Wat een nacht met stortregens hebben we achter de rug als we eergisteren nog in Le Puy en Velay staan. Godzijdank staan we op verharde ondergrond, anders waren wij nooit weggekomen van deze plek. Ook de nacht was naast onrustig door de weersomstandigheden, ook lawaaiig door het rangeerstation van de trein/metro, direct naast onze camperplaats. De faciliteiten zijn altijd goed op een Camping Car Park, maar deze was zeker niet de mooiste. Ook even de stad gaan bekijken was ook geen optie door de slagregens overdag. Daarom pakken wij ons boeltje maar weer in en gaan door met de reis richting Spanje. Ook gisteren was het weer overdag niet best, maar nog een dag op deze parkeerplaats staan, zien we echt niet zitten. Maar hebben we ons verveeld door het slechte weer? Nee, hoor! Zelfs na ruim 2,5 week bij elkaar op de lip te zitten, is de stemming nog opperbest. We lezen overdag wat, we mediteren wat (in Zuid Europa noemen ze dat “siësta”), Mir kookt weer een heerlijk maaltje en heel kneuterig kijken we ‘s avonds TV of we streamen wat. De nieuwe, wat sterkere Mifi router en het Tiekom datakaartje doet het helemaal top en dus ook dito beeld op de TV.
Maar goed, we dwalen af…we rijden de camper parkeerplaats af en gaan weer rijden tot een volgende stop. We besluiten dat dinsdag, wasdag wordt. We rijden een dorpje binnen en zien een Mega-grote Carrefour supermarkt liggen en zien ook wasmachines en droger naast het pand staan. Dan weet je 1 ding zeker: Mijn eigen Miep Kraak gaat weer helemaal los op de huishoudelijke taken. Met schuim op de bek….wasschuim waarschijnlijk…haalt ze het beddengoed eraf, trekt de wasmand onder uit de kast en zoekt alles wat nog rondslingert en op textiel lijkt nog bij elkaar. Dan kijkt ze mij aan en roept hoog in de toonladder; Doe nog uit wat in de was kan!! En om nou naakt door de camper te lopen zie ik niet zitten en geef aan dat alles wat ik om mijn lijf draag nog schoon is. Ik was namelijk net gedoucht en aangekleedt. De 20 kg wastrommel moet natuurlijk wel zo vol mogelijk! Ik zie haar staan bij de wasmachine en zie haar ervoor aan dat ze aan de man die ook met een wastas aan komt lopen of ze nog even zijn jas erbij moet gooien…. En dan komt het wachten tot de wasmachine klaar is. Het kan 2 kanten op; of ze gaat nog even wat boodschapjes doen binnen of ze gebruikt de tijd om als een witte tornado de binnenkant van de camper onder handen te nemen. Blij om te zien dat ze de eerste optie kiest. Nog wat eten halen! Altijd goed bij mij!
Nadat we anderhalf uur later klaar zijn met alle was en alles droog uit de droger komt, rijden we door richting Millau regio. Maar zover komen we niet. Het weer is zo slecht dat we en niks zien om ons heen en ik het rijden zat ben voor vandaag. We zien een Camper Car Park op nog 25 minuten afstand en gaan erheen. Aangekomen in Massiac zien we de sportcomplexen bij elkaar liggen. Voetbal, Athletiek, Padel, zwembad, sporthal en daarnaast de Camper Car Park. Het is een oude Municipal en zo te zien is er na de 50er jaren van de vorige eeuw niks meer aan gedaan. 86 plekken voor campers, maar er staan er maar 2. We kunnen kiezen waar we maar willen staan en na 1 verkeerde keuze te hebben gemaakt, verplaatsen we toch weer de camper naar een betere plek. Direct aan de Alagnon rivier, die door alle regenval nogal woest langs onze camper heen raast. Je moet er niet invallen, want je komt nooit meer aan de kant is onze inschatting.
Het is weer een rustige dag in de camper en inderdaad gaat Miriam weer helemaal los op bacteriële afzettingen in de camper. Met alle regen en een klein hondje aan boord, moet dan natuurlijk ook wel. Na de bedden opmaken komt het emmertje met sop en binnen no-time is alles weer showroom-waardig zoals de camper eruit ziet. De binnenkant dan he! De buitenkant ziet er na al ons poetswerk voor de vakantie weer uit als een amfibie-voertuig. Prima nacht achter de rug en meteen de volgende ochtend weer klaar voor vertrek, beginnen we aan weer een hele mooie rit. We rijden de eerste 120 kilometer over de A75 richting Millau en gaan uiteindelijk niet over de beroemde brug, maar worden voor Millau door onze Garmin van de snelweg af genavigeerd en rijden we een prachtig stukje binnendoor.
