelf niet over te beginnen, maar keken het wel aan of de camping er zelf over begon. Dit gebeurde dus niet. Sterker nog; we konden geen 4 nachten boeken omdat dit betekende dat we dan zaterdagochtend weg zouden gaan. De camping vond dit niet kon. We konden tot vrijdag blijven en als ze niet vol zaten in het weekend dan mochten we een nacht bijboeken. Was onze plaats dan al geboekt voor het weekend dan, vroegen we. Nee, dat niet, zei de eigenaresse van de camping, maar ik wil niet het risico lopen dat ik niet een volledig weekend op jullie plaats kan boeken omdat jullie maar 1 dag van het weekend willen blijven. Nee, wij willen 4 dagen blijven in dat geval. De beste mevrouw was onvermurwbaar en bleef bij standpunt. Wel konden we donderdagmiddag nog eens vragen of onze plek voor weekend geboekt was. Was dat niet zo, dan konden we tot zaterdag blijven. Was het wel zo, dan moesten we weg of voor 1 nacht nog naar andere plek die wel beschikbaar was verkassen. We hopen tot zaterdag te kunnen blijven, maar we gaan niet verkassen is ons besluit.

Maar eerst nog even genieten van deze camping en mooie plek aan het water die we hebben.

Deze plek aan het water hebben we gekregen naar aanleiding van mijn verzoek om op een plek te staan waar ik satelliet-ontvangst heb, zodat ik WK voetbal van onze Leeuwinnen zou kunnen kijken en nog wat andere programma’s die we volgen. Vooral bij slecht weer of in de avond dat het erg afkoelt vinden wij TV kijken leuke afleiding. Deze plek was open en de dame van de camping wees op de kaart aan waar het zuiden was en dus de goed plek voor satelliet-ontvangst.

Wij vol overtuiging de fraaie plek inrichten met onze camper, luifel uit, stoelen en tafel buiten, het schapennet voor Joep gespannen en de satelliet in gebruik stellen. Wat denk je; Compleet de verkeerde kant staan we en door de bomen om ons heen is er totaal geen ontvangst van welke satelliet dan ook. Weer een klein dompertje. Geen probleem; we hebben 5 jaar zonder TV in camper prima vertoeft, dus geen punt van maken. Maar het klopt niet. Het gevoel bij deze camping begint toch wat te veranderen, ook door de verhalen die we om ons horen over gedoe bij boekingen en andere plaatsen geven dan waren geboekt.

Maar wij zijn zeer tevreden over onze plek die we gekregen hebben. Inderdaad wel 1 van de mooiste plekken op de camping.

We vermaken ons weer prima de eerste dag en door het slechte weer besluiten we niet om te gaan fietsen, maar een wandeling te maken met Joep door de mooie bossen om ons heen. In het bos is een kinderbos gemaakt samen met een aantal instanties. Een soort sprookjesbos. Hartstikke mooi gemaakt en leuke wandeling om te doen. Einde van de middag lekker zitten borrelen met elkaar en overlegd wat we de volgende vakantie gaan doen en de weekenden die in de zomer er ook nog eens zijn, als we gewoon aan het werk zijn. De komende weekenden is het druk met allerlei sociale events. Mijn lieve nichtje Elles gaat trouwen volgende week en viert een soort Bohemian Festival in de natuur. Wij gaan met de camper, dus dat is al een leuk vooruitzicht. Het weekend daarop ga ik met broer Jos en vriend Robert met de motor naar de Eifel. Ook leuk! Kortom; mooi leven hebben we zo samen!

In de avond begint het van een beetje regenen naar enorme hoosbuien te gaan en sluiten we ons op in ons rijdend woonverblijf. Het klettert op het dak en we vinden het knus! Het komt met bakken uit de hemel en ook in de nacht blijft het maar tekeer gaan!

De hele woensdag is het blijven regenen en zijn we in luierende stand in de camper gebleven. Lezen, maar vooral Yahtzee gespeeld. Met het mes tussen de tanden tegen elkaar spelen en bakkeleien over de kleinste dingen die ogenschijnlijk op fraude lijken tijdens het spel. Doe er nog wat alcohol bij en er ontstaat een geladen sfeer. Was supergezellig!

Donderdagochtend zag de lucht er eindelijk weer eens vriendelijk uit. Tenminste; weerkundig dan!

Voor de rest komen hier een aantal keren per dag een 6-tal gevechtsvliegtuigen vanuit Volkel overjetzen! Wat een geluid! Joep is er niet blij mee  en kruipt iedere keer maar weer in zijn veilig hoekje in de camper en rilt een beetje. We zitten lekker buiten en besluiten om na het ontbijt en douchen lekker te gaan fietsen. Het waait wel enorm, maar het weer ziet er redelijk uit. Met de Mio fietsnavigatie een “verras me” rondje van 25 kilometer geladen en wij op pad. Het nieuwe mandje van Joep gaat goed, het rijden door het vlakke land is weer prettig, dus we vermaken ons prima in het landelijke brabantse land. Het is prachtig hier en vooral de boerderijen en buitenhuizen zijn hier mooi gelegen en riant zal ik maar zeggen. We kuieren door het landschap en komen uiteindelijk weer in Schaik terug. Miriam besluit nog maar even naar de Gall & Gall te gaan om nog een wijntje voor vanavond te kopen. Bij terugkomst op camping lunchen we nog in de Boshut, het restaurantje van de camping, waar je gezellig kunt zitten en waar ze lekkere broodjes serveren. Ook de bediening is erg vriendelijk. Na de lunch kunnen we vragen of ons kampeerplekje nog vrij is in het weekend. “Nee” is het antwoord en dit betekent dus dat dit de laatste dag is van onze vakantie. Morgen rijden we terug naar Lelystad. Ene kant wel jammer, maar aan de andere kant is het ook wel goed zo. Er moet na 3 weken weer zoveel doen voordat we maandag aan het werk gaan.

Vanmiddag willen we met Joep nog wandeling maken naar een natuurbegraafplaats Maashorst. Daar mogen mensen kiezen om ergens in de natuur gewoon begraven te worden naast een boom of zo. Ooit wil Miriam ook zo begraven worden en is daarom geinteresseerd om er eens te kijken. Ik loop in het begin mee met de wandeling, maar mijn hielspoor is na de fietstocht en het beetje wandelen weer aan het opspelen en besluit om weer terug naar de camper te gaan. Gek word ik van de hielspoor. Het heeft mij, maar ook ons, beperkt in wat we willen doen. De Fysio met zijn Shockwave moet weer aan de bak met me!

Einde van de middag komt de regen weer met bakken uit de lucht, terwijl ze niets hadden verwacht. Wij weer naar binnen en potje Yahtzee spelen. Vanavond het laatste avondmaal in de camper deze vakantie. De afgelopen 17 dagen ruim 2300 kilometer gereden, 8 campings bezocht en 230 liter brandstof verbruikt, veel mooie landschappen en dorpjes gezien, mooie bergpassen gereden,  maar voor de rest vooral heel erg veel gerust en zitten vegeteren. Volgende keer gaan we hopelijk weer wat actiever zijn en valt er meer te beleven. Morgen nog 120 kilometer te gaan en dan weer in ons fijne huis, waar ook nog een gezellig BBQ staat te wachten met onze buurtjes en kids! Back to normal!

