14-17 Juni 2026: Onderweg naar huis ivm diverse perikelen

18 juni 2026 / martin&miriam / 2 reacties

We hebben de laatste dag in Ferrieres Saint Mary heerlijk in relaxstand doorgebracht en zijn zelfs varrast door de burgermeester van het dorp om ons welkom te heten. De beste man had alleen zijn sjerp en sleutel van het dorp niet bij zich, maar voor de rest zou je gewoon denken dat ie ging trouwen vandaag. Was wel erg leuk hoe blij hij was dat we zijn dorp bezochten en hoe trots hij was op zijn Camping Car Park op deze locatie. Nou, dat mag hij zeker zijn, want het was werkelijk een hele fijne plek om daar een paar dagen even te relaxen.Tenminste; 1 nadeel van deze plek mag ik niet onvermeld laten. Miriam schrok zich elke keer de beroerte. En als hartpatient moet je dat niet hebben op vakantie in Frankrijk. Wat was namelijk het geval? 3x per dag kwam er direct achter de camping car park een fietstrein voorbij razen. En aangezien de camping car park vlakbij een brug en station gesitueerd was, toeterde de trein elke keer precies als hij ter hoogte van de camping car park reed. En toeteren is een understatement kan ik zeggen….Maar voor de rest prima plek met superschoon sanitair.

Maar op deze laatste dag van deze camping begeeft onze keukenkraan het en doet helemaal niets meer. Balen, want naast de kraan in de badkamer is nu dus ook deze kraan naar de gallamiezen. Dit betekent dat we alleen nog maar de douchekop hebben als watervoorziening. Dat is onhandig. Neem daarnaast nog het euvel met de elektrische traptrede, die ook niet meer functioneert. Elke keer dat je de camper in wil stappen heb je een polstok nodig en als je er uit wilt springen dan slaat je dijbeenbot dwars door het kniegewricht en knarst op het scheenbeen. Mogelijk ietwat overdreven, maar jullie begrijpen dat het werkelijk overleven was in die rijdende blokhut van ons.

We besluiten om maar versneld richting huis noordwaarts te gaan om zo snel mogelijk ook alle euvels te laten verhelpen door onze campergoeroe Jan Kuipers uit Odoornerveen. Deze man is onze steun en toeverlaat op technisch vlak met betrekking tot onze Lambortinki 3.0. We hadden al een afspraak met hem om de camper na onze reis een beurt te geven en dus een aantal probleempjes op te lossen voor ons. De lijst is wat langer geworden inmiddels. Geen schokkende dingen, maar gewoon zaken die wel eens kapot gaan. Eigenlijk hetzelfde als met een boot. “Heb een boot, werk je dood” hoor je wel eens. De camper is een gebruiksartikel en dan gebeuren er wel eens dingen. Vooral de elektronica heeft soms te leiden door de erbarmelijke wegen die wij gereden hebben in de bergen. Het trillen, de schokken, slechte wegdek, allemaal dingen waardoor bijvoorbeeld schakelaars het begeven of de microswitch van de kraan. Wij zijn nog steeds superblij met de camper zoals deze rijdt en leeft van binnen. De lithium-accu is een gouden greep geweest. WE hebben zoveel los kunnen staan en alles gewoon kunnen doen alsof je aan het stroom staat. De oven, de nespresso, de fohn, de krultang, het opladen van computers en step…alles kan gewoon. Super!

Even in het kort de lijst met zaken die door Jan Kuipers opgepakt moeten worden; kleine beurt Fiat Ducato, remmen nalopen, stuurhuis en -bekrachtiging nalopen, keukenkraan vervangen of repareren (microswitch), Badkamerkraan lekkage verhelpen, elektrisch opstapje repareren en tot slot een dimmer op de verlichting in het woongedeelte aansluiten. Maar dat komt wel als we weer thuis zijn. Een aantal zaken hadden we misschien onderweg kunnen laten uitvoeren, maar je moet maar afwachten of ze tijd hebben en ook niet onbelangrijk; of je niet genaaid wordt.

We rijden daarom dus weg uit Ferrieres Saint Mary, dat iets ter zuiden ligt van Clermont Ferrand. We willen niet de hele dag rijden, maar besluiten nu wel om ook de snelwegen te pakken. Ik merk dat ik enorm genoten heb van alles binnendoor rijden, maar van alle stopborden, rotondes en kleine smalle dorpjes ben ik voor nu wel even verzadigd. De andere versie is, dat als ik de woorden “naar huis” hoor, dat ik dan een waas voor mijn ogen krijg en dan ook zo snel mogelijk het bord “welkom in Skonnert” weer zie. Het recreatie-adres waar we nu veel vertoeven. Snelwegen dus! Het woord snel past mij dus goed. Maar in alle gekheid kunnen we stellen dat we nu wat eerder naar huis gaan, maar dat ik nog geen heimwee had. We hebben een toptijd gehad en heel veel gezien onderweg en op mooie plekken gestaan.

We moeten een tijdje rijden om uiteindelijk bij de snelweg uit te komen en dat gaat dan vanaf dat punt ook erg voorspoedig. De Lambortinki rijdt heerlijk en stil door het landschap en Miriam zoekt zo na de middag een mooie plek om de middag en nacht door te brengen. Ze vindt een superplek op een wijnboerderij in Merceuil, in de Bourgogne regio. Wijnboerderij Domaine Dury heeft achter de boerderij verschillende nissen gemaakt voor 6 campers, die er gratis mogen staan voor een overnachting. Er is stroom en water, maar je kunt niet je toilet lozen. We waren omstreeks 13.30 uur op de plek en we kiezen een schaduwrijke plek uit waar we rondom in de hoge hagen kunnen staan. Het was bloedworst heet, maar op deze plek was het prima uit te houden. We lezen wat, Miriam koopt van de wijnboerderij een tweetal flessen wijn en voor de rest zien we einde van de middag nog een paar campers binnen rijden. Superrelaxte sfeer onderling en iedereen heeft zijn eigen privacy. We doen niks, mede op verzoek van Joep, want die heeft het veel te warm. Heerlijke nacht gehad en de volgende ochtend in alle vroegte weer verder op pad.

Als we vandaag een beetje geluk hebben dan kunnen we doorrijden tot in het Eifel gebied in Duitsland en dat lukt door de snelwegen te rijden prima. Omstreeks 14.00 uur komen we aan in Rittersdorf, net even buiten Bitburg. Het is een klein dorpje in de eifel en heeft voor camperaars een parkeerplaats beschikbaar direct achter de burcht aldaar. De burcht is nu een restaurant, maar is gesloten deze dag. Prima, lekker rustig denken we. We moeten wel nog wel een paar keer moeilijk insturen op de plek waar onze camper nog net past. De meeste plekken zijn bezet door auto’s, dus deze plek moest het ook worden. Dat lukt prima en wat een fijne plek wederom. Je loopt zo vanaf de parkeerplaats zo een wandelroute op en het is dat Joep er niet veel zin in heeft, anders hadden wij een lekkere wandeling gemaakt. Maar naast Joep word ik ook tijdens de wandeling onrustig in mijn kop. Ik denk dat ik ben vergeten om de deurportieren van de camper op slot te doen en wil ook terug. Bij terugkomst bleek dat ze wel op slot waren, maar blij dat ik terug ben, want wat is het warm.

Dan onze laatste dag onderweg naar huis. We twijfelen nog wat te doen. Of zo snel mogelijk Nederland in via Maastricht of Venlo, of wat de Garmin zegt; via Duitsland door de Eifel (mooi, veel met de motor in verleden gereden), Koln, Leverkusen, Duisberg, Oberhausen, Emden. Die laatste ligt in het noorden van Duitsland, op hoogte van Drenthe/Groningen. We kiezen de Duitsland route omdat we denken dat bij Venlo, Nijmegen, Apeldoorn, Zwolle het veel files zal geven. We zullen het nooit weten. Wat we wel weten is dat de Duitsland route ook files heeft gekend. En wat voor files….Eerst bij Leverkusen, werk aan de weg….het zal niet in Duitsland. We verliezen hier een klein uurtje en gaat het daarna prima door het Ruhrgebied. We zien dat we om 13.30 uur thuis kunnen zijn. Tja….het liep wat anders op de A31 snelweg richting Emden. De afslag voordat wij eraf moeten richting Emmen, ligt eruit en de hele snelweg tot de volgende afslag is afgesloten. We moeten “even” een stukje binnendoor. Het is maar 9 kilometer om. Maar over die paar kilometer doen we ruim 2 uur. Stapvoets en zeer vaak een tijdje stilstaan op de plek verhoogt niet de stemming zal ik maar zeggen. Oorzaak is een stoplicht op 9 kilometer die om de 5-10 seconden op rood gaat staan. De groene periode is zeer kort omdat veel vrachtauto’s gaten op hun voorliggers laten vallen van 100 meter. Hierdoor denkt het stoplicht dat ie weer op rood kan staan. Waarom die vrachtwagen die gaten laten vallen is mij een raadsel, want ze zijn bijna allemaal automatisch geschakeld. Ik daarentegen met mijn handgeschakelde versnellingsbak is er na 2 uur wel klaar mee. Mijn dijbeenspiermassa kraakt net zo als het stuurhuis en zit tegen kramp aan te schakelen. Dus toen eindelijk de file voorbij was, zag ik de finishvlag bijna al op mijn netvlies.

Wat is thuiskomen dan ook heerlijk in je eigen vakantiehuis in Drenthe. We rollen zo van de ene recreatie naar de andere recreatie-omgeving. We zetten de camper voor het huisje en pakken meteen alles uit de camper. Binnen 10 minuten draait de wasmachine en is alles nagenoeg uitgepakt en opgeruimd uit de camper. We maken het chalet weer levend en einde middag zitten we klaar voor hapje en drankje. De camper van binnen en buiten schoonmaken gaan we de komende tropische dagen niet doen. Dit doen we volgende week wel.

Het zit erop! Wat hebben wij in de afgelopen 42 dagen onderweg enorm genoten van de prachtige land Frankrijk. En wat waren de Fransen vriendelijk overal. In deze dagen ruim 4.800 kilometer gereden op hoofdzakelijk binnendoorweggetjes. Waar in het verleden Frankrijk voor ons een doorreisland was, heeft het nu ons hart gestolen. Vooral de binnenlanden doorkruisen en het authentieke Frankrijk vonden wij geweldig. Budgetair heeft ons de lithiumaccu ook geholpen. Los staan hebben we nu veel meer gedaan en op campings hadden we geen elektra nodig. Dat maakte dat de gemiddelde dagprijs van onderweg zijn in de zomer goedkoper was dan in de winter. En dat in ogenschouw nemend dat de brandstofprijzen veel hoger lagen dan de vorige reis. Het bevalt ons goed zo.

Tot slot sluit ik af met wederom een teleurstellende situatie rondom Campexx Nederland en Duitsland. Volgende week zouden wij voor de 4e keer een afspraak hebben om de elektrische stelpoten te laten installeren onder onze camper. Net zoals de vorige keren moesten wij zelf bellen / mailen om te verifieren of onze afspraak door zou gaan. En jullie raden het al….de afspraak kon weer niet doorgaan. Wel een aanbetaling eisen bij opdracht, maar 4x in gebreke blijven om te kunnen leveren. Ik zal de details van de communicatie jullie besparen, maar wij zijn er inmiddels echt klaar mee en hebben om ontbinding van de opdracht gevraagd en onze aanbetaling teruggevraagd. Of wij die gaan krijgen is nog maar de vraag, want inmiddels is ons ter ore gekomen dat beide vestigingen een briefje op de deur hebben hangen dat ze tot nader bericht gesloten zijn om de chaos intern op te lossen. Ook zien we op Facebook inmiddels gebruikersgroepen van Campexx dat gedupeerde klanten zich gaan verenigen om hun recht te halen. Wat ons zo boos maakt is de herhaalde afzeggingen, niet communiceren met hun klanten, en als ze wel communiceren geen excuses maken maar benadrukken dat ze zo hard aan het werk zijn om alles op te lossen. Vervolgens adverteren ze nog volop om levelsystemen te verkopen aan nieuwe klanten. Vreselijk irritant! Ga eerst de problemen en achterstanden oplossen, commmuniceer pro-actief naar je klanten en wees eerlijk in wat je kunt bieden en stop met adverteren en neem tijdelijk geen nieuwe klanten aan. We hopen dat we ons geld terug krijgen en gaan vervolgens maar gewoon door met de oprijblokken. Dat hebben we de afgelopen 13 jaar al zo gedaan en kan prima ook….wel jammer dat het zo gelopen is.

