“Wat nu dan?” Zie ik jullie denken! Nou in een aantal gevallen gaat deze blog-kop wel op. Ik zal dat later toelichten in deze blog, maar het heeft ons wel veel duidelijk gemaakt.
Nadat we hadden besloten om weer richting het noorden te gaan vertrekken door de aanhoudende slechte weersinvloeden, verandert ook je eigen mindset. Overal om ons heen is het weer slecht en de ene zonnige dag die we in Urrugne (Frans Baskenland, grens Spanje/Frankrijk) hebben gehad, was de volgende dag wederom regenachtig, heel veel wind en dus niet om over naar huis te schrijven. Daarom maar naar huis gaan is het motto.
We rijden via de tolwegen richting Bordeaux om vervolgens vandaar uit Parijs aan te houden en onderweg nog eventueel langs kennissen te gaan die een 2e huis bezitten in het Loire-gebied. Helaas zijn ze momenteel in Nederland en dus niet in staat om samen met ons een wijntje/biertje te doen. Dit maakt dat we gewoon kunnen stoppen waar we willen en besluiten om omstreeks 14.00 uur een Camping Car Park te bezoeken in Brioux sur Boutonne. Een erg mooi, maar simpel oude camping Municipal aan de rand van het centrum in dezelfde plaats. Mooi cirkelvormig grasveld met mooie grind-parkeerhavens om je camper te parkeren. Water naast je, elektra naast je en ook je toilet te kunnen verversen. Prima plek wederom. Ook het gebruik van je pasje van deze organisatie is top! Gewoon je pasje tegen de kaartlezer houden bij binnenkomst en wederom aan andere paslezer als je weggaat. Je betaalt de zuivere parkeertijd en 24 uur is dus 24 uur. Geen gedoe met inschrijven en betalen, maar gewoon alles automatisch.
Na het installeren gaan we wandelen door het dorp en zien zowaar mensen lopen en er zijn winkels. Meer lege dan gevulde, maar het was ooit een bruisend dorp. Ook hier zien we weer veel lege huizen en panden. We willen ergens een biertje op het terras drinken maar de lokale uitbater van het enige horeca-etablissement slaapt uit deze middag. Dan maar gezellig een borrelplankje en drankje voor de camper en zien we nog gezellig een aantal andere camperaars het terrein op rijden. We zijn blij dat we steeds omstreeks 14.00 uur al stoppen, want later op de middag komen er meerdere campers binnen rijden en heb je soms pech dat er net geen plek is. Zo vroeg arriveren betekent ook dat je dan nog even de plaats zelf kan bekijken of er wat te beleven is. Miriam vindt dat altijd erg leuk, maar soms na een paar uur te hebben gereden, vind ik het wel even fijn om niks te doen. Ook hierin sluiten we soms compromissen vanzelfsprekend. Het is prettig om te vernemen dat we na ruim 7 weken het nog erg fijn hebben met elkaar. Geen gedoe door op elkaars lip te zitten elke dag, maar iedere dag plezier en gezelligheid samen op 15 m2 camperhuis.
Heerlijk geslapen en vanochtend weer heel op tijd wakker. We hoeven eigenlijk niks aan de camper te doen en kunnen snel al weer wegrijden van de camperplaats. De rit naar de snelweg duurde langer dan we dachten en door smalle weggetjes door vooral agrarisch gebied komen we na ruim een half uur rijden bij de snelweg. Maar dan kunnen we ook een paar uur doorcruisen en schieten we mooi op. Nogmaals; het vooruitzicht om naar huis te gaan maakt dat we willen opschieten, terwijl we nergens voor op hoeven te schieten. Mindfuck voor prepensionada’s….We snappen nu waarom er cursussen zijn hiervoor.
