12 + 13 Juni 2026: Ferriéres – Saint Mary

13 juni 202613 juni 2026 / martin&miriam / 5 reacties

We vertrekken weer mooi op tijd vanaf de camping voor de rit van vandaag. Allebei zijn we vroege vogels en worden meestal wakker tussen 6 uur en 6.30 uur. Te vroeg om meteen buiten aan de gang te gaan want iedereen slaapt nog. We rekken de tijd nog een beetje om te dommelen, maar om half 8 beginnen we toch alvast met het klaarmaken van de rit van vandaag.

Nadat we van de camping waren vertrokken meteen de bergweggetjes door en langs het kleine dorp en slingeren we weer binnen een half uur naar de hoofdweg. We moeten echt onze was doen en al rijdende komen we weer een Wash Me unit tegen. Vol in de ankers en we parkeren de camper op een zijweg bij een bedrijventerrein. Miriam en ik lopen met de vuile was even naar de machines en binnen een uur is alles gewassen en gedroogd. Ook zijn er in de tussentijd door Mir nog wat boodschappen gehaald bij de naastgelegen Netto supermarkt. Daar waren wij nog nooit binnen geweest omdat we dachten dat het zo’n zelfde winkel was als vroeger de Aldi of zo. Alles in dozen op planken en rommelig allemaal. Wel; in tegendeel was het. De Netto zag er prima uit en ook het assortiment was ruim voldoende om er gewoon goed boodschappen te kunnen doen.

We rijden vervolgens een paar uur door en willen stoppen om de rest van de dag rustig aan te doen. Maar de beide plekken die Miriam had gevonden, zagen er op de foto’s beter uit, dan de werkelijkheid. Bij de eerste locatie besloten we in eerste instantie om er te blijven staan. Maar bij het installeren schrokken we van de hoeveelheid insecten op de camperplaats. Vliegen, strontvliegen en ander gevleugeld gespuis. Het was werkelijk verschrikkelijk. Camper hermetisch afgesloten en daar alleen maar even broodje gegeten en met gierende banden weer weg daar. Toen bij de tweede locatie aangekomen zagen we dat het een ex-camping was en buiten gebruik. Wel mochten camperaars er gebruik van maken van de plekken, maar zonder faciliteiten. De groenvoorzieningen waren dusdanig overwoekerd dat je eigenlijk niet het terrein echt op kon. Wel stond er 1 camper en een caravan met de uitstraling van de caravan uit de succesvolle Netflix serie Breaking Bad. Dat nodigde nu niet echt uit om nog een plekje te zoeken. Het is nu voor het eerst dat we moeite hebben om een fijne camperplaats te vinden in al die weken dat we onderweg zijn. Ook merken we dat het drukker wordt in het seizoen. Campings staan al behoorlijk vol en ook de camperplaatsen zijn goed gevuld ten opzichte van vorige maand toen we vertrokken.

Tja, wat doen we dan? Dan vallen we terug op de organisatie Camping Car Park. Nagenoeg altijd goed is onze ervaring. En ook nu weer. We komen aan in het plaatsje Ferriéres Saint Mary, waar dus een Camping Car Park gelegen is aan de rand van het dorp, weer midden in de natuur. Werkelijk een prima plek, waar zelfs een superschoon sanitairgebouw aanwezig is (dat zie je dan niet zo vaak bij Camping Car Park). Je loopt er vanaf de camping, want daar lijkt het meer op namelijk, zo de natuur in en hier beginnen dan ook wandelingen en zien we veel vissers aan de oevers van de rivier zitten. Ze komen vanwege de vismogelijkheden zelfs naartoe en blijven soms dagen, weken staan. Wij vinden het een topplek en besluiten om een dagje extra te blijven staan.

Het dorpje Ferriéres Saint Mary ligt in het dal van de Alagnonvallei, waar de bergen in de Cantel-regio, met een hoogte van ongeveer 1200 meter, dit dorp omringen. Het dorp ligt op de pelgrimsroute van Santiago de Compostela en hier heeft ooit de heilige maagd Maria zich begeven en zijn de 3 kerken in dit dorp goed bezocht. We gaan het dorpje bekijken, maar het schijnt niet de schoonheid te hebben van de laatste plekken die wij bezocht hebben in de afgelopen dagen.

Na bijna 6 weken op pad te zijn, komen we weer in op een moment dat we een paar dagen rust willen. We hebben inmiddels ruim 3800 kilometer gereden (uitsluitend binnendoor en veel bergen) en heel veel gezien en gedaan dat wat wij leuk vinden. Maar we merken dat we de laatste 2 weken van deze vakantie het wat rustiger aan willen doen. Als we morgen hier weggaan dan pakken we de snelweg en stoppen wij even om alles via Roadtrip-instelling binnen de Garmin navigatie te doen. We willen eigenlijk nog wel een week in Duitsland toeren en gaan via Freiburg am Briesgau dit land in en willen dan via het Zwarte Woud noordelijker reizen. Zover zijn we nog lang niet, maar we overbruggen morgen wel even een afstand om echt in een andere omgeving te komen.

Ook ben ik de afgelopen dagen bezig geweest om van verzekering over te stappen naar een andere verzekeraar. Ook met deze actie zijn we enigszins geschrokken cq verbaasd geworden over hoe de verzekeringswereld omgaat met camperaars. Anders dan voor de coronatijd. We hadden een wat ongemakkelijke emailwisseling met de verzekeraar in kwesties. Vooraf hadden ze ons online een scherp voorstel gedaan, waarop we zijn ingegaan. Maar toen werden we opeens geconfronteerd met vragen die wij nog nooit eerder hadden gekregen rondom het afsluiten van een verzekering. We hadden onze verbazing en op enig moment ook lichtelijke irritatie uitgesproken in een email, dat we op het punt stonden om maar niet in zee te gaan met deze verzekeraar. Ondanks dat wij bij onze vorige campers naar volle tevredenheid ook bij hun verzekerd waren. Alhoewel; toen we in 2019 terugkwamen bij onze Lambortinki 2.0 van een wandeling, was de uitgedraaide luifel aan gort gereden door een camperaar die tijdens onze wandeling bij zijn vertrek tegen de luifel was gereden. Luifel gebroken. Verzekeraar verklaarde toen dat het waarschijnlijk een fabrieksfout van de luifel was en wij konden niet bewijzen wie het gedaan had. Wel all-risk, maar geen uitkering van de schade. Schade? 1000 euro. Dit voorval noemde ze wel en passant om aan te geven dat wij toen ook al niet veel van elkaar hielden.

Maar goed; nu was de situatie zo dat de verzekeraar zag dat wij in Spanje waren door de online aanvraag. Dat klopte dus al niet, aangezien wij midden in Frankrijk zitten. Honderden kilometers van de Spaanse grens. Maar juist doordat ze dachten dat we in Spanje zaten, kregen we een aantal aanvullende vragen die ons wat te ver gingen in eerste instantie. Wonen jullie in Spanje? Zijn jullie ingezetene van Nederland? Waar wonen jullie? Kunnen jullie dat aantonen? Is dat een vast of tijdelijk woonadres? Hoe vaak ben je daar? Hoe vaak ben je weg met de camper? Wonen jullie in de camper? Kun je in percentage aangeven wanneer je waar bent en hoe lang?

Heh? Wat zijn dat voor vragen? Stel je die vragen aan iedere “pensionada” die na zijn werkzame leven meer vrije tijd heeft en dus vaker of langer op vakantie gaat? En wat gebeurt er als ik eens besluit om inderdaad wat langer weg te blijven of nog vaker weg te gaan? Wordt je dan geconfronteerd met de eerder afgegeven percentages? Wij gaan zeker niet meer dan 4-5 maanden per jaar weg met de camper en in de zomermaanden blijven we sowieso thuis. Dan denk je bij jezelf; ik betaal toch 12 maanden per jaar premie en de camper is er toch om gebruikt te worden?

Deze bovenstaande vragen en onze antwoorden netjes gegeven, maar de wederzijdse toon per mail was wat ongemakkelijk. Daarom maar gebeld met de verzekeraar en in een prima verlopen gesprek, bleek dat we begrip hadden voor de wederzijdse irritatie/frustratie. Zij als verzekeraar worden sinds corona tijdperk zo vaak geconfronteerd met klanten die met postadres of tijdelijk adres zich inschrijven, maar feitelijk het hele jaar wonen in hun camper en 9 maanden per jaar aan het reizen zijn. Het is een recreatieve verzekering en geen woonverzekering en zeker niet zonder kennis van het feit dat ze eigenlijk permanent wonen in hun camper of wat er voor door moet gaan. Daarom vragen ze tegenwoordig altijd bij de acceptatieproces deze vragen. Wij hebben daar begrip nu voor en wij hebben toegelicht hoe wij ons leven hebben ingericht. Wij variëren tussen werken, reizen, ons chalet in Drenthe en waar we wonen in Lelystad. Ook kunnen ze op onze Camperjoy website en Polarsteps lezen waar we zijn en hoe lang we onderweg zijn. Ook van de verzekeraar de bevestiging gekregen dat onze bandbreedte van reizen geen probleem is van de verzekering en dat we geaccepteerd waren. Toch was het een rare gewaarwording ten opzichte van eerdere ervaring toen we onze verzekering regelden. Online aanmelden, NAW gegevens invullen, kopie rijbewijs, aanleveren van gegevens camper en klaar is het. Al deze vragen over hoe we onze tijd indelen voelde echt voor ons een beetje een brug te ver, want ze weten al zoveel over ons in onze maatschappij.

Natuurlijke oase direct achter onze camper

Maar dat is in ieder geval geregeld nu en voor de rest hoop je ze verder nooit nodig te hebben. We zitten daarom nu weer in relaxstand en genieten van het mooie weer hier op de plek. We lezen wat, wandelen wat, laven wat en maken plannen hoe we de reis verder gaan afronden richting Duitsland en tot slot Nederland.

9+10 Juni 2026: Capdenac le Haut & Sainte Eulalie d’ Olt

11 juni 2026 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

We rijden weer op tijd weg van de camperplaats richting onze volgende bestemming Capdenac Le Haut. Daar zien we een P4N parking aan de rand van het dorp en de eerste indruk is dat je daar mooi moet kunnen staan voor een nachtje. We hebben morgen (10 juni) afgesproken met Ron en Sabina, motormaatje uit Lelystad en altijd een fijne gozer om mee om te gaan. Sabina, zijn lieftallige kennen wij alleen maar vanuit de verhalen en via Polarsteps en het lezen en reageren op ons blog. Ze hebben pas hun eerste nieuwe camper geleverd gekregen en dit is hun eerste langere periode op pad met hun eigen camper. Fantastisch!

Zeker nu Ron zag dat we niet ver van elkaar aan het reizen waren, leek het ons leuk om onderweg een dagje met elkaar door te brengen en bij te praten over alles wat ons bezig heeft gehouden en nog steeds bezighoudt. Samen een locatie afgesproken waar we met de campers een nachtje gaan staan, maar dit is pas woensdag 10 juni. Zodoende willen we nog in deze regio een nachtje staan ter overbrugging.

Dat werd dus Capdenac La Haut. Capdenac ligt in het zuiden van Frankrijk even ten zuiden van Figeac hoog boven de rivier de Lot. Het dorp heeft een lange geschiedenis die terug gaat tot de oudheid maar het speelde vooral in de middeleeuwen een belangrijke rol in de regio. De grote Donjon uit die tijd domineert nog altijd het aanzien van het plaatsje maar er zijn hier ook Romeinse zaken te ontdekken.

