22 Oktober 2026: La Couvertoirade, wat een plek!

Vandaag toch maar weer even een blog schrijven. Eerder dan we normaliter doen, maar deze dag was gewoon wel het beschrijven waard voor ons. Gistermiddag kwamen we aan op een Aire de Camping Car van Blue Flot en hebben we daar heerlijk in de camper gerelaxed, onze reisplan nog eens bekeken, voor zover dat in beton gestort is. Want dat is het namelijk niet.

Door het slechte weer zien we vroeg in de middag al de camperplaats helemaal vol lopen met campers vanuit diverse landen. We zien Fransen, Duitsers, Noren en Zweden en nog een Hollandse dame die alleen reist. De dame heeft een hoog Pipi Langkous gehalte en lijkt ons van een andere planeet afkomstig. Vanaf onze plek zien we iedere camper nogal worstelen om ingecheckt te zijn op de digitale terminal. Deze terminal is ontworpen voor kleine mensen (dwergen of lilliputters mag je niet meer zeggen, horen wij deze week ergens…) en het scherm is dus nogal laag en slecht verlicht. Miriam met haar 1,80 lengte staat in skischans stand om ons in te checken vanmiddag, maar iedereen worstelt ermee. De nacht verloopt zeer rustig en dat was de afgelopen nachten wel anders. Later dan normaal worden we wakker en dus pas om 8.45 uur zitten we aan de koffie en loop ik daarna met Joep onze ochtendronde.

Ochtendwandeling met uitzicht op Saint Eulalie de Cernon

Nadat we alles weer op orde hadden gemaakt in de camper, vertrekken wij naar een nieuwe bestemming. Dit maal is het echt een doel op zich! Neil en Yvonne, onze Engelse vrienden, hadden wij gisteren contact mee en je kunt inmiddels zeggen dat zij echte Frankrijk-kenners zijn. Ze verblijven daar ieder jaar een aantal weken/maanden en kunnen over alle regio’s wel iets zeggen. Zij gaven aan dat wij in de buurt van een heel mooi dorpje zijn, wat gebouwd is door de Tempeliers van deze ridderorde. Aangezien wij deze week de Tempeliers als thema hebben, trok ons de suggestie van Neil en Yvonne wel aan. We gaan dus naar La Couvertoirade, een rit van een half uurtje vanaf onze plek. Tenminste….in principe zou dat mogelijk moeten zijn!

Maar ja…We hadden een emailtje van Google Maps gehad dat zij rondom onze verblijfplaats een aantal hiaten in hun kaartmateriaal hadden. Aangezien Google ons spoor volgt en ziet dat Miriam er met haar camera al weken lustig op los schiet, vroegen ze ons of we deze omgeving nog eens goed in kaart zouden willen brengen. Dit is de versie om jullie te vertellen dat we volledig de weg kwijt waren, ondanks meerdere navigatiesystemen aan boord. Een weg die gesloten was, een omleiding en een weg wat werd afgeraden om met grotere campers te rijden. Dat maakt dat wij als een malle alle routes in de buurt gereden hebben, totdat we besloten om maar exact dezelfde weg terug te nemen zoals we gisteren gekomen waren en weer gewoon de A75 op te draaien. Uiteindelijk kwamen we na 2 uur rijden pas aan in La Couvertoirade, een middeleeuws vestingstadje, gebouwd door de Tempeliers.

La Couvertoirade is een gemeente in het Franse departement Aveygon in de regio Occitanië. Het dorp telt ongeveer 200 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Millau. Het stadje is een goed bewaard vestingstadje dat in de 12e en 13e eeuw gebouwd is door de Orde van Tempeliers. Nadat deze orde was ontbonden in 1312 werd het overgenomen door ridders van de Orde van Malta. Zij bouwden de omringende muur in de periode van 1439 tot 1445. Tijdens de Franse Revolutie worden de eigendommen in beslag genomen en herverdeeld over naar de bevolking. De Orde van Malta verliest het zeggenschap over het dorp. In de laatste decennia van de twintigste eeuw ontwikkelt het dorp zich als toeristische attractie in de Larzac, waarbij voor de verwijzingen naar de Tempeliers worden uitvergroot.

