Direct na vertrek in Seyssel stellen we de navigatie weer in op een road-trip, maar dan in een iets minder avontuurlijke wegen-suggesties. Gisteren op weer wat hele kleine weggetjes toch soms weer penibel om elkaar te passeren op de weg. We rijden een korte rit vandaag. Het weer is nu nog zomers te noemen met een 22 graden en strakblauwe lucht. Overmorgen komt de regen met bakken uit de hemel vallen en lijkt ons dat een betere dag om kilometers te maken richting Zuid Frankrijk en Spanje. We komen in de loop van de rit van gisteren ook soms wat meer in drukker bevolkte gebieden en de vergezichten door de bergen en dalen verdwijnen meer naar de achtergrond. De afgelopen 2 weken hebben we prachtige ritten gehad, maar zoals het nu lijkt wordt het nu wat minder idyllisch om ons heen.

Miriam had zo rond de middag geopteerd om vroeg te stoppen en te genieten van een paar dagen op 1 plek en nog wat zonuren in relaxstand mee te pakken. Ze had een hele mooie camperplaats gevonden in het dorpje Dolomieu. Een plek die ze gevonden had op Park 4 Night en de recensies waren supergoed. Nu weet ik dat deze reviews enerzijds op basis van het feit dat het gratis was, maar ook door de mooie foto’s van de camperplaats. Het ziet er op de beelden heel artistiek en bijzonder uit en het blijkt een ouder echtpaar te zijn die hun grote terrein gratis ter beschikking stellen aan camperaars. Het is een groot weiland dat wel opgeleukt is met allerlei grappige items op het terrein. Door de leeftijd van het echtpaar zie je dat ze het terrein niet meer up to date bij kunnen houden en komt het bij entree al wat rommelig over. Maar wel met vrolijke items voor de entree. Miriam belt de klok die bij de entree hangt en er komt een oudere, maar zeer enthousiaste man naar het hek toelopen. We leggen uit wat we komen doen en de man geeft ons direct nogal dwingende en dringende instructies om hem exact te volgen, want anders gaat het mis. Nou..lekker dan..! Waar kom ik dan in godsnaam terecht?

We volgen de man door een heel smalle haag-doorgang en komen uit op het grote weiland waar al een camper staat met een hele uitdragerij. Een camper, een tent, nog een tentje en een auto ernaast. Deze dame staat er al een tijdje is de gedachte. Maar geen tijd om even gedag te zeggen, want de directie van het terrein Papou en Mamou, zoals ze zich voorstellen, geeft commando’s hoe te rijden en hoe te staan. Het gras is nog wat drassig en ik kom vast te zitten. Vraag mij niet waarom, maar vanaf het begin dat ik deze man zie, heb ik direct geen klik met hem. Zijn stem, zijn manier van praten en zijn commando’s die door een Nederlander met beperkte Franse taal ervaring (doe al wel paar weken duolingo…) niet te volgen zijn, maakt dat hij in mijn irritatie-zone komt te zitten. Ik maak nogmaals duidelijk dat ik zijn commando’s niet begrijp en al helemaal niet de spraakwaterval die hij bij alles op mij los laat. Miriam voelt bij mij ook de irritatie’s en probeert luchtig en vrolijk met de man via Google Translate een soort van gesprek te volgen. Ook in de microfoon van de telefoon maakt de beste man hele tirades over wat ik allemaal niet goed doe. “Je man is eigenwijs en hij luistert niet naar mijn commando’s” Okay, dat eigenwijze dat klopt wel, maar mij verwijten dat ik niet luister is wat anders dan dat ik hem niet begrijp.

Aangezien we nog steeds vast zitten en de man moppert, pak ik uit de garage van de camper een rubberen mat en leg die onder mijn meest verzakte wiel. We krijgen genoeg grip en kom los. De man besluit mij te laten staan waar we staan omdat dat ook een vlakke plek is. Prima, vinden wij op dat moment en maken ons kamp op om een lekker middag in alle rust voor onze camper te zonnen en vegeteren. Dat liep dus wat anders dan gedacht. De man bleef maar om ons heen hangen en hele verhalen te vertellen. Ook kwam hij een factuur brengen voor onze overnachting. Nu zie ik jullie denken; was toch gratis??

De man heeft soort van ansichtkaarten laten drukken en fictief op achterzijde een factuur opgemaakt, met allerlei posten waar het bedrag op 0,00 stonden beschreven. De man geeft ons de factuur en kijkt ons indringend aan hoe wij reageren….Moeten we lachen, moeten we bedanken, moeten we aandringen tot een bedrag te betalen (wat we sowieso al van plan waren)? We besluiten toch maar te lachen en zeker te bedanken voor de prachtige plek. Want eerlijk is eerlijk; de plek is prachtig. Een mooi uitzicht op de bergen en wat omliggende dorpen in de verte en de camperplaats heeft overal nisjes, pipowagens, oude Into The Wild touringcar, koetsen, schilderijen, oude tractoren en heel veel oude caravans en campertje. Vergane glorie allemaal, maar wel erg leuk bedacht. En hoe bijzonder is dat je op die plek gratis van hun allemaal schoon water, elektra en een loosplek voor chemisch toilet mag gebruiken. Heel bijzonder nogmaals!

