Franse pyreneeën

2 + 3 juni 2026: Prat-Bonrepaux en Labarthe-Riviére; Het zit ons niet mee!

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Gisterochtend rijden wij op tijd weg van onze kampeerplek op de camping in Les Cabannes, maar kunnen de poort niet uit. Receptie zou om 08.30 uur open moeten zijn, maar is ie niet. Miriam belt het mobiele nummer dat op de deur staat en spreekt voicemail in. Geen reactie. Na diverse pogingen en inmiddels bij ons gegroeide ergernis, komt er omstreeks 9.25 uur een slaperige, net uit het bed gerolde, ongewassen, kapsel op standje “380 volt met vinger in stopcontactje”, ongeschoren en verdwaasd bij receptie en kunnen we eindelijk betalen. Poort open en met gierende banden van deze camping. Mooie locatie, lelijke camping.

We rijden meteen de bergen in en volgen langere tijd de prachtige weg D117 richting San Girons en slaan de D315 in bij Castelnau-Durban naar Clermont, om daar na de middag ons kamp op te slaan op een camperplaats in Clermont. Na een paar honderd meter zien we weer dat de weg smaller, smaller en steiler wordt. Pfffff….daar gaan we weer! Je moet hier niemand tegenkomen op deze weg en dat gaat ook een tijdje goed. Totdat we opeens door de bocht, waar aan onze kant een rotswand zit op 30 cm van de camper, een lokale dame in volle vaart de bocht om zien komen met haar Suzuki Swift. Het werd bijna een Suzuki Drift, want ze moest tot haar schrik vol in de ankers. We zagen haar verwijdde pupillen, dus zo dichtbij stond ze. Het gaat net goed, maar nu moet iemand achteruit en maakt zij die beweging naar achteren. Maar stopt ze in een smalle haarspeldbocht voor mij aan mijn buitenzijde van de bocht. Ik maak duidelijk dat ze daar niet kan staan omdat ik de bocht niet kan maken op zo’n manier. Ze begrijpt het opeens en probeert ruimte voor mij te maken door op een smalle grasstrook te staan, aan de andere kant van de weg, net voor mij. Ik kan net langs haar heen, maar moet dan nog de haarspeldbocht maken die te kort is. Ik moet achteruit steken. Dan is het bijzonder hoe de psyche van de mens werkt. Vergelijkbare situatie als een paar dagen geleden, maar toen boven een afgrond. Nu ook boven een afgrond, maar met een stenen muurtje op de rand van 40 cm hoog. Nu durf ik wel meer gas te geven als de camper achteruit bergopwaarts moet. En dat gaat prima. Een paar dagen geleden bevroor ik gewoon van angst toen ik voor mijn gevoel vanuit de bestuurdersstoel boven de afgrond stond.

Direct na deze haarspeldbocht, kwamen er nog een paar hele smalle, maar godzijdank zonder tegenliggers kon ik maximaal gebruik maken van de ruimte en rolde ik zonder problemen door de bochten en kwamen we veilig beneden. Wederom merken we dat de samengeknepen billen ervoor zorgen dat we dit soort weggetjes toch wat spannend vinden. En nu durf ik van mijzelf te zeggen dat ik goed kan sturen, goed op de spiegels kan rijden, veel ervaring op de weg heb, maar ook ik merk dat ik toch inspannender rijd en in de bergen toch wat onwenniger omga met vooral de steile afdalingen. Dat hoog in de toeren in lagere versnelling klinkt toch wat onrustig in ons hoofd. We besluiten de rit af te maken en zien dat uiteindelijk de camperplaats in Clermont niet ons ding is. We rijden door en komen uiteindelijk terecht in Prat-Bonrepaux. Daar mogen we staan op een dorpsplein, midden in het dorp en blijven daar dan ook vannacht maar staan om te slapen. We zijn het zat voor vandaag.

Het dorpje blijkt erg leuk te zijn en we wandelen dan ook in de middag door het dorp en Mir maakt weer mooie fotos voor Polarsteps en dit blog. In de vroege avond wordt er voor onze deur petanque gespeeld door een paar families en hebben we een rustige nacht op het dorpsplein.

