9 Januari 2026: Klaar voor vertrek en conclusies

9 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 2 reacties

We zijn inmiddels alweer 5 dagen op de huidige camping Quinta de Odelouca in Sao Marco de Serra en de dagen gaan voorbij zoals de meesten dagen er bij ons uit zien. Vaste patronen, ingeslopen routines en met de precisie van een Zwitsers uurwerk. Enerzijds omdat we zelf wel van structuur en ritme houden, anderzijds omdat we een teckel bij ons hebben die ook kan klok kijken. Deze dwingt tenminste 4x per dag zijn uitje af en zelfs in de avonduren op dezelfde tijden dwingt hij het speelkwartiertje of kauw-uurtje af. Voordat je het weet is het weer avond en stappen we weer tijdig in onze kribbe in de camper.

Hoe ziet zo’n dag er dan uit? Nou….heel gezapig, heel saai, maar vooral met een structuur die er als volgt uitziet:

Om half zeven a zeven uur word ik wakker en ga ik mijn krantje lezen. Om half 8 komt Miriam en de kleine veldheer zich melden voor de start van de dag. Na de eerste koffie gezamenlijk, staart Joep mij aan en ga ik meestal het 1e rondje met Joep doen. Daarna nog even een bakkie voordat ik ga douchen, de afwas doen en de buitendingetjes doen zoals water bijvullen, grijs water aftappen en het chemisch toilet. Mir is dan binnen de camper altijd aan het kuisen. Einde ochtend doen we een ontbijtje met yoghurt en crusli, om daarna weer met Joep een grote wandeling samen te maken. In de middag is het vaak chillen. Einde middag weer wandeling met Joep, om vervolgens daarna weer naar binnen te gaan en maakt Mir het avondeten. Na het avondeten de boel opruimen en de laatste ronde met Joep doen, voordat ons avondje begint met gezellig de TV aan of muziek aan en lezen we wat. Nou….en dat zo’n 80 dagen achtereen. Spannender word het niet!

We vragen ons af hoe anderen dat doen en of wij niet ultra huiselijk zijn. Maar ja..we vinden het fijn zo en hebben het ook fijn zo samen. Ook dat is een mooie conclusie; dat je na 80 dagen nog steeds happy bent met elkaar en dat er nog geen onvertogen woord is gevallen. Toevallig lezen wij die ochtend een blog van een mede-camperaar die wij volgen op WordPress en Instagram, die op een zo’n prachtige wijze beschrijft, wat wij bedoelen met bovenstaande. Met toestemming van Harrie en Anneke Weezeman van het blog “Waarloopjijwarmvoor” en “Haan on tour” mogen we zijn tekst hier plaatsen om met jullie te delen:

“Ik word wakker zonder wekker. Buiten is het nog stil.

Water koken, thee. Een beschuitje. Daarna koffie en de Volkskrant. Aan ons klein tafeltje in een bescheiden ruimte, ergens ver van huis, maar in een ritme dat vertrouwd voelt. Het lijkt of thuis meereist.

Drie maanden onderweg zijn klinkt als vrijheid, maar het leven wordt vooral eenvoudig. Opstaan, lezen, boodschappen doen. Wandelen. Koken. De dagen hebben een vaste vorm; alleen het uitzicht verandert. Vandaag een heuvel, morgen een dorpsplein. Het gewone leven, met andere muren.

Dat gewone is tegelijk het fijne én het lastige. Er zijn nieuwe ontdekkingen, mooie plaatjes om vast te leggen, zon op je gezicht. Tijd die niet duwt. Maar er is ook regen. Koude ochtenden waarop niets snel droogt. En na een paar jaar herken je het patroon: weer een wit dorp, weer een ruïne, weer die kustlijn. Mooi, zonder twijfel. En soms… gewoon.

Dan merk je hoe snel verwondering slijt als je haar als vanzelfsprekend beschouwt. Alsof reizen een belofte moet blijven inlossen.

Misschien zit het echte verschil niet in hoe ver je gaat, maar in hoe aandachtig je leeft. Vrijheid blijkt geen aaneenschakeling van bijzondere momenten, maar de ruimte om het alledaagse bewust te doen. Zelfs ver van huis. Zelfs in de regen.”

Miriam en ik lazen deze tekst en beiden schoten we vol van vooral de essentie en hoe deze is beschreven door Harrie. Dank je wel, Harrie en Anneke!! Voor ons was deze tekst zo herkenbaar en treffend.

We besluiten om aanstaande maandag hier te vertrekken en echt richting “thuis” te rijden. We trekken samen een aantal conclusies die gebaseerd zijn op deze winterreis tot zover:

1. Het weer is ook deze winter te onbestendig en vaak te nat en te koud. Zeker als je dit in de context zet van dat je verwacht dat het zonnig en gemiddeld zo’n 18 graden zou zijn. Dat is het niet. Verre van. Ook heb je soms een mooie zonnige dag, maar dan volgen er weer 3 hele natte. Het is niet zo nat geweest als begin dit jaar, maar ook nu in Portugal weer een minder goed klimaat.

2. Spanje heeft ons als land enorm verrast en we zijn fan! Vooral de binnenlanden zoals we deze nu gezien hebben waren fantastisch. Mooie, ruige natuur, leuke dorpen en kleinere steden, zeer vriendelijke mensen en in de weken dat we door Spanje hebben gereisd, alleen maar mooi weer gehad. De costa’s zijn echt niet ons ding en zoeken wij zeker niet op. Ondanks dat we wel een paar leuke dagen hebben gehad met familie aan de kust, waren we weer blij dat we weer de stilte, rust en natuur opzochten.

3. We reizen het liefst na een paar dagen door naar een volgende bestemming in plaats van weken staan op dezelfde plaats. Ik dacht dat ik het wel lekker zou vinden om ook ergens wat langer te zijn om de rust te pakken en de omgeving wat beter te ontdekken. Maar we zijn er nu echt achter dat iedere 1 tot 3 dagen echt de max is voor ons om ergens te blijven staan. Wel langer blijven moet dan ook echt een unieke locatie zijn, zoals waar wij nu staan bijvoorbeeld. Maar in principe 2 a 3 dagen op 1 plek en dan weer door.

4. Kortere reistijden is ook iets wat ons zeer goed is bevallen. In het verleden was vaak een bestemming een doel, maar nu is er nog steeds een bestemming/planning, maar we stoppen gewoon echt omstreeks 14.00 uur met rijden en installeren we ons ergens. Onze ervaring is dat wanneer je te lang door rijdt, de sfeer onderling er niet beter op wordt.. Nu wij ons echt aan deze regel houden, is het reizen ook echt relaxter. Zeker nu we tijd hebben. Voorheen moest alles in 2 weken vakantie passen.

5. Aanvullend vervoer naast de camper. We blijven maar puzzelen of we de e-vouwfietsen mee blijven nemen op onze reizen. We gebruiken ze bijna niet omdat we heel vaak ver buiten de bewoonde wereld verblijven. Fietsen in de bergen is vaak niet echt gemakkelijk, dus een scooter, motorscooter, motor of autootje op aanhanger zou meer flexibel zijn en een hogere actieradius hebben. Waar hebben we dit meer gehoord? Oh ja bij ons! Jaren geleden hadden we het hier al over en hebben we een scooter bij ons gehad. Ook bij andere camperaars hoor je deze opties voorbij komen. Zolang Joep er is, zullen we het gewoon bij de fietsen houden, maar als Joep uit te tijd is, is het makkelijker om een motorscooter achterop te zetten. Want nu je ook voor het fietsen een helm op moet, maakt het niet meer uit. Miriam zei altijd “ik ga niet zo’n stomme helm op doen” terwijl ze nu op het fietsie ook zo’n ding op heeft.

6. De reisduur van deze winterreis vind ik aan de lange kant. Miriam zou wel langer weg willen blijven, maar zij is een halve zigeuner. Ik ben een “autist” die moeilijk zonder zijn vaste omgeving en gewoontes kan. Miriam zou wel een half jaar kunnen reizen, want zoals zij zegt; “ik heb alles bij me wat mij lief is.” Zelf ga ik liever vaker weg, maar dan maximaal 2 maanden. Want die termijn is het moment dat ik echt weer naar “thuis” verlang.

7. Geen tolwegen, maar wel snelwegen/secondaire wegen! Dat is echt heel goed bevallen op de heenreis. In alle rust door de kleinere wegen, dorpen en steden te reizen, zie je veel meer van het echte leven daar. Snelwegen en tolwegen schieten lekker op, maar je ziet minder. Wij vonden het werkelijk geweldig om echt alles zonder tolwegen te rijden. Ook is het voordeel dat je vaker tankstations en supermarkten tegen komt, zodat je altijd makkelijk de boodschappen tussendoor inslaat.

8. Andere camper kopen of niet? Door alle gesprekken met andere camperaars onderweg kom je soms ook in gesprek over hoe anderen hun campers hebben voorzien van slimme, mooie en praktische uitvoeringen en accessoires. Ook als je een integraal camper binnen komt, heb je meer een ruimtelijk gevoel als wanneer je dit bij een semi-integraal doet. Voor ons zelf hadden we wel een aantal zaken die we bij onze camper wilden gaan aanpassen, maar dat zijn best wel weer investeringen die in de papieren gaan lopen. Ze vergroten het comfort, zeker als je langere perioden onder weg bent. Maar wij zijn tot de conclusie gekomen dat wij superblij en vooral tevreden zijn over onze Knaus Sky Ti 700 MEG. De Fiat Ducato rijdt super en het woongedeelte leeft zo lekker ruim en comfortabel, dat we besloten hebben om toch een aantal aanpassingen te gaan doen. Welke dat zijn?

