Gisterochtend rustig wakker worden en op pad richting een supermarkt in Le Vigan. Dit was volgens Chat GPT de dichtstbijzijnde Lidl en hemelsbreed maar 30 minuten rijden vanaf de parkeerplaats bij Couvertoirade. Heerlijke rustige nacht gehad, maar bij laatste rondje met Joep werd onze trouwe vriend weer vreselijk aggressief aangevallen door een ver familielid van hem. Een paar plekken achter ons, stond een Frans ouder echtpaar met 2 kleinkinderen (of ze zijn heeeeel oud ouders geworden van deze 2) met ook 2 standaard gladharige teckels. Bij het zien van Joep viel meteen er eentje Joep aan en onze goedzak liet alles weer gebeuren en keek mij hulpbehoevend aan zo van: “waarom moet mij dit weer overkomen?”. De andere teckel begon weer te bijten en miste Joep steeds. Tot op het laatst dat Joep wegsprong beet ie hem in zijn bil. Joep een kleine gil, maar de pleuris-teckel werd eindelijk tot de orde geroepen door zijn baas. Aangezien de man met wandelstok liep, duurde het even totdat hij er was. Even een woordenwisseling met hem gehad over waarom hij zijn honden niet aangelijnd houdt, als dat overal op de borden staat. Hij mompelde wat en liep met teckel terug naar zijn camper. Joep heeft er geen trauma aan overgehouden en loopt alweer kwispelend zijn rondes.
Maar boodschappen hadden we echt nodig en dus op pad richting Le Vigan via de D999. Een rit van ongeveer 40 kilometer door een prachtig natuurgebied. Deze route heet Route Alzon die door het Natuurpark Grand Causses loopt. Wat afwisselende rit was dit zeg; mooie vergezichten, door kloven, dan weer stukken bosgebied en muren van groen om ons heen van de bergen. Omdat we ook weer de camper willen vullen met water en het lozen van toiletcassette en grijs water, komen we in het kleine dorpje Alzon, waar we opeens zien dat er een camperserviceplaats is. Wij stoppen en kijken onze ogen uit wat een leuk dorpje dit is. Zullen we hier blijven staan? Nee, eerst boodschappen zeggen we tegen elkaar. Nadat we wel de serviceplaats hebben gebruikt, kunnen we weer op verder op zoek naar de Lidl in Le Vigan. Dan, een paar kilometers verder rijden we een dorpje binnen en herken ik direct de camperplaats op het plein. Hey Mir, hier zijn we eerder geweest. “Ja, verrek…” zegt Mir. Klopt dus, maar we kunnen niet meer terugvinden op het blog en op Polarsteps wanneer dit moet zijn geweest. Waarschijnlijk tijdens onze trip in mei/juni van dit jaar. Kan niet anders.
Nadat Mir weer voor een vermogen de koelkast weer gevuld had met zowel noodzakelijk als aangenaam voedsel, bleek dat we weer helemaal terug moesten over dezelfde weg om weer terug bij de A75 snelweg te komen. Binnendoor over andere wegen zien we niet zitten aangezien dit “witte” weggetjes zijn op de kaart met heel veel haarspeldbochten. Na ruim een uur komen we weer op de A75 uit en rijden we nog een anderhalf uur totdat we het zat zijn. Aan de rand van Narbonne ziet Miriam een leuke camperplaats zonder faciliteiten, dus alleen parkeren en overnachten. Nu bleek dat parkeren en overnachten een hele goede keuze, want het was weer een keer bij een wijnboerderij. We rijden het terrein op via een mooie oprijlaan en zien al een camper staan. Er mogen er 4 staan volgens P4N, dus we zijn mooi op tijd. Direct na aankomst komt er een dame ons welkom heten, maar verzoekt ons om de camper toch wat naar voren te zetten. Onze lange kont van de camper hangt boven de grond van de buurman en deze leeft op voet van oorlog met dit zeer sympathieke wijnimperium “Le Comptoir de Beaupré” aan de rand van Narbonne. Deze camperplaats heeft zeer goede reviews, maar we weten niet of dit om de plek gaat of om de wijn. “Tja…dat zullen we nooit weten” is niet van toepassing in dit geval. Want toen even later de Duitse buurvrouw aan onze deur kwam of we zin hadden om samen een wijnproeverij te doen. Had Miriam binnen 4 seconden de schoenen aan, haartjes goed en was ze al met het schoudergewricht aan het proefheffen. Weg was ze…mij en Joep achterlatend in de camper met