We zijn inmiddels alweer een paar dagen neergestreken op de hele fijne camperplaats van Pauline en Maxim. El Arco in Jarafuel. Vorig jaar precies op dezelfde datum als nu kwamen wij voor het eerst op deze plek, tijdens onze laatste winterreis. Een plek die ons toen heel goed beviel door de ligging van de camperplaats, de plekken waar je je camper plaatst en de gezellige vibe die Pauline en Maxim met zich meenemen op hun plek. En om zeker niemand tekort te doen, moeten we natuurlijk ook Drago en Birdie wel even benoemen. Vorig jaar was alleen Drago hier aanwezig als waakhond. Nou ja…hond? Als je zegt dat het een Shetland Pony is, zou je het ook geloven! Maar nu is er versterking bij gekomen; Birdie! Minstens net zo Shetland als Drago. Als je als vreemdeling voor de poort van de camperplaats staat, dan bedenk je je wel 4x voor je besluit om het terrein op te lopen.
Geeft een veilig gevoel als je eenmaal binnen de poort bent als gast met je camper. Vorig jaar had ik Drago al in mijn hart gesloten (en was ook 1 van de redenen om hier weer heen te gaan), omdat het zo’n enorme lieverd is. Joep kon er goed mee omgaan en ze waren dan ook onafscheidelijk vorig jaar. Nu is het even afwachten of die klik er ook is met Birdie en Joep. In het begin even spannend, want zoals Maxim en Pauline zeiden; Birdie komt van een Engelse dame die hem niet meer in de hand had, maar hier gaat het meestal goed. Dat woord “meestal” maakte dat het in het begin even spannend was, maar ook Birdie en Joep gaan prima samen door een deur en vermaken zich samen met zijn drieen helemaal prima! Als Miriam buiten zit met haar stoel, verzamelen de 3 goedzakken zich om haar heen en vallen alle drie in een diepe coma. oh nee; alle vier! Miriam snort ook in dezelfde cadans mee met de snurkende lobbessen.
We hebben een prachtige plek met een fraai uitzicht over het dorp Jarafuel en het bergachtige gebied waarin we zitten. Pauline en Maxim hebben een aantal paarden hier op hun farm en geven retraites, paardrij-arrangementen en massages. In deze omgeving op het terrein en omgeving is het gewoon zo heerlijk rustig. We besluiten dan ook om maar meteen wat langer te blijven dan 2 nachten. Zondag gaan we weer vertrekken, maar tot die tijd vermaken we ons prima.
Tijdens de eerste nacht dat we hier stonden, stormde het enorm en ook veel regen op het dak gehad. Normaal vinden wij het wel knus als het regent, maar nu ging het best goed tekeer. Zelfs zo erg, dat we op enig moment het gevoel hadden dat de camper om ging vallen. De wind stond er haaks op en tilde de camper uit zijn veren. Natuurlijk gebeurt het niet zomaar, een camper van 3800 kg omwaaien, maar het optillen uit de vering was al indrukwekkend. We blijven nog even rustig liggen en als het allemaal wat rustiger lijkt te worden, stappen we uit bed en doen onze ochtendroutines. Rustige dag voor de boeg en na al dat rijden van de afgelopen weken, zijn dit soort rustdagen wel welkom en erg prettig. We lezen wat, ik luister naar muziek en voor de rest genieten we van onze omgeving. Ook het feit dat we even wat ruimer kunnen douchen en een normaal toilet hebben op de camperplaats, is ook weer even fijn.
Gisteren was de eerste dag dat we weer wat klusjes oppakten in en rondom de camper. Miriam ging in de middag nog even de beide eigenaren van de camperplaats knippen. Ik had ruzie met de computer en had alles in de war zitten en niks deed het nog wat het zou moeten doen. Uren bezig geweest om de problemen op te lossen, maar uiteindelijk loopt alles weer als een zonnetje, kon ik weer gesynchroniseerde emails ontvangen. Ik ben altijd gewend geweest aan Apple devices en gebruik nu Android en Windows en ben er nu helemaal klaar mee. De net aangeschafte Samsung A57 gaat in de verkoop als ik weer terug ben en ga ik weer gewoon terug naar Apple iPhone. Sorry voor even deze frustratie te delen hier via dit blog..maar gisteren had ik dus niet zo mijn dag.
