9 November 2026: La Torre d’ en Domenec & uitvaart bijwonen in Almenara

9 november 20269 november 2026 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

De afgelopen dagen op de camping waren heerlijk relaxed en leuke mensen ontmoet, maar gisteren weer gewoon verder op pad. Wij voelen ons het lekkerst als we onderweg zijn. Prima een paar dagen op de camping, maar onderweg en iedere dag een andere plek vinden wij helemaal fijn. We rijden weg van de camping en moeten eerst nog even langs een vervelend smal en steil weggetje van ongeveer 2 km. Het doet ons denken aan de weg naar Quinta de Odelouca in Portugal, waar we ook doodsangsten uitstaan als we de camping toen moesten bereiken. Hier niet anders, maar het gaat uiteindelijk weer prima.

Het enige vlakke stuk van smalle weg over de drooggevallen rivier

We rijden gisteren maar een anderhalf uur voordat we aankomen op de plek die Miriam had uitgezocht voor een nachtje. La Torre d’ en Domenec heeft een eigen camperplaats, gefaciliteerd vanuit de gemeente. Alles prima voor elkaar, maar zeker niet de mooiste plek. Opvallend is dat we het overal landinwaarts zo vreselijk rustig vinden met campers en op de camperplaatsen. We komen nagenoeg geen Nederlandse camperaars tegen in de binnenlanden, maar hier komen we aan en staat de camperplaats vol met 7 campers. Nog niet eerder meegemaakt. Er gaat een buscamper net weg en wij rijden zo zijn plekje op, tussen 2 campers in. Mir en ik installeren ons en lopen met Joep een ronde door het achterliggende parkje. Dit parkje loopt verrassend heuvelafwaarts door een bosgebiedje en we zien beneden de sportvelden liggen. Zover gaan we niet en lopen via een andere route terug naar de camper. Het dorpje in lopen biedt geen plezier van wat je daar ziet. Oude vervallen huisjes, beetje ghetto gevoel, vooral tijdens het laatste rondje met Joep in het donker door de straatjes.

De avond lekker voetbal gekeken (nou ja…lekker!! Heerenveen uit, altijd lastig!) en heerlijk samen gegeten, gerelaxed in de camper en een fijne rustige nacht gehad. Vanmorgen alles weer opgeruimd en we gaan voor de kortste etappe in ons camperbestaan. Mir had weer een plek uitgezocht op een afstand van 6 kilometer van onze plek. Goedkope brandstof-dag. We draaien de weg op en komen bij de afslag voor het dorpje op 6 kilometer. De motor is nog niet warm en we zien een waarschuwingsbord voor auto’s zwaarder dan 3.5 ton en korter dan 10 meter. We beginnen er niet aan en rijden door. Ik moet ook nog tanken en we rijden de hoofdweg op de regio door en na het tanken willen we een plek vinden. Voor 13.00 uur moeten we die plek gevonden hebben, want we willen graag de uitvaart zien van mijn peettante Tonny, die vandaag begraven wordt. Normaliter zou ik erheen zijn gegaan, maar nu we in Spanje zijn gaat dat niet lukken. De Streamingdienst gaan we nu bekijken. Het lukt om 12.30 uur een camperplaats te vinden aan de kust. Miriam had een plek gevonden in Almenara, een voor ons totaal onbekend kustplaatsje. De reviews van de camperplaats zijn allemaal lovend, maar je moet wel zelfvoorzienend zijn. Dat zijn we!

Als we aankomen zien we op 50 meter van het strand een soort van parkeerplaats liggen waar we mogen staan. Er staan een paar campers uit verschillende landen en we voelen ons prima op ons gemak op deze plek. Miriam gaat nog vlug even wat boodschappen doen, want de mini-supermarkt zit om de hoek op nog geen 250 meter. We zijn op tijd om de dienst bij te wonen van mijn lieve tante Tonny. Dan komen er opeens berichtjes bij mij binnen van mijn nichten uit Canada. De weblink werkt niet om de dienst bij te wonen, die inmiddels net staat te beginnen. Oei, alles wat we proberen, mijn nichten krijgen de verbinding niet operationeel. Dan doen we het maar via facetime via onze telefoon die vervolgens op onze iPad gericht staat, zodat ze toch de dienst voor 80% mee kunnen maken. Na de dienst praten we nog even gezellig met Diane en Janet over onze reis en de dienst van Tonny zojuist. Tante Tonny was de jongste tante van mij en ook de laatste die ons verlaten heeft vanuit de ooms en tantes vanuit mijn moeders kant. Ik kwam er nog wel 2x per jaar altijd even langs om even met Tonny te praten. Hoe waardevol was dan ook dat één van de laatste keren dat Miriam erbij was, ook de Canadese nichten erbij waren. Zelf zijn Miriam en ik daarna ook nog even bij haar geweest toen we met de camper in Holten stonden. Mooie herinneringen aan mijn peettante en peetoom Jan, haar man. Altijd gezellig en altijd heel veel lachen. Positieve mensen en hadden een hoog humorgehalte.

Na deze dienst gaan Miriam en ik nog even op de verlaten boulevard lopen van dit stadje. Het is totaal niet toeristisch en we denken dat alleen Spanjaarden hier een vakantiewoning hebben. Er is geen hoogbouw, geen vakantiepark, geen souvenirwinkeltje te vinden hier op deze plek. Waarschijnlijk vinden we daarom het zo’n leuke plek, terwijl we normaal de kust altijd vermijden. We hebben een prima wandeling langs de kust, kleine traditionele Spaanse huisjes direct aan zee en hebben gelopen via de straatjes achter de boulevard terug naar de camper.

Mir gaat op een bankje aan zee zitten lezen en ik schrijf mijn blog. Dan belt Miriam en vraagt of ik even het vlees uit de vriezer wil halen. Vlees eruit halen doe ik graag. Maar tot mijn schrik zie ik dat alles in de vriezer niet bevroren is. Het deurtje van de vriezer is een palletje afgebroken en daardoor sluit het deurtje niet meer. Balen! Er liggen verse zakken pastasaus in, wat hamburgers, kip en nog wat in de vriezer. Of alles weggooien morgen of een bacchanaal aan vlees eten vanavond met spagetti erbij…..

Morgen dus maar op zoek naar een camperdealer in de buurt voor een nieuw vriezerdeurtje. Chat GPT helpt mij weer op weg met het juiste artikelnummer te vinden en een dealer die mogelijk zo’n deurtje op voorraad heeft. Ja, hoor! Hij maakt zelf nog even een mailtje voor mij om de dealer te vragen of hij het op voorraad heeft of wanneer hij het kan leveren. In het Spaans ook nog! Even op antwoord wachten en dan morgenvroeg erheen. Het ligt op de route die we willen gaan rijden. Zoals we er nu over denken morgen even dan deurtje halen, boodschappen voor een paar dagen en dan richting Jarafuel. Daar hebben wij vorig jaar ook heerlijk gestaan bij een Nederlands stel die daar een heerlijke camperplaats hebben. Op loopafstand van Jarafuel. Net even mailtje gestuurd of ze plek hebben. We zullen zien!

5-8 November 2026: Ciudad del Ciclismo in Cervera del Maestre, Castellón

7 november 20267 november 2026 / martin&miriam / 2 reacties

De afgelopen dagen hebben we heel relaxed doorgebracht op de camperplaats in Morella. Deze plek hebben wij nu voor de tweede keer bezocht en nu het een Camper Car Park is geworden, vinden wij het helemaal top hier. Vorig jaar toen we hier stonden was de camperplaats nog van de gemeente en stond het hier helemaal vol aan het einde van de middag. De camperplaats was toen nog gratis. Nu, exact een jaar later kost deze camperplaats 12,00 per 24 uur. Daarvoor heb je een prima plek met mooi uitzicht, inclusief elektra aansluiting. Ook is de serviceplaats prima in orde met de zo herkenbare servicezuil van Camper Car Park. Dit jaar staat er nagenoeg niemand. We staan met 4 campers, terwijl er ruim 30 kunnen staan. Lekker rustige nachten gehad. Alhoewel; vannacht ging het enorm tekeer met slagregens op ons dak en niet zo’n klein beetje ook.

Vanmorgen klaarde het even weer op toen we de boel weer aan het inpakken waren. We gaan weer door naar een andere omgeving. Ik wil graag de bergen zoveel mogelijk uit in verband met het sneeuwrisico op hoogte. Langs de wegen staan allemaal rood-witte stokken en het zijn geen blindengeleidenstokken, maar sneeuw-markeringen om de weg goed aan te kunnen geven. Nou…aangezien de temperaturen in de nacht onder de 4 graden zijn en veel neerslag is, heb ik geen zin om af te dalen in een pak sneeuw. Wegwezen hier!

We vertrekken over N232 richting Vinarós aan de kust, om daar af te buigen naar Benicarló, waar we de koelkast weer gaan vullen met proviand en ander drankgelag. Ik loop met Joep een rondje rondom de supermarkt totdat we opeens een winkelkar helemaal zelfstandig zagen rijden met een hele vracht boodschappen erop. Toen het karretje voorbij was, zagen we Miriam erachter lopen. We konden haar echt niet zien. Maar dit was geen Lidl, dit was Big! Hiermee komen we de komende dagen wel door…met heel de camping!

Na de boodschappen is het nog een uurtje rijden naar de door ons uitgekozen camping, midden in de natuur. Wel met een leuk dorpje op loopafstand, maar wij staan op een camping, speciaal voor mountainbikers en wielrenners. Met onze opvouwbare Chinese elektrische fiets zijn wij hier de lachertjes van de camping, maar dat kan ons helemaal niks schelen. We willen een paar dagen op een camping staan, waar we even de was weer kunnen doen, even een grotere plek, waar we ons hekkie kunnen plaatsen zodat Joep ook meer alleen buiten kan ravotten ipv aan een lijn.

We volgen de navigatie richting de camping en rijden weer een berg op naar een klein dorpje, Cervera del Maestre, dat pal boven op een berg ligt. Dan worden we geacht om links af te slaan in het dorp en kijken het weggetje in waar hij ons naar toe stuurt. No way, zeggen we allebei en rijden nog even door. Omkeren dus en we rijden het dorp weer uit. Na een 1500 meter zien we een weg rechts van ons en daar zien we ook het bord van de camping. We slaan af en rijden een éénbaans-weggetje in en moeten deze weg 2000 meter volgen. Ook een uitdagende weg met steile hellingen, een drooggevallen rivier oversteken en weer steil naar boven. We rijden door de olijfboomgaarden omhoog en komen aan bij Camping Cuidad del Ciclismo. Een totaal nieuwe camping, helemaal ingericht voor MTB-ers en wielrenners. Het is een groot domein met een eigen MTB parcours van ruim 6 km en heeft daarnaast een scala aan prachtige wielren-routes in de regio. Hier is nagenoeg geen verkeer op de wegen dus een mega-veilig gebied voor wielrenners die buiten de poort willen rijden. Hector, de eigenaar van de camping, ontvangt ons zeer hartelijk en begroet ons in het Engels. Na de uitleg waar alles is en wat je hier kunt doen op en direct in de omgeving, zoeken we een plek uit. Mooie ruime plekken en mogelijkheid om bij je camper water te pakken en af te voeren, plus een buiten afwasplaats direct naast de camper. Ideaal!

De voorzieningen zijn hier helemaal top. Zwembad, bar-restaurantje, voetbalveld, sanitairgebouw, wasmachines en drogers. Kortom; hier houden we het wel een paar dagen uit. We hebben nog geen plannen wat we hierna gaan doen.

Na een heerlijke eerste nachtrust op deze plek, staan wij vrijdagochtend op met een stralende zon in een strakblauwe lucht en loop ik mijn eerste ronde met Joep tussen de olijfbomen. Op nog geen 1000 meter zien we het dorpje Cervera del Maestre.