La Couvertoirade is lid van Les Plus Beaux Villages de France (De mooiste dorpen van Frankrijk), Dit is een onafhankelijke organisatie in Frankrijk die aanwijst welke dorpen zij het mooist vinden. Voor ieder dorp dat de organisatie heeft gekozen geeft ze aan waarop haar keuze is gebaseerd. De organisatie werkt vooral in het belang van het Franse cultureel erfgoed en het toerisme. Op 30 juni 2026 waren dit 184 dorpen die aangemerkt werden als één van de mooiste Franse dorpen. Dat La Couvertoirade aangemerkt is al één van deze dorpen snappen wij volledig. Hopelijk spreken de foto’s van Miriam voor zich. Als jullie hier eens in de buurt zijn; zeker een bezoekje waard.

Aan het einde van de middag, na een grondig bezoek aan dit dorp, besluiten wij te blijven overnachten op de parkeerplaats aan de rand van dit dorp. Het is een plek waar je met de camper mag overnachten. Ondanks dat het ook in Frankrijk herfstvakantie is, is het erg rustig hier in het dorp en parkeerplaats. We hebben nog genoeg proviand aan boord om vanavond goed en lekker te kunnen eten. Morgen rijden we verder door richting Spanje. We hadden in eerste instantie een route bedacht, maar na grondig ons huiswerk te hebben gedaan, is die route geen best plan. Te smalle, steile wegen waarbij het passeren van auto’s niet mogelijk is. We verleggen onze plannen en gaan toch maar via Puigcerda de Spaanse grens over door de goed begaanbare bergen. Deze grensovergang hebben wij begin 2025 ook al gedaan. En dan daarna buigen we echt landinwaarts met onze route naar een volgend natuurpark wat we willen zien.

Maar ja, eerlijk gezegd bevalt ons het reizen zonder bestemming eigenlijk boven verwachting. We dachten dat we er onrustig van zouden worden, maar we vinden het heerlijk om geen echt plan te hebben en maar van dag tot dag te bekijken wat we gaan doen. Ook hebben we geen afspraken gemaakt met vrienden en familie die in Spanje wonen. Als het op ons pad komt, dat is het vroeg zat om te zeggen dat we in de buurt zijn. Vorige winter hadden we verschillende tijdafspraken en dat maakt dat je soms in een gebied tijd zit te overbruggen totdat je ernaar toe kunt. We zien wel wie we deze reis allemaal nog tegen komen uit onze vrienden- en familiekring. We vermaken ons prima en nog geen sprake van heimwee. Dat is in mijn geval wel bijzonder…

5 en 6 februari 2025: El Puente naar Santillana Del Mar

Gisterochtend werden we in alle rust wakker nog in Zarautz en konden daar nog even lekker douchen en de tijd nemen om alles in de camper aan kant te maken voordat we op pad gingen. We hebben hier 2 heerlijke dagen gehad op een prachtige plek. We waren onderweg vergeten om onze Go Pro camera op de voorruit te plakken om zodoende onderweg mooie beelden te maken van alles wat we tegen komen. Vandaag dus maar gedaan en konden we op pad, nu met beeld en geluid.

We kiezen ervoor om zoveel mogelijk binnendoor te rijden om het echte Catalonië te zien. De eerste kilometers reden we langs de kust en zagen we de golven op de kade beuken. Er stond veel wind, maar een heerlijke zon erbij. Na een tijdje de kustlijn van de Golf van Biskaje te hebben gevolgd, buigen we meer af naar het binnenland. We hebben veel moois gezien en leuke dorpjes doorheen gekomen, maar het straatbeeld hier is eigenlijk niet veel anders dan bij ons. Dezelfde winkelketens, dezelfde garagebedrijven, net zoveel horeca, alleen dan met veel mooier weer en bergen op de achtergrond. Wel mooi!

We hebben niet zo’n lange tocht voor de boeg, hooguit 3,5 uur rijden en in alle rust om ons heen. Bijna geen verkeer en daarom super relaxt rijden. We hebben El Puente als bestemming voor alleen maar een middag, avond en nacht door te brengen. Meer een tussenstop richting Santillana del Mar. De camperplaats die we uitgekozen hebben bleek een goede keuze te zijn. Camperplaats Bidaivan Camperpark in El Puente. Een mooie afsluitbare camperplaats op verharde grind plekken. Bij de camperplaats zit een leuk terrasje met picknickplaatsen, soort huiskamer waar ook maaltijden worden bereidt voor gasten, een zwembadje en mooi en schoon sanitair.

Na het installeren eerst weer een wandeling met de kleine man om vervolgens daarna in het zonnetje een dutje te doen en later een borreltje samen. Deze plek nodigt niet uit om een all-inclusive vakantie te boeken of deze moet 1 dag behelsen. Er is geen ruk te beleven. Relax-stand met e-reader en de zon op je lijf voelen. Rustig avondje ook en uiteindelijk bedtijd die past bij gepensioneerden…22.15 gingen we naar bed om nog lekker te lezen….tot 22.18 uur. Totaal beiden in comateuze toestand geraakt tot de volgende ochtend. Berglucht en vrije tijd gaan goed samen voor lekkere nachtrust.

