We zijn inmiddels een paar dagen onderweg, nadat we op maandagochtend onze favoriete camping Quinta Odelouca hebben verlaten. Het weer zou de komende dagen daar weer slecht zijn en daar hadden we geen zin meer in. Onderweg met regen is toch anders qua gevoel; je bent toch aan het rijden en je moet ook toch weer eens terug op ons gemakkie.
Nadat we afscheid hadden genomen van alle campinggasten konden we op pad. Via de moeilijk begaanbare weg vanaf camping naar de grote weg komen we dan ongeschonden aan. We volgen de borden richting Ourique. Maar eerst moesten we nog even boodschappen doen voor de eerste dagen onderweg. Het regent en het is een prima reisdag voor de rest. We rijden na Ourique via Villanueva del Fresno de grens over naar Spanje om dan richting Badajoz te rijden. Met deze plek hebben Miriam en ik mooie herinneringen toen wij met de auto in 1990 al naar Albufeira gingen om daar een paar weken in een appartement te vertoeven van een collega van mij destijds, David Tavares, inmiddels niet meer onder ons. Badajoz zelf doen we niet aan, want we besluiten om volgens afspraak omstreeks 14.00 uur te stoppen met rijden. We zien opeens dat we erg dichtbij waren bij een overnachtingsplek waar wij begin dit jaar hadden gestaan. Parking Parque Atrelados bij Moura (zie locaties Portugal). Bij een groot meer bij een nieuw aan te leggen recreatiegebied. Het blijkt toch net weer iets verder terug te zijn op de route, dus deze slaan we over.
Dan vervolgens zien we een andere plek ook bij een groot stuwmeer, bij Monteja. Deze plek heeft goede reviews op CamperContact. Wij daar maar heen en meteen de camper netjes langs de weg gestald. Mwoah….niet echt ons plekje, maar voor 1 nachtje prima te doen. Echter; nadat Miriam met Joep terug kwam van het wandelen, zat de kleine man helemaal onder de kleefballetjes tussen zijn tenen, oksels en buikje. Miriam had er een flinke klus aan om alles pijnloos bij hem te verwijderen. Ook komen er op 5 meter afstand van onze camper toch best veel auto’s voorbij rijden. We staan helemaal alleen daar in de middle of nowhere en zeggen tegen elkaar dat we het geen fijne plek vinden. Dan gaan we toch maar weer verder.
Na een tijdje komen we aan in Alchonchel en gaan daar de rest van de middag lekker niks doen en overnachten. De camperplaats is door de gemeente beschikbaar gesteld en prima met de benodigde voorzieningen voor campers. We staan tegen een groot gebouw aan met tegenover ons een muziekschool cq plaatselijke oefenplaats van de lokale fanfare of Rythm & Steelband. Nou viel dat dubbeltje pas bij ons toen we zagen dat er einde van de middag een stellage opgebouwd werd. Midden op de weg tegenover ons. Om 18.30 uur begonnen ze te oefenen op straat. Nu houden wij wel van muziek, maar dit klonk vreselijk beroerd, zal ik maar zeggen. Het deed ons denkbeeldig denken aan de eerste oefenavond ooit van de Jostiband. Het zou een lange avond worden waarbij zelf muziek luisteren of TV kijken nagenoeg niet te doen was. Ook Joep vroeg om watten in zijn oren…
Maar de volgende ochtend, dinsdagmorgen, wij prima geslapen en lekker relaxt een ontbijtje gedaan. Ik doe zo relaxt mogelijk mee met dit soort “relaxte” momenten, terwijl ik denk: “met gierende banden richting huis!”. Maar we hadden afgesproken dat ook de terugreis een onderdeel is van de reis en niet met een betontegel op het gaspedaal, cruisecontrol aan en dagen blazen over de snelweg. Tuuurlijk schat, lekker onderweg mooie plekken zoeken! Nadat we weer op pad zijn gegaan, begon het weer te regenen. We besluiten om weer een lange rit te maken om zodoende in Noord Spanje of Zuid Frankrijk daar dan wat meer tijd te nemen om op een plekje te staan. Als het weer daar goed is tenminste. We hebben echt geen haast, maar willen uiterlijk einde van de maand wel thuis zijn in verband met andere afspraken inmiddels.
Onderweg is het ook niet het mooiste landschap wat we voorbij zien komen. Het valt ons op hoeveel lege panden er langs de wegen staan. Panden rijp voor de sloop, al jaren leegstaand en totaal verpauperde gebouwen en terreinen. Het nodigt niet uit om foto’s te maken en dat maakt ook dat we over de snelweg dit dan ook niet zo belangrijk vinden.
Wederom omstreeks 14.00 uur komen we aan in het kleine dorpje Alaejos, alwaar we ook op een gemeentelijke camperplaats komen staan. Rondom ons worden grote vrachtauto’s geladen met puin van gesloopte panden (doen ze dus toch wel) en hijskranen die de wagens laden. Het is dan weer de 2e middag/avond dat we in de herrie zitten. We sluiten de blinderingen van de camper. We vermaken ons prima in ons eigen warme coconnetje. Een heel rustige nacht ook daar gehad en lekker geslapen.
Het weer klaarmaken van de camper was wel even een minder leuk klusje. De chemisch toilet stortplaats was werkelijk zo onsmakelijk dat je panisch alert was om niets aan te raken, behalve je eigen toiletcassette. Nu bleek dat na het leegstorten van de toiletcassette er geen spoelwater beschikbaar was om de stortbak en toiletcassette na te spoelen. Dit betekent dat de stortbak met 25 lagen gedroogd stront en papier van een ander was bekleedt. Lekker, man!
Een aantal meter verder was er wel een kraantje met drinkwater, dus wat deed vanmorgen een belgische camperaar? Die ging met de storttuit van zijn toiletcassette (waar alle urine, stront, water en papier langskomt) onder die kraan houden, maar dan het kraanstuk in de opening van de storttuit. Walgelijk gewoon en toen ik later nog reviews las over deze camperplaats, bleek dat dit dus zeer regelmatig gedaan werd door camperaars. Jullie begrijpen dat ik eerst zorgvuldig de gehele kraan heb schoongemaakt, water eerst doorgespoeld voordat ik ruimschoots onder de kraan bleef om mijn drinkwater in camper aan te vullen. Bah!! Maar ook de gemeente moet zien dat de faciliteiten niet meer adequaat en hygiënisch zijn. Dit kan beter!
Gisteravond waren we allebei in contact met ons schoonzusje Joanne, de vrouw van mijn broer Harry, die in 2022 overleden is. In dat jaar zijn ook onze zwager Kees en (schoon)moeder Ardy overleden. In 2024 gevolgd door mijn lieve zus Annette (vrouw van Kees) en mijn vader. Vader en dochter zijn toen 2 dagen na elkaar overleden. Pittige tijden voor ons allemaal kan ik melden! Maar gisteren waren Miriam en ik melancholisch over al die mooie herinneringen die we aan ze allemaal hadden. Zeker in relatie met de camper reizen in het vooruitzicht als we allen waren gestopt met werken. Hoe mooi en gezellig was het geweest als Annette, Kees en Harry er nog waren geweest. Allen inmiddels gestopt met werken en dan samen op bepaalde momenten van een reis bij elkaar komen met de campers ergens in Europa en ervaringen delen en bij elkaar zijn. We konden het altijd erg goed met elkaar vinden en waren graag bij elkaar m.b.t. gezelligheid, lachen en elkaar een beetje afzeiken. Humor bij mijn broers en Kees was altijd aanwezig, zorgzaamheid en ambianceverruimende sfeer en veel verhalen door de meiden vulde alles aan. Zodoende weten we dat we het fantastisch hadden gevonden dat we elkaar op dit soort reizen tegen zouden komen om een paar dagen door te brengen met elkaar. Zelfs broer Jos overwoog nog om een caravan of camper te kopen als het zover was. Zover is het helaas niet gekomen. Maar mensen, wat missen we ze! Alles is anders..
Daarom zijn we ook zo trots op schoonzus Joanne, dat zij door is gegaan met de droom die ze beide hadden om met de camper te reizen. Ook zonder Harry! Prachtig, zoals ook Harry had gevonden! Stoer ook vooral! We zien dat ze met haar eigen mooie buscamper inmiddels ook Spanje is binnengereden en zelfs een stukje van onze route van begin dit jaar heeft gereden en op camperplaatsen staat die wij ook hebben bezocht. Wij zijn te ver weg om even een avondje aan te schuiven, maar sluiten niet uit dat dat ooit wel eens gaat gebeuren. Go Joanne, Go!! Blijf mooie reizen maken!!
De dag van vandaag ziet er beter uit dan de laatste dagen. De zon schijnt en op tijd gaan we weer op pad. We moeten eerst even LPG en Diesel tanken en daarna nog ergens boodschappen doen. Dat doen we in de stad Burgos. Deze stad doet mij altijd denken aan een oude jeugdvriend en voetbalmaatje Michel Boerebach. Hij heeft hier in begin jaren 90 van de vorige eeuw 2 jaar gevoetbald in volle stadions in de La Liga bij Burgos. El Rubio was zijn bijnaam; De Blonde! Hij heeft gespeeld tegen Barcelona, Real Madrid en alle clubs uit El Liga. Michel was ex-voetballer bij Go Ahead Eagles, Roda JC, FC Twente, PSV, Burgos en ooit een seizoen mijn teammaatje in de A1 van SV Lelystad ‘67. Zijn broertje Rene was in die jaren mijn beste vriend, waarmee ik jaren samen heb gevoetbald in de 1e elftallen van S.V. Lelystad ‘67. Rene was getuige op mijn bruiloft en ik op zijne destijds. Ook jaren samen in zaalvoetbalteam gespeeld, ook zulke mooie tijden gehad, maar helaas is ook Rene een aantal jaren geleden overleden (2019). Fantastische tijden in mijn jeugd en tot onlangs gehad bij onze voetbalclubs. Toen ik Michel dus vanmorgen appte dat we in Burgos stonden, meteen even contact samen, toen Miriam boodschappen aan het doen was bij de Lidl. Binnenkort ga ik weer eens een voetbalpotje kijken bij Michel en zijn zoon Lyns in Deventer, die in de O19 speelt van SC Deventer. Was leuk om weer even contact te hebben
We rijden nog even een klein uurtje door totdat we vanmiddag in Pancorbo aankomen voor de laatste overnachting in Spanje deze reis. Deze camperplaats hebben wij vorig jaar ook al bezocht en goed bevallen. Uitzicht is prachtig, aan de rand van een klein dorpje. Alleen waren we door de navigatie dwars door het dorpje gestuurd en dat was niet zo handig. We reden ons klem in het centum op een heel klein pleintje waar ik niet verder kon. Met echt weinig ruimte om mij heen, kon ik de neus van de camper nog in een nis douwen om vervolgens achteruit nog net een bochtje te kunnen maken om om te keren. Vervolgens dachten we een alternatieve route te zien, maar deze bleek uiteindelijk 12 kilometer om te zijn en nog konden we er niet komen. Uiteindelijk weer terug naar de snelweg gereden en een andere weg die Miriam gevonden had op Google Maps gevolgd tot we bij de camperplaats kwamen. Er is hier voor de rest niets, maar alleen schoon water kun je hier tappen. Ben ik blij dat ik vanmorgen toch alles heb kunnen doen en dus geen zorgen voor de komende 2 dagen. Dat is wel een tip voor iedere camperaar; zorg dat je alles op orde hebt voordat je in de ochtend vertrekt. Je weet nooit waar je terecht komt!
Morgen rijden we Frankrijk binnen en zijn van plan om via Dax meer landinwaarts richting Limoges te rijden. We zien we hoe dat gaat. Geen sneeuw of ijzel verwacht….das mooi!
