mist

17-19 Oktober 2026: Relaxen in Eyzin-Pinet en schuilen in Le Puy en Velay

/ martin&miriam / 2 reacties

Afgelopen vrijdag komen we aan in Eyzin-Pinet en zijn we aangenaam verrast door de camperplaats die gratis beschikbaar is gesteld door de gemeente hier. Het hele dorp doet zo aangenaam aan, dat kunnen we niet exact in woorden uitbrengen. Het dorp is schoon, netjes, alle groenvoorzieningen netjes onderhouden, overal prullenbakken, iedereen vriendelijk en mooie huisjes om ons heen. We staan midden in het centrum en kijken uit vanaf de camperplaats naar een kerk, hogerop in het dorp, tegen een heuvelwand. Direct om de hoek, op nog geen 30 meter van onze camperplaats vinden we een Proxi-buurtwinkel, een bloemist, een bakker, een slager, een pizzeria, een kroeg en een paar kapsalons. Maar wij staan rondom in het groen en alles dus op loopafstand. Vanaf vrijdagmiddag dat we aankwamen, viel er een heerlijke rust over ons heen. Het is rustig op de camperplaats, waar direct bij de uitgang de waterkraan zit, de afstortplek voor cassettetoilet en de goot voor afstorten van het grijze water. Onze gedachte was om hier maar 1 nachtje te blijven en dan weer door te gaan. Maar het liep allemaal anders. Na een relaxte avond en een heerlijke nachtrust zeiden we tegen elkaar dat we toch maar een dagje extra blijven. Het weer ziet er grijs en somber uit op de Buienradar weer-app, dus dan is in de bergen rijden geen zak aan.

Maar de dag werd helemaal niet zo slecht. Het bleef droog en de temperatuur was wat lager, maar er waren nog steeds zonnige perioden waarin je goed naar buiten kon gaan. Dat deden we dan ook en wandelen rondom het dorp, door het mooie moeraspark bij onze camper, over weilanden achter het dorp om zo uiteindelijk weer aan de rand van het dorp weer richting camperplaats te lopen. Als we terug komen zien we dat er een paar campers bij zijn gekomen. Er zijn 6 plekken en deze waren grotendeels nu allen bezet. De plekken zijn ruim en aangezien wij op de hoekplek staan, hebben wij een grasveld naast ons en een picknicktafel. De hele dag lopen gezinnen langs onze camper om in het moeraspark met de kinderen en kleinkinderen te wandelen. Werkelijk iedereen is vriendelijk en vraagt ons waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. Supergezellig.

Achteraf was het een goed plan van ons om niet verder te gaan rijden deze ochtend. Heel Frankrijk heeft een demonstratiedag en overal zijn rotondes en afritten geblokkeerd door boeren, studenten en raddraaiers. Net als bij ons in Nederland gaat om de politieke frustraties die hetzelfde zijn als bij ons. Hier gaat het nu met name om de hoge brandstofprijzen, de dure boodschappen en de moeilijke starts voor jonge mensen. Blij dat we dus nog lekker in dit gezellige dorp blijven hangen. We gunnen ons de rust en besluiten om de motivatie van de gemeente, waarom ze deze camperplaats gratis beschikbaar stellen, maar eens goed op te volgen. De gemeente hoopt dat door deze camperplaats de lokale middenstand wel vaart op onze bezoekjes aan het dorp. Nou…dat nemen we ter harte! We kopen brood en gebak bij de plaatselijk bakker, we kopen wat boodschappen bij de Proxi buurtwinkel en mijn favoriet: we bestellen voor het avondeten bij de plaatselijke Pizzeria. Deze waren de lekkerste die we in tijden gehad hadden en wederom iedereen vriendelijk in de bediening en met huis, tuin en keuken Frans hele gesprekken gevoerd. Hele korte…dat dan wel!