Het monteren van een elektrisch Campexx Levelsysteem. Dit is de grootste investering, maar vergroot het comfort, gemak en storingsvrij functioneren van de camper. Met een druk op de knop zet de camper zich 100% waterpas door middel van 4 schaar-kolommen onder de camper. Hierdoor staat de camper als een huis, loopt het water beter door de afvoeren richting tanks, staat ook de koelkast waterpas en kun je beter de tanks laten aftappen. Deze aanpassing laten we volgende maand doen.
Het monteren van een extra zonnepaneel, met 2 zwaardere huishoudaccu’s en een Victron Smart-shunt. Hierdoor kunnen wij meerdere dagen zelfvoorzienend zijn en hebben wij geen stroom-aansluitingen meer nodig. Zeker als je in ogenschouw neemt dat wij elke 2 a 3 dagen weer doorreizen, hebben we geen walstroom meer nodig en bespaart dit per dag ongeveer 4-7 euro. Met de smart-shunt kunnen we heel nauwkeurig monitoren hoeveel stroom we gebruiken, hoeveel we opwekken en hoe lang we nog kunnen blijven staan met ons gemiddeld verbruik per dag.
Het ophogen van het campergewicht naar C1 rijbewijs. Op dit moment heeft onze camper een maximum gewicht van 3500 Kg. Dat was handig omdat dan ook Miriam erin kan rijden. Maar aangezien ze dit niet leuk vindt om te doen en het vaak ook spannend vindt, wil ze liever dat ik rijd. Ook heeft zij altijd de verzorging van Joep op schoot of in de mand en daar word ik dan weer niet zo blij van als ik dat moet doen. We gaan daarom nu het gewicht ophogen naar 3850 Kg. Het gewicht van alles wat we meenemen en straks ook het levelsysteem weer onder de camper hebben we zo toch genoeg laadvermogen om zonder risico’s op boetes, de spullen mee te nemen die we mee willen nemen.
Een laatste overweging is om de camper nog te laten chiptunen. Dit hebben wij ook bij de vorige camper gedaan en dit heeft echt bijgedragen aan meer vermogen op de momenten dat je het echt nodig hebt, minder brandstofverbruik en een beter lopend motorblok. Deze aanpassing heeft voor mij de minste prioriteit, maar ik denk wel dat ik deze optie ga toepassen.
Vaker schorsen van de camper. Door de nieuwe verhoogde belastingtarieven voor campers, namelijk een 100% verhoging van de huidige tarieven, gaan wij in de maanden dat wij niet reizen de camper steeds schorsen. Elke schorsing voor een bepaalde periode kost je 88 euro, maar het scheelt ons per maand straks ruim 200 euro. Het jammerlijke is dat wanneer je spontaan bij mooi weer een extra weekendje met de camper weg wilt, je dit dus niet meer doet. In het verleden schorsten wij dus nooit, maar als je 6 maanden per jaar niet reist, dan scheelt je dit dus ruim 600 euro. Dat is de moeite waard.

Tot zover de conclusies. Na deze reis zal ik ook de totale kosten nogmaals in kaart brengen en zien of onze budgetering is uitgekomen. Voor zover we die hadden tenminste…

We hebben nog een paar dagen te gaan voordat we gaan vertrekken. De afgelopen dagen waren op deze plek ook heerlijk en het blijft voor ons een favoriet qua locatie. We wandelen elke dag rondom de camping door de heuvels, bergen en door de vallei met Joep en ons uitzicht vanuit de camper is prachtig.

Wat ons wel opvalt is dat het echt rustig is op de camping in vergelijking tot begin dit jaar. We staan hier maar met 5 andere campers/caravans en dus superstil hier. Als camper val je hier wel buiten de toon. Hoofdzakelijk caravans hier en camperaars zijn niet favoriet hier op deze plek. Heeft vooral te maken met het feit dat deze camping 90% vaste gasten heeft, die al jaren hier de winters samen doorbrengen. Ook bij het dagelijkse borreluurtje is het moeiljk om aan te haken in de gesprekken. Alles en iedereen verwijst naar mensen, locaties en gebeurtenissen die in de loop van de jaren gepasseerd zijn. Wel is iedereen erg vriendelijk en aardig, daar mankeert het zeker niet aan. Maar de vergrijzing zal hier de komende jaren toeslaan. Dit jaar zijn er al 4 echtparen die om allerlei medische- of familiare redenen zijn afgehaakt. Daarom is het ook rustiger op de camping. Daar waar wij staan zijn de doortrekplekken en naast ons staat een leuk echtpaar met een Shelter-caravan in adventure-look. Waanzinnig mooi! Ook heeft de buurvrouw er een soort van Out of Africa kampement van gemaakt. Helemaal Miriam haar ding; lantaarns, mooie luifel, schapenvachtjes in de stoelen, lichtjes en heel gezellig hoe het er allemaal uitziet.

Buurman en Miriam zijn hobby-fotografen en loeren op roofvogels en Joep heeft een bever gespot in het water wat voor ons loopt. Ook is de vallei weer wat droger geworden door het leeg pompen van het meer. We hopen in het weekend nog door een droge vallei te kunnen lopen, maar waarschijnlijk zal dat niet lukken. Jammer, want lopen door de vallei maakt wel dat je hier veel meer mogelijkheden hebt om te wandelen.

We besluiten net dat wanneer het morgen weer regent, dat we dan zondag gaan beginnen met de terugreis in plaats van maandag. Ook spreken we af dat de terugreis ook best een mooie reis mag zijn waar we nog op mooie plekken gaan stoppen. Daarom toch maar een route gemaakt met de Garmin Camper Navigatie. Hopelijk gaan we nog mooie dingen zien en beschrijven. Tjonge….het zou een korte blog worden…..niet gelukt! Sorry!

6 Januari 2026: Quinta de Odelouca, Sao Marco da Serra

6 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 4 reacties

Gisteren zijn we op deze plek terecht gekomen, welke toch wel tot onze Top 3 favoriete plek behoort op kampeergebied. Tot zover natuurlijk…

De afgelopen dagen stonden met name in het teken om alle heftige regenbuien te trotseren op de camperplaats in Salir. We zouden 2 januari al naar Quinta de Odelouca gegaan zijn, maar aangezien we in Salir op verharde plaatsen staan en bij Odelouca op grasland, leek ons met al die regen Salir nog even de beste optie de komende 3 dagen tussen de 2e en 5e januari. Tjonge, wat een hoeveelheid regen is op ons neergekomen. Het was of dat je in een wasstraat stond met de camper. Windvlagen die ook leken op het drogen in een wasstraat, dus qua beleving was het een goedkope wasbeurt voor onze Lambortinki zal ik maar zeggen.

Ik voel nattigheid!

Deze natte dagen vanzelfsprekend “opgesloten” gezeten op 17 m2 camperruimte en zelfs na bijna 3 maanden onderweg te zijn zonder kleerscheuren met elkaar uitgehouden. Sterker nog; ondanks het slechte weer vermaken wij ons helemaal goed. We lezen veel en zijn veel bezig om zaken uit te zoeken voor als we terug zijn in Nederland. Wat? Dat horen/lezen jullie later nog wel eens over een tijdje.

Naast dat Marcel en Joyce nog even langskomen (die we met de kerstdagen in Algoz hebben leren kennen) om ons en Hans en Rinnie even nieuwjaar te wensen, komen we ook gezellig aan de praat met andere medecamperaars die op deze camperplaats staan. Hilda en Frans Oosterwijk zijn in het verleden diverse malen in Griekenland geweest en daarover raken we in gesprek met ze. Ook herkennen we ze van andere vloggers hun video’s waar ze in zijn verschenen. Het is wel leuk om te vernemen hoeveel camperaars elkaar inmiddels kennen onderweg. Ook de namen van vloggers die we herkennen en ook wat we van hun vlogs vinden, komt aardig overeen. Wat ook in dat kader wel leuk was, is dat wij werden aangesproken door een dame bij de bakker. “Hoe is het met jullie hondje? Is ie weer goed opgeknapt?” Uhhh…kennen we u, vroeg ik nog. Nee, zegt ze: ik kreeg door vrienden in Spanje de vraag of jullie bij ons op de camperplaats stonden. Camperjoy, toch? Ja, klopt, dat zijn wij. Nou, deze dame wist van de hoed en de rand inmiddels, dus onze roem is inmiddels ook in Zuid Europa doorgedrongen….hahahaha!! We blijven er heel gewoon onder….!

Voor de rest van de dagen dobbelen wie Joep moet uitlaten in de regens. Daar komen we ook zonder kleerscheuren wel uit samen. Gisteren was dus het moment dat we vertrokken, aangezien het weer wat beter was geworden. Ook zijn we hier die paar dagen langer gebleven omdat we bij de kampeerwinkel in Silves spullen moesten halen en een nieuw snoertje voor onze Oyster TV in de camper. Deze winkel heeft alles en is ook Oyster dealer, maar deze ging pas maandag 5 januari open.

Dus gisteren de camperplaats verlaten om eerst even LPG te tanken onderweg. We blijven wellicht wel langer dan een week bij Quinta de Odelouca staan en met de koude dagen en nachten (overdag 11 graden, in de nacht 1 a 3 graden) is verwarmd blijven wel een must. Maar dat LPG tanken bleek niet zo eenvoudig. Aangezien, in tegenstelling tot drugs tegenwoordig, LPG niet meer op elke hoek van de straat te vinden is, moet je er vaak wel voor omrijden. Dus hadden we even een route gemaakt zoals we moesten rijden, om vervolgens bij de kampeerwinkel en ook bij de juiste supermarkt in Silves uit te komen. Om vervolgens via een prachtige bergroute naar Quinta de Odelouca te rijden. Bij het eerste LPG station moesten we heel lang wachten totdat we konden LPG tanken. Een dame deed alles in slowmotion en leek niet last te hebben van wachtende auto’s achter haar. Toen ze vervolgens klaar was met tanken ging ze binnen betalen, maar dronk eerst nog even rustig koffie en at een broodje. Heel fijn! Toen ze eenmaal weg was, kon ik tanken, maar de pomp hield ermee op. “Kaput” werd naar mij gesnauwd door de tankstationmedewerker. Wij alternatieve route maken naar ander LPG adres, maar daar aangekomen deed die pomp het ook niet. Oei…we hebben toch echt wel LPG nodig, dus dan maar weer naar ander adres. Dat ging prima uiteindelijk, dus wij naar de kampeerwinkel in Silves.

Daar aangekomen was het een drukte van jewelste met campers voor de deur terwijl er geen parkeerplaats was. Iedereen moest na de feestdagen toiletpapier of toiletvloeistof hebben. Komt door dat schijtweer denken we…Maar wij hebben het nodig dus. Vlug daarna weer op pad om naar de Continente Supermarkt te gaan in Silves om alles in te slaan voor de komende dagen. Miriam komt weer met volle kar terug en snel alles inladen en onderweg voor de laatste etappe van vandaag: Quinta de Odelouca!