Joep heeft het helemaal naar zijn zin hier en ook wij gedijen goed in dit soort omgeving. Gisteren overwogen we nog om een camping aan de kust te zoeken, maar het trekt ons echt niet. Nu zitten we ongeveer 10 km uit de kust landinwaarts en in een totaal andere wereld. Na de wandeling even een ontbijtje en dan lekker onder de douche van de camping. Miriam ging eerst en kwam niet enthousiast terug. Direct voor het sanitairgebouw zitten ongeveer 10 mannen op het terras een koffietje te doen. Maar dit is zo dichtbij de ingang van de damesafdeling, dat wanneer je op toilet of onder de douche een gasbel laat ontsnappen (uit welke opening dan ook…;-) ), dan horen de mannen het, gezien de holle accoustiek van de ruimte. Neem daarnaast de kleine hokjes waarin je je moet ontkleden, met maar 1 haakje aan de muur, dan weet je; dit wordt gehannes!

En van hannessen houdt deze koddige dikkerd niet en dus besluit ik lekker te douchen in onze eigen camper. Genoeg ruimte, warm water, alle kleding in de buurt en super om ook niet die 1000 meter te moeten lopen naar het sanitairgebouw. Want dat is nogal een wandeling, kan ik inmiddels zeggen. Je komt badend in het zweet terug bij je camper als je gedoucht hebt daar. En zo kom je dan toch een paar negatieve dingetjes tegen op een toch hele fraaie camping. Voordeel is dat de plekken lekker ruim zijn waarop je staat. Er is water en elektra direct op de plek en je kunt lekker buiten de afwas doen. In de avond doe ik dan dan ook met een zaklantaarn in mijn mond, want de plek is onverlicht. Dat wil zeggen; er hangen lampen, maar ze doen het (nog) niet.

We hebben deze dag niets gepland om te doen, maar we willen lekker een beetje lezen en andere kleine werkzaamheden in en rondom de camper. Maar er werd wat anders van mij verwacht. Boodschappen doen in het dorp. Lopend of fietsend. Jullie kennen mij; ik koos voor de laatste. Of dat nou een goede keuze was? Nee, dus! Wat een steile wegen naar het en in het dorpje. Ik kan stellen dat ik 50% gelopen heb en 50% gefietst. Het elektromotortje kreeg mij niet omhoog gehezen en de remschijven gloeien op door het vele remmen. Maar uiteindelijk kom ik aan in het dorpje en rijd daar richting het centrale pleintje. Het dorp is niet echt wat bijzonders, maar wel goede vibe hangt er.

De mensen groeten mij en aangekomen bij de bakker een erg vriendelijke bakkersvrouw aan de toonbank. Ik praat wat met haar in het half Engels en Spaans en we begrijpen elkaar. Nu weer terug naar de camping. Maar 50% lopen, werd 65% lopen. Tjonge, wat een steile weggetjes. Aangekomen thuis bij de camper, lunchen we gezellig samen en doen we beiden ons ding afzonderlijk van elkaar. Miriam leest een boek in de zon en heeft heel veel last van veel vliegen. Ik zit aan de andere kant van de camper in de schaduw en heb geen last van vliegen. Lekker koptelefoontje op en podcastje en concertje luisteren. En vervolgens in een diepe coma vallen. Einde van de middag doen we nog wat taken rondom de camper en lopen we samen met Joep een grotere ronde. Wat een mooi gebied en waanzinnige uitzichten hier vlakbij de camping. Tijdens het lopen hebben we het nog over wat plannen voor de toekomst of niet. Tijd voor een borrel. Buiten koelt het enorm af en we besluiten om binnen lekker een borreltje te pakken en de avond voor te bereiden. Was weer een heerlijke dag. We besluiten om hier nog een paar dagen te blijven, want het is werkelijk een heerlijke plek om te zijn. Morgen maar eens bij de bar-restaurant van de camping een ontbijtje scoren. De menukaart ziet er goed uit en leuk plekje om te zitten.

Vandaag was ook een hele fijne dag hier op deze camping. Miriam is het beddengoed aan het wassen, zodat we morgen weer helemaal alles schoon in de kast en schoon beddengoed op de bedden hebben. De planning is morgen weer verder te reizen. Beiden vinden een paar dagen camping wel lekker, maar na 2 dagen begint het bij ons beiden weer te kriebelen om verder te gaan. Onderweg zijn en zien waar we terecht komen vinden we top. Na de eerste ronde met Joep weer lekker buiten in de zon voor de camper vertoeven en ga ik einde van de ochtend toch even een brunch doen bij de bar-restaurant. Miriam wil niet mee, die is op stoom om de camper te kuisen en de was te doen. De Brunch was prima te doen tussen alle Spanjaarden hier bij de Bar. Het MTB parcours wordt goed gebruikt door zowel kinderen als volwassenen die hier over het parcours razen. De familieleden blijven op het terras en nemen een koffietje, tosti erbij en een hoop gezelligheid. Ik lees mijn krantje en neem een heerlijk broodje met tomaten-tapenade en 2 salcicio’s en om dat af te toppen een koel biertje erbij. Net nadat ik klaar was en richting camper wilde gaan, komt Miriam met Joep aanlopen en maken we een langere wandeling door de bergen richting het dorp.

Daarna ga ik weer met muziek op de oren een siësta houden en Miriam duikt in haar e-reader in chillstand. Omstreeks 16.00 uur raakt Miriam aan de praat met Ton en Hanneke uit Steenwijk. Zij kwamen vanmiddag aan met hun caravan en tijdens het praatje, nodigen we ze uit om even een drankje bij ons voor de camper te komen doen. Werd een erg gezellige middag en mooie persoonlijke gesprekken gedeeld met elkaar. Omstreeks 18.00 uur word het echt koud en vochtig buiten en klappertandend nemen we afscheid van elkaar. We ruimen alles buiten op om morgenochtend redelijk op tijd verder te reizen. Het waren hele fijne dagen hier, maar weer verder trekken is ook weer fijn. We trekken morgen meer richting Allicante en hebben plannen om daar wat familie en oude vrienden te bezoeken. We zien wel hoe lang we erover doen om daar te komen, maar ze kunnen maar alvast gewaarschuwd zijn….

3 November 2026: The Silent Route en Morilla

3 november 20263 november 2026 / martin&miriam / 3 reacties

Wat hebben wij een topdag achter de rug! We zijn reuzeblij dat we vandaag de Silent Route in de regio Aragón hebben gereden. Vooraf hadden we ons goed verdiept (Miriam met name) in deze route en ondanks dat de route te doen moet zijn voor een camper van 7,50 meter lengte, waarschuwen verschillende websites voor de risico’s en dat alertheid vereist is. Deze route is bekend onder motorrijders en camperaars om de vele bochten, haarspeldbochten, vergezichten en de rotspartijen waardoor of waaronder je rijdt. Het gebied heeft voor toeristen weinig te bieden en dat zie je dan ook wel als je in die regio rijdt. Hele armoedige dorpjes met weinig bestaansrecht, goedkope huisjes en niks te doen ter plekke. Juist om meer toeristen te trekken hebben zij The Silent Route / La Ruto del Silencio onder de aandacht gebracht. Het is een van de mooiste en meest ongerepte routes van Spanje. Deze gaat door het binnenland van Aragón, in de provincie Teruel.

De naam zegt eigenlijk alles: stilte, indrukwekkende berglandschappen, diepe kloven, verlaten dorpjes en nauwelijks verkeer. Dat laatste is een understatement. Tijdens de 53 kilometer lange rit door de bergen zijn we 4 tegemoetkomende auto’s tegengekomen en in een dorpje 1 auto achter ons en die hebben we meteen doorgelaten. Hierdoor konden we ook echt rustig aan doen met de camper tijdens de rit.

We hebben vannacht overnacht op een camperplaats in Ejulve, een dorpje aan het begin van The Silent Route. De camperplaats was gewoon een grasveld en verder niets te beleven. Miriam heeft in de middag nog wel even een wandeling door het dorpje gemaakt en is naar het hoogste punt gelopen, waar een groot wit kruis stond. Die meid kwam hijgend en puffend terug van de wandeling en had het koud. Potje Thee doet wonderen. Jaaaah, we drinken ook wel eens thee!Het heeft voor het eerst gevroren deze nacht met een temperatuur van -4 graden. Prima te doen, maar bij het opstaan toch fris en zeker bij het eerste rondje met Joep voelde de ijzige wind verre van aangenaam kan ik zeggen. Vandaag geen korte broek, dat is duidelijk!

Nadat we de boel weer ingepakt hadden en de motor gestart, gingen we direct de camperplaats af en begonnen de 53 kilometers lange route door het prachtige landschap hier. Miriam had vannacht er veel over gedacht van: “zullen we het wel gaan doen?” Bij haar kwamen toen de beelden terug van een vlog wat we gezien hadden van Rick en Do van Tip de Bruine Labrador. Zij gingen met een Concorde camper van zo’n 10 meter de Going to the Sun route doen in Amerika. Werkelijk onmogelijk in onze ogen, want wij hebben hem ook gedaan met een gehuurde auto in plaats met onze gehuurde camper van 25 feet lengte (8,25 mtr), omdat je pertinent niet met een langer voertuig mag rijden dan 22 feet lengte. Zij hebben het toch gered met de Concorde, dus dan moet ons deze route ook wel lukken.

We beginnen al snel met steile beklimmingen en slingeren van prachtig uitzicht naar nog fraaiere vergezichten. Na een paar kilometer komen we aan bij een stopplaats. Het is bij het Silencioso Monument, het meest bekende monument van deze route. Vanaf deze plek kun je de meest mooie panorama’s om je heen bekijken. Dat doen we dan ook even voordat we weer verder rijden.

We kijken onze ogen uit wat we allemaal zien en ook ik moet echt wel ook mijn koppie erbij houden. We rijden strak langs overhangende rotspartijen in een bocht op stukken enkelbaans weggetjes, welke later dan weer breder worden. Achter elke hoek kan een auto komen, maar zoals gezegd; dat gebeurde nagenoeg niet vandaag. Dan komen we een hoek omrijden en zien we de Órganos de Montero. Een enorme verticale rotsformatie die op orgelpijpen lijken. Zo indrukwekkend om dit te zien in combinatie met de wolkenlucht en de herfstkleuren om ons heen van de bomen en struiken.

We rijden door en passeren ook een paar dorpjes die prachtig tussen of op de rotswanden liggen. Montoro de Mezquita, vanwaar je een mooie wandeling kunt maken naar een klif. Dit doen we niet omdat we nergens de camper goed en veilig kunnen parkeren. Ook het dorpje Villarluengo zien we bovenop de rotswanden liggen. Het ziet er indrukwekkend uit, maar niet uitnodigend. Armoedig, verlopen en gedeeltelijk verlaten, zo ziet het eruit. Ook hier durven we het niet aan om van de route af te gaan en naar het dorpje te rijden. Ook de camperwebsites en Chat GPT raden het ten zeerste af met een camper van onze lengte de zijwegen van de route te berijden. Dat gaan we dan ook niet doen.

We willen mensen wel de tip geven om de route te gaan doen van Zuid naar Noord in plaats van wat wij gedaan hebben. Miriam is zo graag aan het fotograferen, maar zit eigenlijk vaak aan de verkeerde kant om foto’s te maken. Kom je vanaf de zuidkant de route rijden dan zit degene die foto’s wil maken aan de goede zijde. Moet je niet bang zijn voor afgronden…dat dan weer wel! Ook is het zo dat als je vanaf de zuidzijde de route rijdt, dat dan de stopplekken aan de juiste kant zitten. Vanaf de noordzijde rijdend kom je vaak die stopplekken onmogelijk op of niet zonder risico.

Aan het einde van de route passeren we het mooie bergdorp Cantavieja, nadat we nog wel wat lastige stukken gereden hebben met dichtgeknepen billen. We zeggen tegen elkaar dat je echt wel bergervaring met de camper moet hebben om deze route te kunnen rijden. Als je voor de eerste keer een camper huurt en dus geen ervaring hebt om in de bergen te rijden, dan zouden wij het zeer afraden. Ook is het voor mij geen hobby om zo in dit soort spannende bergomgeving te rijden, maar het was met inmiddels een “berg” aan ervaring prima te doen, op een paar spannende momenten na.

We zijn begin van de middag dus klaar met deze route en besluiten om dan maar door te rijden naar Morella. Deze plek is inmiddels bekend bij ons en hebben wij vorig jaar bezocht omstreeks dezelfde tijd. Een gewone rit die ons via de Garmin werd aangereikt over grotere wegen. Maar ook deze weg was weer een hele mooie. Aragón vinden wij een prachtige regio om doorheen te rijden en te verblijven. Ook nu Morella weer op de planning staat, hebben we weer zin om er een paar dagen te verblijven.