Wat ons ook opvalt tijdens deze 2 weken onderweg zijn, is het feit dat we nagenoeg geen Nederlandse campers tegenkomen. Of ze zijn er niet of wij rijden een heel afwijkende route van iedereen. Dat klopt ook wel een beetje. Wij hebben geen haast en rijden alles binnendoor, terwijl de mensen die de zon willen, razen over de snelwegen richting het Zuiden. Maar daar ontvangen we vandaag ook onheilspellende berichten over het weer. Waanzinnig veel regen en overstromingen in noorden van Spanje, dus hier hoog in de bergen staan we prima.

Dan komt er opeens een man bij ons aan het raam van de camper Friet bestellen. Het is onze buurman die met zijn camper naast ons staat. Hij wil even gedag zeggen. Een Nederlandse camperaar. Ik doe het raam open bij de eettafel en dat is inderdaad op hoogte van een frietkraam. Erg vriendelijke man, die samen met zijn vrouw uit Maastricht komen en een maandje aan het rondreizen zijn. Wat wij van plan zijn? We leggen uit wat we gaan doen de komende maanden en raken gezellig aan de praat. Zij blijven nog een dagje extra staan in verband met het slechte weer op komst en eventueel nog een extra demonstratiedag. Solidair zoals we zijn, besluiten wij hetzelfde te doen. De lithium-accu heeft nog ruim voldoende capaciteit om ook de zondag hier nog te blijven. Ook wij vinden het helemaal top hier en keuvelen lekker nog een dagje hier in dit fijne dorp.

Samen uiltje knappen!

Gisteren was het weer nog steeds goed te doen en doen we onze wandelingetjes en begin ik zowaar weer aan een technisch klusje. Onze slang voor het bijvullen van de watertank lekt als een gek en dus heb ik hem ingekort en opnieuw aan de koppelingen bevestigd. Maar wat er ook gebeurde; de kraan lekte niet meer. Zelfs niet toen hij vol op waterdruk van de kraan was niet. Trots als een hond met 7 lullen ben ik dat er weer een klusje zonder wonden of EHBO trommels aan te pas kwamen. Ik denk; laat ik dan meteen maar even kijken of ik de loosplaats van de campers kan schoonspuiten. Want voor alle niet-camperaars onder ons; de grijs watertank kan enorm stinken als hij volzit. En aangezien er verschillende campers inmiddels zijn vertrokken, stinkt die plaats behoorlijk. Even afspoelen met mijn fantastische waterslang met Gardena sproei-stuk erop. Wat denk je?? Slang zit vol met water, maar er komt geen water uit. Huh?? Vervolgens alle koppelingen weer losgemaakt en kijken of er water doorkomt zonder die koppelingen. Ja. Maar dan is er iets met de koppelingen, lijkt mij. Om een lang verhaal kort te houden; na een tijdje kloten probleem niet opgelost en alles maar in de prullenbak gemieterd. Er gaat niks boven een gewone gieter!

Klussen met mijn tong ertussen….

Tijdens mijn klussen met kijkers, bleek de kijker onze limburgse buurman te zijn en heerlijk tijdje mee zitten kletsen. Erg leuke man en mooie gesprekken gehad. Maar na een tijdje koelde het buiten erg af en zijn we naar binnen gegaan.

Vanmorgen vroeg wakker en klaarmaken voor vertrek. Alles weer op orde en op peil in de camper en we nemen afscheid van de buren en verlaten dit fijne maar inmiddels natte dorp. We zeggen nog tegen elkaar dat we dit toch wel echt een favoriet vinden en hier zeker en vast terug gaan komen (al is het voor de pizza’s!).

Het eerste stuk onderweg is saai en grijs. We rijden door best wel wat indrustriële gebieden en rommelige dorpjes totdat we weer opeens voor ons weer bergen op zien doemen. Groene omgeving en we rijden opeens door de Loire. Een gebied dat wij jaren geleden ook al eens bezochten, maar toen het Loire-dal. Dat vonden wij niet zo veel aan. Maar dit ziet er veelbelovend uit allemaal. We slingeren weer door de bergen en rijden door het Parc Naturel Regionel du Pilat.