7 t/m 10 juni 2019: Camping Municipal Selongey (Cote ‘d Or – F) en Camping Op den Drul in Linden (Land van Cuijk – NL)

Dit blog is niet het blog dat jullie in de regel van ons gewend zijn, maar dit wordt meer een reflecterende beschouwing op onze vakantie.

“Is dit onze leukste vakantie?” vraagt Miriam aan mij afgelopen vrijdagavond in de Provence tijdens onze etentje in het restaurant op de camping. “Nee” is mijn antwoord en ook Mirreke beaamt dit. Jammer, maar het is niet anders. We komen goed met elkaar in gesprek om de ware reden te benoemen waarom we dit beiden zo voelen. Natuurlijk hebben we het enorm naar onze zin, maar zoals jullie wellicht ook is opgevallen; we doen zo goed als niets deze vakantie!

We komen er samen met een hele kernachtige analyse wel uit waar de schoen wringt….bij mijn hielspoor in ieder geval! De laatste maanden heb ik enorm last van mijn hielspoor en deze pijn is erg vervelend bij datgene dat we het liefst doen tijdens onze vakanties. Wandelen en fietsen met Joep en lekker dat dan combineren met een gezellige lunch of diner in een mooi dorpje (steden houden we beiden niet zo van). Het wandelen gaat dus bij mij niet zo en het fietsen in de bergen is niet te doen. Ook voor Miriam niet. En als je dan meestal midden in de natuur zit en dus op afstand van vertier, kun je er dus ook niet echt makkelijk komen.

Daarnaast zijn de weersverwachtingen om ons heen altijd iets wat ons beiden onrustig maakt. Bijna op de vlucht voor een regenbui of een paar mindere dagen. Allebei vinden we droog weer en een temperatuur van 22 graden, liefst met een zonnetje, de optimale mix. Maar aangezien het zo onrustig om ons heen is met het weer, zijn we gewoon constant op zoek naar een betere plek. Dit maakte de afgelopen weken dat we eigenlijk in Nederland het liefst onze vakantie zouden willen vieren, maar dat het weer zo slecht was, zodat we toch maar besluiten om naar het zuiden van Frankrijk te rijden. Deze ruim anderhalve week onderweg door verschillende gebieden en departementen in dit prachtige franse land waren erg lekker, maar voor ons te passief.

Vlak fietsen door de bossen en wandelingen direct vanaf onze campings vinden we het leukst en daarom besluiten we dan ook om de Provence te gaan verlaten en weer richting Nederland te gaan. Of het regent of niet; we gaan richting Nederland! Punt! Niet meer vluchten voor regen, maar gewoon lekker nog een week vakantie vieren in eigen land.

En als we dan nog even mogen evalueren; de Provence is echt niet ons gebied om te verblijven. De campings zijn daar veelal te groot, en de plekjes te klein. Hutje, mutje naast elkaar staan, vinden wij niks. Natuurlijk zijn we verwend omdat we in Nederland bijna altijd op grote plekken, midden in de natuur staan. De andere gebieden vonden we echt geweldig waar we waren, maar te bergachtig om te fietsen. En dan ben je dus beperkt in je actieradius om dingen te gaan zien.

We gaan dus vrijdagochtend weer op pad en kijken wel waar we vandaag terecht kunnen komen. Wel willen we nu de snelweg pakken om op te kunnen schieten richting Nederland. De rit ging erg voorspoedig en aan einde van de dag kwamen we dan ook terecht op een Municipal Camping in Selongey. Een klein dorpje tussen Dijon en Nancy, een paar kilometer van de snelweg. Het dorpje was niet het bekijken waard, maar de camping was prima. Mooi langwerpig veldje met mooie plaatsen, klein sanitairgebouwtje en voor de rest niets. Vlak naast de camping lag een enorm sportcomplex met een stadionnetje. Na aankomst en installeren lekker een borrel gedronken en plankje met hapjes door Mir gemaakt. Daarna een wandeling met Joep door het dorp en langs het sportcomplex. De plaatselijke voetbalclub speelde voor het kampioenschap en behaalde dit ook deze middag. Dit zou een rumoerige avond worden, toen we bij het borreltje naast de camper al auto’s toeterend voorbij kwamen. Dat dit gelijktijdig ook in ons eigen Lelystad gebeurde nu mijn club SV Lelystad ’67 de halve finale van nacompetitie had gewonnen van onze stadsgenoot Unicum, was een heerlijke gedachte! Na een zeer problematisch seizoen toch nog kunnen promoveren naar de 1e klasse is een mooie opsteker! Nu nog de finale winnen en dan een 1e klasser! Lekker hoor! Maar eerlijk gezegd wordt dan ook het volgende seizoen weer een moeilijk seizoen.

Na een heerlijke nachtrust en in alle rust wakker wordend, pakken we de spullen weer op voor een lange dag reizen met de Lambortinki. Om vandaag in Nederland te kunnen staan, moeten we wel even ruim 600 kilometer asfalt passeren. Ook deze rit verloopt voorspoedig, maar we merken wel hoe druk het is als we willen tanken en een broodje eten. Alle parkeerplaatsen zijn bomvol en de wegrestaurants daarmee ook. Tanken en door dus!

Joep als toerist genietend van de rit!

Nadat we Nederland binnen zijn gereden, bekijken we even waar we voor de komende dagen ons kamp gaan opslaan. Het wordt Camping Op den Drul in Linden, vlakbij Cuijk en Nijmegen. Deze camping ligt aan het water en godzijdank was er nog een mooie plek beschikbaar doordat mensen eerder naar huis waren gegaan. Kamperen is populair want vele campings staan bommetje vol deze pinksterdagen, dus we zijn blij dat we ergens kunnen staan. Het is een prachtige plek en met uitkijk over de Kraaijenbergse Plassen. Veel bootjes en SUB-boards op het water. Veel gezelligheid, maar heel veel vaste staplekken met families. We blijven hier maar een paar dagen staan en zien wel weer. Ook hier maken we een mooie wandeling langs het water en maakt Mirreke een heerlijke pasta carbonara met een twist.

Door de reacties van lezers van dit blog, besluiten we ook om op onze website camperjoy.com een receptenpagina te gaan maken van de gerechten die we onderweg in de camper prepareren. Inspiratie is voor vele kampeerders een grote wens blijkt. Niet dat onze gerechten Michelin-waardig zullen zijn, maar juist makkelijk te maken en niet teveel tijd kostend. Dat is wel fijn als je op de camping staat. Hopelijk vinden de lezers het leuk en lekker. Mir gaat zich hiermee bezig houden en ik zal het binnenkort op de site plaatsen.

Vanmorgen hebben we eerst rustig ons bakkie koffie gedronken voor de camper en gaan we met alle goede moed met onze elektrische fietsen een mooie rit maken. We hebben er echt zin in en verheugen ons nu al op de dag. Mooie rit uitgezocht en veel horeca onderweg, dus de lunch zullen we wel ergens in het Land van Cuijk nuttigen.