Het dorp gaat nu door het leven als Capdenac-le-Haut maar dat is een toevoeging om verschil te maken met Capdenac-le-Gare, dat beneden aan de andere kant van de rivier ligt. Deze kleine stad is veel minder oud en beschikt zoals de naam al doet vermoeden over een treinstation dat het knooppunt vormt tussen vijf spoorlijnen naar Cahors, Toulouse, Brive, Aurillac en Rodez. Het staat in de treinwereld bekend als de ster van Capdenac maar dat is meer een verhaal voor Railaway.

Onderweg naar dit dorp rijden we weer door het prachtige landschap van de Lot regio en doen we nog even Figeac aan om nog een paar boodschappen te doen. Want ja…als morgen de gezelligheid volledig los barst, dan moeten we wel de koelkast vol hebben en een plan voor het cateringtechnisch scenario. De meiden hadden al afgestemd wie wat zou maken, dus we wisten wat ons te doen stond. Houden wij van; duidelijkheid!

Aangekomen in Capdenac plaatsen wij onze camper op een groot grasveld met fraai uitzicht. Het is aan de rand van het dorp en de parkeerplaats heeft geen voorzieningen. We staan dus weer los en we hebben voldoende water bij ons om te kunnen douchen etc. Nadat we even naast de camper hadden gechild, liepen we door het dorpje en waren we weer zo verbaasd hoe mooi en idyllisch het er allemaal weer uitzag. Miriam maakt weer een aantal mooie fotos van het dorp en we besluiten om de rest van de middag lekker te lezen naast de camper, lekker in het zonnetje. De avond was zoals alle avonden; relaxt binnen zitten en beetje TV kijken en lezen. De WK voetbal komt eraan en ook daar zou ik wel de leukste wedstrijden willen zien. Ook ben ik bezig om de afspraken rondom de laatste aanpassingen met betrekking tot onze Lambortinki voor te bereiden.

We willen toch echt de camper helemaal naar onze zin hebben aangezien we zeker nog jaren met deze Knaus op pad willen. Volgende maand gaat de satellietschotel van het dak en wordt de Oyster installatie gedemonteerd. We gaan helemaal over naar het internet-TV kijken cq streamen en er komt dus een AVtex 4/5G Router met vaste antenne op het dak. Deze heeft een veel beter ontvangst dan een mobiele Mifirouter en pakt ook nog eens signaal op van andere wifi-kanalen om hem heen en zet deze om naar ons eigen Wifisignaal. Deze installatie laten we weer doen bij Caravans en Campercomfort in Hengelo. Goede ervaringen inmiddels met deze mannen en zij zijn echt de experts van alles wat te maken heeft met elektra, accu’s, TV, kortom; alles wat met stroom te maken heeft in de camper. Ook gaat dan de Oyster TV uit de camper en installeren we daar een SmartTV, zodat we ook andere streamingdiensten kunnen bekijken. Abonnement van Tiekom nog verder uitbreiden zodat we voldoende data bij ons hebben om te internetten en TV te kijken. Tja, je kan ervan vinden wat je wilt, maar een leven zonder data is niet meer voor te stellen.

Gistermorgen worden we dan zeer vroeg wakker en gaan onderweg naar Saint Eulalie d’ Olt via een wederom mooie route die de Garmin maakt voor ons. Het is een korte rit en ook dat is wel lekker. Niet zo lang onderweg zijn en daardoor al relatief vroeg in de middag aankomen op de bestemming. Bij het binnenrijden van het dorp wijst de Garmin ons weer een kant op, waar blijkt dat er een wegopbreking is en moet ik terug. Weer kan ik niet op veel ruimte rekenen om de camper te keren. Maar achteruit tussen 2 betonnen pilaren de camper insteken en het kon net. Omrijden nu en via andere kant het dorp binnenrijden. Van het dorp zien we op dat moment nog niets en komen we aan bij Camping Municipal de la Grave. Een 2-sterren camping, maar bij het binnenrijden overvalt je meteen de schoonheid en charme van deze kleine gemeente camping. Ook meteen een fijne sfeer op de camping met beheerder en we krijgen dan ook het “mooiste plekje van de camping” zegt ie. Na het naar binnen manoeuvreren laveren we tussen de bomen naar een soort van nisje, waar je direct uitkijkt op de Lot. We zijn in die nis de enige die er staan en ik zeg tegen Mir dat we maar meteen de plek naast ons ook moeten reserveren voor Ron en Sabina. Daar was mijn lieftallige reisgenoot het niet mee eens. Ik schrik van haar reactie en vraag of ze er geen zin in heeft zo dichtbij elkaar staan. Neeeej joh…..zoals zij alleen dat kan zeggen, zegt ze: een fijn plekje vinden is zo persoonlijk en moet goed voelen, dus dat moet je ze zelf laten doen. Want wat als zij zelf geen zin hebben op pal naast ons te staan, heb jij dat weer voor hun bepaald. Daar zit wat in, dacht ik. Maar ja…ik had al geappt met Ron dus het kwaad was al geschiedt. Maar ja, als je rijdt, kun je niet appen, dus Ron bleek later de app niet gezien te hebben.

Wij waren inmiddels al klaar met ons kamp op te slaan en de kleine viervoetige tiran naast ons maakte duidelijk dat ie verlegen zat om een wandeling. Wij dus aan de wandel. Eerst beneden bij de camping langs de Lot gelopen en Joep was niet te houden die waterrat. Daarna liepen wij via een wandelpad langs het water het dorp in. Onze mond viel open van verbazing hoe betoverend mooi dit dorp was. Aangezien Miriam nooit moeite heeft om ergens enthousiast over te zijn, was die meteen in de wolken en begon met de snelheid van een Kalasjnikov om haar heen te schieten met haar camera. Wat is het hier mooi en dat in combinatie met de heerlijke vibes op de camping, besluiten we om hier nog een dag langer te blijven. We boeken dus 2 nachten in plaats van 1.

Bij terugkomst bij onze camper hoorden we na een tijdje Ron en Sabina aan komen lopen. Ongelofelijk hoe makkelijk en soepel weer de contacten lopen. Alsof we ze al jaren kennen. Nu doe ik dat wel met Ron, maar Sabina ziet ons voor het eerst. Het was meteen supergezellig en na een eerste drankje, Sabina had Cava meegenomen, besloten zij om ook eerst even het dorp nog te bekijken, zodat ze dat niet hoeven te doen als ze volledig onbekwaam zijn van de geestverruimende drankjes. Wat hebben we een fijne dag met ze gehad en hoe mooi is dat we naast enorm gelachen ook hele waardevolle en emotionele gesprekken met elkaar hebben gedeeld. “Er vallen geen stiltes he?” Zeiden we tegen elkaar. Nou…dat is een understatement! Het was een kippenhok vol plezier en de meiden hadden samen een heerlijke maaltijd gemaakt. Die hebben we binnen in de camper gegeten, want het was al rijkelijk laat en dus al behoorlijk afgekoeld buiten. Toen het dessert op tafel moest komen, moest Ron pas echt aan de bak! Sabina had een overigens heerlijke taart meegenomen, maar de taart was net zo hard als de kluisdeur van de Centrale Nederlandse Bank. Nu is Ron, de ex gereedschapskoning van Westelijk Nederland niet voor een gat te vangen, maar hij moest bijna met zijn Black en Decker Workmate en cirkelzaag aan de gang om een ieder te voorzien van een puntje taart. Was het dan een diepvriestaart uit Antartica zie ik jullie denken. Nee, de taart was na preparatie van Ron zelfs heerlijk, maar de fondant die als topping op de taart lag, die was van een dichtheid dat je dacht dat het de cirkelzaag was! Enorm gelachen de hele avond en nadat ik de glasbak bezocht heb met wat glaswerk, zijn we heerlijk naar ons mandje gegaan en was de rust weer wedergekeerd op de camping. Geen klachten gehad overigens.

Vanmorgen samen met elkaar nog even een bakkie koffie gedaan en nog even nagekletst toen omstreeks 11.00 uur Ron en Sabina weer vertrokken naar hun volgende bestemming. We zeggen bij het afscheid dat we enorm genoten hebben en dat we dit moeten proberen erin te houden. Gaan we doen!

Na een middag en avond met deze twee, moeten we vandaag een beetje bijtrekken en besluiten we nog minder te gaan doen dan het mindere doen wat we al doen…kortom we gaan de middag in horizontale stand om de plooien in onze gezichten weer een beetje glad te trekken. Mir loopt nog even het dorpje in en ik ben de dingen aan het regelen die ik nog moest regelen en schrijf weer mijn blog. Toen we aan de campingbeheerder zojuist vroegen of we mogelijk nog een extra nachtje konden blijven, kwam direct zijn antwoord dat dat niet kon. Of het nu kwam omdat we toch wat aan de luide kant waren geweest of dat de plek gewoon vanaf morgen door een ander is gereserveerd, durfden we niet te vragen. Deden we toch en de man zei dat de camping morgen vol zou zijn. Maar dat wij op deze camping terug gaan komen is zeker. Ik ga niet vertellen welke plek wij hadden, want anders is ie altijd bezet….wat een plek!

Morgen weer verder dus! Ook wel weer zin in. Je weet nooit waar je terecht komt…

7+8 Juni 2026: Saint Antonin Noble Val en Cabrerets (NP Regional Causses de Quercy)

8 juni 20269 juni 2026 / martin&miriam / 4 reacties

De rit van gisteren was er eentje om er geen woord aan vuil te maken. Van alle weken dat we nu onderweg zijn, was deze rit voor 90% saai, vlak en weinig te zien. Veel landbouw, kleine verlaten dorpjes met hier en daar een prachtig franse villa, maar op de verkeerde plek. We hebben het gevoel dat we op een vlakte rijden, totdat we opeens een dejavu hebben ten opzichte van onze laatste Spaanse winterreis. Opeens na een bocht zien we dat we op een vlakte rijden inderdaad, maar een hoogvlakte! We rijden de bocht om en kijken opeens de diepte in, waar in de vallei nog een paar kleine dorpjes te zien zijn. Maar wij rijden op hoogte en wat volgt zijn de laatste 10% van deze rit die opeens prachtig is. We slingeren nog een paar bochten door en zien dan opeens de bestemming voor vandaag, Saint Antonin Noble Val.

Saint Antonin Noble Val is een gemeente in het franse departement Tarn et Garonne (regio Occitanië). De plaats maakt deel uit van het arrondisement Montauban, waar we doorheen zijn gereden toen we hier naar toe reden. We zien dat het al echt drukker overal begint te worden.

De plaats ontstond aan de samenvloeiing van de rivieren Bonnette en de Aveyron en kreeg belang in de 12e eeuw door zijn houten brug over de Aveyron, de enige oeververbinding tussen Moissac en Villefranche de Rouergue. In de 13e en 14e eeuw ontstonden leerlooierijen die bijdroegen aan de welvaart van dit stadje.