Dan net voor Millau komen we door een gebied waarvan Miriam meteen zegt; Hey, hier zijn we in Mei/juni geweest en we hebben hier op camping gestaan. Ik herken het asfalt niet, want meer zie ik vaak niet als ik aan het rijden ben. Maar onze vrouwelijke Arendsoog naast mij heeft gelijk. Wederom! We zijn in Compeyre, vlak voorbij Carbassas, waar we op Camping Les Cerisiers hebben gestaan met Cor en Gea, het gezellige huisartsen-koppel uut Grunn! 50 kilometer hiervoor zag ze ook al een plaatsnaam op de borden staan waar we afgelopen voorjaar waren geweest, namelijk Florac. Prachtige camping waar we stonden, waar ook Cor en Gea bij ons gestaan hadden. Na 2 memorabele plekken waar we het met Cor en Gea erg naar onze zin hadden gehad, meteen maar even contact gezocht met Cor. Hij reageerde meteen terug en even leuk om elkaar gesproken te hebben via de App. Het tweede plaatsje waar we dan rijden herken ik inmiddels ook; ik herken de remvlekken op het asfalt waar ik met mijn e-step op gereden heb, terwijl de E het niet weer deed (accu leeg!). Hardrijden bergafwaarts met een step was met mijn kolossale corpus niet de beste keus toen. Maar ja, ik moest boodschappen doen toen en een dorp verder moest rijden om bij een Epicerie wat belabberde groenten kon halen. Voor de rest was er niks te krijgen. Leek wel een winkel van Albert Heyn deze week….
We slingeren nog wat rond door de bergen en we besluiten om niet vandaag door te rijden naar Spanje. Het regent weer pijpenstelen en we vinden een Flot Blue camperplaats. Deze organisatie heeft ongeveer 500 plekken in Frankrijk waar je in ieder geval de camper kunt vullen met water, en alles kwijt kunt wat je kwijt wilt. Ook zijn sommige plekken ook echt een camperplaats en zo eentje vinden we in Sainte Eulalie de Cernon. Dit plaatsje ligt in het Franse Departement Aveyron en telt 221 inwoners. Bezienswaardigheid in dit plaatsje is het museum in de commanderij van de Tempeliers en later de Orde van Malta. De Tempeliers zijn van een kruisridderorde die in de Middeleeuwen stonden voor de bescherming van de Christelijken in het Heilige Land, de strijd tegen de kruistochten en het combineren van monnikenleven met ridderlijk geweld. Ze beschermden de pelgrims die bijvoorbeeld naar Jeruzalem gingen. Het waren namelijk goed getrainde militairen, maar leefden sober als monniken. Door hun netwerk door heel Europa groeiden ze uit tot machtige financiële beheerders en bankiers die geld en leningen regelden voor adel en koningen. In 1307 werden ze door de Franse koning Filips IV en Paus Clemens V vervolgd en beschuldigd van onder meer ketterij en godslastering, wat in 1312 leidde tot de opheffing van de Orde.
Jullie snappen natuurlijk wel dat wij nadat wij dit gelezen hadden, wij direct naar het museum moesten om dat alles te zien over deze ridderorde. Maar het museum was dicht…wat een bummer! Miriam is wel een rondje door het dorp gaan doen, maar ik schrijf dit blog op dit moment. Het regent weer en Mir is dus in no-time weer terug uit het dorp. “Hoe was het dorp?” Vroeg ik en ze begon te lachen…..ach…echt een frans dorp zei ze! Ze verwijst dan weer naar mijn barbaarschap qua cultuur….maar ze vind mij dan wel weer een stoere ridder hoe ik met mijn stalen ros door de bergen laveer met de camper.
De rest van deze dag is het weer schuilen totdat het droog is. Het is 9 graden buiten en aangezien we vanmiddag ook nog weer onze LPG tanks hebben gevuld, kunnen wij het binnen gewoon weer een behaaglijke 20 graden krijgen. Kopje thee met een lekker gebakje erbij, die we net gehaald hebben bij een plaatselijke Boulangerie. Morgen gaan we weer verder of we blijven hier nog een extra dagje als het weer zo slecht blijft.