Vanmorgen eigenlijk hetzelfde ritueel als gisteren. Spannender kunnen we het niet maken. Maarrrrr…we gaan op pad richting Santillana Del Mar. Deze tip kregen wij van een oud stadsgenoot, schoolgenoot, voetbalgenoot en lid van de Clijnk Dynasty in het Lelystadse voetbalwereldje van weleer. Ronald Clijnk welteverstaan. Hij woont in Spanje en via instagram hebben wij af en toenog contact. Zoals ik ook nog contact heb met zijn broer Vincent en zussen Brigit en Jolanda. Broer Evert was net zoals ik ook keeper en ik moest hem ooit als bijna 15 jarige (B1 toen) vervangen in de A1 toen Evert langdurig geblesseerd was, als ook de andere oudere goede jeugdkeepers van de club. Johan Meijer en Frank Vermeulen waren ook langdurig geblesseerd.

De ouders van deze Clijnk kroost waren enorme betrokken vrijwilligers van de voetbalclub en hebben echt heel veel voor iedereen gedaan destijds. Vader Clijnk was scheidsrechter waar je het niet in je hoofd haalde om er ook maar iets tegen in te brengen. Groot, streng maar rechtvaardig. Moeder Clijnk was mijn heldin! Daar is het met mij mis gegaan. Moeder Clijnk stond namelijk altijd in de kantine, achter de bar en in de keuken. Een mix van activiteiten waar ik niet tegen bestand was en ben. Tot zover een moment door memorylane….terug naar Spanje. Maar Ronald, bedankt voor de tip om dit dorpje te gaan bezoeken! Zoals de beelden laten zien, is het echt een parel voor Calabrië.

De rit ernaar toe was wederom via binnendoor wegen en niet zo bijzonder als gisteren. Na aankomst werden we weer geconfronteerd met een prachtige camperplaats, aan de rand van het middeleeuws dorpje. Je moest wel academisch niveau hebben om de incheckzuil te begrijpen, maar uiteindelijk is het ons gelukt om binnen te komen. Camper neergezet, even broodje gegeten en vervolgens met Joep op pad om het dorp te bekijken.

Santillana del Mar is een gemeente de spaanse provincie Canabrië en heeft ongeveer 4200 inwoners.

Het dorpscentrum van Santillana del Mar telt veel historische gebouwen. De geschiedenis van het benedictijnenabdij Colegiata Santa Juliana gaat terug tot de 12e eeuw en heeft nog veel van zijn oorspronkelijke karakter behouden. Op het plein staat de Torre de don Borja uit de 15e eeuw vernoemd naar Don Borja Barreda. Verder zijn er veel mooi versierde herenhuizen met op de gevel de wapens van oude Spaanse adellijke families. Het dorp ademt nog steeds een middeleeuwse sfeer, wegverkeer is nauwelijks toegestaan waardoor het veel op een openluchtmuseum lijkt. 

Het is natuurlijk geen toeristisch seizoen, maar desondanks lopen er toch nog een aantal toeristen rond in het dorp. Miriam maakt op haar gemak weer de foto’s en ik loop met Joep een rondje door het dorp.

We vinden het prachtig om het te zien, maar weinig sfeer door de stilte. Veel restaurants en winkeltjes die toch nog open zijn. Het nodigt niet echt uit, maar we gaan toch even een drankje en tapasje doen samen op een terras. Medium biertje, groot glas witte wijn en 2 hapjes a 6 euro. Niks van te zeggen.

We slenteren nog een beetje door de straatjes voordat we naar de camper lopen en daar heerlijk in het zonnetje buiten zitten en doen een siëstaatje.

Alleen Joep denkt daar anders over. Die zie je denken; tjesus…ik zit al 2300 kilometer in een pokke-auto en nu zullen jullie doen wat ik wil! Spelen en vervelend zijn. Hij blaft naar alles wat beweegt op 250 meter. Om gek van te worden. Maar na een tijdje overvalt hem ook de vermoeidheid en ligt op een schapenvachtje buiten bij ons, terwijl wij op stoelen zonder kussens zitten. Het kan raar verdeeld zijn in de wereld…

Morgen vertrekken we hier en gaan richting Picos de Europa. Ik zie er als een berg tegenop!