Frankrijk

23-24 Oktober 2026: Narbonne (F) en Martinet (Spanje)

/ martin&miriam

Gisterochtend rustig wakker worden en op pad richting een supermarkt in Le Vigan. Dit was volgens Chat GPT de dichtstbijzijnde Lidl en hemelsbreed maar 30 minuten rijden vanaf de parkeerplaats bij Couvertoirade. Heerlijke rustige nacht gehad, maar bij laatste rondje met Joep werd onze trouwe vriend weer vreselijk aggressief aangevallen door een ver familielid van hem. Een paar plekken achter ons, stond een Frans ouder echtpaar met 2 kleinkinderen (of ze zijn heeeeel oud ouders geworden van deze 2) met ook 2 standaard gladharige teckels. Bij het zien van Joep viel meteen er eentje Joep aan en onze goedzak liet alles weer gebeuren en keek mij hulpbehoevend aan zo van: “waarom moet mij dit weer overkomen?”. De andere teckel begon weer te bijten en miste Joep steeds. Tot op het laatst dat Joep wegsprong beet ie hem in zijn bil. Joep een kleine gil, maar de pleuris-teckel werd eindelijk tot de orde geroepen door zijn baas. Aangezien de man met wandelstok liep, duurde het even totdat hij er was. Even een woordenwisseling met hem gehad over waarom hij zijn honden niet aangelijnd houdt, als dat overal op de borden staat. Hij mompelde wat en liep met teckel terug naar zijn camper. Joep heeft er geen trauma aan overgehouden en loopt alweer kwispelend zijn rondes.

Maar boodschappen hadden we echt nodig en dus op pad richting Le Vigan via de D999. Een rit van ongeveer 40 kilometer door een prachtig natuurgebied. Deze route heet Route Alzon die door het Natuurpark Grand Causses loopt. Wat afwisselende rit was dit zeg; mooie vergezichten, door kloven, dan weer stukken bosgebied en muren van groen om ons heen van de bergen. Omdat we ook weer de camper willen vullen met water en het lozen van toiletcassette en grijs water, komen we in het kleine dorpje Alzon, waar we opeens zien dat er een camperserviceplaats is. Wij stoppen en kijken onze ogen uit wat een leuk dorpje dit is. Zullen we hier blijven staan? Nee, eerst boodschappen zeggen we tegen elkaar. Nadat we wel de serviceplaats hebben gebruikt, kunnen we weer op verder op zoek naar de Lidl in Le Vigan. Dan, een paar kilometers verder rijden we een dorpje binnen en herken ik direct de camperplaats op het plein. Hey Mir, hier zijn we eerder geweest. “Ja, verrek…” zegt Mir. Klopt dus, maar we kunnen niet meer terugvinden op het blog en op Polarsteps wanneer dit moet zijn geweest. Waarschijnlijk tijdens onze trip in mei/juni van dit jaar. Kan niet anders.

Nadat Mir weer voor een vermogen de koelkast weer gevuld had met zowel noodzakelijk als aangenaam voedsel, bleek dat we weer helemaal terug moesten over dezelfde weg om weer terug bij de A75 snelweg te komen. Binnendoor over andere wegen zien we niet zitten aangezien dit “witte” weggetjes zijn op de kaart met heel veel haarspeldbochten. Na ruim een uur komen we weer op de A75 uit en rijden we nog een anderhalf uur totdat we het zat zijn. Aan de rand van Narbonne ziet Miriam een leuke camperplaats zonder faciliteiten, dus alleen parkeren en overnachten. Nu bleek dat parkeren en overnachten een hele goede keuze, want het was weer een keer bij een wijnboerderij. We rijden het terrein op via een mooie oprijlaan en zien al een camper staan. Er mogen er 4 staan volgens P4N, dus we zijn mooi op tijd. Direct na aankomst komt er een dame ons welkom heten, maar verzoekt ons om de camper toch wat naar voren te zetten. Onze lange kont van de camper hangt boven de grond van de buurman en deze leeft op voet van oorlog met dit zeer sympathieke wijnimperium “Le Comptoir de Beaupré” aan de rand van Narbonne. Deze camperplaats heeft zeer goede reviews, maar we weten niet of dit om de plek gaat of om de wijn. “Tja…dat zullen we nooit weten” is niet van toepassing in dit geval. Want toen even later de Duitse buurvrouw aan onze deur kwam of we zin hadden om samen een wijnproeverij te doen. Had Miriam binnen 4 seconden de schoenen aan, haartjes goed en was ze al met het schoudergewricht aan het proefheffen. Weg was ze…mij en Joep achterlatend in de camper met de deur op slot. Geeft niks, want er was mooie tennismatch op TV en ik was moe van de rit. Oh ja..en ik geef niks om wijn, dus voor de omzet van de wijnboerderij was het een voltreffer om Miriam over de vloer te krijgen. Louise, de dame van de wijnproeverij en winkel die erbij hoort had een goede klik met Mir en die twee hebben in alle kakelende gezelligheid de middag doorgebracht. Normaal als je terugkomt van een proeverij dan zitten de flessen wijn in een papieren tasje. Nu kwam ze terug met een zwart-wit rubberen gevlochten boodschappentas vol met wijn en kaas. Miriam was superenthousiast over hoe Louise alles uitlegde over de wijnen. Bij de vorige bezoekjes aan wijnboerderijen schonken ze meteen een aantal soorten wijn in en binnen 15 minuten had je 6 wijnen geproefd en werden de verkooptechnieken op je losgelaten. Bij Le Comptoir de Beaupré en Louise was dat echt top geregeld. Duidelijke uitleg over de wijnen, druiven, het proeven, het productieproces en dat alles in een fijne ambiance in de winkel. Naast wijn verkochten ze daar nog veel meer lokale producten zoals Kaas, honing, eieren, groenten, chocolade, vleeswaren, wijnazijn, olijfoliën etc. Louise in combinatie met al dit, maakte dat Miriam een topmiddag had gehad. Ook mooi was het dat deze wijnboerderij producten verkocht van dorp- en stadsgenoten die zelf producten maken voor de winkel. Deze gezinnen zijn minder bedeeld en hebben moeite om de touwtjes aan elkaar te binden. Maar vlechten konden deze als de beste! De mooie boodschappentas die Miriam had gekocht was gemaakt door zo’n gezin. Mooi dat die sociale betrokkenheid van zo’n wijnhuis er is in zo’n gemeenschap. De camperplaats in combinatie met het bezoek aan de winkel en de wijnproeverij, maakt dat wij zeker nog een keer langskomen bij een volgende reis en is een aanrader voor iedere camperaar die ook van wijn houdt.

Camperplaats + Wijnproeverij bij Le Comptoir de Beaupré met Louise

Heerlijke rustige nacht gehad en vanmorgen weer omstreeks 9.30 uur vertrokken voor de etappe die ons over de Spaanse grens gaat brengen. Op naar Puigcerda.

Deze rit vanaf Narbonne tot aan Pergignan is niet zo bijzonder. Totdat we de afslag nemen naar Prades, de Pyreneeën weer in. Vorige keer in de Pyreneeën zijn we een afslag eerder er vanaf gegaan. Nu volgen we dus de borden Prades en rijden de bergen in. Deze route heet Route ‘d Cols en we snappen waar die naam van komt. Het is berg op, berg af, berg op en berg af. We komen na een tijdje weer langs Eus en weer later in Mont Louis, de top van een berg, waar we in Mei hebben gestaan op een parkeerplaats. We herkennen het meteen en zagen deze plaats ook bij de Belgische docuserie van Arnout Houben, Dwars door de Pyreneeén (aanrader om te kijken!). De wegen slingeren door de bergen en het valt ons op dat het veel drukker met verkeer is dan in Mei. Het is nu vakantieperiode en dus veel drukker overal. Maar wat is het prachtig en deze rit gaat nooit vervelen, zeggen we tegen elkaar.

We komen omstreeks 13.15 uur de Spaanse grensplaats Puigcerda voorbij en gaan een plek zoeken voor de middag en nacht. We komen aan in Martinet.

Martinet (officieel onderdeel van de gemeente Montellá i Martinet is een charmant bergdorp in de Pyreneeën van Catalonië (Spanje), gelegen in de vallei van de rivier de Segre in de comarca Cerdanya. We staan dan ook direct aan de rivier de Segre op een gratis beschikbaar gestelde camperplaats van de gemeente. Weer een topplek, direct aan de rand van het dorp. We lunchen even in de camper om daarna een wandeling te maken langs de Segre met Joep. Op de terugweg nog even langs de bakker voor een paar lekkere dingen bij de thee straks.

Overdag was het een lekkere najaarsdag en in korte broek doorgebracht. Zonnig met een temperatuur van ongeveer 19 graden. Morgen hetzelfde weer en dus blijven we hier nog een dagje extra hangen om even de langere rijdagen af te sluiten. We plannen wat ritten hier in de omgeving in de Pyreneeën om vervolgens later in de week deze omgeving te verlaten voor weer een nieuwe regio. Het gaat lekker zo!

22 Oktober 2026: La Couvertoirade, wat een plek!

/ martin&miriam

Vandaag toch maar weer even een blog schrijven. Eerder dan we normaliter doen, maar deze dag was gewoon wel het beschrijven waard voor ons. Gistermiddag kwamen we aan op een Aire de Camping Car van Blue Flot en hebben we daar heerlijk in de camper gerelaxed, onze reisplan nog eens bekeken, voor zover dat in beton gestort is. Want dat is het namelijk niet.

Door het slechte weer zien we vroeg in de middag al de camperplaats helemaal vol lopen met campers vanuit diverse landen. We zien Fransen, Duitsers, Noren en Zweden en nog een Hollandse dame die alleen reist. De dame heeft een hoog Pipi Langkous gehalte en lijkt ons van een andere planeet afkomstig. Vanaf onze plek zien we iedere camper nogal worstelen om ingecheckt te zijn op de digitale terminal. Deze terminal is ontworpen voor kleine mensen (dwergen of lilliputters mag je niet meer zeggen, horen wij deze week ergens…) en het scherm is dus nogal laag en slecht verlicht. Miriam met haar 1,80 lengte staat in skischans stand om ons in te checken vanmiddag, maar iedereen worstelt ermee. De nacht verloopt zeer rustig en dat was de afgelopen nachten wel anders. Later dan normaal worden we wakker en dus pas om 8.45 uur zitten we aan de koffie en loop ik daarna met Joep onze ochtendronde.

Ochtendwandeling met uitzicht op Saint Eulalie de Cernon

Nadat we alles weer op orde hadden gemaakt in de camper, vertrekken wij naar een nieuwe bestemming. Dit maal is het echt een doel op zich! Neil en Yvonne, onze Engelse vrienden, hadden wij gisteren contact mee en je kunt inmiddels zeggen dat zij echte Frankrijk-kenners zijn. Ze verblijven daar ieder jaar een aantal weken/maanden en kunnen over alle regio’s wel iets zeggen. Zij gaven aan dat wij in de buurt van een heel mooi dorpje zijn, wat gebouwd is door de Tempeliers van deze ridderorde. Aangezien wij deze week de Tempeliers als thema hebben, trok ons de suggestie van Neil en Yvonne wel aan. We gaan dus naar La Couvertoirade, een rit van een half uurtje vanaf onze plek. Tenminste….in principe zou dat mogelijk moeten zijn!

Maar ja…We hadden een emailtje van Google Maps gehad dat zij rondom onze verblijfplaats een aantal hiaten in hun kaartmateriaal hadden. Aangezien Google ons spoor volgt en ziet dat Miriam er met haar camera al weken lustig op los schiet, vroegen ze ons of we deze omgeving nog eens goed in kaart zouden willen brengen. Dit is de versie om jullie te vertellen dat we volledig de weg kwijt waren, ondanks meerdere navigatiesystemen aan boord. Een weg die gesloten was, een omleiding en een weg wat werd afgeraden om met grotere campers te rijden. Dat maakt dat wij als een malle alle routes in de buurt gereden hebben, totdat we besloten om maar exact dezelfde weg terug te nemen zoals we gisteren gekomen waren en weer gewoon de A75 op te draaien. Uiteindelijk kwamen we na 2 uur rijden pas aan in La Couvertoirade, een middeleeuws vestingstadje, gebouwd door de Tempeliers.