Vanmorgen loop ik na in alle rust te hebben koffie gedronken en Mir met Joep het eerste rondje doet, naar de plaatselijke bakker op 250 meter afstand. Wat een vriendelijke mensen komen we overal tegen in Frankrijk! Zo dus ook hier in de bakker. Baguette gehaald, croissantjes en 2 aardbei-gebakjes. Joep is vrijdag jarig en dat moet gevierd worden. De kleine keizer, dictator, beste vriend, knuffeldier en “pain in the ass” soms, wordt 9 jaar oud. Al 9 jaar zijn wij full-time personeel van dit prachtige wezentje. Deze vakantie al zoveel om zijn nukken gelachen en samen lol gehad met hem. Prachtventje, dus die wordt vrijdag nog wel meer verwend dan onze norm.

We rijden weer richting San Girons en gaan daar de N618 volgen, beter bekend als de “Route Pyrenees”. We hebben er allebei weer zin in en hebben de inschatting gemaakt dat met onze camper dit te doen moet zijn. Mede ook door navraag aan Chat GPT, die inmiddels alles al over onze camper weet en ons inmiddels ook goed kent. Chad geeft aan dat voorzichtigheid geboden is om sommige stukken, maar dat het goed te doen is.

We genieten enorm van deze rit en komen na veel slingeringen boven op de klassieke wielersport berg Col de Portet ‘d Aspet, een berg van 1069 meter hoog en al klimmende met onze kolos halen we veel wielrenners in. Respect voor de mannen en dames, maar het houdt wel op allemaal. Je kunt door alle slingerbochten niet altijd door de bocht kijken en hangen we dus soms achter de wielrenners totdat we er voorbij kunnen. Boven op de top stoppen we om even een bakkie te doen en raken we aan de praat met een Belgische man, die bezemwagen is voor een Vlaamse vriendenploeg die jaarlijks met elkaar in Europa op pad gaan. Vorig jaar de Alpen, nu de Pyreneeén. Maar wat zijn we onder de indruk van al de natuur hier, zo bevestigt ook hij. Even een tijdje staan babbelen over de ervaringen en vertelde ik over de nieuwe fiets van mijn zwager John. Die fiets blijkt ongeveer net zo duur te zijn dan waar de topatleten mee fietsen in de professionele ploegen die nu aan het voorbereiden zijn op de Tour de France. John zou zo nog meekunnen, die klimgeit in de familie! Bijna 61 jaar en nog dagelijks, zelfs nu op vakantie in Frankrijk, ook hier nog rondes van 150-200 km. Ik vind het met de camper al een afstand, laat staan op 2 smalle bandjes!

We rijden weer door en de weg wordt soms smaller en altijd een bergwand vlak naast de camper op 30 cm afstand. Opletten dus. Ook Miriam moet opletten, want die neemt met alle liefde Joep op schoot tijdens het rijden, maar realiseert zich te weinig dat daarmee de rechterspiegel voor mij niet goed zichtbaar is, door die bol wol op schoot. En je hebt die spiegels soms nodig in een split second! We verbazen ons hoe de lokale mensen hier door de bergen scheuren en binnenbochten pakken terwijl ze niet zien wat er aankomt als ze zo aan het snijden zijn.

En zo geschiedde! Niet door een lokale bewoner die aan het jagen en snijden is, maar nu door een bejaarde met zeer waarschijnlijk Macula Degeneratie, een oogkwaal die het zicht wazig maakt en zelfs zeer slechtziend kunt worden (Mijn vader had het ook en de laatste jaren van zijn autorijden diverse schades gereden welke hij volledig ontkende). De beste man reed niet hard, maar wel midden op de smalle weg, direct na een bocht waar ik met 17% afdaling met camper langzaam aan kwam rijden.

Afdaling 17% bijna fataal

Door zijn slechte zicht, zijn stramme botten en waarschijnlijk een wat langzamere geest, zag hij mij te laat aankomen. Ik had al geremd, maar moest wat uitwijken naar de rotswand. Stomme pech voor ons, want ons elektrische opstapje van de camper was na de laatste stop niet automatisch ingeklapt na het starten van de motor, dus dat opstapje was nog uitgeklapt. En met nog maar 20 cm afstand van de rotswand en stenen die op de grond lagen, schampte ik met het opstapje langs de keien. Camper niet beschadigd, maar opstapje wel beschadigd en ontwricht. Tjesus wat balen, maar ik kon niet direct stoppen. Nadat ik dat na een paar honderd meter wel kon, zag ik dat ik daar niets kon uitrichten. Doorrijden tot meer ruimte om mij heen. Alleen het motortje van de opstap bleef maar draaien en draaien, dus wij ook bezorgd of het motortje niet zou doorbranden. Na een paar kilometer konden we stoppen op een parkeerplaats. Dat bleek de overlijdensplek te zijn van een Italiaanse wielrenner die tijdens de Tour is overleden. Fabio Casartelli, gestorven op 18 juni 1995 tijdens de afdaling van de Col de Portet ‘d Aspet.