Dit park is ontstaan in 1974 en is gelegen tussen Givors, Vienne, Saint Etienne en Annonay. Wij rijden in dit park over de D1082 en deze gaat dwars door het park. We rijden erg relaxt, want verkeer is er nagenoeg niet, uitgezonderd in de dorpen en kleine steden die we onderweg aandoen. Maar op 900 meter hoogte wordt de wereld om ons heen wel heel erg klein. Dichte mist en slingerende weg door de bergen. Alertheid is gevraagd en dat doe ik dan ook met volle overgave. Maar echt ontspannen is er een tijdje niet meer bij. Je weet nooit wat achter die bocht komt, als je überhaupt de bocht wel ziet..

De rit wisselt tussen goed zicht en belabberd zicht, maar we komen er prima doorheen en willen op zoek naar een Supermarkt met hopelijk ook daarbij Wasmachine/Droger service. Die vinden we niet en dus rijden we maar gewoon door. Het weer wordt slechter en slechter en we vragen ons af of we wel door moeten blijven rijden door de bergen als de komende 24 uur op buienradar dikke buien met dieprode vlekken om ons heen zien ontstaan. We besluiten om de rit niet verder af te maken en Mir zoekt een Camping Car Park om daar de komende dag of dagen te kunnen staan. Mede ook doordat we graag nu op stroom willen staan, aangezien onze lithium accu nog niet voldoende bijgeladen is om weer een paar dagen los te kunnen staan. Miriam vindt de Camping Car Park in Le Puy en Velay, een grotere plaats hier in de buurt. Er komt echt noodweer op ons af en dus maakt het ons niet uit hoe de camper car park eruit ziet. Nou niet, dus! Wel een heel mooi uitzicht op de stad vanaf onze plek, dat dan weer wel. En ook niet onbelangrijk; we staan verhard, dus vastzitten zit er niet in.

We maken ons kamp op en sluiten de camper aan op stroom en Miriam doet nog even een rondje wandelen met Joep, terwijl ik begin met dit blog te schrijven. Samen even gezellig geluncht in de camper. Mir maakt weer een heerlijk broodje uit de oven en we maken het ons de rest van de dag gemakkelijk. De stad bekijken is toch al geen hobby van ons, maar nu stuur je je hond nog niet naar buiten met dit slechte weer. Morgen zien we wel hoe de vlaggen er hier voor hangen en kijken we wel of we dan weer verder gaan of toch maar weer een extra dagje blijven hier.

4 Oktober 2026: Paderborn en Rainrod/Schwalmtal

/ martin&miriam / 2 reacties

Gisteren zijn we dan echt vertrokken vanuit ons huisje in Drenthe richting Duitsland. Daar beginnen we mee deze reis. Ook Duitsland vinden wij altijd een heerlijk land om in te reizen, dus via Duitsland naar Frankrijk.

Voordat we vertrokken kregen wij zulke lieve, leuke berichten en zelfs presentjes van mensen die ons een goed en veilige reis wensten. Ook veel bezoek gehad de laatste dag van mensen uit het park die even gedag kwamen zeggen. Via de website van ons blog ook veel leuke berichten. Tante Sjaan en Batty gaven in hun berichtjes aan dat ze met zoveel herkenning en plezier meereizen met onze blogs over het camperleven. Beide dames waren altijd zelf met camper op pad en door het wegvallen van hun partners hebben ze dit op moeten geven. Wij vinden het dan ook altijd heel leuk om via ons blog van diverse mensen te vernemen dat ze door het meelezen weer terugdenken aan oude tijden of gewoon omdat ze het herkennen van hun eigen reizen. De contacten via onze website zijn in de loop van de jaren wel enorm toegenomen, dus daarom blijven we ook maar gewoon, in eerste instantie voor onszelf, maar ook de abonnees en volgers op Facebook en Instagram maar gewoon saai onze besognes beschrijven.

