Burgos

14 januari 2026: Over missen en weer richting het Noorden

/ martin&miriam / 4 reacties

We zijn inmiddels een paar dagen onderweg, nadat we op maandagochtend onze favoriete camping Quinta Odelouca hebben verlaten. Het weer zou de komende dagen daar weer slecht zijn en daar hadden we geen zin meer in. Onderweg met regen is toch anders qua gevoel; je bent toch aan het rijden en je moet ook toch weer eens terug op ons gemakkie.

Nadat we afscheid hadden genomen van alle campinggasten konden we op pad. Via de moeilijk begaanbare weg vanaf camping naar de grote weg komen we dan ongeschonden aan. We volgen de borden richting Ourique. Maar eerst moesten we nog even boodschappen doen voor de eerste dagen onderweg. Het regent en het is een prima reisdag voor de rest. We rijden na Ourique via Villanueva del Fresno de grens over naar Spanje om dan richting Badajoz te rijden. Met deze plek hebben Miriam en ik mooie herinneringen toen wij met de auto in 1990 al naar Albufeira gingen om daar een paar weken in een appartement te vertoeven van een collega van mij destijds, David Tavares, inmiddels niet meer onder ons. Badajoz zelf doen we niet aan, want we besluiten om volgens afspraak omstreeks 14.00 uur te stoppen met rijden. We zien opeens dat we erg dichtbij waren bij een overnachtingsplek waar wij begin dit jaar hadden gestaan. Parking Parque Atrelados bij Moura (zie locaties Portugal). Bij een groot meer bij een nieuw aan te leggen recreatiegebied. Het blijkt toch net weer iets verder terug te zijn op de route, dus deze slaan we over.

Dan vervolgens zien we een andere plek ook bij een groot stuwmeer, bij Monteja. Deze plek heeft goede reviews op CamperContact. Wij daar maar heen en meteen de camper netjes langs de weg gestald. Mwoah….niet echt ons plekje, maar voor 1 nachtje prima te doen. Echter; nadat Miriam met Joep terug kwam van het wandelen, zat de kleine man helemaal onder de kleefballetjes tussen zijn tenen, oksels en buikje. Miriam had er een flinke klus aan om alles pijnloos bij hem te verwijderen. Ook komen er op 5 meter afstand van onze camper toch best veel auto’s voorbij rijden. We staan helemaal alleen daar in de middle of nowhere en zeggen tegen elkaar dat we het geen fijne plek vinden. Dan gaan we toch maar weer verder.

Na een tijdje komen we aan in Alchonchel en gaan daar de rest van de middag lekker niks doen en overnachten. De camperplaats is door de gemeente beschikbaar gesteld en prima met de benodigde voorzieningen voor campers. We staan tegen een groot gebouw aan met tegenover ons een muziekschool cq plaatselijke oefenplaats van de lokale fanfare of Rythm & Steelband. Nou viel dat dubbeltje pas bij ons toen we zagen dat er einde van de middag een stellage opgebouwd werd. Midden op de weg tegenover ons. Om 18.30 uur begonnen ze te oefenen op straat. Nu houden wij wel van muziek, maar dit klonk vreselijk beroerd, zal ik maar zeggen. Het deed ons denkbeeldig denken aan de eerste oefenavond ooit van de Jostiband. Het zou een lange avond worden waarbij zelf muziek luisteren of TV kijken nagenoeg niet te doen was. Ook Joep vroeg om watten in zijn oren…

Alchonchel

Maar de volgende ochtend, dinsdagmorgen, wij prima geslapen en lekker relaxt een ontbijtje gedaan. Ik doe zo relaxt mogelijk mee met dit soort “relaxte” momenten, terwijl ik denk: “met gierende banden richting huis!”. Maar we hadden afgesproken dat ook de terugreis een onderdeel is van de reis en niet met een betontegel op het gaspedaal, cruisecontrol aan en dagen blazen over de snelweg. Tuuurlijk schat, lekker onderweg mooie plekken zoeken! Nadat we weer op pad zijn gegaan, begon het weer te regenen. We besluiten om weer een lange rit te maken om zodoende in Noord Spanje of Zuid Frankrijk daar dan wat meer tijd te nemen om op een plekje te staan. Als het weer daar goed is tenminste. We hebben echt geen haast, maar willen uiterlijk einde van de maand wel thuis zijn in verband met andere afspraken inmiddels.