de deur op slot. Geeft niks, want er was mooie tennismatch op TV en ik was moe van de rit. Oh ja..en ik geef niks om wijn, dus voor de omzet van de wijnboerderij was het een voltreffer om Miriam over de vloer te krijgen. Louise, de dame van de wijnproeverij en winkel die erbij hoort had een goede klik met Mir en die twee hebben in alle kakelende gezelligheid de middag doorgebracht. Normaal als je terugkomt van een proeverij dan zitten de flessen wijn in een papieren tasje. Nu kwam ze terug met een zwart-wit rubberen gevlochten boodschappentas vol met wijn en kaas. Miriam was superenthousiast over hoe Louise alles uitlegde over de wijnen. Bij de vorige bezoekjes aan wijnboerderijen schonken ze meteen een aantal soorten wijn in en binnen 15 minuten had je 6 wijnen geproefd en werden de verkooptechnieken op je losgelaten. Bij Le Comptoir de Beaupré en Louise was dat echt top geregeld. Duidelijke uitleg over de wijnen, druiven, het proeven, het productieproces en dat alles in een fijne ambiance in de winkel. Naast wijn verkochten ze daar nog veel meer lokale producten zoals Kaas, honing, eieren, groenten, chocolade, vleeswaren, wijnazijn, olijfoliën etc. Louise in combinatie met al dit, maakte dat Miriam een topmiddag had gehad. Ook mooi was het dat deze wijnboerderij producten verkocht van dorp- en stadsgenoten die zelf producten maken voor de winkel. Deze gezinnen zijn minder bedeeld en hebben moeite om de touwtjes aan elkaar te binden. Maar vlechten konden deze als de beste! De mooie boodschappentas die Miriam had gekocht was gemaakt door zo’n gezin. Mooi dat die sociale betrokkenheid van zo’n wijnhuis er is in zo’n gemeenschap. De camperplaats in combinatie met het bezoek aan de winkel en de wijnproeverij, maakt dat wij zeker nog een keer langskomen bij een volgende reis en is een aanrader voor iedere camperaar die ook van wijn houdt.
Heerlijke rustige nacht gehad en vanmorgen weer omstreeks 9.30 uur vertrokken voor de etappe die ons over de Spaanse grens gaat brengen. Op naar Puigcerda.
Deze rit vanaf Narbonne tot aan Pergignan is niet zo bijzonder. Totdat we de afslag nemen naar Prades, de Pyreneeën weer in. Vorige keer in de Pyreneeën zijn we een afslag eerder er vanaf gegaan. Nu volgen we dus de borden Prades en rijden de bergen in. Deze route heet Route ‘d Cols en we snappen waar die naam van komt. Het is berg op, berg af, berg op en berg af. We komen na een tijdje weer langs Eus en weer later in Mont Louis, de top van een berg, waar we in Mei hebben gestaan op een parkeerplaats. We herkennen het meteen en zagen deze plaats ook bij de Belgische docuserie van Arnout Houben, Dwars door de Pyreneeén (aanrader om te kijken!). De wegen slingeren door de bergen en het valt ons op dat het veel drukker met verkeer is dan in Mei. Het is nu vakantieperiode en dus veel drukker overal. Maar wat is het prachtig en deze rit gaat nooit vervelen, zeggen we tegen elkaar.
We komen omstreeks 13.15 uur de Spaanse grensplaats Puigcerda voorbij en gaan een plek zoeken voor de middag en nacht. We komen aan in Martinet.
Martinet (officieel onderdeel van de gemeente Montellá i Martinet is een charmant bergdorp in de Pyreneeën van Catalonië (Spanje), gelegen in de vallei van de rivier de Segre in de comarca Cerdanya. We staan dan ook direct aan de rivier de Segre op een gratis beschikbaar gestelde camperplaats van de gemeente. Weer een topplek, direct aan de rand van het dorp. We lunchen even in de camper om daarna een wandeling te maken langs de Segre met Joep. Op de terugweg nog even langs de bakker voor een paar lekkere dingen bij de thee straks.
Overdag was het een lekkere najaarsdag en in korte broek doorgebracht. Zonnig met een temperatuur van ongeveer 19 graden. Morgen hetzelfde weer en dus blijven we hier nog een dagje extra hangen om even de langere rijdagen af te sluiten. We plannen wat ritten hier in de omgeving in de Pyreneeën om vervolgens later in de week deze omgeving te verlaten voor weer een nieuwe regio. Het gaat lekker zo!
