Tarn

30 Mei 2026: Camping Les Cerisiers, Compeyre en Camping Car Park Roquecourbe

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Wat was Camping Les Cerisiers in Compeyre een ware verademing om te verblijven na de stressvolle dag van paar dagen geleden. Na een hele mooie rit door de bergen van de NP Grand Causses komen we aan op deze camping.

Camping Gorges du Tarn les Cerisiers is een ecologische familiecamping in Aveyron, vlakbij Lozère en met directe toegang tot de Tarn (meer dan 300 m privéstrand direct voor de camping). Lid van het netwerk Via Natura, bieden zij een natuurvakantie in een beschermd gebied, in het hart van het Regionale Natuurpark van de Grands Causses. De camping heeft nieuw sanitair en vooral een heel vriendelijke bemanning aan boord. Receptie waar je verse broodjes kan bestellen voor de volgende ochtend.

We maken ons kamp op onder de bomen en lekkere schaduw valt ons (voorlopig) deel. Wat een heerlijke sfeer hangt hier en leuke buren uit Tilburg naast ons, met daartussen een klein sheltertentje van Hugo. Deze jongeman is met zijn motor op pad en knalt hier in de bergen van rondes van 300 km per dag. Pffff….in deze hitte! We raken een beetje aan de praat met elkaar en na een paar uur doen wij een dutje onder de bomen.

Aangezien wij gisteren onderweg geen supermarkt waren tegengekomen, moesten we vandaag echt boodschappen doen, want de koelkast was fabrieksnieuw, zoals je hem uit de verpakking haalt als je hem koopt; kats-leeg! Navraag bij de receptie leert dat op 3 kilometer afstand een klein lokaal supermarktje is, waar je wat lokale producten kunt kopen. Ik dus op mijn stepje richting La Casse, waar de supermarkt zou moeten zijn. De accu van de step was nog halfvol van eerdere rit, maar dat moet lukken. Langs de doorgaande weg sla ik af naar het dorp en moet na een brug over de Tarn opeens bergop naar het centrum van het dorp. Dat trekt het stepje dus niet en vraagt ook veel van de accu, dus dan maar lopen in die hitte. Rondje dorp gedaan en bij navraag blijkt dat dat winkeltje niet meer bestaat en dat ik nog een dorpje verder moet rijden, op 1500 meter. Oeps….ga ik dat redden? Toch maar doen, want de keuze omkomen van de honger of in ergste geval zeiknat van het zweet weer bij de camper komen is voor mij geen moeilijke; de koelkast moet vol!

Aangekomen bij het volgende dorp, zie ik een Epicerie Produite Locale. Ze verkopen van alles wat in potjes zit, maar nagenoeg geen verse groenten of vlees. Nu kan ik best een dag zonder vlees, maar we moeten toch ook wel lekker eten. Ik zoek de beste paprika, uien, courgette uit en zie nog in een koeling saucijsenworstjes voor op de BBQ, dus die neem ik ook mee. Die worstjes hebben alles gezien maar behalve de BBQ, maar zijn wel goed terecht gekomen. Kon ik ook nog niet eens pinnen, want pinapparaat deed het niet. Toevallig nog contant geld meegenomen, alsof ik het wist.

Op de terugweg zie ik dat mijn accu bijna leeg is, maar godzijdank gaat het heuvel afwaarts, dus zonder de accu te belasten rol ik lekker vooruit. Maar dit gaat wel echt hard en zie dat ik 28 kilometer per uur rijd op een step, met een Shrek-achtig figuur op die step naar beneden razen. Oei, toch maar bij remmen nu het stuurtje beetje begint te trillen door de snelheid…..gaat net goed en ik besluit toch maar de step in slakken-stand te zetten om in ieder geval heelhuids terug op camping te komen. Dat lukt.

Na de lunch horen we weer bekende stemmen naast onze camper…..Daar zijn onze schaduwen weer van de partij…Cor en Gea! Ongelofelijk, van deze mensen komen we nooit af! Nee, hoor! Hartstikke leuk en gezellig met die twee! We hebben inmiddels al een paar heel leuke dagen met elkaar doorgebracht en we hebben elkaar veel te vertellen. Maar vooral ook heel veel lachsalvo’s over en met elkaar. Maar daar zijn ze dus weer.