Onderweg

Onderweg is het ook niet het mooiste landschap wat we voorbij zien komen. Het valt ons op hoeveel lege panden er langs de wegen staan. Panden rijp voor de sloop, al jaren leegstaand en totaal verpauperde gebouwen en terreinen. Het nodigt niet uit om foto’s te maken en dat maakt ook dat we over de snelweg dit dan ook niet zo belangrijk vinden.

Salamanca vanaf de snelweg

Wederom omstreeks 14.00 uur komen we aan in het kleine dorpje Alaejos, alwaar we ook op een gemeentelijke camperplaats komen staan. Rondom ons worden grote vrachtauto’s geladen met puin van gesloopte panden (doen ze dus toch wel) en hijskranen die de wagens laden. Het is dan weer de 2e middag/avond dat we in de herrie zitten. We sluiten de blinderingen van de camper. We vermaken ons prima in ons eigen warme coconnetje. Een heel rustige nacht ook daar gehad en lekker geslapen.

Het weer klaarmaken van de camper was wel even een minder leuk klusje. De chemisch toilet stortplaats was werkelijk zo onsmakelijk dat je panisch alert was om niets aan te raken, behalve je eigen toiletcassette. Nu bleek dat na het leegstorten van de toiletcassette er geen spoelwater beschikbaar was om de stortbak en toiletcassette na te spoelen. Dit betekent dat de stortbak met 25 lagen gedroogd stront en papier van een ander was bekleedt. Lekker, man!

Een aantal meter verder was er wel een kraantje met drinkwater, dus wat deed vanmorgen een belgische camperaar? Die ging met de storttuit van zijn toiletcassette (waar alle urine, stront, water en papier langskomt) onder die kraan houden, maar dan het kraanstuk in de opening van de storttuit. Walgelijk gewoon en toen ik later nog reviews las over deze camperplaats, bleek dat dit dus zeer regelmatig gedaan werd door camperaars. Jullie begrijpen dat ik eerst zorgvuldig de gehele kraan heb schoongemaakt, water eerst doorgespoeld voordat ik ruimschoots onder de kraan bleef om mijn drinkwater in camper aan te vullen. Bah!! Maar ook de gemeente moet zien dat de faciliteiten niet meer adequaat en hygiënisch zijn. Dit kan beter!

Alaejos

Gisteravond waren we allebei in contact met ons schoonzusje Joanne, de vrouw van mijn broer Harry, die in 2022 overleden is. In dat jaar zijn ook onze zwager Kees en (schoon)moeder Ardy overleden. In 2024 gevolgd door mijn lieve zus Annette (vrouw van Kees) en mijn vader. Vader en dochter zijn toen 2 dagen na elkaar overleden. Pittige tijden voor ons allemaal kan ik melden! Maar gisteren waren Miriam en ik melancholisch over al die mooie herinneringen die we aan ze allemaal hadden. Zeker in relatie met de camper reizen in het vooruitzicht als we allen waren gestopt met werken. Hoe mooi en gezellig was het geweest als Annette, Kees en Harry er nog waren geweest. Allen inmiddels gestopt met werken en dan samen op bepaalde momenten van een reis bij elkaar komen met de campers ergens in Europa en ervaringen delen en bij elkaar zijn. We konden het altijd erg goed met elkaar vinden en waren graag bij elkaar m.b.t. gezelligheid, lachen en elkaar een beetje afzeiken. Humor bij mijn broers en Kees was altijd aanwezig, zorgzaamheid en ambianceverruimende sfeer en veel verhalen door de meiden vulde alles aan. Zodoende weten we dat we het fantastisch hadden gevonden dat we elkaar op dit soort reizen tegen zouden komen om een paar dagen door te brengen met elkaar. Zelfs broer Jos overwoog nog om een caravan of camper te kopen als het zover was. Zover is het helaas niet gekomen. Maar mensen, wat missen we ze! Alles is anders..

Daarom zijn we ook zo trots op schoonzus Joanne, dat zij door is gegaan met de droom die ze beide hadden om met de camper te reizen. Ook zonder Harry! Prachtig, zoals ook Harry had gevonden! Stoer ook vooral! We zien dat ze met haar eigen mooie buscamper inmiddels ook Spanje is binnengereden en zelfs een stukje van onze route van begin dit jaar heeft gereden en op camperplaatsen staat die wij ook hebben bezocht. Wij zijn te ver weg om even een avondje aan te schuiven, maar sluiten niet uit dat dat ooit wel eens gaat gebeuren. Go Joanne, Go!! Blijf mooie reizen maken!!

