We zijn gisteren weer onderweg gegaan met de camper. Na 10 dagen, soort van gedwongen, te hebben gestaan op de camperplaats Almada D’ Oura Club in Odeleite. Joep zijn herstel moest voldoende zijn om niet meer naar de dierenarts te hoeven voor controles, voordat wij verder konden reizen. Vooral de grote wond en de kneuzingen van zijn ribben waren de aandachtsvelden van de ontzettend lieve mensen van de dierenkliniek Vilavet in Vila Real Sao Antonio. Dokter Mariana Sousa heeft ons ook zo goed uitgelegd wat ze heeft gedaan en vooral gerustgesteld. Ondanks dat ze zelf ook aangaf dat de andere hond Joep goed te pakken had genomen, bleef ze overtuigd dat een week rust, medicatie en korte wandelingen hem voldoende zou laten herstellen. De nekspier en ader in de nek waren beschadigd en een behoorlijk aantal bijtwonden op zijn lijf en nek, zorgden ervoor dat Joep overal pijn had. De angst en de pijn zat er zo bij Joep in, dat wandelen sowieso niet bij hem opkwam om voor te stellen. Direct aan de overkant van onze camper, huisvest de boosdoener die hem aangevallen heeft. Deze laat zijn agressieve geblaf vele malen per dag horen als er iemand of iets langsloopt en als we dit zien en horen, gaat bij ons alle drie de hartslag omhoog. We lopen dan ook direct de andere kant op als we gaan wandelen zodat we hem niet hoeven te passeren. Maar goed, afgelopen maandag zijn de hechtingen verwijderd en waren ook al zijn bloeduitstortingen weer wat meer verdwenen. We mogen weg van de dierenarts.

De volgende ochtend zijn we vertrokken van de camperplaats zonder om alle mensen op de camperplaats gedag te kunnen zeggen. Dat was wel jammer. Maar iedereen was in het kader van de kerstinkopen doen al vroeg vertrokken met auto’s, motoren, quads en campers. Ook de eigenaar van de bouvier was vertrokken. Nu hadden we met hem niet zoveel meer van doen, omdat we de verzekeringstechnische zaken al onderling geregeld hadden. De man had al een aantal keren aangegeven dat hij graag contant en direct de schade te willen betalen, maar hier wilden wij niet aan meewerken. Dat was onze gedachte omdat we niet weten of en wat mogelijk nog de vervolgschade zou kunnen zijn. Miriam haar voortanden zaten los (die nu weer wat vaster lijken) en we weten niet of de beschadigde elleboog van Joep nog weer gaat opspelen. De dierenarts had aangegeven dat daar blijvende schade is opgelopen. Zeker als Joep blijft springen en gek doen, maar vooral ook als hij wat ouder gaat worden, gaat die elleboog tot problemen leiden. Onze verzekeringsmaatschappij, adviseerde ook aan ons om alles door hun af te laten handelen en niet onderling te “handje klappen”. Hun ervaring leert dat er vaak bij dit soort incidenten altijd achteraf nog kosten kunnen komen. Bijvoorbeeld medische kosten, eventueel angsttherapie voor Joep, immateriële- en letselschade door het feit dat Joep en wij trauma moeten verwerken. Zover zal het denk ik niet komen, aangezien het wel weer goed gaat met ons. We hebben tot slot nog een wandeling gemaakt met Joep langs de plek waar hij aangevallen was (die kant wilde hij de hele week niet oplopen), maar daar had de kleine man ogenschijnlijk geen last meer van, want hij liep er gewoon langs te snuffelen en liep nog lekker rondje mee. Wij ook blij, want dat was fijn om te vernemen, maar ook een mooie natuuromgeving om te lopen.

Tot zover deze aflevering van Vinger aan de Pols, WakuWaku en De Rijdende Rechter! Laten we nu gewoon weer doorgaan met het genieten van deze reis en weer mooie herinneringen maken. Wij dus gisteren halverwege de ochtend op pad dieper de Algarve in, richting Silves regio. Maar eerst onderweg nog even boodschappen doen voor de kerstdagen. De komende dagen hebben we een aantal nachten geboekt op 2 camperplaatsen voordat we naar Quinta Odelouca gaan in Sao Marco de Serra.

We rijden weg met regen en besluiten om toch de snelweg te pakken richting Faro en Albufeira. Daar hebben we niks te zoeken gezien de waanzinnige drukte aldaar, die we horen van andere camperaars. We doen boodschappen in Loulé bij de Lidl en gaan vervolgens verder richting Silves, waar we de komende dagen met kerst gaan verblijven bij Campisto ao Sol in Algoz. Hoe meer we die kant op rijden, des te beter het weer wordt. Vertrokken met regen en aankomen in de zon. Lekker!!

