Spanje

30 Oktober 2026 t/m 1 November 2026: Vinya Els Vilars in Arbeca

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Nadat we weg zijn gereden van het Klooster hebben we een paar missies te volbrengen onderweg. Allereerst wil ik de dieseltank en LPG tanks weer vullen en op 15 kilometer van onze plek ligt een Shell Station met LPG leverbaar. Vriendelijke man die ons helpt en met handen en voeten hebben we zowaar een leuk gesprek. Het lijkt wel de gebarentolk tijdens de Corona periode zo druk we zijn met gebaren. Maar nu verder naar onze volgende bestemming voor deze dag.

We willen een paar dagen ergens gaan staan en nu ik ben begonnen om Miriam haar lingerie te dragen is het echt tijd om de was te gaan doen. De lingerie van Miriam staat me ook fantastisch, maar elke keer die jarretels die los schieten en in mijn oog komen is ook niet wat! Daarom maar eerst naar Mollerussa omdat daar een hele mooie wasserette met grote wastrommels en drogers zijn. Zonder problemen komen we daar aan en parkeren we net buiten de centrumzone. Samen lopen we met 25 kilo aan wasgoed in 3 tassen richting de wasserette. Voor alle duidelijkheid; we hadden meer was dan alleen mijn ondergoed…

Miriam zit lekker te beppen met een heel vriendelijke dame in de wasserette die haar helpt met hoe alles werkt. Ik loop terug naar de camper en ga met Joep even een ronde lopen in het parkje waar de camper staat. Hoe bijzonder is het om waar te nemen dat als Miriam en ik samen even weg zijn, maar wel de deur open houd met alleen de hordeur afgesloten, dat hij dat helemaal prima vindt. Maar nu we even weg waren en Joep alleen in de camper lieten voor 4 minuutjes, met de deur op de beide sloten, dat meneer dat helemaal van het padje is. Na terugkomst van de tassen wegbrengen naar de wasserette, werd ik begroet alsof ik 3 jaar weer terugkom…wat een uitzinnige vreugde bij onze kleine vriend. Na 1,5 uur is Miriam ook weer terug en ligt alle schone was weer schoon in de kasten en kunnen we onderweg naar de laatste bestemming voor deze dag.

Dit keer had ik een keer een wijnboerderij uitgezocht die erg goede reviews kreeg op beide camperapps Campercontact en Park4Nigh. Een waardering van 4.9 op een maximum score van 5. Moet dus goed zijn, lijkt ons.

De laatste etappe naar Vinya Els Vilars in Arbeca is hoofdzakelijk over de snelweg en dan binnendoor naar Arbeca. Bij aankomst was het enige negatieve punt van de wijnboerderij de incheck-procedure van de camperplaats. Deze hoort bij de keten van TripStop. Via een QR code scan je bij de poort en log je jezelf in. Nadeel is dat je meteen je hele persoonlijke gegevens moet invullen tot aan 3e graad familieleden (ik overdrijf, maar het was wel een hoop gedoe..), paspoortnummers, kenteken camper en medereisgenoten. Het was goed dat het geen hoogseizoen is, anders sta je in file voor de poort. Uiteindelijk lukt het en kunnen we op een mooie plek op een terras staan, die uitkijkt over de wijngaard en wijnranken. Er zijn toiletten en douches aanwezig en afwasplaatsen. Heel sober, maar functioneel en comfortabel blijkt, na feedback van andere gasten. Wij beginnen er niet aan en doen alles wat nodig is in de camper. Brengt ons wel meteen aan nog een klein negatief puntje van deze camperplaats. De stortput van het chemisch toilet is niet echt een hele prettige. Bij binnenkomst moeten we grijs water lozen en schoon water innemen en dat is allemaal prima geregeld. Maar het toilet lozen was echt een vervelend klusje. Nu is het zo dat wij geen toiletpapier in het chemisch toilet gooien, maar het toiletpapier in een apart pedaalemmertje doen. Dit scheelt enorm veel gedoe met het storten. Maar hier dus niet! Je stort alles in een soort van wasbak, met bij de afvoer een wat te fijnmazig rooster voor de torpedo’s die erdoor moeten. Jullie hebben dan vast wel beeld hoe dat dan in de wasbak eruit ziet. Dan stond er naast de wasbak een soort grote satehprikker, waarmee je dan de torpedo’s kunt doorprakken zodat ze met water spoelen door het rooster gaan. Maar welke kant van de satehprikker nou de prik kant was en welke kant de houvast kant is, was niet met zekerheid te zeggen. Daarom maar met watergieter van mijzelf hoeveelheden water over de torpedo’s gegooid totdat ze braken en door de put gingen. Zo….dit was weer een mooi staaltje beeldend schrijven…

Maar dit waren dan ook de enige negatieve zaken die we over deze camperplaats kunnen vertellen. Want wat hebben wij het hier al dagen lekker naar onze zin! De door een zeer vriendelijke familie gerunde wijnboerderij is een heerlijke plek om te vertoeven. Gerár, de zoon van de familie komt ons welkom heten en nodigt ons uit voor een wijnproeverij om 16.30 uur in de middag. Mooie proeftijd! Natuurlijk gaan we deze wijnproeverij doen samen en zelfs Joep mag mee! Dat is weer handig om de camper weer terug te vinden na een proeverij met 7 wijnsoorten.

We maken het ons comfortabel en relaxen lekker voor de camper in onze nieuwe stoelen totdat het einde middag is en we naar de wijnproeverij gaan. We staan hier op dit moment met 4 campers en alle 4 de bezoekers-stelletjes zijn aanwezig. Het is een gemêleerd gezelschap met 4 nationaliteiten. We zitten op hoge krukken aan houten wijnvaten met een Zwitsers, Nederlands, Frans echtpaar en een Spaanse gastheer Gerár. In een zeer gemoedelijke ambiance met elkaar vertelt Gerár wat over de historie van de wijnboerderij, die hij samen met zijn ouders en broer bewerkt. Ze kiezen bewust voor kwalitatieve wijnen, die vooral in de regio verkocht worden. Zaken doen met Supermarkten en Bodega’s doen ze niet. Zij snoepen in de totale keten teveel marge weg, waardoor de marge voor de wijnboer te beperkt is geworden, met ook nogal wat bijdragen in marketingkosten, distributie voor deze grootgrutters, maakt dat zij een andere strategie hebben gekozen. Directe verkoop aan vooral restauranteigenaren en kleine lokale winkeltjes in de regio. Met een totale productie van ruim 20.000 flessen, verdeeld over een 7-tal soorten wijn en de verkoop van eigen olijfolie uit de boomgaard, aangevuld met nog wat andere complementaire producten van lokale leveranciers, kunnen wij met de familie prima leven van de opbrengsten. Dat heeft ook gemaakt dat zij een camperplaats zijn begonnen met nu inmiddels ruim 30 camperplaatsen. Door de wijnproeverijen komt ook een substantiele omzet uit deze activiteit. Wij krijgen een aantal wijnsoorten te proeven waarvan er een aantal ons niet kan bekoren, maar anderen die wel weer lekker vinden. Zo zie je hoe smaak kan verschillen. Vermakelijk was ook wel de bescheidenheid van Gerár toen de 2 lekkerste wijnsoorten aan de orde kwamen. Het blijkt dat 1 wijnsoort naar hem was vernoemd en 1 andere wijnsoort naar zijn broer Leix. Hij wilde dat eigenlijk niet vertellen omdat anders uit beleefdheid mensen dan zijn wijnsoort kiezen omdat dat anders zo ongemakkelijk voelt voor sommige mensen. Voor ons niet; wij vonden de Leix gewoon echt de lekkerste die we geproefd hadden. Zowel Miriam als ik (terwijl ik het liefst gewoon een biertje drink) houden van volle, zwaardere wijnen, veelal op eikenhout gerijpt in de vaten. De vollere smaak van de Leix vonden wij allebei de lekkerste. Daarom daarvan maar een paar flessen gekocht met nog een aanvullende wijn die we niet geproefd hadden, maar door de mix van druifsoorten leek vooral mij die wel lekker. Met 3 flessen wijn dus weer terug naar de camper. Onze camper begint zowaar op een rijdende wijnschuur te lijken met inmiddels 3 wijnboerderijen achter de rug. Was wel een zeer leuke proeverij met een zeer sympathieke docent voor de groep. De groep was ook erg leuk, dus dat maakt het ook weer wat losser op de camperplaats met even een praatje met iedereen.

De dagen die volgen zijn allemaal in een hoge relaxstand en ondanks de vele vliegen die buiten rondom ons heen de boel terroriseren is het heerlijk zonnig buiten en lopen we dagelijks een paar rondes met Joep door de wijngaard en verdwijnen we einde middag gezellig naar binnen in de camper. Miriam maakt het altijd gezellig met lampjes, kaarsjes en kookt weer heerlijk in het keukentje de lekkerste maaltijden.

Vandaag is onze laatste dag hier op deze camperplaats. Direct nadat we wakker waren, bereikte ons het bericht dat mijn peettante Tonny uit Nijverdal was overleden. Een prachtig mens uit een hele fijne familie is vanmorgen overleden en was de laatste tante uit mijn moeders kant van de familie. Uit die kant van de familie is er geen oom en tante meer. De laatste keer dat we haar zagen, was Miriam ook mee naar haar toe. Meestal ging ik altijd even op de motor bij haar langs, maar Miriam was in voorjaar nog even mee. Een prachtig lief mens is heengegaan. Rust zacht, Tonny!

Laatste foto met mijn peettante Tonny

We raken later in de ochtend nog aan de praat met onze Nederlandse buren uit Aalsmeer. Miriam had hun eergisteren geholpen met het inchecken en toen het bij hun echt niet lukte, had Miriam namens hun ingecheckt en betaald voor hun. Zij betalen cash het dagtarief terug en al meteen leuke contacten met ze. Vanmorgen dus nog even gezellig met ze gesproken en afscheid genomen. Zij trekken door naar een andere wijnboerderij ten westen van Lleida, terwijl wij morgen een andere kant op gaan.