De dag van vandaag ziet er beter uit dan de laatste dagen. De zon schijnt en op tijd gaan we weer op pad. We moeten eerst even LPG en Diesel tanken en daarna nog ergens boodschappen doen. Dat doen we in de stad Burgos. Deze stad doet mij altijd denken aan een oude jeugdvriend en voetbalmaatje Michel Boerebach. Hij heeft hier in begin jaren 90 van de vorige eeuw 2 jaar gevoetbald in volle stadions in de La Liga bij Burgos. El Rubio was zijn bijnaam; De Blonde! Hij heeft gespeeld tegen Barcelona, Real Madrid en alle clubs uit El Liga. Michel was ex-voetballer bij Go Ahead Eagles, Roda JC, FC Twente, PSV, Burgos en ooit een seizoen mijn teammaatje in de A1 van SV Lelystad ‘67. Zijn broertje Rene was in die jaren mijn beste vriend, waarmee ik jaren samen heb gevoetbald in de 1e elftallen van S.V. Lelystad ‘67. Rene was getuige op mijn bruiloft en ik op zijne destijds. Ook jaren samen in zaalvoetbalteam gespeeld, ook zulke mooie tijden gehad, maar helaas is ook Rene een aantal jaren geleden overleden (2019). Fantastische tijden in mijn jeugd en tot onlangs gehad bij onze voetbalclubs. Toen ik Michel dus vanmorgen appte dat we in Burgos stonden, meteen even contact samen, toen Miriam boodschappen aan het doen was bij de Lidl. Binnenkort ga ik weer eens een voetbalpotje kijken bij Michel en zijn zoon Lyns in Deventer, die in de O19 speelt van SC Deventer. Was leuk om weer even contact te hebben

De zon schijnt weer, met de regen wel in de buurt…

We rijden nog even een klein uurtje door totdat we vanmiddag in Pancorbo aankomen voor de laatste overnachting in Spanje deze reis. Deze camperplaats hebben wij vorig jaar ook al bezocht en goed bevallen. Uitzicht is prachtig, aan de rand van een klein dorpje. Alleen waren we door de navigatie dwars door het dorpje gestuurd en dat was niet zo handig. We reden ons klem in het centum op een heel klein pleintje waar ik niet verder kon. Met echt weinig ruimte om mij heen, kon ik de neus van de camper nog in een nis douwen om vervolgens achteruit nog net een bochtje te kunnen maken om om te keren. Vervolgens dachten we een alternatieve route te zien, maar deze bleek uiteindelijk 12 kilometer om te zijn en nog konden we er niet komen. Uiteindelijk weer terug naar de snelweg gereden en een andere weg die Miriam gevonden had op Google Maps gevolgd tot we bij de camperplaats kwamen. Er is hier voor de rest niets, maar alleen schoon water kun je hier tappen. Ben ik blij dat ik vanmorgen toch alles heb kunnen doen en dus geen zorgen voor de komende 2 dagen. Dat is wel een tip voor iedere camperaar; zorg dat je alles op orde hebt voordat je in de ochtend vertrekt. Je weet nooit waar je terecht komt!

Pancarbo

Morgen rijden we Frankrijk binnen en zijn van plan om via Dax meer landinwaarts richting Limoges te rijden. We zien we hoe dat gaat. Geen sneeuw of ijzel verwacht….das mooi!

17 en 18 Maart 2025: Morille en Pancorbo

/ martin&miriam / 13 reacties

De afgelopen 2 dagen waren reisdagen. Vanwege de storm- en regenwaarschuwingen in Portugal en Spanje, besluiten we om snel te verplaatsen richting Frankrijk. Het weer ziet er daar wat stabieler uit en er schijnt in het zuiden van Spanje waanzinnig veel regen te worden verwacht. Inmiddels zijn we er wel een beetje klaar mee en is voor het eerst overwinteren voor ons qua weer en zon enorm tegengevallen. Voor de rest vermaken wij ons prima, maar elke keer nat worden als je de deur uitgaat en ook met Joep in de camper is het voor Miriam steeds wel extra schoonhouden van de camper. We willen geen natte hond ruiken en geen zandbed in de camper. Mir slaagt er prima in allemaal, maar die is het inmiddels ook zat om veel in de camper te zitten in plaats van lekker buiten zitten en wat te kunnen doen met mooi weer.

Daarom gisterochtend op tijd vertrokken en zijn we binnendoor vanuit de laatste camping in Portugal maar richting de snelweg gegaan om snel veel kilometers te kunnen maken. Het weer is onderweg erg slecht en weinig zicht door de mist en regen. Cruisecontrol erop en gaan met die banaan. Onderweg zien we best nog wel mooie natuur, maar we stoppen eigenlijk alleen maar om te tanken en Joep even uit te laten.

