23-25 Oktober 2020: Herfst in Drenthe

Dit weekend is het eerste weekend dat we nagenoeg geen werkzaamheden meer hebben in ons huisje in Schoonoord. We verheugen ons er enorm op om weer een paar dagen te gaan wandelen en heerlijk te slapen in ons kleine, knusse bedje. Vrijdagmiddag na het werk vertrekken we direct naar Drenthe. Het feit dat we steeds minder hoeven mee te nemen en in te pakken, geeft ons een fijn gevoel van dat het huisje echt van ons is en dat alles daar kan blijven en dat het allemaal op dezelfde plek ligt, als waar je het achtergelaten hebt.

Toen ik de auto in ging laden, viel het toch weer tegen wat er meeging in de kleine bagageruimte van onze auto. We hadden een serieuze luchtontvochtiger gekocht en deze was wat groter dan verwacht toen hij deze week bij ons binnenkwam. De reden waarom we deze hadden gekocht heeft te maken met het feit dat het nu met de natte weken en maanden die op komst zijn, het chalet een hoger vochtigheidsgraad heeft en dat op fora geadviseerd wordt om dit soort goede apparaten te kopen om de duurzaamheid van het chalet te verlengen. De machine zou fluisterstil zijn en dat sprak ons daarnaast ook nog eens goed aan! Na het uitpakken en proefdraaien bij ons thuis in Lelystad bleek dat het begrip “fluisterstil” nogal subjectief is gedefinieerd….wat een herrie! Dit ga je voor je lol niet in de woonkamer zetten van het 44 m2 tellende chaletje. Het doet wel wat ie moet doen; binnen een uurtje heeft hij onze woonkamer in Lelystad naar de perfecte luchtvochtigheid gebracht. We besluiten hem dus toch mee te nemen naar Schoonoord, inclusief nog wat andere zaken en kleding.

Na aankomst in Schoonoord hebben we de ontvochtiger aangezet en in de nacht nog een paar uurtjes. Het geluid blijkt enorm mee te vallen nadat het eerste vocht was verdreven. De machine werd rustiger en stiller. Het resultaat qua klimaat was echter heel goed te noemen. Het voelt werkelijk prettiger in huis en het is ook nog beter voor het huis. We houden hem dus hier.

Wat ook nog mee moet was een nieuw tafeltje waar de TV op moest staan in Drenthe. De optimale “kijkbeleving” hebben we nog niet kunnen realiseren en dus moest er nog een klein tafeltje komen om de tv anders neer te kunnen zetten. Prima, nemen we mee!

Onderweg naar Schoonoord valt op dat onze Joep ook zijn rust heeft gevonden in de auto en rustig gaat liggen de hele reis. Totdat we bij de afslag Emmen / Drachten van de Hunebed Highway (N34) richting Schoonoord gaan en door de bossen rijden. Dan is de kleine niet te houden en weet hij dat hij weer “thuis” is. Want dat is ie hier…thuis! Ongelofelijk hoe snel bij binnenkomst hij in zijn mand op of zijn kleed de rust vindt en zijn staart als ventilator dient….kwispelen tot het slapen gaan. Geweldig. Miriam doet bij aankomst meteen een wandeling met Joep, als ik voor het eten zorg. We hebben van de traiteur L’ Appetit uit de Kempenaar onze favoriete maaltijd meegenomen, namelijk hun spare-ribs, verse groenten en ovenaardappelen. Moet een 30 minuten in de oven en heerlijke maaltijd!