Het mocht niet zo zijn! Na een paar kilometers kreeg Miriam opeens pech met haar e-bike. De versnellingen lagen eruit en alleen de lichtste versnelling werkte nog. Wij dus weer terug naar de camping. Hielarisch was het om Miriam met haar lange benen 350 omwentelingen per minuut te zien trappen terwijl ze maar 15 kilometer per uur reed. Ik erachter aan en moest vreselijk lachen hoe het eruit ziet. Bij aankomst camping de ANWB gebeld om het probleem op te laten lossen en zo geschiedde! Topclub die ANWB! Ik ben, toen Miriam bij camper bleef om op de wegenwacht te wachten, boodschappen gaan doen in Cuijk op de fiets. Een ritje van zo’n 12 kilometer vica versa en de koelkast was weer gevuld voor de komende dagen.

ANWB Wegenwacht Fiets-service

Het weer slaat weer om en we gaan aan het einde van de middag weer naar binnen in de camper met gezellig TV-tje aan, etentje aan de tafel in onze hele fijne camper. Want daar zijn we wel zo blij mee! Het is een erg fijne camper om mee te rijden, maar zeker ook om in te leven. Morgen gaan we waarschijnlijk weer een deurtje verder kijken

4-6 Juni 2019: Camping Murier te Die en Camping Font Neuve in Malemort du Comtat (Provence)

Wat een geweldige plek is Camping Murier! Onze camper staat op plek 17 en kijkt uit over de omliggende bergen. Bij helder weer zien we zelf nog bergen met besneeuwde toppen. Ongelofelijk! Ook het formaat van de plek is ongelofelijk; namelijk 350 m2 per kampeerplek. We zouden gewoon hier onze groenten kunnen verbouwen voor de deur en ook nog een Toro grasmaaier nodig hebben om alles strak te houden. Ook de sfeer op de camping is zeer gemoedelijk en rustig. Dat rustige komt denk ik door de gemiddeld leeftijd van een ieder hier. We zitten echt midden in de doelgroep 50+ en zelfs 70+ op deze camping.

We vinden vooral de rust door veel te lezen en te dommelen. We zijn druk met niks doen eigenlijk. De vorige dagen trouwens ook niet. Ook Miriam kan de rust heel goed vinden en wil haar lichaam ook even een paar weken goed rust geven. Ze is altijd erg druk in de kapsalon en dit resulteert in last van haar armen en nekspieren. Wat we wel gedaan hebben is een poging gewaagd om weer een fietsritje te maken. Echter; door de bergen en de hellingen vinden we het allebei helemaal niks om tegen die bergen op te fietsen. Ook het feit dat het drukke verkeer gewoon op 20 cm langs je heen dendert, omdat je op de gewone weg moet rijden is niet prettig. Vooral voor onze viervoetige opperkoning niet! Die kijkt elke keer weer schichtig als er een vrachtauto langs ons heen raast.

We rijden nog wel met de fiets naar Die en lopen daar door het dorp om het een en ander te bekijken. Ook zijn we allebei niet zo happig om hele middagen in dorpen rond te struinen. Maar nu was er een goede reden voor om Die in te gaan. De lokale specialiteit van Die is de Clairette du Die. Een soort van champagne-achtige wijnsoort, maar in tegenstelling tot champagne, is de bubbel die in de Clairette du Die zit een natuurlijke reactie op de specifieke druif die gebruikt is. In de champagne wordt koolzuur toegevoegd. Ze zijn er trots op hier en we hebben hem dan ook met alle plezier gedronken. Was erg lekker, maar wel iets zoeter dan de reguliere champagne.

Nadat we door Die waren gelopen, reden we met de fiets weer terug naar de camping om onze flessen Clairette veilig op te bergen. Deze moeten genuttigd worden met onze overburen Raymond en Miranda, aangezien we het regelmatig hebben over wijnsoorten en zelfs ook gezamenlijk nu wijn inkopen. Menig wekelijkse palletactie van wijnleveranciers doen we aan mee…

De dagen lopen hier gewoon lekker door zonder al te veel activiteiten. Ook samen lekker aan de Drome gezeten, die direct achter onze camper loopt, met onze voeten in het water en biertje/wijntje erbij. Was topmiddag.

De laatste avond hier op de camping Murier besluiten we om gebruik te maken van de Chambre d’hote mogelijkheden. We geven ons op om gezamenlijk met het campingeigenaars-gezin te gaan dineren. Thierry en zijn gezin hebben echt een topcamping hier en koken zelf de maaltijden voor de gasten. We blijken hier deze avond met zo’n 14 andere gasten aan 1 lange tafel te zitten om Kip Normandie te nuttigen en als dessert een lekkere aardbeienvlaai. Tot slot afgeblust met een digistive. Het was gewoon een heel gezellige avond met een aantal stelletjes die we alleen groetten als we in de ochtend of avond elkaar tegenkwamen bij het voorbij gaan van de camper of zo, maar nooit een conversatie mee hadden gehad. Maar zet ze gezamenlijk aan 1 lange tafel en er ontstaat een geweldige avond met fijne mensen, met allemaal hun eigen verhaal!

Veel gelachen met elkaar en ook prachtig om te zien hoe het eigenaarsgezin voltallig meehelpt met de verzorging van de gasten. Waar kom je een ober tegen van 1,20 mtr lang en nog geen 7 jaar oud? Of 2 dochters van 12 en 18 die lachend en enthousiast en warm papa en mama helpen met het runnen van het diner. Was echt weer een hele fijne avond en heerlijk gegeten! We besluiten wel om de volgende ochtend hier de boel op te breken en weer verder te reizen.

De volgende ochtend van iedereen afscheid genomen in het centrum van Die de camper gevuld met water, de vuilwatertank geleegd en het chemisch toilet afgestort en toen op pad.

Gezien het feit dat het om ons heen niet echt mooi weer blijft, besluiten we om maar meer zuidelijk te gaan rijden. Waarnaartoe weten we nog niet, maar dat zien we de volgende dag wel. Eerst maar even naar Claps de Die voordat we echt zuidelijker gaan.

Vlak bij Luc-en-Diois kom je een natuurwonder tegen ‘Les Claps’. Les Claps is ontstaan doordat een rotsgedeelte, genaamd le rocher du grand papa, dat van de berg Pic-de-Luc in 1442 losliet en naar beneden stortte. Het water van de rivier de Drôme wordt door de brokstukken volledig geblokkeerd en er vormden zich twee meren, het grote met een diepte van wel 70m en het kleine meer.

In 1804 werd de blokkade uiteindelijk opgegeven zodat de rivier zijn koers weer kon vervolgen en er een weg kon worden aangelegd naar het verder op gelegen La-Bâtie-des-Fonds.

Het grote meer is veranderd in een grote vlakte met landbouw en het kleine meer bestaat nog steeds. Het is inmiddels een officieel beschermd gebied. In de zomer kan je hier heerlijk zwemmen en dompelen in het water. Verder is er para-gliding vanaf de omliggende bergen en vind je hier veel rotsklimmers. We parkeren de camper daar en lopen samen met Joep daar een rondje. Prachtig om te zien, maar meer kunnen we er ook niet van maken.

