Gisterochtend verlaten wij op onze “normale” tijd de prachtige camperplaats School Motorhome Parking, Campercontact-code 106976. Normale tijd in de zin van dat wij nogal een vast tijdritme hebben in de ochtend. Er kan eens 2 minuten verschil in zitten, maar meer niet! Ongelofelijk zoals wij in een structuur wakker worden, bakkie koffie, toilet en douche, camper verzorgen om weer vol/leeg op pad te gaan. We rijden tot de poort van de camperplaats en komen niet verder. De volledig geautomatiseerde parking is offline…computer says no…stonden we daar. Na op een knop gedrukt te hebben, was er binnen 3 minuten een soort van beheerder die de poort opende voor ons en off we go.
We rijden de eerste kilometers over een slecht begaanbaar pad, wat later bleek gewoon de N2 te zijn. Op een bepaald moment moesten we rechts af en was de hellingshoek te groot voor onze camper. Maar daar kwamen we pas achter toen we rechtsaf sloegen. Een slepend schrapend geluid en we dachten meteen; de achterbumper slaat eraf. Maar dat bleek niet het geval. Een ijzeren beugel onder de bumper ving de klap op en wat krasjes en dat was dan ook alles. Opgelucht wij weer verder.
De reis van vandaag was wederom prachtig en ons valt het naar verloop op dat de wegen, de huizen, de dorpjes, de tuintjes, de algemene faciliteiten binnen de dorpen er steeds strakker en netter uitzien. Het bevalt ons wel. We rijden door valleien, over bergen met prachtige vergezichten nu het weer ook wat beter en zonniger is. De bergen worden heuvels en worden lieflijker, maar tevens groener van kleur. Het zijn nu overwegend naaldbomen ipv loofbomen. Totaal andere omgeving.
Onderweg besluiten we om nog even voor een paar dagen boodschappen te doen. We stoppen in een wat groter dorp, maar daar kan ik de camper niet kwijt op de parkeerplaats. Alle parkeerplaatsen hebben een zonnedak die lager is dan 3 meter, dus de camper past er niet op. De enige optie is dan naast de supermarkt staan, waar ook de laad- en losplaats was van de supermarkt. Het zag er rustig en leeg uit, dus voor de 20 minuten die Miriam nodig heeft om voor de komende dagen boodschappen in te slaan, neem ik het risico. Echter toen ik er stond zag ik ook dat ik er niet zo makkelijk uit kon als het onverhoopt nodig zou zijn. Ik zie namelijk niets water achter de kont van de camper van links of rechts aankomt. Nou…nog geen 10 minuten verder had ik al woorden met allerlei leveranciers van de supermarkt die wat kwamen brengen of halen. Vooral de vrachtauto met dranken daarvan was de chauffeur nogal boos op mij. De man was al over de 75 jaar oud en moest nu ipv 25 meter lopen, nu 50 meter lopen met steekwagens. Goed dat ik geen portugees versta, want dit arsenaal aan onvriendelijke woorden wil ik eigenlijk niet weten. De man had gelijk en ik besloot toch maar om de camper weg te halen daar en ergens in het dorp een plek vinden, vlakbij de winkel. Met de nodige voorzichtigheid lukte het mij om er weg te komen en een straat verder te parkeren. Miriam kwam direct daarna de winkel uitlopen en konden we snel daarna op pad.
De komende 2 a 3 dagen willen we op een plek in de natuur staan. Vooral om Joep dan ook de gelegenheid heeft om lekker in de bossen te darren. De laatste dagen stonden we op, voor hem, saaie beton/grindplaatsen zonder de natuur dichtbij. Daarom; een paar dagen Joep-time. Onderweg bekijken waar we ongeveer terecht willen komen en zoeken daar een camperplaats in de buurt van Pedrõgão Pequeno. We komen uit bij camperplaats Quinta Lima. Een kleine camperplaats voor maar 3 a 4 campers aan de rand van een natuurgebied en bos. De eigenaren zijn nederlands en komen direct op ons af als de we camper uitkomen. Mooie plek gekregen met uitzicht op sinaasappelbomen en olijfbomen met heuvels op de achtergrond. Topplek met klein, superschoon sanitairgebouw. Alles is er en voor ons prima plek voor de komende dagen.
Nadat we gesetteld waren en met stoel lekker in de zon zaten, zeiden we tegen elkaar; we kennen deze mensen, maar waarvan. Mir meteen googelen en ja hoor; Sylvia en Sander en hun dochtertjes hebben meegedaan met Het Roer Om in 2023 en hun uitzending hebben wij destijds gezien. Erg leuke mensen en zijn druk om hun plek in Portugal helemaal op te knappen tot verhuur van camperplekken, verhuurappartementen maken van een ruïne en het huis waarin ze wonen verder te verbouwen. Ze verbouwen hun eigen groente en Miriam koopt ook een fles olijfolie van hun eigen olijfboomgaard. Mooi om te zien hoe dit gezin hier iets moois aan het opbouwen is en hoe zij naar het leven kijken en de toekomst voor hun meiden. De dochters Linde en Mara komen net terug van de portugese basisschool en zijn al helemaal ingeburgerd in dit dorp. Mara, de jongste dochter komt een mooie tekening voor Joep brengen die ze heeft gemaakt op school. Linde kijkt de kat (hond in dit geval) wat meer uit de boom en blijft wat op afstand.
Grappig ook om te horen dat dit dorp/regio qua populariteit bij de eerste 3 zoektermen komt als je als Nederlander op Google zoekt om huis te kopen of te recreëren in Portugal. Er wonen dat ook veel nationaliteiten in deze omgeving en dus ook een Nederlandse enclave die hier weer van alles onderneemt. Wij waren ons hier niet bewust van en hebben helemaal niets van deze regio in verdiept, behalve dat het aan de N2 ligt. De meeste plaatsnamen vergeten wij de dag nadat we er geweest zijn. Het zijn dan ook geen makkelijke plaatsnamen hier.
Maar goed, wij gisteren heerlijk in de relaxstand in de avond. Komt er nog een buscamper het terrein oprijden en krijgt het plekje tegenover ons. Aangezien ik een kenteken-tik heb (waar ik maar niet vanaf kom…), herken ik deze camper van een paar dagen geleden in Lamego, De camperplaats bij de wijngaard bovenop een berg met uitzicht op de stad. De dame, die alleen reist, sprak ik toen heel kort bij de afwasplaats. Toen ze uit de camperbus kwam, herkend ik haar dan ook. Maar eerst het kenteken… Kortom; we staan hier op een plek waar we iedereen “kennen”. Dat schept een band en zo brengen de deze dagen ook door. Gezellig af en toe een praatje en delen van plannen waar we heen gaan of willen.
Dit gebied is ook bekend van de mooie wandelingen die hier gedaan kunnen worden en we lopen direct van de camperplaats met Joep het bos in. Het bos ligt bomvol met WC-papier. Ongelofelijk! Daar schrikken jullie van he? Wat blijkt; hier groeien Eucalyptus-bomen…hele wouden! Miriam vroeg aan Sander de camperplaats-eigenaar waarom zoveel van dit soort bomen in deze regio staan. Dit is dus geen plopsa-land maar Popla land. Van deze bomen wordt toiletpapier gemaakt. Deze regio staat dus bekend op de grootste producent van wc-papier.
We komen de dagen hier prima door en overwegen wat te doen. Morgen zouden we eigenlijk nog wel een dagje willen blijven staan als het weer zo blijft. Maar de verwachting is dat morgen een regendag wordt. Als dat zo is, dan gaan we weer op pad en trekken meer naar het zuiden.