Memoriam Fabio Casartelli

Op de parkeerplaats samen YouTube filmpjes zitten kijken hoe we de opstap-motor buiten gebruik konden stellen, zonder wezenlijk schade toe te brengen die later weer tot hoge reparatiekosten zouden leiden. Alle opties die het “alles wat je maar kan bedenken staat hierop”-platform, brachten geen oplossing tot ons opstapje. Wij samen maar besloten om het opstapje met tie-ripes vast te zetten.

Alleen blijkt de motor wel te blijven lopen. Maar; we komen erachter dat als we op een kampeerplek staan, dat dan de motor niet draait. Als we rijden draait ie wel, maar dan plakken we met duck tape even de in/uitknop vast op de “uit” stand en doet ie dus niks. We moeten op zoek naar een kampeerwinkel of een camperdealer om of een nieuw los opstapje te kopen of hopelijk het opstapje te kunnen laten maken. Geen van beiden lukt deze dag, dus we moeten met een wat hogere instap rekening houden om de camper in of uit te komen. De eerste die lomp struikelt zal Miriam zijn, was mijn verwachting. Maar eerlijk is eerlijk; ik was degene die aan de deur bleef hangen en ter aarde stortte. Oh ja, wel met broekriem achter deurknop blijven hangen, dus ik hing even aan de deurpost. Neeeeeej….de deurpost is niet ontwricht! (Voordat ik daar weer opmerkingen over krijg)

Tijdens de laatste kilometers van deze rit, is het even stil in de camper. Allebei wederom in gedachten en even later delen we onze gedachten met elkaar. We vinden deze tocht, dwars door de Pyreneeen prachtig om te zien, maar niet om te rijden. Juist door de krappe wegen en eerder genoemde risico’s van schades en het extreem berg-rijden vinden wij het een once in a lifetime experience, maar zullen in de toekomst wel vasthouden aan de wat grotere wegen als we nog eens deze kant willen doen. Ik denk dat je dan nog steeds mooie dingen ziet en dat met een buscamper of smallere en/of kleinere camper deze tocht beter te doen is. Nogmaals; we genieten enorm, maar als je onze hachelijke toestanden van de laatste dagen meetelt, is het dan het allemaal waard? Wij denken van niet en zullen dan denk ik nog eerder andere gebieden in Frankrijk gaan bezoeken. Want dat Frankrijk een heerlijk fijn land is om in te reizen, staat ons wel vast. We genieten van alles wat we zien en we hebben er mooi weer bij. Er komen vast nog vele mooie dingen op ons pad.

We verblijven nu een paar dagen op een Camper Car Park in Labarthe-Riviére. Een hele mooie deze keer. Rondom in het groen aan de rand van het dorp. De volgende stop zal Lourdes zijn. Miriam wil er heel graag heen nu we er in de buurt zijn. Voor mij hoeft het niet zo, maar ik denk dat ik onze camper laat zegenen met wijwater…kan ie wel gebruiken!

1 juni 2026: Volop genieten in de Franse Pyreneeën!

/ martin&miriam / 3 reacties

Nadat we gisterochtend klaar waren om vertrekken vanuit Peyriac sur Mer, moesten we eerst nog even water tanken en afstorten en chemisch toilet verzorgen. Vanaf onze plaats naar de verzorgingsplaats is 100 meter rijden en er komt een camper aan scheuren die persé met alle moeite nog net voor ons op de verzorgingsplaats wil aankomen. Wij hadden voorrang en zouden voor moeten gaan, maar geen haast voor ons.

Hij ook niet! Bleek later op de verzorgingsplaats. Tergend langzaam begint het Franse echtpaar, iets ouder dan ons, hun zelfgebouwde buscamper te verzorgen. Ze zien dat er inmiddels na ons ook een derde camper wil ontzorgen, maar van enige voorspoedigheid kunnen wij ze niet betrappen. Nu denk ik: een buscamper heeft een kleiner watertank dan de onze, dus dat is zo gepiept; vuilwater tank lozen en tegelijkertijd dan de schoonwater tank vullen. Maar nee, dit koppel is nogal proces-gestuurd bezig. Stap voor stap en alle handelingen eerst van het ene proces afronden en pas daarna de volgende stap. Na 15 minuten zien we ze nog bezig en niet begonnen met het schone water. Dan is ook mijn pitbull, mijn amoreuze furie het ook zat en gaat poolshoogte nemen met een gieter onder de arm om alvast ook wat schoon water te tappen. Dan wordt mijn furie opeens een klapwiekende, wild gebarende windmolen van het type “lange halen, snel thuis!”. Ze komt briesend terug en roept: “ze lopen water te vullen met een opgerolde platte slang en dat gaat 1 liter per 5 minuten en het moet in een 15 liter tanks….!”. Dan moet daarna nog het chemisch toilet verschoond worden, waarna mevrouw de buitenkant van het toiletcassette begint te wassen, poetsen, polijsten en in slakkentempo weer terug te plaatsen. De derde camperdame begint nu ook te briezen en gaat demonstratief de handwas doen direct naast de waterkraan. Vervolgens spuit ik haar nog eens zeiknat omdat na weer een gieter laden, de kraan niet dichtgaat, terwijl ik de gieter weghaal. De kraan spuit het water recht vooruit, dus de dame staat daar in een nat pak. Het was een heel bijzondere verzorgingssessie, maar na ruim een half uur konden we nog even het vuil water afstorten en op pad. De treuzelende man kon met zijn buscamper ook nog niet achteruit rijden, dus dat was ook nog een hele heisa voordat we schadevrij echt op pad konden. We besluiten om de kerstdagen niet samen door te brengen is mijn verwachting…

Maar toen we dan eindelijk de camperplaats af konden rijden, verraste ons de rit naar de hoofdweg, dwars door het Regionaal Natuurpark Narbonaisse, ons enorm. Wat een mooie route was dat. Dwars door lagunes, kleine vissersdorpjes, heidevegetatie en slingerende weggetjes om de waterpartijen heen. Was echt een hele leuke meevaller deze korte rit door het park.

De afgelopen dagen waren zo vreselijk heet (34 graden) in de brandende zon, dat we afgelopen nacht zo blij waren dat de wind opstak en voor verkoeling zorgde. De wind werd stormachtig en we lagen te schudden in ons bed. Ik heb heel slecht geslapen omdat naast ons een camper met aanhanger met quad stond opgesteld, afgedekt met. Landbouwplastic. Dat klapperde gigantisch met de wind, dus ramen dicht, maar dat was dan weer benauwd. Kortom; slechte nacht gehad.

We rijden via Perpignan naar Prades waar we dan ook dan echt de Pyreneeen inrijden. In Prades willen we een paar wasjes doen. Prima wasserijketen in Frankrijk waar we fan van zijn; Wash.me. Grote wasmachines met 20 kg trommels waar je je beddengoed en kleding goed samen kan wassen. inclusief benodigd ruim bemeten wasmiddel. Miriam houdt ervan! Lekker ruiken dat spul! Maar aangekomen in Prades zien we geen wasmachines staan, terwijl de website aangeeft bij de Carrefour dat ze er moeten staan. We rijden een paar rondjes en gaan dan maar gewoon door. Dan maar later de was doen!

De route die we rijden is werkelijk prachtig. We komen allemaal langs dorpjes in de bergen waarover we samen hebben gelezen in de boeken De Camino, Al het Blauw van de Hemel en het Bloemenmeisje. Ille sur Tet, Eus en Prades. We rijden met de camper niet door de dorpen aangezien we op de kaart hele kleine weggetjes zien en weer vastlopen op een weg zien we niet zitten.

Dan willen we stoppen bij een camperplaats bij Castell de la Bastida. Hier overnachten moet kunnen, maar we zijn er al best vroeg in de middag. Het is een plek met 2 oude kasteeltorens en voor de rest niet veel in de omgeving te beleven. Het is te vroeg in de middag zeggen we en rijden toch maar door even. Weer via een hele mooie route (dat kan ook niet anders hier in de Pyreneeën) komen we aan in Mont Louis, een bergdorp met een citadel.

Mont-Louis ligt in de Pyrénées-Orientales in de regio Occitanie. Het is een vestingstadje met een opleidingscentrum voor Franse Commando’s. De ommuring behoort tot de Werelderfgoedlijst Vestingwerken van Vauban, een bekende architect.