Zij kiezen met hun camper werkelijk het mooiste plekje van de camping uit en zetten ook de mooiste camper van de camping op die plek. Als we deze plek eerder hadden gezien, dan hadden wij ook deze gekozen. Zij kijken van onder hun luifel de hele meanderende Tarn af, met op de oevers multigroene bomen, hangende takken over de Tarn. Wat een uitzicht. Miriam heeft echt nog geen lelijke plek uitgezocht deze vakantie en ook Cor en Gea kunnen er nu over meepraten.

Einde van de middag hebben we gezellig nog geborreld en daarna hebben Cor en Gea nog gezwommen in de Tarn. De volgende ochtend gaan wij door en nemen afscheid. Voorlopig denken we. Of we komen elkaar nog onderweg ergens tegen of een keer in Nederland. Ze willen zelfs wel oppassen op Joep als we een keer oppas nodig hebben. Top van ze! Maar waar Joep gaat, gaan wij! Nooit zonder Joep, dat is ons wel duidelijk tijdens deze reis. Wat gaat dat ventje goed om met de camper en elke dag een andere tuin waar ie in staat.

Na afscheid rijden we meteen weer de bergen in was het echt een reisdag zonder teveel te stoppen. Het is bloedheet en in de zon lopen met deze temperaturen is voor ons geen pretje, laat staan voor Joep. We rijden daarom maar een paar uur door totdat we het zat zijn. En dat zijn we ongeveer om 13.30 uur. We stoppen op een hele mooie Camping Car Park in Roquecourbe. Een mooi klein dorpje met in het Departement Tarn, regio Occitanie. Het dorpje lig vlakbij Castres op zo’n 10 kilometer afstand. We zetten de camper neer en hebben weer wat gewandeld langs de Agout, een zijtak van de Tarn. Einde van de middag krijgen we buren. Een Franse camper met 2 echtparen erin. De hele rest van de dag hebben die 4 naar ons geloert, gekeken, over ons gesproken en wat nog meer. Heel irritant. Door de warmte doen we niks en schuilen we waar schaduw is. Prima avond en nacht gehad en vanmorgen op tijd wakker en weer doorgereden.

We komen steeds dichter bij de Franse Pyreneeen en de route is weer heel gevarieerd. We rijden door echt typische franse dorpjes, met die verweerde reclameborden boven de winkels en restaurants. We vinden het super om door de dorpjes te rijden en de verscheidenheid van de dorpjes te ervaren. Ook op deze zaterdagochtend zien we weinig mensen op straat. Totdat we opeens een grotere plaats Saint Chinian binnen rijden en daar een heel toeristisch karakter met veel horeca, terrasjes, winkels en drukte op straat. Vervolgens rijden we weer door groene bergwanden en slingeren we door landbouw- en wijngebieden om vervolgens weer door een armoedig dorpje te rijden. De Garmin leidt ons om Narbonne heen en we zoeken een wijnboerderij uit om de nacht door te brengen. Dit was een slechte keuze, aangezien het een vervallen, vieze en onverzorgde bende was. We draaien om en rijden nog even door om een andere plek te vinden om 10 kilometer afstand.

Deze plek had ik gevonden en het is een camperplaats aan een groot meer. In Peyriac-de-Mer ligt deze sobere camperplaats, maar wel met een mooie omgeving. De camperplaats ligt aan de Saline de Peyriac-de-Mer. Het is een natuurreservaat en lijkt op oester-kweekvijvers. Met vlonders loop je over het water een route, die Joep en ik toen het weer te warm werd voor de kleine veldheer niet afgemaakt hebben. Wij lopen terug naar de camper, want met 30 graden in de volle zon, boven het water, dat vinden de beide mannen niet fijn. Miriam wilde in haar eentje verder lopen en wilde nog een mini-alpje bedwingen. Ze heeft niks bij haar. Geen voeding, geen water, maar toch eigenwijs zijn en ons achterlaten om zelf verder te gaan. Het heeft geen zin om er tegenin te gaan, dus laat maar gaan. We stikken het af in de camper, want buiten zitten heeft ook geen zin. We staan in de zon, zonder schaduw. De Maxxfan staat op volle toeren te draaien om binnen een beetje terug te koelen. Na ruim 45 minuten komt Miriam zeiknat van het zweet weer aanlopen. Ze had de berg beklommen, maar het was te warm om door te gaan…Joh, zeg ik nog, maar heeft geen zin….