Bergroute naar Quinta de Odelouca: De M502

De laatste 4 kilometer moet je over een hele smalle onverharde weg door de bergen. Begin dit jaar waren we hier ook en toen vonden we die weg ook heel spannend. Maar nu was het prima te doen en kwamen we halverwege de middag aan op Quinta de Odelouca. Wij vinden deze plek echt magisch. Maar er was wel wat veranderd qua omgeving. De droge groene vallei direct voor ons camperplek, waar we uren hebben gewandeld en vanuit de vallei ook wandelroutes de bergen in kunnen lopen, was veranderd in een groot meer voor de deur. Ook mooi! Maar beperkt dus wel de wandelmogelijkheden vanaf de camping. We spreken met de campingeigenaar Bert en deze gaf ook aan dat sinds april deze vallei is ondergelopen door de hevige en frequente regenval in het afgelopen jaar. Ongelofelijk hoe groot dit meer is geworden.

Maar neemt niet weg dat het weer als een warme deken op ons neerkomt, deze camping en omgeving. We stellen de camper goed op onze plek en zitten meteen weer in de routines van het kamp opmaken. Einde van de middag is er een borreluurtje om met de gasten even gezellig te beppen. De vaste groep met campinggasten is nog lang niet compleet, want het is rustig op de camping. Maar die mensen die er wel zijn, kennen we van het begin van dit jaar toen we er stonden. Dus gezellig bijgepraat bij het borreluurtje en het was oprecht heel gezellig. Nu zal ik dit niet dagelijks doen, dat borreluurtje, maar qua sfeer is het erg gemoedelijk. Alhoewel we natuurlijk niet de aansluiting hebben met alles wat zij met elkaar bespreken qua namen en momenten op de camping.

Vanmorgen rustig wakker geworden en is Mirreke de eerste ronde met Joep gaan lopen, terwijl ik met de verzekeringsmaatschappij over de toestand van paar weken geleden moest overleggen. Daarna lekker de afwas gedaan bij de wasplaats en gezellig tijdens de afwas gesproken met een duitse man die inmiddels met het slechte weer zo klaar was, dat hij een hotel had geboekt en aan de terugreis gaat beginnen. Na jaren hier al te komen is zijn conclusie dat de winters in Portugal gemiddeld 5 graden kouder zijn geworden en 80% natter. Hij overweegt om volgend jaar richting Griekenland te gaan. Wij ook, denken we nu inmiddels ook. Na 2 winterperioden achter elkaar hier in Portugal kunnen wij ook wel stellen dat wij niet onder de indruk zijn van de temperaturen hier.

Zojuist komen we net terug van een langere wandeling samen met Joep. Door de vallei, waar het nog kan en vervolgens door de heuvels terug naar de camping. Het was fris, maar de zon schijnt strak aan de hemel en op sommige plekken is het zelfs windstil. Ondanks dat het maar 9 graden is, voelt het wel erg lekker aan tijdens het wandelen. Wat genieten we weer van deze omgeving en wat is het weer fijn om in zo’n enorme schone camping te vertoeven. We kunnen nu weer even ruimschoots douchen in een ruime douchecel, op een schone porseleinen toiletpot een punt drukken en op een ruime wasplaats de afwas kunt doen. Hoe blij kun je zijn?

Zoals we er nu over denken blijven we hier tenminste een week. Deze week is het zonnig en in het weekend komt er weer een regenfront deze kant op. En op deze grond in de regen, kom je niet makkelijk weg van de plek. En we horen van de eigenaar van de camping dat deze plek vanaf de 18e januari sowieso leeg moet zijn aangezien dan deze plek gereserveerd is voor andere gasten. Anita en Frank waren onze buren hier in het begin van dit jaar en zij komen op onze plek. We maken even een selfie op de plek en informeren Anita en Frank dat we netjes de boel achter zullen laten. Helaas zien we elkaar dus niet hier dit jaar. We hadden het enorm naar onze zin met elkaar en het schept extra een band dat zij een nicht is van mijn oude voetbalclubgenoot en medespeler ooit, Lex Prins uit Lelystad. Ook een topgast, dus die afkomst van Anita zit wel goed…

Wij genieten ook van alle beelden die uit een wit bedekt Nederland komen. Hoe mooi om dit toch mee te krijgen en zelf er geen last van te hebben. Maar ook Nederland trekt weer. Dus deze camping is de laatste echte stop voordat we aan de terugweg gaan beginnen. Maar ook de terugreis is onderdeel van deze reis, dus we zullen ook nog wel een paar weken nodig hebben om echt thuis te komen. Maar dit is mede ook afhankelijk van het weer. Want de regens die we de afgelopen weken hebben gehad, daar hebben wij allebei geen zin meer in. Dan liever met snowboots in de bossen van Drenthe….en in ons natuurhuisje de kachel aan!

01 Januari 2026: Vuurwerkloos het Nieuwe jaar in in Salir (P)

1 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 8 reacties

Laat ik eerst beginnen om iedereen een heel voorspoedig, gelukkig, maar vooral gezond 2026 toe te wensen vanuit onze kant! Laten we met elkaar lief zijn voor de ander en weer meer aandacht voor de mensen om ons heen te geven.

Wij staan inmiddels alweer een paar dagen op de gemeentelijke camperplaats Ãrea de Serviço de Autocaravanismo in Salir, een dorpje in de heuvels van de Algarve in Portugal. Deze plek hebben we doorgekregen van Hans en Rinnie, vorige week toen we in Algoz stonden. Het is een erg mooie camperplaats met ruime plaatsen, op verharde ondergrond. Wasmachine en droger aanwezig en een doucheruimte voor de camperaars. Ook de verzorgingsplek voor de camper is tip top voor elkaar. En omliggend een prachtige natuur, dus wat wil je nog meer?

De natuur in directe omgeving van camperplaats

Inmiddels hebben we het verblijf op de camperplaats inmiddels al met een paar dagen verlengd om verschillende redenen. Enerzijds omdat blijkt dat deze plek zo goed als vuurwerkvrij is tijdens de jaarwisseling. Dat komt mooi uit, want onze Joep is als de dood voor vuurwerk en die zie je dan een paar dagen niet buiten, maar ligt in een hoekje te shaken en rillen. Zo vervelend feest vinden wij oud/nieuw in Nederland. We zijn blij dat we dit “laatste” legale jaar met vuurwerk niet thuis zijn, want we horen alweer beroerde berichten over het wangedrag en waanzin rondom vuurwerk, vuurwerkrellen en de openbare orde. Dan het contrast met hier in Portugal op deze plek. We hebben pas een paar vuurwerkpijlen en knallers gehoord om middennacht en binnen een half uur was alles weer muisstil. Wat een verademing dat men hier gewoon de richtlijnen volgt en dus geen vuurwerk afsteekt. Gehoorzaam dus. Daar kunnen we in Nederland een hoop van leren!Dat wat wel afgestoken wordt is van met name Nederlanders, Duitsers en Engelsen die gewoon de regels weer aan de laars lappen, ook hier.

We hebben over ons “tolerante” landje veel dezelfde meningen als je met de camperaars hier spreekt. Een gevoel van schijt aan alles, respectloos naar de hulpverleners en tijd dat we met echte handhaving moeten beginnen, ondersteunt door het leger op die plekken waar de boel het ergst is. Niet meer in gesprek, maar alles wat een zwarte hoodie draagt met zonnebril en sjaal om, en op de verkeerde tijd op de verkeerde plek is, meedogenloos hard aanpakken. Unaniem is iedereen hier het er wel mee eens, dat dit anders verkeerd gaat uitpakken en eigenlijk zijn we al te laat is het credo.

Hoe anders is het dan hier; stil op straat, geen vuurwerk toegestaan en ook geen vuurwerk te horen bij de portugezen. Dat maakte dat wij gisteravond in alle bescheiden rust de jaarwisseling konden doorbrengen. Om 23.15 lag ik al in coma (dat was dus nederlandse tijd 00.15) en heb de jaarwisseling hier niet meegemaakt. Miriam was nog aan het lezen totdat Joep weer angstig werd van dat beetje vuurwerk dat in het dorp werd afgestoken. In Nederland begint die ellende al halverwege oktober en gaat het door tot medio februari. Dus volgend jaar weer in Portugal zijn met de jaarwisseling zou zo maar kunnen.

Dat is geen straf, want ondanks dat het een klein dorpje is, is het goed vertoeven hier. De camperplaats loopt de afgelopen dagen vol met camperaars met honden en is het een gezellige beestenboel. Ook onze buren zijn erg spraakzaam en gezellig in omgang, dus ook mooie gesprekken weer gehad met ze. De Duitse buurman is zeer aardig en altijd in voor een praatje over zijn visie op het reizen met de camper en hoe hij zijn leven nu heeft ingericht. Het is opvallend hoeveel mensen er reizend voor langere tijden onderweg zijn. Geen vakantievierders, maar echte nomaden voor minimaal 6-8 maanden per jaar.

Ook hebben we weer een paar fijne ontmoetingen gehad met Hans en Rinnie uit Wolvega. Gezellige borrels en mooie gesprekken. Hans en ik hebben een hoop raakvlakken, dus wij kunnen uren lullen met elkaar. Ook de dames hebben levendige gesprekken met elkaar, dus die vermaken zich ook prima. Ook Hans en Rinnie besluiten om nog een paar dagen te blijven, aangezien het weer hier omslaat voor de komende dagen. Van prima weer met zon, straks een paar dagen naar veel regenval. Dat sta je op deze verharde plekken aan de rand van het dorp toch lekkerder dan ergens in de blubber of op een sompig grasveldje. Meerdere camperaars besluiten hier nog een paar dagen te verblijven om dezelfde redenen, dus blijft het hier ook nog wat drukker dan normaal.