We gaan weer op pad en besluiten om richting Carpentras en Mazon te gaan rijden. Daar is het weer prachtig en ook de rit ernaar toe is weer eentje om in te lijsten. We gaan verschillende cols over en ons valt het op dat de route die wij rijden zo rustig is dat we bijna niemand tegen komen. Dat maakt ons wel relaxter om met de camper tussendoor te stoppen en even rustig wat foto’s te maken. Dat doe je niet als er een sliert auto’s achter je zitten te drukken.

De rit verloopt voorspoedig en onderweg doen we nog wat boodschappen voor de komende dagen. Dan komen we aan op de door ons uitgezochte camping en melden we ons aan voor een plekje. Het is gewoon knap hoe men op een website een zo vertekende indruk kunnen geven van de werkelijkheid. Tjonge, tjonge, wat een rommelige bende hier en wat zijn de plekken klein hier. Elke caravan / camper staat lijnrecht tegenover elkaar op 5-7 meter afstand. Je zit dus letterlijk met de overburen gezamenlijk onder de beide luifels elkaar aan te kijken. We vinden het niks en gaan verder.

Door de hitte en de toch wel intensieve rit worden we wat geirriteerd op elkaar en prikken we gewoon maar een camping die dichtstbij zit. Ook dit is een erbarmelijke camping met oude autowrakken voor de deur en het ziet er dus niet zo uitnodigend uit allemaal. De sfeer wordt er daardoor weer niet beter op en zelfs Joep begint zicht te bemoeien met het feit dat ie het zat is. Hij piept nooit in de auto, maar nu was zelfs hij het zat. Toen de volgende camping bezocht en dit leek ons wel wat. Wat grotere plekken, veel schaduw en ook restaurantje en zwembad aanwezig. Het zag er allemaal niet erg bedrijfsklaar uit, maar het had potentie. Toen we dan ook een plek hadden gevonden en ons geinstalleerd hadden, wisten we nog niet of dit wel een goede keus was geweest om deze camping te pikken. Een paar uur later zaten we te laven op het terras aan het zwembad en liep de camping een beetje vol met mensen die elkaar elk jaar op deze camping zagen.

De sfeer zat er meteen in en we raakten aan de praat met een heel leuk stel van 80 en 82 jaar die nog gewoon met caravannetje op pad waren. Ook hielden ze het inneem-tempo van geestverruimende drankjes vol deze feestbeesten! We hebben erg lekker gegeten en veel gelachen met elkaar. Ook het personeel van de camping is erg vriendelijk en na het avondeten hebben we met elkaar naar het Nederlands Elftal gekeken tegen Engeland voor de Nations Cup. We zijn ingeburgerd in dit gezelschap en het voelt ook beter. Het enige nadeel was dat Joep op onze plek helemaal onder komt te zitten met tientallen klitteballetjes die van de bomen rondom ons staan. De kleine generaal heeft er erg veel last van en we moeten steeds alles uit zijn vacht halen. Het ziet er niet uit en hij kijkt erg ongelukkig.

Wat nog wel even leuk en toevallig was, dat we in gesprek kwamen met een echtpaar die vertelde dat ze met hun 100-jarige moeder bezig waren om haar te laten verhuizen naar een heel mooi nieuw en innovatief woonzorgcentrum in Hoogeveen, namelijk de Kloosterstaete aldaar. Ik schiet in de lach en vertel haar dat ik betrokken ben geweest met de ontwikkeling van dat zorgcentrum en vooral dan de innovatieve componenten van het woonconcept. Wat kan de wereld toch klein zijn….

Nu is het vrijdagmiddag en zitten we lekker onder luifel te lezen en dit blog te schrijven. We overwegen om morgen weer andere bestemming te zoeken omdat Joep echt doodongelukkig is met al die bolletjes in zijn vacht. Waarheen is nog wel een groot vraagteken, aangezien overal in Europa richting huis het slecht weer is. We zien wel weer….

3 juni 2019: Van Meaudre (Parc Vercors) naar Camping Murier te Die (Drome)

Vanmorgen toen we wakker werden stond de zon weer stralend boven aan de hemel en ben ik de eerste wandeling met Joep gaan doen. Geen medicijnen meer en een wereld van verschil! Kwispelend, rennend, spelend liep hij gewillig mee en zelfs voor mij uit. Onderweg in de weilanden kwamen we nog de oudere buurman uit Brabant tegen die gisteravond zeer uitvoerig, maar zeer aangenaam al zijn camper-avonturen heeft toegelicht. Hij is met zijn vrouw al in de jaren zeventig van de vorige eeuw met eigen gebouwde camper naar Turkije, Iran, Irak, Marokko gegaan en wist prachtige verhalen te vertellen. Toen ik hem tijdens de wandeling tegen kwam, begon hij weer te praten en gaf als tip om als we naar Die wilden gaan rijden er verschillende wegen waren die erg fraai waren. Wel moesten we er tegen kunnen om langs ravijnen te rijden en terwijl er geen 2 rijbanen beschikbaar waren. Bij thuiskomst Miriam verteld over de mogelijkheden, maar toch kiezen we voor onze eigen gemaakte route die ook erg mooi zou zijn en ook nog eens goed begaanbaar.

Maar eerst even alles weer opruimen, inruimen en de tanks vullen en legen, afrekenen en omstreeks 10 uur op pad voor maar een korte rit van ongeveer 75 kilometer. De eerste uitdaging was om een kleine gasfles te kunnen kopen waarop we kunnen BBQ-en. Beiden waren er stellig van overtuigd dat op onze nieuwe camper naast een buitenstekker, CAI aansluiting en 12Volt aansluiting ook een buiten gasaansluiting zou hebben. Deze bleek hij dus niet te hebben toen we gisteren wilden gaan BBQ-en. Daarom dan maar op pad om klein butaantankje te kopen, zodat we wel nog in deze vakantie konden gaan grillen buiten. Het is te warm voor Mir om binnen in dat kleine keukentje te koken.

Kever voor onze camper

Aangekomen bij het tankstation, waar ook gastankjes te koop stonden, wij naar binnen om uit te leggen wat de bedoeling was. Geen persoon die ook maar engels sprak, dus dit was nogal een spelletje hints op behoorlijk niveau. Maar niets was te gek voor deze mensen om ons te helpen, want we moesten een andere aansluiting en drukregelaar hebben voor de franse tankjes. De beste man maakte een goed inschatting van mijn technische skills en besloot zelf dan maar de nieuw drukregelaar te monteren op onze BBQ-set….binnen 30 seconden! Ik had er youtube-kanalen eerst bijgehaald, vervolgens aan 3 mensen uit mijn omgeving nagevraagd of het echt zo moest en dan vervolgens de EHBO trommel nodig hebben omdat ik met de tang uitgleed over mijn eigen knokkels en begon te bloeden. Ik was de man dus dankbaar!

Wat denk je; ik hoefde alleen maar de borg van tankje en het gas af te rekenen. De drukregelaar wilde hij gratis geven! Geweldig wat een service. Dus ik denk; ik geef een leuke fooi voor een biertje voor hem en een wijntje voor haar van de receptie om op vrijdag de week af te sluiten. Komt de man even later binnen en zegt zijn vrouw tegen hem in het frans: “meneer heeft 10 euro fooi gegeven voor een croissantje en een broodje”! Dus ik zeg: no, no, no…no croissants en pain, maar bierre en Vino!! We hebben samen schaterend gelachen met elkaar en dat terwijl je de taal niet spreekt. Was top begin van de ochtend.