12 + 13 Juni 2026: Ferriéres – Saint Mary

13 juni 202613 juni 2026 / martin&miriam / 5 reacties

We vertrekken weer mooi op tijd vanaf de camping voor de rit van vandaag. Allebei zijn we vroege vogels en worden meestal wakker tussen 6 uur en 6.30 uur. Te vroeg om meteen buiten aan de gang te gaan want iedereen slaapt nog. We rekken de tijd nog een beetje om te dommelen, maar om half 8 beginnen we toch alvast met het klaarmaken van de rit van vandaag.

Nadat we van de camping waren vertrokken meteen de bergweggetjes door en langs het kleine dorp en slingeren we weer binnen een half uur naar de hoofdweg. We moeten echt onze was doen en al rijdende komen we weer een Wash Me unit tegen. Vol in de ankers en we parkeren de camper op een zijweg bij een bedrijventerrein. Miriam en ik lopen met de vuile was even naar de machines en binnen een uur is alles gewassen en gedroogd. Ook zijn er in de tussentijd door Mir nog wat boodschappen gehaald bij de naastgelegen Netto supermarkt. Daar waren wij nog nooit binnen geweest omdat we dachten dat het zo’n zelfde winkel was als vroeger de Aldi of zo. Alles in dozen op planken en rommelig allemaal. Wel; in tegendeel was het. De Netto zag er prima uit en ook het assortiment was ruim voldoende om er gewoon goed boodschappen te kunnen doen.

We rijden vervolgens een paar uur door en willen stoppen om de rest van de dag rustig aan te doen. Maar de beide plekken die Miriam had gevonden, zagen er op de foto’s beter uit, dan de werkelijkheid. Bij de eerste locatie besloten we in eerste instantie om er te blijven staan. Maar bij het installeren schrokken we van de hoeveelheid insecten op de camperplaats. Vliegen, strontvliegen en ander gevleugeld gespuis. Het was werkelijk verschrikkelijk. Camper hermetisch afgesloten en daar alleen maar even broodje gegeten en met gierende banden weer weg daar. Toen bij de tweede locatie aangekomen zagen we dat het een ex-camping was en buiten gebruik. Wel mochten camperaars er gebruik van maken van de plekken, maar zonder faciliteiten. De groenvoorzieningen waren dusdanig overwoekerd dat je eigenlijk niet het terrein echt op kon. Wel stond er 1 camper en een caravan met de uitstraling van de caravan uit de succesvolle Netflix serie Breaking Bad. Dat nodigde nu niet echt uit om nog een plekje te zoeken. Het is nu voor het eerst dat we moeite hebben om een fijne camperplaats te vinden in al die weken dat we onderweg zijn. Ook merken we dat het drukker wordt in het seizoen. Campings staan al behoorlijk vol en ook de camperplaatsen zijn goed gevuld ten opzichte van vorige maand toen we vertrokken.

Tja, wat doen we dan? Dan vallen we terug op de organisatie Camping Car Park. Nagenoeg altijd goed is onze ervaring. En ook nu weer. We komen aan in het plaatsje Ferriéres Saint Mary, waar dus een Camping Car Park gelegen is aan de rand van het dorp, weer midden in de natuur. Werkelijk een prima plek, waar zelfs een superschoon sanitairgebouw aanwezig is (dat zie je dan niet zo vaak bij Camping Car Park). Je loopt er vanaf de camping, want daar lijkt het meer op namelijk, zo de natuur in en hier beginnen dan ook wandelingen en zien we veel vissers aan de oevers van de rivier zitten. Ze komen vanwege de vismogelijkheden zelfs naartoe en blijven soms dagen, weken staan. Wij vinden het een topplek en besluiten om een dagje extra te blijven staan.

Het dorpje Ferriéres Saint Mary ligt in het dal van de Alagnonvallei, waar de bergen in de Cantel-regio, met een hoogte van ongeveer 1200 meter, dit dorp omringen. Het dorp ligt op de pelgrimsroute van Santiago de Compostela en hier heeft ooit de heilige maagd Maria zich begeven en zijn de 3 kerken in dit dorp goed bezocht. We gaan het dorpje bekijken, maar het schijnt niet de schoonheid te hebben van de laatste plekken die wij bezocht hebben in de afgelopen dagen.

Na bijna 6 weken op pad te zijn, komen we weer in op een moment dat we een paar dagen rust willen. We hebben inmiddels ruim 3800 kilometer gereden (uitsluitend binnendoor en veel bergen) en heel veel gezien en gedaan dat wat wij leuk vinden. Maar we merken dat we de laatste 2 weken van deze vakantie het wat rustiger aan willen doen. Als we morgen hier weggaan dan pakken we de snelweg en stoppen wij even om alles via Roadtrip-instelling binnen de Garmin navigatie te doen. We willen eigenlijk nog wel een week in Duitsland toeren en gaan via Freiburg am Briesgau dit land in en willen dan via het Zwarte Woud noordelijker reizen. Zover zijn we nog lang niet, maar we overbruggen morgen wel even een afstand om echt in een andere omgeving te komen.

Ook ben ik de afgelopen dagen bezig geweest om van verzekering over te stappen naar een andere verzekeraar. Ook met deze actie zijn we enigszins geschrokken cq verbaasd geworden over hoe de verzekeringswereld omgaat met camperaars. Anders dan voor de coronatijd. We hadden een wat ongemakkelijke emailwisseling met de verzekeraar in kwesties. Vooraf hadden ze ons online een scherp voorstel gedaan, waarop we zijn ingegaan. Maar toen werden we opeens geconfronteerd met vragen die wij nog nooit eerder hadden gekregen rondom het afsluiten van een verzekering. We hadden onze verbazing en op enig moment ook lichtelijke irritatie uitgesproken in een email, dat we op het punt stonden om maar niet in zee te gaan met deze verzekeraar. Ondanks dat wij bij onze vorige campers naar volle tevredenheid ook bij hun verzekerd waren. Alhoewel; toen we in 2019 terugkwamen bij onze Lambortinki 2.0 van een wandeling, was de uitgedraaide luifel aan gort gereden door een camperaar die tijdens onze wandeling bij zijn vertrek tegen de luifel was gereden. Luifel gebroken. Verzekeraar verklaarde toen dat het waarschijnlijk een fabrieksfout van de luifel was en wij konden niet bewijzen wie het gedaan had. Wel all-risk, maar geen uitkering van de schade. Schade? 1000 euro. Dit voorval noemde ze wel en passant om aan te geven dat wij toen ook al niet veel van elkaar hielden.

Maar goed; nu was de situatie zo dat de verzekeraar zag dat wij in Spanje waren door de online aanvraag. Dat klopte dus al niet, aangezien wij midden in Frankrijk zitten. Honderden kilometers van de Spaanse grens. Maar juist doordat ze dachten dat we in Spanje zaten, kregen we een aantal aanvullende vragen die ons wat te ver gingen in eerste instantie. Wonen jullie in Spanje? Zijn jullie ingezetene van Nederland? Waar wonen jullie? Kunnen jullie dat aantonen? Is dat een vast of tijdelijk woonadres? Hoe vaak ben je daar? Hoe vaak ben je weg met de camper? Wonen jullie in de camper? Kun je in percentage aangeven wanneer je waar bent en hoe lang?

Heh? Wat zijn dat voor vragen? Stel je die vragen aan iedere “pensionada” die na zijn werkzame leven meer vrije tijd heeft en dus vaker of langer op vakantie gaat? En wat gebeurt er als ik eens besluit om inderdaad wat langer weg te blijven of nog vaker weg te gaan? Wordt je dan geconfronteerd met de eerder afgegeven percentages? Wij gaan zeker niet meer dan 4-5 maanden per jaar weg met de camper en in de zomermaanden blijven we sowieso thuis. Dan denk je bij jezelf; ik betaal toch 12 maanden per jaar premie en de camper is er toch om gebruikt te worden?

Deze bovenstaande vragen en onze antwoorden netjes gegeven, maar de wederzijdse toon per mail was wat ongemakkelijk. Daarom maar gebeld met de verzekeraar en in een prima verlopen gesprek, bleek dat we begrip hadden voor de wederzijdse irritatie/frustratie. Zij als verzekeraar worden sinds corona tijdperk zo vaak geconfronteerd met klanten die met postadres of tijdelijk adres zich inschrijven, maar feitelijk het hele jaar wonen in hun camper en 9 maanden per jaar aan het reizen zijn. Het is een recreatieve verzekering en geen woonverzekering en zeker niet zonder kennis van het feit dat ze eigenlijk permanent wonen in hun camper of wat er voor door moet gaan. Daarom vragen ze tegenwoordig altijd bij de acceptatieproces deze vragen. Wij hebben daar begrip nu voor en wij hebben toegelicht hoe wij ons leven hebben ingericht. Wij variëren tussen werken, reizen, ons chalet in Drenthe en waar we wonen in Lelystad. Ook kunnen ze op onze Camperjoy website en Polarsteps lezen waar we zijn en hoe lang we onderweg zijn. Ook van de verzekeraar de bevestiging gekregen dat onze bandbreedte van reizen geen probleem is van de verzekering en dat we geaccepteerd waren. Toch was het een rare gewaarwording ten opzichte van eerdere ervaring toen we onze verzekering regelden. Online aanmelden, NAW gegevens invullen, kopie rijbewijs, aanleveren van gegevens camper en klaar is het. Al deze vragen over hoe we onze tijd indelen voelde echt voor ons een beetje een brug te ver, want ze weten al zoveel over ons in onze maatschappij.

Natuurlijke oase direct achter onze camper

Maar dat is in ieder geval geregeld nu en voor de rest hoop je ze verder nooit nodig te hebben. We zitten daarom nu weer in relaxstand en genieten van het mooie weer hier op de plek. We lezen wat, wandelen wat, laven wat en maken plannen hoe we de reis verder gaan afronden richting Duitsland en tot slot Nederland.

9+10 Juni 2026: Capdenac le Haut & Sainte Eulalie d’ Olt

11 juni 2026 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

We rijden weer op tijd weg van de camperplaats richting onze volgende bestemming Capdenac Le Haut. Daar zien we een P4N parking aan de rand van het dorp en de eerste indruk is dat je daar mooi moet kunnen staan voor een nachtje. We hebben morgen (10 juni) afgesproken met Ron en Sabina, motormaatje uit Lelystad en altijd een fijne gozer om mee om te gaan. Sabina, zijn lieftallige kennen wij alleen maar vanuit de verhalen en via Polarsteps en het lezen en reageren op ons blog. Ze hebben pas hun eerste nieuwe camper geleverd gekregen en dit is hun eerste langere periode op pad met hun eigen camper. Fantastisch!

Zeker nu Ron zag dat we niet ver van elkaar aan het reizen waren, leek het ons leuk om onderweg een dagje met elkaar door te brengen en bij te praten over alles wat ons bezig heeft gehouden en nog steeds bezighoudt. Samen een locatie afgesproken waar we met de campers een nachtje gaan staan, maar dit is pas woensdag 10 juni. Zodoende willen we nog in deze regio een nachtje staan ter overbrugging.

Dat werd dus Capdenac La Haut. Capdenac ligt in het zuiden van Frankrijk even ten zuiden van Figeac hoog boven de rivier de Lot. Het dorp heeft een lange geschiedenis die terug gaat tot de oudheid maar het speelde vooral in de middeleeuwen een belangrijke rol in de regio. De grote Donjon uit die tijd domineert nog altijd het aanzien van het plaatsje maar er zijn hier ook Romeinse zaken te ontdekken.

Het dorp gaat nu door het leven als Capdenac-le-Haut maar dat is een toevoeging om verschil te maken met Capdenac-le-Gare, dat beneden aan de andere kant van de rivier ligt. Deze kleine stad is veel minder oud en beschikt zoals de naam al doet vermoeden over een treinstation dat het knooppunt vormt tussen vijf spoorlijnen naar Cahors, Toulouse, Brive, Aurillac en Rodez. Het staat in de treinwereld bekend als de ster van Capdenac maar dat is meer een verhaal voor Railaway.

Onderweg naar dit dorp rijden we weer door het prachtige landschap van de Lot regio en doen we nog even Figeac aan om nog een paar boodschappen te doen. Want ja…als morgen de gezelligheid volledig los barst, dan moeten we wel de koelkast vol hebben en een plan voor het cateringtechnisch scenario. De meiden hadden al afgestemd wie wat zou maken, dus we wisten wat ons te doen stond. Houden wij van; duidelijkheid!

Aangekomen in Capdenac plaatsen wij onze camper op een groot grasveld met fraai uitzicht. Het is aan de rand van het dorp en de parkeerplaats heeft geen voorzieningen. We staan dus weer los en we hebben voldoende water bij ons om te kunnen douchen etc. Nadat we even naast de camper hadden gechild, liepen we door het dorpje en waren we weer zo verbaasd hoe mooi en idyllisch het er allemaal weer uitzag. Miriam maakt weer een aantal mooie fotos van het dorp en we besluiten om de rest van de middag lekker te lezen naast de camper, lekker in het zonnetje. De avond was zoals alle avonden; relaxt binnen zitten en beetje TV kijken en lezen. De WK voetbal komt eraan en ook daar zou ik wel de leukste wedstrijden willen zien. Ook ben ik bezig om de afspraken rondom de laatste aanpassingen met betrekking tot onze Lambortinki voor te bereiden.