De afgelopen dagen hebben we hier ook prachtig weg kunnen wandelen van de camperplaats zo de natuur in. Een paar keer per dag gaan we op pad met de kleine teckel van ons. Deze is weer dusdanig goed opgeknapt dat ie weer onbezonnen naar buiten wil en met energie weer lekker meewandelt. Wel is hij wat angstiger geworden voor grotere honden en daarmee terughoudend en bescherming zoekend bij ons. Maar we kunnen wel zeggen dat Joep weer grotendeels de oude is. Ook Miriam is goed hersteld met haar verwondingen, maar het littekenweefsel op de lippen heeft wat kleine sporen achtergelaten. Mogelijk moeten die nog behandeld worden als ze niet helemaal verdwijnen.

Ook pakken we weer maar eens onze fietsen er op een ochtend bij en fietsen wij via de binnendoor weggetjes naar Salir. Een fietstocht die redelijk vlak is en goed te doen dus. Wel moeten we een paar keer flink trappen om een aantal honden voor te blijven die luid blaffend achter ons aan komen. Sowieso zien we waanzinnig veel (zwerf)honden en katten hier. Maar goed; we komen zonder kleerscheuren aan in Salir en parkeren onze fietsen bij een kerkje.

Joep en Miriam weer in goede conditie samen op de fiets

We lopen door de smalle straatjes van Salir om de rüine van het kasteel te gaan bekijken. Waarschijnlijk is dat de enige attractie die het dorp heeft, maar zelfs betwijfelen wij of het uberhaupt een kasteel is geweest. Het zou gewoon een oud slooppand kunnen zijn waar vroeger een herberg in heeft gezeten. In verband met de feestdagen zijn veel terrasjes en restaurantjes dicht, dus na even te hebben rondgelopen, vertrekken we weer richting de camper en zit de fietstocht er weer op.

Bij mij begint inmiddels ook de heimwee toch al weer een beetje op te spelen na ruim 10 weken onderweg. Het is echt super om onderweg te zijn met de camper, maar sinds Joep is aangevallen en wij een paar weken al een beetje minder aan het reizen zijn door zijn medische verzorging en deze rare week tussen kerst en de jaarwisseling. We besluiten dan ook om maandag verder te trekken omdat we spullen nodig hebben voor de camper. Er gaat wel eens wat kapot of raakt op, dus voordat we naar Sao Marco da Serra gaan, moeten we nog naar Silves om een camperzaak te bezoeken en boodschappen te doen voor de dagen die we staan op Camping Quinta de Odelouca. Hier zijn we in februari ook geweest en vonden wij een pracht plek!

Maar gewoon weer een paar maanden thuis en daar weer je leventje weer oppakken is ook wel weer lekker. Flevoland en Drenthe is niks mis mee. Vervolgens dan na verloop van tijd weer op pad is wat mij betreft een prima leventje zo.

Maar eerst even deze 3 kletsnatte dagen door in onze camper. Veel lezen en TV kijken is de remedie voor deze dagen. Daarna zien we wel wat we gaan doen. Allebei vinden we het reizen en onderweg zijn, fijner dan zo lang op 1 plek blijven hangen. Dus op het moment dat we besluiten om naar huis te gaan rijden, kunnen er de komende dagen en weken nog heel veel mooie bestemmingen voorbij komen.

We gaan het zien! Iedereen een hele gezellige nieuwjaarsdag gewenst! Joep is klaar om met mij met zijn stok te spelen…die heeft goede voornemens voor dit nieuwe jaar…

27 december 2025: Oase van rust op Campista ao Sol in Algoz

27 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vandaag is een complete regendag. Voor het eerst in alle weken in Spanje en Portugal is het nu een regendag met winterse temperaturen. De afgelopen dagen hier zaten we lekker met korte broek, poloshirt in de zon, uit de wind met een prima 16 graden. De dagen verlopen heel rustig en we hebben inmiddels een aantal dagen in gezelligheid hier doorgebracht met de beide andere Nederlandse koppels hier. Marcel en Joyce met Nikki, hun kleine Yorkshire terrier uit Twente en hun Concorde camper en Hans en Rinnie uit Wolvega met een fraaie Frankia camper. Supergezellige dagen hier samen, zonder de deur plat te lopen bij elkaar. Als we ergens midden van de middag staan te kletsen doen we even een drankje met elkaar. En deze borrels zijn levendig zal ik maar zeggen. We doen niet onder voor elkaar qua leuke onderwerpen en ook de meningsverschillen mogen er zijn. Zelf heb ik van de mannen veel nieuwe invalshoeken gekregen waar je op moet letten bij campers qua technische mankementen, tips waar je mooi en lekker kunt staan en de campers van elkaar eens goed bekeken. De conclusie is dat de ideale camper niet bestaat en dat je altijd compromissen moet sluiten als je jouw camper tegenkomt qua functionaliteit. Wij komen erachter dat als we op termijn nog eens een andere camper willen aanschaffen samen op 1 lijn zitten hoe de indeling moet zijn en welke opties we graag op de camper willen hebben. Ook komen we erachter dat we nog heel erg blij zijn met onze eigen Knaus Sky camper. Het leefgedeelte is erg ruim en comfortabel, de bedden en matrassen zijn top, de Fiat Ducato rijdt superlekker en dan ook nog eens met een zeer acceptabel gebruik van 1:10,3.We gaan nog wel een paar aanpassingen doen aan de camper als we weer in Nederland zijn, voordat we in juni weer een volgende trip gaan maken.

Op deze plek, de camperplaats Campista ao Sol is het erg goed vertoeven. De plekken zijn mega ruim, het is een gezellig ingericht terrein en alles is er om je camper goed te kunnen verzorgen. Het sanitairgebouw is wat beperkt met 1 WC en 1 douche voor de gasten, als de camperplaats wat voller staat. Maar dat is niet het geval en dus is dat ook wel lekker; even wat langer kunnen douchen en haren wassen onder een comfortabele douche. Ook de eigenaresse van de camperplaats is de vriendelijkheid en servicegerichtheid zelve. Niets is te gek en op 1e kerstdag komt ze langs bij alle gasten om een aardigheidje af te geven. Zo lief! Voor ons is dit wel een lekkere plek om weer terug te komen. Alhoewel we het tijdens de borrel met de koppels wel erover gehad hebben dat we in principe nooit meer terugvinden op een plek wat we daar de eerste keer ervaren hebben. Het ligt aan hoe jezelf in je vel zit, wie of wat er naast je staan. Daar hebben wij het nu in ieder geval enorm mee getroffen.

De beide kerstdagen hebben we heerlijk samen in de zon gezeten en samen gezellig een biertje en wijntje gedronken met elkaar voor de camper. Totaal geen kerstgevoel met dit soort temperaturen en kleding met badslippers.

Maar het echte kerstgevoel was wel aanwezig toen we einde middag naar binnen gingen om het kerstdiner te nuttigen. Miriam kan werkelijk toveren in dat kleine keukentje en had op 1e kerstdag het volgende menu samengesteld: Portobello gevuld met knoflook, olijfolie, fijn gesnipperd uitje, stukjes paprika, gegratineerd met geitenkaas. Vervolgens een grote biefstuk, gegrild op de Cadac, deze getrancheerd opgediend met truffelpasta en salade. Als dessert hadden we chocolade-soesjes gevuld met room. Was topavond!

En op de 2e kerstdag had ze verse zalm met groene asperges, citroen en een salade met gebakken groenten. Was ook erg lekker. In de avond gezellig TV gekeken en wat wij ook zo lekker vinden is als we een beetje moe zijn, dat we dan in de slaapkamer onder de dekens ook nog even TV kijken. We vallen overigens dan wel meestal binnen 10 minuten in slaap of verzoeken we de ander of deze de TV uit wil doen.

Vanmorgen zouden we weggaan met de camper naar onze volgende bestemming, maar we besluiten door de slechte weersomstandigheden nog 2 dagen hier te blijven. Mede ook aangespoord door Marcel die aangaf dat het beter was om hier nog even te blijven voor nog een paar serieuze gesprekken over de toestand in de wereld….ja, zo’n sympatieke man stel je niet teleur. Ook Joep en Nikki gaan ook zo lekker met elkaar om, dus die wil je ook niet teleurstellen.

Maar ja…komt vanmorgen Hans binnenlopen om onze elektrahaspel terug te brengen die hij even geleend had van ons. Hij kwam net 10 meter tekort om bij een elektra aansluiting te komen met zijn Frankia. Wat denk je; gaat hij vandaag weg naar een camperplaats in de buurt. Blijkt dat onze volgende camperplaats te zijn, dus die zien we over 2 dagen wel weer. Dat scheelt weer enorme emotionele afscheids-scenario’s bij het wegrijden.

Na een tijdje de volgende klop op de deur van onze camper. Joyce vraagt of we nog wat boodschappen nodig hebben die ze voor ons mee kan nemen vanuit de supermarkt. Wat een topidee en wat lief dat ze eraan denkt. Miriam besluit om even mee te gaan met Joyce, dus dat was smart-ful thinking! Dus die meiden even samen op pad met de Smart. Joep en ik even quality-time tussen de beide mannen: sport-jaaroverzicht kijken en onderuit op de stoelen hersenloos een beetje van je af kijken. Spannender gaat het niet worden ben ik bang.

Als Miriam terugkomt met een overvolle proviandpakket, zeg maar rustig een complete inventaris van een SRV wagen zoals ze op het platteland nog rondrijden, gaan we met Joep even de middag wandeling doen. Het is even gestopt met regenen, dus kan mooi even. Als wel langs de receptie lopen, komt Fajma naar buiten te lopen om door een ringetje te halen. Die heeft serieuze plannen om er een mooie middag van te maken en gaat de stad in. De camperplaats is in volle rust nu iedereen binnen zit en doet zijn ding. Mir gaat de boodschappen nog even opruimen in de kasten en doucht lekker in de camper. Ik met mijn nietszeggende blogje aan het schrijven om toch nog beetje de dagen goed te hebben beschreven en compleet te houden.