Nu zijn we samen binnen en relaxen en lezen in onze boeken en schrijf ik ons blog. Gezellig is het weer, maar morgen gaan we echt de bergen in en is het hopelijk een stuk koeler in de bergen. Want dit is niet te doen voor ons, lagelanders. Ik verheug mij nu al op onze wintertrip…

Morgen de Pyreneeen in, wel veel zin in! We komen langs allemaal dorpjes in de route die ook in onze laatst gelezen boeken zijn genoemd. Dus dat maakt het toch weer iets leuker om te bekijken hoe het beschreven is in die boeken en hoe we het zelf ervaren. Nu even weer een biertje eerst!

26 Mei 2026: Camping Vagabond in Florac-Trois Riviéres

/ martin&miriam / 2 reacties

We rijden vroeg in de ochtend weg van de wijnboerderij voor onze volgende etappe. We gaan richting Alés, Le Grand Combe om zo dwars door het Parc National de Cevennes te rijden naar onze volgende stop. We zijn allebei nog een beetje brak en hebben geen zin om een lange dag in de het camper te rijden. De route door het park is een ander landschap dan dat we de vorige dagen hebben gezien, maar ook deze route is weer prachtig om te rijden. Om ons heen alleen maar muren van groen door alle bergen om ons heen. Rotsblokken die over de weg hangen en glooiende wegen met verrassend goed asfalt.

Miriam zoekt inmiddels tussendoor naar een overnachtingsplek en we komen rond het middaguur aan in Florac-Tres Riviéres, een klein dorpje in het NP de Cevennes, departement Lôzere, gelegen midden in een kruispunt van 3 rivieren, Le Tarnon, La Mimente en de Tarn. Het dorpje heeft circa 2000 inwoners en voor het formaat dorpje best veel winkeltjes, restaurantjes en leuke terrasjes. Niet dat wij daar de vloer plat lopen, maar wel leuk om er doorheen te slenteren.

Maar goed; we besluiten om de camping Le Vagabond te bezoeken en bij binnenkomst worden we allerhartelijkst ontvangen door de eigenaar. Als hij op ons af komt lopen zeggen Miriam en ik tegelijk: “Hey, daar komt Jan van den Berg aanlopen”. Jan was mijn leraar op de basisschool Laetare in Lelystad en ik kwam daar ook altijd privé over de vloer om destijds op zijn kinderen te passen als babysitter. Deze man leek op Jan, bewoog als Jan, had de ogen van Jan, had dezelfde baardje als Jan, kortom; het was de ultieme dubbelganger. Maar deze “Jan” was zeer blije man. Hij opende 6 maanden per jaar de camping, om vervolgens daarna 6 maanden in Thailand te wonen. Het zeer vriendelijke en klantgerichte echtpaar runt de camping met zijn tweetjes en hadden van deze camping een super relaxte sfeer neergezet, waardoor we allebei meteen toen we geïnstalleerd waren tegen elkaar zeiden wat voor goede vibes deze plek had. Meteen achter de camping kwamen de 2 rivieren Le Tarnon en La Mimente samen op een woelig kruispunt, dat zich prima leent om er te zwemmen. Wat een wereldplek is dit zeg! De plekken bieden zon en schaduw, het sanitair is sober, maar reteschoon (mooie woordspeling Rete in relatie met het sanitair…maar dit terzijde). Ook een gezellige wifi-punt waar je op lekkere banken kon zitten, boekje lezen, drankje pakken en waar de hele dag mensen zaten om even te kletsen. Hier kunnen we het wel een paar dagen volhouden. Topplek met dito sfeer!