De camperplaats was vorig jaar nog van de gemeente, maar is inmiddels overgenomen door de Franse organisatie Camping Car Park. Dit komt de camperplaats wel ten goede. Betere voorzieningen, elektra, omheining, meer afvalbakken, dus fijne plek. We komen aan en checken in. We maken meteen even een selfie van ons samen met uitzicht op het stadje Morella op de achtergrond en sturen deze naar Carol en Tom, camperaars die wij vorig jaar hier op deze plek hadden ontmoet. Miriam had met hun een heel mooie middag toen gehad qua gesprekstof en interesses. Ik heb ze toen later ook nog ontmoet en het afgelopen jaar hebben wij via de WhatsApp regelmatig contact gehouden. Erg leuke mensen en we sluiten niet uit dat we ze in de toekomst nog eens gaan zien. Ook mijn schoonzus Joanne is vorig jaar, na ons hier geweest en ook zij vond dit een topplek. We blijven daarom dus maar weer een paar dagen hier staan. Met dit uitzicht vanuit onze woonkamer op Morella is dat prima te doen!

Hopelijk geven de foto’s van Miriam een goede impressie van deze dag. Voor nog meer foto’s van deze dag verwijzen we jullie door naar onze Polarsteps pagina, waar Miriam wat uiteenzet en veel foto’s plaatst. De link naar Polarsteps kunnen jullie vinden op onze Homepage van Camperjoy.

30 Oktober 2026 t/m 1 November 2026: Vinya Els Vilars in Arbeca

1 november 20261 november 2026 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Nadat we weg zijn gereden van het Klooster hebben we een paar missies te volbrengen onderweg. Allereerst wil ik de dieseltank en LPG tanks weer vullen en op 15 kilometer van onze plek ligt een Shell Station met LPG leverbaar. Vriendelijke man die ons helpt en met handen en voeten hebben we zowaar een leuk gesprek. Het lijkt wel de gebarentolk tijdens de Corona periode zo druk we zijn met gebaren. Maar nu verder naar onze volgende bestemming voor deze dag.

We willen een paar dagen ergens gaan staan en nu ik ben begonnen om Miriam haar lingerie te dragen is het echt tijd om de was te gaan doen. De lingerie van Miriam staat me ook fantastisch, maar elke keer die jarretels die los schieten en in mijn oog komen is ook niet wat! Daarom maar eerst naar Mollerussa omdat daar een hele mooie wasserette met grote wastrommels en drogers zijn. Zonder problemen komen we daar aan en parkeren we net buiten de centrumzone. Samen lopen we met 25 kilo aan wasgoed in 3 tassen richting de wasserette. Voor alle duidelijkheid; we hadden meer was dan alleen mijn ondergoed…

Miriam zit lekker te beppen met een heel vriendelijke dame in de wasserette die haar helpt met hoe alles werkt. Ik loop terug naar de camper en ga met Joep even een ronde lopen in het parkje waar de camper staat. Hoe bijzonder is het om waar te nemen dat als Miriam en ik samen even weg zijn, maar wel de deur open houd met alleen de hordeur afgesloten, dat hij dat helemaal prima vindt. Maar nu we even weg waren en Joep alleen in de camper lieten voor 4 minuutjes, met de deur op de beide sloten, dat meneer dat helemaal van het padje is. Na terugkomst van de tassen wegbrengen naar de wasserette, werd ik begroet alsof ik 3 jaar weer terugkom…wat een uitzinnige vreugde bij onze kleine vriend. Na 1,5 uur is Miriam ook weer terug en ligt alle schone was weer schoon in de kasten en kunnen we onderweg naar de laatste bestemming voor deze dag.

Dit keer had ik een keer een wijnboerderij uitgezocht die erg goede reviews kreeg op beide camperapps Campercontact en Park4Nigh. Een waardering van 4.9 op een maximum score van 5. Moet dus goed zijn, lijkt ons.

De laatste etappe naar Vinya Els Vilars in Arbeca is hoofdzakelijk over de snelweg en dan binnendoor naar Arbeca. Bij aankomst was het enige negatieve punt van de wijnboerderij de incheck-procedure van de camperplaats. Deze hoort bij de keten van TripStop. Via een QR code scan je bij de poort en log je jezelf in. Nadeel is dat je meteen je hele persoonlijke gegevens moet invullen tot aan 3e graad familieleden (ik overdrijf, maar het was wel een hoop gedoe..), paspoortnummers, kenteken camper en medereisgenoten. Het was goed dat het geen hoogseizoen is, anders sta je in file voor de poort. Uiteindelijk lukt het en kunnen we op een mooie plek op een terras staan, die uitkijkt over de wijngaard en wijnranken. Er zijn toiletten en douches aanwezig en afwasplaatsen. Heel sober, maar functioneel en comfortabel blijkt, na feedback van andere gasten. Wij beginnen er niet aan en doen alles wat nodig is in de camper. Brengt ons wel meteen aan nog een klein negatief puntje van deze camperplaats. De stortput van het chemisch toilet is niet echt een hele prettige. Bij binnenkomst moeten we grijs water lozen en schoon water innemen en dat is allemaal prima geregeld. Maar het toilet lozen was echt een vervelend klusje. Nu is het zo dat wij geen toiletpapier in het chemisch toilet gooien, maar het toiletpapier in een apart pedaalemmertje doen. Dit scheelt enorm veel gedoe met het storten. Maar hier dus niet! Je stort alles in een soort van wasbak, met bij de afvoer een wat te fijnmazig rooster voor de torpedo’s die erdoor moeten. Jullie hebben dan vast wel beeld hoe dat dan in de wasbak eruit ziet. Dan stond er naast de wasbak een soort grote satehprikker, waarmee je dan de torpedo’s kunt doorprakken zodat ze met water spoelen door het rooster gaan. Maar welke kant van de satehprikker nou de prik kant was en welke kant de houvast kant is, was niet met zekerheid te zeggen. Daarom maar met watergieter van mijzelf hoeveelheden water over de torpedo’s gegooid totdat ze braken en door de put gingen. Zo….dit was weer een mooi staaltje beeldend schrijven…

Maar dit waren dan ook de enige negatieve zaken die we over deze camperplaats kunnen vertellen. Want wat hebben wij het hier al dagen lekker naar onze zin! De door een zeer vriendelijke familie gerunde wijnboerderij is een heerlijke plek om te vertoeven. Gerár, de zoon van de familie komt ons welkom heten en nodigt ons uit voor een wijnproeverij om 16.30 uur in de middag. Mooie proeftijd! Natuurlijk gaan we deze wijnproeverij doen samen en zelfs Joep mag mee! Dat is weer handig om de camper weer terug te vinden na een proeverij met 7 wijnsoorten.

We maken het ons comfortabel en relaxen lekker voor de camper in onze nieuwe stoelen totdat het einde middag is en we naar de wijnproeverij gaan. We staan hier op dit moment met 4 campers en alle 4 de bezoekers-stelletjes zijn aanwezig. Het is een gemêleerd gezelschap met 4 nationaliteiten. We zitten op hoge krukken aan houten wijnvaten met een Zwitsers, Nederlands, Frans echtpaar en een Spaanse gastheer Gerár. In een zeer gemoedelijke ambiance met elkaar vertelt Gerár wat over de historie van de wijnboerderij, die hij samen met zijn ouders en broer bewerkt. Ze kiezen bewust voor kwalitatieve wijnen, die vooral in de regio verkocht worden. Zaken doen met Supermarkten en Bodega’s doen ze niet. Zij snoepen in de totale keten teveel marge weg, waardoor de marge voor de wijnboer te beperkt is geworden, met ook nogal wat bijdragen in marketingkosten, distributie voor deze grootgrutters, maakt dat zij een andere strategie hebben gekozen. Directe verkoop aan vooral restauranteigenaren en kleine lokale winkeltjes in de regio. Met een totale productie van ruim 20.000 flessen, verdeeld over een 7-tal soorten wijn en de verkoop van eigen olijfolie uit de boomgaard, aangevuld met nog wat andere complementaire producten van lokale leveranciers, kunnen wij met de familie prima leven van de opbrengsten. Dat heeft ook gemaakt dat zij een camperplaats zijn begonnen met nu inmiddels ruim 30 camperplaatsen. Door de wijnproeverijen komt ook een substantiele omzet uit deze activiteit. Wij krijgen een aantal wijnsoorten te proeven waarvan er een aantal ons niet kan bekoren, maar anderen die wel weer lekker vinden. Zo zie je hoe smaak kan verschillen. Vermakelijk was ook wel de bescheidenheid van Gerár toen de 2 lekkerste wijnsoorten aan de orde kwamen. Het blijkt dat 1 wijnsoort naar hem was vernoemd en 1 andere wijnsoort naar zijn broer Leix. Hij wilde dat eigenlijk niet vertellen omdat anders uit beleefdheid mensen dan zijn wijnsoort kiezen omdat dat anders zo ongemakkelijk voelt voor sommige mensen. Voor ons niet; wij vonden de Leix gewoon echt de lekkerste die we geproefd hadden. Zowel Miriam als ik (terwijl ik het liefst gewoon een biertje drink) houden van volle, zwaardere wijnen, veelal op eikenhout gerijpt in de vaten. De vollere smaak van de Leix vonden wij allebei de lekkerste. Daarom daarvan maar een paar flessen gekocht met nog een aanvullende wijn die we niet geproefd hadden, maar door de mix van druifsoorten leek vooral mij die wel lekker. Met 3 flessen wijn dus weer terug naar de camper. Onze camper begint zowaar op een rijdende wijnschuur te lijken met inmiddels 3 wijnboerderijen achter de rug. Was wel een zeer leuke proeverij met een zeer sympathieke docent voor de groep. De groep was ook erg leuk, dus dat maakt het ook weer wat losser op de camperplaats met even een praatje met iedereen.

De dagen die volgen zijn allemaal in een hoge relaxstand en ondanks de vele vliegen die buiten rondom ons heen de boel terroriseren is het heerlijk zonnig buiten en lopen we dagelijks een paar rondes met Joep door de wijngaard en verdwijnen we einde middag gezellig naar binnen in de camper. Miriam maakt het altijd gezellig met lampjes, kaarsjes en kookt weer heerlijk in het keukentje de lekkerste maaltijden.

Vandaag is onze laatste dag hier op deze camperplaats. Direct nadat we wakker waren, bereikte ons het bericht dat mijn peettante Tonny uit Nijverdal was overleden. Een prachtig mens uit een hele fijne familie is vanmorgen overleden en was de laatste tante uit mijn moeders kant van de familie. Uit die kant van de familie is er geen oom en tante meer. De laatste keer dat we haar zagen, was Miriam ook mee naar haar toe. Meestal ging ik altijd even op de motor bij haar langs, maar Miriam was in voorjaar nog even mee. Een prachtig lief mens is heengegaan. Rust zacht, Tonny!

We raken later in de ochtend nog aan de praat met onze Nederlandse buren uit Aalsmeer. Miriam had hun eergisteren geholpen met het inchecken en toen het bij hun echt niet lukte, had Miriam namens hun ingecheckt en betaald voor hun. Zij betalen cash het dagtarief terug en al meteen leuke contacten met ze. Vanmorgen dus nog even gezellig met ze gesproken en afscheid genomen. Zij trekken door naar een andere wijnboerderij ten westen van Lleida, terwijl wij morgen een andere kant op gaan.

Na hun vertrek gaan we zelf nog even wat dingetjes doen. Mir doet weer de binnenkant van de camper kuisen en ik moet even nog op de fiets naar het dorp om daar de vuilniszakken te kunnen dumpen in een container of zo. Toch nog een nadeeltje van deze camperplaats. Geen container aanwezig waar je je afval kwijt kunt. Tja, gaat dit dan ten koste van de waardering van deze camperplaats? Nee, vinden we. De plek, de familie en de rust die hier heerst was heel fijn de afgelopen dagen. Maar als ze die nadeeltjes nog weg zouden werken dan zal de camperplaats zeker de maximale score van 5 kunnen halen.