Tot slot nog wel een aantal zaken die ons opgevallen zijn de afgelopen weken in Spanje en Portugal. Het wordt wel weer een wat politiek getint verhaaltje, maar wat ons dus opvalt hier is hoeveel oudere dieselauto’s nog rijden. Ook oude vrachtauto’s waar het woord Roetfilter nog nooit in folders gestaan hebben en nu rookpluimen de lucht in blazen, waar Tata Steel nog niet aan toegekomen zijn. Neem daar nog eens de afvalverwerking en zwerfvuil die je langs de wegen, straten en op tankstations tegenkomt bij, en je snapt niet waarom wij in Nederland de illusie hebben om het stikstof probleem op te lossen of tenminste de doelstellingen te halen daaromtrent. En als je dan ook nog in ogenschouw neemt hoe al deze maatregelen de economie, huizenbouw etc afremmen, dan ben je daar wel een keer klaar mee als je hier ziet hoe er om wordt gesprongen met het milieu in landen die tig-maal keer groter zijn.

Een hoopgevende gedachte is dat we gisteren hoorden van onze nederlandse drinkebroeders hier, is dat onderzocht is dat veel links georiënteerde rakkers inmiddels in de gaten hebben dat dit niet goed gaat komen en daarom toch maar meer rechts gestemd hebben tijdens de laatste verkiezingen.

Ik hoop voor een ieder dat 2026 een gelukkig, gezond, bewust, vriendelijk, verbindend, voorspoedig jaar zal worden. Heb een hele fijne oudejaarswisseling. Ook een positieve gedachte is dat het vuurwerk dit jaar voor het laatst legaal is…

24 december 2025: Campista ao Sol in Algoz (P)

24 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 7 reacties

We zijn gisteren weer onderweg gegaan met de camper. Na 10 dagen, soort van gedwongen, te hebben gestaan op de camperplaats Almada D’ Oura Club in Odeleite. Joep zijn herstel moest voldoende zijn om niet meer naar de dierenarts te hoeven voor controles, voordat wij verder konden reizen. Vooral de grote wond en de kneuzingen van zijn ribben waren de aandachtsvelden van de ontzettend lieve mensen van de dierenkliniek Vilavet in Vila Real Sao Antonio. Dokter Mariana Sousa heeft ons ook zo goed uitgelegd wat ze heeft gedaan en vooral gerustgesteld. Ondanks dat ze zelf ook aangaf dat de andere hond Joep goed te pakken had genomen, bleef ze overtuigd dat een week rust, medicatie en korte wandelingen hem voldoende zou laten herstellen. De nekspier en ader in de nek waren beschadigd en een behoorlijk aantal bijtwonden op zijn lijf en nek, zorgden ervoor dat Joep overal pijn had. De angst en de pijn zat er zo bij Joep in, dat wandelen sowieso niet bij hem opkwam om voor te stellen. Direct aan de overkant van onze camper, huisvest de boosdoener die hem aangevallen heeft. Deze laat zijn agressieve geblaf vele malen per dag horen als er iemand of iets langsloopt en als we dit zien en horen, gaat bij ons alle drie de hartslag omhoog. We lopen dan ook direct de andere kant op als we gaan wandelen zodat we hem niet hoeven te passeren. Maar goed, afgelopen maandag zijn de hechtingen verwijderd en waren ook al zijn bloeduitstortingen weer wat meer verdwenen. We mogen weg van de dierenarts.

De volgende ochtend zijn we vertrokken van de camperplaats zonder om alle mensen op de camperplaats gedag te kunnen zeggen. Dat was wel jammer. Maar iedereen was in het kader van de kerstinkopen doen al vroeg vertrokken met auto’s, motoren, quads en campers. Ook de eigenaar van de bouvier was vertrokken. Nu hadden we met hem niet zoveel meer van doen, omdat we de verzekeringstechnische zaken al onderling geregeld hadden. De man had al een aantal keren aangegeven dat hij graag contant en direct de schade te willen betalen, maar hier wilden wij niet aan meewerken. Dat was onze gedachte omdat we niet weten of en wat mogelijk nog de vervolgschade zou kunnen zijn. Miriam haar voortanden zaten los (die nu weer wat vaster lijken) en we weten niet of de beschadigde elleboog van Joep nog weer gaat opspelen. De dierenarts had aangegeven dat daar blijvende schade is opgelopen. Zeker als Joep blijft springen en gek doen, maar vooral ook als hij wat ouder gaat worden, gaat die elleboog tot problemen leiden. Onze verzekeringsmaatschappij, adviseerde ook aan ons om alles door hun af te laten handelen en niet onderling te “handje klappen”. Hun ervaring leert dat er vaak bij dit soort incidenten altijd achteraf nog kosten kunnen komen. Bijvoorbeeld medische kosten, eventueel angsttherapie voor Joep, immateriële- en letselschade door het feit dat Joep en wij trauma moeten verwerken. Zover zal het denk ik niet komen, aangezien het wel weer goed gaat met ons. We hebben tot slot nog een wandeling gemaakt met Joep langs de plek waar hij aangevallen was (die kant wilde hij de hele week niet oplopen), maar daar had de kleine man ogenschijnlijk geen last meer van, want hij liep er gewoon langs te snuffelen en liep nog lekker rondje mee. Wij ook blij, want dat was fijn om te vernemen, maar ook een mooie natuuromgeving om te lopen.

Tot zover deze aflevering van Vinger aan de Pols, WakuWaku en De Rijdende Rechter! Laten we nu gewoon weer doorgaan met het genieten van deze reis en weer mooie herinneringen maken. Wij dus gisteren halverwege de ochtend op pad dieper de Algarve in, richting Silves regio. Maar eerst onderweg nog even boodschappen doen voor de kerstdagen. De komende dagen hebben we een aantal nachten geboekt op 2 camperplaatsen voordat we naar Quinta Odelouca gaan in Sao Marco de Serra.

We rijden weg met regen en besluiten om toch de snelweg te pakken richting Faro en Albufeira. Daar hebben we niks te zoeken gezien de waanzinnige drukte aldaar, die we horen van andere camperaars. We doen boodschappen in Loulé bij de Lidl en gaan vervolgens verder richting Silves, waar we de komende dagen met kerst gaan verblijven bij Campisto ao Sol in Algoz. Hoe meer we die kant op rijden, des te beter het weer wordt. Vertrokken met regen en aankomen in de zon. Lekker!!

Als we aankomen op de plek willen we inchecken en raken aan de praat met nog andere camperaars Uut Twente. Schept een band! Zij zijn de drukte aan de kust zo zat, in combinatie van het gedrag van camperaars aldaar, dat zij de binnenlanden in willen gaan. Dan maar geen zee in de buurt. Het is toch wat, dat hufterig gedrag van andere mensen maakt dat je ervoor kiest om iets te verlaten wat je mooi vindt. Elkaar aanspreken doen of durven we met elkaar ook al niet meer, dus de grootbekken pakken de ruimte die ze pakken en komen er mee weg. We horen regelmatig veel van dit soort ervaringen en dat maakt dat wij er al niet eens meer heen willen. De paar dagen aan de kust staan in Fuengirola, toen we familie bezochten, waren enorm meegevallen om aan de boulevard te staan op een parkeerplaats. Maar voor ons liever de binnenlanden.

Na het inchecken even samen met de eigenaresse Fajma, een Nederlandse dame de belangrijke informatie over hoe, wat en waar je wat kan vinden op de camperplaats. Een erg leuke jongedame, die bezig is om de camperplaats verder te verfijnen en verfraaien met de middelen die ze ter beschikking heeft. Wij stellen onze camper op de uitgekozen plek en pakken onze meubels uit de garage en gaan even een bakkie samen doen in de zon. Joep heeft het meteen naar zijn zin en we raken aan de praat met Marcel en Joyce die een paar plekken van ons vandaag staan met hun camper. Ook uut Twente.

Zij reizen in een mega Concorde camper, waar in de garage van hun camper een Smart for Two auto staat. Waanzinnig gaaf om te zien. We raken aan de praat en al pratende komen we erachter dat we veel gemeen hebben in de afwegingen die je maakt als je met de camper reist. Ook wij hebben deze reis weer veel gesproken over een aanvullend vervoersmiddel om bij je te hebben. Het blijft wikken en wegen. We hebben onze vouwfietsen bij ons, maar hebben deze maar 2 a 3 gebruikt in de ruim 2 maanden dat we weg zijn. Doordat we vaak ver van de bewoonde wereld verblijven met de camper, pak je de fiets niet om even boodschappen te doen en door de bergen te trappen.

Dan de optie om een motorscooter mee te nemen achterop de camper of in de garage van de camper. Ook een optie, maar niet een handige zolang Joep nog leeft. En waar wij gaan, daar gaat Joep! Dan hebben we nog serieus gekeken naar een aanhanger achter de camper en daarop een klein autootje, zeg maar een Peugeot 108 of zo. Die optie leek de meest interessante voor een reis zoals deze. Je zet je camper op een plek waar je dan een paar weken blijft en vandaar uit ga je met autootje lekker toeren en kun je makkelijk en snel je boodschappen doen. Maar ja…dan moet ik mijn E-rijbewijs nog gaan halen, aanvullend op mijn in bezit zijnde A, B en C1-rijbewijs. En dan nog eens de stress als je jezelf klem rijdt in een dorp en je moet achteruit een bocht om met weinig ruimte om je heen. Tja…hmmm…ook niet ideaal.

Dan komt de optie om zelf maar een soortgelijke Concorde kopen met garage voor auto aan bod. We hadden al meteen een paar camper-koopsites bekeken om een beeld te krijgen. Dan inderdaad goed plannen om via grotere wegen op ruime campings te komen en vandaar uit met auto de regio verkennen? Maar vanmiddag horen we van de eigenaren van de Concorde wat de wegenbelasting is voor hun camper en welke onderhoud- en gebruikskosten die camper heeft. Wat kun je dan toch weer blij zijn dat je je eigen camper hebt en je fietsen bij je…Kortom; we houden het bij wat we hebben voorlopig.

Dus hierover gezellig zitten kletsen met Marcel en Joyce en topmiddag gehad samen. Aan het einde van de middag lopen we nog een rondje met Joep rondom de camperplaats en koelt het enorm af. Lekker naar binnen en de gordijnen dicht om weer lekker te cocoonen binnen. Na al deze dagen onderweg, vinden wij de avonden ook erg lekker in de camper.

