Nadat we zijn weggereden vanuit onze laatste plek bij het kasteel met de zwerfkatten, rijden we richting onze volgende bestemming. De route gaat over vlakke en soms heuvelachtige gebieden en hebben zeker minder de wauw factor dan de weken hiervoor. Maar dit is ook Spanje en we moeten deze weg wel volgen om uiteindelijk te komen bij het gedeelte binnen de Don Quichote route die Miriam zo graag wil bezoeken. We willen de komende dagen richting Mota del Cuervo, Campo de Criptana en Consuegra om daar de zo typische molens te bekijken waar de Don tegen heeft gevochten eeuwen geleden.

Onderweg horen we in de camper steeds iets trillen en we komen er niet achter wat het is. Om gek van te worden. Allebei kunnen we slecht tegen rammeltjes, trillingen en klapperende attributen. Na steeds maar bedenken wat het kan zijn, pakken we een bakje achter mijn stoel waar wat snoertjes in liggen, onze e-readers en wat los spul. We komen er opeens achter wat het getril is; het zijn de stripjes medicijnen van Miriam. Dat die trillingen veroorzaken dat is eigenlijk wel logisch. Het zijn namelijk de medicijnen tegen het hevige boezemfibrileren. Tja…logisch: liggen in relatie van elkaar. We komen niet meer bij van het lachen en zijn blij dat we de oorzaak hebben gevonden.

Al heel vroeg in de ochtend, omstreeks 9.45 uur, komen we aan bij het eerste molen-locatie. Het is nog rustig op de parkeerplaats bij Mota del Cuervo. Sterker nog; op een paar joggers na, is er nog niemand. Prima omstandigheden om foto’s te maken. We wandelen door de locatie heen en na een uurtje hebben we het wel gezien en komen we weer terug bij de camper.

We vinden het prachtig hier en het weer werkt ook perfect mee. Het is koud, maar de zon staat strak aan de hemel. We pakken de camper en rijden door naar Campo de Criptana. Daar hebben we ook besloten om te blijven slapen, aangezien daar de parkeerplaats bij de fraaie molentjes tevens ook de camperplaats is. Zonder faciliteiten weliswaar, maar je kan er prima staan, met een fantastisch uitzicht over de molens.

Deze locatie ligt boven op een berg en al slingerend door het dorpje zelf, valt het ons op hoe groot deze plaats eigenlijk nog is. De parkeerplaats bij de molens is best groot en we kunnen meteen op een super-plaats onze camper neerzetten. We staan 1e rij aan de rand van de parkeerplaats met zicht op de molens. Vooral de zonsondergang en de verlichting in de avond op de molens is prachtig. Het is werkelijk een schilderij qua uitzicht.

Maar toen we geïnstalleerd waren, direct een ronde gelopen met Joep en vervolgens zijn we meteen doorgelopen weer het stadje in om daar eens te kijken of daar nog wat te beleven is. Het is best nog wel een levendig stadje met veel winkeltjes, restaurantjes en leuke pleintjes. We lopen langs een brico (doe het zelf zaak) en opeens bedenk ik mij dat mijn tie-rips op zijn om het verkeersbord voor de fietsen op het fietsenrek mee vast te zetten. Leg dat maar eens uit in het spaans! Ripio del tiejo? Nee, daar reageerde de beste man niet op. Dan maar uit proberen te beelden wat ik bedoel. Nou…als het TV programma “Hints” nog zou bestaan, zou ik mijzelf opgeven. Ik doe alsof ik een stropdas om doe en strak aantrek. Vervolgens doe ik alsof ik hem los wil trekken, maar dat dat niet lukt. Ik pak zijn computerkabels die op de toonbank liggen en duid weer de stropdas. Aaaaaaah……klaro!! De beste man begreep mij meteen en liep naar het rek waar een assortiment aan tie-rips hangen waarmee je een echte rip-deal mee kan maken. Wat een keuzes.

