Wat hebben wij een topdag achter de rug! We zijn reuzeblij dat we vandaag de Silent Route in de regio Aragón hebben gereden. Vooraf hadden we ons goed verdiept (Miriam met name) in deze route en ondanks dat de route te doen moet zijn voor een camper van 7,50 meter lengte, waarschuwen verschillende websites voor de risico’s en dat alertheid vereist is. Deze route is bekend onder motorrijders en camperaars om de vele bochten, haarspeldbochten, vergezichten en de rotspartijen waardoor of waaronder je rijdt. Het gebied heeft voor toeristen weinig te bieden en dat zie je dan ook wel als je in die regio rijdt. Hele armoedige dorpjes met weinig bestaansrecht, goedkope huisjes en niks te doen ter plekke. Juist om meer toeristen te trekken hebben zij The Silent Route / La Ruto del Silencio onder de aandacht gebracht. Het is een van de mooiste en meest ongerepte routes van Spanje. Deze gaat door het binnenland van Aragón, in de provincie Teruel.
De naam zegt eigenlijk alles: stilte, indrukwekkende berglandschappen, diepe kloven, verlaten dorpjes en nauwelijks verkeer. Dat laatste is een understatement. Tijdens de 53 kilometer lange rit door de bergen zijn we 4 tegemoetkomende auto’s tegengekomen en in een dorpje 1 auto achter ons en die hebben we meteen doorgelaten. Hierdoor konden we ook echt rustig aan doen met de camper tijdens de rit.
We hebben vannacht overnacht op een camperplaats in Ejulve, een dorpje aan het begin van The Silent Route. De camperplaats was gewoon een grasveld en verder niets te beleven. Miriam heeft in de middag nog wel even een wandeling door het dorpje gemaakt en is naar het hoogste punt gelopen, waar een groot wit kruis stond. Die meid kwam hijgend en puffend terug van de wandeling en had het koud. Potje Thee doet wonderen. Jaaaah, we drinken ook wel eens thee!Het heeft voor het eerst gevroren deze nacht met een temperatuur van -4 graden. Prima te doen, maar bij het opstaan toch fris en zeker bij het eerste rondje met Joep voelde de ijzige wind verre van aangenaam kan ik zeggen. Vandaag geen korte broek, dat is duidelijk!
Nadat we de boel weer ingepakt hadden en de motor gestart, gingen we direct de camperplaats af en begonnen de 53 kilometers lange route door het prachtige landschap hier. Miriam had vannacht er veel over gedacht van: “zullen we het wel gaan doen?” Bij haar kwamen toen de beelden terug van een vlog wat we gezien hadden van Rick en Do van Tip de Bruine Labrador. Zij gingen met een Concorde camper van zo’n 10 meter de Going to the Sun route doen in Amerika. Werkelijk onmogelijk in onze ogen, want wij hebben hem ook gedaan met een gehuurde auto in plaats met onze gehuurde camper van 25 feet lengte (8,25 mtr), omdat je pertinent niet met een langer voertuig mag rijden dan 22 feet lengte. Zij hebben het toch gered met de Concorde, dus dan moet ons deze route ook wel lukken.
We beginnen al snel met steile beklimmingen en slingeren van prachtig uitzicht naar nog fraaiere vergezichten. Na een paar kilometer komen we aan bij een stopplaats. Het is bij het Silencioso Monument, het meest bekende monument van deze route. Vanaf deze plek kun je de meest mooie panorama’s om je heen bekijken. Dat doen we dan ook even voordat we weer verder rijden.
We kijken onze ogen uit wat we allemaal zien en ook ik moet echt wel ook mijn koppie erbij houden. We rijden strak langs overhangende rotspartijen in een bocht op stukken enkelbaans weggetjes, welke later dan weer breder worden. Achter elke hoek kan een auto komen, maar zoals gezegd; dat gebeurde nagenoeg niet vandaag. Dan komen we een hoek omrijden en zien we de Órganos de Montero. Een enorme verticale rotsformatie die op orgelpijpen lijken. Zo indrukwekkend om dit te zien in combinatie met de wolkenlucht en de herfstkleuren om ons heen van de bomen en struiken.