Maar toen eindelijk op pad met de camper en de eerste kilometers waren al mooi door de boerenlandschappen met altijd daar omheen de bergen. Na een tijdje beginnen we te klimmen en worden de wegen steiler en smaller en de maximale doorgang voor de komende bergpassen was 3,5 mtr hoog. Nou…dat ziet er best laag uit als je eigen camper, met satelliet opbouw al 3,20 mtr hoog is.

Maar al slingerend door de eerste bergen en met aangespannen bilspieren rijden we onder de overstekende rotspartijen door. Miriam bukt steeds met haar hoofd in een impuls. Ziet er schattig uit!

Uiteindelijk komen we achter een lijndienst autobus te rijden, dus toen werden we al rustiger en rustiger. Achter die bus blijven rijden dat was de boodschap!

Maar mensen, wat een waanzinnig mooie rit hebben wij gemaakt! Haarspeldbochten niet op 100 handen te tellen, vergezichten, rotspartijen, canyons, tunnels en achter elke bocht weer een nieuw schilderij te zien.

Eerst begonnen we aan de Gorges de Bourne. Dit is een kloof in het zuidoosten van Frankrijk, in de regio Rhône-Alpes, departementen Isère en Drôme. De kloof is gevormd door de rivier de Bourne, die zich in het hoogplateau van de Vercors heeft ingegraven. Tussen het hoogste punt, nabij Villard-de-Lans, en de uitgang van de kloof bij Pont-en-Royans is het hoogteverschil ongeveer 800 m, op een afstand van ongeveer 22 km.

De D531 volgt de Gorges over de hele lengte. Deze weg werd in de 19e eeuw aangelegd, een werk van tientallen jaren. De weg is op vele plaatsen in de rotsen uitgehouwen en maar net breed genoeg voor één wagen. Daar kwamen wij pas achter toen we een vrachtauto tegemoet reden. Was even spannend, maar kwam goed!

Het grootste hoogteverschil tussen de bodem van de kloof en de top van het plateau is ongeveer 600 meter, de kloof is op sommige plaatsen maar enkele tientallen meters breed. Dat maakte wel dat je het gevoel had om door een grot te rijden in plaats van een weg. Maar wat een mooie ervaring was dit.

Vervolgens kwam er weer een stuk door het dal rijden en ook hier weer kleine gehuchtjes waar het lijkt of we 50 jaar in de tijd terug gaan.

De laatste 35 kilometer naar Die vonden wij het spectaculairst van deze dag. We kiezen ervoor om over de Col de Rousset te gaan rijden.

De Col de Rousset is een bergpas in het regionale natuurpark Vercors in de Drôme, maakt deel uit van het Vercors-massief en heeft een hoogte van 1,254 meter. De bergpas is populair onder fietsers en het gebied eromheen voor wintersport. Vooral fietsers hebben we veel gezien. En zij afzien! Tjonge wel respect voor die gasten hoor! Fietsen okay! Maar voor je lol tegen een berg op, dat trekt ons minder, maar dat was al bekend!

De weg over de Col de Rousset is echt een aanrader voor een ieder die van bergen en mooie vergezichten houdt. Wij voelen ons altijd erg fijn in de bergen en genieten dan ook volop van al dat moois dat we zien.

Na verloop van tijd komen we aan in Die en zoeken naar onze camping Murier. Een kleine camping met mooi uitzicht op de bergen, vlak tegen het mooie stadje Die aan en tevens is de camping een Chambre d’hote. Dat is ook makkelijk om even aan te schuiven voor een gezamenlijke maaltijd met andere gasten van de camping. Bij aankomst werden we allerhartelijkst ontvangen en konden we een plek uitzoeken. Enorme plekken hier van 300-350 m2, dus ook voor Joep veel meer rust om hem heen. Bij de kleinere plekken blaft hij vaak tegen iedereen die maar in de buurt komt en dat vinden we niet fijn, maar is nog niet gelukt om dat gedrag eruit te krijgen. Maar goed; nu gaat die goed!

Vanmiddag heerlijk zitten lezen en een lekkere middagsdut gedaan samen buiten in de schaduw onder een boom die op onze plak staat. De rivier de Drome loopt op 25 meter achter onze camper langs en het geluid vinden we heel rustgevend.

Mir had niet zoveel zin om te koken vanavond en dus hoorden we dat er pizza’s gemaakt werden op de camping. Hier maar voor gekozen en lekker makkelijk onder de luifel gezellig met elkaar gezeten.

Ook nog even gewerkt om de laatste plooien van een nieuw contract glad te strijken, zodat ik direct na de vakantie weer kan beginnen aan een nieuwe interim-klus in Noord Holland.

Maar dat is nog even een paar weken verder, nu verder met onze vakantie, die tot nu toe erg goed bevalt. Frankrijk was nooit zo onze voorkeur voor vakantie’s, maar we vinden het waanzinnig mooi hier en zeggen net tegen elkaar dat Frankrijk de komende tijd maar eens vaker bezocht moet gaan worden.

Morgen gaan we de omgeving maar eens verkennen met de fiets en dan zien we wel weer wat de komende dagen op de planning staat.

1 Juni 2019: Camping Les Eymes in Meadre (Parc Nat. Du Vercors – Frankrijk)

We hebben er zin in vandaag! Samen gekeken welke richting we op gaan en vooral hoe we dit gaan doen; over hoofdwegen of kleinere wegen? Doordat we vooral de omgeving willen zien besluiten we over de boerenweggetjes te gaan en over de bergen i.p.v. er omheen. We hebben de tijd en besluiten om te stoppen met rijden op het moment dat 1 van ons er genoeg van heeft. Nou…vandaag hadden we er geen genoeg van! Wat een prachtige natuur en wat een mooie vergezichten om ons heen tijdens de rit van vandaag.

Maar eerst moesten we vanmorgen na afscheid te hebben genomen van de buren op de camping en de camping-eigenaren. Alles was mooi op tijd en opgeruimd en klaar voor vertrek. Dat liep even anders…doordat we vast kwamen te zitten in het nog te natte gras en zachte grond. Een tweetal weken geleden in deze regio regende het met bakken uit de lucht en pas de laatste 5 dagen begint het voorjaar hier echt een beetje op gang te komen. Goede timing dus om in deze week er te zijn, want wij hebben de 3 dagen hier temperaturen gehad van 25 graden. Vandaag zou het 31 graden worden, dus ook nu goed timing om weg te gaan. Maar we hadden dus hulp nodig bij het wegrijden van onze plek. Maar ja…hoe doe je dat en wat heb je daarvoor nodig? Normaal zit er een sleepoog onder de auto, maar dus niet bij campers. Daar moet je een plastic kapje weg klappen en daarachter zit een gat met schroefdraad. Daarin moet je dus een speciale trekoog indraaien.

