Laat ik eerst beginnen om iedereen een heel voorspoedig, gelukkig, maar vooral gezond 2026 toe te wensen vanuit onze kant! Laten we met elkaar lief zijn voor de ander en weer meer aandacht voor de mensen om ons heen te geven.
Wij staan inmiddels alweer een paar dagen op de gemeentelijke camperplaats Ãrea de Serviço de Autocaravanismo in Salir, een dorpje in de heuvels van de Algarve in Portugal. Deze plek hebben we doorgekregen van Hans en Rinnie, vorige week toen we in Algoz stonden. Het is een erg mooie camperplaats met ruime plaatsen, op verharde ondergrond. Wasmachine en droger aanwezig en een doucheruimte voor de camperaars. Ook de verzorgingsplek voor de camper is tip top voor elkaar. En omliggend een prachtige natuur, dus wat wil je nog meer?
Inmiddels hebben we het verblijf op de camperplaats inmiddels al met een paar dagen verlengd om verschillende redenen. Enerzijds omdat blijkt dat deze plek zo goed als vuurwerkvrij is tijdens de jaarwisseling. Dat komt mooi uit, want onze Joep is als de dood voor vuurwerk en die zie je dan een paar dagen niet buiten, maar ligt in een hoekje te shaken en rillen. Zo vervelend feest vinden wij oud/nieuw in Nederland. We zijn blij dat we dit “laatste” legale jaar met vuurwerk niet thuis zijn, want we horen alweer beroerde berichten over het wangedrag en waanzin rondom vuurwerk, vuurwerkrellen en de openbare orde. Dan het contrast met hier in Portugal op deze plek. We hebben pas een paar vuurwerkpijlen en knallers gehoord om middennacht en binnen een half uur was alles weer muisstil. Wat een verademing dat men hier gewoon de richtlijnen volgt en dus geen vuurwerk afsteekt. Gehoorzaam dus. Daar kunnen we in Nederland een hoop van leren!Dat wat wel afgestoken wordt is van met name Nederlanders, Duitsers en Engelsen die gewoon de regels weer aan de laars lappen, ook hier.
We hebben over ons “tolerante” landje veel dezelfde meningen als je met de camperaars hier spreekt. Een gevoel van schijt aan alles, respectloos naar de hulpverleners en tijd dat we met echte handhaving moeten beginnen, ondersteunt door het leger op die plekken waar de boel het ergst is. Niet meer in gesprek, maar alles wat een zwarte hoodie draagt met zonnebril en sjaal om, en op de verkeerde tijd op de verkeerde plek is, meedogenloos hard aanpakken. Unaniem is iedereen hier het er wel mee eens, dat dit anders verkeerd gaat uitpakken en eigenlijk zijn we al te laat is het credo.
Hoe anders is het dan hier; stil op straat, geen vuurwerk toegestaan en ook geen vuurwerk te horen bij de portugezen. Dat maakte dat wij gisteravond in alle bescheiden rust de jaarwisseling konden doorbrengen. Om 23.15 lag ik al in coma (dat was dus nederlandse tijd 00.15) en heb de jaarwisseling hier niet meegemaakt. Miriam was nog aan het lezen totdat Joep weer angstig werd van dat beetje vuurwerk dat in het dorp werd afgestoken. In Nederland begint die ellende al halverwege oktober en gaat het door tot medio februari. Dus volgend jaar weer in Portugal zijn met de jaarwisseling zou zo maar kunnen.
Dat is geen straf, want ondanks dat het een klein dorpje is, is het goed vertoeven hier. De camperplaats loopt de afgelopen dagen vol met camperaars met honden en is het een gezellige beestenboel. Ook onze buren zijn erg spraakzaam en gezellig in omgang, dus ook mooie gesprekken weer gehad met ze. De Duitse buurman is zeer aardig en altijd in voor een praatje over zijn visie op het reizen met de camper en hoe hij zijn leven nu heeft ingericht. Het is opvallend hoeveel mensen er reizend voor langere tijden onderweg zijn. Geen vakantievierders, maar echte nomaden voor minimaal 6-8 maanden per jaar.