Na hun vertrek gaan we zelf nog even wat dingetjes doen. Mir doet weer de binnenkant van de camper kuisen en ik moet even nog op de fiets naar het dorp om daar de vuilniszakken te kunnen dumpen in een container of zo. Toch nog een nadeeltje van deze camperplaats. Geen container aanwezig waar je je afval kwijt kunt. Tja, gaat dit dan ten koste van de waardering van deze camperplaats? Nee, vinden we. De plek, de familie en de rust die hier heerst was heel fijn de afgelopen dagen. Maar als ze die nadeeltjes nog weg zouden werken dan zal de camperplaats zeker de maximale score van 5 kunnen halen.

Ook het afval wegbrengen naar het dorp Arbeca was nog een uitdaging. Ik leek wel een zwerver die door het land zwerft op zijn fiets. 2 vuilniszakken en een grote wijnfles achterop de fiets en een vuilniszak aan het stuur van de fiets. Zo reed ik door het dorp, waar mensen wij wat meewarrig aankeken bij het passeren. Op elke hoek van de straat wel een flescontainer (zegt ook wel iets denk ik over dit dorp…;-) Nergens een normale container te vinden. Terug met de vuilniszakken is geen optie, dus dan toch maar als een zoekende in een woestijn het dorp straat voor straat uitkammen. Totdat ik eindelijk een container vond bij de sportvelden. Missie ook geslaagd en weer terug.

Straks de fiets weer inladen in de garage en rest van de middag even blog schrijven, relaxen en sport kijken. Morgen weer verder, maar welke kant precies gaan we vanavond bij een wijntje maar eens kijken wat we doen. Jullie lezen het!

27-29 Oktober 2026: Castejon de Sos en El Monestir d’ Avellanes

/ martin&miriam / 1 reactie

Na vertrek uit de kloof met een waanzinnig uitzicht op de bergen om ons heen, willen wij weer vertrekken. We kijken om ons heen en zien door de kloof opeens mistwolken opdoemen. De zon staat inmiddels al weer wat hoger in de lucht en geen wolkje voor de rest te zien, behalve mist. Mir had een mooie route weer uitgezocht, met inachtneming van beperkte risico’s. We hebben de rit laten analyseren door Chat GPT op basis van ons profiel qua camper en krijgen een terugkoppeling die voldoende vertrouwen geeft om de route aan te vangen. We vertrekken via de C-13 richting Pobla de Segur, maar al snel is het zicht zo beperkt dat we bochten niet meer tijdig aan zien komen. En op hoogte in de bergen is dat niet echt heel prettig. Allebei zeggen we tegen elkaar dat we ergens parkeren als dat lukt, om eerst even een bak koffie nog te drinken totdat de mist is opgetrokken. Maar na een paar bochten is de mist opeens weg en trekt de zon zijn plan en geeft weer warmte aan ons. We gaan dus maar gewoon door!

Via de N260 rijden we richting Pont de Suert. Volgens de Michelin kaart zou dit geen scenic route zijn (die zijn altijd met groene streep naast de weg aangegeven op de kaart) Wij snappen hier niks van, want wat is het weer een fraaie weg zeg! We genieten enorm, terwijl ik wel mijn koppie erbij moet houden. Ondanks dat de weg goed te doen is voor een 7,50 meter lange camper, weet je nooit wat er opeens achter de rotswanden in bochten opeens op je af komt.

We rijden op ons gemakkie naar de top van de Coll de Creu de Perves op 1350 meter hoogte. Veel bochtenwerk en veel pieken en dalen. Niet mijn hobby om in de bergen te rijden, maar het gaat prima, nu de remmen ook niet te heet worden. Via de N230 richting Les Bordes, om vervolgens daarna weer de N260 te pakken naar Castejon de Sos.

Daar vinden we een plek om de overnachting voor vanavond te doen. Een camperplaats in een dal, in een nogal landelijke omgeving zal ik maar zeggen. De strontlucht van Schapen, geiten en ander viervoetig boerenvee loopt voor onze plek langs. We staan bij een schapenkooi, met een kudde van ongeveer 300 schapen en 100 geiten. Neem daarnaast nog eens een aantal campers die er staan met nogal dubieus volk. Een Peugeot Partner bestelautootje (dus geen bus!) met 2 volwassen en 5 grote honden die samen in die auto leven en slapen. Mensen met een andere levensopvatting als ons, maar we voelen ons er wel veilig genoeg om er toch te blijven. We kunnen lekker met Joep lopen en er is genoeg te zien. 1e rang om te zien hoe 3 honden deze hele kudde met schapen in no-time in hun ren/afrastering krijgen. Prachtig. Wel hebben al deze honden de hele tijd rond onze camper gesnuffeld en gelegen, dus Joep had een onrustige dag. En wij dus ook… Aangezien deze plek nog geen voorzieningen heeft voor camperaars, besluiten we de volgende dag maar meteen weer verder te gaan.

Ik merk dat ik na 9 dagen door de bergen rijden en dan niet de meest voor de hand liggende wegen te hebben bereden, ik wel toe ben aan of een andere omgeving (hoe prachtig het ook is!) of een paar dagen rust om ergens te verblijven waar je lekker buiten kan zitten, wasje kan doen en effe niks. We hebben tijd zat!

Deze plek was prachtig om te staan, maar het ontbreken van faciliteiten maakt ook dat we er niet langer kunnen staan.

We pakken meteen de N260 weer op richting Ainsa-Sobrarbe. Ook dit traject heeft Miriam goed uitgeplozen of we er goed en makkelijk kunnen rijden en dat blijkt goed te kunnen, mits je in de bochten op sommige stukken alert bent op de rotswanden en wat er achter vandaan kan komen..

Daar komen we sneller achter dan we dachten. Er komt een grote vrachtauto met verlengde trailer opeens de bocht omzeilen. Allebei schrikken we en vol in de ankers. Meteen voel ik ook de spanning bij Miriam opdoemen met een blik van: wat nu? Ik besluit dan maar direct om achteruit te rijden op de spiegels, maar weet inmiddels ook niet meer wat er achter van mij aan gaat komen. Langzaam rijd ik achteruit en klap mijn linker spiegel in om wat extra ruimte voor de vrachtauto te maken. Het past allemaal net en bij het passeren kijk ik nog even vriendelijk naar de chauffeur. De chauffeur niet naar mij en is zelfs boos! Raarrrrr!! Maar nogmaals; de weg is goed te doen, maar zeer afhankelijk op welk moment je een vrachtauto tegenkomt. Hadden we elkaar 75 meter later tegengekomen, hadden we elkaar zonder problemen kunnen passeren. Nu in de bocht met zijn minimaal 18 meter lengte, was het penibel.

We komen aan in Ainsa en daar vinden we een grote camperplaats met afstortmogelijkheden. Dat is onze prioriteit, want na ruim 2 dagen los staan moeten we echt het toilet afstorten. Als we ook nog water in kunnen nemen en water afstorten zal dan mooi zijn. We redden het nog wel een dag extra met de watertanks, maar het toilet moet echt. In de winterperiode zijn vaak waterkranen al afgesloten. En aangezien we dicht bij 1 november zitten, zijn al een aantal kranen onderweg afgesloten gebleken. Miriam loopt even rondje met Joep en ik doe alles wat ik moet doen op de afstortplaats. Daar werd ik niet vrolijk van hoe alles daar uitziet. De afstort van het toilet zag er werkelijk beschamend uit en terwijl ik met de open klep van luikje bedenk of ik hier wel ga afstorten, begint de sproei-installatie te sproeien terwijl er nog stront en papier in de bak ligt….en de rest kun je wel bedenken wat er gebeurde. Eerst maar weer even mijn arm en handen goed wassen en desinfecteren, want die was dus nat geworden. Lekker man!! Daarna toch ook maar ons toilet leeggestort, nu bleek na het sproeien dat de stortplaats weer toegankelijk was voor het storten. Miriam maakt dat soort zaken nooit mee, want ondanks dat ze hoofdsponsor is van de Gouden Toiletpot, is haar enige voorwaarde dat ze nooit het toilet hoeft te doen. Prima.

Dat mijn humeur door de sproeikop niet al te best was geworden, komt even daarna de eerste echtelijke aanvaring na 4 weken onderweg te zijn met mijn duifje. Ze komt terug bij de camper na de wandeling met Joep en vraagt of we niet hier een nachtje kunnen blijven staan om ook het dorpje goed te bekijken. “Het is zo’n schattig dorpje” zegt ze hoopvol. Aangezien ik net een Hoopvol had gezien, wilde ik gewoon weg uit dit dorp en volgens plan verder trekken. Ook omdat we hadden afgesproken dat we uit de bergen weg zouden gaan om ergens een paar dagen ons kamp op te maken, ergens iets meer naar de kust. Daar zijn meer overnachtingsopties die nog open zijn. We willen naar een camping om daar ook de was te doen en de mogelijkheid om buiten te zitten overdag. Dat mag vaak niet op camperplaatsen of parkings waar we staan, dus doen we dat dan ook niet.
Mijn antwoord stond Miriam niet aan en met een ijskoude blik en zin: “dan niet!!”, slaat ze de deur hard dicht en loopt weg. Heerlijke sfeer en uitnodigend om nog eens een paar maanden onderweg te zijn met elkaar op deze manier. Het is dat de besteklade te ver was, anders waren de messen op tafel gekomen….