Wat ook bijzonder is, is het feit dat wanneer er nog een paar campers het terrein op komen rijden, hij deze rondom ons neer laat zetten. We lijken wel een zigeunerfamilie die samen een kamp hebben gemaakt. Miriam, mijn eigen zigeunerinnetje is nu nog helemaal in haar element. Maar dat duurt niet lang, kan ik je melden, aangezien ik er al helemaal klaar mee ben met deze plek. Papou komt om de haverklap langs om te beppen en om Joep helemaal dol te maken, waardoor Joep blaft en niet stil te krijgen is. De man vindt het prachtig. Wij niet. Dan komen er allerlei enorme gesprekken met de andere camperaars voor onze plek en hebben daar hele gesprekken met een hoop lawaai Niet voor hun eigen plek, maar helemaal pal voor ons op nog geen 2 meter afstand van onze deur van de camper. Als de oude man net weer weg is, komt Mamou weer kleppen. Dat snap ik dan wel weer, want die vlucht natuurlijk voor haar Papou als die weer in de boerderij binnen stapt. Maar zelfs Miriam begint nu te irriteren aan het gebrek aan privacy en kan zich niet meer ontspannen. Ons voornemen om hier 2 dagen te blijven had wat mij betreft omgezet kunnen worden naar nog 2 uur, maar we besluiten om maar 1 nachtje te blijven. Dat maakte mijn humeur al een stuk beter.

Tot een bepaald moment dat de oude man ons allemaal, en dan bedoel ik ook allemaal, op kwam halen om achter hem aan te lopen over het terrein en begon bij bij alle items te vertellen wat voor verhaal erachter zat. Nou…daar zaten we op te wachten! Een andere jongere camperaar die keek mij aan en gaf aan van “wat zijn we aan het doen??” Hij loopt vervolgens na de rondleiding naar zijn camper en pakt alles weer in en vertrekt. Dat ging mij net even te ver, maar ik snapte hem volledig. De rest van de dag werd het wat rustiger en de oude man had volgens ons ook wel in de gaten dat wij er niet op zaten te wachten, gezien onze taalbarriere. Want geloof me; we houden echt wel van een praatje en contact op de camperplaats, maar juist onze onkunde om met deze man te praten, maakte het gewoon ongemakkelijk. Maar voor de rest een heerlijke rustige avond gehad en erg goed geslapen. Vanmorgen meteen alles klaar gemaakt en even netjes afscheid genomen van Mamou. We wilden haar geld geven voor de gastvrijheid en de mooie plek, maar Mamou wilde er niks van weten. Koop er dan een paar mooie flessen wijn voor of zo. Nee, gratis is gratis en wij vinden het mooi om met dit terrein zo te doen. Nou, top van deze mensen, maar voor mij hoeft deze plek niet meer. Terwijl ik wel kan begrijpen dat andere mensen dit echt helemaal geweldig vinden.

We rijden de poort uit en gaan verder richting Valence/Lyon en rijden een niet zo’n spannende weg totdat we in een dorp komen met een grote Lidl supermarkt. We moeten even boodschappen doen voor de komende dagen aangezien onze koelkast echoot van binnen. Mir doet de boodschappen en de mannen blijven in de camper wachten. Het weer is prachtig nog en we besluiten om binnen een uur weer een plek te vinden om de rest van de dag te verblijven.

Miriam ziet weer een mooie camperplaats in P4N. Het is wederom een gratis, door de gemeente, beschikbaar gestelde goed uitgeruste camperplaats. Het ligt aan een moerasachtig park, waar je op vlonders en boomstam-schijven over een pad loopt en dus een supermooie wandeling kan maken door moerasgebied. We parkeren de camper op de beste plek, aangezien daar net een camper vertrekt. Echt een superplek! Meteen bij begin van park en het poortje naar de moerassen. We zetten de camper neer nadat ik alles weer gevuld heb met water etc. Mir is even de camper aan het kuisen en komt balend naar buiten omdat het koordje van de hor van het dakluik is geknapt. De hor is niet meer te gebruiken deze vakantie, dus kleine tegenvaller.

We gaan meteen met Joep het park in en lopen met hem door de moerassen en mooie plekjes van het park. Oppassen voor slangen, marters, hagedissen, salamanders, kikkers en allerlei soorten kevers, torren en ander gespuis. Het wordt een hele fijne wandeling en we genieten enorm van deze omgeving. We maken een compliment naar de gemeente via hun website om te bedanken voor deze mooie plek. We staan aan de rand van een wijkje en er kunnen in totaal 5 campers staan.

We zijn er met 2 campers en weten niet wat er nog bij gaat komen. Ik schrijf mijn blog en Miriam gaat even alleen door het dorp lopen om daar te bekijken of er nog wat te scoren is. De rest van de dag zitten we lekker op een picknickbankje bij de camper. Stoelen en campinggedrag mag niet op deze plek, dus dat doen we dan ook niet. Want ja…doe je het wel, dan zal mogelijk deze plek weer opgedoekt worden. We zien regelmatig om ons heen dat de camperaars lak hebben aan deze regels en alles naar buiten gooien aan meubilair, luifels en fietsen. Het is dan niet raar dat er dan weerstand komt van omwonenden en gemeente. Wij hopen dat deze plek nog lang blijft bestaan, want hij is echt werkelijk geweldig!

Morgen is het een grijze en natte dag en vertrekken wij weer verder richting het Zuiden.