Vervolgens op een volgende missie in het stadje. Geld pinnen! Er waren meer banken dan zwerfkatten gisteren op de vorige overnachtingsplaats. Op elke hoek van de straat was er wel eentje. Wij pinnen. Niet te doen! Wat is het geval? Wij hebben geen fysieke bankpassen meer en hebben uitsluitend digitale contactloze bankpassen op onze smartphones zitten. Zover waren ze hier nog niet met de innovatie. Oeps…wat nu. Toen kwamen we toch uiteindelijk een pinautomaat tegen die wel contactloos pinnen kon, maar werd onze bankpas niet geaccepteerd. Dan maar zonder contant geld verder en kijken we later wel wat we kunnen doen. Toen we al eenmaal weg waren uit het stadje, kwamen we erachter dat we nog wel een fysieke creditcard hadden met pincode. Deze gebruiken we nooit, en is alleen voor noodgevallen ooit besteld. Morgen is het een noodgeval en gaan we wel met de creditcard pinnen.

We zitten in de middag gezellig naar de drukte op en om de parkeerplaats te kijken vanuit de camper en lezen wat en zien zoveel stelletjes poseren voor de molens met selfiestick. Prachtig om te zien hoe iedereen er werk van maakt. Zelfs jongedames die met wintermutsen, dikke jassen en sjaals aan komen lopen en als ze gaan poseren voor een foto voor een molen, alle winterkleding en attributen van hun af gooien en in strak leren mantelpakje, glimmende lieslaarzen en Louis Vuitton tasje op de foto gaan. We leven in een gekke wereld…

Na een paar uur in relaxstand staat er weer een nogal dwingende viervoeter naast ons die weer klaar is voor een volgend rondje. Joep heeft inmiddels een vriendje hier en dit grappige hondje loopt met ons mee waar we ook gaan. Dat deed hij in de stad en dat doet ie hier bij de molens.

We lopen een rondje en besluiten om weer eens te proberen om met Joep op een horeca-terras te gaan zitten om een biertje-wijntje te scoren. Dat lukt bovenwonder en Joep is redelijk rustig als hij onder de stoel gaat zitten bij ons. Het vriendje van Joep wil spelen, maar Joep ziet ons borrelhapje aankomen en denkt; no way dat ik nu ga spelen. We drinken even wat en het koelt vervolgens dusdanig af, dat we weer terug naar de camper gaan en daar klaar maken voor de avond. Miriam wacht totdat de zon ondergaat en maakt nog een paar foto’s van de molens in dit magische licht. We genieten enorm van ons plekkie!

We hebben op deze plek een gezellige avond gehad en prima rustige nacht doorgebracht. Ondanks verschillende feestjes die bij de restaurants en cafe’s waren, was het pikkedonker en reterustig op de parkeerplaats omstreeks middernacht.

Vanmorgen rustig wakker geworden en op pad richting Consuegra. Onderweg willen we nog even stoppen bij een grote Carrefour in Alcazar del San Juan. Daar kunnen we bij een gratis camperplaats en camperservicepunt van Carrefour ons chemisch toilet lozen, grijs water dumpen en nieuw water innemen. Tevens is er een auto-wasplaats, ook voor campers. Deze heeft een trap-galerij om de camper ook makkelijk boven op het dak te kunnen wassen. De camper ziet er nogal adventure-achtig uit met alle modder en spetters uit de eerste natte weken in Frankrijk en Noord Spanje. Mir kan dan ook nog even bij Carrefour boodschappen doen, zodat we de eerste dagen weer door kunnen komen. We komen aan en zien dat alle denkbare supermarkten op deze boodschappen-avenue dicht zijn op zondag. We kunnen ons dat niet meer voorstellen in deze 24/7 economie, dus enigszins verbaasd zijn we wel in zo’n grote plaats. Ook het camper-servicepunt kunnen we niet snel vinden, maar uiteindelijk ligt deze pal tussen 2 geparkeerde campers in en kunnen we doen wat we moeten doen. Ook vanavond staan we weer op een camperplaats zonder faciliteiten.