La Couvertoirade is een gemeente in het Franse departement Aveygon in de regio Occitanië. Het dorp telt ongeveer 200 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Millau. Het stadje is een goed bewaard vestingstadje dat in de 12e en 13e eeuw gebouwd is door de Orde van Tempeliers. Nadat deze orde was ontbonden in 1312 werd het overgenomen door ridders van de Orde van Malta. Zij bouwden de omringende muur in de periode van 1439 tot 1445. Tijdens de Franse Revolutie worden de eigendommen in beslag genomen en herverdeeld over naar de bevolking. De Orde van Malta verliest het zeggenschap over het dorp. In de laatste decennia van de twintigste eeuw ontwikkelt het dorp zich als toeristische attractie in de Larzac, waarbij voor de verwijzingen naar de Tempeliers worden uitvergroot.

La Couvertoirade is lid van Les Plus Beaux Villages de France (De mooiste dorpen van Frankrijk), Dit is een onafhankelijke organisatie in Frankrijk die aanwijst welke dorpen zij het mooist vinden. Voor ieder dorp dat de organisatie heeft gekozen geeft ze aan waarop haar keuze is gebaseerd. De organisatie werkt vooral in het belang van het Franse cultureel erfgoed en het toerisme. Op 30 juni 2026 waren dit 184 dorpen die aangemerkt werden als één van de mooiste Franse dorpen. Dat La Couvertoirade aangemerkt is al één van deze dorpen snappen wij volledig. Hopelijk spreken de foto’s van Miriam voor zich. Als jullie hier eens in de buurt zijn; zeker een bezoekje waard.

Aan het einde van de middag, na een grondig bezoek aan dit dorp, besluiten wij te blijven overnachten op de parkeerplaats aan de rand van dit dorp. Het is een plek waar je met de camper mag overnachten. Ondanks dat het ook in Frankrijk herfstvakantie is, is het erg rustig hier in het dorp en parkeerplaats. We hebben nog genoeg proviand aan boord om vanavond goed en lekker te kunnen eten. Morgen rijden we verder door richting Spanje. We hadden in eerste instantie een route bedacht, maar na grondig ons huiswerk te hebben gedaan, is die route geen best plan. Te smalle, steile wegen waarbij het passeren van auto’s niet mogelijk is. We verleggen onze plannen en gaan toch maar via Puigcerda de Spaanse grens over door de goed begaanbare bergen. Deze grensovergang hebben wij begin 2025 ook al gedaan. En dan daarna buigen we echt landinwaarts met onze route naar een volgend natuurpark wat we willen zien.

Maar ja, eerlijk gezegd bevalt ons het reizen zonder bestemming eigenlijk boven verwachting. We dachten dat we er onrustig van zouden worden, maar we vinden het heerlijk om geen echt plan te hebben en maar van dag tot dag te bekijken wat we gaan doen. Ook hebben we geen afspraken gemaakt met vrienden en familie die in Spanje wonen. Als het op ons pad komt, dat is het vroeg zat om te zeggen dat we in de buurt zijn. Vorige winter hadden we verschillende tijdafspraken en dat maakt dat je soms in een gebied tijd zit te overbruggen totdat je ernaar toe kunt. We zien wel wie we deze reis allemaal nog tegen komen uit onze vrienden- en familiekring. We vermaken ons prima en nog geen sprake van heimwee. Dat is in mijn geval wel bijzonder…

20-21 Oktober 2026: Massiac en Sainte Eulalie de Cernon

/ martin&miriam / 3 reacties

Wat een nacht met stortregens hebben we achter de rug als we eergisteren nog in Le Puy en Velay staan. Godzijdank staan we op verharde ondergrond, anders waren wij nooit weggekomen van deze plek. Ook de nacht was naast onrustig door de weersomstandigheden, ook lawaaiig door het rangeerstation van de trein/metro, direct naast onze camperplaats. De faciliteiten zijn altijd goed op een Camping Car Park, maar deze was zeker niet de mooiste. Ook even de stad gaan bekijken was ook geen optie door de slagregens overdag. Daarom pakken wij ons boeltje maar weer in en gaan door met de reis richting Spanje. Ook gisteren was het weer overdag niet best, maar nog een dag op deze parkeerplaats staan, zien we echt niet zitten. Maar hebben we ons verveeld door het slechte weer? Nee, hoor! Zelfs na ruim 2,5 week bij elkaar op de lip te zitten, is de stemming nog opperbest. We lezen overdag wat, we mediteren wat (in Zuid Europa noemen ze dat “siësta”), Mir kookt weer een heerlijk maaltje en heel kneuterig kijken we ‘s avonds TV of we streamen wat. De nieuwe, wat sterkere Mifi router en het Tiekom datakaartje doet het helemaal top en dus ook dito beeld op de TV.

Maar goed, we dwalen af…we rijden de camper parkeerplaats af en gaan weer rijden tot een volgende stop. We besluiten dat dinsdag, wasdag wordt. We rijden een dorpje binnen en zien een Mega-grote Carrefour supermarkt liggen en zien ook wasmachines en droger naast het pand staan. Dan weet je 1 ding zeker: Mijn eigen Miep Kraak gaat weer helemaal los op de huishoudelijke taken. Met schuim op de bek….wasschuim waarschijnlijk…haalt ze het beddengoed eraf, trekt de wasmand onder uit de kast en zoekt alles wat nog rondslingert en op textiel lijkt nog bij elkaar. Dan kijkt ze mij aan en roept hoog in de toonladder; Doe nog uit wat in de was kan!! En om nou naakt door de camper te lopen zie ik niet zitten en geef aan dat alles wat ik om mijn lijf draag nog schoon is. Ik was namelijk net gedoucht en aangekleedt. De 20 kg wastrommel moet natuurlijk wel zo vol mogelijk! Ik zie haar staan bij de wasmachine en zie haar ervoor aan dat ze aan de man die ook met een wastas aan komt lopen of ze nog even zijn jas erbij moet gooien…. En dan komt het wachten tot de wasmachine klaar is. Het kan 2 kanten op; of ze gaat nog even wat boodschapjes doen binnen of ze gebruikt de tijd om als een witte tornado de binnenkant van de camper onder handen te nemen. Blij om te zien dat ze de eerste optie kiest. Nog wat eten halen! Altijd goed bij mij!

Nadat we anderhalf uur later klaar zijn met alle was en alles droog uit de droger komt, rijden we door richting Millau regio. Maar zover komen we niet. Het weer is zo slecht dat we en niks zien om ons heen en ik het rijden zat ben voor vandaag. We zien een Camper Car Park op nog 25 minuten afstand en gaan erheen. Aangekomen in Massiac zien we de sportcomplexen bij elkaar liggen. Voetbal, Athletiek, Padel, zwembad, sporthal en daarnaast de Camper Car Park. Het is een oude Municipal en zo te zien is er na de 50er jaren van de vorige eeuw niks meer aan gedaan. 86 plekken voor campers, maar er staan er maar 2. We kunnen kiezen waar we maar willen staan en na 1 verkeerde keuze te hebben gemaakt, verplaatsen we toch weer de camper naar een betere plek. Direct aan de Alagnon rivier, die door alle regenval nogal woest langs onze camper heen raast. Je moet er niet invallen, want je komt nooit meer aan de kant is onze inschatting.

Het is weer een rustige dag in de camper en inderdaad gaat Miriam weer helemaal los op bacteriële afzettingen in de camper. Met alle regen en een klein hondje aan boord, moet dan natuurlijk ook wel. Na de bedden opmaken komt het emmertje met sop en binnen no-time is alles weer showroom-waardig zoals de camper eruit ziet. De binnenkant dan he! De buitenkant ziet er na al ons poetswerk voor de vakantie weer uit als een amfibie-voertuig. Prima nacht achter de rug en meteen de volgende ochtend weer klaar voor vertrek, beginnen we aan weer een hele mooie rit. We rijden de eerste 120 kilometer over de A75 richting Millau en gaan uiteindelijk niet over de beroemde brug, maar worden voor Millau door onze Garmin van de snelweg af genavigeerd en rijden we een prachtig stukje binnendoor.

Dan net voor Millau komen we door een gebied waarvan Miriam meteen zegt; Hey, hier zijn we in Mei/juni geweest en we hebben hier op camping gestaan. Ik herken het asfalt niet, want meer zie ik vaak niet als ik aan het rijden ben. Maar onze vrouwelijke Arendsoog naast mij heeft gelijk. Wederom! We zijn in Compeyre, vlak voorbij Carbassas, waar we op Camping Les Cerisiers hebben gestaan met Cor en Gea, het gezellige huisartsen-koppel uut Grunn! 50 kilometer hiervoor zag ze ook al een plaatsnaam op de borden staan waar we afgelopen voorjaar waren geweest, namelijk Florac. Prachtige camping waar we stonden, waar ook Cor en Gea bij ons gestaan hadden. Na 2 memorabele plekken waar we het met Cor en Gea erg naar onze zin hadden gehad, meteen maar even contact gezocht met Cor. Hij reageerde meteen terug en even leuk om elkaar gesproken te hebben via de App. Het tweede plaatsje waar we dan rijden herken ik inmiddels ook; ik herken de remvlekken op het asfalt waar ik met mijn e-step op gereden heb, terwijl de E het niet weer deed (accu leeg!). Hardrijden bergafwaarts met een step was met mijn kolossale corpus niet de beste keus toen. Maar ja, ik moest boodschappen doen toen en een dorp verder moest rijden om bij een Epicerie wat belabberde groenten kon halen. Voor de rest was er niks te krijgen. Leek wel een winkel van Albert Heyn deze week….

We slingeren nog wat rond door de bergen en we besluiten om niet vandaag door te rijden naar Spanje. Het regent weer pijpenstelen en we vinden een Flot Blue camperplaats. Deze organisatie heeft ongeveer 500 plekken in Frankrijk waar je in ieder geval de camper kunt vullen met water, en alles kwijt kunt wat je kwijt wilt. Ook zijn sommige plekken ook echt een camperplaats en zo eentje vinden we in Sainte Eulalie de Cernon. Dit plaatsje ligt in het Franse Departement Aveyron en telt 221 inwoners. Bezienswaardigheid in dit plaatsje is het museum in de commanderij van de Tempeliers en later de Orde van Malta. De Tempeliers zijn van een kruisridderorde die in de Middeleeuwen stonden voor de bescherming van de Christelijken in het Heilige Land, de strijd tegen de kruistochten en het combineren van monnikenleven met ridderlijk geweld. Ze beschermden de pelgrims die bijvoorbeeld naar Jeruzalem gingen. Het waren namelijk goed getrainde militairen, maar leefden sober als monniken. Door hun netwerk door heel Europa groeiden ze uit tot machtige financiële beheerders en bankiers die geld en leningen regelden voor adel en koningen. In 1307 werden ze door de Franse koning Filips IV en Paus Clemens V vervolgd en beschuldigd van onder meer ketterij en godslastering, wat in 1312 leidde tot de opheffing van de Orde.

Jullie snappen natuurlijk wel dat wij nadat wij dit gelezen hadden, wij direct naar het museum moesten om dat alles te zien over deze ridderorde. Maar het museum was dicht…wat een bummer! Miriam is wel een rondje door het dorp gaan doen, maar ik schrijf dit blog op dit moment. Het regent weer en Mir is dus in no-time weer terug uit het dorp. “Hoe was het dorp?” Vroeg ik en ze begon te lachen…..ach…echt een frans dorp zei ze! Ze verwijst dan weer naar mijn barbaarschap qua cultuur….maar ze vind mij dan wel weer een stoere ridder hoe ik met mijn stalen ros door de bergen laveer met de camper.

De rest van deze dag is het weer schuilen totdat het droog is. Het is 9 graden buiten en aangezien we vanmiddag ook nog weer onze LPG tanks hebben gevuld, kunnen wij het binnen gewoon weer een behaaglijke 20 graden krijgen. Kopje thee met een lekker gebakje erbij, die we net gehaald hebben bij een plaatselijke Boulangerie. Morgen gaan we weer verder of we blijven hier nog een extra dagje als het weer zo slecht blijft.