Joep kan hier over het gehele terrein loslopen, want het is hermetisch afgesloten. Samen met de Drago en Birdie vermaakt hij zich prima en is het aandoenlijk om te zien als Joep tusssen deze 2 reuzen loopt de darren. Wij doen een paar wandelingen met Joep, maar de animo van de kleine is gering. Tja, als je hier de hele dag kan loslopen, wat zou je dan nog buiten zoeken? Nou, er is hier genoeg te doen qua wandelingen. Pauline geeft ons een route om te wandelen, welke zij ook vaak doet als ze gaat paardrijden.
Vandaag gaan we die wandeling maar eens doen samen met Joep. Maar eerst vanmorgen rustig wakker worden en lekker douchen en aankleden. Ontbijtje maken en omdat het strak blauw is buiten, maakt Miriam buiten even gezellig met de meubels. En dan is Joep ook echt weer Joep. Drammend voor ons zitten omdat hij nu opeens wel wil wandelen. Als wij onze wandelschoeisel, jas en alles wat mee moet klaar hebben, dan weigert ie om mee te gaan. Nu kan ie de hele dag op een enorm terrein zijn ding doen, maar nee…..NU moet meneer wandelen. Na een half uur een stare down met Joep te doen, wint ie uiteindelijk, dus doen we onze schoenen maar aan. We gaan de wandeling doen die Pauline had voorgesteld aan ons.
We lopen de poort uit en gaan meteen een onverhard pad naar beneden bergafwaarts lopen. We slingeren door de natuur wat naar beneden totdat we een bocht omlopen en een enorme rotspartij zien waar we langs lopen. Via een vallei lopen we door groene omgeving die later weer wat roder en droger eruit ziet. Dan komen we weer langs een enorme rotswand die ons doet denken een Amerika jaren geleden. We kijken achterom en wanen ons in een soort mini Grand Canyon omgeving. Prachtig gewoon. Sommige stukken zijn wat steil omhoog, maar is prima te doen. We lopen langs een heel leuk klein huisje die tegenover de rotswand ligt en er komen 2 honden al blaffend op ons aflopen. Alles gaat goed, even snuffelen en weer door! Dan zien we het dorp Jarafuel weer op ons afkomen al lopende door de smalle straatjes rondom het dorp. We besluiten om Jarafuel niet te bezoeken nu. Joep is hondsmoe en Miriam tilt hem af en toe op om hem even rust te bieden. Nooit lang, want dat is meneer zijn eer te na!
Jarafuel is een klein dorpje in de omgeving van Valencia en heeft ongeveer 800 inwoners. Het staat bekend als de Villa de Fuentes vanwege de vele natuurlijke bronnen (waarvan sommige minerale en geneeskrachtige eigenschappen hebben) die door het hele gebied verspreid liggen. Het ligt op zo’n 120 km van de stad Valencia, nabij de grens met de provincie Albacete (Castilla-La Mancha). Vorig jaar kwamen we toen vanuit Castilla-La Mancha dit dorp binnen rijden. Nu van de andere kant deze keer. Het dorpje stelt niet zoveel voor, maar er zijn wat winkeltjes, terrasjes, een leuk dorpsplein, en een markthalletje. We hebben het gezien en slaan het dus deze keer over.
We komen terug bij de camper als we verwelkomd worden door de honden en even later komt Pauline even onze wasmand met schone was brengen. Alles weer schoon in de kast! De komende dagen zullen er net zo uitzien als de afgelopen dagen, dus zondag vertrekken we richting Ontinyent om daar Herbert en Jeanet te bezoeken. Jeanet is Miriam haar nichtje en ook vorig jaar zijn we daar geweest om hun te bezoeken, zo na hun emigratie naar Spanje. Gaat weer gezellig worden. Daarna gaan we naar Benigembla om daar op de camperplaats een paar dagen te vertoeven. Ook omdat onze buurtjes Ed en Tineke, van het recreatiepark waar we zitten, daar weer de wintermaanden verblijven, lijkt het ons weer gezellig om elkaar daar weer even te zien. Daarna komt er nog een leuke afspraak met een oude vriendin uit het verleden. Saskia en haar partner Aart gaan we bezoeken in Lliber. Saskia en wij hebben elkaar al zo’n 30 jaar niet meer gezien, maar via Social Media hebben we contact onderhouden. Ook zij is met haar partner naar Spanje verhuisd en nu we in de buurt zijn vinden we het erg leuk om hun te bezoeken. Wordt vast gezellig.
Dit zijn de plannen voor de komende week en dat betekent ook dat er dan niets nieuws te bloggen is, dus hebben jullie ook even rust met Camperjoy-spam!