Het stadje is na De Vrede van de Pyreneeén in 1659 door Lodewijk XIV opgedragen om een vesting aan te leggen om zo het gebied tegen Spaanse aanvallen te beschermen. De Citadel is gebouwd aan 3 zijden ommuurd, aangezien de lage zijde aan de rivier de Tet ligt en deze voor aanvallen niet te doen was door de Spanjaarden. De citadel kan plaats bieden 2500 manschappen en 300 paarden en er was een ziekenhuis.

Geschiedenis veranderen we niks meer aan, maar wat veel belangrijker is: er is tegenwoordig ook een pizzeria!! Dus aangekomen in Mont-Louis, besluiten we om een pizzaatje te bestellen, nadat de aankomst in Mont-Louis weer een billenknijper was. De Garmin stuurt ons verkeerd naar de camperplaats en ik moet met de camper door de citadel-poorten. Dat gaat allemaal net en nadat we door het dorpje geslingerd hebben door smalle straatjes, moesten weer hetzelfde poortje door om bij de camperplaats te komen. Prima middag en avond gehad en heerlijk rustig geslapen.

Vanmorgen weer op pad voor weer een hele mooie rit door de Pyreneeën. Wat is de natuur hier overweldigend. Groende vergezichten met een 3 dimensionaal panorama in de verte met alleen maar bergen, bergen en bergen. Ook sneeuw ligt er nog op hoogte en we genieten enorm van de rit van vandaag. We stoppen nog een paar keer onderweg om echt op de hoogste punten van die dag wat foto’s te maken. We realiseren ons dat de foto’s niet overbrengen wat wij zien, maar het blijft fantastisch.

Nu staan we net vanmiddag in Les Cabannes, ook een bergdorpje, op camping du Pays de Beille. Mir wil heel graag de was doen en hier is een wasmachine. De camping is niet echt wat we normaal zouden kiezen, maar voor een nachtje prima te doen. We staan tussen de chalets van permanente bewoners en seizoenkampeerders. Het is een ratjetoe van rommel rondom de chalets, maar veilig voelen we ons hier wel. Ook staan we direct aan de rivier ‘L Ariége, waar we samen met Joepje nog even het water opzoeken. De hitte is hier inmiddels tot normale temperaturen gezakt en daarmee ook aangenamer. Er wordt onweer en regen verwacht deze middag en dat komt dan ook uit de lucht vallen op het moment dat we lekker buiten zitten. Naar binnen dus. Ook lekker!

Zojuist samen weer een nieuwe route gemaakt voor de komende dagen en we zien dat we weer slingerend naar boven gaan door de bergen! Nu alweer zin in!

1 Mei 2026: De laatste dagen voor vertrek!

/ martin&miriam / 6 reacties

Het is bijna weer zover; we mogen weer op pad met onze camper naar het hopelijk zonnige zuiden. Maar eerst moet Miriam maar weer een beetje opknappen. Ze heeft weer enorme last van ischias, een felle uitstralende zenuwpijn die vanaf haar onderrug, heup langs haar been tot in de voet loopt. Voor dit Duracell konijntje van mij, is dit afzien en kan ze dus niet doen wat ze altijd wil doen. Schoonmaken, tuinieren, creabea-en en vooral heel druk doen. We zouden vandaag gezellig naar Harrie en Diny gaan in Heino, maar helaas hebben we dit moeten afzeggen. Want de hele middag en avond zitten dat gaat haar niet lukken. Daarom maar rust nu en vooral veel liggen en pijnstillers slikken. Dit keer geen wijn….

Mijn lieverd…mijn maatje!

Ook heb ik gisteren zelf mijn laatste werkdag gehad en staat nu alles in het teken van onze komende reis voorbereiden. Nu kan ik wel vertellen wat onze plannen zijn, maar als we bij een rotonde denken; we gaan toch maar links in plaats van rechts, dan komen we totaal ergens anders uit.

Maar eerst gaan we de komende week de volgende werkzaamheden hopelijk eindelijk laten uitvoeren. Een nieuwe lithium accu en aanpassingen aan de elektrische installatie en het laten monteren van een elektrisch levelsysteem. Alhoewel die laatste op losse schroeven staat, aangezien de leverancier Campexx te maken heeft met toeleveringsproblemen heeft met hun leverancier. Wij balen enorm als dit niet door kan gaan. Wij hebben een afspraak voor aanstaande woendag, maar de achterstanden moeten ingelopen worden. Dus heeft Campexx onze afspraak voor onbepaalde tijd uitgesteld. Hoe dit gegaan is, vinden wij niet echt top en tijdig gecommuniceerd. Onze afspraak staat al vanaf eind januari en pas gisteren hebben ze de afspraak afgezegd. Ook geven ze geen enkel perspectief wanneer ze dan wel ons kunnen voorzien van het levelsysteem. We hebben wel begrip voor het feit dat ze niet kunnen leveren, gezien de huidige toestand in de wereld, maar we hebben nog hoop dat we maandag te horen krijgen dat we alsnog voor onze vakantie geholpen kunnen worden. We gaan het zien!

