Vallei

9 Januari 2026: Klaar voor vertrek en conclusies

/ martin&miriam / 2 reacties

We zijn inmiddels alweer 5 dagen op de huidige camping Quinta de Odelouca in Sao Marco de Serra en de dagen gaan voorbij zoals de meesten dagen er bij ons uit zien. Vaste patronen, ingeslopen routines en met de precisie van een Zwitsers uurwerk. Enerzijds omdat we zelf wel van structuur en ritme houden, anderzijds omdat we een teckel bij ons hebben die ook kan klok kijken. Deze dwingt tenminste 4x per dag zijn uitje af en zelfs in de avonduren op dezelfde tijden dwingt hij het speelkwartiertje of kauw-uurtje af. Voordat je het weet is het weer avond en stappen we weer tijdig in onze kribbe in de camper.

Een dag als normaal…

Hoe ziet zo’n dag er dan uit? Nou….heel gezapig, heel saai, maar vooral met een structuur die er als volgt uitziet:

Om half zeven a zeven uur word ik wakker en ga ik mijn krantje lezen. Om half 8 komt Miriam en de kleine veldheer zich melden voor de start van de dag. Na de eerste koffie gezamenlijk, staart Joep mij aan en ga ik meestal het 1e rondje met Joep doen. Daarna nog even een bakkie voordat ik ga douchen, de afwas doen en de buitendingetjes doen zoals water bijvullen, grijs water aftappen en het chemisch toilet. Mir is dan binnen de camper altijd aan het kuisen. Einde ochtend doen we een ontbijtje met yoghurt en crusli, om daarna weer met Joep een grote wandeling samen te maken. In de middag is het vaak chillen. Einde middag weer wandeling met Joep, om vervolgens daarna weer naar binnen te gaan en maakt Mir het avondeten. Na het avondeten de boel opruimen en de laatste ronde met Joep doen, voordat ons avondje begint met gezellig de TV aan of muziek aan en lezen we wat. Nou….en dat zo’n 80 dagen achtereen. Spannender word het niet!

We vragen ons af hoe anderen dat doen en of wij niet ultra huiselijk zijn. Maar ja..we vinden het fijn zo en hebben het ook fijn zo samen. Ook dat is een mooie conclusie; dat je na 80 dagen nog steeds happy bent met elkaar en dat er nog geen onvertogen woord is gevallen. Toevallig lezen wij die ochtend een blog van een mede-camperaar die wij volgen op WordPress en Instagram, die op een zo’n prachtige wijze beschrijft, wat wij bedoelen met bovenstaande. Met toestemming van Harrie en Anneke Weezeman van het blog “Waarloopjijwarmvoor” en “Haan on tour” mogen we zijn tekst hier plaatsen om met jullie te delen:

“Ik word wakker zonder wekker. Buiten is het nog stil.

Water koken, thee. Een beschuitje. Daarna koffie en de Volkskrant. Aan ons klein tafeltje in een bescheiden ruimte, ergens ver van huis, maar in een ritme dat vertrouwd voelt. Het lijkt of thuis meereist.

Drie maanden onderweg zijn klinkt als vrijheid, maar het leven wordt vooral eenvoudig. Opstaan, lezen, boodschappen doen. Wandelen. Koken. De dagen hebben een vaste vorm; alleen het uitzicht verandert. Vandaag een heuvel, morgen een dorpsplein. Het gewone leven, met andere muren.

Dat gewone is tegelijk het fijne én het lastige. Er zijn nieuwe ontdekkingen, mooie plaatjes om vast te leggen, zon op je gezicht. Tijd die niet duwt. Maar er is ook regen. Koude ochtenden waarop niets snel droogt. En na een paar jaar herken je het patroon: weer een wit dorp, weer een ruïne, weer die kustlijn. Mooi, zonder twijfel. En soms… gewoon.

Dan merk je hoe snel verwondering slijt als je haar als vanzelfsprekend beschouwt. Alsof reizen een belofte moet blijven inlossen.

Misschien zit het echte verschil niet in hoe ver je gaat, maar in hoe aandachtig je leeft. Vrijheid blijkt geen aaneenschakeling van bijzondere momenten, maar de ruimte om het alledaagse bewust te doen. Zelfs ver van huis. Zelfs in de regen.”