Vandaag is het de dag voor kerst. Wij hebben de boodschappen binnen en hoeven de deur niet meer uit. We realiseren ons dat iedereen in Nederland nu aan het stressen is om de boodschappen binnen te hebben en de voorbereidingen voor het kerstdiner. Wij houden het klein dit jaar. Miriam kan toveren in de keuken van de camper en maakt nu al 65 dagen heerlijk eten in deze kombuis en dus niets te klagen. Het enige dat we nog niet gedaan hebben is buiten op de BBQ gekookt, maar met het mooie weer nu hier, zou dat binnenkort ook zo maar eens kunnen gebeuren.

Wij willen iedereen in Nederland of waar dan ook die dit leest, hele fijne kerstdagen wensen met hun dierbaren en een gezellig, gelukkig, maar vooral gezond 2026! Wij hebben er in ieder geval weer zin in!

Nu ga ik weer buiten zitten in de korte broek en een boek lezen. Meer zal het niet worden vandaag op een paar wandelingen na en een beetje laven.

Fijne feestdagen en topjaar 2026 voor iedereen!

18 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 10 reacties

16 December 2025: The Day after en update Joep en Miriam

16 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 4 reacties

Even een korte update naar aanleiding van het gedoe van gisteren met Joep en Miriam.

Allereerst willen wij iedereen bedanken voor de ontzettend lieve en betrokken reacties die we via de verschillende social media en onze website hebben mogen ontvangen. Als je zoals wij gisteren allebei in de stress, zorgen en verdriet zit, dan doen die woorden van een ieder heel veel! Nogmaals dank allemaal!!

Maar goed; de afgelopen nacht was zeer onrustig en alledrie zijn we veel wakker geweest en gebleven. Joep verdween veel in de krochten van de camper en wilde niet gezien worden, maar vooral met rust gelaten worden. In de avond heel voorzichtig naar buiten geweest voor laatste plasje met Joep, maar al heel snel wilde hij terug in de camper. We waren heel vroeg wakker en ook in de ochtend rustig aan gedaan met de kleine man. Hij trilt in zijn mandje en likt aan zijn pootjes de hele tijd. Maar vanmorgen zat er richting ons weer wat meer interactie vanuit hem en zowaar meldde hij zich zelf voor even naar buiten en dat ging al een beetje soepeler dan gisteren. Hij heeft gegeten, gedronken, geplast, maar nog niet de kakkie-bah gedaan (woord is bedacht door Johan Derksen…)

Miriam heeft een onrustige nacht gehad en bij het ontwaken deed haar mond en neus niet echt pijn meer, maar waren de zwellingen nog steeds goed zichtbaar. Ook heeft ze nu al een dag hoofdpijn, maar dat zal ook de spanning, stress en adrenaline zijn geweest. Maar met Miriam gaat het wat beter. Wel zijn we er samen uit dat botox of lipfillers geen optie zijn voor in de toekomst. Het staat haar niet. Daarom maar liever Mir met een grote bek, maar kleine lipjes. Want ja; zoals ze zelf altijd zegt; met mij maak je de pis niet lauw!

Ook goed om even te melden is dat de eigenaar van de bouvier erg meewerkend is geweest om alle administratieve en verzekeringstechnische zaken goed samen af te handelen. Hij heeft meteen schuld bekend en wilde meteen de schade betalen. Toch hebben wij op aandringen van de verzekering toch hem officieel aansprakelijk gesteld om alle schade, ook vervolg- en letselschade officieel goed vast te leggen. Dus per mail schuldbekentenis, kopie paspoort en alle overige gegevens doorgespeeld aan wederzijdse verzekeraars. Alles in goede harmonie en dat maakt het ook wel weer een soort van vertrouwen in goede afloop wat dat betreft.

Einde van deze ochtend starten we de camper en gaan richting Vila Real San Antonio om een controle bij de dierenarts te ondergaan. Zij wilde hem zien om de wond te controleren, zijn luchtpijp weer checken en zijn wond opnieuw te verbinden.

Miriam is alleen naar binnen gegaan terwijl ik bij de camper blijf. Joep zijn wond zag er goed uit, maar had veel vocht rondom zijn wond. Dit vocht heeft de arts verwijderd en aangegeven dat we het een paar dagen nog aanzien of er weer nieuw vocht ontwikkelt in en rondom de wond. Geen infectie-signalen zijn er waargenomen, dus dat was allemaal goed. Ze heeft nog een aantal fysieke tests gedaan om te kijken of er beperkingen waren in zijn poten en schouder. Ook dat ging prima. En de stoere teckel gaf geen krimp. Ook toen hij spuitje kreeg om vocht uit de wond te onttrekken, bleef hij de dierenarts verliefd aankijken. En dat begrijp ik…

Aanstaande donderdag moeten we weer langskomen om de wond nog te checken en mogelijk over te stappen naar andere medicijnen, afhankelijk hoeveel vocht de wond opbouwt. We blijven dus nog een paar dagen staan op de camperplaats waar we nu staan.

Na het bezoek aan de dierenarts was het meteen weer wat beter met Joep. Nieuwe bandage om zijn nek, veel aandacht, kleine wandelingen blijven maken en hij had ook nog even eindelijk kakkie-bah gedaan. Dus alles spoelt weer gewoon door….goede tekenen en wij zijn weer wat meer geruster op een goede afloop.

Meteen ook nog maar even LPG getankt, diesel getankt en boodschappen gedaan voor de komende dagen. Voor de kerstdagen willen we wel ergens anders gaan staan, maar tot die tijd zal hier niet veel spannends gebeuren. Dus tot over een paar dagen of zo…

Mochten er donderdag nieuwe inzichten zijn rondom Joep en Miriam zal ik weer een korte update verzorgen.

15 december 2025: Joep en Miriam naar Ziekenhuis ivm aanval op Joep door bouvier!

15 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 27 reacties

Vandaag begon de dag zo veelbelovend. Bij de zonsopgang waren we al wakker en aangezien Joep zich al meldde voor een wandeling, waren wij al vroeg in de natuur om ons heen aan het wandelen. Tot zover helemaal alles prima. Joep was aan het dartelen en had goede zin. We zeiden nog tegen elkaar dat ie zo lekker in zijn vel zat de laatste dagen dat we hier op deze plek staan.

Maar toen…direct bij het zien van een bouvier en zijn baas, die bij ons op de camperplaats stond, vroeg Miriam aan de baas of hij te vertrouwen was. Het is lullig misschien, maar het imago van zo’n grote hond met die kracht, maakt toch dat je voorzichtig bent. Joep is een goedzak 1e klas en heeft nooit problemen met honden en is niet bang. Ook niet voor grotere honden.

Maar deze hond, na het horen van Miriam haar vraag, viel meteen Joep in volle vaart aan en had direct Joep bij zijn keel en sloeg hem met zijn kop heen we weer. Het geluid van angst, pijn en paniek bij Joep ging bij ons door merg en been. Mijn herbeleving van een jaar geleden toen Joep ook al vanuit het niets aangevallen door een duitse herder stond weer helder op mijn netvlies. Miriam en ik doken meteen op de bouvier en ik pakte hem bij zijn stalen (Wurg)halsketting en trok hem terug. Miriam krijste luid en schopte de bouvier tussen zijn achterpoten. Hier schrok hij van en liet los. Joep viel op de grond en wij dachten dat ie dood was. Maar meteen viel de bouvier weer aan en kon Miriam Joep snel omhoog wegtrekken. De bouvier bijt Joep nog aan de achterkant van zijn lijf, maar Miriam was op tijd om hem geen grip te laten hebben op Joep zijn lijf.

Joep was even buiten bewustzijn, maar toen Mir hem snel oppakte, ontwaakte Joep en in alle paniek en adrenaline beet hij Miriam een paar keer in het gezicht. Ze liep meteen de andere kant op, weg van de bouvier. En vervolgens kreeg de baas van de bouvier weer grip op zijn hond. De beste man was omver getrokken door zijn eigen hond en lag kansloos in een greppel.

Maar Joep lag meer dood dan levend in Miriam haar armen en wij snel naar de camper om dokter te bellen en naar de dierenarts te gaan. De beheerder van de camperplaats was zo klasse, dat hij alles liet voor wat het was en reed voor ons aan richting Villa Real San Antonio, de dichtstbijzijnde grotere plaats waar dierenarts zat. Maar met een camper de stad in en niet weten waar je terecht komt, met een pijnlijke teckel en een constant bloedende echtgenote, was niet fijn.

Maar aangekomen bij de dierenarts gebeurde wat voor ons het ergste was van deze dag. Miriam en ik mochten niet mee naar binnen door het bloedende gezicht van Mir. We moesten eerst naar het ziekenhuis om 1e hulp te laten bezoeken. Joep werd door dierenarts onder zijn hoede genomen en meteen mee naar achteren genomen. Het afgeven van Joep en niet weten of ze hem gaan behandelen, opereren of in het ergste geval in laten slapen als we er niet bij zijn, maakte ons gek in de kop. Miriam rijdt niet in de camper, de beheerder moest terug naar de camperplaats en dus samen naar ziekenhuis op een paar kilometer afstand. Daar aangekomen Miriam meteen naar binnen en ik de camper parkeren op het ziekenhuisterrein. ERgens anders was er geen parkeerplaats. Maar na een paar minuten werd ik gesommeerd om de camper weg te halen op laste van weg laten slepen en boete. Ik dus toch maar de camper ergens anders neergezet waar je ook niet mocht staan, maar die hadden tenminste geen beveiligers. Nadat Miriam haar wonden waren bekeken op de mond, lip, neus en ook de beide voortanden die wat los voelden, heeft ze een tetanusinjectie gekregen en wij meteen terug naar de dierenkliniek. We hadden in het ruime anderhalve uur niets meer gehoord en Miriam was overtuigd dat Joep zou overlijden door inwendige bloedingen. Want man, wat ging die bouvier tekeer!

Bij aankomst bij de dierenkliniek moesten we nog een tijdje wachten voordat we Joep mochten zien. De kleine zielepeut was onder de medicatie en reageerde niet of nauwelijks toen ie ons weer zag. De dierenarts legde uit wat ze heeft gezien en gerepareerd. Ook had ze de luchtpijp gecheckt of daar nog rare geluiden te horen waren, maar dat leek in orde.