Ook het afval wegbrengen naar het dorp Arbeca was nog een uitdaging. Ik leek wel een zwerver die door het land zwerft op zijn fiets. 2 vuilniszakken en een grote wijnfles achterop de fiets en een vuilniszak aan het stuur van de fiets. Zo reed ik door het dorp, waar mensen wij wat meewarrig aankeken bij het passeren. Op elke hoek van de straat wel een flescontainer (zegt ook wel iets denk ik over dit dorp…;-) Nergens een normale container te vinden. Terug met de vuilniszakken is geen optie, dus dan toch maar als een zoekende in een woestijn het dorp straat voor straat uitkammen. Totdat ik eindelijk een container vond bij de sportvelden. Missie ook geslaagd en weer terug.

Straks de fiets weer inladen in de garage en rest van de middag even blog schrijven, relaxen en sport kijken. Morgen weer verder, maar welke kant precies gaan we vanavond bij een wijntje maar eens kijken wat we doen. Jullie lezen het!

27-29 Oktober 2026: Castejon de Sos en El Monestir d’ Avellanes

29 oktober 202629 oktober 2026 / martin&miriam / 1 reactie

Na vertrek uit de kloof met een waanzinnig uitzicht op de bergen om ons heen, willen wij weer vertrekken. We kijken om ons heen en zien door de kloof opeens mistwolken opdoemen. De zon staat inmiddels al weer wat hoger in de lucht en geen wolkje voor de rest te zien, behalve mist. Mir had een mooie route weer uitgezocht, met inachtneming van beperkte risico’s. We hebben de rit laten analyseren door Chat GPT op basis van ons profiel qua camper en krijgen een terugkoppeling die voldoende vertrouwen geeft om de route aan te vangen. We vertrekken via de C-13 richting Pobla de Segur, maar al snel is het zicht zo beperkt dat we bochten niet meer tijdig aan zien komen. En op hoogte in de bergen is dat niet echt heel prettig. Allebei zeggen we tegen elkaar dat we ergens parkeren als dat lukt, om eerst even een bak koffie nog te drinken totdat de mist is opgetrokken. Maar na een paar bochten is de mist opeens weg en trekt de zon zijn plan en geeft weer warmte aan ons. We gaan dus maar gewoon door!

Via de N260 rijden we richting Pont de Suert. Volgens de Michelin kaart zou dit geen scenic route zijn (die zijn altijd met groene streep naast de weg aangegeven op de kaart) Wij snappen hier niks van, want wat is het weer een fraaie weg zeg! We genieten enorm, terwijl ik wel mijn koppie erbij moet houden. Ondanks dat de weg goed te doen is voor een 7,50 meter lange camper, weet je nooit wat er opeens achter de rotswanden in bochten opeens op je af komt.

We rijden op ons gemakkie naar de top van de Coll de Creu de Perves op 1350 meter hoogte. Veel bochtenwerk en veel pieken en dalen. Niet mijn hobby om in de bergen te rijden, maar het gaat prima, nu de remmen ook niet te heet worden. Via de N230 richting Les Bordes, om vervolgens daarna weer de N260 te pakken naar Castejon de Sos.

Daar vinden we een plek om de overnachting voor vanavond te doen. Een camperplaats in een dal, in een nogal landelijke omgeving zal ik maar zeggen. De strontlucht van Schapen, geiten en ander viervoetig boerenvee loopt voor onze plek langs. We staan bij een schapenkooi, met een kudde van ongeveer 300 schapen en 100 geiten. Neem daarnaast nog eens een aantal campers die er staan met nogal dubieus volk. Een Peugeot Partner bestelautootje (dus geen bus!) met 2 volwassen en 5 grote honden die samen in die auto leven en slapen. Mensen met een andere levensopvatting als ons, maar we voelen ons er wel veilig genoeg om er toch te blijven. We kunnen lekker met Joep lopen en er is genoeg te zien. 1e rang om te zien hoe 3 honden deze hele kudde met schapen in no-time in hun ren/afrastering krijgen. Prachtig. Wel hebben al deze honden de hele tijd rond onze camper gesnuffeld en gelegen, dus Joep had een onrustige dag. En wij dus ook… Aangezien deze plek nog geen voorzieningen heeft voor camperaars, besluiten we de volgende dag maar meteen weer verder te gaan.

Ik merk dat ik na 9 dagen door de bergen rijden en dan niet de meest voor de hand liggende wegen te hebben bereden, ik wel toe ben aan of een andere omgeving (hoe prachtig het ook is!) of een paar dagen rust om ergens te verblijven waar je lekker buiten kan zitten, wasje kan doen en effe niks. We hebben tijd zat!

Deze plek was prachtig om te staan, maar het ontbreken van faciliteiten maakt ook dat we er niet langer kunnen staan.

We pakken meteen de N260 weer op richting Ainsa-Sobrarbe. Ook dit traject heeft Miriam goed uitgeplozen of we er goed en makkelijk kunnen rijden en dat blijkt goed te kunnen, mits je in de bochten op sommige stukken alert bent op de rotswanden en wat er achter vandaan kan komen..

Daar komen we sneller achter dan we dachten. Er komt een grote vrachtauto met verlengde trailer opeens de bocht omzeilen. Allebei schrikken we en vol in de ankers. Meteen voel ik ook de spanning bij Miriam opdoemen met een blik van: wat nu? Ik besluit dan maar direct om achteruit te rijden op de spiegels, maar weet inmiddels ook niet meer wat er achter van mij aan gaat komen. Langzaam rijd ik achteruit en klap mijn linker spiegel in om wat extra ruimte voor de vrachtauto te maken. Het past allemaal net en bij het passeren kijk ik nog even vriendelijk naar de chauffeur. De chauffeur niet naar mij en is zelfs boos! Raarrrrr!! Maar nogmaals; de weg is goed te doen, maar zeer afhankelijk op welk moment je een vrachtauto tegenkomt. Hadden we elkaar 75 meter later tegengekomen, hadden we elkaar zonder problemen kunnen passeren. Nu in de bocht met zijn minimaal 18 meter lengte, was het penibel.

We komen aan in Ainsa en daar vinden we een grote camperplaats met afstortmogelijkheden. Dat is onze prioriteit, want na ruim 2 dagen los staan moeten we echt het toilet afstorten. Als we ook nog water in kunnen nemen en water afstorten zal dan mooi zijn. We redden het nog wel een dag extra met de watertanks, maar het toilet moet echt. In de winterperiode zijn vaak waterkranen al afgesloten. En aangezien we dicht bij 1 november zitten, zijn al een aantal kranen onderweg afgesloten gebleken. Miriam loopt even rondje met Joep en ik doe alles wat ik moet doen op de afstortplaats. Daar werd ik niet vrolijk van hoe alles daar uitziet. De afstort van het toilet zag er werkelijk beschamend uit en terwijl ik met de open klep van luikje bedenk of ik hier wel ga afstorten, begint de sproei-installatie te sproeien terwijl er nog stront en papier in de bak ligt….en de rest kun je wel bedenken wat er gebeurde. Eerst maar weer even mijn arm en handen goed wassen en desinfecteren, want die was dus nat geworden. Lekker man!! Daarna toch ook maar ons toilet leeggestort, nu bleek na het sproeien dat de stortplaats weer toegankelijk was voor het storten. Miriam maakt dat soort zaken nooit mee, want ondanks dat ze hoofdsponsor is van de Gouden Toiletpot, is haar enige voorwaarde dat ze nooit het toilet hoeft te doen. Prima.

Dat mijn humeur door de sproeikop niet al te best was geworden, komt even daarna de eerste echtelijke aanvaring na 4 weken onderweg te zijn met mijn duifje. Ze komt terug bij de camper na de wandeling met Joep en vraagt of we niet hier een nachtje kunnen blijven staan om ook het dorpje goed te bekijken. “Het is zo’n schattig dorpje” zegt ze hoopvol. Aangezien ik net een Hoopvol had gezien, wilde ik gewoon weg uit dit dorp en volgens plan verder trekken. Ook omdat we hadden afgesproken dat we uit de bergen weg zouden gaan om ergens een paar dagen ons kamp op te maken, ergens iets meer naar de kust. Daar zijn meer overnachtingsopties die nog open zijn. We willen naar een camping om daar ook de was te doen en de mogelijkheid om buiten te zitten overdag. Dat mag vaak niet op camperplaatsen of parkings waar we staan, dus doen we dat dan ook niet.
Mijn antwoord stond Miriam niet aan en met een ijskoude blik en zin: “dan niet!!”, slaat ze de deur hard dicht en loopt weg. Heerlijke sfeer en uitnodigend om nog eens een paar maanden onderweg te zijn met elkaar op deze manier. Het is dat de besteklade te ver was, anders waren de messen op tafel gekomen….

Na een paar ijzige minuten besluiten we dan om even de camper toch te parkeren en een uurtje door het dorp te lopen. Mijn gedachte was dat dit weer een opgeklopt toeristisch dorp zou zijn, want ik parkeer de camper op een touringcarplek. Waar er zo’n 15 van op een rij kunnen staan. Neem daarnaast voor de omvang van dit dorpje nog eens de mega camperplaats die ernaast ligt, dan weet je: oude pandjes, veel terrasjes en souvenierwinkeltjes…..echt mijn ding!! Not! Aangezien in een huwelijk compromissen dienen te worden gesloten, lopen we even door het dorp en biedt Mir zowaar haar excuses aan. En dit doet ze niet vaak en niet graag kan ik melden, dus ze was echt overtuigd dat ze niet redelijk was geweest. Mooi moment en dus weer met plezier verder met de reis.. 😉

Vervolgens rijden we verder via de A138 waar het Mediano-reservoir en Embalse de Grado in het dal liggen. Miriam maakt wat foto’s en we lunchen met uitzicht op dit reservoir. Het valt op dat er zo weinig water in het reservoir ligt. Ook de andere meren in dit hooggebergte zijn nagenoeg leeg. Dit, terwijl het op andere plekken noodweer is geweest met overstromingen. Valt gewoon op. De wegen worden vlakker, rechter en lelijker zegt Miriam. Inderdaad laten we de Pyreneeën achter ons en rijden een wat minder mooi landschap binnen.

Via Barbastro waar we even wat boodschappen doen, gaan we via de A140 via Binefar richting Balaguer. We willen een plek zoeken, want ik ben er wel klaar mee voor vandaag. Er zijn weinig plekken beschikbaar die ons wat lijken en we zien er eentje op 20 kilometer afstand van ons. Het is een klooster, die we bereiken om van de weg af te buigen naar de C-12 om vervolgens uit te komen bij El Monistir d’Avellanes, net buiten Os de Balaguer. De officiële naam van het klooster is Santa Maria de Bellpuig de las Avellanas gebouwd van 1166 tot 1187.
In de muur van waar de graven zijn gesitueerd, zijn allemaal inhammen. In deze inhammen mag je staan met de camper. Er zijn wederom geen faciliteiten, behalve prullenbakken. Het blijkt een geweldige fijne plek te zijn en je loopt door de kloostertuinen om het klooster heen. Joep is in zijn hum hier en wij ook. De rest van de dag lekker rondom de camper gekeuveld. We vinden het zo’n lekkere plek dat we besluiten om hier nog een dagje langer te blijven.

Vanmorgen heerlijk rustig aan gedaan en allebei wat taken in en rondom de camper uitgevoerd. Lekkere wandeling met Joep over het terrein gelopen en samen op bankje voor het Klooster even samen genieten van de zon. Het is een lekkere 20 graden hier en de zon schijnt er lustig op los. Ik loop even naar de receptie van het klooster, wat ook een hotel blijkt te zijn om te betalen. Officieel moet je per nacht 5 euro betalen om hier geparkeerd te staan voor 24 uur. Je mag er ook maar maximaal maar 24 uur staan. Toch vraag ik of we nog een dagje extra mogen blijven staan omdat het zo’n fijn plekje is. De lieve dame geeft aan dat het mag, zolang we echt maar niet iets buiten neerzetten bij de camper. Ik wil betalen, maar je mag ook iets uit de winkel kopen zodat je echt niks hoeft te betalen. Wij vinden 5 euro per nacht werkelijk een belachelijk laag bedrag voor zo’n plek en raken aan de praat met de dame. Ik koop een paar flessen wijn die hier in het Klooster gemaakt worden (er zit ook een wijngaard achter het Klooster wat erbij hoort) en hoor van de dame toch ook weer schrijnende verhalen over medecamperaars. Reviews van 1-ster omdat de klokken luiden elk uur….duh…..je staat bij een klooster! Mensen die niks willen betalen omdat er ook niks is qua faciliteiten, maar dan wel gewezen worden dat het wordt gewaardeerd dat je dan iets koopt in het winkeltje. Sommige mensen gaan dan op zoek naar het goedkoopste artikeltje en kopen dat dan. Het goedkoopste artikeltje is een sticker a € 2,95. Je schaamt je soms dat je camperaar bent….Maar Mirreke en ik lurken de komende dagen wel een paar flessen wijn van dit klooster leeg en denken met heel veel plezier weer terug aan deze plek! Aanrader, echt!