Na een paar ijzige minuten besluiten we dan om even de camper toch te parkeren en een uurtje door het dorp te lopen. Mijn gedachte was dat dit weer een opgeklopt toeristisch dorp zou zijn, want ik parkeer de camper op een touringcarplek. Waar er zo’n 15 van op een rij kunnen staan. Neem daarnaast voor de omvang van dit dorpje nog eens de mega camperplaats die ernaast ligt, dan weet je: oude pandjes, veel terrasjes en souvenierwinkeltjes…..echt mijn ding!! Not! Aangezien in een huwelijk compromissen dienen te worden gesloten, lopen we even door het dorp en biedt Mir zowaar haar excuses aan. En dit doet ze niet vaak en niet graag kan ik melden, dus ze was echt overtuigd dat ze niet redelijk was geweest. Mooi moment en dus weer met plezier verder met de reis.. 😉

Vervolgens rijden we verder via de A138 waar het Mediano-reservoir en Embalse de Grado in het dal liggen. Miriam maakt wat foto’s en we lunchen met uitzicht op dit reservoir. Het valt op dat er zo weinig water in het reservoir ligt. Ook de andere meren in dit hooggebergte zijn nagenoeg leeg. Dit, terwijl het op andere plekken noodweer is geweest met overstromingen. Valt gewoon op. De wegen worden vlakker, rechter en lelijker zegt Miriam. Inderdaad laten we de Pyreneeën achter ons en rijden een wat minder mooi landschap binnen.

Via Barbastro waar we even wat boodschappen doen, gaan we via de A140 via Binefar richting Balaguer. We willen een plek zoeken, want ik ben er wel klaar mee voor vandaag. Er zijn weinig plekken beschikbaar die ons wat lijken en we zien er eentje op 20 kilometer afstand van ons. Het is een klooster, die we bereiken om van de weg af te buigen naar de C-12 om vervolgens uit te komen bij El Monistir d’Avellanes, net buiten Os de Balaguer. De officiële naam van het klooster is Santa Maria de Bellpuig de las Avellanas gebouwd van 1166 tot 1187.
In de muur van waar de graven zijn gesitueerd, zijn allemaal inhammen. In deze inhammen mag je staan met de camper. Er zijn wederom geen faciliteiten, behalve prullenbakken. Het blijkt een geweldige fijne plek te zijn en je loopt door de kloostertuinen om het klooster heen. Joep is in zijn hum hier en wij ook. De rest van de dag lekker rondom de camper gekeuveld. We vinden het zo’n lekkere plek dat we besluiten om hier nog een dagje langer te blijven.

Vanmorgen heerlijk rustig aan gedaan en allebei wat taken in en rondom de camper uitgevoerd. Lekkere wandeling met Joep over het terrein gelopen en samen op bankje voor het Klooster even samen genieten van de zon. Het is een lekkere 20 graden hier en de zon schijnt er lustig op los. Ik loop even naar de receptie van het klooster, wat ook een hotel blijkt te zijn om te betalen. Officieel moet je per nacht 5 euro betalen om hier geparkeerd te staan voor 24 uur. Je mag er ook maar maximaal maar 24 uur staan. Toch vraag ik of we nog een dagje extra mogen blijven staan omdat het zo’n fijn plekje is. De lieve dame geeft aan dat het mag, zolang we echt maar niet iets buiten neerzetten bij de camper. Ik wil betalen, maar je mag ook iets uit de winkel kopen zodat je echt niks hoeft te betalen. Wij vinden 5 euro per nacht werkelijk een belachelijk laag bedrag voor zo’n plek en raken aan de praat met de dame. Ik koop een paar flessen wijn die hier in het Klooster gemaakt worden (er zit ook een wijngaard achter het Klooster wat erbij hoort) en hoor van de dame toch ook weer schrijnende verhalen over medecamperaars. Reviews van 1-ster omdat de klokken luiden elk uur….duh…..je staat bij een klooster! Mensen die niks willen betalen omdat er ook niks is qua faciliteiten, maar dan wel gewezen worden dat het wordt gewaardeerd dat je dan iets koopt in het winkeltje. Sommige mensen gaan dan op zoek naar het goedkoopste artikeltje en kopen dat dan. Het goedkoopste artikeltje is een sticker a € 2,95. Je schaamt je soms dat je camperaar bent….Maar Mirreke en ik lurken de komende dagen wel een paar flessen wijn van dit klooster leeg en denken met heel veel plezier weer terug aan deze plek! Aanrader, echt!

25-26 Oktober 2026: Martinet en Font de les Bagasses, Spaanse Pyreneeën

/ martin&miriam

Gisteren besloten om niet te vertrekken van het pittoreske en rustige dorpje Martinet, maar lekker een dagje om te relaxen. Nou, relaxen is er niet veel van gekomen, want Miriam was weer binnen aan de gang en ik buiten de camper een beetje schoonmaken. Ook de stickers “Angle Mort” konden weer schoongemaakt en opgeruimd worden. Ja, dan zie je pas weer hoe vies de camper is geworden en dus maar even met de Eko Was aan de slag. Op verzoek van onze persfotograaf Mw Lammertink zelf, was ook het verzoek om de ramen te wassen, aangezien veel foto’s onderweg vanuit de camper worden geschoten.

Gisteren waren er ongeveer 18 campers op de camperplaats lekker hun ding aan het doen. We kunnen lekker weg wandelen met Joep door en langs de oevers van de Segre en we doen even wat boodschappen bij de plaatselijke bakker. Even een vergelijk met Nederland: 1 meergranen stokbrood, 2 choco croissants, 2 ham/kaas croissants en een huisgemaakte platte pizza met tonijn, tomaat en olijfjes. In Nederland kost dit meer dan het dubbele dan hier in Spanje. Wij moesten 8 euro betalen. En vooral de pizza was erg lekker kunnen we zeggen. Kampioen croissants maken zijn en blijven de Fransen eerlijk gezegd. De dag loopt lekker ontspannen en we zijn blij met dit mooie weer dat we nog een dagje zijn gebleven. Einde van de middag loopt de camperplaats leeg. Alle Spanjaarden moeten weer aan het werk, want deze verlaten allemaal de camperplaats. We staan nog met 5 andere campers totdat er direct naast ons een Franse camper komt staan. De dame stapt uit de camper en wij zeggen tegen elkaar. Dat is een Nederlandse vrouw, geen Franse in ieder geval.

Vanmorgen worden we wakker en pakken de boel in om een volgende etappe aan te vangen. Bij de stortplaats van de camper kom ik de Franse dame tegen. Haar man en zij, gaan weer verder en willen net instappen als ik ze nog even “Bon Journee et Bon Voyage” toewens. “Jullie ook een fijne dag” zegt de dame tegen mij en ik begin hartelijk te lachen. De dame kijkt wat onzeker mij aan en ik verklaar meteen waarom ik begin te lachen. De vrouw moet ook lachen en we raken aan de praat over wat zij gaan doen en wat wij gaan doen. Ze hebben nog maar pas hun camper en waren nog een beetje aan het stoeien hoe alles werkt. Zo zag het ook wel een beetje eruit, zeg ik. Je ziet op camperplaatsen welke mensen al langer een camper gebruiken. Alles loopt gesmeerd en als een soort discipline doet ieder zijn ding. Ze wonen in La Bacceres, bij Perpignan in de buurt en gaan nu de eerste langere reis met hun nieuwe camper maken. Erg leuk gesproken met dit Nederlandse echtpaar bij de stortplaats en we spreken uit dat het jammer is dat we elkaar gisteren niet gesproken hadden, want dan hadden we samen even een wijntje en hapje kunnen doen. Zou erg gezellig zijn geweest.

Ook wij gaan even later weer op pad en rijden eerst naar Le Seu d’ Urgell, waar we willen tanken. Als we daar aankomen ben ik aan het hannessen met de dieselpomp en krijg het ding niet aan de praat. Totdat er getoeterd wordt. Het Nederlandse koppel komt langs ons heen rijden en hadden net boodschappen gedaan bij de Aldi om de hoek. We zwaaien nog even hartelijk naar elkaar en ook ben ik inmiddels geholpen met de dieselpomp en is de tank weer vol. De afgelopen weken tankten we gemiddeld voor € 2,34 per liter, maar nu in de Pyreneeën voor € 1,74 per liter. Lekker!

Miriam had de afgelopen dagen lopen speuren naar een mooie route, afwijkend wat we 2 winters geleden hadden gedaan. Deze lieverd is er dan zo druk mee, dat ze alles uitpluist en komt met een routevoorstel. We rijden de C-14 vanaf Seu d’ Urgell helemaal door (dit stuk hebben we dus al gehad, maar blijft fantastisch om te rijden) tot de afslag naar de C-26 die even later overloopt naar de C-13. We willen door het fantastische weer hier in de Pyreneeën niet te lang blijven rijden en hadden een paar stops gepland om eventueel daar te overnachten. Bij de eerste stop vonden we allebei dat de foto’s mooier waren dan de werkelijkheid. We besluiten om door te gaan.

En wat zijn we daarmee beloond! Wat een prachtige rit door de bergen was dit! We hadden op een YouTube vlog van “Camperliefde” van Wubbe en Marloes, een hele mooie camperplaats gezien, waar je in een bergkloof staat, met fraai uitzicht op de omliggende bergen. Wubbe en Marloes volgen wij al een lange tijd via hun vlogs, mede ook omdat Marloes een bekende van Miriam al was, ten tijde dat Miriam in Dronten woonde. We hebben elkaar inmiddels samen ook al weer een keer ontmoet bij ons in Drenthe en supergezellig zitten bijkletsen over het verleden en de reizen die wij en zij gemaakt hebben met de camper. Was supergezellige dag samen! We gaan ze zeer waarschijnlijk in Januari bezoeken in Frankrijk, waar ze inmiddels een huis hebben gekocht. Erg leuk!

Maar goed, op basis van de tip van Wubbe en Marloes komen we na een indrukwekkende rit aan op de bewuste camperplaats en zijn we meteen blij. Het is nog maar 13.00 uur en hebben hier nog de hele middag en avond. Miriam loopt even een rondje met Joep en ik zet de stoelen buiten en doe de opvouwbare zonnepanelen aankoppelen op de Lithium accu. De zon knalt erop, dus de accu is vanmiddag wel weer vol na 2 dagen los staan.

