De dagen worden inmiddels korter, de lucht vochtiger in de avonden en ook de temperaturen beginnen weer normale vormen voor de tijd van het jaar te krijgen. Dat betekent dat de zomer tot zijn einde begint te komen en wij dus beginnen met plannen te maken voor de komende najaar/winterreis. Want dat we weer weg gaan dit najaar staat vast. Als we ook even terug kijken naar de afgelopen maanden dat we in ons chalet in het prachtige Drenthe hebben verbleven, dan begrijpen we ook wel weer dat we eraan toe zijn om te vertrekken. Een supergezellige zomer gehad hier met een hoop activiteiten en gebeurtenissen.
Allereerst is gebleken dat het een goede ingeving is geweest om ons geld van de aanbetaling terug te vorderen bij Campexx, de fabrikant van de levelsystemen voor campers, in Winschoten. Het bedrijf is inmiddels in staat van faillissement en de curator is druk met de financiële schade in kaart te brengen van alle gedupeerden die allen hun geld zeer waarschijnlijk kwijt zijn. Als we de berichten lezen van de gedupeerden op de social media kanalen, zit er veel woede en frustratie bij iedereen en is men wel overtuigd dat de hele situatie te voorkomen was geweest als de onderneming andere en betere keuzes had gemaakt. Nu een aantal ex-medewerkers van dit bedrijf een doorstart hebben gemaakt, hebben zij een “mooie” marketing truc ingezet, die alle emoties weer op scherp zetten. Wij hebben te doen met de gedupeerden. Want zij krijgen een “prachtig” aanbod van Camperlift, de nieuwe opgezette onderneming met hetzelfde systeem en mensen. De marketing actie is als volgt: Uit empathie en coulance bieden zij alle mensen die hun 1.500 euro aanbetaling kwijt zijn bij Campexx een korting op het nieuwe levelsysteem van 750 euro. Prachtig toch? Nou….daar zit nu net het addertje: het nieuwe systeem heeft wel een nieuw prijskaartje. In plaats van 3000 euro die het systeem kostte, kost het hetzelfde nieuwe systeem nu wel 4495 euro… In plaats van een introductie marketing actie, werd het een anticlimax en anti-marketing actie. Wij wensen ze veel succes met de onderneming! Wij hebben ons geld terug gehaald en gekregen door net op tijd persoonlijk voor hun neus te staan in Winschoten. Had ik een paar dagen later gekomen was het doek al gevallen.
Ook was ik direct na terugkomst van onze voorjaarsreis begonnen met een nieuwe part-time baan bij een erg leuk en mooi bedrijf; Panel Vision! Als chauffeur en bezorger van kunststof panelen aan reclamebureau’s, aannemersbedrijven en signingbedrijven mocht ik 2 dagen per week namens Panel Vision deze bedrijven bezoeken. Werkgebied geheel Nederland. Op 1 juli begonnen en dus relatieve rustige periode om te beginnen met deze werkzaamheden. Maar gedurende de zomermaanden en afgelopen weken werden de routes langer, de bestellingen groter en de ladingen zwaarder. Veel zwaarder. Op een dag o.a. 28 trespa panelen van 3mtr bij 1,25mtr handmatig laden en lossen, aangevuld met nog andere soorten plaatmateriaal, maakte dat ik vorige week deze job heb opgezegd met de pest in mijn lijf. Zeker niet richting het bedrijf, maar meer richting mijzelf. Het constateren dat dit werk niet voor geschikt is door de fysieke belasting in relatie tot mijn rotte schouder en knie, dagen van 13 uur onderweg zijn en met 500-600 kilometer per dag, maakte dat dit voor mij niet de bedoeling was. We zijn gestopt met werken om het rustiger aan te doen en niet meer te moeten knallen iedere dag. Maar dan moeten we nu niet met iets anders bezig gaan, waardoor de dagen erna je zo brak bent, dat je voor dood opgebaard ligt op onze bank in het chalet de hele dag. Erg jammer om te moeten stoppen, want én de leuke collega’s te moeten missen en de erg leuke creatieve klanten van dit bedrijf ga ik toch na ruim 2 maanden mee gewerkt te hebben wel missen.
