Voordat we op het verhaal komen van vandaag, die verwijst naar de kop van dit artikel, eerst nog wat te melden over de dag van gisteren. Een dag met 2 gezichten, een dag van 2 zielen, 2 gedachten! Het gezegde gaat anders, maar in ons geval was dit gisteren wel het onderlinge thema van de dag.
Nadat we 4 heerlijke dagen op de camping Municipal Conejeras in Parauta hebben vertoefd, gingen we na alles te hebben ingepakt en opgeruimd, fris en fruitig weer op pad met de camper. De tanks en toilet weer op orde voor de komende dagen en wij op pad. De planning is om Ronda te bezoeken. Dit op uitdrukkelijk verzoek van Mirreke, want die wil graag die speciale kloof en brug zien van Ronda, De Puente Nuevo. Wij dus op pad naar Ronda en rijden zo’n 10 kilometer door bergachtig gebied totdat we bij Ronda aankomen.
Meteen als je binnenkomt in Ronda, zit de Lidl Supermercado, dus meteen even weer wat boodschappen inladen voor de komende dagen. We gaan een paar dagen op plekken staan waar geen faciliteiten zijn, dus volle koelkast en brandstof aan boord is prettig. De tip van vrouwlief was om de camper op de parkeerplaats van de Lidl te laten staan en per voet naar het oude centrum lopen. Ik voel mij niet prettig om de camper op de parkeerplaats te laten staan, want er staat er nog eentje, maar samen nemen wij zo’n 7 plekken in. Ik besluit dus de camper net buiten de parkeerplaats te stallen en we gaan lopend op weg. De wandeling zal ongeveer een 30 minuten duren en Google Maps begeleidt ons zeer beroerd richting Puente Nuevo….We moeten door een bouwterrein, braakliggend stuk grond met veel blubber lopen. Hier worden we niet blij van en we besluiten om terug naar de camper te gaan en eerst boodschappen te doen in plaats van na de wandeling in Ronda. Dan zien we dat de weg achter de Lidl helemaal nog een 1500 meter doorloopt in de goede richting en we rijden met de camper die kant op. Daar wil ik de camper parkeren, maar er ontstaat dan een levendige discussie, zeg rustig maar een springlevendige discussie tussen de echtelieden aan boord, aangevuld met een jengelend verwend viervoetertje die ook weer eens mee moet bemoeien. Zo gevoelig die teckel van ons…
Wat is het geval; ik ben hondsmoe en hoef niet persé die brug te zien en heb zeker geen zin om met een stierlijk vervelende teckel de stad in te gaan met de drukte die er is. Miriam zucht een keer diep en begint mij een schuldgevoel aan te praten waardoor ik bijna suïcidale gedachten begin te krijgen. Ik ben een blok aan het been en ben de meest ultieme cultuurbarbaar die hier op het westelijke halfrond rondloopt. Dat klopt in die zin, dat ik niet graag in steden vertoef en niet nieuwsgierig ben naar die brug met een nogal overdreven hoge doorrijhoogte, gesitueerd over een kloof die lijkt op een kloof van mijn linkervoet, zo diep. (Ja, sorry…de pedicure had geen tijd voor ons vertrek vanuit Nederland!). En toen heb ik de barbaarse woorden gebruikt: “Ik heb die brug al tientallen keren gezien op youtube filmpjes en foto’s op instagram….weet wel hoe die eruit ziet”. Totaal onbegrip bij vrouwlief(waszenuevenniet). Nu ontnam ik haar iets waar ze zich zo op verheugd had om te zien. Aangezien ik, als ik mee ga, steevast met Joep loop te slenteren, omdat Miriam met haar foto’s het gevoel aan Google Maps moet geven dat heel het gebied tot in detail goed in kaart is gebracht, stel ik voor dat ze dan alleen kan gaan en ik met Joep in de camper blijf. Hoeft zij zich niet opgejaagd te voelen en kan alle tijd nemen, en de boys ontspannen in de camper. Iedereen blij, dacht ik zo.