Even een drankje buiten en dan zien we opeens heel veel vliegen op ons af komen. We hebben allebei fris en fruitig gedoucht, dus we keken verbaasd. Dit is geen doen en dan zien we ook nog dat kampeergedrag streng verboden is. Kampeergedrag is dat je niks buiten mag zetten, alleen maar mag parkeren. Aangezien wij ons graag aan de regels houden, doen we alles maar weer opruimen. Want ja, als iedereen maar doet wat ie wil, dan zullen ze deze camperplaats wel weer gaan sluiten door het wangedrag van andere camperaars.

Dit is wel een dingetje merken we de afgelopen weken. Je ziet gewoon wie schijt aan alles heeft en wie netjes met de gastvrijheid van het land, de provincie en gemeente omgaat. Zij stellen dit soort camperplaatsen gratis ter beschikking en investeren zelfs in afstorplaatsen en schoon waterfaciliteiten. Ook gisteren zag je weer in het dorp natte waterplekken onder bepaalde campers liggen. Hier is dus grijs water geloost door mensen die te beroerd zijn om het netjes in de afvoerput af te storten. Mensen die gewoon de kraan op de plek open laten staan of voor de vorm een emmer onder de waterafvoer zetten, maar dan zit er een gaatje in de bodem van de emmer. Tja…en als ze straks nergens meer mogen staan, is het die klote gemeente.

Leuk om even te melden, en niet omdat ik Joris Goedzak wil uithangen, is dat ik antwoord heb gehad van de gemeente Eyzin-Pinet in Frankrijk. Ik had ze een mailtje gestuurd met de complimenten voor de superplek die ze kosteloos beschikbaar stellen voor camperaars, met alle faciliteiten die een camperaar nodig heeft. De ligging perfect in het dorp en de opgeruimde en nette straten in het hele dorp. Bedankt voor de gastvrijheid en dat we zeker terug gaan komen.

Hierop kreeg ik het volgende antwoord van de gemeentesecretaris:

“Bonjour Monsieur Lammertink,

Un énorme merci d’avoir pris le temps de nous laisser ce message.

Ceci nous touche particulièrement.

Nous vous souhaitons un très bon voyage sur notre territoire

Cordialement”

Vertaald naar Nederlands betekent dit volgens Google Translate (altijd handig):

Dat ze dit bericht enorm gewaardeerd hebben. Dat ze ontroerd waren door de boodschap en dat ze ons een heerlijke reis wensen door hun mooie land.

Leuk toch!

We ontspannen de rest van de middag hier op de camperplaats en ik voel mij niet helemaal tintelfris vandaag, lamlendig en moe meer eigenlijk. We blijven dus bij de camper en doen niet veel de rest van de dag. Vanavond hier overnachten midden in de natuur en we denken dat het hier wel rustig blijft op deze plek. Ik vroeg voor de zekerheid aan Miriam of ze zich hier wel veilig voelt, zo veraf van alles en iedereen midden in een natuurpark. Ja, zegt ze, dus we blijven hier lekker staan. Morgen weer verder.

05 November 2025: Op de fiets door NP Serrania de Cuenca

/ martin&miriam / 4 reacties

Allereerst wil ik benadrukken dat wij dit blog in eerste instantie schrijven en bijhouden als een soort dagboek voor onszelf, wat we graag willen delen met de lezers. Meestal bloggen mensen 1x per week of zo, maar aangezien wij dus nu op pad zijn, is het bijna dagelijks dat we iets schrijven. Als sommigen dat inmiddels als spam zien, dan is dat niet anders.. 😉 Je hoeft het niet te lezen als je oren er niet naar hangen. Voor vandaag zou dat zonde zijn om dit blog niet te lezen, of in ieder geval te bekijken. Miriam heeft werkelijk weer mooie foto’s gemaakt van dit natuurpark waar we nu zitten; Serranía de Cuenca. En dat slappe geouwehoer van mij, moet je dan maar voor lief nemen. Alhoewel; vandaag kom ik toch weer met een beetje meer informatie over dit park en de oorsprong daarvan.

Maar eerst was het vanmorgen erg fraai wakker worden. We staan nog met 1 andere camper op deze camperplaats en dus ruimte zat om ons heen goed van ons af te kijken. Miriam doet vanmorgen na de koffie het eerste rondje met Joep en maakt van de zonsopkomst een prachtig plaatje. Dat begint de dag al goed!

Het weer ziet er in de ochtend nog prima uit en in de middag verwachten ze wat regen. Daarom kiezen we ervoor om ons meteen aan te kleden voor een fietsrit door het park en een bezoekje aan de inie minie supermarktje in Uña. Vanmiddag doen we dan wel onze huishoudelijke werken, zoals afwassen, water vullen en chemisch toilet verschonen. De fietsen moeten eerst nog even uit de camper worden gehaald en dan kunnen we eindelijk op pad. Joep in zijn troonzetel op de fiets is er ook helemaal foxwild van geworden en is niet te houden.

We fietsen eerst door het dorp om de Laguna de Uña te bekijken. Deze waterpartij ligt direct achter het dorp, voordat je weer de natuur inrijdt met onze stalen rossen. Laguna de Uña is een rijk ecosysteem van flora en fauna, gelegen op een hoogte van 1150 meter, op 34 km van de stad Cuenca. Het beslaat een oppervlakte van ongeveer 15 hectare en ligt aan de samenvloeiing van de Rincón-rivier en de Júcar-rivier. Momenteel dient de lagune als waterreservoir, wat heeft geleid tot een aanzienlijke groei. Ondanks de duidelijk kunstmatige aard van de lagune, bezit de plek een unieke charme die de nieuwsgierige reiziger zal waarderen. Watersporten en andere activiteiten zijn niet toegestaan op het water, omdat de lagune ondanks het kunstmatige gebruik zijn wilde karakter behoudt.

Het natuurpark Serranía de Cuenca is een Spaans natuurpark gelegen in het noordoosten van de provincie Cuenca , in het gelijknamige gebergte . Het ligt aan de noordwestelijke kant van het natuurpark Alto Tajo . Het beslaat een oppervlakte van ongeveer 73.000 hectare, verdeeld over 10 gemeenten, en werd opgericht bij Wet 5/2007 van de autonome regio Castilië-La Mancha . Het bevat enkele van de mooiste bosgebieden van het centrale Iberisch Schiereiland dankzij de gemengde bossen en uitgestrekte dennenbossen. Verschillende bezienswaardigheden in het gebergte zijn aangewezen als natuurgebieden van nationaal belang of natuurmonumenten. We stoppen er even en bekijken de laguna.

Na een tijdje over al onze zonden te hebben nagedacht stappen we weer op de fiets en rijden het National Parque in.

De topografie van het gebied wordt gedomineerd door hoogvlakten of “muelas” (plateaus) waar de effecten van de karsttopografie duidelijk zichtbaar zijn, waaronder kloven en canyons, evenals kalksteenplaveisel en ruïneachtige formaties die plaatselijk bekend staan als tormagales of betoverde steden, met uitstekende voorbeelden zoals de betoverde stad Valdecabras en Los Callejones de Las Majadas.

We kijken onze ogen uit en stoppen een aantal keren om even met Joep te lopen. Het jammerlijke is, dat ik vergeten ben om de fietssloten mee te nemen en dus kunnen we niet te ver van de fietsen weglopen. Morgen maar weer eens proberen om de wandeling die we wilden doen, ook echt te gaan doen. Nu rest ons om een sneak preview te doen, maar er is genoeg te zien hier. We passeren onder anderen diverse zitplekken om mooie vergezichten te bekijken, we komen langs een visladder met rivierzalm en kwekerij, en voor mijn eigen Maria een kapelletje om even tot bezinning te komen.

We stoppen bij het kapelletje en ik wacht met Joep beneden bij de fietsen, zodat Miriam, mijn Maria dus, haar dingetje kan doen in het kapelletje. Even in gedachten bij dierbaren en zij is niet de enige die daar stopt om af en toe voor de innerlijke rust te komen. Of moet ik mij zorgen maken over het feit dat ze even alleen wil zijn? Nu al na 2 weken onderweg? Nou…dan duren 5 maanden lang voor haar…! Nee, hoor! We genieten enorm tot nu toe van deze reis.

De ritten zijn prachtig, de natuur om ons heen indrukwekkend, de mensen waanzinnig vriendelijk hier. Nu is Joep wel een publiekstrekker in zijn zetel op de fiets. We kwamen een dame tegen die dacht op afstand dat Joep ons kind was. Had gekund! Korte kromme pootjes en de vraatzucht van mij, de pittige neus en zijn energie van Mir. We raken aan de praat en de dame heeft zelf een teckel gehad. Google Translate was er weer druk mee, maar we begrepen elkaar.

We komen weer door het dorp en stoppen bij de supermarkt met 1 kassa’s….erg klein dus en met een zeer beperkt assortiment. Ook daar aan de praat met de dame van de winkel. Ze raaskalde als een malle zo ongeveer 396 zinnen achter elkaar om uit te leggen dat we niet naar binnen mochten. Tenminste; dat dachten we! We vroegen haar om nog een keer haar boodschap op Google Translate in te spreken. Na wederom 567 zinnen in het Spaans, kwam er rook uit de app Google Translate. Oververhit en Google kon de tzunami aan informatie met moeite vertalen. Miriam leest alles even door en komt met een nogal kernachtige conclusie in 2 woorden: No Electricity! All these words from you and conclusion in english is 2 words!! Ze begrijpt het en begint luid te schateren van het lachen. Op dat moment komt haar echtgenoot eraan lopen met een mobiel pinapparaat en kunnen we toch de winkel in om wat boodschappen te doen. Maar op de prijzen kijken of vergelijken was niet mogelijk bij gebrek aan licht in deze kleine, winkel. Best duur allemaal! Als we ze morgen in een nieuwe auto zien rijden, dan weten we genoeg…

We rijden het laatste stukje naar de camper en starten met onze werkzaamheden om direct na de middag volledig in rust te komen. Er komt een regenbuitje aan en we gaan knus weer naar binnen om te lezen. De rest van de dag zal er niet veel meer gebeuren. Wij vinden het heerlijk zo. In de ochtend de activiteiten en in de middag de rust. Morgen blijven we hier ook nog en dan zien we wel wat op ons pad komt.