We balen wel van het feit dat ik, Martin, de komende weken geen lange wandelingen mag maken wegens knieproblemen. Afgelopen week naar de ortopedisch specialist geweest om daar eens goed naar te laten kijken. De afgelopen 18 jaar heb ik zonder kruisbanden en meniscus moeten doen in mijn rechterknie. En deze werd vorige week uit het niets ineens zeer pijnlijk en vocht in de knie. Nu zijn mijn laatste jaren dat wij Joep hebben en dus veel meer bewegen, constant met voetproblemen geweest. Hielspoor, Peesplaatontsteking, steunzolen en nu weer dit. Het bewijs dat veel bewegen ongezond is, is hiermee voor mij wel bewezen. Een auto van 20 jaar met weinig kilometers koop je eerder dan dezelfde auto met heel veel kilometers. Dat ik heel beroerde voeten had, dat wist ik wel. Hoge wreef, holle voet, brede voet, maakt dat alle pezen en spieren in mijn rechtervoet zo snaarstrak staan, dat ik anders ben gaan lopen en hierdoor weer andere problemen aan de orde zijn; knie en heup. Het blijkt dat ik in de knie zeer waarschijnlijk een fikse ontsteking heb en dat deze met medicijnen bestreden moet worden. Ook nog eens medicijnen waarbij alcohol uit den boze is. Jammer, aangezien dit weekend we visite kregen in Drenthe van onze buurtjes en wij een gezamenlijke hobby hebben, namelijk lekker eten en drinken. Het is niet anders. Hopelijk is het alleen een ontsteking en hoeft er geen kunstknie in binnenkort.

Voor Miriam betekent dit dat zij de wandelingen met Joep voor haar rekening neemt de komende weekenden in het prachtige Drenthe. Nu is het wel zo, dat zij het heerlijk vind om te lopen met Joep in deze omgeving. De afgelopen weken had ze al mooie foto’s gemaakt, maar ook dit weekend heeft ze weer hele fraaie herfstplaatjes geschoten. Wat kan ze dat goed!

Zaterdagochtend werden we superlekker wakker en ben ik na het ontbijt de boodschappen gaan doen in het dorp. Leuk om overal al herkend te worden en een praatje te maken met de slager, bakker en in de supermarkt. Lekkere dingen in huis gehaald en na de middag kwamen onze buurtjes met Kobus, het broertje van Joep, langs om ons nieuwe chalet te bekijken en gezellig de dag samen door te brengen. De dames gingen lange wandelingen maken met de hondjes en de mannen deden met name digitale werkzaamheden mbt de wifi, tv en hebben samen nog zeer technische klusjes gedaan, voordat we begonnen te laven en sport te kijken. In de avond nog samen een pizza gehaald bij de plaatselijke pizzeria, voordat ze de reis huiswaarts maakten. Was weer topdag, ook met de broertjes in huis.

Broers onder elkaar praten met mekaar…

Zondagochtend zijn we echt in alle rust met onze dag begonnen. We waren ondanks de wintertijd zo achterlijk vroeg wakker, dat we om 7 uur al aan de koffie zaten. Dit zal een dag worden met een totale lege activiteitenagenda. De regen slaat tegen de ramen, kacheltje aan, boekje erbij en hele dag niks doen. De eerste dag dat we niets op de planning hebben staan. Miriam heeft nog wat finetuning gedaan rondom de TV hoek. Ik heb nog wat kabeltjes besteld om de bluetooth boxen te kunnen aansluiten op de TV, zodat het geluid van de Sony Bravia wat beter de kamer ingaat. Miriam vult de dag met wandelingen, woonprogramma’s kijken en roept minstens 16x per dag dat ze zo blij is dat we deze stap gemaakt hebben in het Drenthe-land te vestigen. Fietsen is nog niet gebeurd hier door alle werkzaamheden, maar dat willen we ook nog wel doen binnenkort. De fietsen zijn opgeladen in de schuur en klaar om te gaan. Maar vandaag blijven we binnen.