Nadat Miriam en ik gisterochtend de laatste zaakjes afgehandeld hadden om ons chalet in winterslaap te brengen, dan eindelijk op pad. Miriam reed met onze personenauto achter mij aan richting Coevorden, aangezien we daar onze auto moesten brengen voor een garantieklusje. De dealer vond dat de kleine lakschade die de auto had, niet goed was gerepareerd (wij zagen niks ervan…) en wilde de auto gewoon top afleveren aan ons. Wat voor klasse service is het dat hij dit dan alsnog regelt en voor onze auto zorgt in de maanden dat wij onderweg zijn. Hij staat veilig achter slot en grendel en pas als wij terugkomen, halen wij onze hele fijne DS4 weer uit zijn winterslaap.

Via Coevorden rijden we Duitsland in en rijden wij richting Paderborn. Het begin van het Teutoburger Wald en waar ik begin dit jaar nog met motor gereden had. Een mooie bestemming voor de eerste dag en via secondaire wegen rijden wij die kant op. Niet dat we echt een bestemming hebben, maar globaal willen we wel een beetje weten waar we heen gaan. De Romantische Strasse, die begint vlakbij Würzburg is zo’n eerste echte bestemming voor ons.

De Romantische Strasse is een van de mooiste autoroutes van Duitsland. Deze schilderachtige rit van ongeveer vierhonderd kilometer voert je door het prachtige Beierse landschap, over glooiende heuvels en langs pittoreske dorpjes en indrukwekkende kastelen. Deze route hadden wij in het verleden al eerder willen maken, maar steeds door slechte weersomstandigheden doken wij dan maar weer Frankrijk in. Maar nu ziet het weer er de komende week nog prima uit, dus we gaan ervoor!

De Romantische Strasse is een van de oudste en meest bekende autoroutes van Duitsland. Hij begint in wijnstad Würzburg en eindigt in het stadje Füssen, aan de rand van de Beierse Alpen. Onderweg slinger je langs wijngaarden, bossen en rivierdalen. De route neemt je mee op een reis terug in de tijd langs schilderachtige landschappen en middeleeuwse stadjes.

Wij beginnen de route niet in Würzburg, maar zoals het er nu uitziet in Tauberbischofheim. De grotere steden vermijden we en daarom dus iets later de route oppikken. Ook omdat we nog in de nasleep zitten van overal wijnfeesten en Oktoberfesten zal het overal nog wel aardig druk zijn. Dat zien we dan ook op de camperplaatsen die we passeren.

We rijden in een paar uur door in het begin wat saai landschap van het Emsland en komen steeds dichterbij Paderborn, daar waar het wat glooiender en bosrijker begint te worden. Het begin van het Teutoburger Wald. De rit verloopt helemaal voorspoedig en Miriam had een camperplaats in Paderborn uitgezocht. Daar aangekomen stond deze bomvol en doordat het een landelijke feestdag was, overal evenementen en mensen op straat. Het was de dag van de Hereniging van Oost en West Duitsland. Uiteindelijk ziet Miriam een mooie Park4Night plek bij een kapelletje net buiten Paderborn, aan een klein meertje. Zag er goed uit en doordat de camperplaatsen overal vol stonden, wij toch maar een P4N plekje nu gekozen. Prima plek, bleek bij aankomst. De parkeerplaats kan zo’n 4-5 campers hebben en wij waren de tweede camper die daar ging parkeren. Geen faciliteiten, maar deze hebben wij dan ook niet nodig.