We willen toch echt de camper helemaal naar onze zin hebben aangezien we zeker nog jaren met deze Knaus op pad willen. Volgende maand gaat de satellietschotel van het dak en wordt de Oyster installatie gedemonteerd. We gaan helemaal over naar het internet-TV kijken cq streamen en er komt dus een AVtex 4/5G Router met vaste antenne op het dak. Deze heeft een veel beter ontvangst dan een mobiele Mifirouter en pakt ook nog eens signaal op van andere wifi-kanalen om hem heen en zet deze om naar ons eigen Wifisignaal. Deze installatie laten we weer doen bij Caravans en Campercomfort in Hengelo. Goede ervaringen inmiddels met deze mannen en zij zijn echt de experts van alles wat te maken heeft met elektra, accu’s, TV, kortom; alles wat met stroom te maken heeft in de camper. Ook gaat dan de Oyster TV uit de camper en installeren we daar een SmartTV, zodat we ook andere streamingdiensten kunnen bekijken. Abonnement van Tiekom nog verder uitbreiden zodat we voldoende data bij ons hebben om te internetten en TV te kijken. Tja, je kan ervan vinden wat je wilt, maar een leven zonder data is niet meer voor te stellen.

Gistermorgen worden we dan zeer vroeg wakker en gaan onderweg naar Saint Eulalie d’ Olt via een wederom mooie route die de Garmin maakt voor ons. Het is een korte rit en ook dat is wel lekker. Niet zo lang onderweg zijn en daardoor al relatief vroeg in de middag aankomen op de bestemming. Bij het binnenrijden van het dorp wijst de Garmin ons weer een kant op, waar blijkt dat er een wegopbreking is en moet ik terug. Weer kan ik niet op veel ruimte rekenen om de camper te keren. Maar achteruit tussen 2 betonnen pilaren de camper insteken en het kon net. Omrijden nu en via andere kant het dorp binnenrijden. Van het dorp zien we op dat moment nog niets en komen we aan bij Camping Municipal de la Grave. Een 2-sterren camping, maar bij het binnenrijden overvalt je meteen de schoonheid en charme van deze kleine gemeente camping. Ook meteen een fijne sfeer op de camping met beheerder en we krijgen dan ook het “mooiste plekje van de camping” zegt ie. Na het naar binnen manoeuvreren laveren we tussen de bomen naar een soort van nisje, waar je direct uitkijkt op de Lot. We zijn in die nis de enige die er staan en ik zeg tegen Mir dat we maar meteen de plek naast ons ook moeten reserveren voor Ron en Sabina. Daar was mijn lieftallige reisgenoot het niet mee eens. Ik schrik van haar reactie en vraag of ze er geen zin in heeft zo dichtbij elkaar staan. Neeeej joh…..zoals zij alleen dat kan zeggen, zegt ze: een fijn plekje vinden is zo persoonlijk en moet goed voelen, dus dat moet je ze zelf laten doen. Want wat als zij zelf geen zin hebben op pal naast ons te staan, heb jij dat weer voor hun bepaald. Daar zit wat in, dacht ik. Maar ja…ik had al geappt met Ron dus het kwaad was al geschiedt. Maar ja, als je rijdt, kun je niet appen, dus Ron bleek later de app niet gezien te hebben.

Wij waren inmiddels al klaar met ons kamp op te slaan en de kleine viervoetige tiran naast ons maakte duidelijk dat ie verlegen zat om een wandeling. Wij dus aan de wandel. Eerst beneden bij de camping langs de Lot gelopen en Joep was niet te houden die waterrat. Daarna liepen wij via een wandelpad langs het water het dorp in. Onze mond viel open van verbazing hoe betoverend mooi dit dorp was. Aangezien Miriam nooit moeite heeft om ergens enthousiast over te zijn, was die meteen in de wolken en begon met de snelheid van een Kalasjnikov om haar heen te schieten met haar camera. Wat is het hier mooi en dat in combinatie met de heerlijke vibes op de camping, besluiten we om hier nog een dag langer te blijven. We boeken dus 2 nachten in plaats van 1.

Bij terugkomst bij onze camper hoorden we na een tijdje Ron en Sabina aan komen lopen. Ongelofelijk hoe makkelijk en soepel weer de contacten lopen. Alsof we ze al jaren kennen. Nu doe ik dat wel met Ron, maar Sabina ziet ons voor het eerst. Het was meteen supergezellig en na een eerste drankje, Sabina had Cava meegenomen, besloten zij om ook eerst even het dorp nog te bekijken, zodat ze dat niet hoeven te doen als ze volledig onbekwaam zijn van de geestverruimende drankjes. Wat hebben we een fijne dag met ze gehad en hoe mooi is dat we naast enorm gelachen ook hele waardevolle en emotionele gesprekken met elkaar hebben gedeeld. “Er vallen geen stiltes he?” Zeiden we tegen elkaar. Nou…dat is een understatement! Het was een kippenhok vol plezier en de meiden hadden samen een heerlijke maaltijd gemaakt. Die hebben we binnen in de camper gegeten, want het was al rijkelijk laat en dus al behoorlijk afgekoeld buiten. Toen het dessert op tafel moest komen, moest Ron pas echt aan de bak! Sabina had een overigens heerlijke taart meegenomen, maar de taart was net zo hard als de kluisdeur van de Centrale Nederlandse Bank. Nu is Ron, de ex gereedschapskoning van Westelijk Nederland niet voor een gat te vangen, maar hij moest bijna met zijn Black en Decker Workmate en cirkelzaag aan de gang om een ieder te voorzien van een puntje taart. Was het dan een diepvriestaart uit Antartica zie ik jullie denken. Nee, de taart was na preparatie van Ron zelfs heerlijk, maar de fondant die als topping op de taart lag, die was van een dichtheid dat je dacht dat het de cirkelzaag was! Enorm gelachen de hele avond en nadat ik de glasbak bezocht heb met wat glaswerk, zijn we heerlijk naar ons mandje gegaan en was de rust weer wedergekeerd op de camping. Geen klachten gehad overigens.

Vanmorgen samen met elkaar nog even een bakkie koffie gedaan en nog even nagekletst toen omstreeks 11.00 uur Ron en Sabina weer vertrokken naar hun volgende bestemming. We zeggen bij het afscheid dat we enorm genoten hebben en dat we dit moeten proberen erin te houden. Gaan we doen!

Na een middag en avond met deze twee, moeten we vandaag een beetje bijtrekken en besluiten we nog minder te gaan doen dan het mindere doen wat we al doen…kortom we gaan de middag in horizontale stand om de plooien in onze gezichten weer een beetje glad te trekken. Mir loopt nog even het dorpje in en ik ben de dingen aan het regelen die ik nog moest regelen en schrijf weer mijn blog. Toen we aan de campingbeheerder zojuist vroegen of we mogelijk nog een extra nachtje konden blijven, kwam direct zijn antwoord dat dat niet kon. Of het nu kwam omdat we toch wat aan de luide kant waren geweest of dat de plek gewoon vanaf morgen door een ander is gereserveerd, durfden we niet te vragen. Deden we toch en de man zei dat de camping morgen vol zou zijn. Maar dat wij op deze camping terug gaan komen is zeker. Ik ga niet vertellen welke plek wij hadden, want anders is ie altijd bezet….wat een plek!

Morgen weer verder dus! Ook wel weer zin in. Je weet nooit waar je terecht komt…

7+8 Juni 2026: Saint Antonin Noble Val en Cabrerets (NP Regional Causses de Quercy)

8 juni 20269 juni 2026 / martin&miriam / 4 reacties

De rit van gisteren was er eentje om er geen woord aan vuil te maken. Van alle weken dat we nu onderweg zijn, was deze rit voor 90% saai, vlak en weinig te zien. Veel landbouw, kleine verlaten dorpjes met hier en daar een prachtig franse villa, maar op de verkeerde plek. We hebben het gevoel dat we op een vlakte rijden, totdat we opeens een dejavu hebben ten opzichte van onze laatste Spaanse winterreis. Opeens na een bocht zien we dat we op een vlakte rijden inderdaad, maar een hoogvlakte! We rijden de bocht om en kijken opeens de diepte in, waar in de vallei nog een paar kleine dorpjes te zien zijn. Maar wij rijden op hoogte en wat volgt zijn de laatste 10% van deze rit die opeens prachtig is. We slingeren nog een paar bochten door en zien dan opeens de bestemming voor vandaag, Saint Antonin Noble Val.

Saint Antonin Noble Val is een gemeente in het franse departement Tarn et Garonne (regio Occitanië). De plaats maakt deel uit van het arrondisement Montauban, waar we doorheen zijn gereden toen we hier naar toe reden. We zien dat het al echt drukker overal begint te worden.

De plaats ontstond aan de samenvloeiing van de rivieren Bonnette en de Aveyron en kreeg belang in de 12e eeuw door zijn houten brug over de Aveyron, de enige oeververbinding tussen Moissac en Villefranche de Rouergue. In de 13e en 14e eeuw ontstonden leerlooierijen die bijdroegen aan de welvaart van dit stadje.

We rijden het stadje in en we raden iedereen aan om dit nooit, maar dan ook nooit op zondag te doen met een camper. Het was markt vandaag op zondag en de hele regio komt hier naar toe, blijkt! Mensen wat was het druk en wat parkeren ze de auto’s hier kriskras op de smalle wegen. Hierdoor missen we onze afslag naar de camperplaats van Camping Car Park en rijden we krap langs de auto’s naar het einde van het dorp. Omkeren kan hier niet aangezien het eenrichtingsverkeer is. Het centrum doorkomen was al met verhoogde hartslag, maar nu we het dorp weer uitrijden en klimmen we opeens weer redelijk steil naar boven en word het weggetje weer smaller en smaller. Miriam roept uit: Dit wil ik niet! Ik probeer toch ergens op een inrit van een klein huisje achterwaarts in te steken, maar zie dat de camper te lang is om alsnog om te keren. De auto achter ons is weer supervriendelijk en merkt op dat als we durven om nog 3 km door te rijden, we dan weer op een hoofdweg komen en kunnen dan weer terug het stadje in. We besluiten dat er geen andere optie is en klimmen verder naar boven. Het viel allemaal best mee en we komen voor kans 2 weer het stadje binnen rijden. We zijn alert waar we de inrit van de camperplaats kunnen zien en draaien met de witte kolos de weg in. Beide zijden allemaal auto’s en een te smalle doorgang om de camping car park op te komen. Godzijdank gaat net een auto weg, waardoor ik schuin tussen 2 autos de camper kan doorsteken. Beide zijden nog een 5 cm ruimte, maar het lukt. Ik moest daarna wel even diep buigen van Miriam, zodat ze die enorme veer weer kon steken in het gat waar het donker is. Gezond en wel en zonder schade op de plek aangekomen.

We slaan ons kamp op en staan op een grindplaat, waar ongeveer 15 campers kunnen staan. We kiezen een plek uit en willen eerst even lunchen en chillen. Direct naast onze plek is tevens een jeu de boule complex met 10 banen. Op zondag dus een paar families die op het scherpst van de snede een competie hielden. Als je zou denken dat het gladiatorengevecht in het Colosseum in Rome was, dan zou je het ook geloven. Voor onze plek is een aanlooproute naar een heel mooi park, direct aan de rivier. Picknicktafels, Stenen BBQ plaatsen, kleedjes op het gras en tientallen families, verliefde stelletjes lagen daar op het gras. Dus ook hier was er veel rumoer en vertier. Kortom; overal was wat te doen. Miriam wil graag het stadje in om over de markt te gaan en het stadje te bekijken. We besluiten wederom om Joep niet mee te nemen aangezien dat beestje gek zou worden van alle benen die hij in zijn aura voorbij ziet komen en zijn riem mensen zou laten struikelen, aangezien hij als een musquito alle kanten opstuift waar hij prikkels ervaart. Ik blijf daarom maar bij mijn kleine vriend thuis, zodat Mir in alle rust het stadje kan bekijken.

Dat doet ze dan ook, maar ze kent er geen kip in dat stadje. Totdat ze er eentje tegenkomt. Aan het spit weliswaar en net zoals wij inmiddels; lekker bruin gebakken! Dat was toch wel een beloning voor het feit dat ik zoveel aan mijn lot werd overgelaten. De kip was echter zo groot, dat als je had gezegd dat het een struisvogel was, zou ik het ook geloven. Miriam had daarom ook maar meteen de restanten in beslag genomen om vanavond er een heerlijke ceasarsalade van te maken. Topdag hier in dit stadje, waar je echter over een paar weken volop in de toeristen zit. Was echt de moeite waard om dit stadje te bezoeken. Ik heb er mooie foto’s van gezien inmiddels..