Ook hebben we weer een paar fijne ontmoetingen gehad met Hans en Rinnie uit Wolvega. Gezellige borrels en mooie gesprekken. Hans en ik hebben een hoop raakvlakken, dus wij kunnen uren lullen met elkaar. Ook de dames hebben levendige gesprekken met elkaar, dus die vermaken zich ook prima. Ook Hans en Rinnie besluiten om nog een paar dagen te blijven, aangezien het weer hier omslaat voor de komende dagen. Van prima weer met zon, straks een paar dagen naar veel regenval. Dat sta je op deze verharde plekken aan de rand van het dorp toch lekkerder dan ergens in de blubber of op een sompig grasveldje. Meerdere camperaars besluiten hier nog een paar dagen te verblijven om dezelfde redenen, dus blijft het hier ook nog wat drukker dan normaal.
De afgelopen dagen hebben we hier ook prachtig weg kunnen wandelen van de camperplaats zo de natuur in. Een paar keer per dag gaan we op pad met de kleine teckel van ons. Deze is weer dusdanig goed opgeknapt dat ie weer onbezonnen naar buiten wil en met energie weer lekker meewandelt. Wel is hij wat angstiger geworden voor grotere honden en daarmee terughoudend en bescherming zoekend bij ons. Maar we kunnen wel zeggen dat Joep weer grotendeels de oude is. Ook Miriam is goed hersteld met haar verwondingen, maar het littekenweefsel op de lippen heeft wat kleine sporen achtergelaten. Mogelijk moeten die nog behandeld worden als ze niet helemaal verdwijnen.
Ook pakken we weer maar eens onze fietsen er op een ochtend bij en fietsen wij via de binnendoor weggetjes naar Salir. Een fietstocht die redelijk vlak is en goed te doen dus. Wel moeten we een paar keer flink trappen om een aantal honden voor te blijven die luid blaffend achter ons aan komen. Sowieso zien we waanzinnig veel (zwerf)honden en katten hier. Maar goed; we komen zonder kleerscheuren aan in Salir en parkeren onze fietsen bij een kerkje.
We lopen door de smalle straatjes van Salir om de rüine van het kasteel te gaan bekijken. Waarschijnlijk is dat de enige attractie die het dorp heeft, maar zelfs betwijfelen wij of het uberhaupt een kasteel is geweest. Het zou gewoon een oud slooppand kunnen zijn waar vroeger een herberg in heeft gezeten. In verband met de feestdagen zijn veel terrasjes en restaurantjes dicht, dus na even te hebben rondgelopen, vertrekken we weer richting de camper en zit de fietstocht er weer op.
Bij mij begint inmiddels ook de heimwee toch al weer een beetje op te spelen na ruim 10 weken onderweg. Het is echt super om onderweg te zijn met de camper, maar sinds Joep is aangevallen en wij een paar weken al een beetje minder aan het reizen zijn door zijn medische verzorging en deze rare week tussen kerst en de jaarwisseling. We besluiten dan ook om maandag verder te trekken omdat we spullen nodig hebben voor de camper. Er gaat wel eens wat kapot of raakt op, dus voordat we naar Sao Marco da Serra gaan, moeten we nog naar Silves om een camperzaak te bezoeken en boodschappen te doen voor de dagen die we staan op Camping Quinta de Odelouca. Hier zijn we in februari ook geweest en vonden wij een pracht plek!
Maar gewoon weer een paar maanden thuis en daar weer je leventje weer oppakken is ook wel weer lekker. Flevoland en Drenthe is niks mis mee. Vervolgens dan na verloop van tijd weer op pad is wat mij betreft een prima leventje zo.
Maar eerst even deze 3 kletsnatte dagen door in onze camper. Veel lezen en TV kijken is de remedie voor deze dagen. Daarna zien we wel wat we gaan doen. Allebei vinden we het reizen en onderweg zijn, fijner dan zo lang op 1 plek blijven hangen. Dus op het moment dat we besluiten om naar huis te gaan rijden, kunnen er de komende dagen en weken nog heel veel mooie bestemmingen voorbij komen.
We gaan het zien! Iedereen een hele gezellige nieuwjaarsdag gewenst! Joep is klaar om met mij met zijn stok te spelen…die heeft goede voornemens voor dit nieuwe jaar…