31 oktober en 1 november 2025: Mont Blanc en Morella

/ martin&miriam / 1 reactie

Gisteren na het ontwaken meteen checken of de camper wil starten. Dat lukte natuurlijk, dus wij op pad. Vanaf La Seu d’ Urgell richting Oliana over een prachtige weg door de bergen en ruige natuur. Maar we willen vandaag niet ver rijden en zien een mooie camperplaats in Organya, een redelijk groot dorp op ongeveer 25 kilometer afstand van waar we vertrokken zijn. De camperplaats ligt op de rand van het dorp en is gratis, met voorzieningen om water te nemen, te storten en toilet te lozen. We zijn er redelijk vroeg. Omstreeks 10.30 uur waren we er. Het voornemen was om daar de hele dag te vertoeven en te overnachten. Bij aankomst stonden er al een paar campers en was het uitzicht van de camperplaats formidabel. Rondom in de bergen, glooiende weilanden en van die mooie grofstenen huisjes in het landschap. Wel staan er een paar campers met jonge gezinnen met huilende baby’s. Veel lawaai, dus we besluiten om met Joep het dorp te verkennen en hopelijk te verzanden in een mooie wandeling. Die komt er uiteindelijk gedeeltelijk omdat we naar het centrum van het dorp lopen en besluiten om er wat boodschappen te doen, nu we er toch zijn. Leuk dorpje en bij de bakker brood gehaald en wat patisserie-snoepgoed. Catalaanse tradionele petit fours ivm Halloween en een paar croissants en donuts. Wel een leuk praatje gemaakt met de bakkerin. Ik heb haar beloofd dat ik over een jaar vloeiend catalaans de bestellingen kom doen. Daar hield ze mij aan! Ja, dat snap ik als je ziet met wat voor spullen ik naar buiten loop. Goed voor 17000 calorieën. Die Miriam kan snoepen! In het dorp echt nog een dorpsslager, groenteboer en andere kleine winkeltjes. Was leuk! Na terugkomst bij camper maken we nog een kleine wandeling langs de sportvelden en Padelbanen om vervolgens te besluiten dat het nog maar 13.00 uur is en dat we het zonde vinden om in dit dorpje te blijven en de hele middag voor de camper te zitten of zo. Zeker met de huilende baby’s geen rustgevend vooruitzicht. Voor alle duidelijkheid: Wij zijn gek op kinderen!

We besluiten om door te rijden richting Montblanc en nadat we het dorp uitrijden komen we vervolgens op een tussenstuk van de omgeving die er totaal anders uitzien. Meer industrie (steengroeven) en vlakke stukken over open vlakten. Ongelofelijk dat je zo na bergen meteen dit soort vlakten tegenkomt. We blijven de C 14 volgen tot Ponts richting Tarrega, Verdu naar Montblanc. We hebben weer veel gezien onderweg en omstreeks 15.00 uur stoppen we met rijden en komen we aan bij een camperplaats met restaurant erbij; Masia Poblet. Prima overnachtingsplaats naast de wijnranken en het restaurant. Alleen erg last gehad van de hoeveelheid vliegen. Er waren op de camperplaats meer vliegbewegingen dan in het hele jaar boven Schiphol. Om gek van te worden. Desondanks hebben we in de middag nog lekker buiten gezeten voor de camper en drankje gedaan.

Na half uur naar binnen gegaan door de vliegen. Wel even leuk gesproken met een echtpaar uit Oldemarkt, direct aan de Weerribben wonend. Zij gaan vanavond uit eten in het restaurant en vroegen naar onze plannen. Wij gaan niet doordat Joep niet alleen in de camper blijft en ook niet mee mag naar het restaurant. Wij besluiten om eten te bestellen in het restaurant om mee te nemen naar de camper. Blijkt dat als je op de camperplaats staat bij hun en je bestelt daar eten, dan is de overnachting op camperplaats gratis. Alleen de kosten van eventueel elektra moet betaald worden. Nou, prima deal! Ik ga naar restaurant en word daar zeer vriendelijk geholpen door eigenaresse. We bestellen een homemade Cannelloni met truffel en een salade met kabeljauw. Graag om 19.00 uur klaar en dan kom ik het halen, was mijn voorstel. Nou, mooi niet! Het zou retedruk worden in restaurant dus na 20.00 uur kon ik het komen halen. Maar dan liggen we al in bed, zeg ik nog voor de gein….die overigens niet begrepen wordt. 20.00 uur dus!

Toen ik op dat tijdstip aankwam bij het restaurant en naar binnen liep, viel het mij al op dat al die spanjaarden zo stil waren bij het eten. Ik keek even om de hoek en zag daar in groot restaurant 2 gasten aan het dineren. Onze nederlandse buren! Onder romantische TL armituur en papieren tafellaken. Nou…dan maar liever in eigen camper, waar Mirreke het altijd zo gezellig maakt aan tafel. Miriam is een halve zigeuner…niks mis mee….maar die is nogal van de lampjes, waxinelichtjes, mooie glazen, tafel netjes gedekt.

Maar ik kreeg het eten mee zoals je het in het restaurant krijgt. Op een bord, zonder afdekking van folie of zo. Ik moest 150 meter lopen van restaurant naar camper en bij aankomst bij camper was de Canneloni in diepvries-temperatuur en was 50% van de slabladeren van bord gewaaid. Een tegenvaller dus eigenlijk. Maar mocht de pret niet drukken; ik hoefde niet af te wassen, maar alleen de borden terug te brengen. Daarna lekker onder de wol. In de avonden koelt het behoorlijk af, maar overdag 20 a 21 graden. Lekkerrrr!!!

Vanmorgen rustig aan gedaan en alles weer klaar maken voor vertrek. Aangezien Erna Jonker, de eigenaresse van onze vorige camper, zag dat wij geen rood/wit gestreept bord op onze fietsendrager hadden en dat daar behoorlijke boetes op stonden in Spanje. Aangezien ik het bord al wel gekocht had en ook bij me, toch maar even bevestigd. Erna heeft gelijk!

Ook vandaag was de rit weer mooi. Maar eigenlijk omdat we hier nog nooit geweest zijn, vinden we alles wel mooi. Misschien zijn er wel nog mooiere wegen, maar voor nu vinden wij het prachtig allemaal. We stoppen onderweg nog op een mooi uitzichtspunt en rijden vanaf Montblanc richting Reus om vervolgens maar eens een kijkje te nemen aan de kust en rijden langs de Ebro Delta. Zullen we daar dan overnachten? Nee, trekt ons niet zo aan. Veel waterpartijen en rijstvelden. En water en rijst, daar komen vliegen op af. Die hadden we al genoeg gezien.

Doorrijden maar naar een andere kustregio en rijden Vinaros in, direct aan de kust, net boven Peniscola. We willen toch maar eens sfeer proeven aan de kust en een paar overnachtingen boeken op een camping in Vinaros. Alles volgeboekt! Je komt niet eens het terrein op. Nou, dan zien we een camperplaats in het centrum, direct aan het strand. Gratis deze plek. We hebben geen zin om weer verder te rijden en besluiten om dan maar op die gratis plek te gaan kijken of er plaats is voor ons. Die plek vinden we inderdaad, maar wat een ellende! Vieze parking met ongeveer 150 campers, rij aan rij. En er staan er best veel die er lang staan aangezien waslijntjes, zitjes buiten, scooters en autos ernaast voor ritjes te maken. En veel camperaars lozen hun grijze water gewoon op straat, dus stinken die plek. We besluiten om de camper daar neer te zetten, even een wandeling langs het strand en daarna met gierende banden weg bij die kust. Het is echt niks voor ons. Wij willen saai in de natuur, rust om ons heen en geen gedoe. We rijden weg en stellen de navigatie in landinwaarts, richting Morella.

Het is een middeleeuws vestingstadje, met bovenop de berg, midden in de vesting het kasteel Morella. Vanaf het stadje heb je prachtige panaroma uitkijk over de vallei en het stadje is ook bekend voor alle outdoor-activiteiten die er rondom in de bergen te beleven valt. Oh ja….en niet te vergeten motorrijders! Wat een bochten en wat een asfalt. Super. Ik zou best wel mijn motor mee willen nemen volgend jaar, maar ja..dan zit je weer met een aanhanger achter de camper. Is ook niet optimaal!

We komen aan op de camperplaats van Morella en zien dat het al bomvol staat met campers. We zien nog ergens een plek tussen 2 campers in, maar dan staan we net zoals bij de kust zojuist. De fransman naast mij vond dat niet prettig, maar wij ook niet. Dan ziet Mir opeens nog ergens een nis, waar niemand staat. Mooie plek met beetje groen naast de camper, zodat onze kleine veldheer ook wat te snuffen heeft.

Wij snuffen nu aan een biertje en kunnen het hier nog wel even volhouden. Of we morgen nog echt het stadje ingaan valt te bezien. We gaan denk ik door naar de volgende richting; Teruel en dan verder richting Madrid. Miriam wil de Don Quichot molens zien. Met haar eigen ezeltje…en dat ben ik dan!

28 en 29 oktober 2025: Follow the sun naar La Seu d’ Urgell (Spanje)

/ martin&miriam / 6 reacties

We worden wakker en zien tot onze opluchting de zon. Korte broek aan!! Lekker hoor!