Wel hadden we een tegenvaller te verwerken. Onze MaxxFan deed niets meer. Zeer waarschijnlijk een zekering doorgebrand, maar waar deze zit is ons niet duidelijk. Alles doet het voor de rest en we zien in de zekeringkast in woongedeelte ook geen kapotte zekeringen. Na contact met onze dealer, Jan Kuipers in Odoorn, kon ook de glaszekering van de printplaat van de Maxxfan kapot zijn. Maar voor die werkzaamheden moet je de hele Maxxfan uit elkaar halen. Nou, mij kennende gaan we daar niet aan beginnen. Het is nu nog een Maxxfan, maar nadat ik ermee klaar ben is het een totaal ander apparaat wat zeker niet doet wat een Maxxfan zou moeten doen. Deze vakantie dus geen Maxxfan, of we gaan nog even langs een camperdealer in Beieren. We zien wel; we hebben per slot van rekening 13 jaar zonder een MaxxFan gedaan. Komt goed…vast!

Na een wat rumoerige middag met een hoop wandelaars, honden, fietsers en ander gespuis, was ook de avond rumoerig met vuurwerk dat werd afgeschoten aan de overkant van het meertje. Dat in verband met de feestdag. Joep was weer helemaal van de leg en wilde niet meer naar buiten voor avondrondes…die moest dus heeeel nodig vanmorgen. Wel een heel lekker rustige nacht gehad en allebei zo lekker geslapen in onze camperbedden. Was prima plekje!

Vanmorgen in alle rust lekker wakker worden en wij omstreeks 9.30 uur weer de camper aangeslingerd en op pad. De rit die we rijden is werkelijk prachtig. Door kleine dorpjes met glooiende landschappen om ons heen rijden we de route die onze Garmin Navigatie ons voorschotelt. Alleen denken wij dat ook hier in Duitsland alle begrotingsgelden van de overheid vrij zijn gekomen, want overal wegopleidingen! We werden er gek van! Eigenlijk net zo als in het voorjaar rondom Saarland, toen we ook in cirkels bleven rondrijden door de omleidingen. Nu hadden we de Navigatie goed ingesteld en kon Miriam op haar Google Maps meekijken of we de goede richting op zouden gaan. Een bevriende parkbewoner en medecamperaar rijdt altijd met een Garmin Campernavigatie en daarnaast een andere Campernavigatie om routes te vergelijken of beter inzicht te krijgen. Maar dat gaf mij teveel prikkels en tweespalt in mijn brein, dus daar was ik snel van afgestapt. Miriam houdt het 2e scherm voor haar rekening als we twijfel hebben over route of wegen die we niet vertrouwen. Dat ging prima.

Na een paar uur rijden kondigde zich een nogal dwingende viervoeter zich bij ons aan met een blik die weinig sympathie opriep. Joep wilde na uren zich voorbeeldig te hebben gedragen wel weer eruit. Dat kwam op een prima moment, want de rit was prachtig zoals we gereden hadden en Mir had een heel mooie parking gevonden aan de route, meteen aan een bos en wederom een vijverpartij. Wij daar dus maar even samen een fijne wandeling gemaakt en daarna even rustig onze brunch genoten. Na ruim een uurtje daar te hebben verbleven wij weer verder met de speurtocht naar de goede bestemming, gezien alle omleidingen.

We rijden meer op hoogten en we rijden in een heel kleine wereld om ons heen. Dichte mist, maar met een sluimerend zonnetje die er doorheen wil piepen, maakt dat het rijden soms wat lastig is. Met zonnebril rijden is nog steeds de beste optie, maar overgang van zon naar schaduw in de bossen is dan dat weer niet. Kortom; we breien er een eind aan vandaag en zoeken een plekje om de rest van de middag te relaxen.

Uiteindelijk komen we aan in het dorpje Reinrod, vlakbij Schwalmtal. Echt een klein agrarisch dorpje in een dal. Bij de sportvelden en kinderspeelplaats is een overnachtingsplek zonder voorzieningen voor campers. We besluiten om er te gaan staan en hier te overnachten. Miriam leest nu lekker op een bankje bij de speeltuin een boek en Joep en ik blijven bij de camper. Even het blog schrijven en daarna toch nog maar eens kijken of mijn MaxxFan weer kan gaan functioneren. Onze Jan Kuipers heeft op zijn zaterdagavond en vrije zondag toch nog wat apps gestuurd wat ik mogelijk zelf nog kan doen om het probleem op te lossen. Ik heb er weinig vertrouwen in. Wel in Jan, maar heel weinig in mijzelf.