Als we aankomen op de plek willen we inchecken en raken aan de praat met nog andere camperaars Uut Twente. Schept een band! Zij zijn de drukte aan de kust zo zat, in combinatie van het gedrag van camperaars aldaar, dat zij de binnenlanden in willen gaan. Dan maar geen zee in de buurt. Het is toch wat, dat hufterig gedrag van andere mensen maakt dat je ervoor kiest om iets te verlaten wat je mooi vindt. Elkaar aanspreken doen of durven we met elkaar ook al niet meer, dus de grootbekken pakken de ruimte die ze pakken en komen er mee weg. We horen regelmatig veel van dit soort ervaringen en dat maakt dat wij er al niet eens meer heen willen. De paar dagen aan de kust staan in Fuengirola, toen we familie bezochten, waren enorm meegevallen om aan de boulevard te staan op een parkeerplaats. Maar voor ons liever de binnenlanden.

Na het inchecken even samen met de eigenaresse Fajma, een Nederlandse dame de belangrijke informatie over hoe, wat en waar je wat kan vinden op de camperplaats. Een erg leuke jongedame, die bezig is om de camperplaats verder te verfijnen en verfraaien met de middelen die ze ter beschikking heeft. Wij stellen onze camper op de uitgekozen plek en pakken onze meubels uit de garage en gaan even een bakkie samen doen in de zon. Joep heeft het meteen naar zijn zin en we raken aan de praat met Marcel en Joyce die een paar plekken van ons vandaag staan met hun camper. Ook uut Twente.

Zij reizen in een mega Concorde camper, waar in de garage van hun camper een Smart for Two auto staat. Waanzinnig gaaf om te zien. We raken aan de praat en al pratende komen we erachter dat we veel gemeen hebben in de afwegingen die je maakt als je met de camper reist. Ook wij hebben deze reis weer veel gesproken over een aanvullend vervoersmiddel om bij je te hebben. Het blijft wikken en wegen. We hebben onze vouwfietsen bij ons, maar hebben deze maar 2 a 3 gebruikt in de ruim 2 maanden dat we weg zijn. Doordat we vaak ver van de bewoonde wereld verblijven met de camper, pak je de fiets niet om even boodschappen te doen en door de bergen te trappen.

Dan de optie om een motorscooter mee te nemen achterop de camper of in de garage van de camper. Ook een optie, maar niet een handige zolang Joep nog leeft. En waar wij gaan, daar gaat Joep! Dan hebben we nog serieus gekeken naar een aanhanger achter de camper en daarop een klein autootje, zeg maar een Peugeot 108 of zo. Die optie leek de meest interessante voor een reis zoals deze. Je zet je camper op een plek waar je dan een paar weken blijft en vandaar uit ga je met autootje lekker toeren en kun je makkelijk en snel je boodschappen doen. Maar ja…dan moet ik mijn E-rijbewijs nog gaan halen, aanvullend op mijn in bezit zijnde A, B en C1-rijbewijs. En dan nog eens de stress als je jezelf klem rijdt in een dorp en je moet achteruit een bocht om met weinig ruimte om je heen. Tja…hmmm…ook niet ideaal.

Dan komt de optie om zelf maar een soortgelijke Concorde kopen met garage voor auto aan bod. We hadden al meteen een paar camper-koopsites bekeken om een beeld te krijgen. Dan inderdaad goed plannen om via grotere wegen op ruime campings te komen en vandaar uit met auto de regio verkennen? Maar vanmiddag horen we van de eigenaren van de Concorde wat de wegenbelasting is voor hun camper en welke onderhoud- en gebruikskosten die camper heeft. Wat kun je dan toch weer blij zijn dat je je eigen camper hebt en je fietsen bij je…Kortom; we houden het bij wat we hebben voorlopig.

Dus hierover gezellig zitten kletsen met Marcel en Joyce en topmiddag gehad samen. Aan het einde van de middag lopen we nog een rondje met Joep rondom de camperplaats en koelt het enorm af. Lekker naar binnen en de gordijnen dicht om weer lekker te cocoonen binnen. Na al deze dagen onderweg, vinden wij de avonden ook erg lekker in de camper.

Vandaag is het de dag voor kerst. Wij hebben de boodschappen binnen en hoeven de deur niet meer uit. We realiseren ons dat iedereen in Nederland nu aan het stressen is om de boodschappen binnen te hebben en de voorbereidingen voor het kerstdiner. Wij houden het klein dit jaar. Miriam kan toveren in de keuken van de camper en maakt nu al 65 dagen heerlijk eten in deze kombuis en dus niets te klagen. Het enige dat we nog niet gedaan hebben is buiten op de BBQ gekookt, maar met het mooie weer nu hier, zou dat binnenkort ook zo maar eens kunnen gebeuren.

Wij willen iedereen in Nederland of waar dan ook die dit leest, hele fijne kerstdagen wensen met hun dierbaren en een gezellig, gelukkig, maar vooral gezond 2026! Wij hebben er in ieder geval weer zin in!

Nu ga ik weer buiten zitten in de korte broek en een boek lezen. Meer zal het niet worden vandaag op een paar wandelingen na en een beetje laven.