We rijden het stadje in en we raden iedereen aan om dit nooit, maar dan ook nooit op zondag te doen met een camper. Het was markt vandaag op zondag en de hele regio komt hier naar toe, blijkt! Mensen wat was het druk en wat parkeren ze de auto’s hier kriskras op de smalle wegen. Hierdoor missen we onze afslag naar de camperplaats van Camping Car Park en rijden we krap langs de auto’s naar het einde van het dorp. Omkeren kan hier niet aangezien het eenrichtingsverkeer is. Het centrum doorkomen was al met verhoogde hartslag, maar nu we het dorp weer uitrijden en klimmen we opeens weer redelijk steil naar boven en word het weggetje weer smaller en smaller. Miriam roept uit: Dit wil ik niet! Ik probeer toch ergens op een inrit van een klein huisje achterwaarts in te steken, maar zie dat de camper te lang is om alsnog om te keren. De auto achter ons is weer supervriendelijk en merkt op dat als we durven om nog 3 km door te rijden, we dan weer op een hoofdweg komen en kunnen dan weer terug het stadje in. We besluiten dat er geen andere optie is en klimmen verder naar boven. Het viel allemaal best mee en we komen voor kans 2 weer het stadje binnen rijden. We zijn alert waar we de inrit van de camperplaats kunnen zien en draaien met de witte kolos de weg in. Beide zijden allemaal auto’s en een te smalle doorgang om de camping car park op te komen. Godzijdank gaat net een auto weg, waardoor ik schuin tussen 2 autos de camper kan doorsteken. Beide zijden nog een 5 cm ruimte, maar het lukt. Ik moest daarna wel even diep buigen van Miriam, zodat ze die enorme veer weer kon steken in het gat waar het donker is. Gezond en wel en zonder schade op de plek aangekomen.

We slaan ons kamp op en staan op een grindplaat, waar ongeveer 15 campers kunnen staan. We kiezen een plek uit en willen eerst even lunchen en chillen. Direct naast onze plek is tevens een jeu de boule complex met 10 banen. Op zondag dus een paar families die op het scherpst van de snede een competie hielden. Als je zou denken dat het gladiatorengevecht in het Colosseum in Rome was, dan zou je het ook geloven. Voor onze plek is een aanlooproute naar een heel mooi park, direct aan de rivier. Picknicktafels, Stenen BBQ plaatsen, kleedjes op het gras en tientallen families, verliefde stelletjes lagen daar op het gras. Dus ook hier was er veel rumoer en vertier. Kortom; overal was wat te doen. Miriam wil graag het stadje in om over de markt te gaan en het stadje te bekijken. We besluiten wederom om Joep niet mee te nemen aangezien dat beestje gek zou worden van alle benen die hij in zijn aura voorbij ziet komen en zijn riem mensen zou laten struikelen, aangezien hij als een musquito alle kanten opstuift waar hij prikkels ervaart. Ik blijf daarom maar bij mijn kleine vriend thuis, zodat Mir in alle rust het stadje kan bekijken.

Dat doet ze dan ook, maar ze kent er geen kip in dat stadje. Totdat ze er eentje tegenkomt. Aan het spit weliswaar en net zoals wij inmiddels; lekker bruin gebakken! Dat was toch wel een beloning voor het feit dat ik zoveel aan mijn lot werd overgelaten. De kip was echter zo groot, dat als je had gezegd dat het een struisvogel was, zou ik het ook geloven. Miriam had daarom ook maar meteen de restanten in beslag genomen om vanavond er een heerlijke ceasarsalade van te maken. Topdag hier in dit stadje, waar je echter over een paar weken volop in de toeristen zit. Was echt de moeite waard om dit stadje te bezoeken. Ik heb er mooie foto’s van gezien inmiddels..

Nu we het er toch over hebben: dat ik een Cultuur-barbaar zou zijn! Misschien is dat zo, maar laten we even alles op een rijtje zetten. Als je inmiddels al duizenden kilometers door Frankrijk binnendoor hebt gereden en tal van steden en dorpen hebt doorkruist, dan kun je toch wel uittekenen hoe zo’n typisch frans dorpje eruit ziet? Verouderde huizen in zachte kleuren geschilderd, maar wel met gekleurde luiken, mooie steensoorten door elkaar heen, pleintjes met oude platanen en gietijzeren bankjes en bistrosetjes, ouderwets geschilderde reclameborden met klassieke lettertypen, eeuwen oude kerkjes, met daarnaast het evenoude kerkhof met verwilderde grafzerken. Neem dan ook nog eens de brocante winkeltjes mee en de heerlijke vitrines—etalages van de bakkers, slagers, kaaswinkels en krantenkioskjes op het plein…nou dan schets ik het toch aardig? Jullie hebben er beeld bij! Wel, dan vind ik het heus niet erg om een keer een dagje te missen van deze decors in de dorpjes.

Overigens moeten wij beiden wel zeggen dat de steden die echt bekend staan om de toeristenhoeveelheid omdat het stadje of dorpje zo mooi is, wij liever overslaan. Dan liever dwars door de binnenlanden en andere kleine dorpjes of stadjes doorkruisen. Allebei zijn wij niet van de architectuur, musea, historie etc. Als de sfeer maar lekker is. En dat is ie steeds waar wij komen. We moeten volledig terugkomen op het beeld dat wij jaren geleden hadden over de Fransen. Ze zijn echt supervriendelijk overal! Ook zo opvallend was nadat de Fransen gisteravond de jeu de boule banen achterlieten of de grasvelden aan de rivier; alles werd keurig schoon en opgeruimd achtergelaten. Daar kunnen wij in ons landje nog wel wat van leren!

Vanmorgen in alle vroegte de boel weer ingepakt en de camper weer klaar gemaakt voor een paar dagen aan water- en toiletgebruik, gaan we omstreeks 9 uur weer verder. We willen richting het Regionale Natuur Park Causses de Quercy. Je hoort er nooit iemand over en daarom wilden wij wel door dit park rijden.

Het Parc naturel régional des Causses du Quercy is een regionaal natuurpark en Unesco-geopark in het zuiden van Frankrijk, in de regio Occitanië, met name in het departement Lot.

Het is een uitgestrekt park, omvat 97 gemeentes en in totaal 176.000 hectare. In het noorden wordt het park begrensd door de rivier de Dordogne, in het zuiden eindigt het park op de Quercy Blanc, onder de kantons van Limogne en Quercy en Lalbenque, nog voor de valleien van de Aveyron en Garonne. In het westen ligt Cahors net buiten het park en in het Oosten ligt Eigeac er net buiten.

Het park ligt op een kalkhoogvlakte (Causse). Het is een heuvelachtig landschap dat doorsneden wordt door de diepe rivierdalen van de Lot en van de Célé. Het is een arme streek, met onder meer als gevolg dat de dorpen op vrij grote afstand van elkaar liggen. In heel het gebied wonen slechts zo’n 25.000 mensen. De grond is kalkgrond, poreus, met als gevolg dat water snel wegzakt in de bodem. De vegetatie op de hoogvlakte heeft moeite zich te handhaven, met name in de droge hete zomers. Toen meer bos gekapt werd om daar landbouwgrond van te maken, bleek al snel dat dit niet veel meer opleverde dan een versnelde verwoestijning van de omgeving. De armetierige kromme eikjes op de Causses hebben een duidelijke functie in het vasthouden van water en het daardoor leefbaar houden van de omgeving.

Het water heeft het gebied gevormd. De rivierdalen zijn duidelijk zichtbaar uitgeslepen. Maar ook zijn er de onderaardse rivieren, rivieren die in de grond verdwijnen om een eind verder weer boven te komen. Het water heeft er ook voor gezorgd dat er in het gebied allerlei grotten zijn ontstaan. Een aantal van deze grotten hebben pre-historische wandschilderingen, zoals Pech Merle en Lacave.

Om het wankele evenwicht tussen de mens en zijn omgeving, tussen de bebouwde omgeving en de natuur te beschermen, is het Parc naturel régional des Causses du Quercy ingesteld. Bijzondere plaatsen zoals Rocamadour en Saint Cirq Lapopie liggen binnen het gebied van het park. Wij bezoeken deze plaatsen nu niet en bewaren dat voor een volgende winterreis. Want dat we hier terug willen komen, dat staat vast.

De rit die we rijden door dit park is werkelijk prachtig. Het doet ons denken aan onze eerste grote camperreis in Amerika/Canada. Het landschap lijkt er een beetje op. Op de achtergrond enorme rotswanden in diverse grijstinten en daarvoor houten boerderijen in verschillende kleuren en daarvoor akkers en weilanden, met daar door heen slingerende weggetjes, glooiend naar boven met aan de zijde weer bosranden. Wij vinden het erg fijn voelen om door dit park te rijden.

Wat ook heel fijn voelde was het gesprek dat Miriam en ik tijdens de rit in de camper vandaag hadden. We spraken over onze keuzes, onze angsten en over de dood. Ik merk dat ik last heb van de dood de laatste tijd. De afgelopen jaren hebben wij veel dierbare familie en vrienden verloren. Het grootste gedeelte veel te jong. Het verwerken van al dat verlies in combinatie met toen nog het intensieve werken als interim manager, maakt dat ik in die tijd te weinig ruimte had om het een plek te geven. Veel uit die periode blijk ik niet meer te exact te herinneren. De dood hoort bij het leven en ik ben er ook zeker niet bang voor. Maar Miriam of mijzelf alleen op termijn alleen verder te moeten laten gaan, was onderdeel van het gesprek en hoe we dat zien op hopelijk lange termijn. We hadden het hier al tijden geleden over gehad, maar dat was in een periode dat wij nog ons huis in Lelystad hadden, midden in het sociale- en werkzame leven daar en dus andere keuzes toen maakten als het zover zou komen. Nu is onze situatie anders en hoe fijn was het om vandaag het hierover te hebben en erachter te komen dat we er precies hetzelfde over veel onderwerpen denken. Was zeer waardevol, ook de andere onderwerpen in ons leven die ons bezighouden passeerde de revue.

Maar als we dan ook aankomen in het dorp dat Miriam had uitgezocht, Cabrerets, valt onze mond open van de schoonheid die we zien. Het is een klein dorpje, maar met prachtige pandjes, kruip-door-sluip-door-weggetjes door de ieniemienie straatjes. Het is maandag, dus ook hier is de horeca en winkels in ruststand. Neemt niet weg dat het een heerlijke wandeling is. We komen nog een oudere heer op fiets tegen en die hoort dat wij Nederlanders zijn. Hij ook! We maken een praatje en opvallend dat hij een betoog houdt over dat iedereen de ge-eikte toeristische steden en dorpen gaan bekijken omdat de massa daarover vertelt of foto’s deelt. Maar hoe mooi is Frankrijk op het platteland!! Hij geniet enorm van de binnenlanden en wij schieten in de lach omdat wij vanmorgen exact hierover hetzelfde statement hadden. Het is echt zo; natuurlijk zijn Castellane, Lourdes, Roccamadour en andere bekende plaatsen prachtig, maar wat wij al hebben gezien van het platteland van Frankrijk tijdens onze reizen is werkelijk zo mooi. Wij houden van Frankrijk is inmiddels ons motto!

Onze camper hebben we inmiddels eerder al op een P4N parkeerplaats neergezet. Ook op een hele mooie plek. De camper staat met zijn lange kont boven een grasstrook en daar ligt ook een groenstrook gescheiden met struiken, zodat je achter de camper heerlijk op jezelf zit. Joep heeft direct achter de camper een stromend beekje met helder water. Joep en ik baden ons al lopend door het water. Hij met zijn pootjes en ik met mijn nieuwe waterschoentjes….heel leuk setje gehad van mijn meisje.