Maar ja…ik moet natuurlijk wel fit blijven. Mijn tennis-ambities zijn er natuurlijk ook nog! Deze zomer met mijn tennismaatje Albert een aantal regionale toernooien gespeeld en ook nog diverse keren tegen hem gespeeld bij onze eigen tennisclub waar we lid zijn. Al 2 jaar lang verlies ik elke keer van hem, aangezien hij nogal een snelle jongen is. Zeker gezien zijn leeftijd. Hij is 3 jaar ouder, maar 3 seconden sneller op de eerste 25 meter zal ik maar zeggen. Zelf ben ik een soort lavastroom….het duurt even, maar in beweging komt ie! Mijn meeste pijnlijke tennispartijen waren tegen nog oudere tegenstanders. Tijdens een toernooi moest ik tegen een man van 75 en deze liep nog minder als ik, maar had al wel 60 jaar ervaring met het spelletje. Kansloos ten onder in 2 sets. Tja, wat zeg je dan als je thuis komt….gewoon gezegd dat ik verloren had. Punt! “Wat vervelend voor je” hoor ik jullie zeggen…Nou…het kan nog vervelender: Op ons chaletpark woont ook een andere tennisliefhebber. Maar deze was al geruime tijd geblesseerd en wilde toch weer een keer proberen of het tennissen hem nog lukte. Of ik met hem even een paar ballen wilde gaan slaan. Laten we hem voor het gemak Berend noemen. Berend is onlangs 83 geworden en had net zoals ik nog ambities om verder te komen in het tennis. Bij het inslaan doe ik rustig aan en houd rekening met zijn blessure en leeftijd. Zo ben ik….een gentlemen! Maar na een 10 minuutjes wat ballen overslaan zegt Berend; zullen we een wedstrijdje proberen te spelen. Ik dacht nog: leuk, maar doe nou effe nog rustig aan. Ik keek om mij heen of er ergens een defribilator ging, waar de EHBO kist hing en ik had een paar smintjes genomen mocht ik nog moeten reanimeren met mond op mond beademing. We begonnen de strijd, zeg maar een veldslag! Met maar 1 slachtoffer! IK!! Berend is namelijk een begenadigd tennisser altijd geweest en legt de ballen neer waar hij ze wil hebben, tijdens het nagel knippen zelfs! Ik ging dus de baan af met een afgetekende verlies van 6-1 en 6-1. Nou dat doet wat je, kan ik zeggen. In het gesprek met vriend Berend, gaf hij aan dat als je nog maar net 2 jaar tennist je eigenlijk nooit kan winnen van iemand, ondanks dat hij veel ouder is, die al 60 jaar tennis speelt, les heeft gehad en een veel hogere ranking heeft gekend. Hij heeft gelijk, daar kom ik nu met de toernooien wel achter. Albert en ik zijn beiden categorie 9 speler die de ambitie hadden om dit seizoen naar catergorie 8 te klimmen. Albert is het onlangs gelukt en ik richt mij op leuk spelen in Categorie 9. Want leuk vind ik het en zelfs als ik mijn dag heb, denk ik ook dat het er best goed uitziet…. 😉
Een andere bezigheid deze zomermaanden zijn de motorritjes die ik maak. Inmiddels heb ik in het dorp hier een aantal motormaatjes en heb een paar keer samen gereden. Erg leuk en aangezien het echte locals zijn, kennen zij zulke mooie weggetjes en mooie routes. Enorm genoten deze zomer en zo blij dat ik mijn motor vorig jaar niet verkocht heb. Ik blijf nog lekker rondtuffen. Dit weekend zou ik met een vriend uit Lelystad een aantal dagen naar het Teutoberger Wald in Duitsland gaan toeren. Ik had een appartement gehuurd die ik uiterlijk 5 september nog kosteloos kon annuleren, mocht het weer niet goed zijn om motor te rijden. En dat was uiteindelijk het geval. Een week voor die datum appte mijn vriend dat hij zag dat het geen droog weer zou zijn en opteerde voor afzeggen. Ik besluit nog een week te wachten en 4 september zie ik dat het echt slecht weer wordt en zeg het appartement af. Volgend jaar maar weer proberen. Maar wat schetst mijn pijnlijke verbazing als ik afgelopen donderdagavond een appje krijg van motorvriend dat hij heeft besloten om het weekend waarin wij samen weg zouden gaan in Luxemburg te gaan doen omdat daar het weer erg goed is. Hij gaat alleen…zonder mij de optie te geven om mee te gaan. Hoe anders was het geweest als hij mij de optie had gegeven? Maar nee….hij gaat alleen. De rest van de avond was ik stil…heel stil en eigenlijk wel van slag. “Verbaas je niet, verwonder je slechts” is volgens mij een gezegde die hier goed past.
