We zijn inmiddels alweer een paar dagen onderweg richting thuis. De dagen op de wegen zijn nat, grijs en soms met zonneschijn. Maar niet mooi genoeg om ergens echt ons kamp op te slaan. We hebben gisteren doorgereden tot de Camping Car Park in Saint Paul lés Dax, een half uurtje oostelijk rijden van Capbreton. Vanaf Urrugne dachten we binnendoor even door St Jean de Luz, Biarritz, Bayonne te rijden. Maar dat viel vies tegen en verloren we wel een paar uur. Ook door demonstraties van de boeren in Frankrijk waren vele op- en afritten van doorgaande wegen afgezet. Wij sympathiseren de boeren, want kom aan mijn eten, dan kom je aan mij. Door de duimpjes die we geven krijgen we veel getoeter van de tractoren terug. Zo zie je maar; in elk europees land momenteel hetzelfde gezeik.

Omstreeks 14.00 uur komen we aan in Saint Paul lés Dax en stellen onze camper op de plek van de camperplaats. Het zonnetje schijnt even, dus zetten we onze stoelen buiten en nemen een drankje. Na een tijdje gezeten te hebben en Mir de camper weer even gekuist na de natte dag van gisteren en vandaag, wij op pad met de kleine veldheer en wandelen een tijdje voordat we bij een plaatselijke bakker terecht kwamen en zodoende even wat lekkere dingen meegenomen. De rest van de dag lekker in de camper gechilled en redelijk goed geslapen toen we vanmorgen wakker werden. De hele nacht regen gehad en ook in de ochtend weer regen. Camper weer klaar gemaakt voor een volgende dag onderweg. We zien wel waar we uitkomen, maar we gaan richting Limoges.

De rit verliep prima en onderweg samen veel gekletst over allerlei zaken en plannen voor de komende tijd. Was gezellig en ook Joep is aangenaam gezelschap in de camper. Hij ligt super relaxt tussen de stoelen op een door Miriam aangelegd schapenvacht in combinatie met een fleecedeken, die rondom het schapenvacht gedrapeerd is, zodat Joeperd lekker met zijn koppie op de fleecedeken kan liggen. Alleen als ik even een rem aanraak of snelheid minder, dan is ie alert en wil ie op schoot bij Miriam om poolshoogte te nemen. Want nieuwsgierig is ie!Als ie ziet dat alles onder controle is en hij ziet weer snelweg aan hem voorbij gaan, dan denkt ie dat bij voorlopig weer in coma kan vertoeven. Lekker beest!

Ook vandaag verliep de rit erg goed en komen we in de buurt van Limoges, als we omstreeks 13.30 uur weer besluiten om te stoppen met rijden. Miriam had weer een Camping Car Park uitgezocht, aangezien dat wel onze favoriete plekken voor onderweg op doorreis zijn. Soms tref je het dat het een erg mooie plek is, soms tref je het niet, maar alles is tip-top op orde waar het gaat om elektra, water en toilet lozen.

We zouden eerst op een andere camperplaats gaan staan, toen Miriam opeens zag dat er in de buurt ook nog een andere optie was om te gaan staan. Ook een Camper Car Park, maar dan in Oradour-sur-Glane. Dit dorp wilde ze heel “graag” zien omdat onze schoonzus Joanne er vorige week was geweest en diep onder de indruk ervan was. Dus de bestemming was bepaald. We gaan erheen en gaan voordat we de camper gaan plaatsen op de camperplaats, meteen het historische dorp in om het te bekijken. De camper kunnen we goed kwijt op de parkeerplaats, speciaal voor campers. Bij een historisch dorp denken wij altijd aan andere zaken, dan waar dit dorp historisch is om te noemen.

Oradour-sur-Glane is een gemeente in het Franse departement Haute Vienne. Oradour-sur-Glane telt ongeveer 2.500 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Rochechouart. Wat kunnen we je vertellen over dit dorp?

