21 Januari 2026: Home Sweet Home en evaluatie winterreis 2026

21 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 1 reactie

We zijn inmiddels weer een paar dagen thuis en zitten weer op normaal schema. De wassen zijn gedraaid, de camper is leeg gehaald en alle overtollige zaken die we mee hadden zijn verwijderd/verkocht of weggegooid.

De laatste dagen onderweg, nadat we ’s ochtends waren vertrokken vanuit Oradour-sur-Glane in Frankrijk, zijn niet de meest spannende dagen geweest. Onze focus lag op thuiskomen en dan met name bij mij was dat het geval. Als ik eenmaal onderweg ben en ik heb zin in thuis, dan heb ik alleen nog maar de drive om daar zo snel mogelijk te komen. Bij Miriam is dat niet het geval, maar nu het weer onderweg zo slecht was, zitten we ook niet voor onze lol te zoeken naar leuke plaatsjes en dorpjes.

We rijden daarom zondagochtend vanuit Toury richting Parijs, in plaats van de richting van Reims en de Belgische Ardennen. Dat waren we oorspronkelijk van plan waren om zodoende daar nog eens rustig tussendoor te gaan rijden. Bij het starten van de camper gaf de navigatie aan dat “thuis” aankomst in de middag omstreeks 16.40 uur zou zijn. Tja, normaal gesproken stoppen we altijd omstreeks om 14.00 a 14.30 uur met rijden om een camperplaats te zoeken. Maar 16.40 klinkt als “we zijn er bijna” en waarom dan nog een stop maken en een nacht in kloteweer op een grasveld te staan? “Gas op de lolly” was mijn stellige overtuiging, maar of dit goed viel bij mijn andere reisgenoten was nog maar afwachten. Maar zowaar was Mir het ermee eens en ook Joep ging er maar weer eens goed voor liggen, wetende dat het een reisdag zou worden. Dus zo geschiedde. De reis verliep prima. Parijs op zondag op de Périphérique was goed te doen qua verkeer. Dat was anders dan bij Antwerpen. Wat een verkeer en wat is er nog weer veel onderhoud op de rondweg daar ter plekke. Uiteindelijk zonder teveel vertraging komen we ook daar goed voorbij en stoppen we nog 1x net over de Nederlandse grens om even nog een broodje te eten en sanitaire stop.

Maar dat was ook nog niet zo maar gedaan, aangezien de parkeerplaatsen langs de snelweg bomvol stonden met vrachtwagens die hun verplichte stops moesten maken. Het was zo druk dat ook de personenwagen-parkeerplaatsen bomvol stonden met vrachtauto’s. En dat dan bij 3 parkeerplaatsen net na de grens. Tjonge, het was sowieso druk met vrachtauto’s onderweg op de weg. Zelfs zo druk dat ik bijna klem kwam te zitten tussen 2 trucks toen ik een afslag moest nemen, maar die ik te laat zag omdat er wel 15-20 vrachtauto’s vlak achter elkaar reden. Hierdoor had ik de verkeersborden van de afslag niet gezien. Toch maar in een klein gaatje tussen 2 trucks de camper in gereden om nog de afslag te halen. Ging net goed godzijdank.

Want een ongeluk zit zo in een klein hoekje. Een ander iets dat ons is opgevallen onderweg was de hoeveelheid mensen die met de smartphone op schoot aan het rijden zijn. Doordat we hoger zitten in de camper kunnen we bij elke auto naar binnen kijken die ons inhaalt of die wij inhalen. Want dat was wel schokkend; mensen die met de auto je met 130 km per uur inhalen en die je dan paar kilometer zelf weer inhaalt omdat ze niet in de gaten hebben dat ze nog maar 90 km per uur rijden omdat ze op hun telefoon aan het kloten zijn. Slingerende auto’s, op bumper van voorganger rijdende automobilisten, alle rare situaties die we zagen, waren mensen op hun telefoon aan het werk. Zelfs rijdend met kleine kinderen op de achterbank. Zowel Mir als ik leggen altijd de telefoon weg als we rijden en met Apple of Android CarPlay hoef je dat ding ook niet meer in je handen te hebben. Voor ons was het wel een eyeopener hoeveel bijna ongelukken of rariteiten we onderweg zagen.

Miriam hoefde niet te rijden, dus die zat lekker op haar telefoon om alle verjaardagfelicitaties te bekijken. De lieverd was zondag jarig en voor het eerst voelde ze zich totaal niet jarig, zei ze. We hebben er allebei niets mee, met dat jarig zijn en vieren het eigenlijk nooit echt. Meestal zijn we wel weg. Maar nu zo rijdend de hele dag zat er geen feestelijk moment in om even erbij stil te staan.

De Garmin navigatie had tot op de minuut gelijk toen we weer aankwamen in Drenthe en de motor uitzetten bij ons huisje. We laden de camper vanavond niet meer uit, aangezien alles al te donker was. Na een rit van ruim 725 kilometer, waren we er ook wel klaar mee. Dus meteen naar binnen om het huisje weer bedrijfsklaar te maken. De verwarming hadden we onderweg al aangezet, dus kwamen we behaaglijk binnen. Lampen aan, de hoofdleiding van het water weer open zetten en even later een verfrissende douche nemen, om vervolgens even lekker op de comfortabele bank thuis uit te rusten van de reis van vandaag. Na 91 dagen onderweg te zijn geweest, hadden we ook wel allebei zin in een frietje en een paar “ponylullen” (frikandellen), zoals onze vriendin Claudia ze altijd noemt. Ik zorg graag voor het eten, dus meteen maar even de plaatselijke frikandellenkoning van Schoonoord bezocht. Die waren ook blij om mij weer te zien na al die maanden. Gedwongen ontslagen in de snackbar waren zodoende nog net voorkomen kunnen worden.

De volgende ochtend beginnen we meteen om de camper op te ruimen en de kasten leeg te maken. Allebei houden we ervan om alles maar meteen af te werken, zodat de camper weer voor de deur weg kan en op stallingsveld kan worden neergezet. Ook gaan we de camper de komende maanden schorsen om zodoende een aantal maanden de dure wegenbelasting te voorkomen. Voor het eerst doen we dit, maar het scheelt teveel geld om het niet te doen als je weet dat je de komende maanden niet meer weg gaat met de Lambortinki.

Het was natuurlijk fantastisch mooi, maar wel koud in Drenthe. In het zonnetje alles uitzoeken en opruimen samen. We besluiten om de volgende reis veel minder mee te nemen in de camper. We hadden natuurlijk weer veel te veel kleding en schoeisel mee. Zeker als je in ogenschouw neemt dat je bijna overal je was kunt laten doen bij supermarkten onderweg. Dus minder kleding mee en ook de wasmachine die we in de garage van de camper hebben staan, gaat eruit. Dan de fietsen! Deze heb ik 3x gebruikt en Miriam maar 1x. Die ene keer was een klein fietsrondje in Spanje voor Miriam en ik daarnaast nog 2x boodschappen gedaan op de fiets. Beide fietsen met accu’s zijn samen ruim 60 kilo laadvermogen, dus dat scheelt. Ik wil in plaats van 2 fietsen dan liever een e-stepje kopen om bij nood toch nog wat vervoer bij mij te hebben. Voor boodschappen onderweg, plannen wij altijd als we van de ene plek naar de andere plek reizen. We willen nooit meer dan 3 dagen ergens staan in de regel, dus dat is goed te plannen en heb je de fiets niet voor nodig. In de bergen of in de natuur fiets je ook niet even 15 kilometer naar een dorpje, dus fietsen dat gaan we niet meer doen. Nou, dat scheelt dan alweer ruim 70 kilo aan laadvermogen en een bak ruimte weer in de garage van de camper.