Einde van de middag wandelen we door het dorpje en genieten van alles wat we daar zien. Na een tijdje komen we terug bij de camper en gaan we weer in chillmodus met een drankje en hapje erbij. Einde van de middag ontvangen wij een appje van bekenden van ons, Ron en Sabina, die ook met hun nieuwe camper op reis zijn in Frankrijk. Het lijkt ons leuk om elkaar ergens op te zoeken en die afspraak maken we dan ook. Ron komt met een voorstel voor een camperplaats en de afspraak is gemaakt. Erg leuk om met ze te kunnen bijpraten en hun ervaringen te horen. Ook krijgen we een telefoontje van onze Artsen zonder Grenzen, Cor en Gea, die minder goed nieuws hadden. Hun campingstoelen waren voor de camper gestolen, terwijl ze gewoon op een camping stonden. Ook doet hun deurvergrendeling het niet meer en krijgen ze 1 garagedeur niet meer op slot. Dat maakt dat ze zich niet meer veilig en goed voelen om erop uit te gaan met hun fietsen. Sterker nog; om te gaan wandelen terwijl ze dan hun fietsen moeten laten staan in de garage van de camper. Ze waren in mineur en hebben besloten om door te rijden naar huis. We houden contact met ze, want we hebben ze wel gemist de afgelopen week. Sowieso de contacten met bekende camperaars onderweg die onze blogs lezen is hartstikke leuk om elkaar te volgen en mogelijk ook eens onderweg te ontmoeten.

Morgen vertrekken we hier voor de volgende etappe. We gaan naar Figeac om daar boodschappen te doen en LPG te tanken. De koelkast moet wel een beetje vol zijn om de hagenezen van woensdag ook te kunnen voorzien van een natje en een droogje. Wat we daarna gaan doen, dat zien we wel weer!

2 + 3 juni 2026: Prat-Bonrepaux en Labarthe-Riviére; Het zit ons niet mee!

3 juni 2026 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Gisterochtend rijden wij op tijd weg van onze kampeerplek op de camping in Les Cabannes, maar kunnen de poort niet uit. Receptie zou om 08.30 uur open moeten zijn, maar is ie niet. Miriam belt het mobiele nummer dat op de deur staat en spreekt voicemail in. Geen reactie. Na diverse pogingen en inmiddels bij ons gegroeide ergernis, komt er omstreeks 9.25 uur een slaperige, net uit het bed gerolde, ongewassen, kapsel op standje “380 volt met vinger in stopcontactje”, ongeschoren en verdwaasd bij receptie en kunnen we eindelijk betalen. Poort open en met gierende banden van deze camping. Mooie locatie, lelijke camping.

We rijden meteen de bergen in en volgen langere tijd de prachtige weg D117 richting San Girons en slaan de D315 in bij Castelnau-Durban naar Clermont, om daar na de middag ons kamp op te slaan op een camperplaats in Clermont. Na een paar honderd meter zien we weer dat de weg smaller, smaller en steiler wordt. Pfffff….daar gaan we weer! Je moet hier niemand tegenkomen op deze weg en dat gaat ook een tijdje goed. Totdat we opeens door de bocht, waar aan onze kant een rotswand zit op 30 cm van de camper, een lokale dame in volle vaart de bocht om zien komen met haar Suzuki Swift. Het werd bijna een Suzuki Drift, want ze moest tot haar schrik vol in de ankers. We zagen haar verwijdde pupillen, dus zo dichtbij stond ze. Het gaat net goed, maar nu moet iemand achteruit en maakt zij die beweging naar achteren. Maar stopt ze in een smalle haarspeldbocht voor mij aan mijn buitenzijde van de bocht. Ik maak duidelijk dat ze daar niet kan staan omdat ik de bocht niet kan maken op zo’n manier. Ze begrijpt het opeens en probeert ruimte voor mij te maken door op een smalle grasstrook te staan, aan de andere kant van de weg, net voor mij. Ik kan net langs haar heen, maar moet dan nog de haarspeldbocht maken die te kort is. Ik moet achteruit steken. Dan is het bijzonder hoe de psyche van de mens werkt. Vergelijkbare situatie als een paar dagen geleden, maar toen boven een afgrond. Nu ook boven een afgrond, maar met een stenen muurtje op de rand van 40 cm hoog. Nu durf ik wel meer gas te geven als de camper achteruit bergopwaarts moet. En dat gaat prima. Een paar dagen geleden bevroor ik gewoon van angst toen ik voor mijn gevoel vanuit de bestuurdersstoel boven de afgrond stond.

Direct na deze haarspeldbocht, kwamen er nog een paar hele smalle, maar godzijdank zonder tegenliggers kon ik maximaal gebruik maken van de ruimte en rolde ik zonder problemen door de bochten en kwamen we veilig beneden. Wederom merken we dat de samengeknepen billen ervoor zorgen dat we dit soort weggetjes toch wat spannend vinden. En nu durf ik van mijzelf te zeggen dat ik goed kan sturen, goed op de spiegels kan rijden, veel ervaring op de weg heb, maar ook ik merk dat ik toch inspannender rijd en in de bergen toch wat onwenniger omga met vooral de steile afdalingen. Dat hoog in de toeren in lagere versnelling klinkt toch wat onrustig in ons hoofd. We besluiten de rit af te maken en zien dat uiteindelijk de camperplaats in Clermont niet ons ding is. We rijden door en komen uiteindelijk terecht in Prat-Bonrepaux. Daar mogen we staan op een dorpsplein, midden in het dorp en blijven daar dan ook vannacht maar staan om te slapen. We zijn het zat voor vandaag.

Het dorpje blijkt erg leuk te zijn en we wandelen dan ook in de middag door het dorp en Mir maakt weer mooie fotos voor Polarsteps en dit blog. In de vroege avond wordt er voor onze deur petanque gespeeld door een paar families en hebben we een rustige nacht op het dorpsplein.

Vanmorgen loop ik na in alle rust te hebben koffie gedronken en Mir met Joep het eerste rondje doet, naar de plaatselijke bakker op 250 meter afstand. Wat een vriendelijke mensen komen we overal tegen in Frankrijk! Zo dus ook hier in de bakker. Baguette gehaald, croissantjes en 2 aardbei-gebakjes. Joep is vrijdag jarig en dat moet gevierd worden. De kleine keizer, dictator, beste vriend, knuffeldier en “pain in the ass” soms, wordt 9 jaar oud. Al 9 jaar zijn wij full-time personeel van dit prachtige wezentje. Deze vakantie al zoveel om zijn nukken gelachen en samen lol gehad met hem. Prachtventje, dus die wordt vrijdag nog wel meer verwend dan onze norm.

We rijden weer richting San Girons en gaan daar de N618 volgen, beter bekend als de “Route Pyrenees”. We hebben er allebei weer zin in en hebben de inschatting gemaakt dat met onze camper dit te doen moet zijn. Mede ook door navraag aan Chat GPT, die inmiddels alles al over onze camper weet en ons inmiddels ook goed kent. Chad geeft aan dat voorzichtigheid geboden is om sommige stukken, maar dat het goed te doen is.

We genieten enorm van deze rit en komen na veel slingeringen boven op de klassieke wielersport berg Col de Portet ‘d Aspet, een berg van 1069 meter hoog en al klimmende met onze kolos halen we veel wielrenners in. Respect voor de mannen en dames, maar het houdt wel op allemaal. Je kunt door alle slingerbochten niet altijd door de bocht kijken en hangen we dus soms achter de wielrenners totdat we er voorbij kunnen. Boven op de top stoppen we om even een bakkie te doen en raken we aan de praat met een Belgische man, die bezemwagen is voor een Vlaamse vriendenploeg die jaarlijks met elkaar in Europa op pad gaan. Vorig jaar de Alpen, nu de Pyreneeén. Maar wat zijn we onder de indruk van al de natuur hier, zo bevestigt ook hij. Even een tijdje staan babbelen over de ervaringen en vertelde ik over de nieuwe fiets van mijn zwager John. Die fiets blijkt ongeveer net zo duur te zijn dan waar de topatleten mee fietsen in de professionele ploegen die nu aan het voorbereiden zijn op de Tour de France. John zou zo nog meekunnen, die klimgeit in de familie! Bijna 61 jaar en nog dagelijks, zelfs nu op vakantie in Frankrijk, ook hier nog rondes van 150-200 km. Ik vind het met de camper al een afstand, laat staan op 2 smalle bandjes!

We rijden weer door en de weg wordt soms smaller en altijd een bergwand vlak naast de camper op 30 cm afstand. Opletten dus. Ook Miriam moet opletten, want die neemt met alle liefde Joep op schoot tijdens het rijden, maar realiseert zich te weinig dat daarmee de rechterspiegel voor mij niet goed zichtbaar is, door die bol wol op schoot. En je hebt die spiegels soms nodig in een split second! We verbazen ons hoe de lokale mensen hier door de bergen scheuren en binnenbochten pakken terwijl ze niet zien wat er aankomt als ze zo aan het snijden zijn.

En zo geschiedde! Niet door een lokale bewoner die aan het jagen en snijden is, maar nu door een bejaarde met zeer waarschijnlijk Macula Degeneratie, een oogkwaal die het zicht wazig maakt en zelfs zeer slechtziend kunt worden (Mijn vader had het ook en de laatste jaren van zijn autorijden diverse schades gereden welke hij volledig ontkende). De beste man reed niet hard, maar wel midden op de smalle weg, direct na een bocht waar ik met 17% afdaling met camper langzaam aan kwam rijden.

Door zijn slechte zicht, zijn stramme botten en waarschijnlijk een wat langzamere geest, zag hij mij te laat aankomen. Ik had al geremd, maar moest wat uitwijken naar de rotswand. Stomme pech voor ons, want ons elektrische opstapje van de camper was na de laatste stop niet automatisch ingeklapt na het starten van de motor, dus dat opstapje was nog uitgeklapt. En met nog maar 20 cm afstand van de rotswand en stenen die op de grond lagen, schampte ik met het opstapje langs de keien. Camper niet beschadigd, maar opstapje wel beschadigd en ontwricht. Tjesus wat balen, maar ik kon niet direct stoppen. Nadat ik dat na een paar honderd meter wel kon, zag ik dat ik daar niets kon uitrichten. Doorrijden tot meer ruimte om mij heen. Alleen het motortje van de opstap bleef maar draaien en draaien, dus wij ook bezorgd of het motortje niet zou doorbranden. Na een paar kilometer konden we stoppen op een parkeerplaats. Dat bleek de overlijdensplek te zijn van een Italiaanse wielrenner die tijdens de Tour is overleden. Fabio Casartelli, gestorven op 18 juni 1995 tijdens de afdaling van de Col de Portet ‘d Aspet.

Op de parkeerplaats samen YouTube filmpjes zitten kijken hoe we de opstap-motor buiten gebruik konden stellen, zonder wezenlijk schade toe te brengen die later weer tot hoge reparatiekosten zouden leiden. Alle opties die het “alles wat je maar kan bedenken staat hierop”-platform, brachten geen oplossing tot ons opstapje. Wij samen maar besloten om het opstapje met tie-ripes vast te zetten.