Het dorp werd op 10 juni 1944 verwoest in het bloedbad van Oradour-sur-Glane. Troepen van de Duitse 2e SS Panzer Division Das Reich overvielen als vergeldingsactie het dorp, dreven de mannen in graanschuren en fusilleerden hen, dreven de vrouwen en kinderen in de imposante kerk waar een doos stond met explosieven, en toen ze naar buiten gingen en probeerden te ontsnappen werden de overlevenden doodgeschoten, en vervolgens ook de rest van het dorp. 643 mensen werden zo in drie uur vermoord en het dorp werd verwoest.

Het was de grootste massaslachting door de nazi’s op burgers in Frankrijk, vermoedelijk ook de grootste in West-Europa, en werd voor de Fransen het symbool van de nazi-barbarij.

Na de oorlog werd het dorp nabij de ruïnes herbouwd. Onder impuls van minister van Binnenlandse Zaken Adrien Tixier werd besloten de ruïnes te laten staan als herinnering aan het bloedbad. Alles staat er nog zo bij als toen na de verwoestingen. Het nieuwe dorp werd in uniforme stijl gebouwd. Dit nieuwe dorp werd in 2007 erkend als Patrimoine du XXe siècle.

Wij lopen door het ruïne-dorp en zijn diep onder de indruk van alles wat we zien. Het moet een prachtig dorp zijn geweest zoals we het kunnen inschatten en lopen door de straten. Sommige huizen zie je ook de foto’s van het gezin dat daar gewoond heeft en zien we oude slagerij, cafe, kapperszaak, garagebedrijf en nog meer ambachtelijke beroepspanden. Machinerie en autowrakken die volledig uitgebrand zijn en inmiddels in verre staat van ontbinding. Vooral de foto’s in panden vonden wij indrukwekkend.

Dan komen we aan bij de kerk en lopen door de ruïne van de kerk, binnen staan we stil wat hier heeft afgespeeld. Honderden vrouwen en kinderen zijn hier opgesloten geweest, terwijl binnen dozen met explosieven lagen. Deze werden ter ontploffing gebracht en alles wat dat overleefde en nog kermend op de grond lag, werd doodgeschoten door de nazi’s. De ruim 200 mannen zijn allen gefusilleerd tegen een muur. Het hele dorp, 197 mannen, 241 vrouwen en 205 kinderen, gewoon afgeslacht. Miriam en ik zijn er stil en verdrietig van.

Je voelt en ziet ook hoe het destijds moet hebben afgespeeld. Zeer indrukwekkend vonden wij het en we realiseren ons dat ergens in de wereld in oorlog, ook dit soort acties nog steeds gebeuren. Triest dat we ondanks alle herdenkingen, stille tochten voor gebeurtenissen als deze, als mens nog steeds in staat zijn om zo gruwelijk te moorden.

Het is geen leuk blog, dat realiseren wij ons ook heel goed, maar wel goed om stil te staan in deze wereld op deze plek. Dus als je in de buurt bent, zeker een bezoek waard. Jaren geleden waren wij ook in Kamp Westerbork geweest en kregen wij hetzelfde gevoel. Ook het voornemen gehad om ooit ook Auschwitz te gaan bezoeken, maar ik weet niet of ik dat nog wil, zoals wij ons voelen na dit bezoek aan dit dorp. Maar als we het maar nooit vergeten! En in de huidige wereld zou het zo maar eens weer dichterbij kunnen komen, als je de wereldleiders van dit moment eens op je netvlies zet.

Wij proberen er maar het beste van te maken en vonden het in ieder geval de moeite waard om er eens bij stil te staan, maar gaan wel met goede zin verder met onze reis huiswaarts. Morgen staat er weer een etappe op de kaart en we zien wel weer hoever we komen.

Sorry voor de zware kost van vandaag, maar het kan niet allemaal alleen maar leuk en kostelijk zijn in het leven…Volgende keer hopelijk weer een blij verhaal!