Nou….toen kwamen de tekstballonnen met van die enorme ijspegels eraan: “we gaan! Zo heb ik er geen zin meer in!!” en “Ga maar!! Nu, Het hoeft niet meer van mij!!”. De gedachte wie er voor de rest geen zin in had, is niet geheel relevant. Maar dan komen er vervolgens de komende 100 kilometers de “silent treat”-behandeling. Totdat ik op een bepaald moment met mijn poezelige verbroedende Florence Nightingdale-toonsoort de zalvende woorden vraag “is alles weer goed met je”. We moeten allebei weer lachen.
In alle redelijkheid benoemen we naar elkaar toe wat de ene heel leuk vind om te doen en de ander niet. Vervolgens komen er een aantal karakteristieke eigenschappen van mij boven tafel, waarvan ik weet dat ze gelijk heeft, maar die ik dan toch nog een keertje moet horen. Ik wil eigenlijk het liefst geen drukke stad in, rijd het liefst van camping tot camping en kijk daar wel wat we gaan doen. Miriam is meer de zigeuner onder ons en is het liefst aan het zwerven en veel avontuurlijker als ik. Ik ben meer de vakantieganger en wil weten waar die terecht komt en is daar dan het liefst op een fijne plek een paar dagen om te landen en er te zijn. Bij voorkeur lavend aan een hapje en drankje, beetje wandelen, beetje fietsen en weer door naar de volgende locatie. Miriam zit gewoon anders in elkaar. Niks mis mee, maar zoals ik al eerder zei: 2 zielen, 2 gedachten!
Maar dan zijn we er nog niet in alle onvolkomenheden van mijzelf die op tafel komen. Ik ben meer van het wat vaker, maar korter weg en heb al weken Miriam’s woorden “we hebben de tijd aan onszelf en we focussen ons op ergens 3e week maart terug zijn” in mijn hoofd. Ik merk dat ik nu na 2 maanden al soms aan het vooruit plannen ben, wanneer we naar huis gaan, hoe we rijden en op welke datum dat ongeveer zal zijn. Maar eerder dan eind maart in ieder geval. Oeps….ook hierop komt Miriam met haar confronterende analyse: “Jij ben altijd met morgen bezig en nooit met nu”, aangevuld met de subtiele conclusie “ jij krijgt pas rust in je hoofd als je dood bent, eerder niet”. En zo ging het nog even door. Maar we komen allebei toch wel tot de conclusie dat we nog steeds erg gelukkig met elkaar zijn en nog niet eraan toe zijn om richting huis te gaan. Ik beschrijf deze echtelijke sores ook in dit blog omdat het natuurlijk niet altijd peace and vree is tijdens zo’n langere reis. Als je zegt op je eigen website dat je het leven onderweg met de camper beschrijft, moet je niet alleen de hallelujah-verhalen vertellen maar ook de oelalah-verhalen.
Nadat de lucht wat geklaard is tussen ons, gaan we verder op pad naar de komende overnachtingsplek. Deze plek hadden wij gezien bij een paar vloggers die wij volgen; Rick en Do van Tip de Bruine Labrador (aanrader en onze favoriet!) en Camperreizen van Wubbe en Marloes (ook erg leuk!). We gaan richting de Rio Tinto, maar daarover later meer. De overnachtingsplaats heet Parking de la Antiqua Estacion in Puerto Serrano. Vanuit deze plek kun je prima wandelen en is er een fietsroute Camino de la Via Verde die over een oude spoorlijn is gecreëerd door middel van asfalteren en door mooie natuur loopt.
Als we aankomen op de plek zien we dat er veel regen is gevallen en parkeren we onze camper. Het is een prima plek voor een nacht en er is zelfs een restaurantje en parkje met picknicktafeltjes, zitjes, sporttoestellen en afvalcontainers. We gaan meteen met Joep wandelen en lopen door het park richting de natuuromgeving. Het is blubberig, nat en lopen niet echt een route, maar eigenlijk een tijdje van de camperplaats weg om vervolgens weer terug te lopen. Joep is niet in goede doen en stierlijk vervelend. Terug naar de camper en gezellig bij het restaurantje een drankje en wat tapas doen. Prima avond en super lekker geslapen allebei. Voor de rest was het een prima locatie voor een nachtje, maar na het wakker worden vanmorgen, maken we ons direct weer klaar voor vertrek.