Dit weekend dus zeeen van tijd over en daarom mooi tijd om aan de gang te gaan met de camper. De garage van de camper is ons altijd een doorn in het oog van wat betreft de hoeveelheid spullen die erin moeten liggen en de wijze waarop alles geen plek heeft. Dat moest anders vonden wij en hadden de afgelopen maanden gekeken naar allerlei opbergsystemen voor campers en schrokken ons een hoedje van wat alles kost. Even een ladenblokje van aluminium netjes gemonteerd door het bedrijf dat ze maakt kost gemiddels al tussen de 1000 en 1500 euro. Dat zagen wij niet zitten, zelfs als we zeggen dat dat de retourgekomen aanbetaling van Campexx is, vinden we het nog niet waard om dat aan te schaffen. Maar Miriam zou Miriam niet zijn als zij naar creatieve alternatieven op zoek gaat die passen bij ons gewenste aanschafwaarde. Na een aantal dagen kwam ze met de oplossing om een opbergsysteem te creeeren in de garage voor onze losse spullen zoals gereedschap, water-aansluitingen, accubooster, bandenplakspullen, regenjassen, reserve-onderdelen, boodschappentassen en nog meer los spul. Alles netjes op de laadjes bestickerd aangegeven wat waar moet komen te liggen, zodat we het blindelings kunnen vinden. In het verleden moesten we kratten door, in luiken kijken en nooit konden we snel wat vinden. In de regaaltjes in de garage zetten we de vloeistoffen, zoals toiletvloeistof, motorolie, Eko Was spullen en toiletpapierpakken. Het ziet er weer top uit en dat voor 70 euro aanschafwaarde in totaal. 60 euro voor ladenkastje Curver bij Bol.com en 3 douchestangen bij de Action. Een doeltreffende oplossing gevonden door mijn meisje en een strakke garage. Ook omdat we steeds meer spullen thuis laten die we de afgelopen jaren nagenoeg niet gebruiken. Scheelt weer gewicht.
Nu, op dit moment schrijf ik mijn blog als recap van de afgelopen maanden. Meer dan schrijven lukt mij ook niet, eerlijk gezegd. Werkelijk alles in mijn lijf doet mij zeer. Mijn schouders, mijn handen, mijn benen, mijn knie, kortom; mij niet bellen vandaag!! De afgelopen 3 dagen waren nogal fysieke dagen. Allereerst heb ik afgelopen donderdag de camper gewassen. Vrijdag een zeer intensieve tenniswedstrijd tegen Albert, waar ik bijna heb mogen ruiken aan een setwinst. Was een heerlijke pot, maar uiteindelijk toch weer verloren. Gisteren was een dag waar Miriam en ik de camper heb gecleanerd en vervolgens gepoetst. We hebben eer van ons werk, want de Lambortinki ziet er spic en span uit en Mirreke heeft de garage dus weer ingericht en is ook binnen in de camper aan het kuisen geweest. Meer en meer zijn we er klaar voor en hebben vooral heel veel zin om weg te gaan einde van deze maand. We hebben geen planning, behalve richting het zuiden te reizen. Geen GPS routes gemaakt, helemaal niets van al dat alles. We gaan het gewoon zien. Het enige dat we doen is bij Emlichheim de grens over Duitsland in en dan zien we het.
Natuurlijk gaan we gedurende de reis regelmatig bloggen en hebben de afgelopen maanden al nieuwe abonnees gezien op onze website Camperjoy.com Erg leuk om dit te vernemen en we zien dat er veel oudere berichten worden gelezen van onze eerdere reizen. De komende weken nog een aantal gezellige bezoekjes en het chalet winterklaar maken en dan lekker op pad samen!