Nu we het er toch over hebben: dat ik een Cultuur-barbaar zou zijn! Misschien is dat zo, maar laten we even alles op een rijtje zetten. Als je inmiddels al duizenden kilometers door Frankrijk binnendoor hebt gereden en tal van steden en dorpen hebt doorkruist, dan kun je toch wel uittekenen hoe zo’n typisch frans dorpje eruit ziet? Verouderde huizen in zachte kleuren geschilderd, maar wel met gekleurde luiken, mooie steensoorten door elkaar heen, pleintjes met oude platanen en gietijzeren bankjes en bistrosetjes, ouderwets geschilderde reclameborden met klassieke lettertypen, eeuwen oude kerkjes, met daarnaast het evenoude kerkhof met verwilderde grafzerken. Neem dan ook nog eens de brocante winkeltjes mee en de heerlijke vitrines—etalages van de bakkers, slagers, kaaswinkels en krantenkioskjes op het plein…nou dan schets ik het toch aardig? Jullie hebben er beeld bij! Wel, dan vind ik het heus niet erg om een keer een dagje te missen van deze decors in de dorpjes.

Overigens moeten wij beiden wel zeggen dat de steden die echt bekend staan om de toeristenhoeveelheid omdat het stadje of dorpje zo mooi is, wij liever overslaan. Dan liever dwars door de binnenlanden en andere kleine dorpjes of stadjes doorkruisen. Allebei zijn wij niet van de architectuur, musea, historie etc. Als de sfeer maar lekker is. En dat is ie steeds waar wij komen. We moeten volledig terugkomen op het beeld dat wij jaren geleden hadden over de Fransen. Ze zijn echt supervriendelijk overal! Ook zo opvallend was nadat de Fransen gisteravond de jeu de boule banen achterlieten of de grasvelden aan de rivier; alles werd keurig schoon en opgeruimd achtergelaten. Daar kunnen wij in ons landje nog wel wat van leren!

Vanmorgen in alle vroegte de boel weer ingepakt en de camper weer klaar gemaakt voor een paar dagen aan water- en toiletgebruik, gaan we omstreeks 9 uur weer verder. We willen richting het Regionale Natuur Park Causses de Quercy. Je hoort er nooit iemand over en daarom wilden wij wel door dit park rijden.

Het Parc naturel régional des Causses du Quercy is een regionaal natuurpark en Unesco-geopark in het zuiden van Frankrijk, in de regio Occitanië, met name in het departement Lot.

Het is een uitgestrekt park, omvat 97 gemeentes en in totaal 176.000 hectare. In het noorden wordt het park begrensd door de rivier de Dordogne, in het zuiden eindigt het park op de Quercy Blanc, onder de kantons van Limogne en Quercy en Lalbenque, nog voor de valleien van de Aveyron en Garonne. In het westen ligt Cahors net buiten het park en in het Oosten ligt Eigeac er net buiten.

Het park ligt op een kalkhoogvlakte (Causse). Het is een heuvelachtig landschap dat doorsneden wordt door de diepe rivierdalen van de Lot en van de Célé. Het is een arme streek, met onder meer als gevolg dat de dorpen op vrij grote afstand van elkaar liggen. In heel het gebied wonen slechts zo’n 25.000 mensen. De grond is kalkgrond, poreus, met als gevolg dat water snel wegzakt in de bodem. De vegetatie op de hoogvlakte heeft moeite zich te handhaven, met name in de droge hete zomers. Toen meer bos gekapt werd om daar landbouwgrond van te maken, bleek al snel dat dit niet veel meer opleverde dan een versnelde verwoestijning van de omgeving. De armetierige kromme eikjes op de Causses hebben een duidelijke functie in het vasthouden van water en het daardoor leefbaar houden van de omgeving.

Het water heeft het gebied gevormd. De rivierdalen zijn duidelijk zichtbaar uitgeslepen. Maar ook zijn er de onderaardse rivieren, rivieren die in de grond verdwijnen om een eind verder weer boven te komen. Het water heeft er ook voor gezorgd dat er in het gebied allerlei grotten zijn ontstaan. Een aantal van deze grotten hebben pre-historische wandschilderingen, zoals Pech Merle en Lacave.

Om het wankele evenwicht tussen de mens en zijn omgeving, tussen de bebouwde omgeving en de natuur te beschermen, is het Parc naturel régional des Causses du Quercy ingesteld. Bijzondere plaatsen zoals Rocamadour en Saint Cirq Lapopie liggen binnen het gebied van het park. Wij bezoeken deze plaatsen nu niet en bewaren dat voor een volgende winterreis. Want dat we hier terug willen komen, dat staat vast.

De rit die we rijden door dit park is werkelijk prachtig. Het doet ons denken aan onze eerste grote camperreis in Amerika/Canada. Het landschap lijkt er een beetje op. Op de achtergrond enorme rotswanden in diverse grijstinten en daarvoor houten boerderijen in verschillende kleuren en daarvoor akkers en weilanden, met daar door heen slingerende weggetjes, glooiend naar boven met aan de zijde weer bosranden. Wij vinden het erg fijn voelen om door dit park te rijden.

Wat ook heel fijn voelde was het gesprek dat Miriam en ik tijdens de rit in de camper vandaag hadden. We spraken over onze keuzes, onze angsten en over de dood. Ik merk dat ik last heb van de dood de laatste tijd. De afgelopen jaren hebben wij veel dierbare familie en vrienden verloren. Het grootste gedeelte veel te jong. Het verwerken van al dat verlies in combinatie met toen nog het intensieve werken als interim manager, maakt dat ik in die tijd te weinig ruimte had om het een plek te geven. Veel uit die periode blijk ik niet meer te exact te herinneren. De dood hoort bij het leven en ik ben er ook zeker niet bang voor. Maar Miriam of mijzelf alleen op termijn alleen verder te moeten laten gaan, was onderdeel van het gesprek en hoe we dat zien op hopelijk lange termijn. We hadden het hier al tijden geleden over gehad, maar dat was in een periode dat wij nog ons huis in Lelystad hadden, midden in het sociale- en werkzame leven daar en dus andere keuzes toen maakten als het zover zou komen. Nu is onze situatie anders en hoe fijn was het om vandaag het hierover te hebben en erachter te komen dat we er precies hetzelfde over veel onderwerpen denken. Was zeer waardevol, ook de andere onderwerpen in ons leven die ons bezighouden passeerde de revue.

Maar als we dan ook aankomen in het dorp dat Miriam had uitgezocht, Cabrerets, valt onze mond open van de schoonheid die we zien. Het is een klein dorpje, maar met prachtige pandjes, kruip-door-sluip-door-weggetjes door de ieniemienie straatjes. Het is maandag, dus ook hier is de horeca en winkels in ruststand. Neemt niet weg dat het een heerlijke wandeling is. We komen nog een oudere heer op fiets tegen en die hoort dat wij Nederlanders zijn. Hij ook! We maken een praatje en opvallend dat hij een betoog houdt over dat iedereen de ge-eikte toeristische steden en dorpen gaan bekijken omdat de massa daarover vertelt of foto’s deelt. Maar hoe mooi is Frankrijk op het platteland!! Hij geniet enorm van de binnenlanden en wij schieten in de lach omdat wij vanmorgen exact hierover hetzelfde statement hadden. Het is echt zo; natuurlijk zijn Castellane, Lourdes, Roccamadour en andere bekende plaatsen prachtig, maar wat wij al hebben gezien van het platteland van Frankrijk tijdens onze reizen is werkelijk zo mooi. Wij houden van Frankrijk is inmiddels ons motto!

Onze camper hebben we inmiddels eerder al op een P4N parkeerplaats neergezet. Ook op een hele mooie plek. De camper staat met zijn lange kont boven een grasstrook en daar ligt ook een groenstrook gescheiden met struiken, zodat je achter de camper heerlijk op jezelf zit. Joep heeft direct achter de camper een stromend beekje met helder water. Joep en ik baden ons al lopend door het water. Hij met zijn pootjes en ik met mijn nieuwe waterschoentjes….heel leuk setje gehad van mijn meisje.

Einde van de middag wandelen we door het dorpje en genieten van alles wat we daar zien. Na een tijdje komen we terug bij de camper en gaan we weer in chillmodus met een drankje en hapje erbij. Einde van de middag ontvangen wij een appje van bekenden van ons, Ron en Sabina, die ook met hun nieuwe camper op reis zijn in Frankrijk. Het lijkt ons leuk om elkaar ergens op te zoeken en die afspraak maken we dan ook. Ron komt met een voorstel voor een camperplaats en de afspraak is gemaakt. Erg leuk om met ze te kunnen bijpraten en hun ervaringen te horen. Ook krijgen we een telefoontje van onze Artsen zonder Grenzen, Cor en Gea, die minder goed nieuws hadden. Hun campingstoelen waren voor de camper gestolen, terwijl ze gewoon op een camping stonden. Ook doet hun deurvergrendeling het niet meer en krijgen ze 1 garagedeur niet meer op slot. Dat maakt dat ze zich niet meer veilig en goed voelen om erop uit te gaan met hun fietsen. Sterker nog; om te gaan wandelen terwijl ze dan hun fietsen moeten laten staan in de garage van de camper. Ze waren in mineur en hebben besloten om door te rijden naar huis. We houden contact met ze, want we hebben ze wel gemist de afgelopen week. Sowieso de contacten met bekende camperaars onderweg die onze blogs lezen is hartstikke leuk om elkaar te volgen en mogelijk ook eens onderweg te ontmoeten.

Morgen vertrekken we hier voor de volgende etappe. We gaan naar Figeac om daar boodschappen te doen en LPG te tanken. De koelkast moet wel een beetje vol zijn om de hagenezen van woensdag ook te kunnen voorzien van een natje en een droogje. Wat we daarna gaan doen, dat zien we wel weer!

5 + 6 Juni 2026: Maria in Lourdes!

6 juni 2026 / martin&miriam / 4 reacties

Gistermorgen maakten wij ons op voor de etappe naar Lourdes, na een paar heerlijke rustige dagen in het Camping Car Park in Labarthe-Riviére. Dit was een hele fijne plek om te staan en aangezien het eergisteren zo slecht weer was, besloten we om een dagje extra te blijven. Miriam kon weer doen wat ze het liefst doet; Schoonmaken en de was doen! Mijn taak voor de dag was om de buitenzijde van de camper te wassen. Gewoon met water en milieuvriendelijke shampoo in plaats van de Ekowas. Er kwamen steeds buien over ons heen en met de Eko-was is dat niet handig. Met water wassen spoelt de regen het mooi na. Prima relaxte dag gehad en dus gistermorgen op pad naar Lourdes.

Voor mij hoeft het niet, maar mijn Maria, de officiële eerste naam van mijn liefste, wilde er echt heen nu ze zo dichtbij was. Aangezien mijn weigering om afgelopen winter in Spanje ook Ronda aan te doen omdat zij dat zo graag wilde, durfde ik eigenlijk niet meer in verweer te gaan. Wat dan is mijn Maria niet zo heilig meer, kan ik je vertellen. Dan is het meer; Mama Mia, hoe red ik mij hier uit!

Dus in het kader van de liefde gaan we samen de rit naar Lourdes aan. Onderweg leest Miriam opeens dat honden niet mee mogen in het heilige basiliek en het plein daar om heen, offer ik mijzelf dan wel op om dan die middag bij Joep te blijven. Ik baalde verschikkelijk…dat het tennis pas om 14.00 uur op Roland Garros op TV kwam. Maar zo was de taakverdeling tussen ons optimaal. Miriam voelt zich niet opgejaagd als ze slenterend door het heiligdom rondom Lourdes zich begeeft. Ik ben er na een half uur wel klaar mee, als ik mee zou gaan. Ik heb er helemaal niks mee. Ik geloof wel, maar niet in het geloof. Hoeveel ellende door het geloof in de wereld is, kan ik met mijn pet niet bij. Ik zou mij toch niet kunnen voorstellen dat ik opeens op een gereformeerde of Hervormde of Islamiet moet inslaan omdat ie van een ander geloof is. Ik ben ervan overtuigd dat elk geloof is gebaseerd op goed doen voor een ander, hulp bieden waar nodig, heb uw naasten lief en al wat goeds is. Dat door het fanatisme zo anders naar elkaar wordt gekeken, dat maakt dat er zoveel ellende is rondom iets wat voor een ieder zo mooi zou moeten zijn. Tot zover de toestand in de wereld volgens GBJ Hilterman….