25-26 Oktober 2026: Martinet en Font de les Bagasses, Spaanse Pyreneeën

27 oktober 202629 oktober 2026 / martin&miriam

Gisteren besloten om niet te vertrekken van het pittoreske en rustige dorpje Martinet, maar lekker een dagje om te relaxen. Nou, relaxen is er niet veel van gekomen, want Miriam was weer binnen aan de gang en ik buiten de camper een beetje schoonmaken. Ook de stickers “Angle Mort” konden weer schoongemaakt en opgeruimd worden. Ja, dan zie je pas weer hoe vies de camper is geworden en dus maar even met de Eko Was aan de slag. Op verzoek van onze persfotograaf Mw Lammertink zelf, was ook het verzoek om de ramen te wassen, aangezien veel foto’s onderweg vanuit de camper worden geschoten.

Gisteren waren er ongeveer 18 campers op de camperplaats lekker hun ding aan het doen. We kunnen lekker weg wandelen met Joep door en langs de oevers van de Segre en we doen even wat boodschappen bij de plaatselijke bakker. Even een vergelijk met Nederland: 1 meergranen stokbrood, 2 choco croissants, 2 ham/kaas croissants en een huisgemaakte platte pizza met tonijn, tomaat en olijfjes. In Nederland kost dit meer dan het dubbele dan hier in Spanje. Wij moesten 8 euro betalen. En vooral de pizza was erg lekker kunnen we zeggen. Kampioen croissants maken zijn en blijven de Fransen eerlijk gezegd. De dag loopt lekker ontspannen en we zijn blij met dit mooie weer dat we nog een dagje zijn gebleven. Einde van de middag loopt de camperplaats leeg. Alle Spanjaarden moeten weer aan het werk, want deze verlaten allemaal de camperplaats. We staan nog met 5 andere campers totdat er direct naast ons een Franse camper komt staan. De dame stapt uit de camper en wij zeggen tegen elkaar. Dat is een Nederlandse vrouw, geen Franse in ieder geval.

Vanmorgen worden we wakker en pakken de boel in om een volgende etappe aan te vangen. Bij de stortplaats van de camper kom ik de Franse dame tegen. Haar man en zij, gaan weer verder en willen net instappen als ik ze nog even “Bon Journee et Bon Voyage” toewens. “Jullie ook een fijne dag” zegt de dame tegen mij en ik begin hartelijk te lachen. De dame kijkt wat onzeker mij aan en ik verklaar meteen waarom ik begin te lachen. De vrouw moet ook lachen en we raken aan de praat over wat zij gaan doen en wat wij gaan doen. Ze hebben nog maar pas hun camper en waren nog een beetje aan het stoeien hoe alles werkt. Zo zag het ook wel een beetje eruit, zeg ik. Je ziet op camperplaatsen welke mensen al langer een camper gebruiken. Alles loopt gesmeerd en als een soort discipline doet ieder zijn ding. Ze wonen in La Bacceres, bij Perpignan in de buurt en gaan nu de eerste langere reis met hun nieuwe camper maken. Erg leuk gesproken met dit Nederlandse echtpaar bij de stortplaats en we spreken uit dat het jammer is dat we elkaar gisteren niet gesproken hadden, want dan hadden we samen even een wijntje en hapje kunnen doen. Zou erg gezellig zijn geweest.

Ook wij gaan even later weer op pad en rijden eerst naar Le Seu d’ Urgell, waar we willen tanken. Als we daar aankomen ben ik aan het hannessen met de dieselpomp en krijg het ding niet aan de praat. Totdat er getoeterd wordt. Het Nederlandse koppel komt langs ons heen rijden en hadden net boodschappen gedaan bij de Aldi om de hoek. We zwaaien nog even hartelijk naar elkaar en ook ben ik inmiddels geholpen met de dieselpomp en is de tank weer vol. De afgelopen weken tankten we gemiddeld voor € 2,34 per liter, maar nu in de Pyreneeën voor € 1,74 per liter. Lekker!

Miriam had de afgelopen dagen lopen speuren naar een mooie route, afwijkend wat we 2 winters geleden hadden gedaan. Deze lieverd is er dan zo druk mee, dat ze alles uitpluist en komt met een routevoorstel. We rijden de C-14 vanaf Seu d’ Urgell helemaal door (dit stuk hebben we dus al gehad, maar blijft fantastisch om te rijden) tot de afslag naar de C-26 die even later overloopt naar de C-13. We willen door het fantastische weer hier in de Pyreneeën niet te lang blijven rijden en hadden een paar stops gepland om eventueel daar te overnachten. Bij de eerste stop vonden we allebei dat de foto’s mooier waren dan de werkelijkheid. We besluiten om door te gaan.

En wat zijn we daarmee beloond! Wat een prachtige rit door de bergen was dit! We hadden op een YouTube vlog van “Camperliefde” van Wubbe en Marloes, een hele mooie camperplaats gezien, waar je in een bergkloof staat, met fraai uitzicht op de omliggende bergen. Wubbe en Marloes volgen wij al een lange tijd via hun vlogs, mede ook omdat Marloes een bekende van Miriam al was, ten tijde dat Miriam in Dronten woonde. We hebben elkaar inmiddels samen ook al weer een keer ontmoet bij ons in Drenthe en supergezellig zitten bijkletsen over het verleden en de reizen die wij en zij gemaakt hebben met de camper. Was supergezellige dag samen! We gaan ze zeer waarschijnlijk in Januari bezoeken in Frankrijk, waar ze inmiddels een huis hebben gekocht. Erg leuk!

Maar goed, op basis van de tip van Wubbe en Marloes komen we na een indrukwekkende rit aan op de bewuste camperplaats en zijn we meteen blij. Het is nog maar 13.00 uur en hebben hier nog de hele middag en avond. Miriam loopt even een rondje met Joep en ik zet de stoelen buiten en doe de opvouwbare zonnepanelen aankoppelen op de Lithium accu. De zon knalt erop, dus de accu is vanmiddag wel weer vol na 2 dagen los staan.

Even een drankje buiten en dan zien we opeens heel veel vliegen op ons af komen. We hebben allebei fris en fruitig gedoucht, dus we keken verbaasd. Dit is geen doen en dan zien we ook nog dat kampeergedrag streng verboden is. Kampeergedrag is dat je niks buiten mag zetten, alleen maar mag parkeren. Aangezien wij ons graag aan de regels houden, doen we alles maar weer opruimen. Want ja, als iedereen maar doet wat ie wil, dan zullen ze deze camperplaats wel weer gaan sluiten door het wangedrag van andere camperaars.

Dit is wel een dingetje merken we de afgelopen weken. Je ziet gewoon wie schijt aan alles heeft en wie netjes met de gastvrijheid van het land, de provincie en gemeente omgaat. Zij stellen dit soort camperplaatsen gratis ter beschikking en investeren zelfs in afstorplaatsen en schoon waterfaciliteiten. Ook gisteren zag je weer in het dorp natte waterplekken onder bepaalde campers liggen. Hier is dus grijs water geloost door mensen die te beroerd zijn om het netjes in de afvoerput af te storten. Mensen die gewoon de kraan op de plek open laten staan of voor de vorm een emmer onder de waterafvoer zetten, maar dan zit er een gaatje in de bodem van de emmer. Tja…en als ze straks nergens meer mogen staan, is het die klote gemeente.

Leuk om even te melden, en niet omdat ik Joris Goedzak wil uithangen, is dat ik antwoord heb gehad van de gemeente Eyzin-Pinet in Frankrijk. Ik had ze een mailtje gestuurd met de complimenten voor de superplek die ze kosteloos beschikbaar stellen voor camperaars, met alle faciliteiten die een camperaar nodig heeft. De ligging perfect in het dorp en de opgeruimde en nette straten in het hele dorp. Bedankt voor de gastvrijheid en dat we zeker terug gaan komen.

Hierop kreeg ik het volgende antwoord van de gemeentesecretaris:

“Bonjour Monsieur Lammertink,

Un énorme merci d’avoir pris le temps de nous laisser ce message.

Ceci nous touche particulièrement.

Nous vous souhaitons un très bon voyage sur notre territoire

Cordialement”

Vertaald naar Nederlands betekent dit volgens Google Translate (altijd handig):

Dat ze dit bericht enorm gewaardeerd hebben. Dat ze ontroerd waren door de boodschap en dat ze ons een heerlijke reis wensen door hun mooie land.

Leuk toch!

We ontspannen de rest van de middag hier op de camperplaats en ik voel mij niet helemaal tintelfris vandaag, lamlendig en moe meer eigenlijk. We blijven dus bij de camper en doen niet veel de rest van de dag. Vanavond hier overnachten midden in de natuur en we denken dat het hier wel rustig blijft op deze plek. Ik vroeg voor de zekerheid aan Miriam of ze zich hier wel veilig voelt, zo veraf van alles en iedereen midden in een natuurpark. Ja, zegt ze, dus we blijven hier lekker staan. Morgen weer verder.

23-24 Oktober 2026: Narbonne (F) en Martinet (Spanje)

24 oktober 2026 / martin&miriam

Gisterochtend rustig wakker worden en op pad richting een supermarkt in Le Vigan. Dit was volgens Chat GPT de dichtstbijzijnde Lidl en hemelsbreed maar 30 minuten rijden vanaf de parkeerplaats bij Couvertoirade. Heerlijke rustige nacht gehad, maar bij laatste rondje met Joep werd onze trouwe vriend weer vreselijk aggressief aangevallen door een ver familielid van hem. Een paar plekken achter ons, stond een Frans ouder echtpaar met 2 kleinkinderen (of ze zijn heeeeel oud ouders geworden van deze 2) met ook 2 standaard gladharige teckels. Bij het zien van Joep viel meteen er eentje Joep aan en onze goedzak liet alles weer gebeuren en keek mij hulpbehoevend aan zo van: “waarom moet mij dit weer overkomen?”. De andere teckel begon weer te bijten en miste Joep steeds. Tot op het laatst dat Joep wegsprong beet ie hem in zijn bil. Joep een kleine gil, maar de pleuris-teckel werd eindelijk tot de orde geroepen door zijn baas. Aangezien de man met wandelstok liep, duurde het even totdat hij er was. Even een woordenwisseling met hem gehad over waarom hij zijn honden niet aangelijnd houdt, als dat overal op de borden staat. Hij mompelde wat en liep met teckel terug naar zijn camper. Joep heeft er geen trauma aan overgehouden en loopt alweer kwispelend zijn rondes.

Maar boodschappen hadden we echt nodig en dus op pad richting Le Vigan via de D999. Een rit van ongeveer 40 kilometer door een prachtig natuurgebied. Deze route heet Route Alzon die door het Natuurpark Grand Causses loopt. Wat afwisselende rit was dit zeg; mooie vergezichten, door kloven, dan weer stukken bosgebied en muren van groen om ons heen van de bergen. Omdat we ook weer de camper willen vullen met water en het lozen van toiletcassette en grijs water, komen we in het kleine dorpje Alzon, waar we opeens zien dat er een camperserviceplaats is. Wij stoppen en kijken onze ogen uit wat een leuk dorpje dit is. Zullen we hier blijven staan? Nee, eerst boodschappen zeggen we tegen elkaar. Nadat we wel de serviceplaats hebben gebruikt, kunnen we weer op verder op zoek naar de Lidl in Le Vigan. Dan, een paar kilometers verder rijden we een dorpje binnen en herken ik direct de camperplaats op het plein. Hey Mir, hier zijn we eerder geweest. “Ja, verrek…” zegt Mir. Klopt dus, maar we kunnen niet meer terugvinden op het blog en op Polarsteps wanneer dit moet zijn geweest. Waarschijnlijk tijdens onze trip in mei/juni van dit jaar. Kan niet anders.