Wel hebben we inmiddels het maximum gewicht van onze camper opgewaardeerd naar 3.850 kg en kunnen we dus met gerust hart datgene meenemen dat we willen en hoeven we niet ongerust te zijn of we te zwaar beladen zijn. Met mijn rijbewijs C kan ik dus alleen rijden en Miriam niet. Wel hadden we nog een onverwachte tegenvaller met onze camperverzekering Univé. Een aantal maanden geleden had ik al geinformeerd of en welke consequenties zouden zijn als ik het gewicht van de camper op zou hogen. Het is natuurlijk een rare gedachte dat er consequenties zouden zijn, want de camper is dezelfde camper, met dezelfde waarde, hetzelfde ledig gewicht, dezelfde bestuurder en eigenaar en waarom zou het duurder moeten zijn? Maar het antwoord van de medewerker van univé was dat alles hetzelfde zou blijven, maar dat we het wel moeten melden als we dit gedaan hebben. Alleen meldingsplicht dus. Mede door dit antwoord dus nu echt besloten dat we het gewicht opwaarderen. Totdat we, nadat we dat gedaan hadden, toch in de polis zagen dat de premie met ongeveer 7 euro per maand was opgehoogd. Nu gaan wij niet failliet met deze verhoging, maar om het principe dat de uitkomst anders was dan ons was voorgespiegeld, toch maar even contact gezocht met de adviseur van Unive die onze polissen beheert. De beste man wist toe te lichten dat bij schade de impact van een zwaarder beladen camper anders is dan een lichtere camper en dat daarom de premie hoger was. Maar het is dezelfde camper, met dezelfde belading, die toen ie nog op 3.500 kg geregistreerd was, dezelfde impact had dan nu. De adviseur vond wel dat we een punt hadden en vond het uiteindelijk ook wel onredelijk. Hij adviseerde een klacht hierover in te dienen met een onderbouwing, aangezien hij zelf niet bevoegd was om premie-bedragen aan te mogen passen. Ik ben in de digitale pen geklommen en een klacht ingediend. Gisteren een terugkoppeling gekregen dat mijn klacht ongegrond is, omdat het gewoon beleid is en dat daar dus een calculatie achter hangt in hun systeem die gewoon gevolgd moet worden op basis van het maximum kenteken gewicht. Bij overbelading volgen ook sancties mbt de premie indien je betrokken bent bij een ongeval (dit als onze camper overbeladen was bij 3.500 kg kenteken). Maarrrrr….op basis van de verkeerde voorlichting door hun medewerker bleef onze premie ongewijzigd totdat ons nieuwe polisjaar ingaat. Prima opgelost, maar ik voel de bui wel hangen; de camperverzekering wordt weer duurder in het nieuwe jaar.

Maar goed; wat is ons plan voor de komende reis? De planning is om via Duitsland naar de Moezel te rijden, vervolgens langs de rivier de Saar Frankrijk inrijden om dan via de Elzas, Vogezen, Annecy via Grenoble naar Perpignan te rijden om tot slot vanaf Collioure dwars de Pyreneeen over te steken naar Baskenland om via die kant naar Bretagne en Normandië weer huiswaarts te gaan. De hoofdact voor ons zullen de Pyreneeën zijn. In de winter vinden we het best spannend om door deze bergenzee te rijden. Nu in het voorjaar lijkt het ons prachtig om deze tocht te doen. We hebben een reisboek gekocht op internet, dus we hebben een leidraad waar we ons aan kunnen houden. Maar dat hoeft dus niet.

Wij vinden de Pyreneeën een van de mooiste stukken van Europa. Vooral de Spaanse kant schijnt waanzinnig te zijn. Meer ruiger dan het groenere Franse gedeelte van dit adembenemende bergland. Na iedere bocht een ander panorama; dan weer sneeuwtoppen, dan weer groene boskammen om vervolgens weer in rotsachtig gebied te rijden.