We rijden weg van de Camping Car Park en maken niet zo’n mooie rit mee als de eerdere weken. Het wordt wat vlakker hele stukken en ook de dorpen worden wat zakelijker dan idyllischer. Maar nadat we ook nog even boodschappen hebben gedaan, komen we tussen de middag aan op de Parking GoSun, waar maximaal 50 campers moeten kunnen staan. Het is nog rustig als we aankomen, aangezien we meteen op de front rij kunnen parkeren met een prachtig uitzicht over de stad Lourdes. Overigens die groter is, dan dat ik mij had voorgesteld. Mir maakt even een lunch klaar alvorens zij op pad gaat om het verhaal rondom Lourdes te gaan ondervinden.

Het verhaal van Lourdes begon op 11 februari 1858 in Zuid-Frankrijk. Toen verscheen in de nabijgelegen grot van Massabielle een ‘mooie dame’ aan de 14-jarige Bernadette Soubirous. In totaal zou deze verschijning, die zich later bekendmaakte als Maria, achttien keer aan het meisje zijn verschenen.
De dame in het wit vroeg Bernadette om een kapel te bouwen en in processie naar de grot te komen. Ze droeg Bernadette ook op om uit de grond te drinken en zich te wassen bij een bepaalde plek. Toen Bernadette dit deed, ontsprong er een bron die tot op de dag van vandaag wordt gezien als een bron van geneeskrachtig water.
De kerkelijke autoriteiten stonden in eerste instantie sceptisch tegenover de visioenen, maar de getuigenissen van Bernadette overtuigden velen van haar oprechtheid. De centrale boodschap van de verschijningen in Lourdes draait om boetedoening, gebed voor zondaars en de onbevlekte ontvangenis.
Door de jaren heen is Lourdes uitgegroeid tot een van de belangrijkste katholieke bedevaartsoorden ter wereld. Jaarlijks trekken miljoenen pelgrims en zieken naar het heiligdom in de Franse Pyreneeën in de hoop op fysieke of geestelijke genezing.

Dat het godsdienstige toerisme hier welig tiert, is te zien aan de hoeveelheid hotels, restaurants, touringcars, Japanners met camera’s. Mijn Maria verschijnt straks ook weer hier aan mijn altaar in de camper en zal, haar kennende, enorm enthousiast zijn en blij zijn dat ze het toch gedaan heeft. En zo was het ook toen ze thuis kwam. Met 48 liter wijwater, 47 Lourdes flesjes en een rozenkrans kwam ze weer zo blij thuis. Lucienne, haar zusje was in het verleden ook hier geweest en vond het toen erg indrukwekkend om mee te maken. Miriam erkende dit volledig en was zeer onder de indruk over hoeveel nationaliteiten er rondliepen in alle vrede en hoop op genezing of geluk. Daar kan niks mis mee zijn om hiervoor hier op missie te komen.

Om 21.00 uur was er ook nog een grote processietocht cq kerkdienst op het plein en op het laatst besloot ook Mir hier naar toe te gaan om ook dat mee te maken. Om 22.15 uur kwam ze tevreden terug en blij ook dat meegemaakt te hebben. Mensen op blote voeten en op de knieen zitten gedurende de hele mis, rijen met mensen die de grot van Maria willen aanraken om gezegend te zijn. Mir doet dat laatste niet omdat ze toch niet echt volledig gelooft dat dat gaat helpen. Maar mooi als mensen steun en kracht halen uit zo’n mis en bezoek aan de grot.

We drinken samen nog even wat na en gaan dan lekker naar bed om vanmorgen in alle rust de boel weer in te pakken en verder te gaan. Het was een prima plek om te overnachten en ook nog wel een paar leuke gesprekken gehad met een Engels echtpaar en een Nederlandse dronevlieger met een prachtige nieuwe Adria Coral camper. Erg leuke kerel en ook veel aan het reizen. Het is gewoon erg leuk om allerlei mensen te ontmoeten die je in je eigen omgeving niet ontmoet of spreekt. Inspiratie naar beide kanten van elkaar. Ook hebben we de verjaardag van onze Joep vandaag gevierd. De lieverd is goed verwend en heeft ons getrakteerd op een aarbeien-gebakje. Ook heel veel felicitaties heeft Joep gehad op zijn Insta-account @joeptjoep05062017. Hij was er vreselijk van onder de indruk en erg blij ermee. Vooral de persoonlijke mail van de dierenarts in Portugal die hem afgellpen december behandeld heeft nadat hij te pakken was genomen door een agressieve bouvier. Namens Joep; iedereen bedankt! We nemen afscheid van deze plek na onze tanks weer te vullen en het toilet te verschonen.

We rijden richting Auch via secondaire wegen door niet al te spannende omgeving. Sommige huizen zijn mooi, maar de omgeving niet. Na een vlakke rit van ongeveer 50 kilometer komen er weer wat heuvels en bergen op ons af en slingeren de wegen weer rondom die bergen door het landschap. Hier is het wel mooi! Een 20 kilometer voor Auch besluiten we al vroeg te stoppen met rijden. Allebei zijn rozig in de ogen en ik heb niet zo’n zin om nog veel langer door te rijden. Miriam vind weer een superplek op een kleine parking via P4N in het dorpje Miramont-d’ Astarac. Achter een schooltje bij een voetbal/speelveldje een mooie vlakke parking met een waanzinnig panorama om ons heen. Hier zal het vanavond niet vol staan is onze verwachting, dus slaan we ons kamp hier op. We hebben een rondje rond het dorp gelopen met onze vrolijke kleine vriend, die nu in plaats van grind en keien, zoals gisteren, nu opeens groene weiden, grasveldjes en groene bermen om hem heen heeft.

Wij vinden het zo fijn dit soort plekjes. Helemaal op jezelf na een paar dagen met een 10-20 campers naast je. Koelkast vol, dus voor een paar dagen kunnen we in de natuurparken een beetje ronddwalen. Daar zijn we nu wel naar onderweg. Een aantal natuurparken richting Clermont-Ferrand, waarna we dan zeer waarschijnlijk ons geliefde park de Morvan ook nog aan gaan doen. We zien wel. Mooi toch?

2 + 3 juni 2026: Prat-Bonrepaux en Labarthe-Riviére; Het zit ons niet mee!

3 juni 2026 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Gisterochtend rijden wij op tijd weg van onze kampeerplek op de camping in Les Cabannes, maar kunnen de poort niet uit. Receptie zou om 08.30 uur open moeten zijn, maar is ie niet. Miriam belt het mobiele nummer dat op de deur staat en spreekt voicemail in. Geen reactie. Na diverse pogingen en inmiddels bij ons gegroeide ergernis, komt er omstreeks 9.25 uur een slaperige, net uit het bed gerolde, ongewassen, kapsel op standje “380 volt met vinger in stopcontactje”, ongeschoren en verdwaasd bij receptie en kunnen we eindelijk betalen. Poort open en met gierende banden van deze camping. Mooie locatie, lelijke camping.

We rijden meteen de bergen in en volgen langere tijd de prachtige weg D117 richting San Girons en slaan de D315 in bij Castelnau-Durban naar Clermont, om daar na de middag ons kamp op te slaan op een camperplaats in Clermont. Na een paar honderd meter zien we weer dat de weg smaller, smaller en steiler wordt. Pfffff….daar gaan we weer! Je moet hier niemand tegenkomen op deze weg en dat gaat ook een tijdje goed. Totdat we opeens door de bocht, waar aan onze kant een rotswand zit op 30 cm van de camper, een lokale dame in volle vaart de bocht om zien komen met haar Suzuki Swift. Het werd bijna een Suzuki Drift, want ze moest tot haar schrik vol in de ankers. We zagen haar verwijdde pupillen, dus zo dichtbij stond ze. Het gaat net goed, maar nu moet iemand achteruit en maakt zij die beweging naar achteren. Maar stopt ze in een smalle haarspeldbocht voor mij aan mijn buitenzijde van de bocht. Ik maak duidelijk dat ze daar niet kan staan omdat ik de bocht niet kan maken op zo’n manier. Ze begrijpt het opeens en probeert ruimte voor mij te maken door op een smalle grasstrook te staan, aan de andere kant van de weg, net voor mij. Ik kan net langs haar heen, maar moet dan nog de haarspeldbocht maken die te kort is. Ik moet achteruit steken. Dan is het bijzonder hoe de psyche van de mens werkt. Vergelijkbare situatie als een paar dagen geleden, maar toen boven een afgrond. Nu ook boven een afgrond, maar met een stenen muurtje op de rand van 40 cm hoog. Nu durf ik wel meer gas te geven als de camper achteruit bergopwaarts moet. En dat gaat prima. Een paar dagen geleden bevroor ik gewoon van angst toen ik voor mijn gevoel vanuit de bestuurdersstoel boven de afgrond stond.

Direct na deze haarspeldbocht, kwamen er nog een paar hele smalle, maar godzijdank zonder tegenliggers kon ik maximaal gebruik maken van de ruimte en rolde ik zonder problemen door de bochten en kwamen we veilig beneden. Wederom merken we dat de samengeknepen billen ervoor zorgen dat we dit soort weggetjes toch wat spannend vinden. En nu durf ik van mijzelf te zeggen dat ik goed kan sturen, goed op de spiegels kan rijden, veel ervaring op de weg heb, maar ook ik merk dat ik toch inspannender rijd en in de bergen toch wat onwenniger omga met vooral de steile afdalingen. Dat hoog in de toeren in lagere versnelling klinkt toch wat onrustig in ons hoofd. We besluiten de rit af te maken en zien dat uiteindelijk de camperplaats in Clermont niet ons ding is. We rijden door en komen uiteindelijk terecht in Prat-Bonrepaux. Daar mogen we staan op een dorpsplein, midden in het dorp en blijven daar dan ook vannacht maar staan om te slapen. We zijn het zat voor vandaag.

Het dorpje blijkt erg leuk te zijn en we wandelen dan ook in de middag door het dorp en Mir maakt weer mooie fotos voor Polarsteps en dit blog. In de vroege avond wordt er voor onze deur petanque gespeeld door een paar families en hebben we een rustige nacht op het dorpsplein.

Vanmorgen loop ik na in alle rust te hebben koffie gedronken en Mir met Joep het eerste rondje doet, naar de plaatselijke bakker op 250 meter afstand. Wat een vriendelijke mensen komen we overal tegen in Frankrijk! Zo dus ook hier in de bakker. Baguette gehaald, croissantjes en 2 aardbei-gebakjes. Joep is vrijdag jarig en dat moet gevierd worden. De kleine keizer, dictator, beste vriend, knuffeldier en “pain in the ass” soms, wordt 9 jaar oud. Al 9 jaar zijn wij full-time personeel van dit prachtige wezentje. Deze vakantie al zoveel om zijn nukken gelachen en samen lol gehad met hem. Prachtventje, dus die wordt vrijdag nog wel meer verwend dan onze norm.

We rijden weer richting San Girons en gaan daar de N618 volgen, beter bekend als de “Route Pyrenees”. We hebben er allebei weer zin in en hebben de inschatting gemaakt dat met onze camper dit te doen moet zijn. Mede ook door navraag aan Chat GPT, die inmiddels alles al over onze camper weet en ons inmiddels ook goed kent. Chad geeft aan dat voorzichtigheid geboden is om sommige stukken, maar dat het goed te doen is.

We genieten enorm van deze rit en komen na veel slingeringen boven op de klassieke wielersport berg Col de Portet ‘d Aspet, een berg van 1069 meter hoog en al klimmende met onze kolos halen we veel wielrenners in. Respect voor de mannen en dames, maar het houdt wel op allemaal. Je kunt door alle slingerbochten niet altijd door de bocht kijken en hangen we dus soms achter de wielrenners totdat we er voorbij kunnen. Boven op de top stoppen we om even een bakkie te doen en raken we aan de praat met een Belgische man, die bezemwagen is voor een Vlaamse vriendenploeg die jaarlijks met elkaar in Europa op pad gaan. Vorig jaar de Alpen, nu de Pyreneeén. Maar wat zijn we onder de indruk van al de natuur hier, zo bevestigt ook hij. Even een tijdje staan babbelen over de ervaringen en vertelde ik over de nieuwe fiets van mijn zwager John. Die fiets blijkt ongeveer net zo duur te zijn dan waar de topatleten mee fietsen in de professionele ploegen die nu aan het voorbereiden zijn op de Tour de France. John zou zo nog meekunnen, die klimgeit in de familie! Bijna 61 jaar en nog dagelijks, zelfs nu op vakantie in Frankrijk, ook hier nog rondes van 150-200 km. Ik vind het met de camper al een afstand, laat staan op 2 smalle bandjes!

We rijden weer door en de weg wordt soms smaller en altijd een bergwand vlak naast de camper op 30 cm afstand. Opletten dus. Ook Miriam moet opletten, want die neemt met alle liefde Joep op schoot tijdens het rijden, maar realiseert zich te weinig dat daarmee de rechterspiegel voor mij niet goed zichtbaar is, door die bol wol op schoot. En je hebt die spiegels soms nodig in een split second! We verbazen ons hoe de lokale mensen hier door de bergen scheuren en binnenbochten pakken terwijl ze niet zien wat er aankomt als ze zo aan het snijden zijn.