Vanavond zal het hier rustig zijn in het dorp en vermaken wij ons wel in de camper. Het koelt in namiddag dusdanig af, dat buiten zitten geen echte optie is. Morgenochtend gewoon weer op pad en verwachten wij aan te komen bij de Romantische Strasse….Wie weet maakt dat nog meer in ons los, na 35 jaar huwelijk en alweer 2 dagen samenlevend op 18 m2!

20 januari 2025: Vertrek uitgesteld?

/ martin&miriam / 14 reacties

Vorige week maandag zijn we definitief vertrokken uit ons huis en hebben wij het pand overgedragen aan onze makelaar. Hij zal de laatste weken van ons onroerend bezit beheren en de sleuteloverdracht namens ons doen aan de nieuwe bewoners. Wij hebben het hoofdstuk Waterland afgesloten en hebben daar ruim 24 jaar met heel veel plezier gewoond. Maar soms moet je iets afsluiten om iets nieuws te beginnen.

Nadat we ons huis verlaten hadden, zijn we met de laatste spullen richting Drenthe vertrokken en had Miriam aangegeven dat allemaal in alle rust uit te gaan zoeken en een plaatsje vinden. “Het hoeft niet allemaal niet in 1 dag klaar te zijn” zei ze. We hebben nu alle tijd! Yeah, right! Dan ken je ons Mirreke niet! Op het moment dat we de auto leeg hadden is onze wervelwind tekeer gegaan in ons Drents verblijf totdat ze klaar was. Doodmoe, maar voldaan sloot ze de dag af met de mededeling dat alles op zijn plek lag en dat we konden beginnen aan het relaxen en voorbereiden van ons vertrek met de camper.

Omdat we dus veel eerder klaar waren in ons chalet en het feit dat we nog maar een paar afspraken hadden de komende week (ivm bezoek huisarts, bezoek dierenarts met Joep) en Mir nog paar afspraken op cosmetisch vlak, kwamen we erachter dat we wel een week eerder konden vertrekken dan de oorspronkelijke geplande datum van 1 februari. Maar ja, dan heb je wel je camper nodig om te kunnen vertrekken. En laat die nou net al een week bij de dealer in de garage staan wegens de problemen met onze kachel. De kachel die we juist nog wel nodig hebben onderweg richting het zuiden. Want als we alle camper vloggers op YouTube mogen geloven is het in de avonden en nachten nog wel ijskoud en is enige vorm van verwarming toch echt wenselijk.