Vervolgens ruim ik nog eens een hoop andere overtollige zaken op uit de camper; boeken, reisgidsen, oprijblokken van de camper, gereedschap (waar ik toch zelf niks mee kan). Vervolgens gaan er wel ook weer nieuwe spullen in; bandenreparatieset, aangezien ik geen reservewiel mee heb onder de camper. Het reservewiel weegt dan ook weer 25 kilo, dus die keuze hadden wij al gemaakt maar vergeten om een reparatieset te kopen. Geluk gehad dus dat we geen lekke band hebben gekregen. Ook een accubooster om een lege accu weer op gang te krijgen gaat mee in het ruim. Toen in Spanje onze accu kapot was, waren we maar al te blij dat onze buurman er eentje bij zich had. In de accubooster zit ook een compressor om bandenspanning op peil te brengen en tevens 4 USB poorten om apparaten op te laden. Top aankoop!

Einde van de middag waren we allebei moe van al deze werkzaamheden en later op de avond kon Miriam nog intens genieten van de Aurora Boralis, het Noorderlicht dat te zien was boven ons huisje. Wat was dat prachtig om te zien! Miriam met haar enthousiasme heeft 940 foto’s gemaakt waarvan ik jullie er een paar niet wil onthouden.

Aangezien we ook nog wat aanpassingen willen doen aan de camper, zijn we ook nog bij onze camperonderhouds-bedrijf geweest en onze plannen voorgelegd wat we nog van plan zijn om te laten uitvoeren. Vanuit dit gesprek zijn er toch weer twijfels gekomen en tevens de bevestiging dat we een heel fijn contact hebben met dit bedrijf, Jan Kuipers Camperservice uit Odoornerveen. We hebben weer stof tot nadenken hoe en wat we nu nodig hebben en daarin mogelijk weer nieuwe keuzes te maken. Daarom maar de werkzaamheden mbt het levelsysteem en de nieuwe lithium huishoudaccu nog maar even uitgesteld tot aan het voorjaar. Onze volgende trip is gepland in medio mei, dus we hebben nog even.

Dat brengt ons tot de slotsom van deze winterreis van 91 dagen in Spanje en Portugal. Wat zijn de conclusies van deze reis die we samen hebben opgesomd:

Ook deze winter vielen de weersomstandigheden tegen. Net zoals begin vorig jaar was het een natte en koude winter.
De eerste 2 maanden onderweg waren heerlijk en prachtig in Frankrijk en Spanje, maar de laatste weken in Portugal viel de schwung eruit. Door verwondingen en herstel van Joep en de kerst-periode te lang gestaan op een zelfde plek in plaats van rondtrekkend te reizen.
Wij vinden doorreizen na 2 a 3 dagen het lekkerst.
Wij vinden het vermijden van snelwegen heel fijn en rijden graag over secondaire wegen door platteland. Steden vermijden wij het liefst.
Wij vinden het verblijven aan de kust echt niet ons ding. Te druk, te vies, te duur en teveel lawaai.
De boodschappen zijn ook waanzinnig duur in Spanje en nog duurder in Portugal
Wij staan steeds vaker en liever los met onze camper dan dat we op betaalde plekken staan. Heeft ook te maken met de wetenschap dat we onze camper fijn vinden om te douchen en voldoende stroom heeft om 1 nachtje los te staan. Met nieuwe accu straks kunnen we langer los staan aaneengesloten.
We zijn er ook achter gekomen dat er nog genoeg hele fijne plekken zijn waar je gratis mag staan met je camper en sommige zijn ook gewoon prachtig om te staan. Steeds meer gemeenten stellen die camperfaciliteiten beschikbaar. Zeker in wat meer afgelegen gebieden zie je deze vaker. Is ons erg goed bevallen.

Ruim 5 weken geleden hebben we via ons blog een financiele tussenbalans opgemaakt van alle kosten die wij tot dan toe gemaakt hadden. Toen bleven wij nog erg goed binnen de begroting die we vooraf hadden opgesteld. Nu maken we de eindbalans op, na een reis van 91 dagen/overnachtingen.

Totaal reisafstand: 7.080 km

Brandstofkosten: € 1.190,87 (dit is € 13,09 per dag)

LPG kosten voor koelkast en verwarming: € 210,08 (dit is € 2,31 per dag)

Overnachtingen: € 1.162,22 (dit is € 12,77 per dag)

Boodschappen: € 2.042,25 (dit is € 22,44 per dag, maar thuis eten moet je ook, dus dat kost niks extra)

Waskosten: € 62,00 (dit is € 0,68 per dag)

Tolkosten: € 46,60 (eigenlijk nagenoeg geen tolwegen gehad)

Totaal kosten gemiddeld per dag: € 51,29

Onze volgende reis staat gepland in Mei. De bestemming kan nog alle kanten op, maar dat zien we wel hoe het weer er dan uitziet. Griekenland, Wales, Schotland, Slovenie, Oostenrijk…alles komt voorbij. En misschien doen we alles wel… 😉 Maar wel binnen 3 maanden…dan heb ik heimwee!

Als er nieuws te melden is, dan blog ik weer….je weet het nooit bij ons wat er te gebeuren gaat!

16 Januari 2026: Oradour-sur-Glane, om stil van te worden!

16 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 18 reacties

We zijn inmiddels alweer een paar dagen onderweg richting thuis. De dagen op de wegen zijn nat, grijs en soms met zonneschijn. Maar niet mooi genoeg om ergens echt ons kamp op te slaan. We hebben gisteren doorgereden tot de Camping Car Park in Saint Paul lés Dax, een half uurtje oostelijk rijden van Capbreton. Vanaf Urrugne dachten we binnendoor even door St Jean de Luz, Biarritz, Bayonne te rijden. Maar dat viel vies tegen en verloren we wel een paar uur. Ook door demonstraties van de boeren in Frankrijk waren vele op- en afritten van doorgaande wegen afgezet. Wij sympathiseren de boeren, want kom aan mijn eten, dan kom je aan mij. Door de duimpjes die we geven krijgen we veel getoeter van de tractoren terug. Zo zie je maar; in elk europees land momenteel hetzelfde gezeik.

Omstreeks 14.00 uur komen we aan in Saint Paul lés Dax en stellen onze camper op de plek van de camperplaats. Het zonnetje schijnt even, dus zetten we onze stoelen buiten en nemen een drankje. Na een tijdje gezeten te hebben en Mir de camper weer even gekuist na de natte dag van gisteren en vandaag, wij op pad met de kleine veldheer en wandelen een tijdje voordat we bij een plaatselijke bakker terecht kwamen en zodoende even wat lekkere dingen meegenomen. De rest van de dag lekker in de camper gechilled en redelijk goed geslapen toen we vanmorgen wakker werden. De hele nacht regen gehad en ook in de ochtend weer regen. Camper weer klaar gemaakt voor een volgende dag onderweg. We zien wel waar we uitkomen, maar we gaan richting Limoges.

De rit verliep prima en onderweg samen veel gekletst over allerlei zaken en plannen voor de komende tijd. Was gezellig en ook Joep is aangenaam gezelschap in de camper. Hij ligt super relaxt tussen de stoelen op een door Miriam aangelegd schapenvacht in combinatie met een fleecedeken, die rondom het schapenvacht gedrapeerd is, zodat Joeperd lekker met zijn koppie op de fleecedeken kan liggen. Alleen als ik even een rem aanraak of snelheid minder, dan is ie alert en wil ie op schoot bij Miriam om poolshoogte te nemen. Want nieuwsgierig is ie!Als ie ziet dat alles onder controle is en hij ziet weer snelweg aan hem voorbij gaan, dan denkt ie dat bij voorlopig weer in coma kan vertoeven. Lekker beest!

Ook vandaag verliep de rit erg goed en komen we in de buurt van Limoges, als we omstreeks 13.30 uur weer besluiten om te stoppen met rijden. Miriam had weer een Camping Car Park uitgezocht, aangezien dat wel onze favoriete plekken voor onderweg op doorreis zijn. Soms tref je het dat het een erg mooie plek is, soms tref je het niet, maar alles is tip-top op orde waar het gaat om elektra, water en toilet lozen.