En zo geschiedde! Niet door een lokale bewoner die aan het jagen en snijden is, maar nu door een bejaarde met zeer waarschijnlijk Macula Degeneratie, een oogkwaal die het zicht wazig maakt en zelfs zeer slechtziend kunt worden (Mijn vader had het ook en de laatste jaren van zijn autorijden diverse schades gereden welke hij volledig ontkende). De beste man reed niet hard, maar wel midden op de smalle weg, direct na een bocht waar ik met 17% afdaling met camper langzaam aan kwam rijden.

Door zijn slechte zicht, zijn stramme botten en waarschijnlijk een wat langzamere geest, zag hij mij te laat aankomen. Ik had al geremd, maar moest wat uitwijken naar de rotswand. Stomme pech voor ons, want ons elektrische opstapje van de camper was na de laatste stop niet automatisch ingeklapt na het starten van de motor, dus dat opstapje was nog uitgeklapt. En met nog maar 20 cm afstand van de rotswand en stenen die op de grond lagen, schampte ik met het opstapje langs de keien. Camper niet beschadigd, maar opstapje wel beschadigd en ontwricht. Tjesus wat balen, maar ik kon niet direct stoppen. Nadat ik dat na een paar honderd meter wel kon, zag ik dat ik daar niets kon uitrichten. Doorrijden tot meer ruimte om mij heen. Alleen het motortje van de opstap bleef maar draaien en draaien, dus wij ook bezorgd of het motortje niet zou doorbranden. Na een paar kilometer konden we stoppen op een parkeerplaats. Dat bleek de overlijdensplek te zijn van een Italiaanse wielrenner die tijdens de Tour is overleden. Fabio Casartelli, gestorven op 18 juni 1995 tijdens de afdaling van de Col de Portet ‘d Aspet.

Op de parkeerplaats samen YouTube filmpjes zitten kijken hoe we de opstap-motor buiten gebruik konden stellen, zonder wezenlijk schade toe te brengen die later weer tot hoge reparatiekosten zouden leiden. Alle opties die het “alles wat je maar kan bedenken staat hierop”-platform, brachten geen oplossing tot ons opstapje. Wij samen maar besloten om het opstapje met tie-ripes vast te zetten.

Alleen blijkt de motor wel te blijven lopen. Maar; we komen erachter dat als we op een kampeerplek staan, dat dan de motor niet draait. Als we rijden draait ie wel, maar dan plakken we met duck tape even de in/uitknop vast op de “uit” stand en doet ie dus niks. We moeten op zoek naar een kampeerwinkel of een camperdealer om of een nieuw los opstapje te kopen of hopelijk het opstapje te kunnen laten maken. Geen van beiden lukt deze dag, dus we moeten met een wat hogere instap rekening houden om de camper in of uit te komen. De eerste die lomp struikelt zal Miriam zijn, was mijn verwachting. Maar eerlijk is eerlijk; ik was degene die aan de deur bleef hangen en ter aarde stortte. Oh ja, wel met broekriem achter deurknop blijven hangen, dus ik hing even aan de deurpost. Neeeeeej….de deurpost is niet ontwricht! (Voordat ik daar weer opmerkingen over krijg)

Tijdens de laatste kilometers van deze rit, is het even stil in de camper. Allebei wederom in gedachten en even later delen we onze gedachten met elkaar. We vinden deze tocht, dwars door de Pyreneeen prachtig om te zien, maar niet om te rijden. Juist door de krappe wegen en eerder genoemde risico’s van schades en het extreem berg-rijden vinden wij het een once in a lifetime experience, maar zullen in de toekomst wel vasthouden aan de wat grotere wegen als we nog eens deze kant willen doen. Ik denk dat je dan nog steeds mooie dingen ziet en dat met een buscamper of smallere en/of kleinere camper deze tocht beter te doen is. Nogmaals; we genieten enorm, maar als je onze hachelijke toestanden van de laatste dagen meetelt, is het dan het allemaal waard? Wij denken van niet en zullen dan denk ik nog eerder andere gebieden in Frankrijk gaan bezoeken. Want dat Frankrijk een heerlijk fijn land is om in te reizen, staat ons wel vast. We genieten van alles wat we zien en we hebben er mooi weer bij. Er komen vast nog vele mooie dingen op ons pad.

We verblijven nu een paar dagen op een Camper Car Park in Labarthe-Riviére. Een hele mooie deze keer. Rondom in het groen aan de rand van het dorp. De volgende stop zal Lourdes zijn. Miriam wil er heel graag heen nu we er in de buurt zijn. Voor mij hoeft het niet zo, maar ik denk dat ik onze camper laat zegenen met wijwater…kan ie wel gebruiken!

1 juni 2026: Volop genieten in de Franse Pyreneeën!

1 juni 2026 / martin&miriam / 3 reacties

Nadat we gisterochtend klaar waren om vertrekken vanuit Peyriac sur Mer, moesten we eerst nog even water tanken en afstorten en chemisch toilet verzorgen. Vanaf onze plaats naar de verzorgingsplaats is 100 meter rijden en er komt een camper aan scheuren die persé met alle moeite nog net voor ons op de verzorgingsplaats wil aankomen. Wij hadden voorrang en zouden voor moeten gaan, maar geen haast voor ons.

Hij ook niet! Bleek later op de verzorgingsplaats. Tergend langzaam begint het Franse echtpaar, iets ouder dan ons, hun zelfgebouwde buscamper te verzorgen. Ze zien dat er inmiddels na ons ook een derde camper wil ontzorgen, maar van enige voorspoedigheid kunnen wij ze niet betrappen. Nu denk ik: een buscamper heeft een kleiner watertank dan de onze, dus dat is zo gepiept; vuilwater tank lozen en tegelijkertijd dan de schoonwater tank vullen. Maar nee, dit koppel is nogal proces-gestuurd bezig. Stap voor stap en alle handelingen eerst van het ene proces afronden en pas daarna de volgende stap. Na 15 minuten zien we ze nog bezig en niet begonnen met het schone water. Dan is ook mijn pitbull, mijn amoreuze furie het ook zat en gaat poolshoogte nemen met een gieter onder de arm om alvast ook wat schoon water te tappen. Dan wordt mijn furie opeens een klapwiekende, wild gebarende windmolen van het type “lange halen, snel thuis!”. Ze komt briesend terug en roept: “ze lopen water te vullen met een opgerolde platte slang en dat gaat 1 liter per 5 minuten en het moet in een 15 liter tanks….!”. Dan moet daarna nog het chemisch toilet verschoond worden, waarna mevrouw de buitenkant van het toiletcassette begint te wassen, poetsen, polijsten en in slakkentempo weer terug te plaatsen. De derde camperdame begint nu ook te briezen en gaat demonstratief de handwas doen direct naast de waterkraan. Vervolgens spuit ik haar nog eens zeiknat omdat na weer een gieter laden, de kraan niet dichtgaat, terwijl ik de gieter weghaal. De kraan spuit het water recht vooruit, dus de dame staat daar in een nat pak. Het was een heel bijzondere verzorgingssessie, maar na ruim een half uur konden we nog even het vuil water afstorten en op pad. De treuzelende man kon met zijn buscamper ook nog niet achteruit rijden, dus dat was ook nog een hele heisa voordat we schadevrij echt op pad konden. We besluiten om de kerstdagen niet samen door te brengen is mijn verwachting…

Maar toen we dan eindelijk de camperplaats af konden rijden, verraste ons de rit naar de hoofdweg, dwars door het Regionaal Natuurpark Narbonaisse, ons enorm. Wat een mooie route was dat. Dwars door lagunes, kleine vissersdorpjes, heidevegetatie en slingerende weggetjes om de waterpartijen heen. Was echt een hele leuke meevaller deze korte rit door het park.

De afgelopen dagen waren zo vreselijk heet (34 graden) in de brandende zon, dat we afgelopen nacht zo blij waren dat de wind opstak en voor verkoeling zorgde. De wind werd stormachtig en we lagen te schudden in ons bed. Ik heb heel slecht geslapen omdat naast ons een camper met aanhanger met quad stond opgesteld, afgedekt met. Landbouwplastic. Dat klapperde gigantisch met de wind, dus ramen dicht, maar dat was dan weer benauwd. Kortom; slechte nacht gehad.

We rijden via Perpignan naar Prades waar we dan ook dan echt de Pyreneeen inrijden. In Prades willen we een paar wasjes doen. Prima wasserijketen in Frankrijk waar we fan van zijn; Wash.me. Grote wasmachines met 20 kg trommels waar je je beddengoed en kleding goed samen kan wassen. inclusief benodigd ruim bemeten wasmiddel. Miriam houdt ervan! Lekker ruiken dat spul! Maar aangekomen in Prades zien we geen wasmachines staan, terwijl de website aangeeft bij de Carrefour dat ze er moeten staan. We rijden een paar rondjes en gaan dan maar gewoon door. Dan maar later de was doen!

De route die we rijden is werkelijk prachtig. We komen allemaal langs dorpjes in de bergen waarover we samen hebben gelezen in de boeken De Camino, Al het Blauw van de Hemel en het Bloemenmeisje. Ille sur Tet, Eus en Prades. We rijden met de camper niet door de dorpen aangezien we op de kaart hele kleine weggetjes zien en weer vastlopen op een weg zien we niet zitten.

Dan willen we stoppen bij een camperplaats bij Castell de la Bastida. Hier overnachten moet kunnen, maar we zijn er al best vroeg in de middag. Het is een plek met 2 oude kasteeltorens en voor de rest niet veel in de omgeving te beleven. Het is te vroeg in de middag zeggen we en rijden toch maar door even. Weer via een hele mooie route (dat kan ook niet anders hier in de Pyreneeën) komen we aan in Mont Louis, een bergdorp met een citadel.

Mont-Louis ligt in de Pyrénées-Orientales in de regio Occitanie. Het is een vestingstadje met een opleidingscentrum voor Franse Commando’s. De ommuring behoort tot de Werelderfgoedlijst Vestingwerken van Vauban, een bekende architect.

Het stadje is na De Vrede van de Pyreneeén in 1659 door Lodewijk XIV opgedragen om een vesting aan te leggen om zo het gebied tegen Spaanse aanvallen te beschermen. De Citadel is gebouwd aan 3 zijden ommuurd, aangezien de lage zijde aan de rivier de Tet ligt en deze voor aanvallen niet te doen was door de Spanjaarden. De citadel kan plaats bieden 2500 manschappen en 300 paarden en er was een ziekenhuis.

Geschiedenis veranderen we niks meer aan, maar wat veel belangrijker is: er is tegenwoordig ook een pizzeria!! Dus aangekomen in Mont-Louis, besluiten we om een pizzaatje te bestellen, nadat de aankomst in Mont-Louis weer een billenknijper was. De Garmin stuurt ons verkeerd naar de camperplaats en ik moet met de camper door de citadel-poorten. Dat gaat allemaal net en nadat we door het dorpje geslingerd hebben door smalle straatjes, moesten weer hetzelfde poortje door om bij de camperplaats te komen. Prima middag en avond gehad en heerlijk rustig geslapen.

Vanmorgen weer op pad voor weer een hele mooie rit door de Pyreneeën. Wat is de natuur hier overweldigend. Groende vergezichten met een 3 dimensionaal panorama in de verte met alleen maar bergen, bergen en bergen. Ook sneeuw ligt er nog op hoogte en we genieten enorm van de rit van vandaag. We stoppen nog een paar keer onderweg om echt op de hoogste punten van die dag wat foto’s te maken. We realiseren ons dat de foto’s niet overbrengen wat wij zien, maar het blijft fantastisch.

Nu staan we net vanmiddag in Les Cabannes, ook een bergdorpje, op camping du Pays de Beille. Mir wil heel graag de was doen en hier is een wasmachine. De camping is niet echt wat we normaal zouden kiezen, maar voor een nachtje prima te doen. We staan tussen de chalets van permanente bewoners en seizoenkampeerders. Het is een ratjetoe van rommel rondom de chalets, maar veilig voelen we ons hier wel. Ook staan we direct aan de rivier ‘L Ariége, waar we samen met Joepje nog even het water opzoeken. De hitte is hier inmiddels tot normale temperaturen gezakt en daarmee ook aangenamer. Er wordt onweer en regen verwacht deze middag en dat komt dan ook uit de lucht vallen op het moment dat we lekker buiten zitten. Naar binnen dus. Ook lekker!

Zojuist samen weer een nieuwe route gemaakt voor de komende dagen en we zien dat we weer slingerend naar boven gaan door de bergen! Nu alweer zin in!

30 Mei 2026: Camping Les Cerisiers, Compeyre en Camping Car Park Roquecourbe

30 mei 202630 mei 2026 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Wat was Camping Les Cerisiers in Compeyre een ware verademing om te verblijven na de stressvolle dag van paar dagen geleden. Na een hele mooie rit door de bergen van de NP Grand Causses komen we aan op deze camping.

Camping Gorges du Tarn les Cerisiers is een ecologische familiecamping in Aveyron, vlakbij Lozère en met directe toegang tot de Tarn (meer dan 300 m privéstrand direct voor de camping). Lid van het netwerk Via Natura, bieden zij een natuurvakantie in een beschermd gebied, in het hart van het Regionale Natuurpark van de Grands Causses. De camping heeft nieuw sanitair en vooral een heel vriendelijke bemanning aan boord. Receptie waar je verse broodjes kan bestellen voor de volgende ochtend.

We maken ons kamp op onder de bomen en lekkere schaduw valt ons (voorlopig) deel. Wat een heerlijke sfeer hangt hier en leuke buren uit Tilburg naast ons, met daartussen een klein sheltertentje van Hugo. Deze jongeman is met zijn motor op pad en knalt hier in de bergen van rondes van 300 km per dag. Pffff….in deze hitte! We raken een beetje aan de praat met elkaar en na een paar uur doen wij een dutje onder de bomen.

Aangezien wij gisteren onderweg geen supermarkt waren tegengekomen, moesten we vandaag echt boodschappen doen, want de koelkast was fabrieksnieuw, zoals je hem uit de verpakking haalt als je hem koopt; kats-leeg! Navraag bij de receptie leert dat op 3 kilometer afstand een klein lokaal supermarktje is, waar je wat lokale producten kunt kopen. Ik dus op mijn stepje richting La Casse, waar de supermarkt zou moeten zijn. De accu van de step was nog halfvol van eerdere rit, maar dat moet lukken. Langs de doorgaande weg sla ik af naar het dorp en moet na een brug over de Tarn opeens bergop naar het centrum van het dorp. Dat trekt het stepje dus niet en vraagt ook veel van de accu, dus dan maar lopen in die hitte. Rondje dorp gedaan en bij navraag blijkt dat dat winkeltje niet meer bestaat en dat ik nog een dorpje verder moet rijden, op 1500 meter. Oeps….ga ik dat redden? Toch maar doen, want de keuze omkomen van de honger of in ergste geval zeiknat van het zweet weer bij de camper komen is voor mij geen moeilijke; de koelkast moet vol!

Aangekomen bij het volgende dorp, zie ik een Epicerie Produite Locale. Ze verkopen van alles wat in potjes zit, maar nagenoeg geen verse groenten of vlees. Nu kan ik best een dag zonder vlees, maar we moeten toch ook wel lekker eten. Ik zoek de beste paprika, uien, courgette uit en zie nog in een koeling saucijsenworstjes voor op de BBQ, dus die neem ik ook mee. Die worstjes hebben alles gezien maar behalve de BBQ, maar zijn wel goed terecht gekomen. Kon ik ook nog niet eens pinnen, want pinapparaat deed het niet. Toevallig nog contant geld meegenomen, alsof ik het wist.

Op de terugweg zie ik dat mijn accu bijna leeg is, maar godzijdank gaat het heuvel afwaarts, dus zonder de accu te belasten rol ik lekker vooruit. Maar dit gaat wel echt hard en zie dat ik 28 kilometer per uur rijd op een step, met een Shrek-achtig figuur op die step naar beneden razen. Oei, toch maar bij remmen nu het stuurtje beetje begint te trillen door de snelheid…..gaat net goed en ik besluit toch maar de step in slakken-stand te zetten om in ieder geval heelhuids terug op camping te komen. Dat lukt.

Na de lunch horen we weer bekende stemmen naast onze camper…..Daar zijn onze schaduwen weer van de partij…Cor en Gea! Ongelofelijk, van deze mensen komen we nooit af! Nee, hoor! Hartstikke leuk en gezellig met die twee! We hebben inmiddels al een paar heel leuke dagen met elkaar doorgebracht en we hebben elkaar veel te vertellen. Maar vooral ook heel veel lachsalvo’s over en met elkaar. Maar daar zijn ze dus weer.

Zij kiezen met hun camper werkelijk het mooiste plekje van de camping uit en zetten ook de mooiste camper van de camping op die plek. Als we deze plek eerder hadden gezien, dan hadden wij ook deze gekozen. Zij kijken van onder hun luifel de hele meanderende Tarn af, met op de oevers multigroene bomen, hangende takken over de Tarn. Wat een uitzicht. Miriam heeft echt nog geen lelijke plek uitgezocht deze vakantie en ook Cor en Gea kunnen er nu over meepraten.

Einde van de middag hebben we gezellig nog geborreld en daarna hebben Cor en Gea nog gezwommen in de Tarn. De volgende ochtend gaan wij door en nemen afscheid. Voorlopig denken we. Of we komen elkaar nog onderweg ergens tegen of een keer in Nederland. Ze willen zelfs wel oppassen op Joep als we een keer oppas nodig hebben. Top van ze! Maar waar Joep gaat, gaan wij! Nooit zonder Joep, dat is ons wel duidelijk tijdens deze reis. Wat gaat dat ventje goed om met de camper en elke dag een andere tuin waar ie in staat.

Na afscheid rijden we meteen weer de bergen in was het echt een reisdag zonder teveel te stoppen. Het is bloedheet en in de zon lopen met deze temperaturen is voor ons geen pretje, laat staan voor Joep. We rijden daarom maar een paar uur door totdat we het zat zijn. En dat zijn we ongeveer om 13.30 uur. We stoppen op een hele mooie Camping Car Park in Roquecourbe. Een mooi klein dorpje met in het Departement Tarn, regio Occitanie. Het dorpje lig vlakbij Castres op zo’n 10 kilometer afstand. We zetten de camper neer en hebben weer wat gewandeld langs de Agout, een zijtak van de Tarn. Einde van de middag krijgen we buren. Een Franse camper met 2 echtparen erin. De hele rest van de dag hebben die 4 naar ons geloert, gekeken, over ons gesproken en wat nog meer. Heel irritant. Door de warmte doen we niks en schuilen we waar schaduw is. Prima avond en nacht gehad en vanmorgen op tijd wakker en weer doorgereden.

We komen steeds dichter bij de Franse Pyreneeen en de route is weer heel gevarieerd. We rijden door echt typische franse dorpjes, met die verweerde reclameborden boven de winkels en restaurants. We vinden het super om door de dorpjes te rijden en de verscheidenheid van de dorpjes te ervaren. Ook op deze zaterdagochtend zien we weinig mensen op straat. Totdat we opeens een grotere plaats Saint Chinian binnen rijden en daar een heel toeristisch karakter met veel horeca, terrasjes, winkels en drukte op straat. Vervolgens rijden we weer door groene bergwanden en slingeren we door landbouw- en wijngebieden om vervolgens weer door een armoedig dorpje te rijden. De Garmin leidt ons om Narbonne heen en we zoeken een wijnboerderij uit om de nacht door te brengen. Dit was een slechte keuze, aangezien het een vervallen, vieze en onverzorgde bende was. We draaien om en rijden nog even door om een andere plek te vinden om 10 kilometer afstand.

Deze plek had ik gevonden en het is een camperplaats aan een groot meer. In Peyriac-de-Mer ligt deze sobere camperplaats, maar wel met een mooie omgeving. De camperplaats ligt aan de Saline de Peyriac-de-Mer. Het is een natuurreservaat en lijkt op oester-kweekvijvers. Met vlonders loop je over het water een route, die Joep en ik toen het weer te warm werd voor de kleine veldheer niet afgemaakt hebben. Wij lopen terug naar de camper, want met 30 graden in de volle zon, boven het water, dat vinden de beide mannen niet fijn. Miriam wilde in haar eentje verder lopen en wilde nog een mini-alpje bedwingen. Ze heeft niks bij haar. Geen voeding, geen water, maar toch eigenwijs zijn en ons achterlaten om zelf verder te gaan. Het heeft geen zin om er tegenin te gaan, dus laat maar gaan. We stikken het af in de camper, want buiten zitten heeft ook geen zin. We staan in de zon, zonder schaduw. De Maxxfan staat op volle toeren te draaien om binnen een beetje terug te koelen. Na ruim 45 minuten komt Miriam zeiknat van het zweet weer aanlopen. Ze had de berg beklommen, maar het was te warm om door te gaan…Joh, zeg ik nog, maar heeft geen zin….

Nu zijn we samen binnen en relaxen en lezen in onze boeken en schrijf ik ons blog. Gezellig is het weer, maar morgen gaan we echt de bergen in en is het hopelijk een stuk koeler in de bergen. Want dit is niet te doen voor ons, lagelanders. Ik verheug mij nu al op onze wintertrip…

Morgen de Pyreneeen in, wel veel zin in! We komen langs allemaal dorpjes in de route die ook in onze laatst gelezen boeken zijn genoemd. Dus dat maakt het toch weer iets leuker om te bekijken hoe het beschreven is in die boeken en hoe we het zelf ervaren. Nu even weer een biertje eerst!

26 Mei 2026: Camping Vagabond in Florac-Trois Riviéres

26 mei 202626 mei 2026 / martin&miriam / 2 reacties

We rijden vroeg in de ochtend weg van de wijnboerderij voor onze volgende etappe. We gaan richting Alés, Le Grand Combe om zo dwars door het Parc National de Cevennes te rijden naar onze volgende stop. We zijn allebei nog een beetje brak en hebben geen zin om een lange dag in de het camper te rijden. De route door het park is een ander landschap dan dat we de vorige dagen hebben gezien, maar ook deze route is weer prachtig om te rijden. Om ons heen alleen maar muren van groen door alle bergen om ons heen. Rotsblokken die over de weg hangen en glooiende wegen met verrassend goed asfalt.

Miriam zoekt inmiddels tussendoor naar een overnachtingsplek en we komen rond het middaguur aan in Florac-Tres Riviéres, een klein dorpje in het NP de Cevennes, departement Lôzere, gelegen midden in een kruispunt van 3 rivieren, Le Tarnon, La Mimente en de Tarn. Het dorpje heeft circa 2000 inwoners en voor het formaat dorpje best veel winkeltjes, restaurantjes en leuke terrasjes. Niet dat wij daar de vloer plat lopen, maar wel leuk om er doorheen te slenteren.

Maar goed; we besluiten om de camping Le Vagabond te bezoeken en bij binnenkomst worden we allerhartelijkst ontvangen door de eigenaar. Als hij op ons af komt lopen zeggen Miriam en ik tegelijk: “Hey, daar komt Jan van den Berg aanlopen”. Jan was mijn leraar op de basisschool Laetare in Lelystad en ik kwam daar ook altijd privé over de vloer om destijds op zijn kinderen te passen als babysitter. Deze man leek op Jan, bewoog als Jan, had de ogen van Jan, had dezelfde baardje als Jan, kortom; het was de ultieme dubbelganger. Maar deze “Jan” was zeer blije man. Hij opende 6 maanden per jaar de camping, om vervolgens daarna 6 maanden in Thailand te wonen. Het zeer vriendelijke en klantgerichte echtpaar runt de camping met zijn tweetjes en hadden van deze camping een super relaxte sfeer neergezet, waardoor we allebei meteen toen we geïnstalleerd waren tegen elkaar zeiden wat voor goede vibes deze plek had. Meteen achter de camping kwamen de 2 rivieren Le Tarnon en La Mimente samen op een woelig kruispunt, dat zich prima leent om er te zwemmen. Wat een wereldplek is dit zeg! De plekken bieden zon en schaduw, het sanitair is sober, maar reteschoon (mooie woordspeling Rete in relatie met het sanitair…maar dit terzijde). Ook een gezellige wifi-punt waar je op lekkere banken kon zitten, boekje lezen, drankje pakken en waar de hele dag mensen zaten om even te kletsen. Hier kunnen we het wel een paar dagen volhouden. Topplek met dito sfeer!