Nadat Mir weer voor een vermogen de koelkast weer gevuld had met zowel noodzakelijk als aangenaam voedsel, bleek dat we weer helemaal terug moesten over dezelfde weg om weer terug bij de A75 snelweg te komen. Binnendoor over andere wegen zien we niet zitten aangezien dit “witte” weggetjes zijn op de kaart met heel veel haarspeldbochten. Na ruim een uur komen we weer op de A75 uit en rijden we nog een anderhalf uur totdat we het zat zijn. Aan de rand van Narbonne ziet Miriam een leuke camperplaats zonder faciliteiten, dus alleen parkeren en overnachten. Nu bleek dat parkeren en overnachten een hele goede keuze, want het was weer een keer bij een wijnboerderij. We rijden het terrein op via een mooie oprijlaan en zien al een camper staan. Er mogen er 4 staan volgens P4N, dus we zijn mooi op tijd. Direct na aankomst komt er een dame ons welkom heten, maar verzoekt ons om de camper toch wat naar voren te zetten. Onze lange kont van de camper hangt boven de grond van de buurman en deze leeft op voet van oorlog met dit zeer sympathieke wijnimperium “Le Comptoir de Beaupré” aan de rand van Narbonne. Deze camperplaats heeft zeer goede reviews, maar we weten niet of dit om de plek gaat of om de wijn. “Tja…dat zullen we nooit weten” is niet van toepassing in dit geval. Want toen even later de Duitse buurvrouw aan onze deur kwam of we zin hadden om samen een wijnproeverij te doen. Had Miriam binnen 4 seconden de schoenen aan, haartjes goed en was ze al met het schoudergewricht aan het proefheffen. Weg was ze…mij en Joep achterlatend in de camper met de deur op slot. Geeft niks, want er was mooie tennismatch op TV en ik was moe van de rit. Oh ja..en ik geef niks om wijn, dus voor de omzet van de wijnboerderij was het een voltreffer om Miriam over de vloer te krijgen. Louise, de dame van de wijnproeverij en winkel die erbij hoort had een goede klik met Mir en die twee hebben in alle kakelende gezelligheid de middag doorgebracht. Normaal als je terugkomt van een proeverij dan zitten de flessen wijn in een papieren tasje. Nu kwam ze terug met een zwart-wit rubberen gevlochten boodschappentas vol met wijn en kaas. Miriam was superenthousiast over hoe Louise alles uitlegde over de wijnen. Bij de vorige bezoekjes aan wijnboerderijen schonken ze meteen een aantal soorten wijn in en binnen 15 minuten had je 6 wijnen geproefd en werden de verkooptechnieken op je losgelaten. Bij Le Comptoir de Beaupré en Louise was dat echt top geregeld. Duidelijke uitleg over de wijnen, druiven, het proeven, het productieproces en dat alles in een fijne ambiance in de winkel. Naast wijn verkochten ze daar nog veel meer lokale producten zoals Kaas, honing, eieren, groenten, chocolade, vleeswaren, wijnazijn, olijfoliën etc. Louise in combinatie met al dit, maakte dat Miriam een topmiddag had gehad. Ook mooi was het dat deze wijnboerderij producten verkocht van dorp- en stadsgenoten die zelf producten maken voor de winkel. Deze gezinnen zijn minder bedeeld en hebben moeite om de touwtjes aan elkaar te binden. Maar vlechten konden deze als de beste! De mooie boodschappentas die Miriam had gekocht was gemaakt door zo’n gezin. Mooi dat die sociale betrokkenheid van zo’n wijnhuis er is in zo’n gemeenschap. De camperplaats in combinatie met het bezoek aan de winkel en de wijnproeverij, maakt dat wij zeker nog een keer langskomen bij een volgende reis en is een aanrader voor iedere camperaar die ook van wijn houdt.

Camperplaats + Wijnproeverij bij Le Comptoir de Beaupré met Louise

Heerlijke rustige nacht gehad en vanmorgen weer omstreeks 9.30 uur vertrokken voor de etappe die ons over de Spaanse grens gaat brengen. Op naar Puigcerda.

Deze rit vanaf Narbonne tot aan Pergignan is niet zo bijzonder. Totdat we de afslag nemen naar Prades, de Pyreneeën weer in. Vorige keer in de Pyreneeën zijn we een afslag eerder er vanaf gegaan. Nu volgen we dus de borden Prades en rijden de bergen in. Deze route heet Route ‘d Cols en we snappen waar die naam van komt. Het is berg op, berg af, berg op en berg af. We komen na een tijdje weer langs Eus en weer later in Mont Louis, de top van een berg, waar we in Mei hebben gestaan op een parkeerplaats. We herkennen het meteen en zagen deze plaats ook bij de Belgische docuserie van Arnout Houben, Dwars door de Pyreneeén (aanrader om te kijken!). De wegen slingeren door de bergen en het valt ons op dat het veel drukker met verkeer is dan in Mei. Het is nu vakantieperiode en dus veel drukker overal. Maar wat is het prachtig en deze rit gaat nooit vervelen, zeggen we tegen elkaar.

We komen omstreeks 13.15 uur de Spaanse grensplaats Puigcerda voorbij en gaan een plek zoeken voor de middag en nacht. We komen aan in Martinet.

Martinet (officieel onderdeel van de gemeente Montellá i Martinet is een charmant bergdorp in de Pyreneeën van Catalonië (Spanje), gelegen in de vallei van de rivier de Segre in de comarca Cerdanya. We staan dan ook direct aan de rivier de Segre op een gratis beschikbaar gestelde camperplaats van de gemeente. Weer een topplek, direct aan de rand van het dorp. We lunchen even in de camper om daarna een wandeling te maken langs de Segre met Joep. Op de terugweg nog even langs de bakker voor een paar lekkere dingen bij de thee straks.

Overdag was het een lekkere najaarsdag en in korte broek doorgebracht. Zonnig met een temperatuur van ongeveer 19 graden. Morgen hetzelfde weer en dus blijven we hier nog een dagje extra hangen om even de langere rijdagen af te sluiten. We plannen wat ritten hier in de omgeving in de Pyreneeën om vervolgens later in de week deze omgeving te verlaten voor weer een nieuwe regio. Het gaat lekker zo!

14 januari 2026: Over missen en weer richting het Noorden

14 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 4 reacties

We zijn inmiddels een paar dagen onderweg, nadat we op maandagochtend onze favoriete camping Quinta Odelouca hebben verlaten. Het weer zou de komende dagen daar weer slecht zijn en daar hadden we geen zin meer in. Onderweg met regen is toch anders qua gevoel; je bent toch aan het rijden en je moet ook toch weer eens terug op ons gemakkie.

Nadat we afscheid hadden genomen van alle campinggasten konden we op pad. Via de moeilijk begaanbare weg vanaf camping naar de grote weg komen we dan ongeschonden aan. We volgen de borden richting Ourique. Maar eerst moesten we nog even boodschappen doen voor de eerste dagen onderweg. Het regent en het is een prima reisdag voor de rest. We rijden na Ourique via Villanueva del Fresno de grens over naar Spanje om dan richting Badajoz te rijden. Met deze plek hebben Miriam en ik mooie herinneringen toen wij met de auto in 1990 al naar Albufeira gingen om daar een paar weken in een appartement te vertoeven van een collega van mij destijds, David Tavares, inmiddels niet meer onder ons. Badajoz zelf doen we niet aan, want we besluiten om volgens afspraak omstreeks 14.00 uur te stoppen met rijden. We zien opeens dat we erg dichtbij waren bij een overnachtingsplek waar wij begin dit jaar hadden gestaan. Parking Parque Atrelados bij Moura (zie locaties Portugal). Bij een groot meer bij een nieuw aan te leggen recreatiegebied. Het blijkt toch net weer iets verder terug te zijn op de route, dus deze slaan we over.

Dan vervolgens zien we een andere plek ook bij een groot stuwmeer, bij Monteja. Deze plek heeft goede reviews op CamperContact. Wij daar maar heen en meteen de camper netjes langs de weg gestald. Mwoah….niet echt ons plekje, maar voor 1 nachtje prima te doen. Echter; nadat Miriam met Joep terug kwam van het wandelen, zat de kleine man helemaal onder de kleefballetjes tussen zijn tenen, oksels en buikje. Miriam had er een flinke klus aan om alles pijnloos bij hem te verwijderen. Ook komen er op 5 meter afstand van onze camper toch best veel auto’s voorbij rijden. We staan helemaal alleen daar in de middle of nowhere en zeggen tegen elkaar dat we het geen fijne plek vinden. Dan gaan we toch maar weer verder.

Na een tijdje komen we aan in Alchonchel en gaan daar de rest van de middag lekker niks doen en overnachten. De camperplaats is door de gemeente beschikbaar gesteld en prima met de benodigde voorzieningen voor campers. We staan tegen een groot gebouw aan met tegenover ons een muziekschool cq plaatselijke oefenplaats van de lokale fanfare of Rythm & Steelband. Nou viel dat dubbeltje pas bij ons toen we zagen dat er einde van de middag een stellage opgebouwd werd. Midden op de weg tegenover ons. Om 18.30 uur begonnen ze te oefenen op straat. Nu houden wij wel van muziek, maar dit klonk vreselijk beroerd, zal ik maar zeggen. Het deed ons denkbeeldig denken aan de eerste oefenavond ooit van de Jostiband. Het zou een lange avond worden waarbij zelf muziek luisteren of TV kijken nagenoeg niet te doen was. Ook Joep vroeg om watten in zijn oren…

Maar de volgende ochtend, dinsdagmorgen, wij prima geslapen en lekker relaxt een ontbijtje gedaan. Ik doe zo relaxt mogelijk mee met dit soort “relaxte” momenten, terwijl ik denk: “met gierende banden richting huis!”. Maar we hadden afgesproken dat ook de terugreis een onderdeel is van de reis en niet met een betontegel op het gaspedaal, cruisecontrol aan en dagen blazen over de snelweg. Tuuurlijk schat, lekker onderweg mooie plekken zoeken! Nadat we weer op pad zijn gegaan, begon het weer te regenen. We besluiten om weer een lange rit te maken om zodoende in Noord Spanje of Zuid Frankrijk daar dan wat meer tijd te nemen om op een plekje te staan. Als het weer daar goed is tenminste. We hebben echt geen haast, maar willen uiterlijk einde van de maand wel thuis zijn in verband met andere afspraken inmiddels.

Onderweg is het ook niet het mooiste landschap wat we voorbij zien komen. Het valt ons op hoeveel lege panden er langs de wegen staan. Panden rijp voor de sloop, al jaren leegstaand en totaal verpauperde gebouwen en terreinen. Het nodigt niet uit om foto’s te maken en dat maakt ook dat we over de snelweg dit dan ook niet zo belangrijk vinden.

Wederom omstreeks 14.00 uur komen we aan in het kleine dorpje Alaejos, alwaar we ook op een gemeentelijke camperplaats komen staan. Rondom ons worden grote vrachtauto’s geladen met puin van gesloopte panden (doen ze dus toch wel) en hijskranen die de wagens laden. Het is dan weer de 2e middag/avond dat we in de herrie zitten. We sluiten de blinderingen van de camper. We vermaken ons prima in ons eigen warme coconnetje. Een heel rustige nacht ook daar gehad en lekker geslapen.

Het weer klaarmaken van de camper was wel even een minder leuk klusje. De chemisch toilet stortplaats was werkelijk zo onsmakelijk dat je panisch alert was om niets aan te raken, behalve je eigen toiletcassette. Nu bleek dat na het leegstorten van de toiletcassette er geen spoelwater beschikbaar was om de stortbak en toiletcassette na te spoelen. Dit betekent dat de stortbak met 25 lagen gedroogd stront en papier van een ander was bekleedt. Lekker, man!