Miriam en ik lazen deze tekst en beiden schoten we vol van vooral de essentie en hoe deze is beschreven door Harrie. Dank je wel, Harrie en Anneke!! Voor ons was deze tekst zo herkenbaar en treffend.

We besluiten om aanstaande maandag hier te vertrekken en echt richting “thuis” te rijden. We trekken samen een aantal conclusies die gebaseerd zijn op deze winterreis tot zover:

1. Het weer is ook deze winter te onbestendig en vaak te nat en te koud. Zeker als je dit in de context zet van dat je verwacht dat het zonnig en gemiddeld zo’n 18 graden zou zijn. Dat is het niet. Verre van. Ook heb je soms een mooie zonnige dag, maar dan volgen er weer 3 hele natte. Het is niet zo nat geweest als begin dit jaar, maar ook nu in Portugal weer een minder goed klimaat.

2. Spanje heeft ons als land enorm verrast en we zijn fan! Vooral de binnenlanden zoals we deze nu gezien hebben waren fantastisch. Mooie, ruige natuur, leuke dorpen en kleinere steden, zeer vriendelijke mensen en in de weken dat we door Spanje hebben gereisd, alleen maar mooi weer gehad. De costa’s zijn echt niet ons ding en zoeken wij zeker niet op. Ondanks dat we wel een paar leuke dagen hebben gehad met familie aan de kust, waren we weer blij dat we weer de stilte, rust en natuur opzochten.

3. We reizen het liefst na een paar dagen door naar een volgende bestemming in plaats van weken staan op dezelfde plaats. Ik dacht dat ik het wel lekker zou vinden om ook ergens wat langer te zijn om de rust te pakken en de omgeving wat beter te ontdekken. Maar we zijn er nu echt achter dat iedere 1 tot 3 dagen echt de max is voor ons om ergens te blijven staan. Wel langer blijven moet dan ook echt een unieke locatie zijn, zoals waar wij nu staan bijvoorbeeld. Maar in principe 2 a 3 dagen op 1 plek en dan weer door.

4. Kortere reistijden is ook iets wat ons zeer goed is bevallen. In het verleden was vaak een bestemming een doel, maar nu is er nog steeds een bestemming/planning, maar we stoppen gewoon echt omstreeks 14.00 uur met rijden en installeren we ons ergens. Onze ervaring is dat wanneer je te lang door rijdt, de sfeer onderling er niet beter op wordt.. Nu wij ons echt aan deze regel houden, is het reizen ook echt relaxter. Zeker nu we tijd hebben. Voorheen moest alles in 2 weken vakantie passen.

5. Aanvullend vervoer naast de camper. We blijven maar puzzelen of we de e-vouwfietsen mee blijven nemen op onze reizen. We gebruiken ze bijna niet omdat we heel vaak ver buiten de bewoonde wereld verblijven. Fietsen in de bergen is vaak niet echt gemakkelijk, dus een scooter, motorscooter, motor of autootje op aanhanger zou meer flexibel zijn en een hogere actieradius hebben. Waar hebben we dit meer gehoord? Oh ja bij ons! Jaren geleden hadden we het hier al over en hebben we een scooter bij ons gehad. Ook bij andere camperaars hoor je deze opties voorbij komen. Zolang Joep er is, zullen we het gewoon bij de fietsen houden, maar als Joep uit te tijd is, is het makkelijker om een motorscooter achterop te zetten. Want nu je ook voor het fietsen een helm op moet, maakt het niet meer uit. Miriam zei altijd “ik ga niet zo’n stomme helm op doen” terwijl ze nu op het fietsie ook zo’n ding op heeft.

6. De reisduur van deze winterreis vind ik aan de lange kant. Miriam zou wel langer weg willen blijven, maar zij is een halve zigeuner. Ik ben een “autist” die moeilijk zonder zijn vaste omgeving en gewoontes kan. Miriam zou wel een half jaar kunnen reizen, want zoals zij zegt; “ik heb alles bij me wat mij lief is.” Zelf ga ik liever vaker weg, maar dan maximaal 2 maanden. Want die termijn is het moment dat ik echt weer naar “thuis” verlang.