Alleen blijkt de motor wel te blijven lopen. Maar; we komen erachter dat als we op een kampeerplek staan, dat dan de motor niet draait. Als we rijden draait ie wel, maar dan plakken we met duck tape even de in/uitknop vast op de “uit” stand en doet ie dus niks. We moeten op zoek naar een kampeerwinkel of een camperdealer om of een nieuw los opstapje te kopen of hopelijk het opstapje te kunnen laten maken. Geen van beiden lukt deze dag, dus we moeten met een wat hogere instap rekening houden om de camper in of uit te komen. De eerste die lomp struikelt zal Miriam zijn, was mijn verwachting. Maar eerlijk is eerlijk; ik was degene die aan de deur bleef hangen en ter aarde stortte. Oh ja, wel met broekriem achter deurknop blijven hangen, dus ik hing even aan de deurpost. Neeeeeej….de deurpost is niet ontwricht! (Voordat ik daar weer opmerkingen over krijg)

Tijdens de laatste kilometers van deze rit, is het even stil in de camper. Allebei wederom in gedachten en even later delen we onze gedachten met elkaar. We vinden deze tocht, dwars door de Pyreneeen prachtig om te zien, maar niet om te rijden. Juist door de krappe wegen en eerder genoemde risico’s van schades en het extreem berg-rijden vinden wij het een once in a lifetime experience, maar zullen in de toekomst wel vasthouden aan de wat grotere wegen als we nog eens deze kant willen doen. Ik denk dat je dan nog steeds mooie dingen ziet en dat met een buscamper of smallere en/of kleinere camper deze tocht beter te doen is. Nogmaals; we genieten enorm, maar als je onze hachelijke toestanden van de laatste dagen meetelt, is het dan het allemaal waard? Wij denken van niet en zullen dan denk ik nog eerder andere gebieden in Frankrijk gaan bezoeken. Want dat Frankrijk een heerlijk fijn land is om in te reizen, staat ons wel vast. We genieten van alles wat we zien en we hebben er mooi weer bij. Er komen vast nog vele mooie dingen op ons pad.

We verblijven nu een paar dagen op een Camper Car Park in Labarthe-Riviére. Een hele mooie deze keer. Rondom in het groen aan de rand van het dorp. De volgende stop zal Lourdes zijn. Miriam wil er heel graag heen nu we er in de buurt zijn. Voor mij hoeft het niet zo, maar ik denk dat ik onze camper laat zegenen met wijwater…kan ie wel gebruiken!

26 Mei 2026: Camping Vagabond in Florac-Trois Riviéres

26 mei 202626 mei 2026 / martin&miriam / 2 reacties

We rijden vroeg in de ochtend weg van de wijnboerderij voor onze volgende etappe. We gaan richting Alés, Le Grand Combe om zo dwars door het Parc National de Cevennes te rijden naar onze volgende stop. We zijn allebei nog een beetje brak en hebben geen zin om een lange dag in de het camper te rijden. De route door het park is een ander landschap dan dat we de vorige dagen hebben gezien, maar ook deze route is weer prachtig om te rijden. Om ons heen alleen maar muren van groen door alle bergen om ons heen. Rotsblokken die over de weg hangen en glooiende wegen met verrassend goed asfalt.

Miriam zoekt inmiddels tussendoor naar een overnachtingsplek en we komen rond het middaguur aan in Florac-Tres Riviéres, een klein dorpje in het NP de Cevennes, departement Lôzere, gelegen midden in een kruispunt van 3 rivieren, Le Tarnon, La Mimente en de Tarn. Het dorpje heeft circa 2000 inwoners en voor het formaat dorpje best veel winkeltjes, restaurantjes en leuke terrasjes. Niet dat wij daar de vloer plat lopen, maar wel leuk om er doorheen te slenteren.

Maar goed; we besluiten om de camping Le Vagabond te bezoeken en bij binnenkomst worden we allerhartelijkst ontvangen door de eigenaar. Als hij op ons af komt lopen zeggen Miriam en ik tegelijk: “Hey, daar komt Jan van den Berg aanlopen”. Jan was mijn leraar op de basisschool Laetare in Lelystad en ik kwam daar ook altijd privé over de vloer om destijds op zijn kinderen te passen als babysitter. Deze man leek op Jan, bewoog als Jan, had de ogen van Jan, had dezelfde baardje als Jan, kortom; het was de ultieme dubbelganger. Maar deze “Jan” was zeer blije man. Hij opende 6 maanden per jaar de camping, om vervolgens daarna 6 maanden in Thailand te wonen. Het zeer vriendelijke en klantgerichte echtpaar runt de camping met zijn tweetjes en hadden van deze camping een super relaxte sfeer neergezet, waardoor we allebei meteen toen we geïnstalleerd waren tegen elkaar zeiden wat voor goede vibes deze plek had. Meteen achter de camping kwamen de 2 rivieren Le Tarnon en La Mimente samen op een woelig kruispunt, dat zich prima leent om er te zwemmen. Wat een wereldplek is dit zeg! De plekken bieden zon en schaduw, het sanitair is sober, maar reteschoon (mooie woordspeling Rete in relatie met het sanitair…maar dit terzijde). Ook een gezellige wifi-punt waar je op lekkere banken kon zitten, boekje lezen, drankje pakken en waar de hele dag mensen zaten om even te kletsen. Hier kunnen we het wel een paar dagen volhouden. Topplek met dito sfeer!

De dag gaat lekker voorbij met lezen, beetje pootje baden in de rivier en lekker laven. De volgende ochtend wil ik na het rondje met Joep even op onderzoek uit in het dorpje Florac om te kijken of ik broodjes kan scoren. Het is 1e pinksterdag dus alles gesloten. Met het stepje even een rond je gemaakt naar de supermarkt maar deze ook dicht. Bij terugkomst bij de camper zie ik opeens een mailtje binnenkomen van Cor en Gea, het huisartsen-setje uut Grunning. Ze vertrekken vanuit hun laatste camping en geven aan dat ze eraan denken om richting Florac te gaan in de Cevennen…huh?? Ze weten niet waar wij naartoe gegaan zijn en noemen nu precies te dorpje waar wij nu zitten. Dus ik antwoord dat wij daar op dat moment zijn op een erg leuke camping. Hilariteit door het toeval, maar ze komen dus onze kant op. Of ik nog even kan reserveren voor ze. Vanzelfsprekend meteen naar “Jan” gelopen, die we dan toch maar “Jean” noemen om in Franse sfeer te blijven. Er was nog 1 plekje beschikbaar en die dan maar vastgelegd voor ze. Echter later op de dag, toen ze er nog niet waren, zie ik dat de boomtak-stompen best wel in de weg zitten op die plek en dat Cor met zijn mooie Hymer camper nooit die draai op de plek kan maken. Ik deel die zorgen met Jean en hij snapt wat ik bedoel. Aandoenlijk om te zien hoe hij dan meteen naar de planning loopt en begint te schuiven met plekken. Omdat er een camper nog niet was, die gereserveerd had, maar een kleinere camper had dan Cor, heeft hij die plekken omgeruild. Kwam erg goed uit, want nu stonden we bijna naast elkaar en alleen nog maar een andere camper uit Nederland tussen ons in. Ook erg leuke mensen, waar we inmiddels al een paar gezellige dagen mee hadden gehad. Broer en zus die allebei hun partners hadden verloren in de afgelopen jaren en besloten om dan maar samen te reizen met de camper. Prachtig! 82 en 77 jaar oud en nog gewoon touren door Europa. Ik teken ervoor!

Als we omstreeks 15.30 uur Cor en Gea de camping op zien komen, is het meteen weer zoals in Die. Gezellige gesprekken over alles en nog wat en samen naar de rivier om daar even de boel te bekijken.

In de avond maken we een gezamenlijke maaltijd. Cor en Gea maken heerlijke salade met Meloen en Feta en Miriam maakt een soort bladerdeeg-gerecht met een mix van verse groenten, knoflook, franse kaas afgetopt boven op het oventaartje en smullen maar. Als toetje hadden we lekker een aardbei-taartje die ik eerder die dag had gehaald bij de bakker die wel 2e pinksterdag open was. Dus topavond gewoon!

Het is een drukte van jewelste op de kleine, gezellige camping. De Fransen zijn al bezig om spullen in te pakken om de dag na pinksteren, vandaag dus, te vertrekken. Het is een grote exodus van vertrekkende campinggasten. De wandelaars met hun kleine tentjes pakken de boel weer in en lopen vol bepakt de camping af richting een volgende bestemming. Campers worden weer ingepakt en iedereen neemt met een “bon voyage” afscheid van elkaar. Er komen lege plekken en wij besluiten om nog een dagje te blijven. Cor en Gea blijven tenminste ook nog een dag en misschien nog wel langer. Ook zij geven aan dat ze dit wel een heel prettige, typisch Franse camping vinden.

Vandaag zijn we van plan samen met Joep naar het dorpje Florac te wandelen om nog wat boodschappen te doen. Aangezien de stoepen…oh ja sorry…ben in Frankrijk…trottoirs nogal heet zijn door het hete zomers weer, nemen we Joep in de wandelwagen mee, zodat ie tussendoor even kan afkoelen als zijn pootjes beginnen te dampen. De vuurdoop met de wandelwagen…hoe heeft het zover kunnen komen, vraag ik mij af. Miriam heeft dit vervoersmiddel bedacht voor Joep, zodat wij de dorpjes kunnen bezoeken en eventueel een terrasje kunnen pakken. Joep kan dan in de wagen liggen en ligt beschut zodat hij minder prikkels heeft van zijn omgeving. Want een onrustig hondje dat blaft tegen alles wat beweegt, worden wij niet vrolijk van. We gaan het zien hoe de vuurdoop gaat zijn.

De rest van de dag heerlijk aan de rivier in de zon en vanavond de boel weer inpakken voor de volgende etappe.

20+21 Mei 2026: Montbrison-sur-Lez & Mévouillon (Parc Regional Mont Vertoux)

21 mei 2026 / martin&miriam / 2 reacties

Gisterochtend op passende wijze afscheid genomen van Cor en Gea, onze Artsen Zonder Grenzen, aangezien ze nu met pensioen zijn gegaan. Prachtige en gezellige dagen gehad met ze en ook deze camping blijft toch wel een hele prettige! Alle voorzieningen van de camper weer op orde en wij weer op pad.

We rijden een hele mooie route over de D93, De Route de Clairette de Die.

De ‘Route de la Clairette de Die’ is een schilderachtige toeristische route in de Franse Drôme (regio Auvergne-Rhône-Alpes). De route geeft je schitterende panorama’s vanuit je camper tijdens het rijden. Ook door de bergen tussen de overhangende rotspartijen, zie je de Drôme vaak direct naast je stromen in een fraaie turquoise kleur. Deze streek is het exclusieve thuisland van de gelijknamige, fruitige en mousserende dessertwijn. De route loopt door de vallei van de rivier de Drôme en strekt zich uit rond het middeleeuwse stadje Die. We genieten van deze omgeving en zeggen tegen elkaar dat we hier elk jaar wel willen komen. Super gewoon!

We moeten eerst via Crest omdat we onze LPG tanks moeten vullen en daar is het dichtstbijzijnde tankstation met LPG. We vullen de diesel en LPG, maar blijven met vraagtekens achter. Wat is het geval? Onze Truma 6 verwarming slaat steeds in storing en geeft foutcode E517H aan. Wat betekent dat hij vermoedt dat de tanks leeg zijn. In onze ogen zou dit niet moeten kunnen, aangezien we in de winter met kachel aan, koelkast vaak op gas en koken op gas, minstens 2 weken met de beide 11 kg LPG flessen kunnen doen. Nu staan we uitsluitend los, dus draait de koelkast circa 19 uur per dag op LPG en hebben we in de nacht de kachel op 13 graden staan. Het zou dus kunnen dat de flessen nu helemaal leeg zijn. Ook mede doordat ervaren camperaars die ons blog lezen, aangeven dat het niet ongewoon is dat de flessen leeg zijn. We nemen het voor waar aan en gaan dus naar Crest om te tanken.