Een aantal meter verder was er wel een kraantje met drinkwater, dus wat deed vanmorgen een belgische camperaar? Die ging met de storttuit van zijn toiletcassette (waar alle urine, stront, water en papier langskomt) onder die kraan houden, maar dan het kraanstuk in de opening van de storttuit. Walgelijk gewoon en toen ik later nog reviews las over deze camperplaats, bleek dat dit dus zeer regelmatig gedaan werd door camperaars. Jullie begrijpen dat ik eerst zorgvuldig de gehele kraan heb schoongemaakt, water eerst doorgespoeld voordat ik ruimschoots onder de kraan bleef om mijn drinkwater in camper aan te vullen. Bah!! Maar ook de gemeente moet zien dat de faciliteiten niet meer adequaat en hygiënisch zijn. Dit kan beter!

Gisteravond waren we allebei in contact met ons schoonzusje Joanne, de vrouw van mijn broer Harry, die in 2022 overleden is. In dat jaar zijn ook onze zwager Kees en (schoon)moeder Ardy overleden. In 2024 gevolgd door mijn lieve zus Annette (vrouw van Kees) en mijn vader. Vader en dochter zijn toen 2 dagen na elkaar overleden. Pittige tijden voor ons allemaal kan ik melden! Maar gisteren waren Miriam en ik melancholisch over al die mooie herinneringen die we aan ze allemaal hadden. Zeker in relatie met de camper reizen in het vooruitzicht als we allen waren gestopt met werken. Hoe mooi en gezellig was het geweest als Annette, Kees en Harry er nog waren geweest. Allen inmiddels gestopt met werken en dan samen op bepaalde momenten van een reis bij elkaar komen met de campers ergens in Europa en ervaringen delen en bij elkaar zijn. We konden het altijd erg goed met elkaar vinden en waren graag bij elkaar m.b.t. gezelligheid, lachen en elkaar een beetje afzeiken. Humor bij mijn broers en Kees was altijd aanwezig, zorgzaamheid en ambianceverruimende sfeer en veel verhalen door de meiden vulde alles aan. Zodoende weten we dat we het fantastisch hadden gevonden dat we elkaar op dit soort reizen tegen zouden komen om een paar dagen door te brengen met elkaar. Zelfs broer Jos overwoog nog om een caravan of camper te kopen als het zover was. Zover is het helaas niet gekomen. Maar mensen, wat missen we ze! Alles is anders..

Daarom zijn we ook zo trots op schoonzus Joanne, dat zij door is gegaan met de droom die ze beide hadden om met de camper te reizen. Ook zonder Harry! Prachtig, zoals ook Harry had gevonden! Stoer ook vooral! We zien dat ze met haar eigen mooie buscamper inmiddels ook Spanje is binnengereden en zelfs een stukje van onze route van begin dit jaar heeft gereden en op camperplaatsen staat die wij ook hebben bezocht. Wij zijn te ver weg om even een avondje aan te schuiven, maar sluiten niet uit dat dat ooit wel eens gaat gebeuren. Go Joanne, Go!! Blijf mooie reizen maken!!

De dag van vandaag ziet er beter uit dan de laatste dagen. De zon schijnt en op tijd gaan we weer op pad. We moeten eerst even LPG en Diesel tanken en daarna nog ergens boodschappen doen. Dat doen we in de stad Burgos. Deze stad doet mij altijd denken aan een oude jeugdvriend en voetbalmaatje Michel Boerebach. Hij heeft hier in begin jaren 90 van de vorige eeuw 2 jaar gevoetbald in volle stadions in de La Liga bij Burgos. El Rubio was zijn bijnaam; De Blonde! Hij heeft gespeeld tegen Barcelona, Real Madrid en alle clubs uit El Liga. Michel was ex-voetballer bij Go Ahead Eagles, Roda JC, FC Twente, PSV, Burgos en ooit een seizoen mijn teammaatje in de A1 van SV Lelystad ‘67. Zijn broertje Rene was in die jaren mijn beste vriend, waarmee ik jaren samen heb gevoetbald in de 1e elftallen van S.V. Lelystad ‘67. Rene was getuige op mijn bruiloft en ik op zijne destijds. Ook jaren samen in zaalvoetbalteam gespeeld, ook zulke mooie tijden gehad, maar helaas is ook Rene een aantal jaren geleden overleden (2019). Fantastische tijden in mijn jeugd en tot onlangs gehad bij onze voetbalclubs. Toen ik Michel dus vanmorgen appte dat we in Burgos stonden, meteen even contact samen, toen Miriam boodschappen aan het doen was bij de Lidl. Binnenkort ga ik weer eens een voetbalpotje kijken bij Michel en zijn zoon Lyns in Deventer, die in de O19 speelt van SC Deventer. Was leuk om weer even contact te hebben

De zon schijnt weer, met de regen wel in de buurt…

We rijden nog even een klein uurtje door totdat we vanmiddag in Pancorbo aankomen voor de laatste overnachting in Spanje deze reis. Deze camperplaats hebben wij vorig jaar ook al bezocht en goed bevallen. Uitzicht is prachtig, aan de rand van een klein dorpje. Alleen waren we door de navigatie dwars door het dorpje gestuurd en dat was niet zo handig. We reden ons klem in het centum op een heel klein pleintje waar ik niet verder kon. Met echt weinig ruimte om mij heen, kon ik de neus van de camper nog in een nis douwen om vervolgens achteruit nog net een bochtje te kunnen maken om om te keren. Vervolgens dachten we een alternatieve route te zien, maar deze bleek uiteindelijk 12 kilometer om te zijn en nog konden we er niet komen. Uiteindelijk weer terug naar de snelweg gereden en een andere weg die Miriam gevonden had op Google Maps gevolgd tot we bij de camperplaats kwamen. Er is hier voor de rest niets, maar alleen schoon water kun je hier tappen. Ben ik blij dat ik vanmorgen toch alles heb kunnen doen en dus geen zorgen voor de komende 2 dagen. Dat is wel een tip voor iedere camperaar; zorg dat je alles op orde hebt voordat je in de ochtend vertrekt. Je weet nooit waar je terecht komt!

Morgen rijden we Frankrijk binnen en zijn van plan om via Dax meer landinwaarts richting Limoges te rijden. We zien we hoe dat gaat. Geen sneeuw of ijzel verwacht….das mooi!

13 + 14 december 2025: Rio Tinto, Niebla en Almada D’Ouro Club, Odeleite in Portugal

14 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 2 reacties

We maken na het wakker worden in Berrocal alles weer in orde en gaan beginnen aan een volgende bergrit, die aangeraden werd door Rick en Do van Tip De Bruine Labrador, ons favoriete YouTube-kanaal onder de camperaars. De camperplaats waar we vannacht hebben gestaan is gratis ter beschikking gesteld door de gemeente en alles wat je nodig bent is aanwezig. De nacht was muisstil en we hebben prima geslapen. We drinken ons bakkie koffie na het ontwaken en rijden in alle rust het charmante dorpje Berrocal uit om vervolgens de HU-4103 te gaan rijden.

Het valt ons op dat het overal zo verrekte groen eruit ziet. Het landschap lijkt op die van een modeltrein-landschap. Alles ziet er in verhouding op elkaar afgestemd uit. Te groene weilanden, te groene bomen, mooie evenredige glooiende wegen en door de heldere blauwe onbewolkte lucht is het kleurenpalet prachtig.

We rijden rustig en klimmen naar de hoogste toppen van de bergen en komen uit bij de Rio Tinto, de rivier met rood ijzerhoudend water. Ooit ontstaan uit mijnbouw, 5000 jaar geleden begonnen door Phoeniciers, Grieken, Romeinen, Visigoten en de Moren. Meer recent door een Mining Group die in de zestiger jaren van de vorige eeuw de activiteiten hebben gestaakt. Ze delfden naar Goud, zilver, koper en andere metalen. De rode kleur van het water (Ph waarde van 2!) komt door de zware vervuiling en de anaerobe bacterien die leven van de onopgeloste metalen. Daarom de Rio Tinto dus. We komen hem tijdens de bergrit diverse malen tegen en het ziet er zo raar uit, die kleur van het water.

We stoppen onderweg nog even om te genieten van de uitzichten vanaf een parkeerplaats en besluiten door te rijden naar Niebla, een gemeente in het zuidelijke gedeelte van Andalusië, met ongeveer 4300 inwoners. De mooiste bezienswaardigheid van Niebla is het kasteel Castillo de los Guzmanes en de stadsmuren van de stad. Beide zijn helemaal in elkaar verbonden. Ook zien we een prachtige kerk, De Nuestra Señora la Granada, waar eens in de 10e en 11e eeuw de belangrijkste moskee van de moren in Niebla stond. Vandaag is er een huwelijksvoltrekking die we mogen gadeslaan. We kunnen het bruidspaar niet ontwaren, aangezien iedereen die er te gast was er zo mooi gekleed uitzag, dat je het verschil niet kon zien. Miriam zei tegen een aantal vrouwen dat ze er prachtig uitzagen en dat werd gewaardeerd door de dames.

Niebla was onverwacht leuk om te bezoeken en eigenlijk bedoeld om even samen te bepalen welke kant we op gaan. Blijven we nog een paar dagen in Spanje of trekken we de grens met Portugal over en gaan we een leuke plek daar zoeken. Het laatste is het geval en dus gaan we weer verder.

Na nog een uurtje rijden passeren we de portugese grens en rijden in een heuvelachtig gebied de Algarve in. Ook hier vinden we het mooi en zeggen tegen elkaar hoeveel mooie gebieden we al gezien hebben de afgelopen 55 dagen. We vonden Spanje fantastisch, maar zijn meteen ook weer enthousiast wat we hier zien in de Algarve. Ook begin dit jaar met de reis naar de Algarve voelen we ons ook hier erg prettig qua landschap en vriendelijkheid van de mensen.

We hebben een camperplaats uitgezocht in Odeleite en rijden de snelweg af om het laatste stukje binnendoor te rijden naar dit kleine dorpje en zijn camperplaats op de top van een heuvel. Uitkijkend vanuit de camper over de omliggende heuvels en dorpjes. Bij binnenkomst op de camperplaats zien we hoe druk het toch nog is zo in het binnenland. Want ook hier zoeken we niet de kust op, maar het binnenland. Er zijn nog een paar plekken en we kiezen een plek uit, aan de buitenkant van de camperplaats, uitkijkend over de heuvels. Veel duitse en franse camperaars, maar geen Nederlanders. Prima!

Ongelofelijk hoe snel je voor jezelf hebt bepaald dat dit een hele fijne plek is. De camperplaats doet ons een beetje denken aan onze favoriete camping in de Algarve waar we direct na de feestdagen een paar weken verblijven. We kunnen direct de natuur inlopen met Joep en geen drukte en verkeer in de buurt. We wandelen een paar keer met de kleine man en ook bij hem merk je direct dat ie het heerlijk vindt. Zijn gedrag was de afgelopen dagen niet om te harden, maar hij is nu ouderwets gezellig en aanhankelijk.

Vanmorgen stond in het teken van allerlei huishoudelijke taken. Eerst in alle vroegte met Joep een grotere wandeling gemaakt door de heuvels rondom ons heen. Portugal heeft geen wintertijd en daar hadden we ons een beetje in vergist. We liepen om 8 uur al gepakt en gezakt door de landerijen en toen ook maar even heerlijk bakkie koffie buiten gedaan.

Het weer ziet er goed uit en met een 19 graden vandaag kan ook de was goed buiten drogen. Daarom de huishoudelijke taken maar allemaal meteen gedaan. Mir heeft het beddengoed en al onze kleding gewassen, de camper gekuist, vloer gedweild en ik heb de tanks weer afgevuld, geleegd en toiletcassette geleegd. Toen maar weer met Joep gewandeld om Mir even de ruimte te bieden om in alle rust alles te doen, want Joep loopt constant in de schaduw van Miriam.

Joep wilde geen lange wandeling maken en toen de hondenriem onderweg ook nog eens kapot ging, zijn we maar weer naar de camper gelopen. Samen even ontbeten en vervolgens zit ik nu klaar om de voetbalklassieker te gaan bekijken. Ajax-Feyenoord. Dat de beste maar moge winnen, zolang het maar een team uit Rotterdam is…. 😉

De komende dagen blijven we hier nog wel, is de verwachting. Morgen op het fietsie even naar het dorp op een paar bergkilometers van ons af en voor de rest even vakantie vieren. Meestal in horizontale positie, met gezellige hapjes en drankjes samen. Even niets, geen autorijden, geen gedoe….ook wel weer even lekker!