We kunnen nu meerdere dagen los staan zonder stroom door de nieuwe lithium-accu en de nieuwe opvouwbare zonnepanelen. Als we ook nog het geluk hebben dat ons levelsysteem toch nog gemonteerd word woensdag of later deze week, zijn we helemaal blij. Want ja; lekker waterpas staan en op 4 stalen kolommen, staat stabieler dan op 4 rubberen wielen. We hebben er weer zin in en besluiten net om eerder deze week weg te gaan als blijkt dat het levelsysteem niet op tijd gemonteerd kan worden.

De fietsen gaan niet mee aangezien we veel in bergen vertoeven. De afgelopen weken heb ik veel geoefend met mijn nieuwe elektrische step om op die momenten dat we onverhoopt nog wat boodschappen nodig hebben ik toch wat vervoer bij mij heb om even in het dorp de broodjes of wat dan ook te kopen. We gaan veel wandelen en Miriam heeft een comfortabele buggy gekocht voor Joep. Deze wil nooit makkelijk mee in de drukke steden als ie moet lopen, wegens alle mensen om hem heen. Ook als we een terrasje willen pakken is ie altijd niet rustig te krijgen en loopt tussen de stoelen of gaat bij andere tafels zitten neuzen. Door hem dan in een af te sluiten nisje in de buggy te kunnen rijden, hopen we dat er wat meer rust voor hem komt. Jaaa, je moet wat ervoor over hebben om met een teckel op pad te gaan. Maar hij heeft er zin in! Als we bij de camper zijn dan is ie niet te houden en wil hij meteen naar binnen.

De komende dagen is het nog even de laatste dingetjes inladen en het technische gedeelte van de camper nalopen en vloeistoffen op peil brengen.

Zondagavond ga ik alleen met de camper naar Hengelo omdat ik daar maandagochtend heel vroeg moet zijn om de lithium accu te laten monteren en slaap ik op een camperplaats nabij Hengelo.

Miriam schrijft tijdens de reis haar Polarsteps, zorgt voor de foto’s zoals altijd en ik zal via dit blog zeer regelmatig onze belevenissen beschrijven. Waarschijnlijk gaan we vast nog wel afwijken van de route, afhankelijk van het weer en eventuele andere oorzaken. Maar zoals al zo vaak gezegd: daar heb je een camper voor. Om te gaan waar je wilt, zonder te boeken of reserveren. Wij houden ervan!

Vanavond proosten we op mijn lieve grote zus Annette, wiens verjaardag vandaag is. Ze is al bijna 2 jaar niet meer onder ons, maar wat zijn de herinneringen nog levend en tjonge wat missen we haar en haar Kees, die in 2022 overleden is. Vandaag hebben Miriam en ik veel aan ze gedacht. Veel lief en leed met ze gedeeld, maar altijd in ons hart. Proost, lieverds!!

28 en 29 oktober 2025: Follow the sun naar La Seu d’ Urgell (Spanje)

/ martin&miriam / 6 reacties

We worden wakker en zien tot onze opluchting de zon. Korte broek aan!! Lekker hoor!

We gaan na de ochtendrituelen op pad en rijden weer een mooie rit over uitsluitend secondaire wegen. De natuur wordt ruiger en de bergen van de franse pyreneeën komen dichterbij. Het ziet er prachtig uit in de stralende zon. We passeren Carcassone en staan meteen vast in allerlei files. Dat het in de zomer een drukke stad is, weten we. Maar nu in het najaar is het ook beredruk. We besluiten om echt niet deze stad voor nu te bezoeken en rijden door.

Opeens zien we een tankstation met ook de mogelijkheid om LPG te tanken. Ik besluit om de tank te vullen aangezien ik niet meer precies weet wanneer ik deze heb afgetankt. Volgens mij voor ons meerdaagse uitje naar ons Lelystad. Dat betekent dat we daar 5 dagen LPG hebben verbruikt en nu dus ook alweer 8 dagen de verwarming en boiler aan. Dat vinden wij allebei moeilijk om in te schatten hoelang je dus met 2 LPG flessen kunt doen, zo op reis. En het vervelende is dat de inhoudsmeter op de flessen net niet zichtbaar is door de kleine donkere gaskast en de meter net niet voldoende zichtbaar door de positie van de flessen. Zoals gewoonlijk was er rondom de LPG pomp drukte door auto’s en moest ik nogal krap met de camper tussendoor manouvreren richting de LPG pomp. Mijn ego werd gestreeld door mijn ega dat ze het zo knap vond dat ik zo makkelijk op de spiegel kan rijden met paar centimeter ruimte links en rechts. Tja, als tegenwoordige chauffeur in loondienst moet je dat toch kunnen, lijkt me…

Nadat mijn ego even was ge-uplift, kwam de bittere pil direct daarna: ik was nogal klunsig toen ik de LPG slang van de pomp moest aansluiten en struikelde over de slang, maar bleef godzijdank nog net overeind. Daarna, toen de slang was aangesloten drukte ik op de knop op de LPG-pomp maar zag nergens een telwerk op de pomp. Ik wat onzeker om mij heen kijkend waar ik toch kon zien hoeveel ik moet afrekenen en hoeveel liter naar binnen ging. Nergens te zien! Pas nadat ik de knop kon loslaten omdat de tanks gevuld waren zag ik op 5 meter nog een rare paal staan wat dus het telwerk van de LPG pomp bleek te zijn. Rare jongens die fransen!! Ruim 25 liter getankt, dus dat was dus precies 1 fles leeg en de andere was dus nog vol. Het rekensommetje leert dan dat wij ongeveer 10 dagen kunnen doen op 1 fles LPG. Met 2 flessen dus 20 dagen. Goed om te weten!

We gaan weer verder en Miriam maakt weer mooie foto’s van onderweg, terwijl we slingerend door de bergen richting Puigcerda, de grensovergang naar Spanje rijden. Wat is het weer een mooie voorspoedige rit en ook Joep houdt zich prima in de camper. Onderweg een paar keer stoppen om hem uit te laten en gaat ie vervolgens weer op schoot bij Miriam in zijn mandje. Wereldbeest!

Na een rit van ongeveer 6 uur zijn we het wel zat en besluiten om een overnachtingsplek te zoeken en vinden die op de Camping Car Park in Le Seu d’ Urgell net over de grens in Spanje. Het is een verharde camperplaats met alle voorzieningen die je als camperaar nodig bent. Toilet en douche zit in de camper, dus als je je afval, grijs water en chemisch toilet maar kwijt kan, dan is het al top! Elektra is een bonus, maar dat is hier ook beschikbaar op deze plek. We komen aan en zijn zo blij dat de zon schijnt, dat we meteen de stoelen buiten zetten en even een tukkie doen in de zon. Plankje erbij en drankje en wie maakt ons wat? Een heerlijke rustige nachtrust hier gehad en vandaag, woensdag, is het weer nogal regenachtig. Eigenlijk regent het constant en is het zicht wat beperkt.

We zitten in een machtig mooi gebied waar we beiden nog nooit eerder zijn geweest, dus wel willen echt wat meer tijd hier doorbrengen. We besluiten om op deze plek 2 nachten te blijven om vervolgens hier in de buurt nog ergens anders een plekje te vinden. We zitten midden in de bergen en aangezien het vandaag zo slecht weer is, blijven we hier dus toch nog maar een dag en nacht staan. Nu verder rijden dan zie je niks van de omgeving en dat vinden wij zonde. Morgen schijnt hier de zon weer en is de temperatuur 20 graden. Dan gaan we weer verder met onze rit.

We zitten nu in de camper, waar Miriam weer Mien Dobbelsteen speelt en ik ons blog zit te schrijven. Ook ben ik al onze locaties waar we gestaan hebben aan het bijwerken op onze website, zodat deze weer up to date is. We doen vandaag helemaal niks en nemen beide een snipperdag! Zowel Miriam als Joep hebben wat darmklachten en zijn niet tintelfris. Joep heeft de meeste last van zijn buikje. Maar nu is ie weer voor een Oscar aan het spelen; hij ligt in de bijrijdersstoel te shaken en mij aan te kijken of dit zijn laatste momenten zijn in het aardse leven, maar op het moment dat we zeggen “zullen we rondje lopen” is de herrijzenis van de dood nog nooit zo snel geweest. Hij kwispelt en staat vol energie te stuiteren zo blij is ie dat ie naar buiten gaat….of is het omdat hij zo nodig moet?

Vanmiddag lekker beetje lezen, tv kijken hoe de verkiezingen verlopen in Nederland en voor de rest een beetje vegeteren. Wij komen deze dag prima door!!

Morgen weer op pad naar een nieuwe bestemming.