We rijden door en passeren ook een paar dorpjes die prachtig tussen of op de rotswanden liggen. Montoro de Mezquita, vanwaar je een mooie wandeling kunt maken naar een klif. Dit doen we niet omdat we nergens de camper goed en veilig kunnen parkeren. Ook het dorpje Villarluengo zien we bovenop de rotswanden liggen. Het ziet er indrukwekkend uit, maar niet uitnodigend. Armoedig, verlopen en gedeeltelijk verlaten, zo ziet het eruit. Ook hier durven we het niet aan om van de route af te gaan en naar het dorpje te rijden. Ook de camperwebsites en Chat GPT raden het ten zeerste af met een camper van onze lengte de zijwegen van de route te berijden. Dat gaan we dan ook niet doen.
We willen mensen wel de tip geven om de route te gaan doen van Zuid naar Noord in plaats van wat wij gedaan hebben. Miriam is zo graag aan het fotograferen, maar zit eigenlijk vaak aan de verkeerde kant om foto’s te maken. Kom je vanaf de zuidkant de route rijden dan zit degene die foto’s wil maken aan de goede zijde. Moet je niet bang zijn voor afgronden…dat dan weer wel! Ook is het zo dat als je vanaf de zuidzijde de route rijdt, dat dan de stopplekken aan de juiste kant zitten. Vanaf de noordzijde rijdend kom je vaak die stopplekken onmogelijk op of niet zonder risico.
Aan het einde van de route passeren we het mooie bergdorp Cantavieja, nadat we nog wel wat lastige stukken gereden hebben met dichtgeknepen billen. We zeggen tegen elkaar dat je echt wel bergervaring met de camper moet hebben om deze route te kunnen rijden. Als je voor de eerste keer een camper huurt en dus geen ervaring hebt om in de bergen te rijden, dan zouden wij het zeer afraden. Ook is het voor mij geen hobby om zo in dit soort spannende bergomgeving te rijden, maar het was met inmiddels een “berg” aan ervaring prima te doen, op een paar spannende momenten na.
We zijn begin van de middag dus klaar met deze route en besluiten om dan maar door te rijden naar Morella. Deze plek is inmiddels bekend bij ons en hebben wij vorig jaar bezocht omstreeks dezelfde tijd. Een gewone rit die ons via de Garmin werd aangereikt over grotere wegen. Maar ook deze weg was weer een hele mooie. Aragón vinden wij een prachtige regio om doorheen te rijden en te verblijven. Ook nu Morella weer op de planning staat, hebben we weer zin om er een paar dagen te verblijven.
De camperplaats was vorig jaar nog van de gemeente, maar is inmiddels overgenomen door de Franse organisatie Camping Car Park. Dit komt de camperplaats wel ten goede. Betere voorzieningen, elektra, omheining, meer afvalbakken, dus fijne plek. We komen aan en checken in. We maken meteen even een selfie van ons samen met uitzicht op het stadje Morella op de achtergrond en sturen deze naar Carol en Tom, camperaars die wij vorig jaar hier op deze plek hadden ontmoet. Miriam had met hun een heel mooie middag toen gehad qua gesprekstof en interesses. Ik heb ze toen later ook nog ontmoet en het afgelopen jaar hebben wij via de WhatsApp regelmatig contact gehouden. Erg leuke mensen en we sluiten niet uit dat we ze in de toekomst nog eens gaan zien. Ook mijn schoonzus Joanne is vorig jaar, na ons hier geweest en ook zij vond dit een topplek. We blijven daarom dus maar weer een paar dagen hier staan. Met dit uitzicht vanuit onze woonkamer op Morella is dat prima te doen!
Hopelijk geven de foto’s van Miriam een goede impressie van deze dag. Voor nog meer foto’s van deze dag verwijzen we jullie door naar onze Polarsteps pagina, waar Miriam wat uiteenzet en veel foto’s plaatst. De link naar Polarsteps kunnen jullie vinden op onze Homepage van Camperjoy.