17-19 Oktober 2026: Relaxen in Eyzin-Pinet en schuilen in Le Puy en Velay

/ martin&miriam / 2 reacties

Afgelopen vrijdag komen we aan in Eyzin-Pinet en zijn we aangenaam verrast door de camperplaats die gratis beschikbaar is gesteld door de gemeente hier. Het hele dorp doet zo aangenaam aan, dat kunnen we niet exact in woorden uitbrengen. Het dorp is schoon, netjes, alle groenvoorzieningen netjes onderhouden, overal prullenbakken, iedereen vriendelijk en mooie huisjes om ons heen. We staan midden in het centrum en kijken uit vanaf de camperplaats naar een kerk, hogerop in het dorp, tegen een heuvelwand. Direct om de hoek, op nog geen 30 meter van onze camperplaats vinden we een Proxi-buurtwinkel, een bloemist, een bakker, een slager, een pizzeria, een kroeg en een paar kapsalons. Maar wij staan rondom in het groen en alles dus op loopafstand. Vanaf vrijdagmiddag dat we aankwamen, viel er een heerlijke rust over ons heen. Het is rustig op de camperplaats, waar direct bij de uitgang de waterkraan zit, de afstortplek voor cassettetoilet en de goot voor afstorten van het grijze water. Onze gedachte was om hier maar 1 nachtje te blijven en dan weer door te gaan. Maar het liep allemaal anders. Na een relaxte avond en een heerlijke nachtrust zeiden we tegen elkaar dat we toch maar een dagje extra blijven. Het weer ziet er grijs en somber uit op de Buienradar weer-app, dus dan is in de bergen rijden geen zak aan.

Maar de dag werd helemaal niet zo slecht. Het bleef droog en de temperatuur was wat lager, maar er waren nog steeds zonnige perioden waarin je goed naar buiten kon gaan. Dat deden we dan ook en wandelen rondom het dorp, door het mooie moeraspark bij onze camper, over weilanden achter het dorp om zo uiteindelijk weer aan de rand van het dorp weer richting camperplaats te lopen. Als we terug komen zien we dat er een paar campers bij zijn gekomen. Er zijn 6 plekken en deze waren grotendeels nu allen bezet. De plekken zijn ruim en aangezien wij op de hoekplek staan, hebben wij een grasveld naast ons en een picknicktafel. De hele dag lopen gezinnen langs onze camper om in het moeraspark met de kinderen en kleinkinderen te wandelen. Werkelijk iedereen is vriendelijk en vraagt ons waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. Supergezellig.

Achteraf was het een goed plan van ons om niet verder te gaan rijden deze ochtend. Heel Frankrijk heeft een demonstratiedag en overal zijn rotondes en afritten geblokkeerd door boeren, studenten en raddraaiers. Net als bij ons in Nederland gaat om de politieke frustraties die hetzelfde zijn als bij ons. Hier gaat het nu met name om de hoge brandstofprijzen, de dure boodschappen en de moeilijke starts voor jonge mensen. Blij dat we dus nog lekker in dit gezellige dorp blijven hangen. We gunnen ons de rust en besluiten om de motivatie van de gemeente, waarom ze deze camperplaats gratis beschikbaar stellen, maar eens goed op te volgen. De gemeente hoopt dat door deze camperplaats de lokale middenstand wel vaart op onze bezoekjes aan het dorp. Nou…dat nemen we ter harte! We kopen brood en gebak bij de plaatselijk bakker, we kopen wat boodschappen bij de Proxi buurtwinkel en mijn favoriet: we bestellen voor het avondeten bij de plaatselijke Pizzeria. Deze waren de lekkerste die we in tijden gehad hadden en wederom iedereen vriendelijk in de bediening en met huis, tuin en keuken Frans hele gesprekken gevoerd. Hele korte…dat dan wel!

Wat ons ook opvalt tijdens deze 2 weken onderweg zijn, is het feit dat we nagenoeg geen Nederlandse campers tegenkomen. Of ze zijn er niet of wij rijden een heel afwijkende route van iedereen. Dat klopt ook wel een beetje. Wij hebben geen haast en rijden alles binnendoor, terwijl de mensen die de zon willen, razen over de snelwegen richting het Zuiden. Maar daar ontvangen we vandaag ook onheilspellende berichten over het weer. Waanzinnig veel regen en overstromingen in noorden van Spanje, dus hier hoog in de bergen staan we prima.

Dan komt er opeens een man bij ons aan het raam van de camper Friet bestellen. Het is onze buurman die met zijn camper naast ons staat. Hij wil even gedag zeggen. Een Nederlandse camperaar. Ik doe het raam open bij de eettafel en dat is inderdaad op hoogte van een frietkraam. Erg vriendelijke man, die samen met zijn vrouw uit Maastricht komen en een maandje aan het rondreizen zijn. Wat wij van plan zijn? We leggen uit wat we gaan doen de komende maanden en raken gezellig aan de praat. Zij blijven nog een dagje extra staan in verband met het slechte weer op komst en eventueel nog een extra demonstratiedag. Solidair zoals we zijn, besluiten wij hetzelfde te doen. De lithium-accu heeft nog ruim voldoende capaciteit om ook de zondag hier nog te blijven. Ook wij vinden het helemaal top hier en keuvelen lekker nog een dagje hier in dit fijne dorp.

Samen uiltje knappen!

Gisteren was het weer nog steeds goed te doen en doen we onze wandelingetjes en begin ik zowaar weer aan een technisch klusje. Onze slang voor het bijvullen van de watertank lekt als een gek en dus heb ik hem ingekort en opnieuw aan de koppelingen bevestigd. Maar wat er ook gebeurde; de kraan lekte niet meer. Zelfs niet toen hij vol op waterdruk van de kraan was niet. Trots als een hond met 7 lullen ben ik dat er weer een klusje zonder wonden of EHBO trommels aan te pas kwamen. Ik denk; laat ik dan meteen maar even kijken of ik de loosplaats van de campers kan schoonspuiten. Want voor alle niet-camperaars onder ons; de grijs watertank kan enorm stinken als hij volzit. En aangezien er verschillende campers inmiddels zijn vertrokken, stinkt die plaats behoorlijk. Even afspoelen met mijn fantastische waterslang met Gardena sproei-stuk erop. Wat denk je?? Slang zit vol met water, maar er komt geen water uit. Huh?? Vervolgens alle koppelingen weer losgemaakt en kijken of er water doorkomt zonder die koppelingen. Ja. Maar dan is er iets met de koppelingen, lijkt mij. Om een lang verhaal kort te houden; na een tijdje kloten probleem niet opgelost en alles maar in de prullenbak gemieterd. Er gaat niks boven een gewone gieter!

Klussen met mijn tong ertussen….

Tijdens mijn klussen met kijkers, bleek de kijker onze limburgse buurman te zijn en heerlijk tijdje mee zitten kletsen. Erg leuke man en mooie gesprekken gehad. Maar na een tijdje koelde het buiten erg af en zijn we naar binnen gegaan.

Vanmorgen vroeg wakker en klaarmaken voor vertrek. Alles weer op orde en op peil in de camper en we nemen afscheid van de buren en verlaten dit fijne maar inmiddels natte dorp. We zeggen nog tegen elkaar dat we dit toch wel echt een favoriet vinden en hier zeker en vast terug gaan komen (al is het voor de pizza’s!).

Het eerste stuk onderweg is saai en grijs. We rijden door best wel wat indrustriële gebieden en rommelige dorpjes totdat we weer opeens voor ons weer bergen op zien doemen. Groene omgeving en we rijden opeens door de Loire. Een gebied dat wij jaren geleden ook al eens bezochten, maar toen het Loire-dal. Dat vonden wij niet zo veel aan. Maar dit ziet er veelbelovend uit allemaal. We slingeren weer door de bergen en rijden door het Parc Naturel Regionel du Pilat.

Dit park is ontstaan in 1974 en is gelegen tussen Givors, Vienne, Saint Etienne en Annonay. Wij rijden in dit park over de D1082 en deze gaat dwars door het park. We rijden erg relaxt, want verkeer is er nagenoeg niet, uitgezonderd in de dorpen en kleine steden die we onderweg aandoen. Maar op 900 meter hoogte wordt de wereld om ons heen wel heel erg klein. Dichte mist en slingerende weg door de bergen. Alertheid is gevraagd en dat doe ik dan ook met volle overgave. Maar echt ontspannen is er een tijdje niet meer bij. Je weet nooit wat achter die bocht komt, als je überhaupt de bocht wel ziet..

De rit wisselt tussen goed zicht en belabberd zicht, maar we komen er prima doorheen en willen op zoek naar een Supermarkt met hopelijk ook daarbij Wasmachine/Droger service. Die vinden we niet en dus rijden we maar gewoon door. Het weer wordt slechter en slechter en we vragen ons af of we wel door moeten blijven rijden door de bergen als de komende 24 uur op buienradar dikke buien met dieprode vlekken om ons heen zien ontstaan. We besluiten om de rit niet verder af te maken en Mir zoekt een Camping Car Park om daar de komende dag of dagen te kunnen staan. Mede ook doordat we graag nu op stroom willen staan, aangezien onze lithium accu nog niet voldoende bijgeladen is om weer een paar dagen los te kunnen staan. Miriam vindt de Camping Car Park in Le Puy en Velay, een grotere plaats hier in de buurt. Er komt echt noodweer op ons af en dus maakt het ons niet uit hoe de camper car park eruit ziet. Nou niet, dus! Wel een heel mooi uitzicht op de stad vanaf onze plek, dat dan weer wel. En ook niet onbelangrijk; we staan verhard, dus vastzitten zit er niet in.

We maken ons kamp op en sluiten de camper aan op stroom en Miriam doet nog even een rondje wandelen met Joep, terwijl ik begin met dit blog te schrijven. Samen even gezellig geluncht in de camper. Mir maakt weer een heerlijk broodje uit de oven en we maken het ons de rest van de dag gemakkelijk. De stad bekijken is toch al geen hobby van ons, maar nu stuur je je hond nog niet naar buiten met dit slechte weer. Morgen zien we wel hoe de vlaggen er hier voor hangen en kijken we wel of we dan weer verder gaan of toch maar weer een extra dagje blijven hier.

15 en 16 Oktober 2026: Dolomieu en Eyzin-Pinet

/ martin&miriam

Direct na vertrek in Seyssel stellen we de navigatie weer in op een road-trip, maar dan in een iets minder avontuurlijke wegen-suggesties. Gisteren op weer wat hele kleine weggetjes toch soms weer penibel om elkaar te passeren op de weg. We rijden een korte rit vandaag. Het weer is nu nog zomers te noemen met een 22 graden en strakblauwe lucht. Overmorgen komt de regen met bakken uit de hemel vallen en lijkt ons dat een betere dag om kilometers te maken richting Zuid Frankrijk en Spanje. We komen in de loop van de rit van gisteren ook soms wat meer in drukker bevolkte gebieden en de vergezichten door de bergen en dalen verdwijnen meer naar de achtergrond. De afgelopen 2 weken hebben we prachtige ritten gehad, maar zoals het nu lijkt wordt het nu wat minder idyllisch om ons heen.

Miriam had zo rond de middag geopteerd om vroeg te stoppen en te genieten van een paar dagen op 1 plek en nog wat zonuren in relaxstand mee te pakken. Ze had een hele mooie camperplaats gevonden in het dorpje Dolomieu. Een plek die ze gevonden had op Park 4 Night en de recensies waren supergoed. Nu weet ik dat deze reviews enerzijds op basis van het feit dat het gratis was, maar ook door de mooie foto’s van de camperplaats. Het ziet er op de beelden heel artistiek en bijzonder uit en het blijkt een ouder echtpaar te zijn die hun grote terrein gratis ter beschikking stellen aan camperaars. Het is een groot weiland dat wel opgeleukt is met allerlei grappige items op het terrein. Door de leeftijd van het echtpaar zie je dat ze het terrein niet meer up to date bij kunnen houden en komt het bij entree al wat rommelig over. Maar wel met vrolijke items voor de entree. Miriam belt de klok die bij de entree hangt en er komt een oudere, maar zeer enthousiaste man naar het hek toelopen. We leggen uit wat we komen doen en de man geeft ons direct nogal dwingende en dringende instructies om hem exact te volgen, want anders gaat het mis. Nou..lekker dan..! Waar kom ik dan in godsnaam terecht?