7. Geen tolwegen, maar wel snelwegen/secondaire wegen! Dat is echt heel goed bevallen op de heenreis. In alle rust door de kleinere wegen, dorpen en steden te reizen, zie je veel meer van het echte leven daar. Snelwegen en tolwegen schieten lekker op, maar je ziet minder. Wij vonden het werkelijk geweldig om echt alles zonder tolwegen te rijden. Ook is het voordeel dat je vaker tankstations en supermarkten tegen komt, zodat je altijd makkelijk de boodschappen tussendoor inslaat.

8. Andere camper kopen of niet? Door alle gesprekken met andere camperaars onderweg kom je soms ook in gesprek over hoe anderen hun campers hebben voorzien van slimme, mooie en praktische uitvoeringen en accessoires. Ook als je een integraal camper binnen komt, heb je meer een ruimtelijk gevoel als wanneer je dit bij een semi-integraal doet. Voor ons zelf hadden we wel een aantal zaken die we bij onze camper wilden gaan aanpassen, maar dat zijn best wel weer investeringen die in de papieren gaan lopen. Ze vergroten het comfort, zeker als je langere perioden onder weg bent. Maar wij zijn tot de conclusie gekomen dat wij superblij en vooral tevreden zijn over onze Knaus Sky Ti 700 MEG. De Fiat Ducato rijdt super en het woongedeelte leeft zo lekker ruim en comfortabel, dat we besloten hebben om toch een aantal aanpassingen te gaan doen. Welke dat zijn?

  • Het monteren van een elektrisch Campexx Levelsysteem. Dit is de grootste investering, maar vergroot het comfort, gemak en storingsvrij functioneren van de camper. Met een druk op de knop zet de camper zich 100% waterpas door middel van 4 schaar-kolommen onder de camper. Hierdoor staat de camper als een huis, loopt het water beter door de afvoeren richting tanks, staat ook de koelkast waterpas en kun je beter de tanks laten aftappen. Deze aanpassing laten we volgende maand doen.
  • Het monteren van een extra zonnepaneel, met 2 zwaardere huishoudaccu’s en een Victron Smart-shunt. Hierdoor kunnen wij meerdere dagen zelfvoorzienend zijn en hebben wij geen stroom-aansluitingen meer nodig. Zeker als je in ogenschouw neemt dat wij elke 2 a 3 dagen weer doorreizen, hebben we geen walstroom meer nodig en bespaart dit per dag ongeveer 4-7 euro. Met de smart-shunt kunnen we heel nauwkeurig monitoren hoeveel stroom we gebruiken, hoeveel we opwekken en hoe lang we nog kunnen blijven staan met ons gemiddeld verbruik per dag.
  • Het ophogen van het campergewicht naar C1 rijbewijs. Op dit moment heeft onze camper een maximum gewicht van 3500 Kg. Dat was handig omdat dan ook Miriam erin kan rijden. Maar aangezien ze dit niet leuk vindt om te doen en het vaak ook spannend vindt, wil ze liever dat ik rijd. Ook heeft zij altijd de verzorging van Joep op schoot of in de mand en daar word ik dan weer niet zo blij van als ik dat moet doen. We gaan daarom nu het gewicht ophogen naar 3850 Kg. Het gewicht van alles wat we meenemen en straks ook het levelsysteem weer onder de camper hebben we zo toch genoeg laadvermogen om zonder risico’s op boetes, de spullen mee te nemen die we mee willen nemen.
  • Een laatste overweging is om de camper nog te laten chiptunen. Dit hebben wij ook bij de vorige camper gedaan en dit heeft echt bijgedragen aan meer vermogen op de momenten dat je het echt nodig hebt, minder brandstofverbruik en een beter lopend motorblok. Deze aanpassing heeft voor mij de minste prioriteit, maar ik denk wel dat ik deze optie ga toepassen.
  • Vaker schorsen van de camper. Door de nieuwe verhoogde belastingtarieven voor campers, namelijk een 100% verhoging van de huidige tarieven, gaan wij in de maanden dat wij niet reizen de camper steeds schorsen. Elke schorsing voor een bepaalde periode kost je 88 euro, maar het scheelt ons per maand straks ruim 200 euro. Het jammerlijke is dat wanneer je spontaan bij mooi weer een extra weekendje met de camper weg wilt, je dit dus niet meer doet. In het verleden schorsten wij dus nooit, maar als je 6 maanden per jaar niet reist, dan scheelt je dit dus ruim 600 euro. Dat is de moeite waard.