Morgen komt er een installatiebedrijf om onze CV-combi ketel onderhoud te geven en ook een tuinman om onze tuin te voorzien van een hekwerk en loopdeur, zodat Joep ook buiten kan snuffelen en niet weg kan lopen. De CV ketel is al 5 jaar niet aantoonbaar in onderhoud geweest en ook de verkopers waren erg vaag over de historie van het onderhoud, dus we willen het gewoon goed voor elkaar hebben. Ook moet er bestrating een beetje aangepast worden om ook met mijn motor makkelijk en veilig in de tuin van het chalet te komen. Dit zijn dan nog de laatste zaken die we nog te regelen hebben. De beplanting van de tuin wil Miriam zelf doen in het voorjaar. Ze heeft het alweer helemaal in haar hoofd zitten, dus ik bemoei me er maar niet mee. Als mijn motor maar goed plekje krijgt, ben ik al blij.

Aanstaande dinsdag komt er weer een persconferentie rondom Corona. We zijn ervan overtuigd dat het mogelijk weer een lock-down komt en dus ook, na de horecazaken, ook de contactberoepen weer de deur moeten sluiten. Het kan dus zijn dat we dan voor een aantal weken ons bivak opslaan hier. Op het park hoef je niemand te zien, is er geen massa mensen op de straat en in de winkels en is het bijna in quarantine gaan. Hopelijk komt het niet zover, maar gezien het gedrag van vele landgenoten die schijt hebben aan Corona, houden we er rekening mee dat we wat langer in Drenthe verblijven. Voor mijn werk maakt het niet uit waar ik zit en aangezien mijn opdrachtgever in Drenthe zit, is de reisafstand dan ook minder. We zullen het zien allemaal dinsdag……

30 juni t/m 4 juli 2018: Natuurcampings Raayerhof te Swalmen en Cokse Heide te Afferden

Aangezien we pas zondag 1 juli terecht kunnen op een favoriete camping van ons; de Cokse Heide in Afferden, moesten we dus een ingelaste overnachting doen ergens onderweg. De 2e nacht op Park La Clusure hadden we afgezegd, dus even op zoek naar een alternatief. Na 1,5 uur rijden hadden we onder de rook van Roermond een mooie natuurcamping gevonden in Swalmen bij Raayerhof, een boerencamping die prachtig gelegen was rondom een watertje en een singel met daaromheen weilanden met paarden. De dame die de camping runde was een zeer lieve dame, die nogal van een praatje hield. Wij hadden haast omdat de camper vol lag met boodschappen die snel de koelkast in moesten, aangezien met stilstaande camper geen stroom wordt voorzien aan koelkast. De temperatuur was ongeveer 29 graden, dus wij wilden graag in relaxmodus op deze camping. Daar dacht de dame even anders over. Vooral toen we vroegen of er een evenement naast de camping was gepland. We zagen namelijk een enorme feesttent met veel horeca tappunten en ander indrukwekkende decors. Hadden we het maar niet gevraagd….De dame wilde eerlijk zijn en aangeven dat er vanavond een festival was met goede live bands, maar dat er mogelijk enige vorm van bovengemiddelde decibellen op ons af zouden kunnen komen. We kregen telefoonnummers van gemeente ambtenaren om te klagen, procedures aan te vechten, etc. Want zij is al jaren bezig omwille van haar campinggasten het festival te laten verplaatsen. Onze pijnboompitten in de camper waren inmiddels ontkiemt en konden we de bladeren al weer vanaf halen, toen de dame uitgesproken was, de biefstuk was beef jerky geworden, en de melk volle boter…..ik was er klaar mee. Deze plek was alleen maar even om een nachtje te staan en eigenlijk vonden we het wel jammer dat we de volgende dag weer weggingen. Is een plek om terug te komen. Na het plaatsen van de camper nog even op de fiets wat boodschappen doen, terwijl Miriam rondom de camper alles gezellig maakt. Heerlijk avondje gehad, maar het licht ging redelijk snel uit en op tijd naar bed.