We besluiten ook om tot maximaal 14.00 uur te rijden en dan te kijken naar een camperplaats. We komen uiteindelijk aan in een klein dorpje, Morille genaamd. Het lijkt wel een spookstadje/dorp waar heel veel huizen onbewoond lijken en als we binnenkomen rijden lijkt het wel of we een western-movie binnen komen rijden. Dubieuze figuren met een minstens zo mysterieus verleden lopen hier rond. Vrouwen zien we hier helemaal niet en er is voor de rest niets te doen. Wij zijn de buitenstaanders hier en zo worden we ook bekeken.

Eerst gaan we de camperplaats via Park4Night maar eens zoeken die Miriam gevonden heeft onderweg. Het vinden van de plek was nog wel een dingetje, aangezien je niet verwacht dat de camperplaats is gesitueerd in een afgesloten stukje gras tussen de huizen en naast een weilandje (formaat tuin 50×25 meter). Een stalen hek sluit het weiland…uuuh camperplaats af en je moet een code van het sleutelkluisje (type thuiszorg-kluisje) opvragen bij de eigenaar zodat je het terrein op kan.

De camperplaats zou geschikt zijn voor 6 campers, maar met passen en meten mag je al blij zijn met 4 campers. We openen het hek en rijden het terrein op. We zetten de camper neer op een plek zodat er eventueel ook nog andere campers bij kunnen staan op deze kant en installeren ons. Deze camperplaats kreeg 5 sterren op Park4 Night, maar wij vragen ons af of die reviews wel zuiver zijn. Het ziet er niet uit! In een elektrahaspel hangen allerlei stekkers ergens in, het toilet- en douchegebouw heeft een afmeting van 1,25 x 1,25 mtr en in de douchecabine staat een wc pot en hangt eenwastafeltje. Alleen koud water te verkrijgen. Ook de afwasplaats die vermeld was als service op deze plek, was onwerkbaar om aan te werken. Op het veld lagen allemaal hondedrollen van de hond van de eigenaar en waarschijnlijk de gasten die eerder waren geweest. Maar goed; de eigenaar was een erg vriendelijke jonge man die aangaf dat hij alles nog moest verbeteren. Er staat inderdaad een nieuw sanitairgebouwtje, wat net geschilderd is. Hoopgevend voor de toekomst. Via Park4Night verwacht je regelmatig dat je op een plek komt zonder faciliteiten. Maar als ze vermelden dat alles aanwezig is, dan verwacht je wel dat het er is en het functioneert. Wel een heerlijke rustige nacht gehad met nog een andere franse camper naast ons. We wilden nog even een praatje met ze maken, maar ze spreken alleen maar frans. En wij niet, dus heel kort praatje was dat.

Na het installeren maken we een langere wandeling met Joep door het dorp. Dit dorp heeft iets met kunstenaars want overal staan kunstwerken in het bijna lege dorp. We wilden nog ergens wat gaan drinken, maar om in Western termen te spreken; De Saloon aldaar was niet uitnodigend om binnenOok ligt er buiten het dorp een Cemetary of Art. Op dit terrein is het 1 grote expositie van verschillende kunstwerken. Maar zoals het echte cultuurbarbaren betaamt, kon het ons niet bekoren en waren we zo weer weg daar.

De hele nacht regen op ons dak gehad en ook de volgende ochtend bleef het maar regenen en we vroegen ons af of we wel weg konden komen. De franse buren kwamen net voor ons met heel veel moeite weg van de plek, maar deze stonden dan ook in een rechtere lijn van de poort en konden daardoor voldoende vaart maken om de boel rollende te houden. Wij dus niet! Wat een ellende! We kwamen niet weg en we willen ook niet het hele grasveld vernielen, dus voorzichtig in zijn 2e versnelling optrekken en kijken of we de bocht konden maken. Dat ging niet. Kon niet verder, maar wel stukje achteruit laten zakken en opnieuw proberen. Na een paar keer niet lukken, zei ik tegen Miriam dat ik helemaal naar achteren zou rijden, om meer tijd te krijgen om vaart te maken om zodoende bij het hek te komen waar weer de bestrating begon en dus meer grip. Lukte niet. Toen maar de eigenaar gebeld dat hij ons eruit moest trekken met een tractor of zo. Hij zou eraan komen, maar duurde wel een kwartiertje. Nou, dan weet je het wel met die Spanjaarden….. nog 1x proberen en dan met iets meer risico een aanloopje nemen en goed mikken om door de smalle poort te rollen. Met een hoop geblubber, gespetter en geglij kom ik door de poort. Met als resultaat dat de camper er vreselijk vies uitziet en zijn grasveld niet meer geschikt is om welke bal dan ook rollend te houden.