De dag gaat lekker voorbij met lezen, beetje pootje baden in de rivier en lekker laven. De volgende ochtend wil ik na het rondje met Joep even op onderzoek uit in het dorpje Florac om te kijken of ik broodjes kan scoren. Het is 1e pinksterdag dus alles gesloten. Met het stepje even een rond je gemaakt naar de supermarkt maar deze ook dicht. Bij terugkomst bij de camper zie ik opeens een mailtje binnenkomen van Cor en Gea, het huisartsen-setje uut Grunning. Ze vertrekken vanuit hun laatste camping en geven aan dat ze eraan denken om richting Florac te gaan in de Cevennen…huh?? Ze weten niet waar wij naartoe gegaan zijn en noemen nu precies te dorpje waar wij nu zitten. Dus ik antwoord dat wij daar op dat moment zijn op een erg leuke camping. Hilariteit door het toeval, maar ze komen dus onze kant op. Of ik nog even kan reserveren voor ze. Vanzelfsprekend meteen naar “Jan” gelopen, die we dan toch maar “Jean” noemen om in Franse sfeer te blijven. Er was nog 1 plekje beschikbaar en die dan maar vastgelegd voor ze. Echter later op de dag, toen ze er nog niet waren, zie ik dat de boomtak-stompen best wel in de weg zitten op die plek en dat Cor met zijn mooie Hymer camper nooit die draai op de plek kan maken. Ik deel die zorgen met Jean en hij snapt wat ik bedoel. Aandoenlijk om te zien hoe hij dan meteen naar de planning loopt en begint te schuiven met plekken. Omdat er een camper nog niet was, die gereserveerd had, maar een kleinere camper had dan Cor, heeft hij die plekken omgeruild. Kwam erg goed uit, want nu stonden we bijna naast elkaar en alleen nog maar een andere camper uit Nederland tussen ons in. Ook erg leuke mensen, waar we inmiddels al een paar gezellige dagen mee hadden gehad. Broer en zus die allebei hun partners hadden verloren in de afgelopen jaren en besloten om dan maar samen te reizen met de camper. Prachtig! 82 en 77 jaar oud en nog gewoon touren door Europa. Ik teken ervoor!

Als we omstreeks 15.30 uur Cor en Gea de camping op zien komen, is het meteen weer zoals in Die. Gezellige gesprekken over alles en nog wat en samen naar de rivier om daar even de boel te bekijken.

In de avond maken we een gezamenlijke maaltijd. Cor en Gea maken heerlijke salade met Meloen en Feta en Miriam maakt een soort bladerdeeg-gerecht met een mix van verse groenten, knoflook, franse kaas afgetopt boven op het oventaartje en smullen maar. Als toetje hadden we lekker een aardbei-taartje die ik eerder die dag had gehaald bij de bakker die wel 2e pinksterdag open was. Dus topavond gewoon!

Het is een drukte van jewelste op de kleine, gezellige camping. De Fransen zijn al bezig om spullen in te pakken om de dag na pinksteren, vandaag dus, te vertrekken. Het is een grote exodus van vertrekkende campinggasten. De wandelaars met hun kleine tentjes pakken de boel weer in en lopen vol bepakt de camping af richting een volgende bestemming. Campers worden weer ingepakt en iedereen neemt met een “bon voyage” afscheid van elkaar. Er komen lege plekken en wij besluiten om nog een dagje te blijven. Cor en Gea blijven tenminste ook nog een dag en misschien nog wel langer. Ook zij geven aan dat ze dit wel een heel prettige, typisch Franse camping vinden.

Vandaag zijn we van plan samen met Joep naar het dorpje Florac te wandelen om nog wat boodschappen te doen. Aangezien de stoepen…oh ja sorry…ben in Frankrijk…trottoirs nogal heet zijn door het hete zomers weer, nemen we Joep in de wandelwagen mee, zodat ie tussendoor even kan afkoelen als zijn pootjes beginnen te dampen. De vuurdoop met de wandelwagen…hoe heeft het zover kunnen komen, vraag ik mij af. Miriam heeft dit vervoersmiddel bedacht voor Joep, zodat wij de dorpjes kunnen bezoeken en eventueel een terrasje kunnen pakken. Joep kan dan in de wagen liggen en ligt beschut zodat hij minder prikkels heeft van zijn omgeving. Want een onrustig hondje dat blaft tegen alles wat beweegt, worden wij niet vrolijk van. We gaan het zien hoe de vuurdoop gaat zijn.

De rest van de dag heerlijk aan de rivier in de zon en vanavond de boel weer inpakken voor de volgende etappe.