Daar aangekomen tank ik de LPG af en krijg ik maar circa 25 liter in de LPG tanks. Dat is raar!! Het zouden er ongeveer 40 liters moeten zijn als beide tanks leeg zouden zijn. Dat waren ze dus niet. Maar waar kan het dan aan liggen? Nu we getankt hebben doet alles het weer en valt de verwarming niet meer in storing. Maar dan nog! Hoe kan het dat die 2e fles niet leeg is geraakt en dat er toch storing is geweest? Als mensen het denken te weten, laat het mij weten, want dan kan ik nog iets doen eraan. Nu heb ik het gevoel dat ik maar van 1 fles gebruik maak en dus vaker moet tanken. Ook heb ik getracht de crashsensor te resetten, maar geen klik gehoord, dus die zal niet gecrasht zijn geweest.

Enfin…wij weer door met in ieder geval weer LPG aan boord. We rijden door zo’n afwisselend landschap, dat we weer genieten van deze rit. We besluiten niet te lang door te rijden en vinden een P4N plek aan de buitenrand van een dorp. Een aire Municipale zonder voorzieningen. We zijn de enigen, maar hebben een fantastisch uitzicht om ons heen. Het lijkt wel Toscane met lanen met Cypressen en wijnvelden.

We stellen onze camper netjes waterpas en aan het einde van de middag lopen we een wandeling met Joep langs de wijnvelden. We zien een Domaine de Vin Piallat. Ook zij hebben een P4N overnachtingsplaats, maar we staan super waar we staan. Toch lopen we het domaine op worden door de Franse Wijn-anda hartelijk ontvangen. Voor het gemak noemen we haar maar even zo. We worden echt ongewild de wijnkelder ingetrokken en onder dwang beginnen wij een proeverij met de dame als turbo-snelle wijnschenker. Vervolgens loopt ze nog naar achter in de wijnkelder om nog een spuugemmer te halen. Spuugemmer?? Ben je gek geworden? Drinken doen we en recyclen helemaal niks in die emmer. De vrouw kijkt ons wat meewarig aan. Unaniem zijn Mir en ik het erover eens welke wijnen het moeten worden. We kiezen een krachtige, fruitige witte en een op eik gerijpte diep rode wijn. Het bedrag laten we in het midden, maar laten we zeggen dat Albert Heijn ze niet verkoopt. Mir geniet zo van haar wijnen en nu we onze overbuurman in Lelystad niet meer om ons heen hebben, moeten we toch zelf maar onze wijnen zien te vinden. Onze buurman, laten we hem voor het gemak Ray noemen, was werkelijk een inspirator op wijngebied. Het was een vat vol kennis! De man heeft bij ons een diepe leegte achter gelaten. Nu dan maar zelf op onderzoek uit. We denken dat de eerste missie geslaagd is.

We komen terug bij de camper en maken het nog even gezellig buiten en Mir maakt weer een voedzame maaltijd. Later op de avond zien we een werkelijk adembenemende zonsondergang en gaan vervolgens naar binnen om de avond cosy door te brengen met de gordijnen dicht, TV-tje kijken en drankje.

Vanmorgen mooi op tijd wakker en kunnen eigenlijk meteen op pad. We rijden richting Parc Regional de Mont Ventoux, de beroemde berg uit de wielersport en Tour de France in het bijzonder. Ook nu is het weer heerlijk slingeren door de bergen en kleine bergdorpjes. Soms spannend door de smalle straatjes, soms spannend door de krappe haarspeldbochten, maar prima te doen met onze 7,5 meter lange camper. Onderweg nog even boodschappen doen om voor de komende dagen voldoende proviand aan boord te hebben. We zijn van plan om een paar dagen op een kleine camping in de bergen te verblijven. Het is bloedheet in deze regio met temperaturen rond de 30 graden. In de bergen is het een 5 graden koeler en is er meer wind. Na ruim 1,5 uur na de boodschappen doen, komen we aan in Mévouillon, het bewuste bergdorp waar de camping is gesitueerd.

Mévouillon is een gemeente in het bij ons favoriete departement Drôme, in de regio Auvergne-Rhône-Alpes. Het is een petit klein dorpje en telt 250 inwoners en behoort tot het arrondissement Nyons.

Als we aankomen bij Camping Domaine Clos de Bruis, zijn we aangenaam verrast. Het is een terrassencamping met mooi uitzicht op de bergen voor om ons heen. Ook kun je dieper in het bos gaan staan in de schaduw. Wij hebben geen elektriciteit nodig en staan dan op de terrassen vol in de zon. Daar kiezen we dan ook maar voor, zodat we lekker kunnen bijbruinen. Maar na eventjes besluiten we toch maar de zonneluifel en schaduwdoek in de luifel te plaatsen. Zo is het nog te harden in ieder geval. De komende dagen blijven we hier staan om vervolgens zoals het er nu naar uitziet meer via het binnenland richting de Pyreneeën te rijden. Maar dat duurt nog een paar dagen, met ook nog eens de mogelijkheid dat we onderweg nog even ergens blijven hangen. Dat is het voordeel van de camper! Niks boeken, alleen soms een beetje zoeken!

14 Mei 2026: Baume-Les-Dames & Lons-le-Saunier

14 mei 202614 mei 2026 / martin&miriam / 2 reacties

Gisterochtend was ik, wederom na een heerlijke stille nacht, als eerste aan de beurt om mijzelf voor de dag te fatsoeneren. Echter toen ik het handdoeken-kastje onder de wastafel in badkamer opende, voelden de handdoeken nat aan. Ook de toiletrol die naast de handdoeken stond, was zeiknat. De zintuigen waren meteen geprikkeld en ik op onderzoek uit. De chiffon was kurkdroog dus daar zat het niet. Het blijkt een lekkage te zijn achter de voorzetplaat waar de kraan op gemonteerd is. Ook onder de afdek-ring van de kraan druppelt het ook. Veel druppels is ook nat, dus moet er wat gebeuren. Nu kennen jullie mijn technische capaciteiten en is het dus belangrijk om mij vooral te ontmoedigen om zaken zelf te willen oplossen. Daar komt namelijk een aanzienlijke post onvoorziene uitgaven uit voort. Ik deel de bevindingen met Mir en ook zij concludeert hetzelfde. Zowel op de analyse als de conclusie om mij niets te laten doen. Daarop besluiten we de KNAUS-app te raadplegen waar alle informatie over onze camper is opgenomen en alle dealers in Europa te vinden zijn. We hebben geluk; de dichtstbijzijnde dealer zit op 43 kilometer van ons af en ligt ook nog eens compleet op onze route.

Wij op pad om die kant op te gaan en na een klein uurtje komen we daar ook aan. Zelf verplaats je je dan hoe dat in Nederland zou gaan, namelijk; heeft u een afspraak, geen tijd, geen onderdelen en nog meer opmerkingen waardoor je je geen klant voelt.

Aangekomen bij de betreffende Knaus camper dealer, Camping-Car70 in Vesoul/Quincey, werden wij uiterst vriendelijk en behulpzaam behandeld. Als we even geduld hadden, zou er met een paar minuten een monteur bij ons in de camper komen kijken. Na even afstemming onderling te hebben gezocht, kwamen ze tot de conclusie dat ze geen onderdelen voor deze Knaus hadden. Geen kraan en geen aansluitstukken. Sorry! Maar Miriam dacht; ja maar dan kunnen we niet verder nu, want de leidingen staan onder druk van de waterpomp en blijft dus lekken als we douchen of de keukenkraan aanzetten. “Kun je niet de leiding onder de wastafel niet afdoppen. De beide mannen keken elkaar aan en dachten waarschijnlijk dat Mir de dochter van een loodgieter was en waarom zij niet met deze oplossing waren gekomen. Ik keek de mannen aan en knikte naar ze; “zo, dat is mijn wijffie, daar hebben jullie niet van terug,ha!” En ik ging weer door met mijn breiwerkje…

Zo gezegd en zo gedaan! De monteur ging wel even de leiding afdoppen. Toen ie dat echter gedaan had, bleek dat ie de verkeerde waterleiding had afgedopt. En wel die van het toilet! En geloof me; dat komt niet goed! De waterdruk normaal heeft al moeite om die bolussen weg te spoelen en toevallig hadden we het er nog over om er een Karcher hogedrukreiniger achter te monteren. Geen water en geen druk op het toilet is dus niet goed. De man verontschuldigt zich en corrigeert zijn fout en het komt uiteindelijk allemaal goed voor deze periode dat we onderweg zijn.

De monteur ging uiterst professioneel te werk en konden wij binnen 1,5 uur weer verder met onze reis. Kosten circa 95 euro voor 1,5 uur werk en wat onderdelen om de leidingen netjes af te doppen. Wij weer onderweg en we vervolgen de weg op onze route.

We rijden weer sommige stukken over een autoweg en gaan weer opeens op hele mooie kleine wegen rijden door prachtig glooiende landschappen van de Bourgogne, waar we inmiddels doorheen rijden.

Wat we goed doen deze vakantie is op tijd stoppen en zo rond 14.00 uur op een plek te staan. We kijken op de kaarten waar we ongeveer zijn en besluiten om op een camperplaats te gaan staan in Baume-les-Dames. Een betaalde camperplaats dit keer en ook dat vonden we wel weer even leuk om te doen na een paar dagen alleen in de natuur te hebben gestaan. De camperplaats heeft zo’n 30 plekken en staat halfvol met campers. We zetten onze camper neer en besluiten om met Joep een mooie wandeling te maken. Het dorpje hebben we niet echt bezocht, maar we besloten om vanaf de camperplaats langs het kanaal te lopen en vervolgens na een kilometer weer een brug over te gaan. Daar zien we een prachtige open ruimte waar van alles te doen is op sportgebied en een wandelroute in een grote cirkel met rondom mooi uitzicht op de heuvels en velden rondom het plaatsje.

Bij terugkomst op de camperplaats raken we aan de praat met een Iers echtpaar en hebben een erg leuk gesprek. Even later spreekt Miriam een Nederlands echtpaar uit Alkmaar, die net hun nieuwe camper hebben opgehaald en meteen ermee op pad zijn gegaan. Ook een leuk gesprek en zo zie je maar weer dat je ook tussen de mensen prachtige en waardevolle gesprekken kan hebben. Het is een zonnige middag die we afsluiten met lekker de stoelen buiten zetten en samen even dommelen in de zon en later nog even een drankje buiten doen. De avond is zoals alle avonden in de camper. Knus, huiselijk, gezellig en beetje TV en samen lezen voordat we naar bed gaan.

Gisterochtend rustig aan gedaan en na het weer op orde brengen van de tanks en toilet, weer om 9.30 uur op pad om weer zuidelijker te rijden. Ook nu weer een ander landschap als we de Jura beginnen te doorkruizen. Vlakker landschap en andere woningbouw, maar we genieten weer van de rit.

Einde van de ochtend realiseren we ons opeens dat het morgen Hemelvaartdag is. En dat vandaag de dag is dat mijn vader is gaan hemelen, 2 jaar geleden. Toch maar even boodschappen doen, aangezien het dus een zondag is in Frankrijk. We zien onderweg een U Super Express met ook nog eens een wasmachine en droger buiten staan. Toch maar meteen ook het beddengoed en de overige was doen, terwijl er ook nog wat boodschappen gedaan kunnen worden. We lopen met Joep ook nog even een rondje door het dorpje om vervolgens precies op tijd terug te zijn om de was uit de droger te halen en op te vouwen. Zo! 3 vliegen in 1 klap! We kunnen nu weer even een 2 uurtjes doorrijden om zo onze volgende stop te bereiken.