Aangekomen in Consuegra volgen we de borden naar “Castillo e Molinos”. Ook daar een grote onverharde parkeerplaats en zoeken we meteen ons plekje op waar we de hele dag hopelijk kunnen blijven staan en kunnen overnachten.

Er staan omstreeks 11.00 uur al een zestal campers. Het is inmiddels drukker aan het worden met campers voor de overwintering. Als je aan de costa’s hoort hoe druk het daar is, dan valt het hier nog wel mee. Nadat we ons wederom geïnstalleerd hadden en even een bakkie koffie gedronken, beginnen we aan de wandeling langs alle molens en het kasteel. Het is zondag, dus het is best druk met families die aan de wandel zijn. De wandeling naar boven op de berg is soms best pittig, maar goed te doen. We raken nog even aan de praat met een Amerikaans gezin, dat pas als Expat voor 3 jaar naar Spanje is verhuisd. We raken aan de praat over sport, politiek, economie en we kunnen nog wel even een tijdje aan de praat blijven, totdat zijn kinderen zijn aandacht opeisten. Conclusie is wel dat in beide landen, zowel USA als Nederland, dezelfde problematiek zich afspeelt.

We lopen met Joep helemaal naar boven en maken prachtige foto’s van weer een memorabele locatie hier in de binnenlanden van Spanje. Het kasteel was gesloten en zijn we dus niet naar binnen geweest. Maar met een beetje fantasie kunnen we ons inbeelden hoe het eruit ziet. Want; heb je 1 kasteel gezien, dan heb je ze allemaal gezien is ons credo! Rode lopers, mohonie meubilair, grote kelken op de tafels (waarschijnlijk vanuit een brocante of misschien wel de Action), grote zware lijsten om de schilderijen met dubieuze jonkheren/vrouwen met hoepelrokken of ander kostuum…oh ja….fakkels, schuin vanuit de muren tegen de wanden, heb je ook nog….en ijskoud binnen! Jaaah….ik ben een cultuurbarbaar, maar het is ook allemaal zo overgewaardeerd.

Eenmaal boven gekomen hebben we een mooi uitzicht over het dal en over het stadje. We gaan even op terrasje zitten en drinken wat, met een klein tapas rondje. Er flaneren honderden families voorbij en we besluiten nu het echt drukker begint te worden weer af te dalen naar onze camper, beneden op de camperplaats.

Beneden gekomen maakt Miriam een heerlijke Champignonsoep en schrijf ik mijn blog. Miriam is op dit moment bezig met een razzia in de camper. We hebben een zestal hardnekkige zoemende vliegen binnen zitten en die moeten of eruit of geëlimineerd (lees: kill!) worden. In haar GI Jane outfit tijgert en springt ze door de camper om ze te pakken, want we worden er allebei chagrijnig van! Maar missie geslaagd en nu weer rust in de tent voor de rest van de dag.

Morgen rijden we weer terug naar de Carrefour in Alcazar de San Juan om wederom alles kwijt te kunnen wat we willen, boodschappen doen en de camper wassen. Daarna gaan we richting een familielid, nicht van Miriam, die we willen gaan bezoeken in de buurt van Allicante. Ze zijn onlangs geemigreerd en het lijkt ons leuk om te zien waar ze nu wonen en bij te praten met elkaar. De laatste keer dat we een avondje bij elkaar waren, was erg gezellig, dus dat gaat helemaal goed komen. Maar voordat we aankomen duurt het nog wel even een paar dagen, want op de kaart is het een stukje van 5 centimeter, maar in werkelijkheid ruim 400 kilometer. Dat gaan we niet in 1 dag doen natuurlijk, want we gaan weer binnendoor.