Zoals de kop van dit blogbericht al doet vermoeden kwamen onze verwachtingen die we vooraf hadden van de Finca Tranquila niet helemaal uit en zijn we vanmorgen vertrokken.
Onze hoop en verwachtingen die we hadden was dat we mogelijk op een plek zouden komen waar we wat langer zouden willen blijven en waar je ook met Joep lekker weg van kan lopen de natuur in. Wel, dit kwam dus totaal niet uit. Toen we eergisteren aankwamen reden we een woonwijk in met allemaal huizen die in quadranten waren ingedeeld met kruislingse straten. Daar zaten wij dus midden in en het barstte daar van de honden die dag en nacht aan het blaffen waren. Toen we binnenkwamen kregen we tevens wat huisregels mee waaraan we ons moesten houden. Geen probleem, want regels moeten er zijn, maar uiteindelijk kwam het er voor ons op neer dat we Joep het liefst op moesten pakken en op de arm buiten de poort pas op de grond mochten zetten als we hem uit gingen laten. Zowel blaffen werd niet op prijs gesteld en eveneens kleine plasjes onderweg naar de poort was ook niet wenselijk. Wel liepen er katten rond op het terrein en onze buren, op hun laatste benen lopend in een huwelijk dat zijn langste tijd had gehad, hadden ook 2 katten bij hun. De hartelijkheid kwam dus ook niet van hun af! Met nadruk op “ook”, want ondanks dat de eigenaresse er een prachtige finca van had gemaakt, met oog voor gezellige details, deed ze vriendelijk, maar was ze niet warm en gastvrij. En dat zit hem bij ons dan toch in dit soort opmerkingen over honden, als ook als je wat vraagt, antwoord krijgen maar niets meer dan dat. Geen wedervraag, geen vraag over hoe het bevalt, waar kom je vandaan…echt helemaal niks. En dat terwijl we vanaf 5 uur in de ochtend tot laat in de avond rondom in de hondenkennels zat met al dat geblaf om ons heen. Ook haar echtgenoot, loopt rondom het zwembad wat klusjes te doen terwijl Miriam met haar goddelijke lichaam (ze doet een beetje denken aan Halle Barry die uit het water komt aan zee in de James Bond film Die Another Day… ;-)) aan het zwembad zit, kijkt hij haar aan en zegt helemaal niks. Geen groet, geen vraag, geen interactie. Dan is er ook nog een “vriendin” van de eigenaresse aanwezig op de Finca, maar ook deze heeft het profiel van iemand die de weg kwijt is. Dit, terwijl de finca toch heel overzichtelijk is. Apatisch geschuifel over het terrein, je aankijkend maar niet groeten op de ochtend. Kortom; het was het niet voor ons; we voelden niet de gastvrijheid en welkom, de locatie sprak ons niet aan en het feit dat we de avond voor vertrek toch wel in detail moesten aangeven hoe laat we weg gingen. Nu is voor ons het begrip vrije tijd op vakantie juist iets om je niet vast te pinnen op tijden. Maar vanmorgen op de afgesproken tijd de prachtige sfeervolle (dat wel!!!) finca verlaten en binnen 2 minuten reden we op de snelweg richting Cartagena om onze volgende bestemming te gaan bezoeken. Als ze ons had gevraagd hoe we het gehad hadden, zouden we zeggen wat we hier zeggen; Mooie sfeervolle Finca, maar niet qua vriendelijkheid en warmte!
We hadden een route gemaakt eerst via een tankstation die ook LPG verkoopt, om vervolgens dan nog ongeveer 70 kilometer te rijden voordat we het Parc Regional Sierra Espuña betreden. De laatste 8 dagen hebben we in de avonden veel de verwarming aan gehad en ook de koelkast die op LPG aan het koelen was. De stroom valt regelmatig weg in de avonden op de laatste bezochte plekken en daarom maar standaard op gas zetten als einde van de middag nadert. Een kapotte printplaat van de koelkast is een dure grap. Maar nog veel erger: al het lekkere eten voor de komende dagen verpietert dan…zonde!
We verrijden ons op de snelweg en balen dat we nu ons tankstation gaan missen, maar na 3 kilometer komt er ander tankstation waar ze godzijdank ook LPG verkopen dus geluk bij een ongeluk. We rijden heerlijk door op een rustige provinciale weg totdat we het natuurpark inrijden. We draaien meteen een paar scherpe bochten en we klimmen weer naar boven. Het is weer een prachtige route door de bergen naar onze volgende camping. Zowel Miriam als ik genieten weer en soms zijn we ook beetje gespannen als de wegen nogal uitdagend zijn om goed en makkelijk door de krappe bochten te komen. Hopen op geen tegenliggers en dat lukt boven wonder. We komen onze bestemming El Berro binnenrijden en zien een klein dorpje met een paar kroegjes, restaurant, bakker en minisupermarktje. Het dorp ademt Birkenstock, wandelstokken en leren binnenbroekjes en bidons in het hoogseizoen, maar nu vredig, bijna in winterslaap. Zo hebben we het graag. Tussen de authentieke spanjaarden.
We rijden door een paar hele krappe straatjes en komen aan bij Camping Sierra Espuña. Een sobere, maar nette camping waar nog een aantal andere campers staan. Prima plekken, sober sanitair maar wel reteschoon. Niet letterlijk van reten, maar gewoon heel schoon, voor alle duidelijkheid.
Nadat we alles hadden geinstalleerd eerst even een lunch in de camper. Het is een bewolkte dag, met ongeveer een 14 graden. Wel mooie uitzichten over de vallei en dus besluiten we direct na de lunch met Joep het dorp te verkennen en te gaan wandelen met zijn drieën. We lopen door de straatjes en een paar oude mennekes proberen een praatje te maken met ons. De oude baas deed het in 4 talen; engels, duits, frans en italiaans. Maar toen ie in de gaten hadden dat wij ook al deze talen een beetje beheersen, deed ie de bekennende verklaring dat ie alleen maar indruk probeerde te maken, en volledig in het Spaans los ging op ons. Wat een vriendelijkheid ook hier weer! En wat een prachtig land. De vlakten rondom Murcia vinden we niet zo mooi, maar zodra je in de bergen bent, is het genieten.
De wandeling brengt ons via verschillende Miradors (uitzichtpunten) aan het einde van het dorp als we op een bepaalde hoogte een Jezus beeld zien staan op een berg. We lopen er heen en hebben een fantastisch uitzicht over de bergen en vallei. Joep is weer helemaal in zijn doen en stuitert erover. Ook dat vinden wij weer fijn!
Daarna komen we langs een Spaans kerkhof en bezoeken we ook deze. Prachtig hoe respectvol hier de plaatsen onderhouden worden. Ook nu is er een dametje alle raampjes van de graven aan het wassen en oude verlepte bloemen aan het weggooien. Ze vraagt in het spaans aan mij of ik hier familie heb liggen aangezien ik niet Spaans ben. Na even wat woorden te hebben gewisseld stopt onze dialoog en zegt ze dat ze weer verder gaan met bloemen verversen. Bon Dia, Senor, was haar groet en schuifelt weer weg.
Dan laatste stukje wandelen naar de camping en zetten een pot thee. We hebben nu hier 2 nachten geboekt, maar allebei voelen we hier ons erg prettig op de camping. We hebben een volle koelkast, volle watertank en lege toiletcassette, dus het zou zo maar kunnen dat we hier nog wat langer blijven. Eerst gaan we nog even einde van de middag hier in de kroeg eens kijken of het tapbier hier ook goed te hachelen is….
