De ochtend in Les Fins is schimmig deze ochtend. Een kleine wereld met mijn hoofd in de wolken tijdens de eerste ochtendwandeling met Joep. Direct aan de parkeerplaats, gevonden op P4N, waar we de afgelopen nacht heerlijk rustig hebben gestaan. Moet eerlijk zeggen dat dit wel een van de minst aantrekkelijke plekken is van deze reis tot nu toe. Direct naast een evenementenhal van een dorp, met direct daarnaast een tennisbaan en een fitnessparcours. Die eerste is wel een geliefde sport, maar die tweede heb ik niks mee. Joep en ik lopen in de ochtend door het aflopende parkje met allerlei paadjes en doorgangetjes met een werkelijk supermooi uitzicht over de vallei. Dat is dan ook meteen het mooiste van deze plek.
Ook staan we vlakbij een Aldi en voordat we willen weggaan, gaat Mir alleen nog even koffie, brood en shampoo halen. Maar na een tijdje is ze nog niet terug en ik zie denkbeeldig alweer een winkelkar vol met een kop erop als ik aan “even een paar boodschapjes doen”. Ik maak de camper klaar voor vertrek en besluit dan maar meteen met de camper en al naar de Aldi te rijden en Mir daar op te pikken. Mijn inschattingsvermogen vooraf was weer spot on, want daar kwam ze aanlopen met een big smile! “Ik hoopte al dat je met de camper zou komen” riep ze nog. Tja, na 38 jaar samen ken je je pappenheimers wel.
We rijden weg uit Les Fins en willen nog onze tanks afstorten en vullen. Maar in deze regio is niet veel te vinden en dat is best wel bijzonder voor Frankrijk, vinden we. De camperfaciliteiten zijn in de regel top hier in dit land. Een aangezien dit ook een heel mooi gedeelte van Frankrijk is, maar wel minder bekend, verwacht je ook hier prima voorzieningen. Het is een wintersport gebied en zo ziet het er ook tijdens de rit naar uit. Het is eigenlijk Zwiterland en Oostenrijk, maar het mooie is, dat het het niet is. Deze beide wintersportlanden zijn niet onze favoriet qua camperland. Onvriendelijk, ontmoedigend camperbeleid, duur en omslachtig om met een camper te bezoeken door de toleisen die ze stellen. Zeker als je camper zwaarder is als 3500 kg.
Miriam had met een camping in de buurt nog emailcontact gehad of we daar mochten afstorten en water innemen. Veel campings zijn hier ook al gesloten vanaf 1 oktober. Deze camping waren we welkom om tegen een vergoeding van 5 euro alles te komen doen. Top. De dag loopt prima tot nog toe!
Na het afstorten valt het ons onderweg op, hoe mooi en rustig het hier is. We komen geen enkele camper of caravan tegen en we zien dat alle wintersportdorpen zich aan het klaarmaken zijn voor de eerste sneeuw en het sneeuwseizoen hier. De Ski-hutten en andere horeca zijn bezig met onderhoud en sfeerverbetering en bij de huizen zien we mensen hout kloven en stapelen. We slingeren door kleine dorpen en rijden door bergwegen totdat we in een dorp aankomen en zie ik opeens een Super U supermarkt met tankstation. Onze tank is minder dan halfvol en we zien een goedkopere dieselprijs dan de 2,45 a 2,50 die we overal zien. Voor 2,37 per liter kan ik de tank vol gooien en tot mijn verrassing zie ik ook nog dat ze LPG hebben. Ook maar meteen gedaan en nu is alles in de camper op volle oorlogskracht! We kunnen zo weer een paar dagen los staan.
We rijden een prachtige route door de plaatsen Maiche, Morteau, Mouthe, Les Corbier en genieten van de prachtige “alpenrit”. Door alle activiteiten onderweg besloten we om niet de hele dag door te rijden, maar op tijd te stoppen, ondanks dat we nog niet zover van onze plek van gisteren waren. Miriam had in Lamoura een door de gemeente gratis beschikbaar gestelde plek gevonden, met een heel mooi uitzicht. Er was een toiletgebouw, afwasplaats en vuilnisbak ter plekke. Wel oppassen bij regenval, want dan kon de ondergrond drassig worden. We checken nog even het weersbericht en zien dat er geen neerslag verwacht wordt.