Trekoog

Maar die hadden we niet en dus konden we niks. Ook de campingeigenaar had niets om dit op te lossen. Zijn suggestie met een gulle lach was, dat wij dan maar nog een paar dagen op de camping moesten blijven. Zover kwam het niet, want onze zwitserse buurman had wel zo’n trekoog en deze was nog net niet van de camping weggereden, dus net op tijd konden we het kunstje klaren. Snel maar zo’n trekoog zelf kopen en in onze camper opbergen.

Maar goed, we waren op weg en via de navigatie hadden we een route ingesteld richting, nogmaals richting Aux de Provence. Dus dat is niet de bestemming, maar die kant gaan we op en we zien wel. Gezien hebben we zeker! Doordat we de navigatie hadden ingesteld op geen snelwegen, geen tolwegen, slingerden we dwars door boerengehuchtjes en door de bergen heen. Weggetjes waarvan je denkt als er een tegenligger komt, waar moet ik heen? Wel fantastisch om veel te zien, maar het schiet niet op en het rijden is inspannend.

Na een kleine 50 kilometer maar besloten om toch de hoofdwegen te berijden. Wat een prachtige route hebben we gereden. Ons spreekt dit landschap erg aan. Het doet denken aan Oostenrijk door de groene weilanden, glooiende heuvels, kenmerkende kerkjes in kleine dorpjes die tegen de heuvel gebouwd zijn, bossen en altijd op de achtergrond die enorme bergen met sneeuwtoppen. Dit is in de winter een wintersportgebied en dat zie je door alle skiliften, blokhutten en rodelbanen.

Tijdens de rit rijden we door het Parc Nature Regional Vercors. Dit park bestaat uit zachte valleien, diepe gorges en bergkammen. Wij rijden door het gebied de 4 Montagnes. Het plateau van de Vercors wordt ook wel het Fort genoemd, door de omringende steile bergwanden aan alle zijden. In het park is alles georienteerd op buitensporten, waarbij het milieu erg goed beschermd wordt en ondersteunt het park met name alle lokale producten vanuit deze regio. Hierdoor eet en drink je hier veel van (kaas)boeren uit deze streek. Vanuit vele eeuwen is bosbouw en veeteelt hier de hoofd-activiteit. Onlangs heeft hier een herbebossings-project plaatsgevonden waardoor Parc Vercors de belangrijkste boscomplexen heeft van Frankrijk. We vinden het hier echt geweldig! Ook is onze mening rondom de vriendelijkheid van de fransen bijgesteld. Ze zijn hier erg vriendelijk overal!

We stoppen regelmatig om fotos te maken en om Joep even uit te laten en nemen  echt de tijd voor de etappe van de dag.

Omstreeks 14.00 uur willen we een camping gaan zoeken waar we de komende 2 nachten willen gaan staan. Na een eerste camping te hebben benaderd, zagen we al dat dit niks voor ons was en zijn we doorgereden naar een kleinere camping net buiten Meaudre net buiten Autrans. Camping Les Eymes is klein en ziet er gezellig uit. Klein zwembadje, restaurantje, winkeltje en een prachtige plek met mooi uitzicht over de vallei. Het ontvangst was uiterst vriendelijk en behulpzaam tijdens het manouvreren naar de plek. Jammer was wel dat de camper iets beschadigd is door een tak die over de camper schaafde. Even ziek van, maar die dingen gebeuren en de schade valt mee.

Nadat we weer alles tip top buiten voor de camper op orde hadden, hebben we heerlijk in het zonnetje een lekker plankje gemaakt met een drankje erbij en zijn we vervolgens heul spontaan in een siesta gevallen. Kan allemaal!

Nadat we wakker werden met ons drieen, zijn we aan een wandeling begonnen door het dal en liepen we door de weilanden een rondje rondom de camping. Vlakbij de camping staken opeens een dertigtal koeien over de weg en we hebben hier even bij staan kijken hoe de boer met zijn hond de kudde in bedwang hield. Wij zijn al druk om een kudde van 1 hondjes goed in bedwang te houden, dus alle respect.

Doordat we in de bergen zitten, koelt het aan het einde van de middag behoorlijk af. We wilden buiten wat vlees op de grill leggen, maar helaas dat ging niet door, aangezien we op deze camping geen buitengas-aansluiting hebben (dachten we van wel), en een gasfles uit de bun halen is ook geen optie omdat de camper te dicht tegen een muurtje staat. Dan maar gewoon in de pan! Simpele maar lekkere maaltijd gehad en klaar voor om naar binnen te gaan en de deur te sluiten. Het avondje TV is gekomen….niet! De TV, Decoder en Satellietschotel doen het niet meer. Er ligt een zekering eruit. Maar welke? En waar? En dan? Hoe is die zekering eruit geklapt? Kortom; ook geen TV.  Dat is geen probleem, want we hebben elkaar en genoeg boeken bij ons in de e-reader. Komt goed.

Morgen gaan we voor het eerst een fietstocht maken tijdens deze vakantie. Door de vallei moeten we het aankunnen. We zijn de eerste vermoeidheid voorbij en komen beiden meer en meer in de relax-stand. Eerst hopelijk de nacht hier onder de dekens doorbrengen, want het is inmiddels gewoon kil. Ik voel een lepeltje-lepeltje aankomen…oh nee…lepeltje-teckeltje-lepeltje waarschijnlijk!

29 mei t/m 31 mei 2019: Camping Des Lacs in St. Jean de Chevelu (Savoie, Frankrijk)

We zijn afgelopen woensdag op tijd onderweg gegaan naar onze volgende bestemming, Rhone Alps en het departement Savoie. We ruimen alles op tijd op in Epinal en besluiten om niet via de tolwegen te gaan, maar lekker binnendoor en hopelijk langs en door leuke dorpen.

Ook besluiten we om voor 3 uur in de middag ergens te zijn en niet omwille van de bestemming ergens te komen. Er is geen bestemming! Zowel Miriam als ik moeten hier nogal aan wennen. Allebei kijken we vooraf waar we ongeveer willen komen, zoeken dan een leuke camping in die buurt uit en dan opeens is de camping de bestemming en niet meer de reis. Wel; op deze woensdag is het redelijk gelukt om hieraan gevolg te geven, maar nog niet helemaal. In ieder geval gaan we op pad en rijden we door de Vogezen richting de Elsas en dan door naar Besancon, door prachtige bosrijke gebieden en landbouwgebieden. Achter Besancon beginnen de bergen een beetje op te komen en moet onze camper wat harder werken om het tempo vol te houden. Maar dat gaat fantastisch. Vooral in de bergen merken we het verschil zowel met Eura Mobil, maar ook het verschil met voor het chiptunen en nu op dit moment. Het gaat echt geweldig en ook de stoelen in de camper zitten lekkerder en comfortabeler dan de vorige camper. Ook niet zo raar met een leeftijdsverschil van 15 jaar met deze camper.

Ook merken we dat de temperaturen oplopen! Niet van de camper, maar van de zon godzijdank! Het zonnetje wordt feller en we rijden nu al in een 18-19 graden buitentemperatuur, terwijl we met 12-13 graden vertrokken vanmorgen. Lekker hoor; hier kwamen we voor!