De volgende ochtend vlug alles inpakken en op pad richting Afferden, naar de Staatsbosbeheer camping De Cokse Heide. Hier waren we al een paar keer geweest en het is echt een plek voor ons. Midden in de bossen, plekken met privacy en veel diergeluiden in de natuur. Het is geweldig om hier in de ochtend de vogels te horen ontwaken. Ook hoor je soms onder of rondom je camper wat geritsel en denken we dat het een zwijntje of egel kan zijn. Voordat we ons kunnen nestelen vanaf 12.00 uur, moeten we eerst nog even ruimschoots boodschappen doen, want onze buren komen gezellig met hun dochter en schoonzoon een dagje kampeerbeleving meemaken met ons. Met dit prachtige weer lekker met elkaar borrelen en gezamenlijk heerlijk eten onder de boom die ons allen schaduw geeft. Hoe idyllisch allemaal..!

De middag en avond was supergezellig, maar met 6 man op een camping-gourmet plaat bakken is hetzelfde als op een plaat ijs een ei bakken…duurt even!! Enorm gelachen met elkaar en gewoon super dat ze vanuit Lelystad even op en neer knallen naar Afferden voor een portie gezelligheid!

PHOTO-2018-07-04-21-57-56

Nadat ze weg waren nog “even” de afwas doen en samen een afzakkertje genomen. We hebben doorgesproken waar we maandag zouden gaan fietsen met onze e-bikes. In Frankrijk lagen onze tongen op de grond toen we tegen de bergen aan moesten klimmen. Hier is alles vlak en goed te doen. We hebben er echt zin in. We maken een rit van ongeveer 30 kilometer op de GPS door de navigatie opdracht te geven om een lus te maken van circa 30 kilometer. De volgende ochtend na het ontbijt en tegen het einde van de ochtend alles in de fiets geladen wat mee moest; Joep, water, eten, poepzakjes, rugzak, mueslireepjes en een goed humeur. De rit was niet echt heel boeiend, aangezien we veel langs de doorgaande wegen rijden, in plaats van door de natuur. Maar we kwamen toch langs het bezoekerscentrum van Nationaal Park De Maasduinen en besloten daar even een koffie te scoren. Prachtige plek, waar je je waant in het buitenland. Het restaurant zweeft boven het water en je kijkt uit over het park met al het water.

Park de Maasduinen is echt een aanrader voor een ieder die er nog niet geweest is. Wat een prachtige natuur daar. We fietsen na de koffie nog door het park en via boerenweggetjes komen we weer terug bij de camping. Moe maar voldoen drinken we een koel biertje en doen onze schoenen en kleding uit om weer in camping-outfit de avond aan te vangen. Erg relaxte dag gehad samen en lekker gegeten op de gourmet plaat met ons tweeen. Dat ging een stuk beter als gisteren.

Dinsdagochtend eigenlijk hetzelfde ritueel als de maandag; lekker wakker worden en in de ochtend lezen, koffie, ontbijtje en rustig douchen en omkleden. Er is bijna niemand op de camping, dus het is muisstil. We gaan het qua fietsen wel even anders doen. Miriam download een app  die allerlei routes via fietsknooppunten maakt of zelf kunt maken. We schrijven de knooppunten op en gaan op pad. Het was een prachtige rit zoals we die graag doen, destijds ook met scooter, door de natuur, slingerweggetjes, akkers, mooie boerderijtjes, kleine dorpjes, waterpartijen, bossen en hopelijk ergens nog een gezellig plekje om te laven….Dat was het enige dat we niet tegenkwamen, een laafplek. Jammer.

En nog een collage met foto’s van de omgeving hier:

We maakten vanmorgen echter wel een fout door de beide accu’s van de e-bikes niet op te laden, omdat we dachten dat ze vol genoeg waren voor deze rit van 42 kilometer. Bij Miriam lukte dat prima, maar bij mijn fiets ging de accu ineens van 4-5 streepjes lading terug naar nog maar 1 streepje. Aangezien we ook nog boodschappen moesten doen, waren we iets van de route afgeweken om een supermarkt te bezoeken. Net vlak voor de supermarkt was de accu leeg van mijn fiets, dus moest ik zonder ondersteuning nog 8 kilometer fietsen met volle fietstassen. Dat was even andere koek moet ik zeggen. De e-bike zonder ondersteuning fietst niet fijn, of je moet in de 2e of 3e versnelling fietsen. Maar ja, dan moeten die korte kromme pootjes van mij enorm gaan draaien. Naast dat het er niet uitziet, is het ook nog eens enorm vermoeiend. Miriam bood heel lief aan om even de fietsen te ruilen, maar als ridderlijk type dat ik ben, weigerde ik dat natuurlijk…soms haat ik die mannelijke principes van me…..