Tot zover de conclusies. Na deze reis zal ik ook de totale kosten nogmaals in kaart brengen en zien of onze budgetering is uitgekomen. Voor zover we die hadden tenminste…

We hebben nog een paar dagen te gaan voordat we gaan vertrekken. De afgelopen dagen waren op deze plek ook heerlijk en het blijft voor ons een favoriet qua locatie. We wandelen elke dag rondom de camping door de heuvels, bergen en door de vallei met Joep en ons uitzicht vanuit de camper is prachtig.

Ons uitzicht

Wat ons wel opvalt is dat het echt rustig is op de camping in vergelijking tot begin dit jaar. We staan hier maar met 5 andere campers/caravans en dus superstil hier. Als camper val je hier wel buiten de toon. Hoofdzakelijk caravans hier en camperaars zijn niet favoriet hier op deze plek. Heeft vooral te maken met het feit dat deze camping 90% vaste gasten heeft, die al jaren hier de winters samen doorbrengen. Ook bij het dagelijkse borreluurtje is het moeiljk om aan te haken in de gesprekken. Alles en iedereen verwijst naar mensen, locaties en gebeurtenissen die in de loop van de jaren gepasseerd zijn. Wel is iedereen erg vriendelijk en aardig, daar mankeert het zeker niet aan. Maar de vergrijzing zal hier de komende jaren toeslaan. Dit jaar zijn er al 4 echtparen die om allerlei medische- of familiare redenen zijn afgehaakt. Daarom is het ook rustiger op de camping. Daar waar wij staan zijn de doortrekplekken en naast ons staat een leuk echtpaar met een Shelter-caravan in adventure-look. Waanzinnig mooi! Ook heeft de buurvrouw er een soort van Out of Africa kampement van gemaakt. Helemaal Miriam haar ding; lantaarns, mooie luifel, schapenvachtjes in de stoelen, lichtjes en heel gezellig hoe het er allemaal uitziet.

Buurman en Miriam zijn hobby-fotografen en loeren op roofvogels en Joep heeft een bever gespot in het water wat voor ons loopt. Ook is de vallei weer wat droger geworden door het leeg pompen van het meer. We hopen in het weekend nog door een droge vallei te kunnen lopen, maar waarschijnlijk zal dat niet lukken. Jammer, want lopen door de vallei maakt wel dat je hier veel meer mogelijkheden hebt om te wandelen.

De ochtend ontwaakt hier..

We besluiten net dat wanneer het morgen weer regent, dat we dan zondag gaan beginnen met de terugreis in plaats van maandag. Ook spreken we af dat de terugreis ook best een mooie reis mag zijn waar we nog op mooie plekken gaan stoppen. Daarom toch maar een route gemaakt met de Garmin Camper Navigatie. Hopelijk gaan we nog mooie dingen zien en beschrijven. Tjonge….het zou een korte blog worden…..niet gelukt! Sorry!

6 Januari 2026: Quinta de Odelouca, Sao Marco da Serra

/ martin&miriam / 4 reacties

Gisteren zijn we op deze plek terecht gekomen, welke toch wel tot onze Top 3 favoriete plek behoort op kampeergebied. Tot zover natuurlijk…

De afgelopen dagen stonden met name in het teken om alle heftige regenbuien te trotseren op de camperplaats in Salir. We zouden 2 januari al naar Quinta de Odelouca gegaan zijn, maar aangezien we in Salir op verharde plaatsen staan en bij Odelouca op grasland, leek ons met al die regen Salir nog even de beste optie de komende 3 dagen tussen de 2e en 5e januari. Tjonge, wat een hoeveelheid regen is op ons neergekomen. Het was of dat je in een wasstraat stond met de camper. Windvlagen die ook leken op het drogen in een wasstraat, dus qua beleving was het een goedkope wasbeurt voor onze Lambortinki zal ik maar zeggen.

Ik voel nattigheid!

Deze natte dagen vanzelfsprekend “opgesloten” gezeten op 17 m2 camperruimte en zelfs na bijna 3 maanden onderweg te zijn zonder kleerscheuren met elkaar uitgehouden. Sterker nog; ondanks het slechte weer vermaken wij ons helemaal goed. We lezen veel en zijn veel bezig om zaken uit te zoeken voor als we terug zijn in Nederland. Wat? Dat horen/lezen jullie later nog wel eens over een tijdje.