We volgen de man door een heel smalle haag-doorgang en komen uit op het grote weiland waar al een camper staat met een hele uitdragerij. Een camper, een tent, nog een tentje en een auto ernaast. Deze dame staat er al een tijdje is de gedachte. Maar geen tijd om even gedag te zeggen, want de directie van het terrein Papou en Mamou, zoals ze zich voorstellen, geeft commando’s hoe te rijden en hoe te staan. Het gras is nog wat drassig en ik kom vast te zitten. Vraag mij niet waarom, maar vanaf het begin dat ik deze man zie, heb ik direct geen klik met hem. Zijn stem, zijn manier van praten en zijn commando’s die door een Nederlander met beperkte Franse taal ervaring (doe al wel paar weken duolingo…) niet te volgen zijn, maakt dat hij in mijn irritatie-zone komt te zitten. Ik maak nogmaals duidelijk dat ik zijn commando’s niet begrijp en al helemaal niet de spraakwaterval die hij bij alles op mij los laat. Miriam voelt bij mij ook de irritatie’s en probeert luchtig en vrolijk met de man via Google Translate een soort van gesprek te volgen. Ook in de microfoon van de telefoon maakt de beste man hele tirades over wat ik allemaal niet goed doe. “Je man is eigenwijs en hij luistert niet naar mijn commando’s” Okay, dat eigenwijze dat klopt wel, maar mij verwijten dat ik niet luister is wat anders dan dat ik hem niet begrijp.

Aangezien we nog steeds vast zitten en de man moppert, pak ik uit de garage van de camper een rubberen mat en leg die onder mijn meest verzakte wiel. We krijgen genoeg grip en kom los. De man besluit mij te laten staan waar we staan omdat dat ook een vlakke plek is. Prima, vinden wij op dat moment en maken ons kamp op om een lekker middag in alle rust voor onze camper te zonnen en vegeteren. Dat liep dus wat anders dan gedacht. De man bleef maar om ons heen hangen en hele verhalen te vertellen. Ook kwam hij een factuur brengen voor onze overnachting. Nu zie ik jullie denken; was toch gratis??

De man heeft soort van ansichtkaarten laten drukken en fictief op achterzijde een factuur opgemaakt, met allerlei posten waar het bedrag op 0,00 stonden beschreven. De man geeft ons de factuur en kijkt ons indringend aan hoe wij reageren….Moeten we lachen, moeten we bedanken, moeten we aandringen tot een bedrag te betalen (wat we sowieso al van plan waren)? We besluiten toch maar te lachen en zeker te bedanken voor de prachtige plek. Want eerlijk is eerlijk; de plek is prachtig. Een mooi uitzicht op de bergen en wat omliggende dorpen in de verte en de camperplaats heeft overal nisjes, pipowagens, oude Into The Wild touringcar, koetsen, schilderijen, oude tractoren en heel veel oude caravans en campertje. Vergane glorie allemaal, maar wel erg leuk bedacht. En hoe bijzonder is dat je op die plek gratis van hun allemaal schoon water, elektra en een loosplek voor chemisch toilet mag gebruiken. Heel bijzonder nogmaals!

Wat ook bijzonder is, is het feit dat wanneer er nog een paar campers het terrein op komen rijden, hij deze rondom ons neer laat zetten. We lijken wel een zigeunerfamilie die samen een kamp hebben gemaakt. Miriam, mijn eigen zigeunerinnetje is nu nog helemaal in haar element. Maar dat duurt niet lang, kan ik je melden, aangezien ik er al helemaal klaar mee ben met deze plek. Papou komt om de haverklap langs om te beppen en om Joep helemaal dol te maken, waardoor Joep blaft en niet stil te krijgen is. De man vindt het prachtig. Wij niet. Dan komen er allerlei enorme gesprekken met de andere camperaars voor onze plek en hebben daar hele gesprekken met een hoop lawaai Niet voor hun eigen plek, maar helemaal pal voor ons op nog geen 2 meter afstand van onze deur van de camper. Als de oude man net weer weg is, komt Mamou weer kleppen. Dat snap ik dan wel weer, want die vlucht natuurlijk voor haar Papou als die weer in de boerderij binnen stapt. Maar zelfs Miriam begint nu te irriteren aan het gebrek aan privacy en kan zich niet meer ontspannen. Ons voornemen om hier 2 dagen te blijven had wat mij betreft omgezet kunnen worden naar nog 2 uur, maar we besluiten om maar 1 nachtje te blijven. Dat maakte mijn humeur al een stuk beter.

Toen we nog alleen stonden op de mooie plek

Tot een bepaald moment dat de oude man ons allemaal, en dan bedoel ik ook allemaal, op kwam halen om achter hem aan te lopen over het terrein en begon bij bij alle items te vertellen wat voor verhaal erachter zat. Nou…daar zaten we op te wachten! Een andere jongere camperaar die keek mij aan en gaf aan van “wat zijn we aan het doen??” Hij loopt vervolgens na de rondleiding naar zijn camper en pakt alles weer in en vertrekt. Dat ging mij net even te ver, maar ik snapte hem volledig. De rest van de dag werd het wat rustiger en de oude man had volgens ons ook wel in de gaten dat wij er niet op zaten te wachten, gezien onze taalbarriere. Want geloof me; we houden echt wel van een praatje en contact op de camperplaats, maar juist onze onkunde om met deze man te praten, maakte het gewoon ongemakkelijk. Maar voor de rest een heerlijke rustige avond gehad en erg goed geslapen. Vanmorgen meteen alles klaar gemaakt en even netjes afscheid genomen van Mamou. We wilden haar geld geven voor de gastvrijheid en de mooie plek, maar Mamou wilde er niks van weten. Koop er dan een paar mooie flessen wijn voor of zo. Nee, gratis is gratis en wij vinden het mooi om met dit terrein zo te doen. Nou, top van deze mensen, maar voor mij hoeft deze plek niet meer. Terwijl ik wel kan begrijpen dat andere mensen dit echt helemaal geweldig vinden.

We rijden de poort uit en gaan verder richting Valence/Lyon en rijden een niet zo’n spannende weg totdat we in een dorp komen met een grote Lidl supermarkt. We moeten even boodschappen doen voor de komende dagen aangezien onze koelkast echoot van binnen. Mir doet de boodschappen en de mannen blijven in de camper wachten. Het weer is prachtig nog en we besluiten om binnen een uur weer een plek te vinden om de rest van de dag te verblijven.

Miriam ziet weer een mooie camperplaats in P4N. Het is wederom een gratis, door de gemeente, beschikbaar gestelde goed uitgeruste camperplaats. Het ligt aan een moerasachtig park, waar je op vlonders en boomstam-schijven over een pad loopt en dus een supermooie wandeling kan maken door moerasgebied. We parkeren de camper op de beste plek, aangezien daar net een camper vertrekt. Echt een superplek! Meteen bij begin van park en het poortje naar de moerassen. We zetten de camper neer nadat ik alles weer gevuld heb met water etc. Mir is even de camper aan het kuisen en komt balend naar buiten omdat het koordje van de hor van het dakluik is geknapt. De hor is niet meer te gebruiken deze vakantie, dus kleine tegenvaller.

Ons plekje aan rand van park-moeras

We gaan meteen met Joep het park in en lopen met hem door de moerassen en mooie plekjes van het park. Oppassen voor slangen, marters, hagedissen, salamanders, kikkers en allerlei soorten kevers, torren en ander gespuis. Het wordt een hele fijne wandeling en we genieten enorm van deze omgeving. We maken een compliment naar de gemeente via hun website om te bedanken voor deze mooie plek. We staan aan de rand van een wijkje en er kunnen in totaal 5 campers staan.

We zijn er met 2 campers en weten niet wat er nog bij gaat komen. Ik schrijf mijn blog en Miriam gaat even alleen door het dorp lopen om daar te bekijken of er nog wat te scoren is. De rest van de dag zitten we lekker op een picknickbankje bij de camper. Stoelen en campinggedrag mag niet op deze plek, dus dat doen we dan ook niet. Want ja…doe je het wel, dan zal mogelijk deze plek weer opgedoekt worden. We zien regelmatig om ons heen dat de camperaars lak hebben aan deze regels en alles naar buiten gooien aan meubilair, luifels en fietsen. Het is dan niet raar dat er dan weerstand komt van omwonenden en gemeente. Wij hopen dat deze plek nog lang blijft bestaan, want hij is echt werkelijk geweldig!

Happy Wife, happy Life!

Morgen is het een grijze en natte dag en vertrekken wij weer verder richting het Zuiden.

13 en 14 Oktober 2026: Lamoura en Seyssel

/ martin&miriam

De ochtend in Les Fins is schimmig deze ochtend. Een kleine wereld met mijn hoofd in de wolken tijdens de eerste ochtendwandeling met Joep. Direct aan de parkeerplaats, gevonden op P4N, waar we de afgelopen nacht heerlijk rustig hebben gestaan. Moet eerlijk zeggen dat dit wel een van de minst aantrekkelijke plekken is van deze reis tot nu toe. Direct naast een evenementenhal van een dorp, met direct daarnaast een tennisbaan en een fitnessparcours. Die eerste is wel een geliefde sport, maar die tweede heb ik niks mee. Joep en ik lopen in de ochtend door het aflopende parkje met allerlei paadjes en doorgangetjes met een werkelijk supermooi uitzicht over de vallei. Dat is dan ook meteen het mooiste van deze plek.

Ook staan we vlakbij een Aldi en voordat we willen weggaan, gaat Mir alleen nog even koffie, brood en shampoo halen. Maar na een tijdje is ze nog niet terug en ik zie denkbeeldig alweer een winkelkar vol met een kop erop als ik aan “even een paar boodschapjes doen”. Ik maak de camper klaar voor vertrek en besluit dan maar meteen met de camper en al naar de Aldi te rijden en Mir daar op te pikken. Mijn inschattingsvermogen vooraf was weer spot on, want daar kwam ze aanlopen met een big smile! “Ik hoopte al dat je met de camper zou komen” riep ze nog. Tja, na 38 jaar samen ken je je pappenheimers wel.

We rijden weg uit Les Fins en willen nog onze tanks afstorten en vullen. Maar in deze regio is niet veel te vinden en dat is best wel bijzonder voor Frankrijk, vinden we. De camperfaciliteiten zijn in de regel top hier in dit land. Een aangezien dit ook een heel mooi gedeelte van Frankrijk is, maar wel minder bekend, verwacht je ook hier prima voorzieningen. Het is een wintersport gebied en zo ziet het er ook tijdens de rit naar uit. Het is eigenlijk Zwiterland en Oostenrijk, maar het mooie is, dat het het niet is. Deze beide wintersportlanden zijn niet onze favoriet qua camperland. Onvriendelijk, ontmoedigend camperbeleid, duur en omslachtig om met een camper te bezoeken door de toleisen die ze stellen. Zeker als je camper zwaarder is als 3500 kg.

Miriam had met een camping in de buurt nog emailcontact gehad of we daar mochten afstorten en water innemen. Veel campings zijn hier ook al gesloten vanaf 1 oktober. Deze camping waren we welkom om tegen een vergoeding van 5 euro alles te komen doen. Top. De dag loopt prima tot nog toe!

Na het afstorten valt het ons onderweg op, hoe mooi en rustig het hier is. We komen geen enkele camper of caravan tegen en we zien dat alle wintersportdorpen zich aan het klaarmaken zijn voor de eerste sneeuw en het sneeuwseizoen hier. De Ski-hutten en andere horeca zijn bezig met onderhoud en sfeerverbetering en bij de huizen zien we mensen hout kloven en stapelen. We slingeren door kleine dorpen en rijden door bergwegen totdat we in een dorp aankomen en zie ik opeens een Super U supermarkt met tankstation. Onze tank is minder dan halfvol en we zien een goedkopere dieselprijs dan de 2,45 a 2,50 die we overal zien. Voor 2,37 per liter kan ik de tank vol gooien en tot mijn verrassing zie ik ook nog dat ze LPG hebben. Ook maar meteen gedaan en nu is alles in de camper op volle oorlogskracht! We kunnen zo weer een paar dagen los staan.

We rijden een prachtige route door de plaatsen Maiche, Morteau, Mouthe, Les Corbier en genieten van de prachtige “alpenrit”. Door alle activiteiten onderweg besloten we om niet de hele dag door te rijden, maar op tijd te stoppen, ondanks dat we nog niet zover van onze plek van gisteren waren. Miriam had in Lamoura een door de gemeente gratis beschikbaar gestelde plek gevonden, met een heel mooi uitzicht. Er was een toiletgebouw, afwasplaats en vuilnisbak ter plekke. Wel oppassen bij regenval, want dan kon de ondergrond drassig worden. We checken nog even het weersbericht en zien dat er geen neerslag verwacht wordt.

Na het stellen van de camper loopt Mir met Joep een rondje en komen we daarna aan de praat met Franse buren met hun buscamper. De honden kunnen goed met elkaar en wij ook goed met dit symphatieke echtpaar. De man is begin van dit jaar met pensioen gegaan en ze genieten nu voor het eerst van een lange vakantie van 2,5 maand onderweg. We delen dezelfde ervaringen en bij het kil worden van de buitenlucht nemen we afscheid en brengen we de avond apart van elkaar door in de campers. Lekker TV avondje, beetje lezen en weer vroeg onder de wol. De berglucht maakt loom en moe en omstreeks 22.30 uur liggen we te ronken in onze kribbe.

Vanmorgen waren we tot onze schrik erg vroeg al klaar met alle routines en reden we om 9.15 van de plek af. Mistig om ons heen wederom en mijn buitenspiegels blijven beslaan tijdens het rijden. We rijden werkelijk de mooiste route van deze vakantie tot nu toe. Vooral de herfstkleuren in combinatie met de felle najaarszon en strakblauwe lucht, met op de achtergronden altijd uitzicht op mooie bergen. Ook de dalen en weilanden lijken wel modeltreinlandschappen. We genieten enorm en slingeren naar boven tot op ruim 1250 meter hoogte. We rijden richting Grenoble, maar vandaag met de missie om in Seyssel aan te komen om daar de nacht door te brengen. We zijn onderweg zo onder de indruk van de rit, dat we besluiten om niet lang door te rijden. De rit naar Seyssel zou via Google Maps 1 uur en 20 minuten duren, maar door het slechte zicht en de slingerbochtjes door smallere weggetjes door de bergen doen we er uiteindelijk ruim 2 uur over om Seyssel te bereiken.

Onderweg baal ik wel van het feit dat ik merk dat ik toch een beetje gespannen word als ik op mijn navigatie een aantal hele smalle haarspeldbochten op ons af zie komen. Het trauma van afgelopen mei vast komen te zitten in een haarspeldbocht met een afgrond net voor je camper zit toch nog meer in mijn systeem dan mij lief is. Miriam merkt ook dat ik stiller ben en wat vaster mijn stuur in handen heb dan normaal. Het gaat allemaal goed en we komen zonder stress door de bochten heen. Goed dat we dit even gedaan hebben.

Aangekomen in Seyssel zien we direct na het dorp de Camping Car Park liggen voor de komende avond. Niet de mooiste plek, maar wel eentje waar we heerlijk van weg kunnen wandelen. Dat doen we dan ook en lopen door een waterrijk gebied direct aan de Rhone. Aantal meren bij elkaar en daarnaast de Rhone. We lopen een mooie ronde en besluiten de middag lekker buiten in onze stoelen te gaan zitten lezen. Maar daar dacht iemand anders, anders over. Onze Joep is deze dag stierlijk vervelend, dwingend, onrustig, alert, jankerig, blaffend, naar binnen, naar buiten en zo dwars als een bos uien! Na een paar uur zijn we er weer zat van en gaan met onze dictator dan nog maar een keer het dorp laten zien. Maar ook deze wandeling terroriseert Joep totdat we bijna op het punt komen om hem bovenhands in de Rhone te werpen en niet meer achterom kijken…..het doet ons pijn in onze buik als we er alleen al aan denken! We lopen toch maar met hem mee en aangekomen bij de camper gaat ie eindelijk down and out en wil zelf in de camper liggen. Mooi…komen we toch nog 15 minuten aan lezen toe…

Einde van deze middag betrekt de schaduw onze plek en gaan we de boel weer inpakken voor de avond. We hebben besloten om niet de Route Napoleon te gaan rijden. Het weer wordt wat onbestendiger en met de mist op hoogte en de slingerende kleine weggetjes op de N85 hebben we geen zin in. Spanje begint zo langzamerhand ook wel te trekken aangezien het daar lekkere temperaturen laat zien. Ook horen we dat van Miriam haar zus Sylvia. 27 graden, dat lijkt ons wel wat.

Vanavond even lekker naar Feyenoord kijken en de route van morgen in de navigatie zetten. Richting Valence en Mende denken we. Maar uiteindelijk kan het ook zo maar weer ander zijn. Dat is het mooie van de camper…Hij brengt ons heen waar wij willen gaan!

11 en 12 Oktober 2026: Kommer en Kwel, maar we genieten wel!

/ martin&miriam

We vertrekken gisterochtend in alle rust van onze plek in Menoncourt. Voor het vertrek, tijdens de ochtendwandeling met Joep, wil ik naar het bos lopen om daar met hem te wandelen. Godzijdank ben ik niet een kwartier eerder gaan wandelen, want een groep jagers loopt voor mij uit en beginnen al als Clint Eastwood, Charles Bronson en Rambo om hun heen te schieten. Toch maar een andere kant op met de kleine Bambi.

De rit van Menoncourt naar de volgende voorlopige bestemming was een prima rit, maar minder mooi dan de eerdere dagen. Saint Hippolyte is een dorpje aan het begin van het Parc Regional Doubs Horloger en omdat we wat later weg zijn gegaan dan normaal, besluiten we dan ook om daar de middag en nacht te verblijven. Miriam had weer een mooie camperplek (gratis) gevonden midden in het dorp, direct aan een parkje. 5 camperplekken kunnen er staan en we zijn de enigen die nu daar kwartier maken. Prima plek weer! Miriam is de binnenkant van camper aan het kuisen en gaat daarna even met Joep de boel verkennen. Ik heb zo mijn eigen prioriteiten en zie dat de bakker in het dorp open is. Deze bakker staat bekend om zijn super goede croissants en aangezien we nog niet geluncht hadden, dacht ik even wat broodjes te gaan halen. Dat er ook naast croissants en brood, ook nog heerlijke Tartelette du Citron taartjes waren, deze ook maar meegenomen. Ik weet niet wat we te vieren hebben, maar we verzinnen wel wat is het motto.

Het is balen dat onze Maxxfan het niet doet in de camper. We zijn fan van deze fan, aangezien hij een heel aangenaam klimaat in de camper brengt. Ook drijft hij vocht af naar buiten en daardoor in de ochtend zijn geen van de ramen beslagen. Om wel beslagen ten ijs te komen, pak ik mijn gereedschapskoffer en begin aan de missie om de Maxxfan eens flink onder handen te nemen. Met mijn plaatselijke campergoeroe Jan Kuipers in Odoornerveen heb ik inmiddels al besproken wat de oorzaken zouden kunnen zijn. Waarschijnlijk is het een zekering, maar ik schijt in mijn broek om aan de elektrische installatie te beginnen te werken. Ik heb nogal een hoog gehalte “Mr Bean in het kwadraat en dat 2x” in het bloed en dat heeft menige keren al geresulteerd in het uitsluiten van verzekeringen en een hoger eigen risico voor de zorgkosten…. 😉

Over dat laatste, later meer, want dat is een verhaal!……blijf hangen!

Met het blote oog probeer ik waar te nemen of er zekeringen kapot zijn in de zekeringkast van de camper. Dat blijkt niet het geval te zijn. Op advies van Jan Kuipers moet ik per zekering er één voor één zekering uithalen en deze 10 minuten eruit laten, voordat ik deze weer terugplaats. Dit om zaken uit te sluiten in combinatie met andere apparaten in de camper. De Maxxfan heeft namelijk een eigen soort zekering-resetknop die heractiveert als de stroom eraf is geweest. En aangezien we niet zeker weten achter welke zekering deze hangt, dan maar op deze wijze. Het uitschakelen van de hoofdstroom is niet afdoende, dus alle zekeringen eruit. En nu komt mijn briljante technisch vernuft om de hoek kijken (al zeg ik het zelf…iemand moet het doen!). Bang als ik ben om de elektronica van andere onderdelen in de camper koud te stellen, begin ik met een zekering waar in de zekeringkast “aux” bij staat. Aangezien de Maxxfan er later in geplaatst is, denk ik aan mijn oude stereo-toren uit mijn jeugd, waar ook een aux op zat. Die was voor een extern aan te sluiten geluidsbron. Dus beginnen met de “aux” was mijn eerste gedachte, aangezien deze op de 6e plek in de kast zat, scheelde mij dat alweer 5×10 minuten wachten. De zekering is niet beschadigd en na 10 minuten doe ik de zekering er weer in. We horen een klik en ik schrik. Zou dat dan alsnog de Maxxfan beschadigd hebben? Nee! Hij doet het! De Maxxfan snort er weer heel fijn op los en het klimaat is echt zoveel lekkerder in de camper met de fan! Ook in de nacht de fan aanlaten is super; verse van buiten aangetrokken lucht, die op de ingestelde temperatuur de camper daarvan voorziet. Top!

De middag en avond super relaxt gehad en het is rustig op het plein waar we staan. Er komen op het eind van de avond toch nog 2 campers bij ons staan, maar voldoende plek. Alleen vroeg in de ochtend, om 4 uur om precies te zijn, starten een tweetal vrachtwagens op het plein direct tegenover ons. Half uurtje daarna kwam de vuilniswagen om containers te legen, om vervolgens weer even daarna nog een vrachtauto een bouwcontainer te horen plaatsen. We waren wakker!

Dan maar direct na het ontbijt even met onze zorgverzekeraar FBTO bellen. Lees even mee! Een verhaal over waarom onze zorgkosten zo duur zijn en hoe je gewoon geacht wordt om je eigen risico te zien verdampen ten gunste van de farmaceutische industrie.

Wat is het geval (zonder mijn hele medisch dossier te delen)? Al jaren gebruik ik dezelfde medicijnen voor een bepaalde aandoening. Mijn eigen bijdrage voor deze medicijnen zijn per keer ongeveer 35-45 euro, ten laste van mijn eigen risico. Bij de vorige bestelling waren de medicijnen al niet leverbaar en kreeg ik een alternatief merk aangeboden. Deze was al behoorlijk duurder en dus meer eigen risico belast. Toen ook om uitleg gevraagd, maar te horen gekregen dat het alternatief vaak duurder is en niets aan te doen. Okay, even een tegenvaller van 75 euro extra toen. Maar nu had ik voor mijn vakantie voor de komende maanden weer medicijnen nodig. Weer was mijn medicijn niet leverbaar en moest ik 2 weken wachten voordat het weer leverbaar was. Net voor ons vertrek vorige week, was mijn specifieke medicijn binnen gekomen. Exact hetzelfde medicijn, maar dan van weer een ander merk. Gisterochtend krijgen wij via de FBTO app de rekening ten laste van mijn eigen risico voor dit medicijn binnen. 245 euro eigen bijdrage!! 245 euro, terwijl ik normaliter 35-45 euro betaal. Wij denken dat dit dus een fout is en bellen met onze FBTO. De dame aan de telefoon zegt vervolgens; “ja, wij belasten gewoon de extra kosten door aan de gebruiker. En heeft uw apotheek ook u niet van tevoren geinformeerd? Daar zal ik als ik u was maar verhaal halen”. Ook mijn repliek over dat ik geen partij ben in welke medicijnen gecontracteerd worden door de verzekeraar en ik vanuit de zorgverzekeraar de facturatie ontvang, denk ik dat jullie met de apotheek moeten gaan bellen en niet ik. En je kunt volgens mij ook niet de patiënt in mijn ogen niet voor de 100% op laten draaien omdat geen van alle gecontracteerde partijen kan leveren. Jawel dus, blijkt! Het is eigenlijk een beetje van: Ik koop een Dacia Duster en daar betaal ik 30.000 euro voor. Vervolgens wil ik deze auto na een paar weken ophalen en staat er een Mercedes Benz 300 GLA voor mij klaar. De extra 50.000 euro die deze auto kost moet ik gewoon betalen, want ja, Dacia kon niet leveren. Hoe voelt dat denk je?

Nou, waarvoor ik de medicijnen nodig heb, helpen nu niet meer want de aandoening speelt inmiddels weer enorm op, kan ik je zeggen. Oh ja….de apotheek biedt zijn excuses aan voor het feit dat we mij niet vooraf hadden geinformeerd. Ook zijn zij ook niet bewust van de extra kosten die daarmee gemoeid zijn. Huh? Ook raar! Ja, op kantoor weten zij dat misschien wel, maar wij die alle orders “gewoon” verwerken zijn niet met prijzen bezig. Advies van de apotheek was, nu mijn eigen risico op is, om nog alvast zo’n zelfde bestelling te doen, want dan kost het niets extra. Dus nu heb ik in plaats van 90 dagen medicatie, 180 dagen medicatie ingekocht. Het is wat he? En de medicijnen zijn niet leverbaar? Jawel hoor; ik heb ze toch, alleen zijn deze niet gecontracteerd door de zorgverzekeraar. Precies hetzelfde medicijn, maar waarschijnlijk uit Polen of Tjechië gehaald…

Nu kunnen wij in ons geval, godzijdank, die extra kosten wel ophoesten. Maar je zou maar als bijstandsmoeder met kinderen of een gezin met minimaal inkomen zijn en vervolgens opeens ruim 200 euro extra moet betalen voor je medicatie en je dan vervolgens maar besluit om toch die medicijnen niet meer te bestellen. Gevolg daarvan is dat de aandoening terug komt, waardoor je in het ziekenhuis belandt en vervolgens daarop een heel revalidatietraject dat volgt, met alle hogere kosten vandien. En de zorgverzekeraars blijven maar winsten maken… Het is een bittere pil, die we besluiten toch maar weer in te nemen de komende maanden….

Na de ochtendrituelen weer op pad en beginnen aan de eerste rit door het natuurpark. Vanaf Saint Hippolyte richting La Voyeze, de D39 op en al slingerend links van ons de rivier de Doubs en rechts een enorme bergwand van alle prachtige herfstkleuren voorzien die je maar kan bedenken. Het is maar een rit van ongeveer 35 kilometer en eindigt in Maiche. De rit zou vervolgens weer naar Saint Hippolyte terug gaan, maar we besluiten om dit niet te doen. We zetten koers naar Morteau en vervolgens Pontarlier. We moeten dringend onze was doen, inclusief beddengoed. Het weer is supergoed en deze wat grotere plaatsen hebben waarschijnlijk wel wasmachines en drogers staan bij de grotere supermarkten. We rijden in alle rust op zoek naar deze faciliteiten en rijden voor ons gevoel eigenlijk door Zwitserland. Dat is niet raar, want we schampen constant de grens met dit bergachtige land. Het is weer een prachtige rit met dit weer en we komen dan ook onderweg een Intermarché tegen met wasmachines en drogers.

En dan komt het volgende hoofdstuk Kommer en Kwel aan de orde. Mijn lieverd loopt met een grote mand wasgoed naar de 20 kg wasmachine waarin alles past. Daar aankomend ziet ze dat deze machine kapot is en alleen de 8 kg machine het doet. In een paar wassen doet ze alle was in 2x en dan wil ze het in de 20 kg droger stoppen. Maar wat blijkt nadat de droger klaar is met het programma? Blijkt ook kapot en de was dus nog kletsnat. Paniek was er niet, maar dit maakt wel dat we dus kletsnatte was in de camper hebben die er niet lekkerder op gaat ruiken als deze grote berg in de camper droogt. Zit niks anders op dan zo spoedig mogelijk een nieuwe camperplaats te zoeken en daar in de restanten van de middagzon de was te laten drogen op een wasrek. Wat in principe niet mag op een camperplaats, want kampeergedrag is ten strengste verboden zeggen de borden. Nood breekt wetten en we hangen toch de schone was buiten. Dat is beter dan de vuile….

Als we dan toch volledig in overtreding zijn, dan leg ik de extra zonnepanelen ook maar buiten in de zon neer om de lithium accu verder te vullen. Door de korte rit van vandaag is de accu niet veel bijgeladen en willen we hem toch weer wat voller hebben. We beginnen met 47% volle accu, maar na een paar uur zitten we alweer op 75%, dus ruim voldoende om de avond en nacht door te komen. Miriam legt nog aan wat dames uit dat we het echt uit nood allemaal doen omdat de droger kapot was. Best een moeilijk gesprek in het Frans. Maar de dames begrepen het volledig en “pas de problem” was hun bemoedigende eindconclusie.

De plek is weer met een prachtig uitzicht over een dal en voor de rest is hier niks aan voorzieningen. We staan op een parking bij een parkje, naast een grote evenementenhal van het dorp. Met Joep loop ik nog even door het berghellingsparkje en beiden komen met de tong op de knie terug bij de camper, alwaar Saartje het huishouden runt. Aangezien ik als Swiebertje eruit zie, besluit ik maar mijn baard te trimmen, want als je zou zeggen dat ik onder een brug leef, zou je het ook geloven. Maar zowel het huishouden als de persoonlijke verzorging is weer prima op peil en genieten we nog even van de lekkere najaarszon en maken ons op voor weer een lekker avondje in de camper. De nachten worden killer, maar daar slapen wij heerlijk op! Morgen weer verder!

Zou ze gelukkig zijn? Denk het wel met dit uitzicht!

9 en 10 Oktober 2026: Vogelgrün (F) en Menoncourt

/ martin&miriam

Vrijdagochtend staan we weer in alle rust op en verlaten we de parkeerplaats bij de sportvelden. De afgelopen nacht was het voor ons de eerste keer dat we midden in de nacht gestoord werden door een tweetal brommerhelden die op de parkeerplaats aan het crossen waren om 4 uur in de nacht. Stopten soms naast onze camper en lachten dan wat en met een hoop lawaai weer even verder crossen. Uiteindelijk is er niks gebeurd en zagen we ook geen rare dingen rondom de camper. Wij vonden het een prima plekje, maar nogmaals; was voor het eerst dat we ons even zorgen maakte om onze veiligheid of vandalisme in alle keren dat we los hebben gestaan met de camper.

Zorgen hadden we ook om onze Joep. Na ruim 4 dagen niets gegeten te hebben en een gedrag dat we niet kennen van onze trouwe reisgezel, voelden wij ons niet prettig dat hij zo anders was. Behalve op de momenten dat we iets uit een zakje pakten of de koelkast openden. Dan stond de banjer kwispelend naast me. Ook tijdens het wandelen was hij in goede doen. Ten einde raad, besloot Miriam maar voor de dominante excellentie verse kippenhaasjes van de poelier te koken voor hem. Jullie raden het al; Binnen 15 seconden had hij het op en was weer helemaal het heertje! En eerlijk gezegd vond ik Joep zijn nat voer en brokjes beste te doen met een wijntje erbij….Ja, want eten weggooien doen we in huize Lammertink niet.

We rijden het dorp uit en beginnen aan een rit richting Freiburg. We maken de oorspronkelijke route niet af en buigen af richting Frankrijk. Het eerste gedeelte van de route was niet zo fraai als dat we de eerdere dagen gezien hadden. Maar toen begonnen de wegopleidingen weer en werden we eigenlijk wel door mooie stukken omgeleidt. Ruim voor Donaueschingen worden we weer omgeleid en deze omleiding is een dusdanige serieuze omleiding dat we hierdoor ruim anderhalf uur hebben verloren. Maar wat is verloren als je werkelijk een prachtige omleiding qua natuur en vergezichten voor je kiezen krijgt. We laten de frustratie los van onze geplande route niet kunnen rijden en genieten van de rit zoals we deze nu voorgeschoteld krijgen. Miriam maakt weer mooie kiekjes onderweg en we stoppen tussendoor om Joep even uit te laten.

Uiteindelijk komen we omstreeks 14.00 uur aan in Freiburg en worden we door een heel omslachtige manier door de stad heen geloodst om richting de Elzas in Frankrijk te kunnen rijden. We zijn het zat na ruim 6 uur rijden en willen eigenlijk stoppen bij de eerste de beste camperplaats. Maar deze vind je niet zoveel in de buurt. Ook dat vonden wij opvallend in zowel Beieren als in Baden-Würtemburg; heel weinig camperplaatsen en voorzieningen verkrijgbaar en veel campings al dicht. We weten dat het in Frankrijk veel beter voorhanden is en hopen dan ook snel in Frankrijk aan te komen.

Omstreeks 15.30 uur passeren we de Rijn en zijn we dan ook meteen in Frankrijk. Direct aan de overkant van de Rijn ligt Vogelgrün en als eerste zien we daar de Camping Car Park Vogelgrün liggen. Deze organisatie is favoriet bij ons om te logeren. Alle voorzieningen zijn top en veelal sta je op mooie plekken of strategische plekken om de omgeving goed te kunnen ontdekken. Vaak zijn het oude municipal campings die door de gemeenten zijn afgestoten en verkocht aan Camping Car Park. We hebben een pasje waarmee we op elk camperpark mee op kunnen rijden en de stagelden worden van het pasje afgeschreven. Wel zorgen dat er saldo op staat natuurlijk.

Het is druk op de Camping Car Park en we pakken 1 van de laatste beschikbare plekken. Prima plek en we weten dat we morgen hier ook weer alle tanks en toilet op orde kunnen brengen, dus dat is ook een lekker gegeven. Zodoende weten we dat we daarna de komende 2 a 3 dagen weer los kunnen staan. Miriam heeft een nieuw regionaal natuurpark gespot waar we nog niet zijn geweest in het verleden.

De avond is rustig op de Car Park en je ziet iedereen tegen etenstijd de gordijnen dicht doen en op zich zelf zitten. Mede ook door het slechtere weer en lagere temperaturen ga je niet buiten blijven. Het weer slaat een beetje om en we zien voor het eerst in een week regen op ons neerkomen. Ook in de nacht blijft het regenen, maar wij vinden dat altijd erg gezellig, knus en behaaglijk klinken zo lekker warm onder de dekens. Heerlijke nacht gehad!

Vanmorgen starten we echt in slow motion. We blijven wat langer liggen dan normaal en om half negen loop ik met Joep de eerste ronde. Haast maken heeft geen zin nu, aangezien veel campers aanstalten maken om de car park te verlaten. Zij moeten ook allemaal hun toilet legen en water afstorten en innemen. We zien het allemaal gebeuren en ik concludeer dat onze routines in de ochtend lopen als een zwitsers uurwerk. Omstreeks 11.00 uur zien we dat we dat de stortplaats vrij is en vertrekken. Eerst grijs water laten lopen in de afvoerput, dan schoon water vullen en tot slot het chemisch toilet legen en weer klaarmaken voor gebruik. Het is zo fijn dat op de Camperplaatsen van deze organisatie altijd alles top is en overal dezelfde apparaten in gebruik. Top!

We rijden al slingerend door de Elzas en zien dat de wijnranken veelal al leeggeplukt zijn. Opeens zien we het dorpje Eguisheim, waar we jaren geleden hebben gestaan met de Lambortinki I, aan ons voorbij komen. Zullen we hier blijven? Was een leuke plek!

Zie blog over deze plek uit 2018:

25 en 26 juni 2016: Colmar – Elzas (Eguisheim)

We besluiten om door te rijden naar de geplande plek voor deze dag. Zeker omdat ook het weer zo slecht geworden is, dat we geen zin hebben om lang te blijven rijden terwijl je niks kan zien om je heen door de regen en nevel. Na anderhalf uur rijden komen we aan op een mooi gelegen parkeerplaats, met direct toegang tot boswandelingen en mooi landelijk uitzicht. De plek is gratis wederom en we vinden het een prima plek. We staan in het gehucht Menoncourt.

Menoncourt is een gemeente in het Franse departement Territoire de Belfort (zal wel winderig zijn hier en dat klopt!) in de regio Bourgogne Franche Comté en maakt deel uit van het arrondissement Belfort. In het Elzassich of het Duits heette de plaats vroeger Mimingen. Aber das war einmal…

Waarom we juist op deze plek staan, gaan we morgen beleven als blijkt dat het weer goed is. Dat is wel de verwachting en dan gaan we morgen rijden door het Parc naturel régional du Doubs Horloger.

Het Regionaal Natuurpark Doubs Horloger (PNR), is officieel pas opgericht bij decreet op 4 september 2021. Het is een bewoond landelijk gebied dat nationaal erkend wordt voor de kwaliteit van zijn natuurlijke en culturele erfgoed, maar met een kwetsbaar evenwicht . De missie van het park is het beschermen en duurzaam verbeteren van de natuurlijke rijkdommen, in overleg met lokale belanghebbenden.

Het Regionaal Natuurpark Doubs Horloger (PNR) is een instrument ter ondersteuning van de regio en werkt aan de bevordering en het behoud van ons erfgoed door middel van diverse thematische missies: mobiliteit, architectuur en landschappen, natuurlijke omgevingen, milieueducatie, stedenbouw, landbouw en bosbouw, en duurzaam toerisme. Het is het 4e Parc National Regiones in de regio Bourgogne-Franche-Comté en het 57e in Frankrijk.

Dit gebied omvat 94 gemeenten, afkomstig uit 6 gemeenschappen van gemeenten, verspreid over vijf gebieden die worden gekenmerkt door hun reliëf: de De valleien van Doubs en Dessoubre, de Val de Morteau, de eerste plateaus van Sancey-Belleherbe en Val de Vennes, evenals de plateaus van Maîche en Russey.

Of we alles compleet gaan afwerken in dit relatief nog onbekende park bij de Nederlanders, weten we nog niet. Alles valt en staat met het weer. Wel schijnt het zo te zijn dat de beste periode om dit park te bezoeken, de herfst is. We hebben alle tijd en zeggen tegen elkaar dat Spanje geen doel op zich is. Zolang we het weer nog prima te doen vinden, kan het ook zijn dat we onze tijd nemen om langer in Frankrijk te blijven. Miriam is net klaar met haar plannen aan mij te presenteren in dit park en heeft via de ouderwetse Michelin landkaarten een route uitgestippeld. Deze ga ik nu in de Garmin navigatie invoeren en zijn wij klaar voor ook voor ons dit onbekende gebied.

14-17 Juni 2026: Onderweg naar huis ivm diverse perikelen

/ martin&miriam / 2 reacties

We hebben de laatste dag in Ferrieres Saint Mary heerlijk in relaxstand doorgebracht en zijn zelfs varrast door de burgermeester van het dorp om ons welkom te heten. De beste man had alleen zijn sjerp en sleutel van het dorp niet bij zich, maar voor de rest zou je gewoon denken dat ie ging trouwen vandaag. Was wel erg leuk hoe blij hij was dat we zijn dorp bezochten en hoe trots hij was op zijn Camping Car Park op deze locatie. Nou, dat mag hij zeker zijn, want het was werkelijk een hele fijne plek om daar een paar dagen even te relaxen.Tenminste; 1 nadeel van deze plek mag ik niet onvermeld laten. Miriam schrok zich elke keer de beroerte. En als hartpatient moet je dat niet hebben op vakantie in Frankrijk. Wat was namelijk het geval? 3x per dag kwam er direct achter de camping car park een fietstrein voorbij razen. En aangezien de camping car park vlakbij een brug en station gesitueerd was, toeterde de trein elke keer precies als hij ter hoogte van de camping car park reed. En toeteren is een understatement kan ik zeggen….Maar voor de rest prima plek met superschoon sanitair.

Maar op deze laatste dag van deze camping begeeft onze keukenkraan het en doet helemaal niets meer. Balen, want naast de kraan in de badkamer is nu dus ook deze kraan naar de gallamiezen. Dit betekent dat we alleen nog maar de douchekop hebben als watervoorziening. Dat is onhandig. Neem daarnaast nog het euvel met de elektrische traptrede, die ook niet meer functioneert. Elke keer dat je de camper in wil stappen heb je een polstok nodig en als je er uit wilt springen dan slaat je dijbeenbot dwars door het kniegewricht en knarst op het scheenbeen. Mogelijk ietwat overdreven, maar jullie begrijpen dat het werkelijk overleven was in die rijdende blokhut van ons.

We besluiten om maar versneld richting huis noordwaarts te gaan om zo snel mogelijk ook alle euvels te laten verhelpen door onze campergoeroe Jan Kuipers uit Odoornerveen. Deze man is onze steun en toeverlaat op technisch vlak met betrekking tot onze Lambortinki 3.0. We hadden al een afspraak met hem om de camper na onze reis een beurt te geven en dus een aantal probleempjes op te lossen voor ons. De lijst is wat langer geworden inmiddels. Geen schokkende dingen, maar gewoon zaken die wel eens kapot gaan. Eigenlijk hetzelfde als met een boot. “Heb een boot, werk je dood” hoor je wel eens. De camper is een gebruiksartikel en dan gebeuren er wel eens dingen. Vooral de elektronica heeft soms te leiden door de erbarmelijke wegen die wij gereden hebben in de bergen. Het trillen, de schokken, slechte wegdek, allemaal dingen waardoor bijvoorbeeld schakelaars het begeven of de microswitch van de kraan. Wij zijn nog steeds superblij met de camper zoals deze rijdt en leeft van binnen. De lithium-accu is een gouden greep geweest. WE hebben zoveel los kunnen staan en alles gewoon kunnen doen alsof je aan het stroom staat. De oven, de nespresso, de fohn, de krultang, het opladen van computers en step…alles kan gewoon. Super!

Even in het kort de lijst met zaken die door Jan Kuipers opgepakt moeten worden; kleine beurt Fiat Ducato, remmen nalopen, stuurhuis en -bekrachtiging nalopen, keukenkraan vervangen of repareren (microswitch), Badkamerkraan lekkage verhelpen, elektrisch opstapje repareren en tot slot een dimmer op de verlichting in het woongedeelte aansluiten. Maar dat komt wel als we weer thuis zijn. Een aantal zaken hadden we misschien onderweg kunnen laten uitvoeren, maar je moet maar afwachten of ze tijd hebben en ook niet onbelangrijk; of je niet genaaid wordt.

We rijden daarom dus weg uit Ferrieres Saint Mary, dat iets ter zuiden ligt van Clermont Ferrand. We willen niet de hele dag rijden, maar besluiten nu wel om ook de snelwegen te pakken. Ik merk dat ik enorm genoten heb van alles binnendoor rijden, maar van alle stopborden, rotondes en kleine smalle dorpjes ben ik voor nu wel even verzadigd. De andere versie is, dat als ik de woorden “naar huis” hoor, dat ik dan een waas voor mijn ogen krijg en dan ook zo snel mogelijk het bord “welkom in Skonnert” weer zie. Het recreatie-adres waar we nu veel vertoeven. Snelwegen dus! Het woord snel past mij dus goed. Maar in alle gekheid kunnen we stellen dat we nu wat eerder naar huis gaan, maar dat ik nog geen heimwee had. We hebben een toptijd gehad en heel veel gezien onderweg en op mooie plekken gestaan.

We moeten een tijdje rijden om uiteindelijk bij de snelweg uit te komen en dat gaat dan vanaf dat punt ook erg voorspoedig. De Lambortinki rijdt heerlijk en stil door het landschap en Miriam zoekt zo na de middag een mooie plek om de middag en nacht door te brengen. Ze vindt een superplek op een wijnboerderij in Merceuil, in de Bourgogne regio. Wijnboerderij Domaine Dury heeft achter de boerderij verschillende nissen gemaakt voor 6 campers, die er gratis mogen staan voor een overnachting. Er is stroom en water, maar je kunt niet je toilet lozen. We waren omstreeks 13.30 uur op de plek en we kiezen een schaduwrijke plek uit waar we rondom in de hoge hagen kunnen staan. Het was bloedworst heet, maar op deze plek was het prima uit te houden. We lezen wat, Miriam koopt van de wijnboerderij een tweetal flessen wijn en voor de rest zien we einde van de middag nog een paar campers binnen rijden. Superrelaxte sfeer onderling en iedereen heeft zijn eigen privacy. We doen niks, mede op verzoek van Joep, want die heeft het veel te warm. Heerlijke nacht gehad en de volgende ochtend in alle vroegte weer verder op pad.

Als we vandaag een beetje geluk hebben dan kunnen we doorrijden tot in het Eifel gebied in Duitsland en dat lukt door de snelwegen te rijden prima. Omstreeks 14.00 uur komen we aan in Rittersdorf, net even buiten Bitburg. Het is een klein dorpje in de eifel en heeft voor camperaars een parkeerplaats beschikbaar direct achter de burcht aldaar. De burcht is nu een restaurant, maar is gesloten deze dag. Prima, lekker rustig denken we. We moeten wel nog wel een paar keer moeilijk insturen op de plek waar onze camper nog net past. De meeste plekken zijn bezet door auto’s, dus deze plek moest het ook worden. Dat lukt prima en wat een fijne plek wederom. Je loopt zo vanaf de parkeerplaats zo een wandelroute op en het is dat Joep er niet veel zin in heeft, anders hadden wij een lekkere wandeling gemaakt. Maar naast Joep word ik ook tijdens de wandeling onrustig in mijn kop. Ik denk dat ik ben vergeten om de deurportieren van de camper op slot te doen en wil ook terug. Bij terugkomst bleek dat ze wel op slot waren, maar blij dat ik terug ben, want wat is het warm.

Dan onze laatste dag onderweg naar huis. We twijfelen nog wat te doen. Of zo snel mogelijk Nederland in via Maastricht of Venlo, of wat de Garmin zegt; via Duitsland door de Eifel (mooi, veel met de motor in verleden gereden), Koln, Leverkusen, Duisberg, Oberhausen, Emden. Die laatste ligt in het noorden van Duitsland, op hoogte van Drenthe/Groningen. We kiezen de Duitsland route omdat we denken dat bij Venlo, Nijmegen, Apeldoorn, Zwolle het veel files zal geven. We zullen het nooit weten. Wat we wel weten is dat de Duitsland route ook files heeft gekend. En wat voor files….Eerst bij Leverkusen, werk aan de weg….het zal niet in Duitsland. We verliezen hier een klein uurtje en gaat het daarna prima door het Ruhrgebied. We zien dat we om 13.30 uur thuis kunnen zijn. Tja….het liep wat anders op de A31 snelweg richting Emden. De afslag voordat wij eraf moeten richting Emmen, ligt eruit en de hele snelweg tot de volgende afslag is afgesloten. We moeten “even” een stukje binnendoor. Het is maar 9 kilometer om. Maar over die paar kilometer doen we ruim 2 uur. Stapvoets en zeer vaak een tijdje stilstaan op de plek verhoogt niet de stemming zal ik maar zeggen. Oorzaak is een stoplicht op 9 kilometer die om de 5-10 seconden op rood gaat staan. De groene periode is zeer kort omdat veel vrachtauto’s gaten op hun voorliggers laten vallen van 100 meter. Hierdoor denkt het stoplicht dat ie weer op rood kan staan. Waarom die vrachtwagen die gaten laten vallen is mij een raadsel, want ze zijn bijna allemaal automatisch geschakeld. Ik daarentegen met mijn handgeschakelde versnellingsbak is er na 2 uur wel klaar mee. Mijn dijbeenspiermassa kraakt net zo als het stuurhuis en zit tegen kramp aan te schakelen. Dus toen eindelijk de file voorbij was, zag ik de finishvlag bijna al op mijn netvlies.

Wat is thuiskomen dan ook heerlijk in je eigen vakantiehuis in Drenthe. We rollen zo van de ene recreatie naar de andere recreatie-omgeving. We zetten de camper voor het huisje en pakken meteen alles uit de camper. Binnen 10 minuten draait de wasmachine en is alles nagenoeg uitgepakt en opgeruimd uit de camper. We maken het chalet weer levend en einde middag zitten we klaar voor hapje en drankje. De camper van binnen en buiten schoonmaken gaan we de komende tropische dagen niet doen. Dit doen we volgende week wel.

Het zit erop! Wat hebben wij in de afgelopen 42 dagen onderweg enorm genoten van de prachtige land Frankrijk. En wat waren de Fransen vriendelijk overal. In deze dagen ruim 4.800 kilometer gereden op hoofdzakelijk binnendoorweggetjes. Waar in het verleden Frankrijk voor ons een doorreisland was, heeft het nu ons hart gestolen. Vooral de binnenlanden doorkruisen en het authentieke Frankrijk vonden wij geweldig. Budgetair heeft ons de lithiumaccu ook geholpen. Los staan hebben we nu veel meer gedaan en op campings hadden we geen elektra nodig. Dat maakte dat de gemiddelde dagprijs van onderweg zijn in de zomer goedkoper was dan in de winter. En dat in ogenschouw nemend dat de brandstofprijzen veel hoger lagen dan de vorige reis. Het bevalt ons goed zo.

Tot slot sluit ik af met wederom een teleurstellende situatie rondom Campexx Nederland en Duitsland. Volgende week zouden wij voor de 4e keer een afspraak hebben om de elektrische stelpoten te laten installeren onder onze camper. Net zoals de vorige keren moesten wij zelf bellen / mailen om te verifieren of onze afspraak door zou gaan. En jullie raden het al….de afspraak kon weer niet doorgaan. Wel een aanbetaling eisen bij opdracht, maar 4x in gebreke blijven om te kunnen leveren. Ik zal de details van de communicatie jullie besparen, maar wij zijn er inmiddels echt klaar mee en hebben om ontbinding van de opdracht gevraagd en onze aanbetaling teruggevraagd. Of wij die gaan krijgen is nog maar de vraag, want inmiddels is ons ter ore gekomen dat beide vestigingen een briefje op de deur hebben hangen dat ze tot nader bericht gesloten zijn om de chaos intern op te lossen. Ook zien we op Facebook inmiddels gebruikersgroepen van Campexx dat gedupeerde klanten zich gaan verenigen om hun recht te halen. Wat ons zo boos maakt is de herhaalde afzeggingen, niet communiceren met hun klanten, en als ze wel communiceren geen excuses maken maar benadrukken dat ze zo hard aan het werk zijn om alles op te lossen. Vervolgens adverteren ze nog volop om levelsystemen te verkopen aan nieuwe klanten. Vreselijk irritant! Ga eerst de problemen en achterstanden oplossen, commmuniceer pro-actief naar je klanten en wees eerlijk in wat je kunt bieden en stop met adverteren en neem tijdelijk geen nieuwe klanten aan. We hopen dat we ons geld terug krijgen en gaan vervolgens maar gewoon door met de oprijblokken. Dat hebben we de afgelopen 13 jaar al zo gedaan en kan prima ook….wel jammer dat het zo gelopen is.

12 + 13 Juni 2026: Ferriéres – Saint Mary

/ martin&miriam / 5 reacties

We vertrekken weer mooi op tijd vanaf de camping voor de rit van vandaag. Allebei zijn we vroege vogels en worden meestal wakker tussen 6 uur en 6.30 uur. Te vroeg om meteen buiten aan de gang te gaan want iedereen slaapt nog. We rekken de tijd nog een beetje om te dommelen, maar om half 8 beginnen we toch alvast met het klaarmaken van de rit van vandaag.

Nadat we van de camping waren vertrokken meteen de bergweggetjes door en langs het kleine dorp en slingeren we weer binnen een half uur naar de hoofdweg. We moeten echt onze was doen en al rijdende komen we weer een Wash Me unit tegen. Vol in de ankers en we parkeren de camper op een zijweg bij een bedrijventerrein. Miriam en ik lopen met de vuile was even naar de machines en binnen een uur is alles gewassen en gedroogd. Ook zijn er in de tussentijd door Mir nog wat boodschappen gehaald bij de naastgelegen Netto supermarkt. Daar waren wij nog nooit binnen geweest omdat we dachten dat het zo’n zelfde winkel was als vroeger de Aldi of zo. Alles in dozen op planken en rommelig allemaal. Wel; in tegendeel was het. De Netto zag er prima uit en ook het assortiment was ruim voldoende om er gewoon goed boodschappen te kunnen doen.

We rijden vervolgens een paar uur door en willen stoppen om de rest van de dag rustig aan te doen. Maar de beide plekken die Miriam had gevonden, zagen er op de foto’s beter uit, dan de werkelijkheid. Bij de eerste locatie besloten we in eerste instantie om er te blijven staan. Maar bij het installeren schrokken we van de hoeveelheid insecten op de camperplaats. Vliegen, strontvliegen en ander gevleugeld gespuis. Het was werkelijk verschrikkelijk. Camper hermetisch afgesloten en daar alleen maar even broodje gegeten en met gierende banden weer weg daar. Toen bij de tweede locatie aangekomen zagen we dat het een ex-camping was en buiten gebruik. Wel mochten camperaars er gebruik van maken van de plekken, maar zonder faciliteiten. De groenvoorzieningen waren dusdanig overwoekerd dat je eigenlijk niet het terrein echt op kon. Wel stond er 1 camper en een caravan met de uitstraling van de caravan uit de succesvolle Netflix serie Breaking Bad. Dat nodigde nu niet echt uit om nog een plekje te zoeken. Het is nu voor het eerst dat we moeite hebben om een fijne camperplaats te vinden in al die weken dat we onderweg zijn. Ook merken we dat het drukker wordt in het seizoen. Campings staan al behoorlijk vol en ook de camperplaatsen zijn goed gevuld ten opzichte van vorige maand toen we vertrokken.

Onderweg naar de volgende bestemming

Tja, wat doen we dan? Dan vallen we terug op de organisatie Camping Car Park. Nagenoeg altijd goed is onze ervaring. En ook nu weer. We komen aan in het plaatsje Ferriéres Saint Mary, waar dus een Camping Car Park gelegen is aan de rand van het dorp, weer midden in de natuur. Werkelijk een prima plek, waar zelfs een superschoon sanitairgebouw aanwezig is (dat zie je dan niet zo vaak bij Camping Car Park). Je loopt er vanaf de camping, want daar lijkt het meer op namelijk, zo de natuur in en hier beginnen dan ook wandelingen en zien we veel vissers aan de oevers van de rivier zitten. Ze komen vanwege de vismogelijkheden zelfs naartoe en blijven soms dagen, weken staan. Wij vinden het een topplek en besluiten om een dagje extra te blijven staan.

Het dorpje Ferriéres Saint Mary ligt in het dal van de Alagnonvallei, waar de bergen in de Cantel-regio, met een hoogte van ongeveer 1200 meter, dit dorp omringen. Het dorp ligt op de pelgrimsroute van Santiago de Compostela en hier heeft ooit de heilige maagd Maria zich begeven en zijn de 3 kerken in dit dorp goed bezocht. We gaan het dorpje bekijken, maar het schijnt niet de schoonheid te hebben van de laatste plekken die wij bezocht hebben in de afgelopen dagen.

Na bijna 6 weken op pad te zijn, komen we weer in op een moment dat we een paar dagen rust willen. We hebben inmiddels ruim 3800 kilometer gereden (uitsluitend binnendoor en veel bergen) en heel veel gezien en gedaan dat wat wij leuk vinden. Maar we merken dat we de laatste 2 weken van deze vakantie het wat rustiger aan willen doen. Als we morgen hier weggaan dan pakken we de snelweg en stoppen wij even om alles via Roadtrip-instelling binnen de Garmin navigatie te doen. We willen eigenlijk nog wel een week in Duitsland toeren en gaan via Freiburg am Briesgau dit land in en willen dan via het Zwarte Woud noordelijker reizen. Zover zijn we nog lang niet, maar we overbruggen morgen wel even een afstand om echt in een andere omgeving te komen.

Ook ben ik de afgelopen dagen bezig geweest om van verzekering over te stappen naar een andere verzekeraar. Ook met deze actie zijn we enigszins geschrokken cq verbaasd geworden over hoe de verzekeringswereld omgaat met camperaars. Anders dan voor de coronatijd. We hadden een wat ongemakkelijke emailwisseling met de verzekeraar in kwesties. Vooraf hadden ze ons online een scherp voorstel gedaan, waarop we zijn ingegaan. Maar toen werden we opeens geconfronteerd met vragen die wij nog nooit eerder hadden gekregen rondom het afsluiten van een verzekering. We hadden onze verbazing en op enig moment ook lichtelijke irritatie uitgesproken in een email, dat we op het punt stonden om maar niet in zee te gaan met deze verzekeraar. Ondanks dat wij bij onze vorige campers naar volle tevredenheid ook bij hun verzekerd waren. Alhoewel; toen we in 2019 terugkwamen bij onze Lambortinki 2.0 van een wandeling, was de uitgedraaide luifel aan gort gereden door een camperaar die tijdens onze wandeling bij zijn vertrek tegen de luifel was gereden. Luifel gebroken. Verzekeraar verklaarde toen dat het waarschijnlijk een fabrieksfout van de luifel was en wij konden niet bewijzen wie het gedaan had. Wel all-risk, maar geen uitkering van de schade. Schade? 1000 euro. Dit voorval noemde ze wel en passant om aan te geven dat wij toen ook al niet veel van elkaar hielden.

Maar goed; nu was de situatie zo dat de verzekeraar zag dat wij in Spanje waren door de online aanvraag. Dat klopte dus al niet, aangezien wij midden in Frankrijk zitten. Honderden kilometers van de Spaanse grens. Maar juist doordat ze dachten dat we in Spanje zaten, kregen we een aantal aanvullende vragen die ons wat te ver gingen in eerste instantie. Wonen jullie in Spanje? Zijn jullie ingezetene van Nederland? Waar wonen jullie? Kunnen jullie dat aantonen? Is dat een vast of tijdelijk woonadres? Hoe vaak ben je daar? Hoe vaak ben je weg met de camper? Wonen jullie in de camper? Kun je in percentage aangeven wanneer je waar bent en hoe lang?

Heh? Wat zijn dat voor vragen? Stel je die vragen aan iedere “pensionada” die na zijn werkzame leven meer vrije tijd heeft en dus vaker of langer op vakantie gaat? En wat gebeurt er als ik eens besluit om inderdaad wat langer weg te blijven of nog vaker weg te gaan? Wordt je dan geconfronteerd met de eerder afgegeven percentages? Wij gaan zeker niet meer dan 4-5 maanden per jaar weg met de camper en in de zomermaanden blijven we sowieso thuis. Dan denk je bij jezelf; ik betaal toch 12 maanden per jaar premie en de camper is er toch om gebruikt te worden?

Deze bovenstaande vragen en onze antwoorden netjes gegeven, maar de wederzijdse toon per mail was wat ongemakkelijk. Daarom maar gebeld met de verzekeraar en in een prima verlopen gesprek, bleek dat we begrip hadden voor de wederzijdse irritatie/frustratie. Zij als verzekeraar worden sinds corona tijdperk zo vaak geconfronteerd met klanten die met postadres of tijdelijk adres zich inschrijven, maar feitelijk het hele jaar wonen in hun camper en 9 maanden per jaar aan het reizen zijn. Het is een recreatieve verzekering en geen woonverzekering en zeker niet zonder kennis van het feit dat ze eigenlijk permanent wonen in hun camper of wat er voor door moet gaan. Daarom vragen ze tegenwoordig altijd bij de acceptatieproces deze vragen. Wij hebben daar begrip nu voor en wij hebben toegelicht hoe wij ons leven hebben ingericht. Wij variëren tussen werken, reizen, ons chalet in Drenthe en waar we wonen in Lelystad. Ook kunnen ze op onze Camperjoy website en Polarsteps lezen waar we zijn en hoe lang we onderweg zijn. Ook van de verzekeraar de bevestiging gekregen dat onze bandbreedte van reizen geen probleem is van de verzekering en dat we geaccepteerd waren. Toch was het een rare gewaarwording ten opzichte van eerdere ervaring toen we onze verzekering regelden. Online aanmelden, NAW gegevens invullen, kopie rijbewijs, aanleveren van gegevens camper en klaar is het. Al deze vragen over hoe we onze tijd indelen voelde echt voor ons een beetje een brug te ver, want ze weten al zoveel over ons in onze maatschappij.

Natuurlijke oase direct achter onze camper

Maar dat is in ieder geval geregeld nu en voor de rest hoop je ze verder nooit nodig te hebben. We zitten daarom nu weer in relaxstand en genieten van het mooie weer hier op de plek. We lezen wat, wandelen wat, laven wat en maken plannen hoe we de reis verder gaan afronden richting Duitsland en tot slot Nederland.