De reis verloopt erg voorspoedig en omstreeks een uur of 3 in de middag in het departement Savoie. Vorig jaar hadden we al het plan om hier naar toe te gaan, maar toen lagen de temperaturen zo laag dat we daar niet vrolijk van werden.

De Savoie behoort pas sinds 1860 tot Frankrijk en is een streek vol met kastelen (niet dat we daar op uit zijn) en een ruige maar zeer fraaie natuur. Ook de barokkerken vanuit de roomse kerk zijn hier veel te zien. Ook hier zijn we niet naar op zoek, maar ze zijn wel erg mooi als je ze tegen komt. Op sommige plekken lijkt de tijd hier wel stil te hebben gestaan. Maar vooral om de natuur is het ons te doen. Mooie bosgebieden wisselen af met berg-massieven, prachtige meertjes, vennetjes en piepkleine dorpen.

Ook het toerisme is hier nog niet massaal te noemen, maar de toeristen die je hier ziet, zijn met de natuur bezig. Raften, parasailing, kano varen, mountainbiken en wandelen. Op de camping loopt iedereen ook met mooie open-air Birkenstocks en rugzakjes. Wij lopen met poepzakjes. Voor Joep! De teckel is weer in betere doen en door de medicijnen eet en drinkt hij veel meer, wat weer leidt tot meer sanitaire stops. Maar we merken dat Joep weer de oude begint te worden. Hij kwispelt weer meer en de beste barometer om te weten dat het goed gaat met de directeur, is als hij bij wakker worden en eerste contact weer ouderwets op zijn rug ligt te krioelen. Het zal nog wel beter gaan als hij morgen mag stoppen met al zijn medicijnen. Vandaag contact gehad met de dierenarts en ondanks dat de oorzaak niet gevonden is, wijzen alle testen uit dat Joep gezond is. We denken dat hij toch vergiftigd is geweest door iets tijdens het uitlaten die dag. Maar blij dat het goed met het baasje gaat…

Oorspronkelijk wilden we naar het Lac du Bourget, het grootste natuurlijke meer van Frankrijk. Maar onderweg daar naartoe zagen we ook een ander kleiner meertje met daaraan een charme camping; Camping Des Lacs! Geen woord te veel gezegd in het camperboekje over dit gebied. Wat een leuke camping is dit en ligt direct aan een klein visvijvertje en een zwemvijver. Op de achtergrond de bergen, groene weiden, grazende bruine koeien en bossen. De plek die we uitzoeken op de camping is ook perfect! De camping heeft een aantal hellende plekken en een middenveld dat wel vlak is. We besluiten om daar te gaan staan, aangezien je vanaf dat plekje mooi uitzicht hebt op de bergen. Dat is tenminste de reden die ik Miriam gegeven had. De werkelijkheid was dat je vanaf die plek een goed satellietontvangst hebt en dus in de avond lekker TV in de camper kunt kijken. Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar wij kijken graag hersendood naar de TV. Zoals ze in mijn twente zeggen; dom kiekn!

Nu verwachten jullie natuurlijk een overvloed van activiteiten van ons, nu je leest wat in dit gebied allemaal kan en gebeurt. Ik kan jullie uit die illusie halen; we hebben nu 2 dagen niets gedaan, behalve luieren, eten, drinken, lezen, met Joep wandelen en zwemmen in de vijver. Tenminste Joep dan! Na 2 dagen komen we erachter dat honden helemaal niet mogen zwemmen in de beide vijvers. Nu weten we waarom niemand echt vriendelijk was tegen ons als wij aan het genieten waren hoe de stokjes uit de vijver werden opgehaald door onze olympische zwemmer Joep van den Hoogenband.

De camping loopt op woensdag wel voller en voller omdat de fransen en zwitsers allemaal een lang weekend hebben. De franse taal beheersen we echt niet, maar we doen ons best bij onze buren. Dit zijn wat oudere mensen uit Geneve met 2 prachtige campers die gezellig tegenover elkaar staan en wij er pal naast. Erg aardige mensen, maar communiceren blijft lastig omdat zij ook geen engels spreken.

We vermaken ons hier kostelijk op deze zeer nette camping. We waren erg moe van het werken de laatste tijd en wilden gewoon vegeteren in de eerste week. Nou, dat is aardig gelukt. We lopen een paar keer per dag naar de meertjes en rondje met Joep. We hebben ook onze fietsen meegenomen, maar dat gaat hier niks worden. Steile hellingen en geen stukje vlak wegdek te vinden. Kortom; deze dagen niet zoveel gedaan. Ook ben ik weer met de drone in de weer geweest en heb ik mooie beelden van de camping en omgeving op 125 mtr hoogte kunnen maken. Thuis maar proberen er mooie clip van te maken.

Wat ook aardig gelukt is zijn de kookkunsten van Miriam uit onze kleine keuken in de camper. Tjonge die kan een drol van Joep nog smakelijk maken! We hebben de eerste avond heerlijke zalm met asperges, pesto en pijnboompitten gegeten, afgetopt met een laagje gruyere kaas en 30 minuten in de oven. Was super! Vanavond hebben we vegetarische pasta gegeten, bomvol met groenten en verse tomatensaus gemaakt. Als sidedish ook nog Salade Caprese en plakken aubergine met knoflook in de oven met daarop een plakje italiaanse kruidenkaas. Zag er allemaal top en smaakte ook zo. Wat ons elke vakantie weer opvalt is dat we overdag weinig tot niets snaaien. Gewoon gezond bezig..

Ook lekker natafelen buiten onder de luifel na de maaltijd met een Nespresso, Sambucca of Limoncello.

Later op de avonden koelt het aardig af en gaan we omstreeks 21.00 uur naar binnen in de camper om even nog TV te kijken. Maar eerlijk gezegd in deze dagen buiten leven en met de warmte, het is hier 25 graden en zonnig, vallen de luiken omstreeks 22.00 wel dicht. We slapen met de berglucht en lekkere matrassen hier als beren in de winterslaap. Lekker hoor!

Morgen pakken we alles weer in en gaan we op pad naar nog weer een zuidelijker stukje Frankrijk. Zeer waarschijnlijk rijden we de Route Napoleon richting het zuiden, maar we kunnen ook best besluiten om nog een paar dagen in de bergen te blijven rondhangen. Dit is wel onze habitat tijdens de vakanties. Aan zee trekt ons niet zo, dus de Cote d Ázur zal het niet worden, maar de Provence gaat hem waarschijnlijk wel worden. Of steken we door de alpen binnendoor Italie binnen? We weten het nog niet! Dat is het mooie van de camper en waar het mooiste weer is, heeft de beste kans. Jullie lezen het!

27 + 28 mei 2018: Hartje Groen in Schaik (NL) en Parc de Chateau in Epinal (F)

We zijn eindelijk maandagochtend op pad gegaan met de camper, na enige vertraging door onze trouwe viervoeter Joep. De afgelopen dagen stonden in het teken van het herstel en welzijn van deze vriendelijke teckel. We zouden afgelopen zaterdagmorgen op vakantie gaan, maar toen ik vrijdag godzijdank een uur eerder thuis was dan gepland, trof ik Joep in zeer zieke toestand aan onder een boom in de tuin. Bij thuiskomst vond ik al raar dat Joep mij niet uiterst enthousiast kwispelend tegemoet liep. Toen ik ook zijn naam riep en geen Joep op mij afliep, liep ik maar even de kapsalon van Miriam binnen om te vragen waar de eminentie was. “In de kamer” zei Mir. Echt niet, riep ik!