We gaan na de ochtendrituelen op pad en rijden weer een mooie rit over uitsluitend secondaire wegen. De natuur wordt ruiger en de bergen van de franse pyreneeën komen dichterbij. Het ziet er prachtig uit in de stralende zon. We passeren Carcassone en staan meteen vast in allerlei files. Dat het in de zomer een drukke stad is, weten we. Maar nu in het najaar is het ook beredruk. We besluiten om echt niet deze stad voor nu te bezoeken en rijden door.

Opeens zien we een tankstation met ook de mogelijkheid om LPG te tanken. Ik besluit om de tank te vullen aangezien ik niet meer precies weet wanneer ik deze heb afgetankt. Volgens mij voor ons meerdaagse uitje naar ons Lelystad. Dat betekent dat we daar 5 dagen LPG hebben verbruikt en nu dus ook alweer 8 dagen de verwarming en boiler aan. Dat vinden wij allebei moeilijk om in te schatten hoelang je dus met 2 LPG flessen kunt doen, zo op reis. En het vervelende is dat de inhoudsmeter op de flessen net niet zichtbaar is door de kleine donkere gaskast en de meter net niet voldoende zichtbaar door de positie van de flessen. Zoals gewoonlijk was er rondom de LPG pomp drukte door auto’s en moest ik nogal krap met de camper tussendoor manouvreren richting de LPG pomp. Mijn ego werd gestreeld door mijn ega dat ze het zo knap vond dat ik zo makkelijk op de spiegel kan rijden met paar centimeter ruimte links en rechts. Tja, als tegenwoordige chauffeur in loondienst moet je dat toch kunnen, lijkt me…

Nadat mijn ego even was ge-uplift, kwam de bittere pil direct daarna: ik was nogal klunsig toen ik de LPG slang van de pomp moest aansluiten en struikelde over de slang, maar bleef godzijdank nog net overeind. Daarna, toen de slang was aangesloten drukte ik op de knop op de LPG-pomp maar zag nergens een telwerk op de pomp. Ik wat onzeker om mij heen kijkend waar ik toch kon zien hoeveel ik moet afrekenen en hoeveel liter naar binnen ging. Nergens te zien! Pas nadat ik de knop kon loslaten omdat de tanks gevuld waren zag ik op 5 meter nog een rare paal staan wat dus het telwerk van de LPG pomp bleek te zijn. Rare jongens die fransen!! Ruim 25 liter getankt, dus dat was dus precies 1 fles leeg en de andere was dus nog vol. Het rekensommetje leert dan dat wij ongeveer 10 dagen kunnen doen op 1 fles LPG. Met 2 flessen dus 20 dagen. Goed om te weten!

We gaan weer verder en Miriam maakt weer mooie foto’s van onderweg, terwijl we slingerend door de bergen richting Puigcerda, de grensovergang naar Spanje rijden. Wat is het weer een mooie voorspoedige rit en ook Joep houdt zich prima in de camper. Onderweg een paar keer stoppen om hem uit te laten en gaat ie vervolgens weer op schoot bij Miriam in zijn mandje. Wereldbeest!

Na een rit van ongeveer 6 uur zijn we het wel zat en besluiten om een overnachtingsplek te zoeken en vinden die op de Camping Car Park in Le Seu d’ Urgell net over de grens in Spanje. Het is een verharde camperplaats met alle voorzieningen die je als camperaar nodig bent. Toilet en douche zit in de camper, dus als je je afval, grijs water en chemisch toilet maar kwijt kan, dan is het al top! Elektra is een bonus, maar dat is hier ook beschikbaar op deze plek. We komen aan en zijn zo blij dat de zon schijnt, dat we meteen de stoelen buiten zetten en even een tukkie doen in de zon. Plankje erbij en drankje en wie maakt ons wat? Een heerlijke rustige nachtrust hier gehad en vandaag, woensdag, is het weer nogal regenachtig. Eigenlijk regent het constant en is het zicht wat beperkt.

We zitten in een machtig mooi gebied waar we beiden nog nooit eerder zijn geweest, dus wel willen echt wat meer tijd hier doorbrengen. We besluiten om op deze plek 2 nachten te blijven om vervolgens hier in de buurt nog ergens anders een plekje te vinden. We zitten midden in de bergen en aangezien het vandaag zo slecht weer is, blijven we hier dus toch nog maar een dag en nacht staan. Nu verder rijden dan zie je niks van de omgeving en dat vinden wij zonde. Morgen schijnt hier de zon weer en is de temperatuur 20 graden. Dan gaan we weer verder met onze rit.

We zitten nu in de camper, waar Miriam weer Mien Dobbelsteen speelt en ik ons blog zit te schrijven. Ook ben ik al onze locaties waar we gestaan hebben aan het bijwerken op onze website, zodat deze weer up to date is. We doen vandaag helemaal niks en nemen beide een snipperdag! Zowel Miriam als Joep hebben wat darmklachten en zijn niet tintelfris. Joep heeft de meeste last van zijn buikje. Maar nu is ie weer voor een Oscar aan het spelen; hij ligt in de bijrijdersstoel te shaken en mij aan te kijken of dit zijn laatste momenten zijn in het aardse leven, maar op het moment dat we zeggen “zullen we rondje lopen” is de herrijzenis van de dood nog nooit zo snel geweest. Hij kwispelt en staat vol energie te stuiteren zo blij is ie dat ie naar buiten gaat….of is het omdat hij zo nodig moet?

Vanmiddag lekker beetje lezen, tv kijken hoe de verkiezingen verlopen in Nederland en voor de rest een beetje vegeteren. Wij komen deze dag prima door!!

Morgen weer op pad naar een nieuwe bestemming.

12 Oktober 2025: Klaarmaken voor vertrek

/ martin&miriam / 10 reacties

De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van veel gezellige sociale contacten en etentjes met mensen die we de komende maanden gaan missen in verband met ons vertrek richting Zuid Europa deze wintermaanden. De camper heeft inmiddels zijn grote onderhoudsbeurt gehad bij Jan Kuipers Camperservice in Schoonoord en heeft een nieuwe Maxxfan gekregen, nieuwe remschijven en remblokken. We zijn benieuwd hoe de Maxxfan gaat bevallen, maar het ziet er goed uit! Zelf heb ik de afgelopen weken deelgenomen aan een tweetal tennistoernooien en Mir heeft een leuke foto-opdracht uitgevoerd in het kader van een 45-jarig huwelijk van kennissen hier op het park. De komende week staat in het teken van alle voorbereidingen treffen voor ons vertrek richting Zuid Europa.

Morgen ga ik de camper wassen en gaat Miriam de binnenzijde van de camper weer onder handen nemen en de bedden opmaken etc. We hebben besloten om deze winter zo min mogelijk mee te nemen om gewicht te besparen. Afgelopen winter hadden we een krat met dranken en een krat met voer voor Joep plus een krat met boodschappen in de camper-garage. Ook ligt er nog los spul in de garage. Dat gaan we dus anders doen. We hebben nu een lichtgewicht wasmachine mee, dus hoeven we ook niet zoveel kleding mee te nemen. Ook gaan we niet meer boodschappen etc meenemen en doen we gewoon onderweg boodschappen bij de supermarkten die we tegenkomen. Fysieke boeken gebruiken we niet meer en gaan er tientallen boeken mee in onze e-readers. Ook met volle watertank rijden is eigenlijk overbodig, aangezien je op camperplaatsen nagenoeg altijd water kunt tappen. Daarom vullen we de tank maar met 40 liter ipv van de volle 110 liter. Genoeg voor de eerste dag als het echt nodig is. Tot slot weeg ik zelf alweer 17 kilo minder als afgelopen winter, dus dat alles scheelt enorm in gewicht van de camper. Het gewicht van de Maxxfan compenseert dat dan weer. We overwegen voor volgend seizoen ook de satellietschotel te laten verwijderen van ons dak van de camper. Ondanks het advies van zwager John die dit afraadt om te doen omdat het ten koste gaat van de restwaarde van de camper en weer lastig is bij eventueel inruil van de camper. Maar omdat wij hoofdzakelijk streamen via Google TV en een Mifi-router met data-simkaart. Het verwijderen van de schotel scheelt weer 15-18 kg. De controles op gewicht in het buitenland hebben zero-tolerance. Met name Duitsland en Frankrijk schijnen streng te zijn. Daarom dus maar deze afwegingen gemaakt.

Aangezien we het voornemen hebben om via Emmen Duitsland binnen te rijden en richting Karlsruhe of Freiburg de Elzas in Frankrijk te bezoeken, lijkt ons het verstandig om onder gewicht te blijven. In de snelwegen zitten weeglussen, dus ze pikken je er zo tussen uit is onze angst een beetje. Voor vertrek op volle lading maar even goed wegen met ons erin en dan weten waar we aan toe zijn.

Morgen dus eerst de garage van de camper helemaal leeg halen en alles wat we het afgelopen jaar niet gebruikt hebben eruit halen. Dan vervolgens alles weer een nieuw plekje geven wat wel meegaat en alvast de fietsen laden. Zodoende hoeven we alleen nog maar de binnenzijde van de camper te vullen met kleding en wat boodschappen en dan zijn we klaar voor vertrek.

Omdat we nu al meer gewend zijn aan onze vrije tijd en helemaal “los” zijn van ons verleden qua werk, denken we dat we nu meer in staat zijn om langer weg te kunnen en willen blijven. We willen echt proberen de hele winter over te slaan, mits het weer uitnodigend blijft. Hopelijk meer zon en veel minder regen dan afgelopen winter. Die was namelijk zo nat en onstuimig, dus als dat weer gaat gebeuren dan zijn we of eerder terug of we knallen door naar betere oorden.

We gaan vrienden en familie bezoeken in Zuid Spanje en willen dan door naar Portugal en waarschijnlijk toch nog een paar weken naar de Quinta Odelouca, waar we vorig jaar ook met heel veel plezier gestaan hebben. Vandaar uit in het voorjaar weer omhoog richting het noorden via Baskenland Spanje weer Frankrijk in en vervolgens weer richting huis.