De rit van vandaag zal er eentje worden om nooit te vergeten. Het eerste stuk tot aan Sevilla was erg saai, vlak en dor langs de wegen. We passeren zonder problemen SEvilla en houden de borden Portugal aan, richting Huelva. We moeten op een bepaald moment van de snelweg af en gaan een klein weggetje in, om vervolgens via prachtige berglandschappen, vergezichten, mooie en minder mooie dorpjes, uiteindelijk in het charmante Berrocal terecht te komen. Dit plaatsje bezoeken wij om morgen via de HU4103 de Rio Tinto te gaan bekijken.
Als resultaat van de vele mijnbouwactiviteiten rond de rivier is de rivier zwaar vervuild en zeer zuur (met een pH van 2). In het water leven anaerobe bacteriën die leven van de opgeloste metalen (zoals ijzer en koper) in het water. Deze bezorgen de rivier een dieprode kleur, vandaar de naam Rio Tinto. Deze rivier begint in Sierra Morena in het zuid-westen van Spanje (Andalusië) en loopt zo’n 100 kilometer slingerend door tot Huelva. Wij willen op een paar locaties deze rivier bekijken, langs de genoemde HU4103.
Maar de rit van vandaag heeft ons over indrukwekkende bergkammen en vergezichten gebracht. Soms wel spannend, maar altijd erg mooi. Ook door de grijze luchten, regenachtig weer en mist die tussen de bergen hangt heeft de rit iets magisch, vinden wij. Via de A66 na Sevilla, de N433, draaien we bij Valdeflores de SE6404 op en zien we de wegen smaller, steiler en krapper worden. Vervolgens via Minas del Castillo de las Guardas slaan we af op A476 en deze weg geeft ons even weer meer ruimte en ontspanning. Maar na La Aulala slaan we weer een uitdagende weg in, de SE6402 en volgen deze tot aan El Madroño, waar we de SE9002 gaan volgen. Tot slot nog een klein stukje via de HU-6107 naar Berrocal, waar we vannacht blijven slapen.
Bij het binnenrijden van dit dorp, zien we al dat dit een charme heeft, dat ons wel aanstaat. We vinden de camperplaats aan de rand van het dorp. We kunnen daar toilet legen, schoon water tappen, maar niet grijs water afstorten. De plek heeft een mooi uitzicht over het berglandschap en het dorp geeft ons een prettig gevoel qua sfeer.
We besluiten dan ook na aankomst een rondje door het dorp te gaan wandelen en zijn aangenaam verrast hoe mooi het dorp is. Alle mensen die we tegenkomen en bezig zijn om de kerstverlichting op te hangen zijn erg vriendelijk. Ook wil Miriam de kerk van de binnenzijde zien en ook dat mag van de man die in de kerk bezig is. Mir vraagt heel vriendelijk of ze de kerk mag bezoeken en ook of ze een foto mocht maken. De beste man knikte van ja en deed vervolgens alle verlichting in de kerk aan om de beste impressie te geven. Miriam maakte foto’s en ik stond buiten met Joep weer te wachten. Toen Miriam klaar was met de foto’s wilde ik nog even naar binnen, maar de beste man draait voor mijn neus de deur op slot…..wilde ik even niet barbaar zijn, heb je dit!
Nou ja…maakt niet uit. We lopen terug naar de camper en Miriam loopt nog even een extra rondje met Joep omdat deze dwarskikker nog niet klaar was met zijn energie verbruiken. Zelf begin ik met dit blog te schrijven en doen we voor de rest niets meer vandaag. We zijn inmiddels beiden aan het fanatiek lezen geslagen. Iets wat wij in ons werkbare leven nooit deden, maar nu volop aan het lezen. We vermaken ons prima hier en gaan morgen dus op weg naar de Rio Tinto, weer over een mooie route en waarschijnlijk slapen we op een plek niet ver van hier, maar die we nu weer gevonden hebben op Park4Night.