Wat ze had gedaan was het volgende: ze heeft Joep onder zeil gebracht met medicatie, zijn kin en hals geschoren en de diepe nekwond bekeken. Een beschadigde nekspier die hopelijk gaat herstellen door medicatie en een aderlijke bloeding, waarvan ze de ader heeft gehecht. Lekbloedingen zijn wel het risico en dus moeten we de komende dagen afwachten. Morgen moeten we terug komen bij de dierenkliniek om alles nog eens te checken en moet Miriam beginnen met het toedienen van verschillende medicijnen, paar keer per dag. Wat een vriendelijke en behulpzame mensen in de kliniek. De dierenarts was onder de indruk van hoe zacht hondje Joep was. Ze had er goed voor gezorgd was haar garantie en dat voelde ook zo.

We rijden naar de camperplaats en zijn de hele dag helemaal van slag door alle stress, drukte, zorgen en regelen van alle zaken. Joep ligt in het uiterste hoekje van de camper en zien we de eerste uren niet meer. Hij begint halverwege de middag met wat te drinken en laat zich soms zien. Na het avondeten doet Miriam met hem even de laatste plasjes en hij ligt nu weer in zijn mandje. Morgen maar weer verder kijken of het herstel zich goed inzet.

De eigenaar van de bouvier was schuldbewust en gaf toe dat zijn bouvier de aggressor was en ook geschrokken van het gedrag van zijn hond. De schade- en persoonlijke gegevens nog uitgewisseld en samen nog wat gedronken van de schrik met de beste man. Ik gaf hem nog mee wat de dierenarts had gezegd was dat als zijn hond dit gedrag vertoond heeft en bloed geproefd heeft, dat dit gedrag risicovol gaat worden voor de toekomst. Niet meer loslopen en muilkorven wat het advies. Maar of hij dat gaat doen, weten we niet.

Hopelijk slapen we vanavond goed en pakt Joep ook zijn rust goed. Jullie gaan het horen binnenkort.

Deze dag was voor ons een zwarte zware dag!

13 + 14 december 2025: Rio Tinto, Niebla en Almada D’Ouro Club, Odeleite in Portugal

14 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 2 reacties

We maken na het wakker worden in Berrocal alles weer in orde en gaan beginnen aan een volgende bergrit, die aangeraden werd door Rick en Do van Tip De Bruine Labrador, ons favoriete YouTube-kanaal onder de camperaars. De camperplaats waar we vannacht hebben gestaan is gratis ter beschikking gesteld door de gemeente en alles wat je nodig bent is aanwezig. De nacht was muisstil en we hebben prima geslapen. We drinken ons bakkie koffie na het ontwaken en rijden in alle rust het charmante dorpje Berrocal uit om vervolgens de HU-4103 te gaan rijden.

Het valt ons op dat het overal zo verrekte groen eruit ziet. Het landschap lijkt op die van een modeltrein-landschap. Alles ziet er in verhouding op elkaar afgestemd uit. Te groene weilanden, te groene bomen, mooie evenredige glooiende wegen en door de heldere blauwe onbewolkte lucht is het kleurenpalet prachtig.

We rijden rustig en klimmen naar de hoogste toppen van de bergen en komen uit bij de Rio Tinto, de rivier met rood ijzerhoudend water. Ooit ontstaan uit mijnbouw, 5000 jaar geleden begonnen door Phoeniciers, Grieken, Romeinen, Visigoten en de Moren. Meer recent door een Mining Group die in de zestiger jaren van de vorige eeuw de activiteiten hebben gestaakt. Ze delfden naar Goud, zilver, koper en andere metalen. De rode kleur van het water (Ph waarde van 2!) komt door de zware vervuiling en de anaerobe bacterien die leven van de onopgeloste metalen. Daarom de Rio Tinto dus. We komen hem tijdens de bergrit diverse malen tegen en het ziet er zo raar uit, die kleur van het water.

We stoppen onderweg nog even om te genieten van de uitzichten vanaf een parkeerplaats en besluiten door te rijden naar Niebla, een gemeente in het zuidelijke gedeelte van Andalusië, met ongeveer 4300 inwoners. De mooiste bezienswaardigheid van Niebla is het kasteel Castillo de los Guzmanes en de stadsmuren van de stad. Beide zijn helemaal in elkaar verbonden. Ook zien we een prachtige kerk, De Nuestra Señora la Granada, waar eens in de 10e en 11e eeuw de belangrijkste moskee van de moren in Niebla stond. Vandaag is er een huwelijksvoltrekking die we mogen gadeslaan. We kunnen het bruidspaar niet ontwaren, aangezien iedereen die er te gast was er zo mooi gekleed uitzag, dat je het verschil niet kon zien. Miriam zei tegen een aantal vrouwen dat ze er prachtig uitzagen en dat werd gewaardeerd door de dames.

Niebla was onverwacht leuk om te bezoeken en eigenlijk bedoeld om even samen te bepalen welke kant we op gaan. Blijven we nog een paar dagen in Spanje of trekken we de grens met Portugal over en gaan we een leuke plek daar zoeken. Het laatste is het geval en dus gaan we weer verder.

Na nog een uurtje rijden passeren we de portugese grens en rijden in een heuvelachtig gebied de Algarve in. Ook hier vinden we het mooi en zeggen tegen elkaar hoeveel mooie gebieden we al gezien hebben de afgelopen 55 dagen. We vonden Spanje fantastisch, maar zijn meteen ook weer enthousiast wat we hier zien in de Algarve. Ook begin dit jaar met de reis naar de Algarve voelen we ons ook hier erg prettig qua landschap en vriendelijkheid van de mensen.

We hebben een camperplaats uitgezocht in Odeleite en rijden de snelweg af om het laatste stukje binnendoor te rijden naar dit kleine dorpje en zijn camperplaats op de top van een heuvel. Uitkijkend vanuit de camper over de omliggende heuvels en dorpjes. Bij binnenkomst op de camperplaats zien we hoe druk het toch nog is zo in het binnenland. Want ook hier zoeken we niet de kust op, maar het binnenland. Er zijn nog een paar plekken en we kiezen een plek uit, aan de buitenkant van de camperplaats, uitkijkend over de heuvels. Veel duitse en franse camperaars, maar geen Nederlanders. Prima!

Ongelofelijk hoe snel je voor jezelf hebt bepaald dat dit een hele fijne plek is. De camperplaats doet ons een beetje denken aan onze favoriete camping in de Algarve waar we direct na de feestdagen een paar weken verblijven. We kunnen direct de natuur inlopen met Joep en geen drukte en verkeer in de buurt. We wandelen een paar keer met de kleine man en ook bij hem merk je direct dat ie het heerlijk vindt. Zijn gedrag was de afgelopen dagen niet om te harden, maar hij is nu ouderwets gezellig en aanhankelijk.

Vanmorgen stond in het teken van allerlei huishoudelijke taken. Eerst in alle vroegte met Joep een grotere wandeling gemaakt door de heuvels rondom ons heen. Portugal heeft geen wintertijd en daar hadden we ons een beetje in vergist. We liepen om 8 uur al gepakt en gezakt door de landerijen en toen ook maar even heerlijk bakkie koffie buiten gedaan.

Het weer ziet er goed uit en met een 19 graden vandaag kan ook de was goed buiten drogen. Daarom de huishoudelijke taken maar allemaal meteen gedaan. Mir heeft het beddengoed en al onze kleding gewassen, de camper gekuist, vloer gedweild en ik heb de tanks weer afgevuld, geleegd en toiletcassette geleegd. Toen maar weer met Joep gewandeld om Mir even de ruimte te bieden om in alle rust alles te doen, want Joep loopt constant in de schaduw van Miriam.

Joep wilde geen lange wandeling maken en toen de hondenriem onderweg ook nog eens kapot ging, zijn we maar weer naar de camper gelopen. Samen even ontbeten en vervolgens zit ik nu klaar om de voetbalklassieker te gaan bekijken. Ajax-Feyenoord. Dat de beste maar moge winnen, zolang het maar een team uit Rotterdam is…. 😉

De komende dagen blijven we hier nog wel, is de verwachting. Morgen op het fietsie even naar het dorp op een paar bergkilometers van ons af en voor de rest even vakantie vieren. Meestal in horizontale positie, met gezellige hapjes en drankjes samen. Even niets, geen autorijden, geen gedoe….ook wel weer even lekker!

Fijne zondag iedereen!

12 december 2025: Prachtige bergrit naar Berrocal. Wat een rit!!

12 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 6 reacties

Voordat we op het verhaal komen van vandaag, die verwijst naar de kop van dit artikel, eerst nog wat te melden over de dag van gisteren. Een dag met 2 gezichten, een dag van 2 zielen, 2 gedachten! Het gezegde gaat anders, maar in ons geval was dit gisteren wel het onderlinge thema van de dag.

Nadat we 4 heerlijke dagen op de camping Municipal Conejeras in Parauta hebben vertoefd, gingen we na alles te hebben ingepakt en opgeruimd, fris en fruitig weer op pad met de camper. De tanks en toilet weer op orde voor de komende dagen en wij op pad. De planning is om Ronda te bezoeken. Dit op uitdrukkelijk verzoek van Mirreke, want die wil graag die speciale kloof en brug zien van Ronda, De Puente Nuevo. Wij dus op pad naar Ronda en rijden zo’n 10 kilometer door bergachtig gebied totdat we bij Ronda aankomen.