Na een telefoongesprek met de garage van onze camper, werden we al wat ongeruster of er een spoedige oplossing voor onze kachel in het verschiet zou zijn. De beste man had diverse testen gedaan met de kachel en erkende de problemen die wij ook hadden ervaren. Echter gaven die testen niet een duidelijke oplossingsrichting en kort gezegd; hij kwam er niet uit wat er aan de hand was en wat hij eraan moest doen. Inmiddels had hij ook al contact gehad met Truma, de fabrikant en leverancier van deze technische installatie. Tijdens ons telefoongesprek vertelde de garage dat hij een speciaal voor Truma ontwikkeld meetapparaat moest gebruiken en dat hij dat apparaat niet had. Aanschaf kostte hem 1000 euro en dat ging hij niet investeren als garage. Ja, okay…..maar hoe ga je dan wel mijn probleem oplossen? Het was dan ook een duidelijk statement vanuit hem, maar waar ik verder niets mee kan. Ik koop een camper voor tientallen duizenden euro’s en hij stopt zijn dienstverlening omwille van het ontbreken van het juiste gereedschap om mijn camper weer deugdelijk te kunnen laten functioneren. Overmacht zei hij. Punt. Wat er nu wel moest gebeuren, daar hoorde ik hem niet over. Maar dan begin ik toch ook wat minder blij te worden en geef hem aan dat dan de camper maar naar een specialist moest die wel dat apparaat had en ook Truma deskundige was om wel het probleem op te lossen. Maar daar moest de dealer dan maar zelf een uitspraak over doen, aangezien hij alleen maar was ingehuurd als garage. Uiteindelijk zijn we nu, na contacten met onze dealer, zover dat onze camper begin deze week naar een bedrijf in Leek gaat om daar in orde gemaakt te worden. Maar aangezien dit bedrijf met een volle planning te maken heeft, kunnen ze geen garantie geven dat het ook in de komende week cq weken gaat lukken om de camper te repareren. Mede ook afhankelijk van wat er aan moet gebeuren. Eerst doormeten en diagnose stellen om daarna te weten wat er moet gebeuren. Niks aan te doen, dus onze planning dan ook maar wat aanpassen. We hopen in ieder geval om volgens de oorspronkelijke planning van 1 februari op pad te gaan.

Tot die tijd zijn we dus aan het acclimatiseren in ons chalet na een drukke, hectische periode van medio december mbt de kerst en van ons huis leeghalen in Lelystad. Met nadruk op “in” ons chalet. Miriam heeft inmiddels de griep onder de leden en is bedlegerig voor haar doen. Ook zelf ben ik al dagen niet fris en dus hangen we beiden dus energieloos op de nieuwe bank, terwijl onze nieuwe CV ketel heerlijk zorgt voor een aangename temperatuur in huis. Lang geleden dat Miriam echt ziek was, dus die is niet in goede doen. En net nu ze afgelopen zaterdag jarig was, als een vaatdoek op de bank liggen. Balen. Nu doen we nooit wat aan onze verjaardagen qua feesten, maar we kregen toch nog bezoek die avond van Ton en Do en was supergezellig samen. Ik had Miriam beloofd dat ik zowel op zaterdag als zondag lekker zou koken voor ons, dus superrelaxt de boodschappen in huis gehaald en 2x een Jamie Oliver maaltijd bereidt. En goed gelukt ook, al zeg ik het zelf.

Overdag lopen we met Joep onze bossen in en is de wereld heel klein om ons heen. Letterlijk en figuurlijk. We komen niet verder met onze camper nu en de mist maakt dat we ook niet ver weg kunnen kijken. Ondanks dat vermaken we ons prima in de natuur om ons heen en zijn we beiden in huis aan het freubelen om verder te gaan met voorbereidingen voor ons vertrek. Boeken aan het uitzoeken, kleding al beetje sorteren, laatste spulletjes bestellen voor in de camper en lekker samen relaxt op de bank serie kijken of blog schrijven. We komen de dagen goed door en zien wel uit naar onze reis richting het zuiden. Het volgende blog zal pas gemaakt worden als we onderweg zijn, dus benieuwd waar we overal terecht komen en wat we mee gaan maken onderweg.

Bonusweekend en ritje stalling

/ martin&miriam

Het afgelopen weekend stond er nog een familiebijeenkomst gepland bij mijn grote broer Harry en Joanne in Gaanderen, nabij Doetinchem. Voor ons een mooie gelegenheid om nog een extra laatste weekendje te pakken met de Lambortinki. Ondanks dat we vrijdags nog gewoon moesten werken, hadden we wel de kans om al vroeg te vertrekken vanuit Lelystad. De avond daarvoor hadden we alvast de camper volgeladen met proviand en kleding voor de komende dagen.