Naast dat Marcel en Joyce nog even langskomen (die we met de kerstdagen in Algoz hebben leren kennen) om ons en Hans en Rinnie even nieuwjaar te wensen, komen we ook gezellig aan de praat met andere medecamperaars die op deze camperplaats staan. Hilda en Frans Oosterwijk zijn in het verleden diverse malen in Griekenland geweest en daarover raken we in gesprek met ze. Ook herkennen we ze van andere vloggers hun video’s waar ze in zijn verschenen. Het is wel leuk om te vernemen hoeveel camperaars elkaar inmiddels kennen onderweg. Ook de namen van vloggers die we herkennen en ook wat we van hun vlogs vinden, komt aardig overeen. Wat ook in dat kader wel leuk was, is dat wij werden aangesproken door een dame bij de bakker. “Hoe is het met jullie hondje? Is ie weer goed opgeknapt?” Uhhh…kennen we u, vroeg ik nog. Nee, zegt ze: ik kreeg door vrienden in Spanje de vraag of jullie bij ons op de camperplaats stonden. Camperjoy, toch? Ja, klopt, dat zijn wij. Nou, deze dame wist van de hoed en de rand inmiddels, dus onze roem is inmiddels ook in Zuid Europa doorgedrongen….hahahaha!! We blijven er heel gewoon onder….!

Voor de rest van de dagen dobbelen wie Joep moet uitlaten in de regens. Daar komen we ook zonder kleerscheuren wel uit samen. Gisteren was dus het moment dat we vertrokken, aangezien het weer wat beter was geworden. Ook zijn we hier die paar dagen langer gebleven omdat we bij de kampeerwinkel in Silves spullen moesten halen en een nieuw snoertje voor onze Oyster TV in de camper. Deze winkel heeft alles en is ook Oyster dealer, maar deze ging pas maandag 5 januari open.

Dus gisteren de camperplaats verlaten om eerst even LPG te tanken onderweg. We blijven wellicht wel langer dan een week bij Quinta de Odelouca staan en met de koude dagen en nachten (overdag 11 graden, in de nacht 1 a 3 graden) is verwarmd blijven wel een must. Maar dat LPG tanken bleek niet zo eenvoudig. Aangezien, in tegenstelling tot drugs tegenwoordig, LPG niet meer op elke hoek van de straat te vinden is, moet je er vaak wel voor omrijden. Dus hadden we even een route gemaakt zoals we moesten rijden, om vervolgens bij de kampeerwinkel en ook bij de juiste supermarkt in Silves uit te komen. Om vervolgens via een prachtige bergroute naar Quinta de Odelouca te rijden. Bij het eerste LPG station moesten we heel lang wachten totdat we konden LPG tanken. Een dame deed alles in slowmotion en leek niet last te hebben van wachtende auto’s achter haar. Toen ze vervolgens klaar was met tanken ging ze binnen betalen, maar dronk eerst nog even rustig koffie en at een broodje. Heel fijn! Toen ze eenmaal weg was, kon ik tanken, maar de pomp hield ermee op. “Kaput” werd naar mij gesnauwd door de tankstationmedewerker. Wij alternatieve route maken naar ander LPG adres, maar daar aangekomen deed die pomp het ook niet. Oei…we hebben toch echt wel LPG nodig, dus dan maar weer naar ander adres. Dat ging prima uiteindelijk, dus wij naar de kampeerwinkel in Silves.

Silves

Daar aangekomen was het een drukte van jewelste met campers voor de deur terwijl er geen parkeerplaats was. Iedereen moest na de feestdagen toiletpapier of toiletvloeistof hebben. Komt door dat schijtweer denken we…Maar wij hebben het nodig dus. Vlug daarna weer op pad om naar de Continente Supermarkt te gaan in Silves om alles in te slaan voor de komende dagen. Miriam komt weer met volle kar terug en snel alles inladen en onderweg voor de laatste etappe van vandaag: Quinta de Odelouca!