We rijden lekker door en passeren zonder problemen de regio Parijs en ondanks de drukte op de periferique van Parijs komen we zonder kleerscheuren de drukte door. We zetten koers richting Soissons en besluiten omstreeks 14.30 uur om naar een camperplaats te zoeken. Via Campercontact ziet Miriam er eentje in een klein dorpje. Longpont, bekend van de abdij van Longpont. Werkelijk een cadeautje van de dag om dit dorpje in te rijden en uit te komen bij de gratis camperplek van dit dorpje. Vlak naast de Abdij en maar 3 plaatsen beschikbaar. We zijn weer de eersten en installeren het witte billboard op de beste plek. Er is niks qua faciliteiten maar dan maakt ons niet uit.
We installeren ons na een wandeling met Joep bij de picknicktafel en Mir maakt weer een heeeeerlijk borrelplankje met worstjes, kaasjes en natuurlijk een drankje erbij. Wat een fijne plek is dit zeg! Vogels die om ons heen fluiten, mooie vijverpartijen en mooie traditionele huizen om ons heen. Voor de rest is hier niks te doen….
Morgen rijden we nog een etappe tot aan ergens in Belgie of Noord Brabant, om zondag de laatste etappe naar huis te gaan doen. Niks spannends, dus dit is mijn laatste blog voor deze reis. We zijn gezegende mensen door de wetenschap dat we over ruim 7 weken alweer weg gaan voor weer een wat langere periode. Waarschijnlijk Richting Griekenland, want de zon weer een keer zien is ook wel fijn. Kans is best groot in Mei dat we die meer gaan zien dan de afgelopen 7 weken.
Toch beseffen we ons steeds meer dat we nog moeten wennen aan het idee dat we maandag niet hoeven te werken. Als we straks thuis zijn, is het normaal dat we in de agenda kijken wat de afspraken zijn die eerste maandag na de vakantie. Dat hebben we dus niet meer…dat voelt zo raar, maar ook zo fijn. We maken daarom maar plannen wat we gaan doen de komende week in ons buitenverblijf in Drenthe. Camper moet naar dealer, tuin weer in orde maken, “de stacaravan” weer kuisen, de motor ophalen uit winterstalling en nog veel meer…..
Welke illusie’s zijn we armer en welke ervaringen rijker vanuit deze reis?
Het is ons nu duidelijk dat het overwinteren niet betekent dat het ook zonnig zal zijn.
Het is ons duidelijk dat 5-6 maanden overwinteren niet ons ding gaat zijn. We gaan liever 2 a 3 keer 2 maanden op pad of tussendoor even weekje weg als het mooi weer is.
Het is ons duidelijk dat we ons plekje in Drenthe ook erg fijn vinden om te zijn.
Het is ons duidelijk geworden dat ook niet op een camping staan en los zonder iets ook erg leuk en mooi kan zijn.
Het is ons duidelijk dat onze camper heel goed is bevallen, maar het blijft een stukje techniek en dat kan soms kapot. De illusie armer is dat ik echt zelf niks kan…..maar dat wisten jullie al!
Het is ons duidelijk dat het begrip vakantie voor ons niet meer bestaat, maar alleen nog de tijd die ons rest….
En dan te bedenken dat we over 7 weken alweer op pad gaan. Daartussen zit nog Miriam met haar zussen weekje op vakantie in Griekenland (kan ze mooi al voorwerk doen!) en ik nog met Robert, motormaatje van het eerste uur, een paar dagen op motor naar Sauerland. We beseffen ons hoe dankbaar we zijn voor de mogelijkheden en keuzes die we voor 2025 gemaakt hebben. Door het missen van dierbaren, die graag deze dingen zouden willen doen, maar ons vroegtijdig zijn ontvallen. Wij leven ook hun droom!
Tijdens bovenstaande borrelplank-sessie werd het gezelschap aangevuld door medecamperaars Ruud en Wilma Dekker uit Warmerhuizen die ook net aankwamen. Het werd nog een bonte namiddag vol met gezelligheid samen! Wat een leuke mensen!