Miriam heeft weer een hele mooie parkeerplaats gevonden aan de rand van een wandelroute, wat voorheen een treinspoor was. Meerdere tunnels volgen elkaar op en de bekendste tunnel heen Tunnel de La Diane in het dorp Briod, gelegen tegen Lons-le-Saunier.

De tunnel is in 1861 gebouwd en was onderdeel van de treinlijn via een bergroute van Champagnole naar Lons-Le-Saunier. Nu is het een bekende voetgangers en fietsers route. Lons-le-Saunier is de hoofdstad in het departement Jura en telt ongeveer 16.000 inwoners. De stad is een aantal keren startplaats geweest in de Tour de France. Voor het laatst in 2004. Oorspronkelijk was de stad bekend om zijn zoutwinning, maar in de loop van de geschiedenis is het nu meer bekend om wijnbouw. Alhoewel we daarvan op onze plaats niets van zien. Het dorpje Biod, waar we nu staan op de parkeerplaats, stelt niets voor en kent 215 inwoners.

De parkeerplaats heeft een prachtig uitzicht vanuit de camper en we genieten hier dan ook nog even van voordat we een wandeling gaan maken, waar we een aantal tunnels gaan zien.

De wandeling verloopt redelijk “vals plat” en we doorkruizen een paar tunnels na verloop van de wandeling. We zien dat de route afmaken voor ons en onze kleine vriend wat te lang gaat worden. Alleen al de laatste tunnel in de route is zelf al 984 meter lang en daar zijn we nog lang niet. We komen mensen tegen die achter ons lopen en ons passeren. Wij besluiten om om te keren en terug te gaan naar de camper om daar lekker een bak thee te drinken en in de relax stand te gaan. De camper staat niet echt lekker vlak, ondanks de blokken op de hoogste stand onder de voorwielen. Maar de achterkant van de camper staat hoger, dus dat is goed voor in de bedden. Als we na 2 uur opeens mensen voorbij onze camper zien lopen, zijn het de mensen die ons hadden gepasseerd. Helemaal bekaf en zeiknat van het zweet. We kijken elkaar aan en zijn blij dat we omgekeerd waren.

De rest van de dag beetje lummelen in de camper en de avond heerlijk rustig doorgebracht. Wat een fijne dag weer en wat morgen ons brengt zien we wel. Het begint te regenen en dit zal ook gedurende de nacht en deze dag (hemelvaartdag) blijven doen. We doen het deze ochtend rustig aan en zien wel of en wanneer we verder gaan. Waar we wel blij van worden is dat we zien dat het in het weekend en de week erna in de omgeving van Die in het Parc National de Vercors prachtig weer wordt verwacht. En laten we toch die kant op gaan…

Iedereen een hele fijne Hemelvaartsdag gewenst en maak er wat moois van met elkaar!

11 Mei 2026: Harprich en Plombiéres-les- Bains

11 mei 202613 mei 2026 / martin&miriam / 2 reacties

Gisterochtend in alle rust, lees: uitgeslapen, wakker geworden na een beetje onrustige nacht. Joep was niet lekker en kotste een paar keer. En op dat moment komt Miriam in de zorgmodus en dat gaat niet zonder slag of stoot. Dus de hele tent wakker hier in de camper. Joep was al de hele dag niet in goede doen, maar dat moest er dus een keer uitkomen.

Wij ook! Wij moesten er ook uitkomen. Heerlijk rustig gedoucht, ontbeten en aangekleedt. Om 10.15 uur konden we de hele fijne plek verlaten en begon onze reis naar de volgende stop. Maar ook dit ging niet zonder slag of stoot. De Garmin Navi had het er enorm druk mee om ons uit het gebied te loodsen. Hij stuurde ons de verkeerde kant op en Miriam was zo scherp om dat te constateren, anders had ik nu nog als een musquito daar rondgedwaald met dat fantastische richtingsgevoel dat ik heb. Overal wegomleidingen maken het er niet makkelijk op. Dit betekent dat wij geen lange reisdag gaan doen gezien het tijdverlies dat we inmiddels hebben opgelopen.

We besluiten om van onze route af te wijken en een totaal andere grensovergang naar Frankrijk te gaan zoeken. Dat was een goede keuze. De rit is weer prachtig en daarin doet de Garmin goed zijn werk. Het is ingesteld op “roadtrip” wat zoveel betekent als de mooiste route, met vermijding van steden. Na een paar uur door typisch Frans platteland in het compartiment Grand Est te hebben gereden, komen we aan in een recreatiegebied bij het Etang de la Mutche. Er is daar niet veel te doen, maar de parkeerplaats via P4N ligt aan dit recreatiemeer in het dorpje Harprich, wat nog in het Moselle (moezel) gebied ligt in het departiment Grand Est.

Grand Est, ontstaan in 2016, is een diverse regio in Noordoost-Frankrijk die de voormalige regio’s Elzas, Lotharingen en Champagne-Ardenne omvat. De regio staat bekend om een rijke mix van Franse en Duitse invloeden, de beroemde Champagnestreek, de schilderachtige wijndorpen van de Elzas, historische steden als Straatsburg en Metz, en indrukwekkende oorlogsmonumenten bij Verdun. Maar we doorkruizen deze Grand Est zonder daarbij de tijd te nemen om daar langer te verblijven. We slapen heerlijk rustig op de parkeerplaats, nadat we eerst in de middag met Joep gewandeld hebben om het meer. Maar Joep was zo dwars als een bos uien, dus het werd een baldadig rondje, waarna hij weer tot rust kwam in de camper. Einde van de middag hingen nog wat jongeren vlakbij bij onze camper rond en waren donuts aan het rijden met hun auto’s. Pubergedrag, maar ja; destijds kon ik het niet met mijn eerste auto, de Citroën Dyane 6 uit 1979. Die trok het asfalt niet echt los, zal ik maar zeggen. Maar geen last van de jeugd gehad voor de rest en ze ruimden al hun afval netjes op, dus top!

Vanmorgen op tijd weer vertrokken om eerst allerlei noodzakelijk handelingen te moeten doen. In volgorde van importantie: het verzorgen van de watertanks, chemisch toilet, tanken en boodschappen doen. Zodat we weer een paar dagen off-grid verder kunnen reizen. Tot nu toe hebben we geen overnachtingskosten gehad, dus toen we bij een camperplaats onderweg even alles wilden doen zoals hierboven omschreven, betaalden we de jackpot voor 70 liter schoon water. Dit was onze eigen fout doordat we de betaalzuil niet goed begrepen. Normaal zou je 5 euro moeten betalen voor het verzorgen van je camper, zonder te overnachten. Maar nu hadden we en de overnachting en de verzorging betaald. Samen 10 euro bij elkaar. Aangezien het nog vroeg was en de plek niet echt mooi gelegen, besloten we om door te rijden.

Onderweg nog bij een Super U Supermarkt getankt en boodschappen gedaan. Diesel hier 2,12 per liter, dus nog te doen. Daarna doorgereden naar onze nieuwe overnachtingsplaats in Plombiéres-les-Bains. De hele dag werd er regen verwacht, maar wij piepten er steeds tussen de buien door. Aangekomen op wederom een P4N parking, aangelegd bij een leuk stadsparkje met een mini-Madurodam als attractieparkje. We lopen een stukje door het dorpje, waar we prachtige panden zien, maar waar we ook hele hele donkere wolken boven ons zien. Dus snel naar binnen en binnen blijven, want anders voel je nattigheid. Miriam is zo blij met onze nieuwe accu en het feit dat ze haar oven nu dagelijks kan gebruiken. Ze besluit daarom vanavond een heerlijke lasagne te maken met daarnaast een lekkere salade met Vijgen-Dadel Balsamico Olijfolie en Italiaanse olijfolie van Royce Traiteur uit onze hometown Lelystad. Deze lekkere olië vorige week gekregen van vrienden Ton en Do. Het was weer heerlijk vertoeven in de camper.

De rest van de dag hebben we lekker gecocooned in ons huisje op wielen en even opnieuw een route gemaakt. We wilden richting Annecy om vervolgens via Albertville naar de Mont Cenis te gaan. Jaren geleden zijn we daar geweest met de Lambortinki I en we vonden dat een enorm mooie plek om wakker te worden. Toen had ik met name haast om in Italië te komen en zijn we daar, na even te hebben geluncht, meteen doorgegaan. We zien nu dat de Mont Cenis gesloten is voor verkeer en dat het weer daar de komende week er niet best uitzien. Plannen wijzigen dus. Vanmiddag met de kaart op schoot in de Garmin een nieuwe route gemaakt. Wederom de “roadtrip” instelling, dus de reis moet mooi zijn. Eindbestemming blijft in eerste instantie voor nu Die in het Parc National Vercors. Daar zijn we ook eerder geweest en vonden wij een waanzinnig mooi park en een erg leuke camping waar we toen stonden. We gaan die kant op en zien wel of we er ook echt gaan uitkomen.

Nu avondje TV met de regen op het dak en lekker slapen straks!

16 Januari 2026: Oradour-sur-Glane, om stil van te worden!

16 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 18 reacties

We zijn inmiddels alweer een paar dagen onderweg richting thuis. De dagen op de wegen zijn nat, grijs en soms met zonneschijn. Maar niet mooi genoeg om ergens echt ons kamp op te slaan. We hebben gisteren doorgereden tot de Camping Car Park in Saint Paul lés Dax, een half uurtje oostelijk rijden van Capbreton. Vanaf Urrugne dachten we binnendoor even door St Jean de Luz, Biarritz, Bayonne te rijden. Maar dat viel vies tegen en verloren we wel een paar uur. Ook door demonstraties van de boeren in Frankrijk waren vele op- en afritten van doorgaande wegen afgezet. Wij sympathiseren de boeren, want kom aan mijn eten, dan kom je aan mij. Door de duimpjes die we geven krijgen we veel getoeter van de tractoren terug. Zo zie je maar; in elk europees land momenteel hetzelfde gezeik.

Omstreeks 14.00 uur komen we aan in Saint Paul lés Dax en stellen onze camper op de plek van de camperplaats. Het zonnetje schijnt even, dus zetten we onze stoelen buiten en nemen een drankje. Na een tijdje gezeten te hebben en Mir de camper weer even gekuist na de natte dag van gisteren en vandaag, wij op pad met de kleine veldheer en wandelen een tijdje voordat we bij een plaatselijke bakker terecht kwamen en zodoende even wat lekkere dingen meegenomen. De rest van de dag lekker in de camper gechilled en redelijk goed geslapen toen we vanmorgen wakker werden. De hele nacht regen gehad en ook in de ochtend weer regen. Camper weer klaar gemaakt voor een volgende dag onderweg. We zien wel waar we uitkomen, maar we gaan richting Limoges.

De rit verliep prima en onderweg samen veel gekletst over allerlei zaken en plannen voor de komende tijd. Was gezellig en ook Joep is aangenaam gezelschap in de camper. Hij ligt super relaxt tussen de stoelen op een door Miriam aangelegd schapenvacht in combinatie met een fleecedeken, die rondom het schapenvacht gedrapeerd is, zodat Joeperd lekker met zijn koppie op de fleecedeken kan liggen. Alleen als ik even een rem aanraak of snelheid minder, dan is ie alert en wil ie op schoot bij Miriam om poolshoogte te nemen. Want nieuwsgierig is ie!Als ie ziet dat alles onder controle is en hij ziet weer snelweg aan hem voorbij gaan, dan denkt ie dat bij voorlopig weer in coma kan vertoeven. Lekker beest!

Ook vandaag verliep de rit erg goed en komen we in de buurt van Limoges, als we omstreeks 13.30 uur weer besluiten om te stoppen met rijden. Miriam had weer een Camping Car Park uitgezocht, aangezien dat wel onze favoriete plekken voor onderweg op doorreis zijn. Soms tref je het dat het een erg mooie plek is, soms tref je het niet, maar alles is tip-top op orde waar het gaat om elektra, water en toilet lozen.

We zouden eerst op een andere camperplaats gaan staan, toen Miriam opeens zag dat er in de buurt ook nog een andere optie was om te gaan staan. Ook een Camper Car Park, maar dan in Oradour-sur-Glane. Dit dorp wilde ze heel “graag” zien omdat onze schoonzus Joanne er vorige week was geweest en diep onder de indruk ervan was. Dus de bestemming was bepaald. We gaan erheen en gaan voordat we de camper gaan plaatsen op de camperplaats, meteen het historische dorp in om het te bekijken. De camper kunnen we goed kwijt op de parkeerplaats, speciaal voor campers. Bij een historisch dorp denken wij altijd aan andere zaken, dan waar dit dorp historisch is om te noemen.

Oradour-sur-Glane is een gemeente in het Franse departement Haute Vienne. Oradour-sur-Glane telt ongeveer 2.500 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Rochechouart. Wat kunnen we je vertellen over dit dorp?

Het dorp werd op 10 juni 1944 verwoest in het bloedbad van Oradour-sur-Glane. Troepen van de Duitse 2e SS Panzer Division Das Reich overvielen als vergeldingsactie het dorp, dreven de mannen in graanschuren en fusilleerden hen, dreven de vrouwen en kinderen in de imposante kerk waar een doos stond met explosieven, en toen ze naar buiten gingen en probeerden te ontsnappen werden de overlevenden doodgeschoten, en vervolgens ook de rest van het dorp. 643 mensen werden zo in drie uur vermoord en het dorp werd verwoest.

Het was de grootste massaslachting door de nazi’s op burgers in Frankrijk, vermoedelijk ook de grootste in West-Europa, en werd voor de Fransen het symbool van de nazi-barbarij.

Na de oorlog werd het dorp nabij de ruïnes herbouwd. Onder impuls van minister van Binnenlandse Zaken Adrien Tixier werd besloten de ruïnes te laten staan als herinnering aan het bloedbad. Alles staat er nog zo bij als toen na de verwoestingen. Het nieuwe dorp werd in uniforme stijl gebouwd. Dit nieuwe dorp werd in 2007 erkend als Patrimoine du XXe siècle.

Wij lopen door het ruïne-dorp en zijn diep onder de indruk van alles wat we zien. Het moet een prachtig dorp zijn geweest zoals we het kunnen inschatten en lopen door de straten. Sommige huizen zie je ook de foto’s van het gezin dat daar gewoond heeft en zien we oude slagerij, cafe, kapperszaak, garagebedrijf en nog meer ambachtelijke beroepspanden. Machinerie en autowrakken die volledig uitgebrand zijn en inmiddels in verre staat van ontbinding. Vooral de foto’s in panden vonden wij indrukwekkend.

Dan komen we aan bij de kerk en lopen door de ruïne van de kerk, binnen staan we stil wat hier heeft afgespeeld. Honderden vrouwen en kinderen zijn hier opgesloten geweest, terwijl binnen dozen met explosieven lagen. Deze werden ter ontploffing gebracht en alles wat dat overleefde en nog kermend op de grond lag, werd doodgeschoten door de nazi’s. De ruim 200 mannen zijn allen gefusilleerd tegen een muur. Het hele dorp, 197 mannen, 241 vrouwen en 205 kinderen, gewoon afgeslacht. Miriam en ik zijn er stil en verdrietig van.

Je voelt en ziet ook hoe het destijds moet hebben afgespeeld. Zeer indrukwekkend vonden wij het en we realiseren ons dat ergens in de wereld in oorlog, ook dit soort acties nog steeds gebeuren. Triest dat we ondanks alle herdenkingen, stille tochten voor gebeurtenissen als deze, als mens nog steeds in staat zijn om zo gruwelijk te moorden.

Het is geen leuk blog, dat realiseren wij ons ook heel goed, maar wel goed om stil te staan in deze wereld op deze plek. Dus als je in de buurt bent, zeker een bezoek waard. Jaren geleden waren wij ook in Kamp Westerbork geweest en kregen wij hetzelfde gevoel. Ook het voornemen gehad om ooit ook Auschwitz te gaan bezoeken, maar ik weet niet of ik dat nog wil, zoals wij ons voelen na dit bezoek aan dit dorp. Maar als we het maar nooit vergeten! En in de huidige wereld zou het zo maar eens weer dichterbij kunnen komen, als je de wereldleiders van dit moment eens op je netvlies zet.

Wij proberen er maar het beste van te maken en vonden het in ieder geval de moeite waard om er eens bij stil te staan, maar gaan wel met goede zin verder met onze reis huiswaarts. Morgen staat er weer een etappe op de kaart en we zien wel weer hoever we komen.

Sorry voor de zware kost van vandaag, maar het kan niet allemaal alleen maar leuk en kostelijk zijn in het leven…Volgende keer hopelijk weer een blij verhaal!

26 en 27 oktober 2025: Aurillac en Cuxac-Cabardés

27 oktober 20253 november 2025 / martin&miriam / 5 reacties

Gistermorgen werden we wakker en keken we naar buiten om te constateren dat het weer een natte bedoeling was en blijft deze dag. We ruimen alles klaar voor vertrek en gaan beginnen aan een weer prachtige rit richting Aurillac.

Aurillac is een stad in het departement Cantal en ligt aan het riviertje de Jordanne. Het is de grootste gemeente in het departement en dus ook bestuurlijk is dit de hoofdstad van dit gebied. Waarom gaan jullie dan naar Aurillac is de vraag misschien? Nou, dat zal ik jullie toelichten; Aurillac is de historische paraplu-hoofdstad van Frankrijk en hier worden dan ook de meeste paraplu’s gemaakt van geheel Frankrijk. Gezien de weersomstandigheden deze week en de komende dagen leek ons daarom een bezoek aan die stad wel wat waard.

Onderweg rijden we weer door zulke mooie streken en hebben we weer zo genoten van de rit. Deze voer ons langs een aantal “groene” wegen op de kaart, welke dus bezienswaardig zijn aangemerkt. Via Cascade de Trador, een romeinse brug waar ook een waterval vlakbij neerklettert in de rivier, naar Tauves, Bort-les-Orgues, Ydes, Mauriac, Saint Martin Valmeroux, Jussac naar uiteindelijk Aurillac.

Daar aangekomen kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en was er op straat en in de stad geen teken van leven. Het seizoen is voorbij en er was ook niets geopend. Mistroostig zag het er allemaal uit. Als we aankomen op de Camping Car Park in Aurillac zien we dat we maar met 3 campers op de plaats staan. Na installeren van de camper is eerst onze Joep aan de beurt. De kleine man doet het vreselijk goed in de camper en tijdens de ritten, maar net zoals de chauffeur is hij er na 5 uur sturen wel een beetje klaar mee. We gaan met hem aan de wandel, maar zo midden in de stad is het zoeken naar parken en groen. We lopen daarom maar een soort bosperceel in waar een heel slecht paadje loopt over rotsstenen naar boven. We beginnen er met volle moed aan en al snel komen we erachter dat dit hem niet gaat worden. We lopen nog een stuk terug en lopen wat door de wijk in deze stad. Er staan prachtige huizen, maar ook hier alle luiken dicht. Je weet gewoon niet of er iemand thuis is of niet. Miriam en ik zijn allebei moe en willen niet verder door de stad slenteren. Het weer is zo vreselijk slecht. Grijs, grauw en nat.

Ook als we binnen zitten zeggen we tegen elkaar dat wij eigenlijk steden niks aan vinden om er te kamperen. Zo’n camperplaats midden in de stad vinden wij echt niks. Wij zijn liever midden in de natuur, bij voorkeur in de bossen en bergen. Nou, dan gaan we morgen dan maar weer verder naar op zoek. Al is het alleen maar om Joep wat meer leukere wandelingen te kunnen bieden. Hij is de laatste dagen niet verwend geweest door de camperplaatsen die we bezocht hebben.

De avond valt niet veel over te vertellen. Beetje voetbal kijken, lezen en dan naar bed. De binnendoor-weggetjes kosten naast wat meer tijd ook wat meer energie. Meer schakelen, remmen en alerter op tegenliggers en smallere bermen. Kortom; na inmiddels 1500 kilometer geheel tussendoor kunnen wij elke avond goed slapen. Morgen weer verder, richting Carcasonne. We denken niet dat we die stad gaan bezoeken, ondanks dat het de moeite waard schijnt te zijn. We hebben de afgelopen weken/maanden veel camperaars bekeken op YouTube die daar geweest zijn, dus we hebben er een goed beeld bij; druk en heeel toeristisch. Het verbaast ons hoeveel campers we onderweg tegenkomen. Wij houden gewoon niet van drukte en daarom zien we morgen wel waar we terecht komen.

Vanmorgen weer regen, regen en nog eens regen. Elke ochtend sta ik met mijn goede gedrag de tanks te vullen en legen en toilet te verschonen. Ik hoop op snel een korte broek en polo te dragen, maar vandaag gaat dat weer niet lukken. We gaan op pad.

De eerste kilometers na Aurillac zijn nog wat druk qua verkeer en moesten we eerst door de stad heen om aan de andere kant uit te komen om richting Arpajon sur Cére en Montsalvy te rijden en daar vanuit de Gorge de Lot te volgen. Prachtige route was dit gedeelte. We rijden door kloven, grotten, bomen en altijd aan onze rechterzijde de wat kolkende Lot.

Daarna richting Bozouls, Rodez, Albi, Realmont, Castres, Mazamet om uiteindelijk in het kleine dorpje Cuxac-Cardadés te komen om daar ons kamp op te slaan voor vandaag. Dit dorpje ligt in het departement Aude en telt zo’n kleine duizend inwoners. We staan op een Park4Night plekje, zonder faciliteiten, dus staan we los. Wij vinden dit altijd wel soort van spannend. Je weet nooit of je genoeg stroom in je accu hebt om te doen wat je normaal doet. Verlichting en phones opladen moet geen probleem zijn. Maar of je dan ook de maxxfan en smart tv aan kan hebben de hele avond? Tja, met een 100 Ah accu moet je toch een avondje kunnen overbruggen lijkt ons. We zullen energiezuinig leven vanavond..

Direct achter onze parkeerplaats, loopt een leuk parkje slingerend over loopplanken, bospaadjes en een kabbelend kreekje. Joep is niet te houden en eerst Miriam en daarna samen lopen met de kwispelende speelse jeugdige Joep te dartelen. Spelen met een stok, zwemmen en blij meelopen. Mooi! Kan ie vanavond weer in zijn luxe hok van 18 m2.

De rest van de middag zoekt Mir een route uit richting de spaanse grens voor morgen en schrijf ik dit blog. Vanavond lezen we denk ik lekker in onze boeken. Ik lees het boek van Boris Becker over zijn gevangenisperiode en Miriam leest Ieni Mieni Mutte van M.J. Arlidge. Een avondje zonder TV gaat ons zeker lukken. Morgen maar weer kijken waar we terecht komen. Maar wat er ook gebeurt…..ik draag een korte broek!

Camperjoy: Over reizen met een camper…

Reisblog Martin, Miriam & Joep Lammertink

Frankrijk