Plekje bij Quinta Odelouca

Gisteren hebben we mijn motor weggebracht naar de winterstalling, dus dat seizoen is nu voorbij. Ook voor onze auto hebben we zaken geregeld zodat we met goed gevoel de auto al die maanden ongebruikt voor de deur kunnen laten staan. Voordeel is dat we zowel de auto als motor kunnen schorsen bij het RDW, dus dat scheelt weer in de maandelijkse kosten. Kunnen we ook een beetje wennen om beter onze tripjes te plannen volgend jaar om zodoende ook een aantal maanden de camper te schorsen bij het RDW. De schorsingskosten van het RDW bedragen € 88,00, dus hoe langer je hem schorst, des te beter je rendement hebt van de schorsing. De wegenbelasting voor campers wordt voor volgend jaar met 100% verhoogd en gaan we dus naar een ongekende € 200,00 per maand. Niet normaal toch? Maar het weerhoudt ons niet om te blijven genieten van het reizen met de camper.

Laatste stop voor de winterstalling…

Tot slot zijn we nog een beetje een begroting aan het maken voor de komende reismaanden en ben ik nog drone-filmpjes aan het kijken om wat beter met de nieuwe drone te kunnen vliegen. Bij de eerste vlucht bleek Miriam er al handiger mee om te kunnen gaan, als ik. Maar ja….waar is Miriam nou niet handiger mee dan ik..?

Nou, dat was het voor nu wel zo’n beetje. Vanaf volgende week zullen we weer regelmatig bloggen, met hopelijk mooie foto’s van Miriam en de drone. Hopelijk lezen jullie mee (abonneren, vinden we leuk!) en valt er genoeg te delen met jullie over hoe het ons vergaat onderweg. We zien veel camperaars al onderweg trekken naar het zuiden via YouTube of Instagram en hebben er enorm veel zin in. Nog een weekje voor de boeg met voorbereidingen en het huisje ook klaarmaken voor de wintermaanden. Kerst in Spanje…..weer een keer wat anders! Wij zijn er bijna klaar voor!

10 September 2025: Winter is coming!

/ martin&miriam / 5 reacties

Vanmorgen was het voor ons de eerste ochtend dat het fris was in ons chalet en overwegen we om de verwarming aan te zetten. “Winter is coming!” Een bekende zin uit de wereldberoemde en mooie serie Game of Thrones. We zien ook de kleuren om ons heen langzaam aan veranderen naar de herfsttinten en dit maakt dat we er samen maar eens goed voor gaan zitten wat de planning gaat worden voor de komende winter. We merken dat we er weer zin in hebben om weer op pad te gaan met onze Lambortinki.

Gisteravond is Mirreke teruggekomen van een 6-daagse trip vanuit een bloedheet Sevilla. Samen met haar beide zussen gaat ze jaarlijks voor een aantal dagen op stedentrip of zonvakantie. Ze heeft het waanzinnig naar haar zin gehad zoals te zien en lezen op haar Polarsteps. Ik denk dat ze samen bij elkaar zo’n 1500 fotos hebben gemaakt van deze mooie stad. Naast monumentale gebouwen fotograferen, is ook het vastleggen van alle lekkere gerechten, tapas, sangria’s en ander geneugten des levens een hoofdtaak van de dag. Het zag er allemaal fantastisch uit en de meiden hebben het enorm naar de zin gehad.

Sfeerimpressies van zussenweek in Sevilla!

En ik? Ik ben thuis gebleven bij Joep en had mijzelf afgemeld bij mijn part-time werkgever, het transportbedrijf waar ik als oproepkracht auto- en truck-onderdelen bezorg bij dealerbedrijven. Gewoon omdat ik het leuk vind om nog wat te doen, 1 a 2 dagen per week. Ik voel mij niet prettig om de hele dag achter mijn laptop of voor de tv naar YouTube of wat dan ook te kijken. Zelf heb ik nagenoeg geen hobby’s en Miriam des te meer. Al het doe-het-zelf werk wat mannen veel doen, is aan mij niet besteedt. Daar komt in mijn geval altijd het eigen risico van de zorgverzekeraar in het geding en belast ik het zorgssysteem met tenminste een bezoek aan de Huisartsenpost en vervolgens ziekenhuis…

Maar desondanks ben ik toch flink bezig geweest de afgelopen dagen. Het chalet moest aan de buitenzijde gereinigd worden en de dakgoten nagelopen en ook schoongemaakt. Iedere dag 4x een flinke wandeling met Joep en vervolgens in de avonduren rustig op bankie enorm veel handelingen gedaan op de afstandbediening van de TV. Veel sport gekeken en zelf ook nog een beetje gesport. Ik vermaak mij prima deze dagen, maar ik mis mijn meisje wel in deze dagen. Zelf ben ik een halve kluizenaar en ben hoofdzakelijk op onze eigen kavel aan het leven, terwijl normaliter Miriam veel socialer is en graag onder de mensen is. En dus met meer verhalen thuiskomt.

De afgelopen dagen ook bezig gehouden met het maken van een nieuw, simpel, fris Camperjoy logo. Deze is inmiddels te aanschouwen op onze website en instagram-acount. Vervolgens nu bezig om sticker-set te ontwerpen om op de achterzijde van onze Lambortinki te plakken. Een verwijzing naar dit camper-blog en social media. Dit doen we overigens niet met de illusie dat we een enorme fanbase krijgen, maar we vinden het wel erg leuk om juist door de contacten met andere camperaars veel nuttige tips te krijgen en kunnen geven. We merken dat we steeds vaker reacties krijgen op onze blogs via email om echt wat meer info met elkaar te delen. Erg leuk allemaal! Op die manier volgen wij inmiddels ook al aardig wat camperaars, reizigers die via vlogs, blogs en socials hun avonturen en ervaringen delen met de wereld. Ook YouTube is daarin een ware inspiratiebron voor ons. Maar daar wagen wij ons niet aan om zelf te gaan vloggen. Wel overweeg ik weer om toch weer een drone te kopen om korte videootjes te maken tijdens onze reizen voor op onze website. Sterker nog; ik heb zojuist weer een nieuwe drone gekocht en geen DJI. Dit keer een Skyrovas Air+ met extra batterij en extra propellers (die zal ik vast nodig hebben). Het is een betaalbaar alternatief en komt goed uit de testen. En voor waar wij hem voor gebruiken is het prima; beetje luchtshots en beetje rond onze locatie vliegen. Over de zee vliegen en lange videoclips zien we ons niet doen. Wel leuk om korte clips op onze website en Instagram te laten zien tijdens onze reizen.

De Skyrovas Air+ Drone

Voordat we weer gaan vertrekken voor een aantal maanden richting het zuiden van Europa, moeten er nog wel een paar zaken gedaan worden aan de camper. Bij onze plaatselijke camper-onderhoudsbedrijf Jan Kuipers in Schoonoord, wordt de jaarlijkse servicebeurt uitgevoerd, een LPG gasmeting gedaan en een nieuwe Maxxfan ingebouwd. Die Maxxfan is een dakventilatiesysteem die ervoor zorgt dat je zowel buitenlucht naar binnen haalt of binnenlucht naar buiten afvoert. Op basis van de gewenste temperatuur die je binnen wilt, kan dit systeem dit door luchtcirculatie bewerkstelligen. Het is echter geen echte verwarming. De Maxxfan verhoogte het comfort in de camper door vochtgehalte en ventilatie te reguleren. Hierdoor geen condens op de ramen aan binnenzijde als je ‘s morgens vroeg wakker wordt. Eind september gaat dit allemaal gebeuren en dan zijn we eigenlijk klaar voor vertrek.

Maxxfan de Luxe

Echt op pad gaan we ergens rondom de 3e week van oktober. Voor die tijd hebben we nog wat afspraken staan, maar daarna gaan we op pad. We hebben geen einddatum en nemen ons voor om nu echt de rust te nemen om langer ergens te blijven staan als het een mooie plek is. Geen planning te maken wanneer we waar willen zijn. Eigenlijk is de enige planning die we maken de route hoe we naar het zuidelijke deel van Frankrijk te rijden. Doordat we eigenlijk vroeg in het jaar weg gaan, hopen we nog een mooie milde herfst te hebben in Zuid Frankrijk en blijven we daar een beetje rondhangen net zo lang dat het weer daar nog aangenaam is. Via de Pyreneeën willen we proberen om dan via binnenland Spanje naar het zuiden van Spanje te rijden, om vervolgens via Portugal weer naar noordelijke richting Baskenland weer Frankrijk in te gaan. Het kan zijn dat dit januari is, maar ook maart….denken we…

17 en 18 Maart 2025: Morille en Pancorbo

/ martin&miriam / 13 reacties

De afgelopen 2 dagen waren reisdagen. Vanwege de storm- en regenwaarschuwingen in Portugal en Spanje, besluiten we om snel te verplaatsen richting Frankrijk. Het weer ziet er daar wat stabieler uit en er schijnt in het zuiden van Spanje waanzinnig veel regen te worden verwacht. Inmiddels zijn we er wel een beetje klaar mee en is voor het eerst overwinteren voor ons qua weer en zon enorm tegengevallen. Voor de rest vermaken wij ons prima, maar elke keer nat worden als je de deur uitgaat en ook met Joep in de camper is het voor Miriam steeds wel extra schoonhouden van de camper. We willen geen natte hond ruiken en geen zandbed in de camper. Mir slaagt er prima in allemaal, maar die is het inmiddels ook zat om veel in de camper te zitten in plaats van lekker buiten zitten en wat te kunnen doen met mooi weer.

Daarom gisterochtend op tijd vertrokken en zijn we binnendoor vanuit de laatste camping in Portugal maar richting de snelweg gegaan om snel veel kilometers te kunnen maken. Het weer is onderweg erg slecht en weinig zicht door de mist en regen. Cruisecontrol erop en gaan met die banaan. Onderweg zien we best nog wel mooie natuur, maar we stoppen eigenlijk alleen maar om te tanken en Joep even uit te laten.

We besluiten ook om tot maximaal 14.00 uur te rijden en dan te kijken naar een camperplaats. We komen uiteindelijk aan in een klein dorpje, Morille genaamd. Het lijkt wel een spookstadje/dorp waar heel veel huizen onbewoond lijken en als we binnenkomen rijden lijkt het wel of we een western-movie binnen komen rijden. Dubieuze figuren met een minstens zo mysterieus verleden lopen hier rond. Vrouwen zien we hier helemaal niet en er is voor de rest niets te doen. Wij zijn de buitenstaanders hier en zo worden we ook bekeken.

Eerst gaan we de camperplaats via Park4Night maar eens zoeken die Miriam gevonden heeft onderweg. Het vinden van de plek was nog wel een dingetje, aangezien je niet verwacht dat de camperplaats is gesitueerd in een afgesloten stukje gras tussen de huizen en naast een weilandje (formaat tuin 50×25 meter). Een stalen hek sluit het weiland…uuuh camperplaats af en je moet een code van het sleutelkluisje (type thuiszorg-kluisje) opvragen bij de eigenaar zodat je het terrein op kan.

De camperplaats zou geschikt zijn voor 6 campers, maar met passen en meten mag je al blij zijn met 4 campers. We openen het hek en rijden het terrein op. We zetten de camper neer op een plek zodat er eventueel ook nog andere campers bij kunnen staan op deze kant en installeren ons. Deze camperplaats kreeg 5 sterren op Park4 Night, maar wij vragen ons af of die reviews wel zuiver zijn. Het ziet er niet uit! In een elektrahaspel hangen allerlei stekkers ergens in, het toilet- en douchegebouw heeft een afmeting van 1,25 x 1,25 mtr en in de douchecabine staat een wc pot en hangt eenwastafeltje. Alleen koud water te verkrijgen. Ook de afwasplaats die vermeld was als service op deze plek, was onwerkbaar om aan te werken. Op het veld lagen allemaal hondedrollen van de hond van de eigenaar en waarschijnlijk de gasten die eerder waren geweest. Maar goed; de eigenaar was een erg vriendelijke jonge man die aangaf dat hij alles nog moest verbeteren. Er staat inderdaad een nieuw sanitairgebouwtje, wat net geschilderd is. Hoopgevend voor de toekomst. Via Park4Night verwacht je regelmatig dat je op een plek komt zonder faciliteiten. Maar als ze vermelden dat alles aanwezig is, dan verwacht je wel dat het er is en het functioneert. Wel een heerlijke rustige nacht gehad met nog een andere franse camper naast ons. We wilden nog even een praatje met ze maken, maar ze spreken alleen maar frans. En wij niet, dus heel kort praatje was dat.

Na het installeren maken we een langere wandeling met Joep door het dorp. Dit dorp heeft iets met kunstenaars want overal staan kunstwerken in het bijna lege dorp. We wilden nog ergens wat gaan drinken, maar om in Western termen te spreken; De Saloon aldaar was niet uitnodigend om binnenOok ligt er buiten het dorp een Cemetary of Art. Op dit terrein is het 1 grote expositie van verschillende kunstwerken. Maar zoals het echte cultuurbarbaren betaamt, kon het ons niet bekoren en waren we zo weer weg daar.

De hele nacht regen op ons dak gehad en ook de volgende ochtend bleef het maar regenen en we vroegen ons af of we wel weg konden komen. De franse buren kwamen net voor ons met heel veel moeite weg van de plek, maar deze stonden dan ook in een rechtere lijn van de poort en konden daardoor voldoende vaart maken om de boel rollende te houden. Wij dus niet! Wat een ellende! We kwamen niet weg en we willen ook niet het hele grasveld vernielen, dus voorzichtig in zijn 2e versnelling optrekken en kijken of we de bocht konden maken. Dat ging niet. Kon niet verder, maar wel stukje achteruit laten zakken en opnieuw proberen. Na een paar keer niet lukken, zei ik tegen Miriam dat ik helemaal naar achteren zou rijden, om meer tijd te krijgen om vaart te maken om zodoende bij het hek te komen waar weer de bestrating begon en dus meer grip. Lukte niet. Toen maar de eigenaar gebeld dat hij ons eruit moest trekken met een tractor of zo. Hij zou eraan komen, maar duurde wel een kwartiertje. Nou, dan weet je het wel met die Spanjaarden….. nog 1x proberen en dan met iets meer risico een aanloopje nemen en goed mikken om door de smalle poort te rollen. Met een hoop geblubber, gespetter en geglij kom ik door de poort. Met als resultaat dat de camper er vreselijk vies uitziet en zijn grasveld niet meer geschikt is om welke bal dan ook rollend te houden.

Onderweg vanmorgen weer via de snelweg richting Salamanca, Vallodolid en Burgos voorbij geraasd. Bij een tankstation volgetankt en de camper met hogedruk zo goed mogelijk afgespoeld. Deze krijg je echter niet meer schoon met alleen hogedrukreiniger. Deze moet echt onder handen worden genomen na al dat slechte weer en modderpartijen. Sowieso moeten we met de camper weer terug naar de dealer. Gedurende de afgelopen weken zijn we wel tegen een aantal garantiezaken aangelopen, waar we er vanuit gaan dat deze opgelost worden. We hebben gewoon pech met allerlei kleine euvels die wel ervoor zorgen dat we soms wel balen. Naast de eerder genoemde perikelen met de verwarming/boiler en het slot van het serviceluik, komen er toch wel weer een paar euvels naar voren. Nu is de keukenkraan weer kapot. Er zit geen waterdruk meer op, terwijl de andere kranen het wel gewoon doen en ook de waterpomp in werking zetten. Ook kon het grote dakluik kon vanmorgen niet goed dicht en kwamen we pas achter tijdens het rijden op de snelweg. Er zat speling op de spanlijnen van het dakluik en daarom iets open, terwijl we zeker wisten dat we het luik goed hadden gesloten. Ook iets raars met de USB aansluiting boven de zithoek. Weken lang doen we er dagelijks de oplaadkabel voor onze telefoons erin en uit zonder problemen, maar vanmorgen was met geen mogelijkheid de stekker er weer uit te krijgen. Bang om de aansluiting te slopen, durven we niet verder te gaan met trekken. Het USB binnenwerkje is ook losgekomen, dus zit nu speling op. Zo zijn er nog een paar kleine dingen die ongemakkelijk zijn, maar goed op te lossen door de dealer. Alleen we balen wel dat er zoveel kleine dingetjes zijn. Met onze 2 eerdere campers hebben we nog geen fractie meegemaakt van wat we nu aan gedoe hebben met deze camper. We gaan wel zien hoe het opgelost wordt na onze vakantie bij onze dealer. We hebben er alle vertrouwen in.

Maar even voor alle duidelijkheid; het rijgedeelte van de camper is echt super en ook het leven in de camper qua indeling, ruimte en comfort is de camper top! We zijn er superblij mee voor de rest, maar alles moet het wel doen dan.

Na vandaag ook weer een aardig stukje te hebben gereden besluiten we om de snelweg af te gaan nu de natuur rondom Burgos opeens mooier blijkt te zijn dan dat we vandaag voor de rest hebben gezien. Man, dat stuk Salamanca richting Burgos is niet echt het walhalla om de vakantie door te brengen. Langs de snelweg en autoweg zoveel troep, bouwafval, ruines van oude bedrijfspanden en tankstations wat ze gewoon laten wegrotten. Het ziet er niet uit. Armoedige huizen en spookdorpjes ook hier. Maar nu na Burgos ziet het er al wat mooier uit.

We vinden weer een Park4Night plek in het dorpje Pancorbo. Een gratis plek aan de rand van het dorp op een verhard parkeerplaatsje met mooi uitzicht. Er staat nog een andere camper en we besluiten om hier de nacht door te brengen. We staan los, zonder faciliteiten zoals water, stroom en toiletafvoer. Ging vorige week prima, dus we kiezen er nu voor om hier te blijven. Miriam gaat met Joep een rondje lopen door het dorp om te kijken of er wat te doen is.

Ik blijf in de camper om het blog te schrijven en eventueel ook naar dorp te lopen als het de moeite waard is om ergens te laven en hapje te doen. Maar ondanks dat het een mooi dorpje is, is er niks te doen. De regen slaat weer op het dak en de storm giert om onze camper heen. Geen dakluik open vannacht zeggen we, maar eerlijk gezegd is het qua temperatuur ook erg fris met 7 graden hier.

We merken dat we dit weer echt zat zijn en gaan morgen Frankrijk in via de westkant bij Bayonne-Bordeaux. De komende dagen zien daar er beter uit dan hier in Spanje. Als we weer in hondenweer terecht komen, dan gaan we mogelijk eerder terug naar Nederland om dan later in voorjaar maar weer wat langer weg te gaan. Want overwinteren anno 2025 was de beroerdste in minstens 20 jaar zeggen ze hier. Hebben wij weer! We verdrinken in ons verdriet en schenken maar een biertje in en een hapje erbij.

7 Februari 2025: Picos de Europa

/ martin&miriam / 7 reacties

Soms heb je geen woorden nodig om de schoonheid van vandaag te beschrijven. Daarom vandaag alleen beelden van foto’s van Miriam en korte clip van rijdende beelden van vandaag. We startten vanmorgen bij vertrek met een zonnige 16 graden en eindigden met 1 graad in de sneeuw.

En tevens de clip van onze tocht. Intens genoten, maar soms ook spannend! Nu weer veilig aangekomen op camperplaats en gezellig samen maaltijd nuttigen.