We zouden eerst op een andere camperplaats gaan staan, toen Miriam opeens zag dat er in de buurt ook nog een andere optie was om te gaan staan. Ook een Camper Car Park, maar dan in Oradour-sur-Glane. Dit dorp wilde ze heel “graag” zien omdat onze schoonzus Joanne er vorige week was geweest en diep onder de indruk ervan was. Dus de bestemming was bepaald. We gaan erheen en gaan voordat we de camper gaan plaatsen op de camperplaats, meteen het historische dorp in om het te bekijken. De camper kunnen we goed kwijt op de parkeerplaats, speciaal voor campers. Bij een historisch dorp denken wij altijd aan andere zaken, dan waar dit dorp historisch is om te noemen.

Oradour-sur-Glane is een gemeente in het Franse departement Haute Vienne. Oradour-sur-Glane telt ongeveer 2.500 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Rochechouart. Wat kunnen we je vertellen over dit dorp?

Het dorp werd op 10 juni 1944 verwoest in het bloedbad van Oradour-sur-Glane. Troepen van de Duitse 2e SS Panzer Division Das Reich overvielen als vergeldingsactie het dorp, dreven de mannen in graanschuren en fusilleerden hen, dreven de vrouwen en kinderen in de imposante kerk waar een doos stond met explosieven, en toen ze naar buiten gingen en probeerden te ontsnappen werden de overlevenden doodgeschoten, en vervolgens ook de rest van het dorp. 643 mensen werden zo in drie uur vermoord en het dorp werd verwoest.

Het was de grootste massaslachting door de nazi’s op burgers in Frankrijk, vermoedelijk ook de grootste in West-Europa, en werd voor de Fransen het symbool van de nazi-barbarij.

Na de oorlog werd het dorp nabij de ruïnes herbouwd. Onder impuls van minister van Binnenlandse Zaken Adrien Tixier werd besloten de ruïnes te laten staan als herinnering aan het bloedbad. Alles staat er nog zo bij als toen na de verwoestingen. Het nieuwe dorp werd in uniforme stijl gebouwd. Dit nieuwe dorp werd in 2007 erkend als Patrimoine du XXe siècle.

Wij lopen door het ruïne-dorp en zijn diep onder de indruk van alles wat we zien. Het moet een prachtig dorp zijn geweest zoals we het kunnen inschatten en lopen door de straten. Sommige huizen zie je ook de foto’s van het gezin dat daar gewoond heeft en zien we oude slagerij, cafe, kapperszaak, garagebedrijf en nog meer ambachtelijke beroepspanden. Machinerie en autowrakken die volledig uitgebrand zijn en inmiddels in verre staat van ontbinding. Vooral de foto’s in panden vonden wij indrukwekkend.

Dan komen we aan bij de kerk en lopen door de ruïne van de kerk, binnen staan we stil wat hier heeft afgespeeld. Honderden vrouwen en kinderen zijn hier opgesloten geweest, terwijl binnen dozen met explosieven lagen. Deze werden ter ontploffing gebracht en alles wat dat overleefde en nog kermend op de grond lag, werd doodgeschoten door de nazi’s. De ruim 200 mannen zijn allen gefusilleerd tegen een muur. Het hele dorp, 197 mannen, 241 vrouwen en 205 kinderen, gewoon afgeslacht. Miriam en ik zijn er stil en verdrietig van.

Je voelt en ziet ook hoe het destijds moet hebben afgespeeld. Zeer indrukwekkend vonden wij het en we realiseren ons dat ergens in de wereld in oorlog, ook dit soort acties nog steeds gebeuren. Triest dat we ondanks alle herdenkingen, stille tochten voor gebeurtenissen als deze, als mens nog steeds in staat zijn om zo gruwelijk te moorden.

Het is geen leuk blog, dat realiseren wij ons ook heel goed, maar wel goed om stil te staan in deze wereld op deze plek. Dus als je in de buurt bent, zeker een bezoek waard. Jaren geleden waren wij ook in Kamp Westerbork geweest en kregen wij hetzelfde gevoel. Ook het voornemen gehad om ooit ook Auschwitz te gaan bezoeken, maar ik weet niet of ik dat nog wil, zoals wij ons voelen na dit bezoek aan dit dorp. Maar als we het maar nooit vergeten! En in de huidige wereld zou het zo maar eens weer dichterbij kunnen komen, als je de wereldleiders van dit moment eens op je netvlies zet.

Wij proberen er maar het beste van te maken en vonden het in ieder geval de moeite waard om er eens bij stil te staan, maar gaan wel met goede zin verder met onze reis huiswaarts. Morgen staat er weer een etappe op de kaart en we zien wel weer hoever we komen.

Sorry voor de zware kost van vandaag, maar het kan niet allemaal alleen maar leuk en kostelijk zijn in het leven…Volgende keer hopelijk weer een blij verhaal!

14 januari 2026: Over missen en weer richting het Noorden

14 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 4 reacties

We zijn inmiddels een paar dagen onderweg, nadat we op maandagochtend onze favoriete camping Quinta Odelouca hebben verlaten. Het weer zou de komende dagen daar weer slecht zijn en daar hadden we geen zin meer in. Onderweg met regen is toch anders qua gevoel; je bent toch aan het rijden en je moet ook toch weer eens terug op ons gemakkie.

Nadat we afscheid hadden genomen van alle campinggasten konden we op pad. Via de moeilijk begaanbare weg vanaf camping naar de grote weg komen we dan ongeschonden aan. We volgen de borden richting Ourique. Maar eerst moesten we nog even boodschappen doen voor de eerste dagen onderweg. Het regent en het is een prima reisdag voor de rest. We rijden na Ourique via Villanueva del Fresno de grens over naar Spanje om dan richting Badajoz te rijden. Met deze plek hebben Miriam en ik mooie herinneringen toen wij met de auto in 1990 al naar Albufeira gingen om daar een paar weken in een appartement te vertoeven van een collega van mij destijds, David Tavares, inmiddels niet meer onder ons. Badajoz zelf doen we niet aan, want we besluiten om volgens afspraak omstreeks 14.00 uur te stoppen met rijden. We zien opeens dat we erg dichtbij waren bij een overnachtingsplek waar wij begin dit jaar hadden gestaan. Parking Parque Atrelados bij Moura (zie locaties Portugal). Bij een groot meer bij een nieuw aan te leggen recreatiegebied. Het blijkt toch net weer iets verder terug te zijn op de route, dus deze slaan we over.

Dan vervolgens zien we een andere plek ook bij een groot stuwmeer, bij Monteja. Deze plek heeft goede reviews op CamperContact. Wij daar maar heen en meteen de camper netjes langs de weg gestald. Mwoah….niet echt ons plekje, maar voor 1 nachtje prima te doen. Echter; nadat Miriam met Joep terug kwam van het wandelen, zat de kleine man helemaal onder de kleefballetjes tussen zijn tenen, oksels en buikje. Miriam had er een flinke klus aan om alles pijnloos bij hem te verwijderen. Ook komen er op 5 meter afstand van onze camper toch best veel auto’s voorbij rijden. We staan helemaal alleen daar in de middle of nowhere en zeggen tegen elkaar dat we het geen fijne plek vinden. Dan gaan we toch maar weer verder.

Na een tijdje komen we aan in Alchonchel en gaan daar de rest van de middag lekker niks doen en overnachten. De camperplaats is door de gemeente beschikbaar gesteld en prima met de benodigde voorzieningen voor campers. We staan tegen een groot gebouw aan met tegenover ons een muziekschool cq plaatselijke oefenplaats van de lokale fanfare of Rythm & Steelband. Nou viel dat dubbeltje pas bij ons toen we zagen dat er einde van de middag een stellage opgebouwd werd. Midden op de weg tegenover ons. Om 18.30 uur begonnen ze te oefenen op straat. Nu houden wij wel van muziek, maar dit klonk vreselijk beroerd, zal ik maar zeggen. Het deed ons denkbeeldig denken aan de eerste oefenavond ooit van de Jostiband. Het zou een lange avond worden waarbij zelf muziek luisteren of TV kijken nagenoeg niet te doen was. Ook Joep vroeg om watten in zijn oren…

Maar de volgende ochtend, dinsdagmorgen, wij prima geslapen en lekker relaxt een ontbijtje gedaan. Ik doe zo relaxt mogelijk mee met dit soort “relaxte” momenten, terwijl ik denk: “met gierende banden richting huis!”. Maar we hadden afgesproken dat ook de terugreis een onderdeel is van de reis en niet met een betontegel op het gaspedaal, cruisecontrol aan en dagen blazen over de snelweg. Tuuurlijk schat, lekker onderweg mooie plekken zoeken! Nadat we weer op pad zijn gegaan, begon het weer te regenen. We besluiten om weer een lange rit te maken om zodoende in Noord Spanje of Zuid Frankrijk daar dan wat meer tijd te nemen om op een plekje te staan. Als het weer daar goed is tenminste. We hebben echt geen haast, maar willen uiterlijk einde van de maand wel thuis zijn in verband met andere afspraken inmiddels.

Onderweg is het ook niet het mooiste landschap wat we voorbij zien komen. Het valt ons op hoeveel lege panden er langs de wegen staan. Panden rijp voor de sloop, al jaren leegstaand en totaal verpauperde gebouwen en terreinen. Het nodigt niet uit om foto’s te maken en dat maakt ook dat we over de snelweg dit dan ook niet zo belangrijk vinden.

Wederom omstreeks 14.00 uur komen we aan in het kleine dorpje Alaejos, alwaar we ook op een gemeentelijke camperplaats komen staan. Rondom ons worden grote vrachtauto’s geladen met puin van gesloopte panden (doen ze dus toch wel) en hijskranen die de wagens laden. Het is dan weer de 2e middag/avond dat we in de herrie zitten. We sluiten de blinderingen van de camper. We vermaken ons prima in ons eigen warme coconnetje. Een heel rustige nacht ook daar gehad en lekker geslapen.

Het weer klaarmaken van de camper was wel even een minder leuk klusje. De chemisch toilet stortplaats was werkelijk zo onsmakelijk dat je panisch alert was om niets aan te raken, behalve je eigen toiletcassette. Nu bleek dat na het leegstorten van de toiletcassette er geen spoelwater beschikbaar was om de stortbak en toiletcassette na te spoelen. Dit betekent dat de stortbak met 25 lagen gedroogd stront en papier van een ander was bekleedt. Lekker, man!

Een aantal meter verder was er wel een kraantje met drinkwater, dus wat deed vanmorgen een belgische camperaar? Die ging met de storttuit van zijn toiletcassette (waar alle urine, stront, water en papier langskomt) onder die kraan houden, maar dan het kraanstuk in de opening van de storttuit. Walgelijk gewoon en toen ik later nog reviews las over deze camperplaats, bleek dat dit dus zeer regelmatig gedaan werd door camperaars. Jullie begrijpen dat ik eerst zorgvuldig de gehele kraan heb schoongemaakt, water eerst doorgespoeld voordat ik ruimschoots onder de kraan bleef om mijn drinkwater in camper aan te vullen. Bah!! Maar ook de gemeente moet zien dat de faciliteiten niet meer adequaat en hygiënisch zijn. Dit kan beter!

Gisteravond waren we allebei in contact met ons schoonzusje Joanne, de vrouw van mijn broer Harry, die in 2022 overleden is. In dat jaar zijn ook onze zwager Kees en (schoon)moeder Ardy overleden. In 2024 gevolgd door mijn lieve zus Annette (vrouw van Kees) en mijn vader. Vader en dochter zijn toen 2 dagen na elkaar overleden. Pittige tijden voor ons allemaal kan ik melden! Maar gisteren waren Miriam en ik melancholisch over al die mooie herinneringen die we aan ze allemaal hadden. Zeker in relatie met de camper reizen in het vooruitzicht als we allen waren gestopt met werken. Hoe mooi en gezellig was het geweest als Annette, Kees en Harry er nog waren geweest. Allen inmiddels gestopt met werken en dan samen op bepaalde momenten van een reis bij elkaar komen met de campers ergens in Europa en ervaringen delen en bij elkaar zijn. We konden het altijd erg goed met elkaar vinden en waren graag bij elkaar m.b.t. gezelligheid, lachen en elkaar een beetje afzeiken. Humor bij mijn broers en Kees was altijd aanwezig, zorgzaamheid en ambianceverruimende sfeer en veel verhalen door de meiden vulde alles aan. Zodoende weten we dat we het fantastisch hadden gevonden dat we elkaar op dit soort reizen tegen zouden komen om een paar dagen door te brengen met elkaar. Zelfs broer Jos overwoog nog om een caravan of camper te kopen als het zover was. Zover is het helaas niet gekomen. Maar mensen, wat missen we ze! Alles is anders..

Daarom zijn we ook zo trots op schoonzus Joanne, dat zij door is gegaan met de droom die ze beide hadden om met de camper te reizen. Ook zonder Harry! Prachtig, zoals ook Harry had gevonden! Stoer ook vooral! We zien dat ze met haar eigen mooie buscamper inmiddels ook Spanje is binnengereden en zelfs een stukje van onze route van begin dit jaar heeft gereden en op camperplaatsen staat die wij ook hebben bezocht. Wij zijn te ver weg om even een avondje aan te schuiven, maar sluiten niet uit dat dat ooit wel eens gaat gebeuren. Go Joanne, Go!! Blijf mooie reizen maken!!

De dag van vandaag ziet er beter uit dan de laatste dagen. De zon schijnt en op tijd gaan we weer op pad. We moeten eerst even LPG en Diesel tanken en daarna nog ergens boodschappen doen. Dat doen we in de stad Burgos. Deze stad doet mij altijd denken aan een oude jeugdvriend en voetbalmaatje Michel Boerebach. Hij heeft hier in begin jaren 90 van de vorige eeuw 2 jaar gevoetbald in volle stadions in de La Liga bij Burgos. El Rubio was zijn bijnaam; De Blonde! Hij heeft gespeeld tegen Barcelona, Real Madrid en alle clubs uit El Liga. Michel was ex-voetballer bij Go Ahead Eagles, Roda JC, FC Twente, PSV, Burgos en ooit een seizoen mijn teammaatje in de A1 van SV Lelystad ‘67. Zijn broertje Rene was in die jaren mijn beste vriend, waarmee ik jaren samen heb gevoetbald in de 1e elftallen van S.V. Lelystad ‘67. Rene was getuige op mijn bruiloft en ik op zijne destijds. Ook jaren samen in zaalvoetbalteam gespeeld, ook zulke mooie tijden gehad, maar helaas is ook Rene een aantal jaren geleden overleden (2019). Fantastische tijden in mijn jeugd en tot onlangs gehad bij onze voetbalclubs. Toen ik Michel dus vanmorgen appte dat we in Burgos stonden, meteen even contact samen, toen Miriam boodschappen aan het doen was bij de Lidl. Binnenkort ga ik weer eens een voetbalpotje kijken bij Michel en zijn zoon Lyns in Deventer, die in de O19 speelt van SC Deventer. Was leuk om weer even contact te hebben

De zon schijnt weer, met de regen wel in de buurt…

We rijden nog even een klein uurtje door totdat we vanmiddag in Pancorbo aankomen voor de laatste overnachting in Spanje deze reis. Deze camperplaats hebben wij vorig jaar ook al bezocht en goed bevallen. Uitzicht is prachtig, aan de rand van een klein dorpje. Alleen waren we door de navigatie dwars door het dorpje gestuurd en dat was niet zo handig. We reden ons klem in het centum op een heel klein pleintje waar ik niet verder kon. Met echt weinig ruimte om mij heen, kon ik de neus van de camper nog in een nis douwen om vervolgens achteruit nog net een bochtje te kunnen maken om om te keren. Vervolgens dachten we een alternatieve route te zien, maar deze bleek uiteindelijk 12 kilometer om te zijn en nog konden we er niet komen. Uiteindelijk weer terug naar de snelweg gereden en een andere weg die Miriam gevonden had op Google Maps gevolgd tot we bij de camperplaats kwamen. Er is hier voor de rest niets, maar alleen schoon water kun je hier tappen. Ben ik blij dat ik vanmorgen toch alles heb kunnen doen en dus geen zorgen voor de komende 2 dagen. Dat is wel een tip voor iedere camperaar; zorg dat je alles op orde hebt voordat je in de ochtend vertrekt. Je weet nooit waar je terecht komt!

Morgen rijden we Frankrijk binnen en zijn van plan om via Dax meer landinwaarts richting Limoges te rijden. We zien we hoe dat gaat. Geen sneeuw of ijzel verwacht….das mooi!

11 Januari 2026: 100% Verhoging Wegenbelasting Camper-bezitters!

11 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 1 reactie

Er is vanaf 1 januari 2026 een wijziging in de tarieven voor wegenbelasting voor camperaars van toepassing. Daar is veel over te doen aangezien deze belasting met ruim 100% verhoogd is voor iedereen. En dat betekent nogal wat! 100% verhoging!

Voor ons betekent dit van 100 euro per maand naar 210 euro per maand. Dus per jaar van 1200 euro naar ruim 2500 euro.

In onderstaande podcast (zie link onderaan deze blog) kunnen jullie zien hoe camperaars erover denken en wat de consequenties zijn voor de betrokkenen. De betrokkenen zijn namelijk niet alleen de camperaars. De consequenties van deze overheidsbepaling voelen met name ook de landelijke horeca, supermarkten, retailers, campings, camperplaatsen en camperonderhoudsbedrijven. Onderzoek leert dat camperaars in de dagen, weekenden en vakanties gemiddeld tussen de 50-100 euro uitgeven per dag aan boodschappen, etentjes, terrasjes en overnachtingen op campings en camperplaatsen. Deze vallen grotendeels weg is de verwachting.

“Als je een camper kan kopen, dan kun je dit ook wel betalen” is een veel gehoorde opmerking, vooral gemaakt door niet-camperaars!
Ik wil iedereen wel eens horen als ze hun #wegenbelasting met 100% verhoogd wordt of dat alle (vlieg)vakanties opeens duurder worden voor het hele gezin. Als je ziet wat voor een gedoe het al heeft als de plaatselijke voetbalclub zijn contributie met 5 euro per maand wil verhogen bij iedereen. Hoe voelt het dan als je opeens 1300 euro meer moet uitgeven per jaar om met je camper op pad te mogen. En als je dan ook nog eens ziet dat deze regel vooral is ontstaan omdat er zoveel bestelauto’s en busjes omgebouwd worden tot kampeerauto’s, maar als zodanig niet als kampeerauto zijn geregistreerd bij het RDW, omdat ze deze voertuigen ook als permanent vervoersmiddel gebruiken om bijvoorbeeld woon/werkverkeer ermee te kunnen doen. Dan heb ik het overigens niet over de camperbussen die af-fabriek al zijn uitgevoerd als kampeerauto. Deze staan als zodanig geregistreerd bij het RDW.

Wat gaat er nu zeer waarschijnlijk gebeuren? Camperaars die de camper net kunnen betalen van hun salaris of pensioen, zullen overwegen om de camper te verkopen. Hierdoor veel meer aanbod op de occassionmarkt omdat zij hun relatieve goedkopere vakantie niet meer te betalen kunnen of willen. De andere type camperaar zal nu vaker en langer de camper gaan schorsen bij het RDW. Kost je per schorsing wel 88 euro (bij campers jonger dan 15 jaar) en ongeveer 27 euro voor campers ouder dan 15 jaar. Ook wij gaan dus nu ongeveer 6 maanden per jaar de camper schorsen, waardoor we per saldo ongeveer net zoveel per jaar aan wegenbelasting kwijt zijn. De spontane (lange) weekenden weg zullen we in die periode niet meer doen. Met een totaal aan 200.000 campers in Nederland zal dit echt in de papieren lopen voor de lokale middenstand en recreatiesector.

In deze periode gaan wij dus niet meer de weekenden op pad met de camper, hebben we minder onderhoud nodig aan de camper en geven we dus minder geld uit aan campings, camperplaatsen en horeca als we onderweg zijn in de weekenden.

Laten we voor de beeldvorming eens uitgaan van een gemiddelde uitgave patroon van die camperaar die nu veel minder dagen op pad gaat met zijn camper zonder deze ooit te geschorst te hebben, vergelijkbaar zoals wij tussendoor, in het jaar de weekenden weg zijn gegaan in de afgelopen jaren en die we nu dus niet meer gaan doen in een periode van 6 maanden door de schorsing:

We praten dan gemiddeld over 45 dagen met een gemiddeld uitgave-patroon van 65 euro per dag, los van de brandstofkosten. Dit maakt minder aan uitgaven in die genoemde periode van een 2.925 euro. En als wij steekhoudend zijn voor de 200.000 camperaars dan scheelt dit de genoemde doelgroepen zo’n 585.000.000,00 euro. Zet je dat dan weer af tegen de mindere inkomsten van de wegenbelasting door de schorsingen dan betekent dit volgens mij dat daar een negatief resultaat uit voortkomt. Nemen we onszelf weer als voorbeeld door te stellen dat wij 1300 euro minder per jaar inbrengen via de wegenbelasting omdat wij 6 maanden schorsen, dan betekent dit 260.000.000,00 minder inkomsten dan vanuit overheid mee is gecalculeerd. Totaal aan negatieve resultaten is dan 260 miljoen euro + 585 miljoen euro en dus een totaal negatief resultaat van 845 miljoen euro.

Nu ben ik zeker geen econoom en heb ik eigenlijk helemaal nooit gestudeerd, maar mijn gevoel zegt dat dit geen wijs besluit is en dat dit meer kost dan dat het opbrengt. En zeker is het ook zo dat deze berekening verre van adequaat is, aangezien er nog veel variëteit is in de aannames die ik doe. Natuurlijk hebben campers verschillende gewichten, zijn er mensen met andere uitgavenpatronen, niet gaan schorsen en minder betalen voor een overnachting. Als voorbeeld heb ik een vergelijking gemaakt op basis van onze eigen gegevens, terwijl die verscheidenheid in uitgavenpatronen en gewichten van campers uiteenlopen. Maar ik ben er van overtuigd dat ik het besluit en de maatregel van de overheid niet wijs vind en zelfs onrechtvaardig.

Zeker als je ook in ogenschouw neemt dat in de Europese landen om ons heen het hele jaar wegenbelasting voor de camper tussen de 200 euro (België) en 500 euro (Duitsland) kost, dan krijg je toch weer een keiharde bevestiging dat Nederland eigenlijk in zijn geheel een dure hobby is geworden. Want als je ziet waar je allemaal aan mee moet betalen waarvan je weet, dat is een bodemloze put. Toeslagen en hulp voor iedereen die er een zooitje van maakt in zijn leven, subsidies voor kansloze initiatieven en noem maar op wat je nog meer kunt bedenken aan energie-toeslagen, veranderende spelregels rondom elektrische auto’s, stikstof-misere, etc. Dan snap je niet waarom deze maatregel voor de camperaar nu genomen is.

Hopelijk snappen jullie het standpunt van de camperaars nu beter en zijn jullie niet teleurgesteld dat deze blog niet gaat over de mooie natuur in Portugal en onze belevenissen aldaar. De cynici onder jullie zullen nu wel zeggen: “waar zeur je over als je met je toges en je camper nu lekker in Portugal zit. Dan kun je die paar honderd euro per jaar toch nog wel betalen”. Ja dat kunnen we zeker, maar dat neemt niet weg dat er velen zijn die dat nu niet meer kunnen, maar net zo van de natuur en onderweg zijn houden als dat wij dat doen. Ook wij en zij kunnen ons geld maar 1x uitgeven.

Als de boeren hun punt hebben kunnen maken om wegen te blokkeren en de A12 af te kunnen sluiten, dan kan het wel een mooie mega-camping worden als alle 200.000 camperaars hetzelfde gaan doen. En laat die brandweer met hun waterslangen dan maar komen dan! Dat scheelt weer lekker waskosten voor de camper!

De belangenverenigingen van de camperaars, horeca-, supermarkten-, campings-, recreatiebranche zullen ongetwijfeld hun best doen om zaken ten gunste om te keren bij de overheid. We wachten af!

Luister de podcast via deze link:

#nkc #horecanederland #campings #camperplaats #supermarkt #toerisme #overheid

9 Januari 2026: Klaar voor vertrek en conclusies

9 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 2 reacties

We zijn inmiddels alweer 5 dagen op de huidige camping Quinta de Odelouca in Sao Marco de Serra en de dagen gaan voorbij zoals de meesten dagen er bij ons uit zien. Vaste patronen, ingeslopen routines en met de precisie van een Zwitsers uurwerk. Enerzijds omdat we zelf wel van structuur en ritme houden, anderzijds omdat we een teckel bij ons hebben die ook kan klok kijken. Deze dwingt tenminste 4x per dag zijn uitje af en zelfs in de avonduren op dezelfde tijden dwingt hij het speelkwartiertje of kauw-uurtje af. Voordat je het weet is het weer avond en stappen we weer tijdig in onze kribbe in de camper.

Hoe ziet zo’n dag er dan uit? Nou….heel gezapig, heel saai, maar vooral met een structuur die er als volgt uitziet:

Om half zeven a zeven uur word ik wakker en ga ik mijn krantje lezen. Om half 8 komt Miriam en de kleine veldheer zich melden voor de start van de dag. Na de eerste koffie gezamenlijk, staart Joep mij aan en ga ik meestal het 1e rondje met Joep doen. Daarna nog even een bakkie voordat ik ga douchen, de afwas doen en de buitendingetjes doen zoals water bijvullen, grijs water aftappen en het chemisch toilet. Mir is dan binnen de camper altijd aan het kuisen. Einde ochtend doen we een ontbijtje met yoghurt en crusli, om daarna weer met Joep een grote wandeling samen te maken. In de middag is het vaak chillen. Einde middag weer wandeling met Joep, om vervolgens daarna weer naar binnen te gaan en maakt Mir het avondeten. Na het avondeten de boel opruimen en de laatste ronde met Joep doen, voordat ons avondje begint met gezellig de TV aan of muziek aan en lezen we wat. Nou….en dat zo’n 80 dagen achtereen. Spannender word het niet!

We vragen ons af hoe anderen dat doen en of wij niet ultra huiselijk zijn. Maar ja..we vinden het fijn zo en hebben het ook fijn zo samen. Ook dat is een mooie conclusie; dat je na 80 dagen nog steeds happy bent met elkaar en dat er nog geen onvertogen woord is gevallen. Toevallig lezen wij die ochtend een blog van een mede-camperaar die wij volgen op WordPress en Instagram, die op een zo’n prachtige wijze beschrijft, wat wij bedoelen met bovenstaande. Met toestemming van Harrie en Anneke Weezeman van het blog “Waarloopjijwarmvoor” en “Haan on tour” mogen we zijn tekst hier plaatsen om met jullie te delen:

“Ik word wakker zonder wekker. Buiten is het nog stil.

Water koken, thee. Een beschuitje. Daarna koffie en de Volkskrant. Aan ons klein tafeltje in een bescheiden ruimte, ergens ver van huis, maar in een ritme dat vertrouwd voelt. Het lijkt of thuis meereist.

Drie maanden onderweg zijn klinkt als vrijheid, maar het leven wordt vooral eenvoudig. Opstaan, lezen, boodschappen doen. Wandelen. Koken. De dagen hebben een vaste vorm; alleen het uitzicht verandert. Vandaag een heuvel, morgen een dorpsplein. Het gewone leven, met andere muren.

Dat gewone is tegelijk het fijne én het lastige. Er zijn nieuwe ontdekkingen, mooie plaatjes om vast te leggen, zon op je gezicht. Tijd die niet duwt. Maar er is ook regen. Koude ochtenden waarop niets snel droogt. En na een paar jaar herken je het patroon: weer een wit dorp, weer een ruïne, weer die kustlijn. Mooi, zonder twijfel. En soms… gewoon.

Dan merk je hoe snel verwondering slijt als je haar als vanzelfsprekend beschouwt. Alsof reizen een belofte moet blijven inlossen.

Misschien zit het echte verschil niet in hoe ver je gaat, maar in hoe aandachtig je leeft. Vrijheid blijkt geen aaneenschakeling van bijzondere momenten, maar de ruimte om het alledaagse bewust te doen. Zelfs ver van huis. Zelfs in de regen.”

Miriam en ik lazen deze tekst en beiden schoten we vol van vooral de essentie en hoe deze is beschreven door Harrie. Dank je wel, Harrie en Anneke!! Voor ons was deze tekst zo herkenbaar en treffend.

We besluiten om aanstaande maandag hier te vertrekken en echt richting “thuis” te rijden. We trekken samen een aantal conclusies die gebaseerd zijn op deze winterreis tot zover:

1. Het weer is ook deze winter te onbestendig en vaak te nat en te koud. Zeker als je dit in de context zet van dat je verwacht dat het zonnig en gemiddeld zo’n 18 graden zou zijn. Dat is het niet. Verre van. Ook heb je soms een mooie zonnige dag, maar dan volgen er weer 3 hele natte. Het is niet zo nat geweest als begin dit jaar, maar ook nu in Portugal weer een minder goed klimaat.

2. Spanje heeft ons als land enorm verrast en we zijn fan! Vooral de binnenlanden zoals we deze nu gezien hebben waren fantastisch. Mooie, ruige natuur, leuke dorpen en kleinere steden, zeer vriendelijke mensen en in de weken dat we door Spanje hebben gereisd, alleen maar mooi weer gehad. De costa’s zijn echt niet ons ding en zoeken wij zeker niet op. Ondanks dat we wel een paar leuke dagen hebben gehad met familie aan de kust, waren we weer blij dat we weer de stilte, rust en natuur opzochten.

3. We reizen het liefst na een paar dagen door naar een volgende bestemming in plaats van weken staan op dezelfde plaats. Ik dacht dat ik het wel lekker zou vinden om ook ergens wat langer te zijn om de rust te pakken en de omgeving wat beter te ontdekken. Maar we zijn er nu echt achter dat iedere 1 tot 3 dagen echt de max is voor ons om ergens te blijven staan. Wel langer blijven moet dan ook echt een unieke locatie zijn, zoals waar wij nu staan bijvoorbeeld. Maar in principe 2 a 3 dagen op 1 plek en dan weer door.

4. Kortere reistijden is ook iets wat ons zeer goed is bevallen. In het verleden was vaak een bestemming een doel, maar nu is er nog steeds een bestemming/planning, maar we stoppen gewoon echt omstreeks 14.00 uur met rijden en installeren we ons ergens. Onze ervaring is dat wanneer je te lang door rijdt, de sfeer onderling er niet beter op wordt.. Nu wij ons echt aan deze regel houden, is het reizen ook echt relaxter. Zeker nu we tijd hebben. Voorheen moest alles in 2 weken vakantie passen.

5. Aanvullend vervoer naast de camper. We blijven maar puzzelen of we de e-vouwfietsen mee blijven nemen op onze reizen. We gebruiken ze bijna niet omdat we heel vaak ver buiten de bewoonde wereld verblijven. Fietsen in de bergen is vaak niet echt gemakkelijk, dus een scooter, motorscooter, motor of autootje op aanhanger zou meer flexibel zijn en een hogere actieradius hebben. Waar hebben we dit meer gehoord? Oh ja bij ons! Jaren geleden hadden we het hier al over en hebben we een scooter bij ons gehad. Ook bij andere camperaars hoor je deze opties voorbij komen. Zolang Joep er is, zullen we het gewoon bij de fietsen houden, maar als Joep uit te tijd is, is het makkelijker om een motorscooter achterop te zetten. Want nu je ook voor het fietsen een helm op moet, maakt het niet meer uit. Miriam zei altijd “ik ga niet zo’n stomme helm op doen” terwijl ze nu op het fietsie ook zo’n ding op heeft.

6. De reisduur van deze winterreis vind ik aan de lange kant. Miriam zou wel langer weg willen blijven, maar zij is een halve zigeuner. Ik ben een “autist” die moeilijk zonder zijn vaste omgeving en gewoontes kan. Miriam zou wel een half jaar kunnen reizen, want zoals zij zegt; “ik heb alles bij me wat mij lief is.” Zelf ga ik liever vaker weg, maar dan maximaal 2 maanden. Want die termijn is het moment dat ik echt weer naar “thuis” verlang.

7. Geen tolwegen, maar wel snelwegen/secondaire wegen! Dat is echt heel goed bevallen op de heenreis. In alle rust door de kleinere wegen, dorpen en steden te reizen, zie je veel meer van het echte leven daar. Snelwegen en tolwegen schieten lekker op, maar je ziet minder. Wij vonden het werkelijk geweldig om echt alles zonder tolwegen te rijden. Ook is het voordeel dat je vaker tankstations en supermarkten tegen komt, zodat je altijd makkelijk de boodschappen tussendoor inslaat.

8. Andere camper kopen of niet? Door alle gesprekken met andere camperaars onderweg kom je soms ook in gesprek over hoe anderen hun campers hebben voorzien van slimme, mooie en praktische uitvoeringen en accessoires. Ook als je een integraal camper binnen komt, heb je meer een ruimtelijk gevoel als wanneer je dit bij een semi-integraal doet. Voor ons zelf hadden we wel een aantal zaken die we bij onze camper wilden gaan aanpassen, maar dat zijn best wel weer investeringen die in de papieren gaan lopen. Ze vergroten het comfort, zeker als je langere perioden onder weg bent. Maar wij zijn tot de conclusie gekomen dat wij superblij en vooral tevreden zijn over onze Knaus Sky Ti 700 MEG. De Fiat Ducato rijdt super en het woongedeelte leeft zo lekker ruim en comfortabel, dat we besloten hebben om toch een aantal aanpassingen te gaan doen. Welke dat zijn?

Het monteren van een elektrisch Campexx Levelsysteem. Dit is de grootste investering, maar vergroot het comfort, gemak en storingsvrij functioneren van de camper. Met een druk op de knop zet de camper zich 100% waterpas door middel van 4 schaar-kolommen onder de camper. Hierdoor staat de camper als een huis, loopt het water beter door de afvoeren richting tanks, staat ook de koelkast waterpas en kun je beter de tanks laten aftappen. Deze aanpassing laten we volgende maand doen.
Het monteren van een extra zonnepaneel, met 2 zwaardere huishoudaccu’s en een Victron Smart-shunt. Hierdoor kunnen wij meerdere dagen zelfvoorzienend zijn en hebben wij geen stroom-aansluitingen meer nodig. Zeker als je in ogenschouw neemt dat wij elke 2 a 3 dagen weer doorreizen, hebben we geen walstroom meer nodig en bespaart dit per dag ongeveer 4-7 euro. Met de smart-shunt kunnen we heel nauwkeurig monitoren hoeveel stroom we gebruiken, hoeveel we opwekken en hoe lang we nog kunnen blijven staan met ons gemiddeld verbruik per dag.
Het ophogen van het campergewicht naar C1 rijbewijs. Op dit moment heeft onze camper een maximum gewicht van 3500 Kg. Dat was handig omdat dan ook Miriam erin kan rijden. Maar aangezien ze dit niet leuk vindt om te doen en het vaak ook spannend vindt, wil ze liever dat ik rijd. Ook heeft zij altijd de verzorging van Joep op schoot of in de mand en daar word ik dan weer niet zo blij van als ik dat moet doen. We gaan daarom nu het gewicht ophogen naar 3850 Kg. Het gewicht van alles wat we meenemen en straks ook het levelsysteem weer onder de camper hebben we zo toch genoeg laadvermogen om zonder risico’s op boetes, de spullen mee te nemen die we mee willen nemen.
Een laatste overweging is om de camper nog te laten chiptunen. Dit hebben wij ook bij de vorige camper gedaan en dit heeft echt bijgedragen aan meer vermogen op de momenten dat je het echt nodig hebt, minder brandstofverbruik en een beter lopend motorblok. Deze aanpassing heeft voor mij de minste prioriteit, maar ik denk wel dat ik deze optie ga toepassen.
Vaker schorsen van de camper. Door de nieuwe verhoogde belastingtarieven voor campers, namelijk een 100% verhoging van de huidige tarieven, gaan wij in de maanden dat wij niet reizen de camper steeds schorsen. Elke schorsing voor een bepaalde periode kost je 88 euro, maar het scheelt ons per maand straks ruim 200 euro. Het jammerlijke is dat wanneer je spontaan bij mooi weer een extra weekendje met de camper weg wilt, je dit dus niet meer doet. In het verleden schorsten wij dus nooit, maar als je 6 maanden per jaar niet reist, dan scheelt je dit dus ruim 600 euro. Dat is de moeite waard.

Tot zover de conclusies. Na deze reis zal ik ook de totale kosten nogmaals in kaart brengen en zien of onze budgetering is uitgekomen. Voor zover we die hadden tenminste…

We hebben nog een paar dagen te gaan voordat we gaan vertrekken. De afgelopen dagen waren op deze plek ook heerlijk en het blijft voor ons een favoriet qua locatie. We wandelen elke dag rondom de camping door de heuvels, bergen en door de vallei met Joep en ons uitzicht vanuit de camper is prachtig.

Wat ons wel opvalt is dat het echt rustig is op de camping in vergelijking tot begin dit jaar. We staan hier maar met 5 andere campers/caravans en dus superstil hier. Als camper val je hier wel buiten de toon. Hoofdzakelijk caravans hier en camperaars zijn niet favoriet hier op deze plek. Heeft vooral te maken met het feit dat deze camping 90% vaste gasten heeft, die al jaren hier de winters samen doorbrengen. Ook bij het dagelijkse borreluurtje is het moeiljk om aan te haken in de gesprekken. Alles en iedereen verwijst naar mensen, locaties en gebeurtenissen die in de loop van de jaren gepasseerd zijn. Wel is iedereen erg vriendelijk en aardig, daar mankeert het zeker niet aan. Maar de vergrijzing zal hier de komende jaren toeslaan. Dit jaar zijn er al 4 echtparen die om allerlei medische- of familiare redenen zijn afgehaakt. Daarom is het ook rustiger op de camping. Daar waar wij staan zijn de doortrekplekken en naast ons staat een leuk echtpaar met een Shelter-caravan in adventure-look. Waanzinnig mooi! Ook heeft de buurvrouw er een soort van Out of Africa kampement van gemaakt. Helemaal Miriam haar ding; lantaarns, mooie luifel, schapenvachtjes in de stoelen, lichtjes en heel gezellig hoe het er allemaal uitziet.

Buurman en Miriam zijn hobby-fotografen en loeren op roofvogels en Joep heeft een bever gespot in het water wat voor ons loopt. Ook is de vallei weer wat droger geworden door het leeg pompen van het meer. We hopen in het weekend nog door een droge vallei te kunnen lopen, maar waarschijnlijk zal dat niet lukken. Jammer, want lopen door de vallei maakt wel dat je hier veel meer mogelijkheden hebt om te wandelen.

We besluiten net dat wanneer het morgen weer regent, dat we dan zondag gaan beginnen met de terugreis in plaats van maandag. Ook spreken we af dat de terugreis ook best een mooie reis mag zijn waar we nog op mooie plekken gaan stoppen. Daarom toch maar een route gemaakt met de Garmin Camper Navigatie. Hopelijk gaan we nog mooie dingen zien en beschrijven. Tjonge….het zou een korte blog worden…..niet gelukt! Sorry!

6 Januari 2026: Quinta de Odelouca, Sao Marco da Serra

6 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 4 reacties

Gisteren zijn we op deze plek terecht gekomen, welke toch wel tot onze Top 3 favoriete plek behoort op kampeergebied. Tot zover natuurlijk…

De afgelopen dagen stonden met name in het teken om alle heftige regenbuien te trotseren op de camperplaats in Salir. We zouden 2 januari al naar Quinta de Odelouca gegaan zijn, maar aangezien we in Salir op verharde plaatsen staan en bij Odelouca op grasland, leek ons met al die regen Salir nog even de beste optie de komende 3 dagen tussen de 2e en 5e januari. Tjonge, wat een hoeveelheid regen is op ons neergekomen. Het was of dat je in een wasstraat stond met de camper. Windvlagen die ook leken op het drogen in een wasstraat, dus qua beleving was het een goedkope wasbeurt voor onze Lambortinki zal ik maar zeggen.

Ik voel nattigheid!

Deze natte dagen vanzelfsprekend “opgesloten” gezeten op 17 m2 camperruimte en zelfs na bijna 3 maanden onderweg te zijn zonder kleerscheuren met elkaar uitgehouden. Sterker nog; ondanks het slechte weer vermaken wij ons helemaal goed. We lezen veel en zijn veel bezig om zaken uit te zoeken voor als we terug zijn in Nederland. Wat? Dat horen/lezen jullie later nog wel eens over een tijdje.

Naast dat Marcel en Joyce nog even langskomen (die we met de kerstdagen in Algoz hebben leren kennen) om ons en Hans en Rinnie even nieuwjaar te wensen, komen we ook gezellig aan de praat met andere medecamperaars die op deze camperplaats staan. Hilda en Frans Oosterwijk zijn in het verleden diverse malen in Griekenland geweest en daarover raken we in gesprek met ze. Ook herkennen we ze van andere vloggers hun video’s waar ze in zijn verschenen. Het is wel leuk om te vernemen hoeveel camperaars elkaar inmiddels kennen onderweg. Ook de namen van vloggers die we herkennen en ook wat we van hun vlogs vinden, komt aardig overeen. Wat ook in dat kader wel leuk was, is dat wij werden aangesproken door een dame bij de bakker. “Hoe is het met jullie hondje? Is ie weer goed opgeknapt?” Uhhh…kennen we u, vroeg ik nog. Nee, zegt ze: ik kreeg door vrienden in Spanje de vraag of jullie bij ons op de camperplaats stonden. Camperjoy, toch? Ja, klopt, dat zijn wij. Nou, deze dame wist van de hoed en de rand inmiddels, dus onze roem is inmiddels ook in Zuid Europa doorgedrongen….hahahaha!! We blijven er heel gewoon onder….!

Voor de rest van de dagen dobbelen wie Joep moet uitlaten in de regens. Daar komen we ook zonder kleerscheuren wel uit samen. Gisteren was dus het moment dat we vertrokken, aangezien het weer wat beter was geworden. Ook zijn we hier die paar dagen langer gebleven omdat we bij de kampeerwinkel in Silves spullen moesten halen en een nieuw snoertje voor onze Oyster TV in de camper. Deze winkel heeft alles en is ook Oyster dealer, maar deze ging pas maandag 5 januari open.

Dus gisteren de camperplaats verlaten om eerst even LPG te tanken onderweg. We blijven wellicht wel langer dan een week bij Quinta de Odelouca staan en met de koude dagen en nachten (overdag 11 graden, in de nacht 1 a 3 graden) is verwarmd blijven wel een must. Maar dat LPG tanken bleek niet zo eenvoudig. Aangezien, in tegenstelling tot drugs tegenwoordig, LPG niet meer op elke hoek van de straat te vinden is, moet je er vaak wel voor omrijden. Dus hadden we even een route gemaakt zoals we moesten rijden, om vervolgens bij de kampeerwinkel en ook bij de juiste supermarkt in Silves uit te komen. Om vervolgens via een prachtige bergroute naar Quinta de Odelouca te rijden. Bij het eerste LPG station moesten we heel lang wachten totdat we konden LPG tanken. Een dame deed alles in slowmotion en leek niet last te hebben van wachtende auto’s achter haar. Toen ze vervolgens klaar was met tanken ging ze binnen betalen, maar dronk eerst nog even rustig koffie en at een broodje. Heel fijn! Toen ze eenmaal weg was, kon ik tanken, maar de pomp hield ermee op. “Kaput” werd naar mij gesnauwd door de tankstationmedewerker. Wij alternatieve route maken naar ander LPG adres, maar daar aangekomen deed die pomp het ook niet. Oei…we hebben toch echt wel LPG nodig, dus dan maar weer naar ander adres. Dat ging prima uiteindelijk, dus wij naar de kampeerwinkel in Silves.

Daar aangekomen was het een drukte van jewelste met campers voor de deur terwijl er geen parkeerplaats was. Iedereen moest na de feestdagen toiletpapier of toiletvloeistof hebben. Komt door dat schijtweer denken we…Maar wij hebben het nodig dus. Vlug daarna weer op pad om naar de Continente Supermarkt te gaan in Silves om alles in te slaan voor de komende dagen. Miriam komt weer met volle kar terug en snel alles inladen en onderweg voor de laatste etappe van vandaag: Quinta de Odelouca!

Bergroute naar Quinta de Odelouca: De M502

De laatste 4 kilometer moet je over een hele smalle onverharde weg door de bergen. Begin dit jaar waren we hier ook en toen vonden we die weg ook heel spannend. Maar nu was het prima te doen en kwamen we halverwege de middag aan op Quinta de Odelouca. Wij vinden deze plek echt magisch. Maar er was wel wat veranderd qua omgeving. De droge groene vallei direct voor ons camperplek, waar we uren hebben gewandeld en vanuit de vallei ook wandelroutes de bergen in kunnen lopen, was veranderd in een groot meer voor de deur. Ook mooi! Maar beperkt dus wel de wandelmogelijkheden vanaf de camping. We spreken met de campingeigenaar Bert en deze gaf ook aan dat sinds april deze vallei is ondergelopen door de hevige en frequente regenval in het afgelopen jaar. Ongelofelijk hoe groot dit meer is geworden.

Maar neemt niet weg dat het weer als een warme deken op ons neerkomt, deze camping en omgeving. We stellen de camper goed op onze plek en zitten meteen weer in de routines van het kamp opmaken. Einde van de middag is er een borreluurtje om met de gasten even gezellig te beppen. De vaste groep met campinggasten is nog lang niet compleet, want het is rustig op de camping. Maar die mensen die er wel zijn, kennen we van het begin van dit jaar toen we er stonden. Dus gezellig bijgepraat bij het borreluurtje en het was oprecht heel gezellig. Nu zal ik dit niet dagelijks doen, dat borreluurtje, maar qua sfeer is het erg gemoedelijk. Alhoewel we natuurlijk niet de aansluiting hebben met alles wat zij met elkaar bespreken qua namen en momenten op de camping.

Vanmorgen rustig wakker geworden en is Mirreke de eerste ronde met Joep gaan lopen, terwijl ik met de verzekeringsmaatschappij over de toestand van paar weken geleden moest overleggen. Daarna lekker de afwas gedaan bij de wasplaats en gezellig tijdens de afwas gesproken met een duitse man die inmiddels met het slechte weer zo klaar was, dat hij een hotel had geboekt en aan de terugreis gaat beginnen. Na jaren hier al te komen is zijn conclusie dat de winters in Portugal gemiddeld 5 graden kouder zijn geworden en 80% natter. Hij overweegt om volgend jaar richting Griekenland te gaan. Wij ook, denken we nu inmiddels ook. Na 2 winterperioden achter elkaar hier in Portugal kunnen wij ook wel stellen dat wij niet onder de indruk zijn van de temperaturen hier.

Zojuist komen we net terug van een langere wandeling samen met Joep. Door de vallei, waar het nog kan en vervolgens door de heuvels terug naar de camping. Het was fris, maar de zon schijnt strak aan de hemel en op sommige plekken is het zelfs windstil. Ondanks dat het maar 9 graden is, voelt het wel erg lekker aan tijdens het wandelen. