Camperreizen

09 November 2025: Goodbye, route Don Quichote

/ martin&miriam / 6 reacties

Nadat we zijn weggereden vanuit onze laatste plek bij het kasteel met de zwerfkatten, rijden we richting onze volgende bestemming. De route gaat over vlakke en soms heuvelachtige gebieden en hebben zeker minder de wauw factor dan de weken hiervoor. Maar dit is ook Spanje en we moeten deze weg wel volgen om uiteindelijk te komen bij het gedeelte binnen de Don Quichote route die Miriam zo graag wil bezoeken. We willen de komende dagen richting Mota del Cuervo, Campo de Criptana en Consuegra om daar de zo typische molens te bekijken waar de Don tegen heeft gevochten eeuwen geleden.

Onderweg horen we in de camper steeds iets trillen en we komen er niet achter wat het is. Om gek van te worden. Allebei kunnen we slecht tegen rammeltjes, trillingen en klapperende attributen. Na steeds maar bedenken wat het kan zijn, pakken we een bakje achter mijn stoel waar wat snoertjes in liggen, onze e-readers en wat los spul. We komen er opeens achter wat het getril is; het zijn de stripjes medicijnen van Miriam. Dat die trillingen veroorzaken dat is eigenlijk wel logisch. Het zijn namelijk de medicijnen tegen het hevige boezemfibrileren. Tja…logisch: liggen in relatie van elkaar. We komen niet meer bij van het lachen en zijn blij dat we de oorzaak hebben gevonden.

Al heel vroeg in de ochtend, omstreeks 9.45 uur, komen we aan bij het eerste molen-locatie. Het is nog rustig op de parkeerplaats bij Mota del Cuervo. Sterker nog; op een paar joggers na, is er nog niemand. Prima omstandigheden om foto’s te maken. We wandelen door de locatie heen en na een uurtje hebben we het wel gezien en komen we weer terug bij de camper.

De Molens van Mota del Cuervo

We vinden het prachtig hier en het weer werkt ook perfect mee. Het is koud, maar de zon staat strak aan de hemel. We pakken de camper en rijden door naar Campo de Criptana. Daar hebben we ook besloten om te blijven slapen, aangezien daar de parkeerplaats bij de fraaie molentjes tevens ook de camperplaats is. Zonder faciliteiten weliswaar, maar je kan er prima staan, met een fantastisch uitzicht over de molens.

De molens van Campo del Criptana

Deze locatie ligt boven op een berg en al slingerend door het dorpje zelf, valt het ons op hoe groot deze plaats eigenlijk nog is. De parkeerplaats bij de molens is best groot en we kunnen meteen op een super-plaats onze camper neerzetten. We staan 1e rij aan de rand van de parkeerplaats met zicht op de molens. Vooral de zonsondergang en de verlichting in de avond op de molens is prachtig. Het is werkelijk een schilderij qua uitzicht.

Maar toen we geïnstalleerd waren, direct een ronde gelopen met Joep en vervolgens zijn we meteen doorgelopen weer het stadje in om daar eens te kijken of daar nog wat te beleven is. Het is best nog wel een levendig stadje met veel winkeltjes, restaurantjes en leuke pleintjes. We lopen langs een brico (doe het zelf zaak) en opeens bedenk ik mij dat mijn tie-rips op zijn om het verkeersbord voor de fietsen op het fietsenrek mee vast te zetten. Leg dat maar eens uit in het spaans! Ripio del tiejo? Nee, daar reageerde de beste man niet op. Dan maar uit proberen te beelden wat ik bedoel. Nou…als het TV programma “Hints” nog zou bestaan, zou ik mijzelf opgeven. Ik doe alsof ik een stropdas om doe en strak aantrek. Vervolgens doe ik alsof ik hem los wil trekken, maar dat dat niet lukt. Ik pak zijn computerkabels die op de toonbank liggen en duid weer de stropdas. Aaaaaaah……klaro!! De beste man begreep mij meteen en liep naar het rek waar een assortiment aan tie-rips hangen waarmee je een echte rip-deal mee kan maken. Wat een keuzes.

Vervolgens op een volgende missie in het stadje. Geld pinnen! Er waren meer banken dan zwerfkatten gisteren op de vorige overnachtingsplaats. Op elke hoek van de straat was er wel eentje. Wij pinnen. Niet te doen! Wat is het geval? Wij hebben geen fysieke bankpassen meer en hebben uitsluitend digitale contactloze bankpassen op onze smartphones zitten. Zover waren ze hier nog niet met de innovatie. Oeps…wat nu. Toen kwamen we toch uiteindelijk een pinautomaat tegen die wel contactloos pinnen kon, maar werd onze bankpas niet geaccepteerd. Dan maar zonder contant geld verder en kijken we later wel wat we kunnen doen. Toen we al eenmaal weg waren uit het stadje, kwamen we erachter dat we nog wel een fysieke creditcard hadden met pincode. Deze gebruiken we nooit, en is alleen voor noodgevallen ooit besteld. Morgen is het een noodgeval en gaan we wel met de creditcard pinnen.

We zitten in de middag gezellig naar de drukte op en om de parkeerplaats te kijken vanuit de camper en lezen wat en zien zoveel stelletjes poseren voor de molens met selfiestick. Prachtig om te zien hoe iedereen er werk van maakt. Zelfs jongedames die met wintermutsen, dikke jassen en sjaals aan komen lopen en als ze gaan poseren voor een foto voor een molen, alle winterkleding en attributen van hun af gooien en in strak leren mantelpakje, glimmende lieslaarzen en Louis Vuitton tasje op de foto gaan. We leven in een gekke wereld…

Na een paar uur in relaxstand staat er weer een nogal dwingende viervoeter naast ons die weer klaar is voor een volgend rondje. Joep heeft inmiddels een vriendje hier en dit grappige hondje loopt met ons mee waar we ook gaan. Dat deed hij in de stad en dat doet ie hier bij de molens.

We lopen een rondje en besluiten om weer eens te proberen om met Joep op een horeca-terras te gaan zitten om een biertje-wijntje te scoren. Dat lukt bovenwonder en Joep is redelijk rustig als hij onder de stoel gaat zitten bij ons. Het vriendje van Joep wil spelen, maar Joep ziet ons borrelhapje aankomen en denkt; no way dat ik nu ga spelen. We drinken even wat en het koelt vervolgens dusdanig af, dat we weer terug naar de camper gaan en daar klaar maken voor de avond. Miriam wacht totdat de zon ondergaat en maakt nog een paar foto’s van de molens in dit magische licht. We genieten enorm van ons plekkie!

Zonsondergang bij de molens van Campo del Criptana

We hebben op deze plek een gezellige avond gehad en prima rustige nacht doorgebracht. Ondanks verschillende feestjes die bij de restaurants en cafe’s waren, was het pikkedonker en reterustig op de parkeerplaats omstreeks middernacht.

Vanmorgen rustig wakker geworden en op pad richting Consuegra. Onderweg willen we nog even stoppen bij een grote Carrefour in Alcazar del San Juan. Daar kunnen we bij een gratis camperplaats en camperservicepunt van Carrefour ons chemisch toilet lozen, grijs water dumpen en nieuw water innemen. Tevens is er een auto-wasplaats, ook voor campers. Deze heeft een trap-galerij om de camper ook makkelijk boven op het dak te kunnen wassen. De camper ziet er nogal adventure-achtig uit met alle modder en spetters uit de eerste natte weken in Frankrijk en Noord Spanje. Mir kan dan ook nog even bij Carrefour boodschappen doen, zodat we de eerste dagen weer door kunnen komen. We komen aan en zien dat alle denkbare supermarkten op deze boodschappen-avenue dicht zijn op zondag. We kunnen ons dat niet meer voorstellen in deze 24/7 economie, dus enigszins verbaasd zijn we wel in zo’n grote plaats. Ook het camper-servicepunt kunnen we niet snel vinden, maar uiteindelijk ligt deze pal tussen 2 geparkeerde campers in en kunnen we doen wat we moeten doen. Ook vanavond staan we weer op een camperplaats zonder faciliteiten.

Aangekomen in Consuegra volgen we de borden naar “Castillo e Molinos”. Ook daar een grote onverharde parkeerplaats en zoeken we meteen ons plekje op waar we de hele dag hopelijk kunnen blijven staan en kunnen overnachten.

Er staan omstreeks 11.00 uur al een zestal campers. Het is inmiddels drukker aan het worden met campers voor de overwintering. Als je aan de costa’s hoort hoe druk het daar is, dan valt het hier nog wel mee. Nadat we ons wederom geïnstalleerd hadden en even een bakkie koffie gedronken, beginnen we aan de wandeling langs alle molens en het kasteel. Het is zondag, dus het is best druk met families die aan de wandel zijn. De wandeling naar boven op de berg is soms best pittig, maar goed te doen. We raken nog even aan de praat met een Amerikaans gezin, dat pas als Expat voor 3 jaar naar Spanje is verhuisd. We raken aan de praat over sport, politiek, economie en we kunnen nog wel even een tijdje aan de praat blijven, totdat zijn kinderen zijn aandacht opeisten. Conclusie is wel dat in beide landen, zowel USA als Nederland, dezelfde problematiek zich afspeelt.

De molens van Consuegra

We lopen met Joep helemaal naar boven en maken prachtige foto’s van weer een memorabele locatie hier in de binnenlanden van Spanje. Het kasteel was gesloten en zijn we dus niet naar binnen geweest. Maar met een beetje fantasie kunnen we ons inbeelden hoe het eruit ziet. Want; heb je 1 kasteel gezien, dan heb je ze allemaal gezien is ons credo! Rode lopers, mohonie meubilair, grote kelken op de tafels (waarschijnlijk vanuit een brocante of misschien wel de Action), grote zware lijsten om de schilderijen met dubieuze jonkheren/vrouwen met hoepelrokken of ander kostuum…oh ja….fakkels, schuin vanuit de muren tegen de wanden, heb je ook nog….en ijskoud binnen! Jaaah….ik ben een cultuurbarbaar, maar het is ook allemaal zo overgewaardeerd.

Eenmaal boven gekomen hebben we een mooi uitzicht over het dal en over het stadje. We gaan even op terrasje zitten en drinken wat, met een klein tapas rondje. Er flaneren honderden families voorbij en we besluiten nu het echt drukker begint te worden weer af te dalen naar onze camper, beneden op de camperplaats.

Beneden gekomen maakt Miriam een heerlijke Champignonsoep en schrijf ik mijn blog. Miriam is op dit moment bezig met een razzia in de camper. We hebben een zestal hardnekkige zoemende vliegen binnen zitten en die moeten of eruit of geëlimineerd (lees: kill!) worden. In haar GI Jane outfit tijgert en springt ze door de camper om ze te pakken, want we worden er allebei chagrijnig van! Maar missie geslaagd en nu weer rust in de tent voor de rest van de dag.

Morgen rijden we weer terug naar de Carrefour in Alcazar de San Juan om wederom alles kwijt te kunnen wat we willen, boodschappen doen en de camper wassen. Daarna gaan we richting een familielid, nicht van Miriam, die we willen gaan bezoeken in de buurt van Allicante. Ze zijn onlangs geemigreerd en het lijkt ons leuk om te zien waar ze nu wonen en bij te praten met elkaar. De laatste keer dat we een avondje bij elkaar waren, was erg gezellig, dus dat gaat helemaal goed komen. Maar voordat we aankomen duurt het nog wel even een paar dagen, want op de kaart is het een stukje van 5 centimeter, maar in werkelijkheid ruim 400 kilometer. Dat gaan we niet in 1 dag doen natuurlijk, want we gaan weer binnendoor.

7 November 2025: Uña naar Castillo de Garcimuñoz

/ martin&miriam / 2 reacties

De afgelopen 3 nachten hebben we op de camperplaats gestaan in Uña en daar, gezien de weersomstandigheden, ons prima vermaakt. Zoals in ons eerdere blog hebben we op de zonnige dag hier, een mooie fietsroute gemaakt. Maar de laatste dag kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en maakten we ons een beetje zorgen of de camperplaats niet onbegaanbaar zal worden. De plaats is onverhard en is van kleigrond. We zien op de reviews dat campers daar bij regen nagenoeg niet wegkomen. De regen gaat de hele nacht door en overdag een paar buien. Het valt alles mee en ook de dag dat we in de camper bivakkeren vermaken we ons kostelijk. Mir doet allemaal vrouwendingetjes, zoals alleen vrouwen die doen. Wij mannen hebben eigenlijk maar 1 ritueel overdag; laven, hersenloos naar een beeldscherm kijken en af en toe (strikt noodzakelijk) een sanitaire stop. In de avond ben ik heerlijk vroeg naar bed gegaan om in bed de wedstrijd te kijken van mijn favoriete voetbalclub. Ik zal geen namen noemen, maar ze staan bovenaan….

Vanmorgen weer klaar voor vertrek en betalen we voor ons verblijf via een bankopdracht. Deze camperplaats heeft geen aanwezigheid van een beheerder, maar wel een honesty-box om je geld in te doen na verblijf. Maar ja…geld! Wat was dat ook alweer? We hebben eigenlijk nooit meer veel contant geld bij ons en we moesten dringend wat pinnen. Maar in heel het dorp geen pinapparaat te vinden. Via whats-app contact met de eigenaar van de camperplaats werd er niet moeilijk gedaan. De bankrekening werd opgegeven en wij direct ons geld overgemaakt. Was een prima plek met een fantastisch uitzicht.

Dan nog even het chemisch toilet lozen, water lozen en nieuw water innemen. De plek hiervoor was niet de meest makkelijke plek om er te komen, maar zonder schade verlaten we het terrein.

Na een aantal kilometers komen we onderweg langs een prachtig uitzichtspunt. Miriam wist dat dit punt er was en zei dat ze daar heel graag wil stoppen om te kijken. Nou, dan doen we dat! Het uitkijkpunt was prachtig om te zien hoe ruig de natuur hier om ons heen kan zijn.

Ventano del Diablo (of: Devil’s Window) is een natuurlijk uitkijkpunt in het natuurpark Serranía de Cuenca in de buurt van Cuenca, Spanje, met een spectaculair uitzicht op de Júcar-kloof. De rotsformatie is een gewelfde holte uitgehouwen door karsterosie, en het lokale bijschrift zegt dat de duivel daar bijeenkomsten heeft gehouden. Het uitkijkpunt biedt ook een uitstekend uitzicht op de Júcar River beneden en wordt vaak bezocht naast andere lokale attracties zoals Ciudad Encantada (Enchanted City).

Nadat we hier het uitkijkpunt samen bekeken hebben, ga ik nog even proberen om het slot van de water- en elektra luik weer goed te krijgen. Net zoals vorig jaar in Portugal sluit het slot niet lekker en kleppert het luik half open. Uiteindelijk moet ik weer met ductape aan de gang om de zekerheid te hebben dat het luik niet open kleppert als ik aan het rijden ben. Moet dan toch maar een nieuw slot in, terwijl ik niets kapot zie of niet deugdelijk. Mag de pret niet drukken!

We rijden door en zeggen dat we het volgende zeker vandaag moeten doen: LPG tanken en boodschappen. Er lagen vanmorgen allemaal muizen dood voor de koelkast, dus van binnen niks meer te halen. Boodschappen dus! En aangezien de afgelopen weken in de bergen de temperaturen einde van de middag ernstig omlaag gaan, hebben we veel de kachel aangehad. Ook in de nacht. Dat doen we omdat dan ook de garage enigszins verwarmd blijven en de watertanks niet bevriezen. Na een 30 tal kilometers komen we een Repsol tankstation tegen aan de rand van Cuenca die ook LPG verkoopt. De aansluiting van de nippel loopt niet helemaal lekker en via de rubberen pakking van de verloopnippel loopt gas langs. We doen in totaal 3 pogingen om de LPG tank volg te krijgen en dat lukt uiteindelijk. De Pompbediende keek wat geïrriteerd toen ik binnenkwam. Hij moest 3x de pomp vrijgeven voor deze buitenlandse kluns. Ook weten we nu dat we ruim 1 fles LPG verbruiken in 1,5 week met eigenlijk de hele avond en nacht stoken en koken op gas. Dus nu straks de temperaturen warmer worden als we uit de bergen zijn, kunnen we met 2 flessen waarschijnlijk wel 3 a 4 weken verder, voordat we weer moeten tanken.

Miriam zoekt nog even een grote supermarkt in Cuenca en rijden we naar een mega grote Carrefour Supermercado. Aangekomen daar, gaat Miriam de boodschappen doen. Ze blijkt honger cq een vreetbui te hebben want ze komt met een kar aanzetten na ruim een uur te hebben gewinkeld!! Op de kar zat een kop op, de toppen waren nog net onder de sneeuwgrens….Voor 180 euro aan boodschappen, maar we hadden dan ook echt niks meer in huis en dus ook veel nodig voor de komende dagen. Ook hondenvoer voor Joep en flessen water weer aangevuld. We durven namelijk nergens Spaans “drinkwater” te drinken. De kasten liggen weer vol en weer verder met de reis van vandaag.

Een glimp van de stad Cuenca

Het is bizar hoe je opeens druk bent met rijden in de bergen, totdat je een bocht doorkomt en opeens een heel kaal, vlak gebied binnen komt rijden. Een totaal andere omgeving. Van bergen naar vlakte, van vlakte naar heuvels om vervolgens weer een beetje in de bergen te rijden.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik na al deze dagen in de bergen rijden het wel een beetje gehad heb met het schakelen, remmen, optrekken, haarspeldbochten en slecht wegdek soms. Niet zozeer om het rijden in de bergen zelf, want dat vind ik prachtig. Zeker met al die mooie uitzichten, vergezichten en natuur om ons heen. Het gaat meer om het rijden zelf. Ondanks dat ik weet hoe je in de bergen moet rijden, betrap ik mij erop dat ik soms de snelheid te hoog heb naar beneden en dat ik dan behoorlijk moet afremmen. Kleine korte remstootjes in een lagere versnelling is het beste, en dat doe ik dan ook. Maar soms lukt dat niet en ruik je opeens de remschoenen, schijven en remvloeistof. Daar baal ik dan van. Al met al gaat het prima, ook wetende dat er net voor ons vertrek uit Nederland nieuwe remschijven en remschoenen onder zijn gekomen.

Na een tijdje komen we een nieuw gebied inrijden in de Castillië-La Mancha regio. Een regio waarin de volgende steden zijn gesitueerd; Albacete, Toledo, Cuenca, Guadalajara, Cuidad Real. Wij zijn op weg naar La Almarcha, aldaar waar het Castillo de Garcimuñoz is gesitueerd.

Nu is La Almarcha niet echt een uitnodigend dorp om daar je all-inclusive vakantie door te brengen. We komen aan op vrijdagmiddag 14.00 uur en zien in het gehele dorp geen teken van leven, geen mens, geen fiets, geen auto, geen luik open. Het is een spookdorp. We rijden langzaam het dorp binnen en het voelt als een oude western, waarin twee outlaws het dorp komen binnenrijen en iedereen zich verschuilt in zijn huis. We kijken op de daken of we daar geweerlopen of spiedende ogen op ons gericht voelen.

We komen aan bij het Castillo de Garcimuñoz en zetten daar onze camper neer op de gratis camperplaats direct naast het kasteel. Het sterft er van de zwerfkatten en die komen meteen onze camper omsingelen als we de camper neergezet hebben. Joep wordt direct aangevallen door een moeder-poes, als Joep te dicht bij een kitten in de buurt komt. Een ordinaire vechtpartij midden op straat en Joep krijgt echt wat uithalen over zijn koppie en stoer net zoals zijn baasje, kermt ie het uit of ie naar de slachtbank wordt afgevoerd. Daarom noemen we hem soms Oscar, zo acteren kan de dwarse viervoeter van ons.

Het kasteel is gesloten, maar we lopen een beetje door het dorpje voordat we weer gezellig naar binnen gaan in onze camper. Het is koud, het dreigt te gaan regenen en er is werkelijk niks te beleven hier. Ja, wij kiezen onze bestemmingen wel uit, hoor! Het is maar een doorreis-adresje, dus het maakt niet uit. We vermaken ons hier wel een nachtje. Morgen weer door!

05 November 2025: Op de fiets door NP Serrania de Cuenca

/ martin&miriam / 4 reacties

Allereerst wil ik benadrukken dat wij dit blog in eerste instantie schrijven en bijhouden als een soort dagboek voor onszelf, wat we graag willen delen met de lezers. Meestal bloggen mensen 1x per week of zo, maar aangezien wij dus nu op pad zijn, is het bijna dagelijks dat we iets schrijven. Als sommigen dat inmiddels als spam zien, dan is dat niet anders.. 😉 Je hoeft het niet te lezen als je oren er niet naar hangen. Voor vandaag zou dat zonde zijn om dit blog niet te lezen, of in ieder geval te bekijken. Miriam heeft werkelijk weer mooie foto’s gemaakt van dit natuurpark waar we nu zitten; Serranía de Cuenca. En dat slappe geouwehoer van mij, moet je dan maar voor lief nemen. Alhoewel; vandaag kom ik toch weer met een beetje meer informatie over dit park en de oorsprong daarvan.

Maar eerst was het vanmorgen erg fraai wakker worden. We staan nog met 1 andere camper op deze camperplaats en dus ruimte zat om ons heen goed van ons af te kijken. Miriam doet vanmorgen na de koffie het eerste rondje met Joep en maakt van de zonsopkomst een prachtig plaatje. Dat begint de dag al goed!

Het weer ziet er in de ochtend nog prima uit en in de middag verwachten ze wat regen. Daarom kiezen we ervoor om ons meteen aan te kleden voor een fietsrit door het park en een bezoekje aan de inie minie supermarktje in Uña. Vanmiddag doen we dan wel onze huishoudelijke werken, zoals afwassen, water vullen en chemisch toilet verschonen. De fietsen moeten eerst nog even uit de camper worden gehaald en dan kunnen we eindelijk op pad. Joep in zijn troonzetel op de fiets is er ook helemaal foxwild van geworden en is niet te houden.

We fietsen eerst door het dorp om de Laguna de Uña te bekijken. Deze waterpartij ligt direct achter het dorp, voordat je weer de natuur inrijdt met onze stalen rossen. Laguna de Uña is een rijk ecosysteem van flora en fauna, gelegen op een hoogte van 1150 meter, op 34 km van de stad Cuenca. Het beslaat een oppervlakte van ongeveer 15 hectare en ligt aan de samenvloeiing van de Rincón-rivier en de Júcar-rivier. Momenteel dient de lagune als waterreservoir, wat heeft geleid tot een aanzienlijke groei. Ondanks de duidelijk kunstmatige aard van de lagune, bezit de plek een unieke charme die de nieuwsgierige reiziger zal waarderen. Watersporten en andere activiteiten zijn niet toegestaan op het water, omdat de lagune ondanks het kunstmatige gebruik zijn wilde karakter behoudt.

Het natuurpark Serranía de Cuenca is een Spaans natuurpark gelegen in het noordoosten van de provincie Cuenca , in het gelijknamige gebergte . Het ligt aan de noordwestelijke kant van het natuurpark Alto Tajo . Het beslaat een oppervlakte van ongeveer 73.000 hectare, verdeeld over 10 gemeenten, en werd opgericht bij Wet 5/2007 van de autonome regio Castilië-La Mancha . Het bevat enkele van de mooiste bosgebieden van het centrale Iberisch Schiereiland dankzij de gemengde bossen en uitgestrekte dennenbossen. Verschillende bezienswaardigheden in het gebergte zijn aangewezen als natuurgebieden van nationaal belang of natuurmonumenten. We stoppen er even en bekijken de laguna.

Na een tijdje over al onze zonden te hebben nagedacht stappen we weer op de fiets en rijden het National Parque in.

De topografie van het gebied wordt gedomineerd door hoogvlakten of “muelas” (plateaus) waar de effecten van de karsttopografie duidelijk zichtbaar zijn, waaronder kloven en canyons, evenals kalksteenplaveisel en ruïneachtige formaties die plaatselijk bekend staan als tormagales of betoverde steden, met uitstekende voorbeelden zoals de betoverde stad Valdecabras en Los Callejones de Las Majadas.

We kijken onze ogen uit en stoppen een aantal keren om even met Joep te lopen. Het jammerlijke is, dat ik vergeten ben om de fietssloten mee te nemen en dus kunnen we niet te ver van de fietsen weglopen. Morgen maar weer eens proberen om de wandeling die we wilden doen, ook echt te gaan doen. Nu rest ons om een sneak preview te doen, maar er is genoeg te zien hier. We passeren onder anderen diverse zitplekken om mooie vergezichten te bekijken, we komen langs een visladder met rivierzalm en kwekerij, en voor mijn eigen Maria een kapelletje om even tot bezinning te komen.

We stoppen bij het kapelletje en ik wacht met Joep beneden bij de fietsen, zodat Miriam, mijn Maria dus, haar dingetje kan doen in het kapelletje. Even in gedachten bij dierbaren en zij is niet de enige die daar stopt om af en toe voor de innerlijke rust te komen. Of moet ik mij zorgen maken over het feit dat ze even alleen wil zijn? Nu al na 2 weken onderweg? Nou…dan duren 5 maanden lang voor haar…! Nee, hoor! We genieten enorm tot nu toe van deze reis.

De ritten zijn prachtig, de natuur om ons heen indrukwekkend, de mensen waanzinnig vriendelijk hier. Nu is Joep wel een publiekstrekker in zijn zetel op de fiets. We kwamen een dame tegen die dacht op afstand dat Joep ons kind was. Had gekund! Korte kromme pootjes en de vraatzucht van mij, de pittige neus en zijn energie van Mir. We raken aan de praat en de dame heeft zelf een teckel gehad. Google Translate was er weer druk mee, maar we begrepen elkaar.

We komen weer door het dorp en stoppen bij de supermarkt met 1 kassa’s….erg klein dus en met een zeer beperkt assortiment. Ook daar aan de praat met de dame van de winkel. Ze raaskalde als een malle zo ongeveer 396 zinnen achter elkaar om uit te leggen dat we niet naar binnen mochten. Tenminste; dat dachten we! We vroegen haar om nog een keer haar boodschap op Google Translate in te spreken. Na wederom 567 zinnen in het Spaans, kwam er rook uit de app Google Translate. Oververhit en Google kon de tzunami aan informatie met moeite vertalen. Miriam leest alles even door en komt met een nogal kernachtige conclusie in 2 woorden: No Electricity! All these words from you and conclusion in english is 2 words!! Ze begrijpt het en begint luid te schateren van het lachen. Op dat moment komt haar echtgenoot eraan lopen met een mobiel pinapparaat en kunnen we toch de winkel in om wat boodschappen te doen. Maar op de prijzen kijken of vergelijken was niet mogelijk bij gebrek aan licht in deze kleine, winkel. Best duur allemaal! Als we ze morgen in een nieuwe auto zien rijden, dan weten we genoeg…

We rijden het laatste stukje naar de camper en starten met onze werkzaamheden om direct na de middag volledig in rust te komen. Er komt een regenbuitje aan en we gaan knus weer naar binnen om te lezen. De rest van de dag zal er niet veel meer gebeuren. Wij vinden het heerlijk zo. In de ochtend de activiteiten en in de middag de rust. Morgen blijven we hier ook nog en dan zien we wel wat op ons pad komt.

04 november 2025: Drone, Guardia Civil en Uña…..wat een dag!!

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Mooi op tijd in de ochtend gaan we weer op pad, na een paar dagen in relax stand te hebben gezeten op deze camping in Albarracin. Prima plek en prachtig stadje om te bezoeken. Maar nu weer door naar onze volgende bestemming. Miriam heeft weer een mooie plek gevonden midden in de natuur. Joep kan daar lekker wandelen, want in de steden en dorpen loop je toch over straten en is er weinig groen voorhanden.

We draaien met de camper de weg op en gaan richting Parc Natural de La Serrania de Cuenca. Miriam had deze route al in haar gedachten om te overwegen, maar we kregen ook de tip om richting Cuenca te gaan vanuit een lezer van ons blog en lid van onze motortoerclub de Windvangers. Lida Muller zei dat we ook Cuenca in moesten gaan en dat de natuur om deze plaats ook fantastisch is. Nou, Lida…dat is een understatement! Wat een rit hebben wij vandaag gemaakt. Niet normaal zo genoten van de route van Albarracin naar het Parc Natural La Serrania de Cuenca. Maar eerst moeten we van de camping af en door het dorp Albarracin heen en slaan we af, meteen de bergen in op een nieuw wegdek. Verkeer is er niet en zeer relaxt rijden we door de bergen en is het meteen genieten onderweg. Het is echt ongelofelijk dat na elke bocht er een nieuw schilderij zich ontvouwt. Na een 30-tal kilometers rijden we langs een parkeerplaats waar we goed de camper kwijt kunnen, midden in de natuur. We besluiten om even een wandeling te maken met Joep, zodat hij in plaats van tegels, nu grond, gras en bomen om hem heen heeft. Nou, dat weet deze dictator van de camper wel goed te waarderen. We lopen naar een paar uitkijkpunten en zijn nu al blij. Dat het allemaal nog mooier en beter wordt, dat hadden we toen nog niet in de gaten.

Doorrijden gaan we. We rijden vanaf Albarracin over de A-1512, A-1703, A-1704 rijden we richting Frias de Albarracin en komen uit bij Nacimiento del Rio Tajo. Een picknick park met een aantal grote prachtige bijzondere monumenten.

De letterlijke vertaling van is “De bron van de Taag”.  Dit park ligt in het hart van de Montes Universales, een bergketen die tot meer dan 1800 meter hoog is. Een stroompje water dat uit de Fuente García-fontein ontspringt en naar het monument stroomt, waarbij het water uit vele andere bronnen langs de rivier wordt verzameld, vertegenwoordigt de eerste stappen van onze rivier op haar meedogenloze reis naar de zee.

Het Monument aan de bron van de Taag, ontworpen in 1974 door José Gonzalo Vives, geboren in Rubielos de Mora, is een eerbetoon aan de drie provincies waar de rivier ontspringt: Teruel, Cuenca en Guadalajara, die de loop ervan bepalen. Teruel wordt vertegenwoordigd door zijn symbolische “kleine stier”, terwijl de ster en de kelk Cuenca vertegenwoordigen en de ridder Guadalajara. De gehele beeldengroep wordt geleid door Pater Taag, een allegorie van de rivier, vormgegeven door een grote titaan met een eigen, unieke geschiedenis.

De figuur van de Titaan, die uit een grote berg oprijst, is rijk aan symboliek. Zijn zwaard, ingebed in de voet van het beeld, stelt de grote kloof voor die de rivier in het schiereiland heeft uitgesleten, en de spleet die zijn lichaam doorsnijdt, is de rivierbedding die het schiereiland van west naar oost doorkruist. Zijn baard symboliseert het smelten van het bergwater na het smelten van de sneeuw, en de ster die hem kroont, vertelt ons dat hij geboren is uit de wintersneeuw van de bergen.

Het monument voor Vader Tagus bestaat uit monolieten en een recreatiegebied met een barbecue (alleen in de winter geopend), picknicktafels en bankjes om te ontspannen en te genieten van de frisse lucht. Er is ook een fontein met water dat zo koud is dat het voelt alsof het net uit de koelkast komt – het puurste bergwater dat er is. Joep haalde zijn neus ervoor op en besloot water uit het kreekje te drinken.

We raken even aan de praat met een aantal oudere spanjaarden en een jongere dame. Ze vragen waar we vandaan komen en ze geven aan dat ze al 40 jaar in Duitsland wonen en nu weer terug zijn met hun dochter om Spanje te bezoeken. We nemen afscheid en rijden door over de wegen die ons doen denken aan onze reis met de camper in Amerika. De vormen van de rotsachtige gigantische bergen, de naaldbomen, rode grindpaden en de “snake river” die we naast ons hebben. Na een aantal kilometers verder te hebben geslingerd door de bergen, hoor ik Miriam in extase roepen: hier wil ik stoppen, stop, stop, stop!

We zien een afslag naar een groot plateau boven de, zoals wij hem noemen, de Snake river. Opaal kleurig water, slingerende rivier en omringd met rotsachtige bergen. We stoppen daar op het plateau en zien opeens dezelfde spaanse mensen staan en ze herkennen ons direct en enthousiast beginnen ze weer een praatje met ons. Godzijdank spreekt de dochter goed Engels en raken we echt aan de praat. Ze vragen ons waar we precies wonen en vertellen over hun leven in Duitsland als buitenlanders. Ze geven ons nog wat tips over de omgeving en wensen ons een heel fijn verblijf in Spanje. Ze waren trots op ons dat we op onze leeftijd nu de keuze hebben gemaakt om te reizen en niet meer te werken. Doen we goed, zegt de oude baas! Prachtig.

Sowieso zijn de mensen hier zo verschrikkelijk vriendelijk en attent! Even ter voorbeeld: Eergisteren wilden we voordat we naar de camping in Albarracin gingen, eerst nog boodschappen doen in Teruel. Op een zondag. Via Google vonden we een Supermercado en wij er dus op af. Toen we aankwamen daar op de desbetreffende plek, bleek het een supermercado te zijn voor huisraad, een soort Action. We moesten dus iets anders zoeken en geparkeerd even met de camper om op google een alternatief te zoeken. Tot opeens op onze deur werd getikt. Een wat oudere dame die in een nogal rap tempo, in het spaans, als een mitrailleur klinkende stortvloed aan woorden tegen ons aan het roeptoeteren waren. We dachten eerst dat ze boos was, maar ondanks dat we zeiden dat we geen spaans spreken, bleef ze maar door praten. Google Translate erbij gepakt en aangegeven dat ze tegen de smarthpone moest praten. De krasse dame deed dat zonder enig voorbehoude en hield een betoog dat ook Google Translate even moest verwerken. Maar wat bleek; de dame dacht dat wij boodschappen moesten hebben en dat we nu op verkeerde plek stonden. “Volg ons maar dan brengen wij jullie naar een goede supermarkt, waar je ook kan tanken” zei ze. We waren perplex, zoveel vriendelijkheid en bereidheid om vreemden te helpen. Fantastisch! Ze reden ons naar een prima supermarkt en met tankstation voor de deur. De dame ging zo ver, dat ze nog uitstapte en ons een parkeerplaats vasthield waar we de camper konden zetten. Ze wuifde nog even en stapt in haar eigen auto. This made our day!

Maar goed…nu weer terug naar de dag van vandaag. We staan de Spaanse dochter en haar ouders nog even uit te zwaaien bij de prachtige uitkijkplaats terwijl de zon straalt tegen een strak blauwe lucht. Nagenoeg geen wind en om ons heen geen mensen en geen verkeer. Ik stel voor aan Mir om met de drone te gaan vliegen in deze mooie kloof met dat opaalblauwe water op de achtergrond. Jaaa, zegt Mir; goed idee, we hebben geen haast. We pakken de drone en zijn nog wat onwennig om alles vliegklaar te maken en heel erg onwennig om ermee te vliegen. We gaan het gewoon proberen en de drone gaat prima omhoog en op onze scherm zien we al mooie beelden binnenkomen. Rondom in de bergen en boven ons vliegen een tiental enorme roofvogels; gieren! Prachtig hoe sierlijk zij dansen op de thermiek, zoekend naar een prooi! En ook komt er een adelaar overvliegen en we hebben ze op beeld! Miriam gaat helemaal uit haar plaat!

We willen net wat wat meer foto’s en video’s van boven gaan maken als opeens een auto van de Guardia Civil het plateau op komen rijden en ons aankijkt en heel langzaam langs onze camper rijdt. Nou, we schrikken allebei en denken meteen dat dit een dure dag gaat worden. Drone inleveren en boete van 2500 euro! Dit is wat we horen via een andere camperaar die het is overkomen. Toevallig een mede bewoner van ons recreatiepark in Drenthe. Gerald en Leoni raakten hun drone kwijt toen ze betrapt waren. Wij waren vergeten om te checken of wij uberhaupt wel mochten vliegen in dit gebied, maar aangezien we niemand tot last zijn, geen gebouwen zien en op goede hoogte vliegen, moest dit volgens mij wel mogen. De Guardia Civil rijdt langs ons en zien volgens mij niet dat we met een drone aan het vliegen waren, aangezien we in de schaduw staan en we strak naar boven keken. Hierdoor dachten ze misschien dat we op onze smartphone zaten te kijken en zagen zij niet de afstandbediening van de drone. Die gasten denken natuurlijk dat we zitten te genieten van de gieren en de adelaar boven de bergen. Ze rijden door en wij maakten dat we de drone zo snel mogelijk op konden bergen.

Nadat we begonnen waren aan de laatste etappe van vandaag, kwamen we ongeveer om 13.00 uur aan op onze geplande camperplaats in Uñu. Area Caravanas Uñu (Cuenca). Het is een adventure terrein voor met name (school)kinderen die op schoolkamp gaan of in de weekenden padvinders ontvangen om leuke dingen te doen. Het ziet er prima uit en we zijn blij dat we zo midden in de natuur staan. De koelkast zit nog voldoende vol voor een paar dagen hier te verblijven en het dorp ligt op nog geen 700 meter. Daar is een mini-supermarkt aanwezig, dus als we nog langer willen blijven lukt dat ook. De eigenaar van de camperplaats was supervriendelijk en goedlachs. Hij spreekt een paar woorden engels en ik inmiddels een paar woorden Spaans. Na een enerverend gesprek over het reilen en zeilen op deze camperplaats, met handen en voeten en onze taalbarriere, zegt de beste man: maar ik begrijp je goed, duidelijk! Waarop ik zeg: nou..dan moeten we maar gaan trouwen, want mijn vrouw begrijpt mij na 35 jaar nog steeds niet. De man kijkt mij aan en begin te schaterlachen en slaat mij op de rug met de mededeling; ik heb er ook zo eentje thuis!! Zo’n gesprek schept toch een band!

We staan hier heerlijk, we hebben vanmiddag nog even gewandeld door de bergen met Joep en vervolgens hebben we nog een paar proefsessies gedaan met onze drone om er wat meer bedreven in te worden. Hopelijk kunnen we dan wat mooie beelden met jullie delen. Nu lekker in een warme camper, TV aan en gezellig avondje aan blog werken en route maken voor over een paar dagen. We genieten!

02 November 2025: Albarracin in de regio Aragôn

/ martin&miriam / 7 reacties

Vanmorgen waren we heel vroeg wakker. Dat is niet zo raar, want we lagen er gisteravond om 21.00 uur in bed voor een goede nachtrust. Miriam had al 2 dagen migraine en was er zelfs misselijk van. Die ging dus al iets eerder naar bed. Aangezien ik er in mijn eentje geen feestje van maak, ben ik haar wel gevolgd en lag vervolgens als eerste in coma.

Was wel jammer, want we werden ‘s avonds spontaan uitgenodigd door Carol en Tom om een biertje/wijntje samen te drinken. Miriam had dit Nederlandse echtpaar, wonend in Zwitserland, in de middag gesproken en kwam super-enthousiast weer terug in de camper dat ze zo vreselijk leuk, maar vooral bijzonder gesprek had gehad met Carol en Tom. Ik was het blog van gisteren aan het schrijven en dus niet aanwezig bij dat gesprek. Jammer van dat missen van dat biertje samen drinken, maar mogelijk komt dat vast nog eens in de toekomst aangezien zij ook reislustig zijn en zwerven door Spanje. Vanmorgen afscheid van ze genomen en mijzelf nog even voorgesteld aan beiden. Dan hebben ze er ook (breed)beeld bij…. We spreken af dat we hun reisbelevingen gaan volgen via de app FindPenquins, een vergelijkbaar iets als Polarsteps. Zij gaan ons via ons blog volgen, dus we houden contact. Erg leuke, authentieke mensen.

Wat Carol en Tom ons ook nog meegaven als tip is om, als we toch geen vaste plannen hebben, het middeleeuws vestingstadje Albarracin te gaan bezoeken. Schijnt erg mooi te zijn, maar de weg er naar toe des te mooier! We volgen hun advies op en gaan na het klaarmaken van de camper op pad.

Nu waren de afgelopen weken al prachtig met onze routes die we gereden hebben, maar vandaag was werkelijk een hoogtepunt van onze reis tot nu toe. Zowel de reis als het bezoek aan Albarracin waren indrukwekkend zoals de fotos hieronder hopelijk voldoende kunnen overbrengen aan jullie!

Maar ook op aanraden van Carol en Tom was een bezoek aan de plaatselijke camping Cuidad de Albarracin de moeite waard. Plek 103 moest de mooiste plek zijn die over de stad heen kijkt en in de avond prachtig verlicht wordt. Bij aankomst bleek plek 103 al bezet te zijn, dus zetten wij onze camper een terras hoger op de camping, zodat we toch nog een beetje zien van de uitzichten over de stad.

Maar vandaag valt er weinig te vertellen voor de rest, want de foto’s die in dit blog worden geplaatst moeten een goed beeld geven over wat wij vandaag gezien hebben. We besluiten om 2 nachten te blijven en morgen een relaxdag in te lassen. Geen blog of reisverslag dus morgen. Hebben jullie ook een rustig dagje…

Hier een impressie van onze rit van vandaag en het bezoek aan Albarracin:

Alle foto’s van onderweg tussen Morella naar Albarracin

En in de middag ons bezoek aan het middeleeuws vestingstadje Albarracin:

31 oktober en 1 november 2025: Mont Blanc en Morella

/ martin&miriam / 1 reactie

Gisteren na het ontwaken meteen checken of de camper wil starten. Dat lukte natuurlijk, dus wij op pad. Vanaf La Seu d’ Urgell richting Oliana over een prachtige weg door de bergen en ruige natuur. Maar we willen vandaag niet ver rijden en zien een mooie camperplaats in Organya, een redelijk groot dorp op ongeveer 25 kilometer afstand van waar we vertrokken zijn. De camperplaats ligt op de rand van het dorp en is gratis, met voorzieningen om water te nemen, te storten en toilet te lozen. We zijn er redelijk vroeg. Omstreeks 10.30 uur waren we er. Het voornemen was om daar de hele dag te vertoeven en te overnachten. Bij aankomst stonden er al een paar campers en was het uitzicht van de camperplaats formidabel. Rondom in de bergen, glooiende weilanden en van die mooie grofstenen huisjes in het landschap. Wel staan er een paar campers met jonge gezinnen met huilende baby’s. Veel lawaai, dus we besluiten om met Joep het dorp te verkennen en hopelijk te verzanden in een mooie wandeling. Die komt er uiteindelijk gedeeltelijk omdat we naar het centrum van het dorp lopen en besluiten om er wat boodschappen te doen, nu we er toch zijn. Leuk dorpje en bij de bakker brood gehaald en wat patisserie-snoepgoed. Catalaanse tradionele petit fours ivm Halloween en een paar croissants en donuts. Wel een leuk praatje gemaakt met de bakkerin. Ik heb haar beloofd dat ik over een jaar vloeiend catalaans de bestellingen kom doen. Daar hield ze mij aan! Ja, dat snap ik als je ziet met wat voor spullen ik naar buiten loop. Goed voor 17000 calorieën. Die Miriam kan snoepen! In het dorp echt nog een dorpsslager, groenteboer en andere kleine winkeltjes. Was leuk! Na terugkomst bij camper maken we nog een kleine wandeling langs de sportvelden en Padelbanen om vervolgens te besluiten dat het nog maar 13.00 uur is en dat we het zonde vinden om in dit dorpje te blijven en de hele middag voor de camper te zitten of zo. Zeker met de huilende baby’s geen rustgevend vooruitzicht. Voor alle duidelijkheid: Wij zijn gek op kinderen!

We besluiten om door te rijden richting Montblanc en nadat we het dorp uitrijden komen we vervolgens op een tussenstuk van de omgeving die er totaal anders uitzien. Meer industrie (steengroeven) en vlakke stukken over open vlakten. Ongelofelijk dat je zo na bergen meteen dit soort vlakten tegenkomt. We blijven de C 14 volgen tot Ponts richting Tarrega, Verdu naar Montblanc. We hebben weer veel gezien onderweg en omstreeks 15.00 uur stoppen we met rijden en komen we aan bij een camperplaats met restaurant erbij; Masia Poblet. Prima overnachtingsplaats naast de wijnranken en het restaurant. Alleen erg last gehad van de hoeveelheid vliegen. Er waren op de camperplaats meer vliegbewegingen dan in het hele jaar boven Schiphol. Om gek van te worden. Desondanks hebben we in de middag nog lekker buiten gezeten voor de camper en drankje gedaan.

Na half uur naar binnen gegaan door de vliegen. Wel even leuk gesproken met een echtpaar uit Oldemarkt, direct aan de Weerribben wonend. Zij gaan vanavond uit eten in het restaurant en vroegen naar onze plannen. Wij gaan niet doordat Joep niet alleen in de camper blijft en ook niet mee mag naar het restaurant. Wij besluiten om eten te bestellen in het restaurant om mee te nemen naar de camper. Blijkt dat als je op de camperplaats staat bij hun en je bestelt daar eten, dan is de overnachting op camperplaats gratis. Alleen de kosten van eventueel elektra moet betaald worden. Nou, prima deal! Ik ga naar restaurant en word daar zeer vriendelijk geholpen door eigenaresse. We bestellen een homemade Cannelloni met truffel en een salade met kabeljauw. Graag om 19.00 uur klaar en dan kom ik het halen, was mijn voorstel. Nou, mooi niet! Het zou retedruk worden in restaurant dus na 20.00 uur kon ik het komen halen. Maar dan liggen we al in bed, zeg ik nog voor de gein….die overigens niet begrepen wordt. 20.00 uur dus!

Toen ik op dat tijdstip aankwam bij het restaurant en naar binnen liep, viel het mij al op dat al die spanjaarden zo stil waren bij het eten. Ik keek even om de hoek en zag daar in groot restaurant 2 gasten aan het dineren. Onze nederlandse buren! Onder romantische TL armituur en papieren tafellaken. Nou…dan maar liever in eigen camper, waar Mirreke het altijd zo gezellig maakt aan tafel. Miriam is een halve zigeuner…niks mis mee….maar die is nogal van de lampjes, waxinelichtjes, mooie glazen, tafel netjes gedekt.

Maar ik kreeg het eten mee zoals je het in het restaurant krijgt. Op een bord, zonder afdekking van folie of zo. Ik moest 150 meter lopen van restaurant naar camper en bij aankomst bij camper was de Canneloni in diepvries-temperatuur en was 50% van de slabladeren van bord gewaaid. Een tegenvaller dus eigenlijk. Maar mocht de pret niet drukken; ik hoefde niet af te wassen, maar alleen de borden terug te brengen. Daarna lekker onder de wol. In de avonden koelt het behoorlijk af, maar overdag 20 a 21 graden. Lekkerrrr!!!

Vanmorgen rustig aan gedaan en alles weer klaar maken voor vertrek. Aangezien Erna Jonker, de eigenaresse van onze vorige camper, zag dat wij geen rood/wit gestreept bord op onze fietsendrager hadden en dat daar behoorlijke boetes op stonden in Spanje. Aangezien ik het bord al wel gekocht had en ook bij me, toch maar even bevestigd. Erna heeft gelijk!

Ook vandaag was de rit weer mooi. Maar eigenlijk omdat we hier nog nooit geweest zijn, vinden we alles wel mooi. Misschien zijn er wel nog mooiere wegen, maar voor nu vinden wij het prachtig allemaal. We stoppen onderweg nog op een mooi uitzichtspunt en rijden vanaf Montblanc richting Reus om vervolgens maar eens een kijkje te nemen aan de kust en rijden langs de Ebro Delta. Zullen we daar dan overnachten? Nee, trekt ons niet zo aan. Veel waterpartijen en rijstvelden. En water en rijst, daar komen vliegen op af. Die hadden we al genoeg gezien.

Doorrijden maar naar een andere kustregio en rijden Vinaros in, direct aan de kust, net boven Peniscola. We willen toch maar eens sfeer proeven aan de kust en een paar overnachtingen boeken op een camping in Vinaros. Alles volgeboekt! Je komt niet eens het terrein op. Nou, dan zien we een camperplaats in het centrum, direct aan het strand. Gratis deze plek. We hebben geen zin om weer verder te rijden en besluiten om dan maar op die gratis plek te gaan kijken of er plaats is voor ons. Die plek vinden we inderdaad, maar wat een ellende! Vieze parking met ongeveer 150 campers, rij aan rij. En er staan er best veel die er lang staan aangezien waslijntjes, zitjes buiten, scooters en autos ernaast voor ritjes te maken. En veel camperaars lozen hun grijze water gewoon op straat, dus stinken die plek. We besluiten om de camper daar neer te zetten, even een wandeling langs het strand en daarna met gierende banden weg bij die kust. Het is echt niks voor ons. Wij willen saai in de natuur, rust om ons heen en geen gedoe. We rijden weg en stellen de navigatie in landinwaarts, richting Morella.

Het is een middeleeuws vestingstadje, met bovenop de berg, midden in de vesting het kasteel Morella. Vanaf het stadje heb je prachtige panaroma uitkijk over de vallei en het stadje is ook bekend voor alle outdoor-activiteiten die er rondom in de bergen te beleven valt. Oh ja….en niet te vergeten motorrijders! Wat een bochten en wat een asfalt. Super. Ik zou best wel mijn motor mee willen nemen volgend jaar, maar ja..dan zit je weer met een aanhanger achter de camper. Is ook niet optimaal!

We komen aan op de camperplaats van Morella en zien dat het al bomvol staat met campers. We zien nog ergens een plek tussen 2 campers in, maar dan staan we net zoals bij de kust zojuist. De fransman naast mij vond dat niet prettig, maar wij ook niet. Dan ziet Mir opeens nog ergens een nis, waar niemand staat. Mooie plek met beetje groen naast de camper, zodat onze kleine veldheer ook wat te snuffen heeft.

Wij snuffen nu aan een biertje en kunnen het hier nog wel even volhouden. Of we morgen nog echt het stadje ingaan valt te bezien. We gaan denk ik door naar de volgende richting; Teruel en dan verder richting Madrid. Miriam wil de Don Quichot molens zien. Met haar eigen ezeltje…en dat ben ik dan!

30 oktober 2025: Ook pech hoort bij het leven, maar nu een volt-treffer!

/ martin&miriam / 1 reactie

Vanmorgen waren we er weer helemaal weer klaar voor om door te gaan, na 2 relax-dagen op deze camperplaats. Alles klaar voor vertrek en starten maarrrrr!

Maarrrrr starten doet de Lambortinki niet en na een paar pogingen is de accu compleet plat leeg. We snappen het niet, aangezien we nu 2 dagen aan het stroom hebben gestaan en de camper zonder problemen de laatste week heeft gefunctioneerd. Maar goed; we staan nog op de camperplaats en niet ergens onderweg in the middle of nowhere!

Een aantal franse en spaanse camperaars op de plek proberen te helpen met startkabels en een motor defribrillator ofwel een accu-booster. Zo vriendelijk iedereen op de camperplaats, maar de accu was echt dood!

Dan maar de ANWB bellen, maar voordat ik dat doe bel ik nog even met onze eigen campergoeroe uit het dorp Jan Kuipers Camperservice en mijn zwager John om advies te vragen wat het zou kunnen zijn en wat ik zelf nog zou kunnen doen. Bij Jan is de camper vorige maand voor groot onderhoud geweest voor deze reis en zwager John heeft nagenoeg dezelfde camper en is zelf truck/bedrijfswagen monteur bij Vika te Wezep. Beide experts hebben dezelfde conclusie en dat is dat de accu echt kapot is. Bij gebruik van de accubooster is het advies om de accuklemmen direct op de accu aan te sluiten die in de binnencabine zit en niet in de motorruimte. Vanmorgen hebben we inderdaad in de motorruimte de accuklemmen aangesloten op de externe klemmen zoals Fiat Ducato dat in de manual aangeeft. Supergoed geholpen door Jan en John.

Na het belletje met de ANWB is het een lange tijd wachten totdat er een sleepwagen voor komt rijden. Miriam loopt nog even naar de stad en koopt wat zaken die we nodig hebben heeft en heeft daardoor nog even deze stad in mooi weer kunnen aanschouwen. Het blijkt een mooie stad te zijn.

Toen de sleepwagen eraan kwam, heb ik aangegeven dat ik niet gesleept wil worden omdat we weten wat de oorzaak is en dat ik vooraf heb aangegeven er geen sleepwagen nodig is, maar dat de pechhulp met een nieuwe accu kan komen en deze direct kan monteren. De sleepwagenchauffeur geeft aan dat hij dan nu met de accubooster wil proberen om de camper op gang te krijgen. Dat lukt direct en de man wil ons wel begeleiden om mee te rijden naar een Iveco Truckservice aan de rand van deze stad. Top! We volgen hem en komen aan bij de Iveco garage, maar zien al de paniek bij de medewerkers dat ze hier geen zin in hebben. Hun parkeerplaats staat werkelijk bomvol met wachtende wagens die geholpen moeten worden. We worden weggestuurd omdat ze de accu niet op voorraad hebben en zeker geen tijd om de accu in de camper te plaatsen. We worden doorverwezen naar een Renault Truckservice aan de andere kant van de stad. We laten de motor constant draaien godzijdank, want we krijgen hem nooit meer aan de praat als we hem uitzetten.

We komen vervolgens aan bij de Renault garage, en de beste man die achter de receptie staat geeft aan dat hij ons niet kan helpen omdat hij de accu niet op voorraad heeft. Hij verwijst mij door naar een auto-onderdelen winkel om daar een accu te kopen, dan wil hij hem er wel voor ons inzetten. Ook die winkel heeft de accu niet op voorraad. Vervolgens verwijst hij ons door naar een andere garage, die al eerder is gebeld door de Iveco garage, maar deze hadden geen tijd. Toen ik dat zei, wilde hij ook nog wel bellen naar ze en ja daar hadden ze wel de accu op voorraad en toen ik daar aankwam om de accu te kopen, werd er meteen een monteur aan mij toegewezen om mij te helpen om de accu te monteren. Dat is een meevaller.

Maar goed; hoe fijn was het dat zwager John aangaf dat hij dezelfde accu had in zijn camper, dus dat gaf vertrouwen. Maar bij installatie bleek de accu toch niet te passen; de + pool zat aan de verkeerde kant en de kabels waren te kort om aan te passen. Ook paste de klembeugel om de accu in de accubak te fixeren niet. De goede accu moest een bepaalde vorm te hebben, die geschikt was voor deze klembeugel. Jullie raden het al. Die accu hadden ze niet op voorraad. Wel kon ik naar de andere kant van de stad rijden om bij een groothandel daar de goede accu te kopen. Miriam en ik zeiden dat we graag wilde dat hij de groothandel zelf zou bellen met de specificaties van de goede accu. Dat heeft de beste man gedaan, maar eerst moest de oude accu weer in de camper gemonteerd worden om weer op pad te gaan om de accu zelf te halen. Iedereen is zo vreselijk vriendelijk en behulpzaam, maar bij de groothandel kreeg ik het gevoel dat ik genaaid zou worden gezien de prijs van de goede accu. Deze was 2x zo duur als dezelfde accu als de garage had aangeven qua specificaties, maar door de klembeugel moest deze een hogere rand hebben. In plaats van 220 euro werd het 365 euro voor dezelfde accu. Toen ik daar wat van zei dat ik schrok van de prijs, kwam opeens een korting op de proppen en werd de accu 230 euro. Prima! Doen we!

Maar in plaats dat zij de accu zouden plaatsen, zoals door de vorige garage was aangegeven, weigerden ze de accu te plaatsen en moest ik maar terug gaan naar de vorige garage. Zij gingen om 18.00 sluiten en het was al 17.30 uur, dus geen tijd meer daarvoor. Wij weer terug in de hoop dat de vorige garage toch de accu voor ons nog wilden monteren. Dat wilden ze wel doen. Zo vreselijk goed geholpen. Ze verkopen uiteindelijk geen accu, maar verrichten wel de arbeid. De kosten? Niets! Niets! Dat wilden we niet, maar na zo’n dag als vandaag voor ons, was dit service. Vanzelfsprekend aangedrongen om iets te betalen voor de tijd, wilden zij er niets van weten. Toen maar een donatie gedaan voor de Cerveza-pot op vrijdag. Werd zeer gewaardeerd, maar wij waren ontdaan door de vriendelijkheid van een ieder die hier ons geholpen heeft.

We zijn nu net thuis op dezelfde camperplaats als de laatste dagen en gaan morgen weer op pad. We zijn aan een biertje begonnen en zijn allebei moe van deze dag. Maar we zeggen net tegen elkaar dat het beter nu en hier was gebeurd dan later in de winter met vorst op een plek waar je de hulp niet direct tot je beschikking hebt. Nu dus een nieuwe goed accu waarmee we de winter mee in kunnen. Een Volt-treffer dus!

Morgen een nieuwe dag en dan weer onderweg! Miriam zegt; we hebben geen dag verloren, omdat we geen planning en geen bestemming hebben en de zon scheen. Zo is het, we zijn zwervers zonder agenda!

28 en 29 oktober 2025: Follow the sun naar La Seu d’ Urgell (Spanje)

/ martin&miriam / 6 reacties

We worden wakker en zien tot onze opluchting de zon. Korte broek aan!! Lekker hoor!

We gaan na de ochtendrituelen op pad en rijden weer een mooie rit over uitsluitend secondaire wegen. De natuur wordt ruiger en de bergen van de franse pyreneeën komen dichterbij. Het ziet er prachtig uit in de stralende zon. We passeren Carcassone en staan meteen vast in allerlei files. Dat het in de zomer een drukke stad is, weten we. Maar nu in het najaar is het ook beredruk. We besluiten om echt niet deze stad voor nu te bezoeken en rijden door.

Opeens zien we een tankstation met ook de mogelijkheid om LPG te tanken. Ik besluit om de tank te vullen aangezien ik niet meer precies weet wanneer ik deze heb afgetankt. Volgens mij voor ons meerdaagse uitje naar ons Lelystad. Dat betekent dat we daar 5 dagen LPG hebben verbruikt en nu dus ook alweer 8 dagen de verwarming en boiler aan. Dat vinden wij allebei moeilijk om in te schatten hoelang je dus met 2 LPG flessen kunt doen, zo op reis. En het vervelende is dat de inhoudsmeter op de flessen net niet zichtbaar is door de kleine donkere gaskast en de meter net niet voldoende zichtbaar door de positie van de flessen. Zoals gewoonlijk was er rondom de LPG pomp drukte door auto’s en moest ik nogal krap met de camper tussendoor manouvreren richting de LPG pomp. Mijn ego werd gestreeld door mijn ega dat ze het zo knap vond dat ik zo makkelijk op de spiegel kan rijden met paar centimeter ruimte links en rechts. Tja, als tegenwoordige chauffeur in loondienst moet je dat toch kunnen, lijkt me…

Nadat mijn ego even was ge-uplift, kwam de bittere pil direct daarna: ik was nogal klunsig toen ik de LPG slang van de pomp moest aansluiten en struikelde over de slang, maar bleef godzijdank nog net overeind. Daarna, toen de slang was aangesloten drukte ik op de knop op de LPG-pomp maar zag nergens een telwerk op de pomp. Ik wat onzeker om mij heen kijkend waar ik toch kon zien hoeveel ik moet afrekenen en hoeveel liter naar binnen ging. Nergens te zien! Pas nadat ik de knop kon loslaten omdat de tanks gevuld waren zag ik op 5 meter nog een rare paal staan wat dus het telwerk van de LPG pomp bleek te zijn. Rare jongens die fransen!! Ruim 25 liter getankt, dus dat was dus precies 1 fles leeg en de andere was dus nog vol. Het rekensommetje leert dan dat wij ongeveer 10 dagen kunnen doen op 1 fles LPG. Met 2 flessen dus 20 dagen. Goed om te weten!

We gaan weer verder en Miriam maakt weer mooie foto’s van onderweg, terwijl we slingerend door de bergen richting Puigcerda, de grensovergang naar Spanje rijden. Wat is het weer een mooie voorspoedige rit en ook Joep houdt zich prima in de camper. Onderweg een paar keer stoppen om hem uit te laten en gaat ie vervolgens weer op schoot bij Miriam in zijn mandje. Wereldbeest!

Na een rit van ongeveer 6 uur zijn we het wel zat en besluiten om een overnachtingsplek te zoeken en vinden die op de Camping Car Park in Le Seu d’ Urgell net over de grens in Spanje. Het is een verharde camperplaats met alle voorzieningen die je als camperaar nodig bent. Toilet en douche zit in de camper, dus als je je afval, grijs water en chemisch toilet maar kwijt kan, dan is het al top! Elektra is een bonus, maar dat is hier ook beschikbaar op deze plek. We komen aan en zijn zo blij dat de zon schijnt, dat we meteen de stoelen buiten zetten en even een tukkie doen in de zon. Plankje erbij en drankje en wie maakt ons wat? Een heerlijke rustige nachtrust hier gehad en vandaag, woensdag, is het weer nogal regenachtig. Eigenlijk regent het constant en is het zicht wat beperkt.

We zitten in een machtig mooi gebied waar we beiden nog nooit eerder zijn geweest, dus wel willen echt wat meer tijd hier doorbrengen. We besluiten om op deze plek 2 nachten te blijven om vervolgens hier in de buurt nog ergens anders een plekje te vinden. We zitten midden in de bergen en aangezien het vandaag zo slecht weer is, blijven we hier dus toch nog maar een dag en nacht staan. Nu verder rijden dan zie je niks van de omgeving en dat vinden wij zonde. Morgen schijnt hier de zon weer en is de temperatuur 20 graden. Dan gaan we weer verder met onze rit.

We zitten nu in de camper, waar Miriam weer Mien Dobbelsteen speelt en ik ons blog zit te schrijven. Ook ben ik al onze locaties waar we gestaan hebben aan het bijwerken op onze website, zodat deze weer up to date is. We doen vandaag helemaal niks en nemen beide een snipperdag! Zowel Miriam als Joep hebben wat darmklachten en zijn niet tintelfris. Joep heeft de meeste last van zijn buikje. Maar nu is ie weer voor een Oscar aan het spelen; hij ligt in de bijrijdersstoel te shaken en mij aan te kijken of dit zijn laatste momenten zijn in het aardse leven, maar op het moment dat we zeggen “zullen we rondje lopen” is de herrijzenis van de dood nog nooit zo snel geweest. Hij kwispelt en staat vol energie te stuiteren zo blij is ie dat ie naar buiten gaat….of is het omdat hij zo nodig moet?

Vanmiddag lekker beetje lezen, tv kijken hoe de verkiezingen verlopen in Nederland en voor de rest een beetje vegeteren. Wij komen deze dag prima door!!

Morgen weer op pad naar een nieuwe bestemming.

26 en 27 oktober 2025: Aurillac en Cuxac-Cabardés

/ martin&miriam / 5 reacties

Gistermorgen werden we wakker en keken we naar buiten om te constateren dat het weer een natte bedoeling was en blijft deze dag. We ruimen alles klaar voor vertrek en gaan beginnen aan een weer prachtige rit richting Aurillac.

Aurillac is een stad in het departement Cantal en ligt aan het riviertje de Jordanne. Het is de grootste gemeente in het departement en dus ook bestuurlijk is dit de hoofdstad van dit gebied. Waarom gaan jullie dan naar Aurillac is de vraag misschien? Nou, dat zal ik jullie toelichten; Aurillac is de historische paraplu-hoofdstad van Frankrijk en hier worden dan ook de meeste paraplu’s gemaakt van geheel Frankrijk. Gezien de weersomstandigheden deze week en de komende dagen leek ons daarom een bezoek aan die stad wel wat waard.

Onderweg rijden we weer door zulke mooie streken en hebben we weer zo genoten van de rit. Deze voer ons langs een aantal “groene” wegen op de kaart, welke dus bezienswaardig zijn aangemerkt. Via Cascade de Trador, een romeinse brug waar ook een waterval vlakbij neerklettert in de rivier, naar Tauves, Bort-les-Orgues, Ydes, Mauriac, Saint Martin Valmeroux, Jussac naar uiteindelijk Aurillac.

Daar aangekomen kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en was er op straat en in de stad geen teken van leven. Het seizoen is voorbij en er was ook niets geopend. Mistroostig zag het er allemaal uit. Als we aankomen op de Camping Car Park in Aurillac zien we dat we maar met 3 campers op de plaats staan. Na installeren van de camper is eerst onze Joep aan de beurt. De kleine man doet het vreselijk goed in de camper en tijdens de ritten, maar net zoals de chauffeur is hij er na 5 uur sturen wel een beetje klaar mee. We gaan met hem aan de wandel, maar zo midden in de stad is het zoeken naar parken en groen. We lopen daarom maar een soort bosperceel in waar een heel slecht paadje loopt over rotsstenen naar boven. We beginnen er met volle moed aan en al snel komen we erachter dat dit hem niet gaat worden. We lopen nog een stuk terug en lopen wat door de wijk in deze stad. Er staan prachtige huizen, maar ook hier alle luiken dicht. Je weet gewoon niet of er iemand thuis is of niet. Miriam en ik zijn allebei moe en willen niet verder door de stad slenteren. Het weer is zo vreselijk slecht. Grijs, grauw en nat.

Ook als we binnen zitten zeggen we tegen elkaar dat wij eigenlijk steden niks aan vinden om er te kamperen. Zo’n camperplaats midden in de stad vinden wij echt niks. Wij zijn liever midden in de natuur, bij voorkeur in de bossen en bergen. Nou, dan gaan we morgen dan maar weer verder naar op zoek. Al is het alleen maar om Joep wat meer leukere wandelingen te kunnen bieden. Hij is de laatste dagen niet verwend geweest door de camperplaatsen die we bezocht hebben.

De avond valt niet veel over te vertellen. Beetje voetbal kijken, lezen en dan naar bed. De binnendoor-weggetjes kosten naast wat meer tijd ook wat meer energie. Meer schakelen, remmen en alerter op tegenliggers en smallere bermen. Kortom; na inmiddels 1500 kilometer geheel tussendoor kunnen wij elke avond goed slapen. Morgen weer verder, richting Carcasonne. We denken niet dat we die stad gaan bezoeken, ondanks dat het de moeite waard schijnt te zijn. We hebben de afgelopen weken/maanden veel camperaars bekeken op YouTube die daar geweest zijn, dus we hebben er een goed beeld bij; druk en heeel toeristisch. Het verbaast ons hoeveel campers we onderweg tegenkomen. Wij houden gewoon niet van drukte en daarom zien we morgen wel waar we terecht komen.

Vanmorgen weer regen, regen en nog eens regen. Elke ochtend sta ik met mijn goede gedrag de tanks te vullen en legen en toilet te verschonen. Ik hoop op snel een korte broek en polo te dragen, maar vandaag gaat dat weer niet lukken. We gaan op pad.

De eerste kilometers na Aurillac zijn nog wat druk qua verkeer en moesten we eerst door de stad heen om aan de andere kant uit te komen om richting Arpajon sur Cére en Montsalvy te rijden en daar vanuit de Gorge de Lot te volgen. Prachtige route was dit gedeelte. We rijden door kloven, grotten, bomen en altijd aan onze rechterzijde de wat kolkende Lot.

Daarna richting Bozouls, Rodez, Albi, Realmont, Castres, Mazamet om uiteindelijk in het kleine dorpje Cuxac-Cardadés te komen om daar ons kamp op te slaan voor vandaag. Dit dorpje ligt in het departement Aude en telt zo’n kleine duizend inwoners. We staan op een Park4Night plekje, zonder faciliteiten, dus staan we los. Wij vinden dit altijd wel soort van spannend. Je weet nooit of je genoeg stroom in je accu hebt om te doen wat je normaal doet. Verlichting en phones opladen moet geen probleem zijn. Maar of je dan ook de maxxfan en smart tv aan kan hebben de hele avond? Tja, met een 100 Ah accu moet je toch een avondje kunnen overbruggen lijkt ons. We zullen energiezuinig leven vanavond..

Direct achter onze parkeerplaats, loopt een leuk parkje slingerend over loopplanken, bospaadjes en een kabbelend kreekje. Joep is niet te houden en eerst Miriam en daarna samen lopen met de kwispelende speelse jeugdige Joep te dartelen. Spelen met een stok, zwemmen en blij meelopen. Mooi! Kan ie vanavond weer in zijn luxe hok van 18 m2.

De rest van de middag zoekt Mir een route uit richting de spaanse grens voor morgen en schrijf ik dit blog. Vanavond lezen we denk ik lekker in onze boeken. Ik lees het boek van Boris Becker over zijn gevangenisperiode en Miriam leest Ieni Mieni Mutte van M.J. Arlidge. Een avondje zonder TV gaat ons zeker lukken. Morgen maar weer kijken waar we terecht komen. Maar wat er ook gebeurt…..ik draag een korte broek!

24 + 25 Oktober 2025: Relaxdag aan het Lac des Settons en vluchten uit de Morvan

/ martin&miriam / 3 reacties

Het is droog! Na dagen van regen is het droog en hebben wij weer een heerlijke rustige slaaprust achter de rug. We doen vandaag het erg rustig aan en geen reisdag dus. Aangezien de weersverwachtingen voor vandaag redelijk goed zijn, blijven we vandaag nog een dagje in La Faye aan het Lac des Settons.

Na een eerste rondje met Joep direct langs het meer, doen we eerst rustig aan en blijven we wat langer in onze nachtkloffie in de camper, voordat we ons gaan douchen en aankleden. Zoals Mir altijd zegt: effe rommelen en tuttelen. Na het douchen eten we nog even een heerlijk broodje uit de oven die Miriam had gemaakt. Meergranenbroodje met Serrano Ham, frans kaasje, tomaatje en knoflookolie. Energie om een lekkere, maar frisse wandeling langs de andere kant van het meer, richting de stuwdam voorbij La Haye. Nou, als we dan onze coiffure en coiture op peil hebben, gaan we op pad. We lopen langs het Lac de Settons en de fraaie huizen langs het water in La Faye.

Het is de place to be in de Morvan en de bekendste badplaats van deze regio. Maar het valt ons op dat alle huizen met de luiken dicht zitten en alles onbewoond eruit ziet. Ook hier zijn het dus de vakantiehuizen van de mensen uit Parijs en Lyon die hier een 2e of 3e huis bezitten. Ook hier zal er weerstand zijn tegen dit soort huizen vanuit de lokale bevolking.

Het dorp leeft niet en leeft alleen maar in de zomermaanden van de toeristen. Zoals het lokale VVV zegt: je kun hier dan over de koppen lopen. Veel haventjes met bootjes, hotels en ander vertier, maar nu is het doods. Vinden wij niet erg. De rust die over het meer regeert als een spiegel is prachtig om te zien en langs te lopen. We lopen richting de stuwdam en lopen erover heen.

Om een gehele ronde rondom het meer te lopen vinden wij te ver. Het is ruim 15 kilometer en er is er wel eentje die er wel voor te porren is. Onze Joep! We noemen hem de laatste dagen “Joep Oscar Benjamin Button”. De eerste naam is zoals wij hem altijd noemen, de Oscar voor het acteertalent voor drama die deze eigenwijze teckel elke dag weer uitbeeldt als hij zijn zin niet krijgt. Een beetje zoals Brigitte Kaandorp met “ik heb een heeeeel zwaar leven…”. Het laatste gedeelte van zijn naam Benjamin Button is het vermoeden dat onze Joep niet ouder wordt, maar juist jonger. Zijn koppie ziet er jeugdiger uit, zijn energie is onuitputtelijk (voor ons zeer vermoeiend) en is niet te houden als ie maar het vermoeden heeft dat ie weer aan de wandel mag. Hij kwispelt er lustig op los tijdens de wandelingen en dankt ons altijd voor het vertier dat hem geboden wordt. Het kereltje zit al een tijdje lekker in zijn vel. Eigenlijk vanaf het moment dat hij de camper voor de deur zag staan voor vertrek.

De wandeling was heerlijk samen. Door de bossen, over het strand, langs de huizen, over houten loopruggetjes, spelend met Joep met houten takken.

Na terugkomst in de camper even bijkomen en lezen we lekker in onze boeken. De wind gaat na een tijdje liggen en besluiten we om met de drone een paar beelden vanuit de lucht te maken van onze plek op de camping en het uitzicht over het Lac des Settons. Samen even naar buiten en maken we de drone klaar voor de vlucht. Nog een beetje onwennig samen, maar al snel stijgt de drone recht naar boven en floep…….weggewaaid door de weer opstekende wind. De drone was meteen uit de koers en dwarrelde schokkend in de lucht. We hebben maar besloten om drone meteen naar de home-base terug te laten vliegen om het later in de middag nog maar een keertje te proberen. Maar ook later in de middag lukte het niet en stak de wind verder op en kwamen alweer de eerste regendruppels. We laten het maar zo en verdwijnen weer in de camper om in alle rust ons dingetje te doen. We maken samen een route via de landkaarten van Michelin en zetten deze over in de Camper Navigatie. Was erg leuk om samen te doen om bestemmingen te bepalen en routes te zoeken hoe we er het mooist kunnen komen.

Nu lekker klaarmaken voor de avond en gordijntjes weer dicht, kacheltje aan en TV op de achtergrond. Zowaar komen er wat meer campers het terrein op rijden en zijn we niet meer alleen. Morgen gaan we weer verder op pad, maar vandaag was een heerlijke relaxte dag.

Maar dat kunnen we niet zeggen van de volgende dag, vandaag! De regen klettert op het dak en we willen vandaag door richting Clermont- Ferrand. Dat betekent toch echt dat ik alles buiten moet doen om weer met volle watertank en leeg chemisch toilet te krijgen. Dat was geen pretje. Om 9.17 uur verlaten we onze camperplaats aan het Lac des Settons. Wij vonden het echt een hele fijne plaats om te verblijven en achteraf moeten we superblij zijn dat gisteren nog een aantal uren het weer prima was.

Mir en ik hadden samen een route uitgestippeld en in die route zaten weer een aantal prachtige wegen door de Morvan. Het is 8 graden en we leven in een kleine wereld. Echte vergezichten kunnen we niet zien, maar dat wat we wel kunnen zien vinden we geweldig mooi. De Morvan heeft ons wederom versteld doen staan hoe mooi dit gebied is. Het feit dat alles daar zo groen is, zegt wat over de hoeveelheid neerslag die daar jaarlijks valt. Vandaag viel zoveel dat het voldeed als de hoeveelheid van 10 maanden in de Morvan. Er kwam geen eind aan zoveel regen er viel. We reden over bergweggetjes tussendoor, bedekt met enorme hoeveelheden bladeren en hazelnoten en andere boomvruchten. In combinatie met de kleuren van de bomen en wat op de weg lag, gaf het wel een prachtig beeld over het geheel.

We rijden uiteindelijk de route die we wilden volgen richting Moulins via de wegen van Montsauche les Settons naar Anost, Saint Léger sous Beuvray, Luzy richting Vichy om vervolgens te gaan overnachten in Le Cheix. Vlakbij Clermont Ferrand. Zoals de route hier staat beschreven lijkt het een makkelijke route, maar onderweg kwam er nog een kink in de kabel, waarbij we beiden toch wel een beetje stress hebben ervaren.

We reden door de bergen op kleine weggetjes om het dorp Saint Léger sous Beuvray door te rijden om daarna richting Luzy te gaan. Maar bij binnenrijden van het dorp reden we een soort van fuik in. Er was een grote najaarsmarkt en de weg die wij moesten hebben was afgesloten. Op die T-kruising met aan de linkerzijde de afgesloten weg, stonden allemaal auto’s geparkeerd en liepen mensen te scharrelen, waardoor ik de bocht naar rechts niet kon halen met de 7.5 mtr lange camper die wij hebben. Ik stond vast. Achter mij auto’s en ik kon niet links of rechts. De spiegels waren beslagen, de achteruitrij-camera idem dito, dus eigenlijk zag ik niks waarop ik kon vertrouwen. Er kwam een man naar ons toelopen met een hoofd van: wat doet die camper nu op dit moment in ons land en in dit dorp? Zuchtend ook…Toen ik het raam opende en hem aankeek, bleek de man erg vriendelijk en ik natuurlijk ook zoals altijd. Met mijn beperkte franse taalvaardigheid maakte ik duidelijk dat ik richting Luzy wilde gaan. De man haalt zijn schouders op en zegt; dat gaan niet, je moet die kant op! De rechterkant. Maar ik kan die bocht niet maken zeg ik. “Tuurlijk wel. Ik help je wel!” Zie de vriendelijke man. Nou met enig oponthoud en wat manouvreren met de camper kon ik de bocht maken en waren we weer op pad. Maar hoe komen we nu weer op het punt om de route op te pakken? Dat is ons dus niet gelukt. Overal omleidingen en daarom maar besloten om de route niet af te maken en over grote autowegen en snelwegen richting Clermont Ferrand te gaan. De regen blijft maar komen en de wegen zijn zieknat en spekglad. De grote wegen zijn schoon en ik verlang eerlijk gezegd wel naar wat zonneschijn en betere temperaturen. De romantische tussendoorweggetjes doen we volgend jaar wel weer in dit gebied. Want wat was dit Park de Morvan een heerlijke plek!

Na een paar uurtjes nog te hebben gereden komen we aan bij de Camper Car Park in Le Cheix. We zijn de enigen die hier staan. Maar bij de poort aangekomen, komen we er niet in. Het pasje werkt wel, maar de poort gaan niet open. Meteen even gebeld met de organisatie Camper Car Park en weer supergoed en snel geholpen. Het bevalt ons erg goed het verblijven op hun parken.

Mir maakt na aankomst een heerlijke borrelplank zonder borrel. Meer een plank eigenlijk, maar dan met hapjes. We hadden honger en ik was moe van de rit van vandaag. Zometeen even lekker douchen, kloffie aan en snuggle up in de camper wederom. De regen blijft komen, zien we op de radar. Morgen weer verder en willen we wel weer tussendoor rijden richting de Parc Naturel Regional des Pyrénées Catalanes. Maar we zien wel waar we terecht komen. Jullie lezen het weer binnenkort.