De dag gaat lekker voorbij met lezen, beetje pootje baden in de rivier en lekker laven. De volgende ochtend wil ik na het rondje met Joep even op onderzoek uit in het dorpje Florac om te kijken of ik broodjes kan scoren. Het is 1e pinksterdag dus alles gesloten. Met het stepje even een rond je gemaakt naar de supermarkt maar deze ook dicht. Bij terugkomst bij de camper zie ik opeens een mailtje binnenkomen van Cor en Gea, het huisartsen-setje uut Grunning. Ze vertrekken vanuit hun laatste camping en geven aan dat ze eraan denken om richting Florac te gaan in de Cevennen…huh?? Ze weten niet waar wij naartoe gegaan zijn en noemen nu precies te dorpje waar wij nu zitten. Dus ik antwoord dat wij daar op dat moment zijn op een erg leuke camping. Hilariteit door het toeval, maar ze komen dus onze kant op. Of ik nog even kan reserveren voor ze. Vanzelfsprekend meteen naar “Jan” gelopen, die we dan toch maar “Jean” noemen om in Franse sfeer te blijven. Er was nog 1 plekje beschikbaar en die dan maar vastgelegd voor ze. Echter later op de dag, toen ze er nog niet waren, zie ik dat de boomtak-stompen best wel in de weg zitten op die plek en dat Cor met zijn mooie Hymer camper nooit die draai op de plek kan maken. Ik deel die zorgen met Jean en hij snapt wat ik bedoel. Aandoenlijk om te zien hoe hij dan meteen naar de planning loopt en begint te schuiven met plekken. Omdat er een camper nog niet was, die gereserveerd had, maar een kleinere camper had dan Cor, heeft hij die plekken omgeruild. Kwam erg goed uit, want nu stonden we bijna naast elkaar en alleen nog maar een andere camper uit Nederland tussen ons in. Ook erg leuke mensen, waar we inmiddels al een paar gezellige dagen mee hadden gehad. Broer en zus die allebei hun partners hadden verloren in de afgelopen jaren en besloten om dan maar samen te reizen met de camper. Prachtig! 82 en 77 jaar oud en nog gewoon touren door Europa. Ik teken ervoor!

Als we omstreeks 15.30 uur Cor en Gea de camping op zien komen, is het meteen weer zoals in Die. Gezellige gesprekken over alles en nog wat en samen naar de rivier om daar even de boel te bekijken.

In de avond maken we een gezamenlijke maaltijd. Cor en Gea maken heerlijke salade met Meloen en Feta en Miriam maakt een soort bladerdeeg-gerecht met een mix van verse groenten, knoflook, franse kaas afgetopt boven op het oventaartje en smullen maar. Als toetje hadden we lekker een aardbei-taartje die ik eerder die dag had gehaald bij de bakker die wel 2e pinksterdag open was. Dus topavond gewoon!

Het is een drukte van jewelste op de kleine, gezellige camping. De Fransen zijn al bezig om spullen in te pakken om de dag na pinksteren, vandaag dus, te vertrekken. Het is een grote exodus van vertrekkende campinggasten. De wandelaars met hun kleine tentjes pakken de boel weer in en lopen vol bepakt de camping af richting een volgende bestemming. Campers worden weer ingepakt en iedereen neemt met een “bon voyage” afscheid van elkaar. Er komen lege plekken en wij besluiten om nog een dagje te blijven. Cor en Gea blijven tenminste ook nog een dag en misschien nog wel langer. Ook zij geven aan dat ze dit wel een heel prettige, typisch Franse camping vinden.

Vandaag zijn we van plan samen met Joep naar het dorpje Florac te wandelen om nog wat boodschappen te doen. Aangezien de stoepen…oh ja sorry…ben in Frankrijk…trottoirs nogal heet zijn door het hete zomers weer, nemen we Joep in de wandelwagen mee, zodat ie tussendoor even kan afkoelen als zijn pootjes beginnen te dampen. De vuurdoop met de wandelwagen…hoe heeft het zover kunnen komen, vraag ik mij af. Miriam heeft dit vervoersmiddel bedacht voor Joep, zodat wij de dorpjes kunnen bezoeken en eventueel een terrasje kunnen pakken. Joep kan dan in de wagen liggen en ligt beschut zodat hij minder prikkels heeft van zijn omgeving. Want een onrustig hondje dat blaft tegen alles wat beweegt, worden wij niet vrolijk van. We gaan het zien hoe de vuurdoop gaat zijn.

De rest van de dag heerlijk aan de rivier in de zon en vanavond de boel weer inpakken voor de volgende etappe.

23 mei 2026: Domaine de Belle-Feuille in Vénéjan, Departement Gard

23 mei 202623 mei 2026 / martin&miriam / 2 reacties

De afgelopen dagen hebben we heerlijk in alle rust vertoefd in Mévouillon, hoog in de bergen. Dat was wel een goede keuze, aangezien het hier inmiddels bloedworst-heet is geworden. In de bergen scheelt het een 5 graden koeler en die waren zeer welkom kan ik jullie melden. We doen dan ook niet meer dan een paar kleine wandelingen en lezen voornamelijk in onze boeken onder de luifel, inclusief schaduwdoek.

Miriam heeft de ban van het lezen gevonden en leest in de afgelopen maanden meer dan in alle voorgaande jaren. Nu heeft mijn liefste een concentratieboog als een amoebe zonder water en is dus afgeleid door welk vliegend beest dan ook. Kan ook een vliegtuig zijn… Zelf ben ik ook niet zo’n plezierlezer, maar heb nu ook al een paar boeken verslonden. Van luchtige kost zoals wat sportbiografieën tot wat minder luchtige boekwerken als “al het blauw van de hemel” en “de Camino”.

Deze afgelopen dagen lenen zich er ook voor en ondanks dat het heet is, genieten we enorm van ons uitzicht op de bergen, het mooie weer en het relaxte leven met op zijn tijd een drankje en hapje.

Ook hier is het inmiddels het pinksterweekend voor de fransen en loopt de Camping Naturale ineens helemaal vol. We voelen ons niet op onze plek meer hier. Enerzijds door de soort en omvang van onze camper ten opzichte van de adventure buscampers of wat er voor door moet gaan. Zelfgebouwde of omgebouwde bestelbusjes met weinig comfort. De mensen kijken ons dan ook niet begrijpend aan waarom wij voor onze soort camper hebben gekozen. Totdat ze mij zien. Dan begrijpen ze het. Ik ben dus niet de bergbeklimmer, zonder vet op het bot, een verwilderd kapsel en baard, Birkenstock sandalen en etende uit een astronautenvoedsel-pakketje. Nee, ik met het overtollig buikvet om mijn navel, buikvet op de Cadac BBQ, biertje of twee achter de mik, lieftallige met een bel wijn naast mij, op comfortabele stoelen en in de avond satellietschotel op het dak en voetbal kijken op 1 van de 2 tv schermen in ons huis op wielen. Twee totaal afwijkende werelden op 1 terrein. We besluiten om weg te gaan en vertrekken vanmorgen om met een nieuwe route te beginnen.

We kiezen ervoor om niet af te zakken naar de Cote ‘d Azur, maar via de Vaucluse bovenlangs Montpellier te rijden. Richting Parc National des Cevennes, Parc Regional Grand Causses en Haute Lanquedoc. Maar eerst op de route nog even de LPG tanks aftanken aangezien we denken dat het LPG mirakel opgelost is. De LPG installatie draait nu opeens op de onwillige reserve LPG tank en blijkt na het tanken toch nog vol te zitten. Wel heb ik een resetknop ingedrukt en klaarblijkelijk was het toen opgelost. Getankt voor € 3,52 in 3 dagen gasgebruik in de camper. Goedkoper dan op stroom staan op de camping. We gaan weer verder en we vergissen ons in het volgen van de route of de Garmin heeft herberekend op een manier dat we weer terug komen op een punt net na het begin van vanmorgen toen we begonnen. Een klein uurtje tijd verloren, maar wat is tijd als je geen bestemming hebt en de omgeving zo vreselijk mooi is als hier in de Drôme Rhone-Alpes.

Na anderhalf uur rijden komen we langs een Boulangerie en willen wat brood scoren. Miriam gaat naar binnen, terwijl ik even met Joep een rondje loop. Als Miriam terug komt, begint ze meteen met: “ ik had sjans met de bakker”. Nu snap ik dat wel, aangezien die vrolijke olijkerd van mij er guitig uitzag vanmorgen met haar flamboyante zomerjurk om haar lijf. Helemaal in de gloria vertelt ze dat ze dat de bakker zo lief tegen haar deed en zichzelf voorstelde aan haar. Miriam stelde zich ook netjes voor met “jaime apelle Miriam, et toi? Tom heette de beste man en maakte een praatje met mijn lief. Toen we op de parkeerplaats onze broodjes opaten, bedachten wij dat we voor onderweg nog wel 2 van die broodjes mee wilde hebben. Croissant de Amendes waren het. Bladerdeegbroodje met amandelen, amandelspijs en poedersuiker. “ik ga ze wel halen” riep ik tegen Mir en liep de bakkerij binnen en zag hem staan. Alles wat ik niet heb, stond daar in alle mannelijkheid. Niet ge-intimideerd loop ik op hem af en roep: Quelle e Tom? Hij schrikt en loopt wat bedeesd richting mij. Ik zeg: Tu e inspiré de avances mon ami?? Dit met een big smile natuurlijk! “Aaaah, avec Miriam?” Zegt ie en we hebben een erg leuke interactie, waarover ook zijn collega’s erg moesten lachen. Maar de broodjes in de pocket!

Onderweg rijden we weer door de prachtige natuur. Alleen het steeds stoppen om Miriam haar camera op statief te plaatsen, diafragma instellen en belichting van camera instellen kost veel tijd. Maar prachtige foto’s maakt ze weer.

Het is zo heet in de camper, dat we besluiten om snel een plek te zoeken in de buurt voor de komende overnachting. Het blijft heel heet de komende dagen. Miriam vind een wijn-boerderij met goede reviews op P4N. Overnachten gratis, maar het wordt erg gewaardeerd als je wat koopt bij deze druivenkwekerij. Nou; dat is een niet onmogelijke gedachte in ons geval.

Als we aankomen is er niemand op het terrein en parkeren we onze camper maar gewoon ergens op een parkeerplaats. Na een tijdje komt een zeer vrolijke en vriendelijk dame op ons aflopen en verwelkomt ons erg hartelijk. Ze wijst ons de weg, maar dan niet op een spirituele manier, naar onze mooie camperplek.

Mogen we onze luifel uitdoen? Pas de problem, zegt ze! Mogen we ook het schaduwdoek aan de luifel monteren? Pas de problem, zegt ze! Hier doen ze dus duidelijk niet moeilijk. Top! Veronique, zo heet de vriendelijke dame, maakt duidelijk dat er later in de middag een gratis wine-tasting is en dat we meer dan welkom zijn. Ze heeft duidelijk mensenkennis!

Echter; we doen eerst in alle rust een middagdutje tot opeens een hollandse stem achter ons roept: “ze zijn nog niet open” doelende op de dichte wijnwinkel. Ik veeg het speeksel vanuit mijn mondhoeken in alle schrik en Miriam slaat alle vliegen boven haar mond weg, aangezien zij met open mond in coma was geraakt. We vermannen ons en gaan een dialoog aan met dit Hollandse koppel, iets ouder dan ons. De dame komt op ons af en we hebben een zeer gezellig gesprek, terwijl haar partner op afstand voor de deur van de winkel ging zitten. Zelfs na het aanbieden van een wijntje/biertje aan dit koppel, zag je haar enorm in de verleiding komen, terwijl haar partner duidelijk geen zin had in persoonlijke interactie. Wij denken dat dit een koppel 2e leg is en elkaar nog niet zo lang in de armen hebben gesloten. Wij denken zelfs dat onder het dekbed nog nooit een stiekem scheetje heeft geklonken of geroken…zo iets! Maar zij was erg gezellig en we besloten dan ook om samen de wijnproeverij te doen en dat was dan ook erg gezellig. Ook hier niks teruggooien in de spuugemmer, dus na 8 wijntjes zat de stemming er goed in; zat! Veronique, de lieve dame van de wijnboerderij deed de proeverij ook erg leuk en ook de winkel was zeer sfeervol en vol met mooie wijnen, mooie cadeau-pakketjes met wijn, olijfolie, siropen om toe te voegen aan bepaalde (dessert)wijnen, paté’s, tappenades en nog meer lekker spul.

Waar Miriam en ik maar 25 meter hoefden te lopen naar de camper met onze 2 rode wijnen, 2 witte dessertwijnen, 2 rosé dessertwijnen, fles olijfolie en een flesje speciaal siroop voor in de rode wijn, moest het andere koppel met 2 5 liter dozen wijn nog op het fietsje kacheltje lam naar de camping fietsen. Het was weer een topmiddag!

We maken ons op voor de avond lekker onder de luifel en doezelen weer wat weg door de heerlijke wijnen en het leuke proeverijtje, gemaakt door Veronique!

Morgen besluiten we weer om door te gaan aangezien het morgen weer een dag van meer dan 35 graden zal zijn. En dat in de palle zon, dat vinden wij niet echt wat. We zoeken dus weer wat meer bosrijke omgeving voor de komende dagen. Komt goed!

Oh ja….mocht je in de buurt komen van Vénéjan met de camper of caravan, dan is bezoek aan dit Domaine de Belle-Feuille echt een aanrader. Vraag naar Veronique…kost even wat, maar dan heb je ook wat!

Camperjoy: Over reizen met een camper…

Reisblog Martin, Miriam & Joep Lammertink

Auteur: martin&miriam