Toen maar de tuin ingelopen en zag ik Joep als een voddenpop onder de boom liggen. Hij keek raar uit zijn ogen, kwam niet overeind en toen ik hem oppakte schrok ik hoe slap hij was. Ook geen kwispelend staartje, helemaal niets. Dierenarts gebeld en in allerijl naar de praktijk gegaan en daar heeft hij paar uur aan infuus gelegen, bloedtesten gedaan en medicijnen gekregen. Oorzaak van al dit ongemak is tot de dag van vandaag niet duidelijk. Gezien het feit dat Joep aan de prednison zat en antibiotica kreeg, zei de dierenarts dat hij maandag nog meer testen wilde doen. Nog niet op vakantie dus!

Het was sowieso een rare week door alle drukke werkzaamheden en woensdags dat Miriam in paniek gebeld werd met de melding dat haar vader op zijn fiets was aangereden door een automobilist. Niet zijn schuld, maar hij lag mooi in de ambulance met open wond bij oogkas (6 hechtingen), gekneusde ribben, scheurtje in schedelbasis en overal bont en blauw. Miriam wilde die woensdag allerlei “vrouwendingetjes” doen voor de vakantie, maar daar was dus niets van gekomen. Naar het ziekenhuis om haar vader en moeder bij te staan. Nu dan ook nog eens Joep in de lappenmand, dus we zeiden tegen elkaar; alle ellende komt in drieen, dus er gaat vast nog wat gebeuren.

Uiteindelijk konden we in samenspraak met de dierenarts op vakantie maandagochtend.  Omstreeks 9.30 uur gingen we dan ook op pad. We wisten niet waarheen we zouden gaan, ook omdat overal in Europa het weer zo onbestendig was. Dan kunnen we net zo lief in Nederland blijven was ons credo. Zo gezegd zo gedaan, want het zag ernaar uit dat er deze week een paar mindere dagen zouden komen, maar dat dan voor het komende weekend de weersverwachtingen erg goed zouden zijn. Wij dus op pad richting Schaik in Noord Brabant. Daar wilden we camping Hartje Groen gaan bezoeken. De website zag er erg uitnodigend uit en qua ligging zoals wij dat graag hebben; midden in de natuur. Toen we aankwamen herkenden we opeens deze camping van TV. “De leukste Camping van Nederland” heette het programma. Wat ons betreft hadden ze deze verkiezing wel mogen winnen, want wat was dit een leuke camping zeg! Alles wat je daar zag was met persoonlijke aandacht gedaan of gemaakt. Veel liefde zat in deze camping. Het ontvangst was keigaaf, om maar in brabantse sferen te komen… Er zat een erg leuk grand-cafe bij; de Boshut!, Waar je gezellig kon zitten en ook heerlijke biertjes op de tap en goed eten. Daar houden we van! Plus ook de plekken die er goed uitzien op de velden van de camping.

Direct naast de camper konden we een zwemvijver bekijken en aan de andere kant liepen we de bloementuin in, die Hartje Groen heeft aangelegd, samen met een bioloog. Bloemenvelden, kruiden, vijver, insecten en een meanderend paadje om langs alles te lopen. Joep gaat inmiddels veel beter en ging zowaar direct zwemmen in de vijver en kwispelt er weer lustig op los. Door de medicijnen is ie wat duffig, vinden wij, maar nu we weer in de natuur ronddarren is ie weer erg levendig en dankbaar voor dat ie mee mocht.

Lekker samen met Miriam wandeling gemaakt en heerlijk voor de camper gezeten en gelezen, drankje, hapje en likeurtje na afloop van een erg lekkere maaltijd. Altijd weer bijzonder hoe Mir uit dat kleine keukentje de lekkerste risotto, ratatouille en kip kan klaarmaken.

Alleen toen kwam opeens het derde stukje ellende waar we het eerder over hadden de kop op zetten. Een telefoontje van Miriam haar moeder. Het slechte nieuws was dat Oom Henk was overleden. Aangezien we mooie herinneringen aan Oom Henk en Tante Ria hebben, waren we beiden er verdrietig over. Mir heeft nog even met haar tante gebeld om haar te condoleren en te horen hoe e.e.a. toch kon gebeuren. Het komt er op neer dat Oom Henk eigenlijk plotseling is weggevallen. Een mooie dood voor Oom Henk, maar voor de gezins- en familieleden toch een beetje te snel.

Het weer slaat ook om in Nederland en dan besluiten we om toch maar dinsdag (vandaag) de rit naar het zuiden van Frankrijk te maken. Het weer is daar toch wat stabieler en aangenamer dan hier. Ook omdat volgende week ook in Nederland het weer slecht blijft. Dus vanmorgen alles weer ingepakt en weer op pad gegaan met de Lambortinki 2.0.

De rit verloopt voorspoedig en wat een wereld van verschil qua rijcomfort nu de camper ook is ge-chiptuned.

We rijden de hele dag door en komen halverwege de middag aan in Epinal, de Vogezen. Aankomst bij Parc de Chateau zag er anders uit dan de naam deed vermoeden. Het is echt een doortrekcamping en zo staat alles er ook bij. Klaar om morgen ochtend weer te vertrekken. Ook wij besluiten om niets buiten neer te zetten en geen luifel uit te draaien. Het weer is erg slecht en regenachtig. Ook onderweg was het weer verschrikkelijk. We zijn beiden erg moe en besluiten toch maar om in namiddag nog een wandeling met Joep te maken naar het kasteel van Epinal. Wat een lamlendige wandeling was dit zeg. Tegen berg op en futloos komen we in park aan en loopt Miriam de hele ronde rondom het kasteel.

Ik ben niet in mijn nopjes. Moe van het rijden, maar al maanden last van jicht, hielspoor, rugklachten en stront verkouden. Het loopt daarom niet lekker. Na deze wandeling terug bij camper nu het blog schrijven en is Miriam aan het kijken welke richting we morgen op gaan rijden. Zoals het er nu uitziet gaan we richting de Cote d’ Azur, maar of we dit via de franse alpen gaan doen of in rechte lijn naar het zuiden. Jullie lezen het binnenkort. We willen in ieder geval zon en lekkere temperaturen!

We komen nu vanuit het restaurant van de camping en hebben daar eenvoudig, maar lekker gegeten. Ook gezellig met een aantal nederlandse kampeerders gesproken over van alles en nog wat. We zijn veruit de jongsten op de camping en onderling lachen we over het feit dat wij, Mir en ik nog wel tot ons 78e jaar moeten doorwerken en dat zij nu al kunnen genieten van hun pensioen. Wij genieten altijd, overal en met iedereen als het moet. Genieten zit hem in kleine dingen en zeker nu je ook weer door het ontvallen van Oom Henk weet dat het zomaar voorbij kan zijn. Pluk de dag!

Zoals Miriam het zo treffend vanavond zei: Als je glas half leeg is, gooi het dan in een kleiner glas!