Bergroute naar Quinta de Odelouca: De M502

De laatste 4 kilometer moet je over een hele smalle onverharde weg door de bergen. Begin dit jaar waren we hier ook en toen vonden we die weg ook heel spannend. Maar nu was het prima te doen en kwamen we halverwege de middag aan op Quinta de Odelouca. Wij vinden deze plek echt magisch. Maar er was wel wat veranderd qua omgeving. De droge groene vallei direct voor ons camperplek, waar we uren hebben gewandeld en vanuit de vallei ook wandelroutes de bergen in kunnen lopen, was veranderd in een groot meer voor de deur. Ook mooi! Maar beperkt dus wel de wandelmogelijkheden vanaf de camping. We spreken met de campingeigenaar Bert en deze gaf ook aan dat sinds april deze vallei is ondergelopen door de hevige en frequente regenval in het afgelopen jaar. Ongelofelijk hoe groot dit meer is geworden.

Maar neemt niet weg dat het weer als een warme deken op ons neerkomt, deze camping en omgeving. We stellen de camper goed op onze plek en zitten meteen weer in de routines van het kamp opmaken. Einde van de middag is er een borreluurtje om met de gasten even gezellig te beppen. De vaste groep met campinggasten is nog lang niet compleet, want het is rustig op de camping. Maar die mensen die er wel zijn, kennen we van het begin van dit jaar toen we er stonden. Dus gezellig bijgepraat bij het borreluurtje en het was oprecht heel gezellig. Nu zal ik dit niet dagelijks doen, dat borreluurtje, maar qua sfeer is het erg gemoedelijk. Alhoewel we natuurlijk niet de aansluiting hebben met alles wat zij met elkaar bespreken qua namen en momenten op de camping.

Vanmorgen rustig wakker geworden en is Mirreke de eerste ronde met Joep gaan lopen, terwijl ik met de verzekeringsmaatschappij over de toestand van paar weken geleden moest overleggen. Daarna lekker de afwas gedaan bij de wasplaats en gezellig tijdens de afwas gesproken met een duitse man die inmiddels met het slechte weer zo klaar was, dat hij een hotel had geboekt en aan de terugreis gaat beginnen. Na jaren hier al te komen is zijn conclusie dat de winters in Portugal gemiddeld 5 graden kouder zijn geworden en 80% natter. Hij overweegt om volgend jaar richting Griekenland te gaan. Wij ook, denken we nu inmiddels ook. Na 2 winterperioden achter elkaar hier in Portugal kunnen wij ook wel stellen dat wij niet onder de indruk zijn van de temperaturen hier.

Ochtendrondje Miriam en Joep

Zojuist komen we net terug van een langere wandeling samen met Joep. Door de vallei, waar het nog kan en vervolgens door de heuvels terug naar de camping. Het was fris, maar de zon schijnt strak aan de hemel en op sommige plekken is het zelfs windstil. Ondanks dat het maar 9 graden is, voelt het wel erg lekker aan tijdens het wandelen. Wat genieten we weer van deze omgeving en wat is het weer fijn om in zo’n enorme schone camping te vertoeven. We kunnen nu weer even ruimschoots douchen in een ruime douchecel, op een schone porseleinen toiletpot een punt drukken en op een ruime wasplaats de afwas kunt doen. Hoe blij kun je zijn?

Wandeling door de vallei

Zoals we er nu over denken blijven we hier tenminste een week. Deze week is het zonnig en in het weekend komt er weer een regenfront deze kant op. En op deze grond in de regen, kom je niet makkelijk weg van de plek. En we horen van de eigenaar van de camping dat deze plek vanaf de 18e januari sowieso leeg moet zijn aangezien dan deze plek gereserveerd is voor andere gasten. Anita en Frank waren onze buren hier in het begin van dit jaar en zij komen op onze plek. We maken even een selfie op de plek en informeren Anita en Frank dat we netjes de boel achter zullen laten. Helaas zien we elkaar dus niet hier dit jaar. We hadden het enorm naar onze zin met elkaar en het schept extra een band dat zij een nicht is van mijn oude voetbalclubgenoot en medespeler ooit, Lex Prins uit Lelystad. Ook een topgast, dus die afkomst van Anita zit wel goed…

Even selfie voor Anita en Frank

Wij genieten ook van alle beelden die uit een wit bedekt Nederland komen. Hoe mooi om dit toch mee te krijgen en zelf er geen last van te hebben. Maar ook Nederland trekt weer. Dus deze camping is de laatste echte stop voordat we aan de terugweg gaan beginnen. Maar ook de terugreis is onderdeel van deze reis, dus we zullen ook nog wel een paar weken nodig hebben om echt thuis te komen. Maar dit is mede ook afhankelijk van het weer. Want de regens die we de afgelopen weken hebben gehad, daar hebben wij allebei geen zin meer in. Dan liever met snowboots in de bossen van Drenthe….en in ons natuurhuisje de kachel aan!