Fijne zondag iedereen!

12 december 2025: Prachtige bergrit naar Berrocal. Wat een rit!!

12 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 6 reacties

Voordat we op het verhaal komen van vandaag, die verwijst naar de kop van dit artikel, eerst nog wat te melden over de dag van gisteren. Een dag met 2 gezichten, een dag van 2 zielen, 2 gedachten! Het gezegde gaat anders, maar in ons geval was dit gisteren wel het onderlinge thema van de dag.

Nadat we 4 heerlijke dagen op de camping Municipal Conejeras in Parauta hebben vertoefd, gingen we na alles te hebben ingepakt en opgeruimd, fris en fruitig weer op pad met de camper. De tanks en toilet weer op orde voor de komende dagen en wij op pad. De planning is om Ronda te bezoeken. Dit op uitdrukkelijk verzoek van Mirreke, want die wil graag die speciale kloof en brug zien van Ronda, De Puente Nuevo. Wij dus op pad naar Ronda en rijden zo’n 10 kilometer door bergachtig gebied totdat we bij Ronda aankomen.

Meteen als je binnenkomt in Ronda, zit de Lidl Supermercado, dus meteen even weer wat boodschappen inladen voor de komende dagen. We gaan een paar dagen op plekken staan waar geen faciliteiten zijn, dus volle koelkast en brandstof aan boord is prettig. De tip van vrouwlief was om de camper op de parkeerplaats van de Lidl te laten staan en per voet naar het oude centrum lopen. Ik voel mij niet prettig om de camper op de parkeerplaats te laten staan, want er staat er nog eentje, maar samen nemen wij zo’n 7 plekken in. Ik besluit dus de camper net buiten de parkeerplaats te stallen en we gaan lopend op weg. De wandeling zal ongeveer een 30 minuten duren en Google Maps begeleidt ons zeer beroerd richting Puente Nuevo….We moeten door een bouwterrein, braakliggend stuk grond met veel blubber lopen. Hier worden we niet blij van en we besluiten om terug naar de camper te gaan en eerst boodschappen te doen in plaats van na de wandeling in Ronda. Dan zien we dat de weg achter de Lidl helemaal nog een 1500 meter doorloopt in de goede richting en we rijden met de camper die kant op. Daar wil ik de camper parkeren, maar er ontstaat dan een levendige discussie, zeg rustig maar een springlevendige discussie tussen de echtelieden aan boord, aangevuld met een jengelend verwend viervoetertje die ook weer eens mee moet bemoeien. Zo gevoelig die teckel van ons…

Wat is het geval; ik ben hondsmoe en hoef niet persé die brug te zien en heb zeker geen zin om met een stierlijk vervelende teckel de stad in te gaan met de drukte die er is. Miriam zucht een keer diep en begint mij een schuldgevoel aan te praten waardoor ik bijna suïcidale gedachten begin te krijgen. Ik ben een blok aan het been en ben de meest ultieme cultuurbarbaar die hier op het westelijke halfrond rondloopt. Dat klopt in die zin, dat ik niet graag in steden vertoef en niet nieuwsgierig ben naar die brug met een nogal overdreven hoge doorrijhoogte, gesitueerd over een kloof die lijkt op een kloof van mijn linkervoet, zo diep. (Ja, sorry…de pedicure had geen tijd voor ons vertrek vanuit Nederland!). En toen heb ik de barbaarse woorden gebruikt: “Ik heb die brug al tientallen keren gezien op youtube filmpjes en foto’s op instagram….weet wel hoe die eruit ziet”. Totaal onbegrip bij vrouwlief(waszenuevenniet). Nu ontnam ik haar iets waar ze zich zo op verheugd had om te zien. Aangezien ik, als ik mee ga, steevast met Joep loop te slenteren, omdat Miriam met haar foto’s het gevoel aan Google Maps moet geven dat heel het gebied tot in detail goed in kaart is gebracht, stel ik voor dat ze dan alleen kan gaan en ik met Joep in de camper blijf. Hoeft zij zich niet opgejaagd te voelen en kan alle tijd nemen, en de boys ontspannen in de camper. Iedereen blij, dacht ik zo.

Nou….toen kwamen de tekstballonnen met van die enorme ijspegels eraan: “we gaan! Zo heb ik er geen zin meer in!!” en “Ga maar!! Nu, Het hoeft niet meer van mij!!”. De gedachte wie er voor de rest geen zin in had, is niet geheel relevant. Maar dan komen er vervolgens de komende 100 kilometers de “silent treat”-behandeling. Totdat ik op een bepaald moment met mijn poezelige verbroedende Florence Nightingdale-toonsoort de zalvende woorden vraag “is alles weer goed met je”. We moeten allebei weer lachen.

In alle redelijkheid benoemen we naar elkaar toe wat de ene heel leuk vind om te doen en de ander niet. Vervolgens komen er een aantal karakteristieke eigenschappen van mij boven tafel, waarvan ik weet dat ze gelijk heeft, maar die ik dan toch nog een keertje moet horen. Ik wil eigenlijk het liefst geen drukke stad in, rijd het liefst van camping tot camping en kijk daar wel wat we gaan doen. Miriam is meer de zigeuner onder ons en is het liefst aan het zwerven en veel avontuurlijker als ik. Ik ben meer de vakantieganger en wil weten waar die terecht komt en is daar dan het liefst op een fijne plek een paar dagen om te landen en er te zijn. Bij voorkeur lavend aan een hapje en drankje, beetje wandelen, beetje fietsen en weer door naar de volgende locatie. Miriam zit gewoon anders in elkaar. Niks mis mee, maar zoals ik al eerder zei: 2 zielen, 2 gedachten!

Maar dan zijn we er nog niet in alle onvolkomenheden van mijzelf die op tafel komen. Ik ben meer van het wat vaker, maar korter weg en heb al weken Miriam’s woorden “we hebben de tijd aan onszelf en we focussen ons op ergens 3e week maart terug zijn” in mijn hoofd. Ik merk dat ik nu na 2 maanden al soms aan het vooruit plannen ben, wanneer we naar huis gaan, hoe we rijden en op welke datum dat ongeveer zal zijn. Maar eerder dan eind maart in ieder geval. Oeps….ook hierop komt Miriam met haar confronterende analyse: “Jij ben altijd met morgen bezig en nooit met nu”, aangevuld met de subtiele conclusie “ jij krijgt pas rust in je hoofd als je dood bent, eerder niet”. En zo ging het nog even door. Maar we komen allebei toch wel tot de conclusie dat we nog steeds erg gelukkig met elkaar zijn en nog niet eraan toe zijn om richting huis te gaan. Ik beschrijf deze echtelijke sores ook in dit blog omdat het natuurlijk niet altijd peace and vree is tijdens zo’n langere reis. Als je zegt op je eigen website dat je het leven onderweg met de camper beschrijft, moet je niet alleen de hallelujah-verhalen vertellen maar ook de oelalah-verhalen.

Nadat de lucht wat geklaard is tussen ons, gaan we verder op pad naar de komende overnachtingsplek. Deze plek hadden wij gezien bij een paar vloggers die wij volgen; Rick en Do van Tip de Bruine Labrador (aanrader en onze favoriet!) en Camperreizen van Wubbe en Marloes (ook erg leuk!). We gaan richting de Rio Tinto, maar daarover later meer. De overnachtingsplaats heet Parking de la Antiqua Estacion in Puerto Serrano. Vanuit deze plek kun je prima wandelen en is er een fietsroute Camino de la Via Verde die over een oude spoorlijn is gecreëerd door middel van asfalteren en door mooie natuur loopt.

Als we aankomen op de plek zien we dat er veel regen is gevallen en parkeren we onze camper. Het is een prima plek voor een nacht en er is zelfs een restaurantje en parkje met picknicktafeltjes, zitjes, sporttoestellen en afvalcontainers. We gaan meteen met Joep wandelen en lopen door het park richting de natuuromgeving. Het is blubberig, nat en lopen niet echt een route, maar eigenlijk een tijdje van de camperplaats weg om vervolgens weer terug te lopen. Joep is niet in goede doen en stierlijk vervelend. Terug naar de camper en gezellig bij het restaurantje een drankje en wat tapas doen. Prima avond en super lekker geslapen allebei. Voor de rest was het een prima locatie voor een nachtje, maar na het wakker worden vanmorgen, maken we ons direct weer klaar voor vertrek.

De rit van vandaag zal er eentje worden om nooit te vergeten. Het eerste stuk tot aan Sevilla was erg saai, vlak en dor langs de wegen. We passeren zonder problemen SEvilla en houden de borden Portugal aan, richting Huelva. We moeten op een bepaald moment van de snelweg af en gaan een klein weggetje in, om vervolgens via prachtige berglandschappen, vergezichten, mooie en minder mooie dorpjes, uiteindelijk in het charmante Berrocal terecht te komen. Dit plaatsje bezoeken wij om morgen via de HU4103 de Rio Tinto te gaan bekijken.

Als resultaat van de vele mijnbouwactiviteiten rond de rivier is de rivier zwaar vervuild en zeer zuur (met een pH van 2). In het water leven anaerobe bacteriën die leven van de opgeloste metalen (zoals ijzer en koper) in het water. Deze bezorgen de rivier een dieprode kleur, vandaar de naam Rio Tinto. Deze rivier begint in Sierra Morena in het zuid-westen van Spanje (Andalusië) en loopt zo’n 100 kilometer slingerend door tot Huelva. Wij willen op een paar locaties deze rivier bekijken, langs de genoemde HU4103.

Maar de rit van vandaag heeft ons over indrukwekkende bergkammen en vergezichten gebracht. Soms wel spannend, maar altijd erg mooi. Ook door de grijze luchten, regenachtig weer en mist die tussen de bergen hangt heeft de rit iets magisch, vinden wij. Via de A66 na Sevilla, de N433, draaien we bij Valdeflores de SE6404 op en zien we de wegen smaller, steiler en krapper worden. Vervolgens via Minas del Castillo de las Guardas slaan we af op A476 en deze weg geeft ons even weer meer ruimte en ontspanning. Maar na La Aulala slaan we weer een uitdagende weg in, de SE6402 en volgen deze tot aan El Madroño, waar we de SE9002 gaan volgen. Tot slot nog een klein stukje via de HU-6107 naar Berrocal, waar we vannacht blijven slapen.

Bij het binnenrijden van dit dorp, zien we al dat dit een charme heeft, dat ons wel aanstaat. We vinden de camperplaats aan de rand van het dorp. We kunnen daar toilet legen, schoon water tappen, maar niet grijs water afstorten. De plek heeft een mooi uitzicht over het berglandschap en het dorp geeft ons een prettig gevoel qua sfeer.

We besluiten dan ook na aankomst een rondje door het dorp te gaan wandelen en zijn aangenaam verrast hoe mooi het dorp is. Alle mensen die we tegenkomen en bezig zijn om de kerstverlichting op te hangen zijn erg vriendelijk. Ook wil Miriam de kerk van de binnenzijde zien en ook dat mag van de man die in de kerk bezig is. Mir vraagt heel vriendelijk of ze de kerk mag bezoeken en ook of ze een foto mocht maken. De beste man knikte van ja en deed vervolgens alle verlichting in de kerk aan om de beste impressie te geven. Miriam maakte foto’s en ik stond buiten met Joep weer te wachten. Toen Miriam klaar was met de foto’s wilde ik nog even naar binnen, maar de beste man draait voor mijn neus de deur op slot…..wilde ik even niet barbaar zijn, heb je dit!

Nou ja…maakt niet uit. We lopen terug naar de camper en Miriam loopt nog even een extra rondje met Joep omdat deze dwarskikker nog niet klaar was met zijn energie verbruiken. Zelf begin ik met dit blog te schrijven en doen we voor de rest niets meer vandaag. We zijn inmiddels beiden aan het fanatiek lezen geslagen. Iets wat wij in ons werkbare leven nooit deden, maar nu volop aan het lezen. We vermaken ons prima hier en gaan morgen dus op weg naar de Rio Tinto, weer over een mooie route en waarschijnlijk slapen we op een plek niet ver van hier, maar die we nu weer gevonden hebben op Park4Night.

Camperjoy: Over reizen met een camper…

Reisblog Martin, Miriam & Joep Lammertink

Spanje