Dat de sfeer er niet beter op werd, toen Mir ook nog dacht kortere route te weten en die het dus niet was, moge duidelijk zijn. Maar na aankomst op de camping was het leed al weer snel geleden en hebben we nog een fijne dag gehad bij de camper.

Vandaag, woensdag 4 juli, hebben we niet gefietst. Mijn derriere voelt alsof ik door King Kong van achteren ben genomen en ik moet er niet aan denken om op een zadel te zitten. Het weer voelt heel klammig en in de loop van de ochtend besluiten we om een lekkere wandeling met Joep te gaan doen en de fietsen niet te gebruiken. De afgelopen dagen waren warm, maar waren goed te doen. Maar vandaag voelt het of je onder een elektrische deken leeft. Onbehaaglijk en drukkend. Het is sowieso weer typisch ons dat wij na 20 jaar fietsloos te zijn geweest, op de warmste dagen van het jaar, meteen met ritjes van 30-40 kilometer te beginnen. Enthousiasme eist zijn tol.

Maar goed; wij aan de wandel met Joep door het prachtige bosgebied rondom onze camping. We lopen lekker en Joep is helemaal in zijn nopjes. We genieten echt van dit kleine kereltje en lachen ons rot om zijn capriolen. Dit teckeltje heeft ons leven zo in positieve zin op zijn kop gezet. Los van alle gekochte attributen, speeltjes, mandjes, inentingen, voedselpakketten, fietsmanden, GPS tracker, verzekeringen, kettingen, dekentjes, tuigjes, en alles wat ik nog vergeten ben, is het geen kostenpost, maar verrijking van ons leven. Mooi om te zien hoe die kleine haarbal zo op Miriam is gefocust. Prachtig om te zien. Ook in deze vakantie heeft ie geen problemen veroorzaakt en is hij superlief geweest tijdens het rijden en op de camping. Joep is een topper! Moest ik even kwijt….

Maar onderweg de wandeling zie ik opeens Miriam haar pupillen vergroten, standje paniek en schichtig kijkend. Ik vraag haar wat er is, maar ze moet enorm naar het toilet…..wat er in de wijde omtrek niet is. Ik zeg; ophouden en doorlopen! Ik zag aan haar loopje dat dat niet ging lukken en voordat ik het wist, zat ze hurkend en met dezelfde blik in haar ogen als Joep (“zit niet naar me te kijken als ik zit te bouten…”). Zoals Miriam altijd alles goed voorbereidt voor Joep qua spulletjes, had ze papier bij haar, natte doekjes en zakjes  om alles in op te bergen en weg te gooien als we weer thuis waren. Behalve die dampende bolus…die mag door de natuur worden geelimineerd! Mijn vrouw is gewoon een ordinaire wildpoeper!! Ik zou het niet kunnen, maar Miriam kwam erg gelukkig uit de bossen. Heerlijk de wandeling afgemaakt en bij thuiskomst de rest van de middag lekker voor de camper gezeten en de laatste avond hier op de grillplaat gekookt. Morgen weer op pad naar onze laatste bestemming deze vakantie: De Vlagberg in St Anthonis. Onze echte favoriete plek tot nu toe! Daar blijven we nog tot zondagochtend. Met dit weer en het buitenleven alsof we in Spanje of Italie zitten, blijven we zo lang mogelijk weg.

Mart en Mir 2018