21 en 22 februari 2025: Camping Quinta de Odolouca

/ martin&miriam / 18 reacties

We zijn gisteren hier aangekomen en vanaf het moment dat we hier binnenrijden op de camping, valt ons de netheid, rust en de prachtige natuur ons op. Bij de vorige camping zeiden bepaalde gasten daar al dat het hier mooier is, maar dat vooral de hoeveelheid regels op deze camping mensen afhoudt van er te komen. Wij dachten; laten we maar eens beginnen met de minimale verblijfsperiode van 2 nachten en dan zien we wel.

Nadat we de camper bij de receptie hadden neergezet, melden we ons bij het nederlandse echtpaar die eigenaar is van deze camping. Zeer netjes ontvangen en het feit dat ik een tukker ben en afkomstig ben uit het oosten van Nederland, schepte al direct een band en leuk gesprek. Na het inchecken kregen wij onze plek toegewezen en werden ons de flyers met alle regels op de camping toegelicht. Wij schrikken hier niet van en zijn er juist van overtuigd dat duidelijke regels ervoor zorgen dat met een hoop mensen op een kluitje er een betere leefomgeving ontstaat. Want wij zijn er inmiddels wel achter dat er altijd een paar mensen rondlopen die de regels aan de laars lappen of gewoon asociaal gedrag vertonen. Deze eigenaar is daar heel stellig in; als je de regels niet naleeft, dan vertrek je per direct. Klinkt dat gastvrij? Misschien niet, maar het is wel duidelijk. Gastvrij is deze man wel! Prachtige camping heeft hij geschapen en aan alles is nagedacht en vooral netjes en schoon. Dat zijn dan ook de mensen die hier staan. Met alle respect voor de vorige camping waar wij waren, maar er hangt hier een veel prettiger en socialere sfeer dan bij de vorige. Het sanitair is hier om door een ringetje te halen, de wasbakken en afwasplaatsen zien er top uit. Maar de eyecatcher is hier toch wel de omgeving.

Sommige zouden liever naar de costa’s en drukke plaatsen gaan om daar in de drukte veel gezelligheid te treffen. Ons kan dat niet boeien. De natuur en er in leven, dat vinden wij het prettigst. Wil niet zeggen dat wij nooit zin hebben om een terrasje te pakken of een restaurantje te bezoeken, maar in de natuur heb je dat aanbod veel minder en schikken wij daar ons met plezier in.

Na het installeren van de camper en de stoelen en tafel buiten zetten, nemen wij een biertje en kijken even om ons heen. Wat een uitzicht en wat een plek! De Vale Grande..de Grote Vallei kijken wij op uit. Voor ons loop je zo de natuur in en kun je kilometers lopen. We beginnen dan ook in de middag eerst met een wandeling door de vallei en gaan niet de bergen in. In de vallei lopen beekjes en riviertjes, moet je over keien springen om over een beekje te komen. We lopen langs richels direct naast het water, wanneer je verkeerd stapt ook meteen het beekje inkukkelt. Miriam kan soms wat lomp struikelen over takjes of stenen op het pad, dus zij is extra alert. Ook met mij gaat het prima. Waar het opperbest mee gaat is onze Joep. Die is helemaal door het dolle heen en doet meer de eer aan als zeehond dan als Dachshund. Hij zwemt, hapt achter watervliegjes aan en de staart is een propeller die in staat zou zijn om een boot vooruit te stuwen, zo kwispelt die kleine man.

De avond begint met een behoorlijke tijd met regen, dus wij naar binnen. Overdag is het een heerlijke 18-20 graden, maar als de regen komt, dan koelt het toch af naar 12 graden en gaan we naar binnen. Heerlijk de avond binnen doorgebracht en al lezend in bed de avond afgesloten. De buitenlucht maakt ons slaperig en we slapen hier dan ook als marmotten in de winter.