Direct nadat we klaar waren met het werk, vlug omkleden en nog voor de grote filedrukte op vrijdagmiddag naar het oosten van Nederland. De bestemming die we vooraf al hadden bepaald was de camperplaats bij Camping Brockhausen in Stokkum. Hier waren we al eerder geweest en vonden het toen een erg prettige plek en mooie omgeving om met onze scooter rond te tuffen om de vele leuke dorpjes rondom Doetinchem te bekijken. Onze scooter gaat als een speer met ons beiden erop en ook het opladen en lossen van de scooter op het scooterrek gaat erg makkelijk nu we er meer routine in hebben gekregen de afgelopen maanden.

Aangekomen om ons ” eigen” plekje bij Brockhausen, direct de gordijnen gesloten en in het knusse woonverblijf eerst een lekkere maaltijd gemaakt met een koud biertje erbij. Daarna lekker gelezen en beetje muziek op de achtergrond een fijne avond gehad.

De volgende dag vroeg uit de veren en klaar maken voor de scooterrit in de omgeving, eerst naar ’s Heerenberg en daarna naar Doetinchem gereden. Lekker geslenterd in Doetinchem en op terrasjes gezeten. Het weer is fantastisch en het lijkt wel het eerste voorjaarszonnetje dat we zien. Iedereen is goedgemutst en vrolijk. Op de terugweg naar de camper nog even een dorpje ingegaan om wat boodschapjes te doen en te lunchen op het terras in “s Heerenberg.

IMG_0448

Nadat we nog even een paar uurtjes in de camper hebben gechilled, zijn we op pad gegaan naar de house-warming van big brother Harry in Gaanderen. Daar gezellige avond gehad met zijn allen, toen wij ’s nachts weer op scooter naar de camper moesten. Tjonge…zo lekker als het overdag was, zo berekoud was het in de nacht. We waren er redelijk goed op gekleed, maar het viel een beetje tegen. Daarom maar na aankomst in camper dicht tegen elkaar aan gaan liggen in onder ons texel’s dekbed; heerlijk knus en behaaglijk de slaap gevat.

De zondag was eigenlijk dezelfde als de vorige dag; lekker rond tuffen in de regio en nog een stukje Duitsland gedaan op scooter. Einde van de middag konden we nog in de zon buiten voor onze camper zitten met een toastje, kaasje, wijntje en voor de chauffeur 1 biertje.

IMG_0452

De boel weer opgeruimd en weer naar huis gereden in begin van de avond. Bizar hoe mooi het weer in de Achterhoek was en hoe mistig het was toen we Flevoland binnen kwamen rijden. Super lekker weekend gehad en campertje was weer in topconditie.

Gisteren, vrijdag 6 november, hebben we onze Lambortinki weer naar de winterstalling moeten brengen, tot onze spijt. De komende maanden zijn druk met werk en zien we geen kans om nog weer weg te gaan. Ook vinden we het thuis erg lekker om te zijn na een werkweek, dus het is goed zo. We hebben weer genoeg plannen voor het volgende camperseizoen, dus in de wintermaanden kunnen we verder werken aan de voorpret om bestemmingen en bezienswaardigheden uit te zoeken in de betreffende gebieden waar we heen willen.

Tot slot even wat data omtrent dit eerste camper-seizoen met onze eigen camper, de Lambortinki:

8500 km gereden, 9 landen bezocht (Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Italie, San Marino, Belgie, Frankrijk, Engeland, Schotland), 1025 liter Diesel, 2100 liter schoon water, 2100 liter vuil water afgestort, 52 overnachtingen, 33 campings/camperplaatsen (gemiddeld 1,57 nacht per camping/camperplaats), Campingkosten totaal 950 euro (gemiddeld 20,00 per nacht), 26 liter rode wijn, 156 biertjes, 108 franse kaasjes en 41 chemisch toilet  ledigingen (32 vullingen Miriam, 9x Martin).

Op basis van bovenstaande statistieken kunnen we concluderen dat wij een super mooi 1e camperjaar 2015 hebben meegemaakt. De komende wintermaanden zal in het teken staan van nieuwe voorbereidingen op 2016. Tot volgend jaar!