Meteen als je binnenkomt in Ronda, zit de Lidl Supermercado, dus meteen even weer wat boodschappen inladen voor de komende dagen. We gaan een paar dagen op plekken staan waar geen faciliteiten zijn, dus volle koelkast en brandstof aan boord is prettig. De tip van vrouwlief was om de camper op de parkeerplaats van de Lidl te laten staan en per voet naar het oude centrum lopen. Ik voel mij niet prettig om de camper op de parkeerplaats te laten staan, want er staat er nog eentje, maar samen nemen wij zo’n 7 plekken in. Ik besluit dus de camper net buiten de parkeerplaats te stallen en we gaan lopend op weg. De wandeling zal ongeveer een 30 minuten duren en Google Maps begeleidt ons zeer beroerd richting Puente Nuevo….We moeten door een bouwterrein, braakliggend stuk grond met veel blubber lopen. Hier worden we niet blij van en we besluiten om terug naar de camper te gaan en eerst boodschappen te doen in plaats van na de wandeling in Ronda. Dan zien we dat de weg achter de Lidl helemaal nog een 1500 meter doorloopt in de goede richting en we rijden met de camper die kant op. Daar wil ik de camper parkeren, maar er ontstaat dan een levendige discussie, zeg rustig maar een springlevendige discussie tussen de echtelieden aan boord, aangevuld met een jengelend verwend viervoetertje die ook weer eens mee moet bemoeien. Zo gevoelig die teckel van ons…

Wat is het geval; ik ben hondsmoe en hoef niet persé die brug te zien en heb zeker geen zin om met een stierlijk vervelende teckel de stad in te gaan met de drukte die er is. Miriam zucht een keer diep en begint mij een schuldgevoel aan te praten waardoor ik bijna suïcidale gedachten begin te krijgen. Ik ben een blok aan het been en ben de meest ultieme cultuurbarbaar die hier op het westelijke halfrond rondloopt. Dat klopt in die zin, dat ik niet graag in steden vertoef en niet nieuwsgierig ben naar die brug met een nogal overdreven hoge doorrijhoogte, gesitueerd over een kloof die lijkt op een kloof van mijn linkervoet, zo diep. (Ja, sorry…de pedicure had geen tijd voor ons vertrek vanuit Nederland!). En toen heb ik de barbaarse woorden gebruikt: “Ik heb die brug al tientallen keren gezien op youtube filmpjes en foto’s op instagram….weet wel hoe die eruit ziet”. Totaal onbegrip bij vrouwlief(waszenuevenniet). Nu ontnam ik haar iets waar ze zich zo op verheugd had om te zien. Aangezien ik, als ik mee ga, steevast met Joep loop te slenteren, omdat Miriam met haar foto’s het gevoel aan Google Maps moet geven dat heel het gebied tot in detail goed in kaart is gebracht, stel ik voor dat ze dan alleen kan gaan en ik met Joep in de camper blijf. Hoeft zij zich niet opgejaagd te voelen en kan alle tijd nemen, en de boys ontspannen in de camper. Iedereen blij, dacht ik zo.

Nou….toen kwamen de tekstballonnen met van die enorme ijspegels eraan: “we gaan! Zo heb ik er geen zin meer in!!” en “Ga maar!! Nu, Het hoeft niet meer van mij!!”. De gedachte wie er voor de rest geen zin in had, is niet geheel relevant. Maar dan komen er vervolgens de komende 100 kilometers de “silent treat”-behandeling. Totdat ik op een bepaald moment met mijn poezelige verbroedende Florence Nightingdale-toonsoort de zalvende woorden vraag “is alles weer goed met je”. We moeten allebei weer lachen.

In alle redelijkheid benoemen we naar elkaar toe wat de ene heel leuk vind om te doen en de ander niet. Vervolgens komen er een aantal karakteristieke eigenschappen van mij boven tafel, waarvan ik weet dat ze gelijk heeft, maar die ik dan toch nog een keertje moet horen. Ik wil eigenlijk het liefst geen drukke stad in, rijd het liefst van camping tot camping en kijk daar wel wat we gaan doen. Miriam is meer de zigeuner onder ons en is het liefst aan het zwerven en veel avontuurlijker als ik. Ik ben meer de vakantieganger en wil weten waar die terecht komt en is daar dan het liefst op een fijne plek een paar dagen om te landen en er te zijn. Bij voorkeur lavend aan een hapje en drankje, beetje wandelen, beetje fietsen en weer door naar de volgende locatie. Miriam zit gewoon anders in elkaar. Niks mis mee, maar zoals ik al eerder zei: 2 zielen, 2 gedachten!

Maar dan zijn we er nog niet in alle onvolkomenheden van mijzelf die op tafel komen. Ik ben meer van het wat vaker, maar korter weg en heb al weken Miriam’s woorden “we hebben de tijd aan onszelf en we focussen ons op ergens 3e week maart terug zijn” in mijn hoofd. Ik merk dat ik nu na 2 maanden al soms aan het vooruit plannen ben, wanneer we naar huis gaan, hoe we rijden en op welke datum dat ongeveer zal zijn. Maar eerder dan eind maart in ieder geval. Oeps….ook hierop komt Miriam met haar confronterende analyse: “Jij ben altijd met morgen bezig en nooit met nu”, aangevuld met de subtiele conclusie “ jij krijgt pas rust in je hoofd als je dood bent, eerder niet”. En zo ging het nog even door. Maar we komen allebei toch wel tot de conclusie dat we nog steeds erg gelukkig met elkaar zijn en nog niet eraan toe zijn om richting huis te gaan. Ik beschrijf deze echtelijke sores ook in dit blog omdat het natuurlijk niet altijd peace and vree is tijdens zo’n langere reis. Als je zegt op je eigen website dat je het leven onderweg met de camper beschrijft, moet je niet alleen de hallelujah-verhalen vertellen maar ook de oelalah-verhalen.

Nadat de lucht wat geklaard is tussen ons, gaan we verder op pad naar de komende overnachtingsplek. Deze plek hadden wij gezien bij een paar vloggers die wij volgen; Rick en Do van Tip de Bruine Labrador (aanrader en onze favoriet!) en Camperreizen van Wubbe en Marloes (ook erg leuk!). We gaan richting de Rio Tinto, maar daarover later meer. De overnachtingsplaats heet Parking de la Antiqua Estacion in Puerto Serrano. Vanuit deze plek kun je prima wandelen en is er een fietsroute Camino de la Via Verde die over een oude spoorlijn is gecreëerd door middel van asfalteren en door mooie natuur loopt.

Als we aankomen op de plek zien we dat er veel regen is gevallen en parkeren we onze camper. Het is een prima plek voor een nacht en er is zelfs een restaurantje en parkje met picknicktafeltjes, zitjes, sporttoestellen en afvalcontainers. We gaan meteen met Joep wandelen en lopen door het park richting de natuuromgeving. Het is blubberig, nat en lopen niet echt een route, maar eigenlijk een tijdje van de camperplaats weg om vervolgens weer terug te lopen. Joep is niet in goede doen en stierlijk vervelend. Terug naar de camper en gezellig bij het restaurantje een drankje en wat tapas doen. Prima avond en super lekker geslapen allebei. Voor de rest was het een prima locatie voor een nachtje, maar na het wakker worden vanmorgen, maken we ons direct weer klaar voor vertrek.

De rit van vandaag zal er eentje worden om nooit te vergeten. Het eerste stuk tot aan Sevilla was erg saai, vlak en dor langs de wegen. We passeren zonder problemen SEvilla en houden de borden Portugal aan, richting Huelva. We moeten op een bepaald moment van de snelweg af en gaan een klein weggetje in, om vervolgens via prachtige berglandschappen, vergezichten, mooie en minder mooie dorpjes, uiteindelijk in het charmante Berrocal terecht te komen. Dit plaatsje bezoeken wij om morgen via de HU4103 de Rio Tinto te gaan bekijken.

Als resultaat van de vele mijnbouwactiviteiten rond de rivier is de rivier zwaar vervuild en zeer zuur (met een pH van 2). In het water leven anaerobe bacteriën die leven van de opgeloste metalen (zoals ijzer en koper) in het water. Deze bezorgen de rivier een dieprode kleur, vandaar de naam Rio Tinto. Deze rivier begint in Sierra Morena in het zuid-westen van Spanje (Andalusië) en loopt zo’n 100 kilometer slingerend door tot Huelva. Wij willen op een paar locaties deze rivier bekijken, langs de genoemde HU4103.

Maar de rit van vandaag heeft ons over indrukwekkende bergkammen en vergezichten gebracht. Soms wel spannend, maar altijd erg mooi. Ook door de grijze luchten, regenachtig weer en mist die tussen de bergen hangt heeft de rit iets magisch, vinden wij. Via de A66 na Sevilla, de N433, draaien we bij Valdeflores de SE6404 op en zien we de wegen smaller, steiler en krapper worden. Vervolgens via Minas del Castillo de las Guardas slaan we af op A476 en deze weg geeft ons even weer meer ruimte en ontspanning. Maar na La Aulala slaan we weer een uitdagende weg in, de SE6402 en volgen deze tot aan El Madroño, waar we de SE9002 gaan volgen. Tot slot nog een klein stukje via de HU-6107 naar Berrocal, waar we vannacht blijven slapen.

Bij het binnenrijden van dit dorp, zien we al dat dit een charme heeft, dat ons wel aanstaat. We vinden de camperplaats aan de rand van het dorp. We kunnen daar toilet legen, schoon water tappen, maar niet grijs water afstorten. De plek heeft een mooi uitzicht over het berglandschap en het dorp geeft ons een prettig gevoel qua sfeer.

We besluiten dan ook na aankomst een rondje door het dorp te gaan wandelen en zijn aangenaam verrast hoe mooi het dorp is. Alle mensen die we tegenkomen en bezig zijn om de kerstverlichting op te hangen zijn erg vriendelijk. Ook wil Miriam de kerk van de binnenzijde zien en ook dat mag van de man die in de kerk bezig is. Mir vraagt heel vriendelijk of ze de kerk mag bezoeken en ook of ze een foto mocht maken. De beste man knikte van ja en deed vervolgens alle verlichting in de kerk aan om de beste impressie te geven. Miriam maakte foto’s en ik stond buiten met Joep weer te wachten. Toen Miriam klaar was met de foto’s wilde ik nog even naar binnen, maar de beste man draait voor mijn neus de deur op slot…..wilde ik even niet barbaar zijn, heb je dit!

Nou ja…maakt niet uit. We lopen terug naar de camper en Miriam loopt nog even een extra rondje met Joep omdat deze dwarskikker nog niet klaar was met zijn energie verbruiken. Zelf begin ik met dit blog te schrijven en doen we voor de rest niets meer vandaag. We zijn inmiddels beiden aan het fanatiek lezen geslagen. Iets wat wij in ons werkbare leven nooit deden, maar nu volop aan het lezen. We vermaken ons prima hier en gaan morgen dus op weg naar de Rio Tinto, weer over een mooie route en waarschijnlijk slapen we op een plek niet ver van hier, maar die we nu weer gevonden hebben op Park4Night.

Camperjoy: Over reizen met een camper…

Reisblog Martin, Miriam & Joep Lammertink

Camperreizen