Vanmorgen na het ontbijt maken we ons op om weer door de vallei te trekken, maar dan meer ook de heuvels in te lopen en eigenlijk een ronde te maken rondom de grote heuvel/berg direct tegenover onze plek. Ik reageer maar enthousiast over deze suggestie, terwijl ik bang ben dat ik de langere wandeling niet kan volbrengen of niet weet wat ik qua klimmen en bergop lopen kan verwachten. We beginnen met goede moed met de wandeling en genieten enorm van alles om ons heen. Miriam wil even met haar vader bellen om hem een hart onder de riem te steken, aangezien vandaag de verjaardag zou zijn van Miriam haar moeder, die ons 2,5 jaar geleden is ontvallen. Hoe leuk was het om via beeldbellen ook meteen Sylvia en Denise te zien. De zus van Miriam en haar nichtje. De verbinding was slecht dus de kwaliteit van het gesprek ook. Elkaar maar even gesproken maar fijn om elkaar weer even gezien en gehoord te hebben. Maar 22 februari is voor ons altijd moederdag: verjaardag van Miriam haar moeder (✝️ 2022) en sterfdag van mijn moeder (✝️ 2012).

We lopen door en lopen dwars door de bossen tegen de heuvel op. De wandeling is langer dan we gedacht hadden en doet ons denken aan de natuur in Afrika waar we een aantal malen geweest zijn. Rode onverharde wegen, dorre plekken met struiken en in de zon ruikt het ook naar Afrika. Na elke bocht denken we te weten dat dit het laatste stukje is, voordat we links af moeten slaan naar de camping. We lopen stukken steil naar boven en dat is het voordeel van naar boven lopen; je loopt ook weer naar beneden. Nu loopt dat ook niet altijd lekker, maar we babbelen lekker met elkaar verder over de onverwachte toenadering van onze engelse vrienden Neil en Yvonne. We zien elkaar al weer een paar jaar niet meer en dat blijft een gevoelig onderwerp, blijkt. Neil en Yvonne zitten vanaf zondag nog geen 20 kilometer van ons af en het lijkt hun leuk om weer af te spreken om biertje te doen. We zijn er druk mee in ons hoofd en het voelt niet goed om hier gehoor aan te geven, zonder daarover in details te treden wat er ooit wel/niet is gebeurd. Zowel Miriam als ik hebben in de WhatsApp conversatie met hun aangegeven hoe we erin staan en Miriam stelt een paar vragen waarop we geen antwoord krijgen. Maar gewoon verder gaan alsof er niets is gebeurd zien we beiden niet zitten. En Engelsen praten niet uit wat hun dwars zit en willen gewoon verder gaan. Dat gaat bij ons dus niet en daarom bedanken voor dit moment op een weerzien. Wellicht ooit in de toekomst.

De wandeling glooit prachtig verder en we komen uiteindelijk na ruim 5 kilometer terug op de camping. Nu zeggen jullie waarschijnlijk; 5 kilometer….waar heb je het over! Klopt! De afstand was niet zo het dingetje, maar meer de hoogteverschillen. Vals plat kan ik nog wel hebben, maar steil omhoog is een ander verhaal. Alhoewel het ons beiden niet tegenviel hoe goed het ging. Als een hinde ging ik naar boven….En als een rollende rotsblok naar beneden…..

Het voordeel van deze inspanning was dat wij alle drie down and out waren voor de komende uren en dat we dus met goed gevoel kunnen gaan zitten lezen voor de camper. Vanmiddag nog even afwasje gedaan, nadat Mirreke weer heerlijke lunch had gemaakt vanuit ons oventje. Daarna lekker gedoucht en hebben we gesproken over hoe het tot nu toe gaat en wat we de komende dagen willen doen. We kunnen tot volgende week woensdag hier blijven en dan richting de kust van de Algarve rijden. Het bevalt ons prima hier tot die tijd, maar woensdag moeten we ook weer boodschappen doen, want dan is de koelkast ook echt weer leeg. Morgen ga ik wel proberen om met de vouwfiets toch de berg op te komen om naar een dorpje te rijden om wat boodschappen te doen. Kunnen we misschien nog langer hier blijven. Miriam is helemaal happy met deze plek! En je weet….Happy Wife, Happy Life!