Onderweg vanmorgen weer via de snelweg richting Salamanca, Vallodolid en Burgos voorbij geraasd. Bij een tankstation volgetankt en de camper met hogedruk zo goed mogelijk afgespoeld. Deze krijg je echter niet meer schoon met alleen hogedrukreiniger. Deze moet echt onder handen worden genomen na al dat slechte weer en modderpartijen. Sowieso moeten we met de camper weer terug naar de dealer. Gedurende de afgelopen weken zijn we wel tegen een aantal garantiezaken aangelopen, waar we er vanuit gaan dat deze opgelost worden. We hebben gewoon pech met allerlei kleine euvels die wel ervoor zorgen dat we soms wel balen. Naast de eerder genoemde perikelen met de verwarming/boiler en het slot van het serviceluik, komen er toch wel weer een paar euvels naar voren. Nu is de keukenkraan weer kapot. Er zit geen waterdruk meer op, terwijl de andere kranen het wel gewoon doen en ook de waterpomp in werking zetten. Ook kon het grote dakluik kon vanmorgen niet goed dicht en kwamen we pas achter tijdens het rijden op de snelweg. Er zat speling op de spanlijnen van het dakluik en daarom iets open, terwijl we zeker wisten dat we het luik goed hadden gesloten. Ook iets raars met de USB aansluiting boven de zithoek. Weken lang doen we er dagelijks de oplaadkabel voor onze telefoons erin en uit zonder problemen, maar vanmorgen was met geen mogelijkheid de stekker er weer uit te krijgen. Bang om de aansluiting te slopen, durven we niet verder te gaan met trekken. Het USB binnenwerkje is ook losgekomen, dus zit nu speling op. Zo zijn er nog een paar kleine dingen die ongemakkelijk zijn, maar goed op te lossen door de dealer. Alleen we balen wel dat er zoveel kleine dingetjes zijn. Met onze 2 eerdere campers hebben we nog geen fractie meegemaakt van wat we nu aan gedoe hebben met deze camper. We gaan wel zien hoe het opgelost wordt na onze vakantie bij onze dealer. We hebben er alle vertrouwen in.

Maar even voor alle duidelijkheid; het rijgedeelte van de camper is echt super en ook het leven in de camper qua indeling, ruimte en comfort is de camper top! We zijn er superblij mee voor de rest, maar alles moet het wel doen dan.

Na vandaag ook weer een aardig stukje te hebben gereden besluiten we om de snelweg af te gaan nu de natuur rondom Burgos opeens mooier blijkt te zijn dan dat we vandaag voor de rest hebben gezien. Man, dat stuk Salamanca richting Burgos is niet echt het walhalla om de vakantie door te brengen. Langs de snelweg en autoweg zoveel troep, bouwafval, ruines van oude bedrijfspanden en tankstations wat ze gewoon laten wegrotten. Het ziet er niet uit. Armoedige huizen en spookdorpjes ook hier. Maar nu na Burgos ziet het er al wat mooier uit.

We vinden weer een Park4Night plek in het dorpje Pancorbo. Een gratis plek aan de rand van het dorp op een verhard parkeerplaatsje met mooi uitzicht. Er staat nog een andere camper en we besluiten om hier de nacht door te brengen. We staan los, zonder faciliteiten zoals water, stroom en toiletafvoer. Ging vorige week prima, dus we kiezen er nu voor om hier te blijven. Miriam gaat met Joep een rondje lopen door het dorp om te kijken of er wat te doen is.

Ik blijf in de camper om het blog te schrijven en eventueel ook naar dorp te lopen als het de moeite waard is om ergens te laven en hapje te doen. Maar ondanks dat het een mooi dorpje is, is er niks te doen. De regen slaat weer op het dak en de storm giert om onze camper heen. Geen dakluik open vannacht zeggen we, maar eerlijk gezegd is het qua temperatuur ook erg fris met 7 graden hier.

We merken dat we dit weer echt zat zijn en gaan morgen Frankrijk in via de westkant bij Bayonne-Bordeaux. De komende dagen zien daar er beter uit dan hier in Spanje. Als we weer in hondenweer terecht komen, dan gaan we mogelijk eerder terug naar Nederland om dan later in voorjaar maar weer wat langer weg te gaan. Want overwinteren anno 2025 was de beroerdste in minstens 20 jaar zeggen ze hier. Hebben wij weer! We verdrinken in ons verdriet en schenken maar een biertje in en een hapje erbij.