We rijden vroeg in de ochtend weg van de wijnboerderij voor onze volgende etappe. We gaan richting Alés, Le Grand Combe om zo dwars door het Parc National de Cevennes te rijden naar onze volgende stop. We zijn allebei nog een beetje brak en hebben geen zin om een lange dag in de het camper te rijden. De route door het park is een ander landschap dan dat we de vorige dagen hebben gezien, maar ook deze route is weer prachtig om te rijden. Om ons heen alleen maar muren van groen door alle bergen om ons heen. Rotsblokken die over de weg hangen en glooiende wegen met verrassend goed asfalt.
Miriam zoekt inmiddels tussendoor naar een overnachtingsplek en we komen rond het middaguur aan in Florac-Tres Riviéres, een klein dorpje in het NP de Cevennes, departement Lôzere, gelegen midden in een kruispunt van 3 rivieren, Le Tarnon, La Mimente en de Tarn. Het dorpje heeft circa 2000 inwoners en voor het formaat dorpje best veel winkeltjes, restaurantjes en leuke terrasjes. Niet dat wij daar de vloer plat lopen, maar wel leuk om er doorheen te slenteren.
Maar goed; we besluiten om de camping Le Vagabond te bezoeken en bij binnenkomst worden we allerhartelijkst ontvangen door de eigenaar. Als hij op ons af komt lopen zeggen Miriam en ik tegelijk: “Hey, daar komt Jan van den Berg aanlopen”. Jan was mijn leraar op de basisschool Laetare in Lelystad en ik kwam daar ook altijd privé over de vloer om destijds op zijn kinderen te passen als babysitter. Deze man leek op Jan, bewoog als Jan, had de ogen van Jan, had dezelfde baardje als Jan, kortom; het was de ultieme dubbelganger. Maar deze “Jan” was zeer blije man. Hij opende 6 maanden per jaar de camping, om vervolgens daarna 6 maanden in Thailand te wonen. Het zeer vriendelijke en klantgerichte echtpaar runt de camping met zijn tweetjes en hadden van deze camping een super relaxte sfeer neergezet, waardoor we allebei meteen toen we geïnstalleerd waren tegen elkaar zeiden wat voor goede vibes deze plek had. Meteen achter de camping kwamen de 2 rivieren Le Tarnon en La Mimente samen op een woelig kruispunt, dat zich prima leent om er te zwemmen. Wat een wereldplek is dit zeg! De plekken bieden zon en schaduw, het sanitair is sober, maar reteschoon (mooie woordspeling Rete in relatie met het sanitair…maar dit terzijde). Ook een gezellige wifi-punt waar je op lekkere banken kon zitten, boekje lezen, drankje pakken en waar de hele dag mensen zaten om even te kletsen. Hier kunnen we het wel een paar dagen volhouden. Topplek met dito sfeer!
De dag gaat lekker voorbij met lezen, beetje pootje baden in de rivier en lekker laven. De volgende ochtend wil ik na het rondje met Joep even op onderzoek uit in het dorpje Florac om te kijken of ik broodjes kan scoren. Het is 1e pinksterdag dus alles gesloten. Met het stepje even een rond je gemaakt naar de supermarkt maar deze ook dicht. Bij terugkomst bij de camper zie ik opeens een mailtje binnenkomen van Cor en Gea, het huisartsen-setje uut Grunning. Ze vertrekken vanuit hun laatste camping en geven aan dat ze eraan denken om richting Florac te gaan in de Cevennen…huh?? Ze weten niet waar wij naartoe gegaan zijn en noemen nu precies te dorpje waar wij nu zitten. Dus ik antwoord dat wij daar op dat moment zijn op een erg leuke camping. Hilariteit door het toeval, maar ze komen dus onze kant op. Of ik nog even kan reserveren voor ze. Vanzelfsprekend meteen naar “Jan” gelopen, die we dan toch maar “Jean” noemen om in Franse sfeer te blijven. Er was nog 1 plekje beschikbaar en die dan maar vastgelegd voor ze. Echter later op de dag, toen ze er nog niet waren, zie ik dat de boomtak-stompen best wel in de weg zitten op die plek en dat Cor met zijn mooie Hymer camper nooit die draai op de plek kan maken. Ik deel die zorgen met Jean en hij snapt wat ik bedoel. Aandoenlijk om te zien hoe hij dan meteen naar de planning loopt en begint te schuiven met plekken. Omdat er een camper nog niet was, die gereserveerd had, maar een kleinere camper had dan Cor, heeft hij die plekken omgeruild. Kwam erg goed uit, want nu stonden we bijna naast elkaar en alleen nog maar een andere camper uit Nederland tussen ons in. Ook erg leuke mensen, waar we inmiddels al een paar gezellige dagen mee hadden gehad. Broer en zus die allebei hun partners hadden verloren in de afgelopen jaren en besloten om dan maar samen te reizen met de camper. Prachtig! 82 en 77 jaar oud en nog gewoon touren door Europa. Ik teken ervoor!
Als we omstreeks 15.30 uur Cor en Gea de camping op zien komen, is het meteen weer zoals in Die. Gezellige gesprekken over alles en nog wat en samen naar de rivier om daar even de boel te bekijken.
In de avond maken we een gezamenlijke maaltijd. Cor en Gea maken heerlijke salade met Meloen en Feta en Miriam maakt een soort bladerdeeg-gerecht met een mix van verse groenten, knoflook, franse kaas afgetopt boven op het oventaartje en smullen maar. Als toetje hadden we lekker een aardbei-taartje die ik eerder die dag had gehaald bij de bakker die wel 2e pinksterdag open was. Dus topavond gewoon!
Het is een drukte van jewelste op de kleine, gezellige camping. De Fransen zijn al bezig om spullen in te pakken om de dag na pinksteren, vandaag dus, te vertrekken. Het is een grote exodus van vertrekkende campinggasten. De wandelaars met hun kleine tentjes pakken de boel weer in en lopen vol bepakt de camping af richting een volgende bestemming. Campers worden weer ingepakt en iedereen neemt met een “bon voyage” afscheid van elkaar. Er komen lege plekken en wij besluiten om nog een dagje te blijven. Cor en Gea blijven tenminste ook nog een dag en misschien nog wel langer. Ook zij geven aan dat ze dit wel een heel prettige, typisch Franse camping vinden.
Vandaag zijn we van plan samen met Joep naar het dorpje Florac te wandelen om nog wat boodschappen te doen. Aangezien de stoepen…oh ja sorry…ben in Frankrijk…trottoirs nogal heet zijn door het hete zomers weer, nemen we Joep in de wandelwagen mee, zodat ie tussendoor even kan afkoelen als zijn pootjes beginnen te dampen. De vuurdoop met de wandelwagen…hoe heeft het zover kunnen komen, vraag ik mij af. Miriam heeft dit vervoersmiddel bedacht voor Joep, zodat wij de dorpjes kunnen bezoeken en eventueel een terrasje kunnen pakken. Joep kan dan in de wagen liggen en ligt beschut zodat hij minder prikkels heeft van zijn omgeving. Want een onrustig hondje dat blaft tegen alles wat beweegt, worden wij niet vrolijk van. We gaan het zien hoe de vuurdoop gaat zijn.
De rest van de dag heerlijk aan de rivier in de zon en vanavond de boel weer inpakken voor de volgende etappe.