Na het stellen van de camper loopt Mir met Joep een rondje en komen we daarna aan de praat met Franse buren met hun buscamper. De honden kunnen goed met elkaar en wij ook goed met dit symphatieke echtpaar. De man is begin van dit jaar met pensioen gegaan en ze genieten nu voor het eerst van een lange vakantie van 2,5 maand onderweg. We delen dezelfde ervaringen en bij het kil worden van de buitenlucht nemen we afscheid en brengen we de avond apart van elkaar door in de campers. Lekker TV avondje, beetje lezen en weer vroeg onder de wol. De berglucht maakt loom en moe en omstreeks 22.30 uur liggen we te ronken in onze kribbe.
Vanmorgen waren we tot onze schrik erg vroeg al klaar met alle routines en reden we om 9.15 van de plek af. Mistig om ons heen wederom en mijn buitenspiegels blijven beslaan tijdens het rijden. We rijden werkelijk de mooiste route van deze vakantie tot nu toe. Vooral de herfstkleuren in combinatie met de felle najaarszon en strakblauwe lucht, met op de achtergronden altijd uitzicht op mooie bergen. Ook de dalen en weilanden lijken wel modeltreinlandschappen. We genieten enorm en slingeren naar boven tot op ruim 1250 meter hoogte. We rijden richting Grenoble, maar vandaag met de missie om in Seyssel aan te komen om daar de nacht door te brengen. We zijn onderweg zo onder de indruk van de rit, dat we besluiten om niet lang door te rijden. De rit naar Seyssel zou via Google Maps 1 uur en 20 minuten duren, maar door het slechte zicht en de slingerbochtjes door smallere weggetjes door de bergen doen we er uiteindelijk ruim 2 uur over om Seyssel te bereiken.
Onderweg baal ik wel van het feit dat ik merk dat ik toch een beetje gespannen word als ik op mijn navigatie een aantal hele smalle haarspeldbochten op ons af zie komen. Het trauma van afgelopen mei vast komen te zitten in een haarspeldbocht met een afgrond net voor je camper zit toch nog meer in mijn systeem dan mij lief is. Miriam merkt ook dat ik stiller ben en wat vaster mijn stuur in handen heb dan normaal. Het gaat allemaal goed en we komen zonder stress door de bochten heen. Goed dat we dit even gedaan hebben.
Aangekomen in Seyssel zien we direct na het dorp de Camping Car Park liggen voor de komende avond. Niet de mooiste plek, maar wel eentje waar we heerlijk van weg kunnen wandelen. Dat doen we dan ook en lopen door een waterrijk gebied direct aan de Rhone. Aantal meren bij elkaar en daarnaast de Rhone. We lopen een mooie ronde en besluiten de middag lekker buiten in onze stoelen te gaan zitten lezen. Maar daar dacht iemand anders, anders over. Onze Joep is deze dag stierlijk vervelend, dwingend, onrustig, alert, jankerig, blaffend, naar binnen, naar buiten en zo dwars als een bos uien! Na een paar uur zijn we er weer zat van en gaan met onze dictator dan nog maar een keer het dorp laten zien. Maar ook deze wandeling terroriseert Joep totdat we bijna op het punt komen om hem bovenhands in de Rhone te werpen en niet meer achterom kijken…..het doet ons pijn in onze buik als we er alleen al aan denken! We lopen toch maar met hem mee en aangekomen bij de camper gaat ie eindelijk down and out en wil zelf in de camper liggen. Mooi…komen we toch nog 15 minuten aan lezen toe…
Einde van deze middag betrekt de schaduw onze plek en gaan we de boel weer inpakken voor de avond. We hebben besloten om niet de Route Napoleon te gaan rijden. Het weer wordt wat onbestendiger en met de mist op hoogte en de slingerende kleine weggetjes op de N85 hebben we geen zin in. Spanje begint zo langzamerhand ook wel te trekken aangezien het daar lekkere temperaturen laat zien. Ook horen we dat van Miriam haar zus Sylvia. 27 graden, dat lijkt ons wel wat.
Vanavond even lekker naar Feyenoord kijken en de route van morgen in de navigatie zetten. Richting Valence en Mende denken we. Maar uiteindelijk kan het ook zo maar weer ander zijn. Dat is het mooie van de camper…Hij brengt ons heen waar wij willen gaan!
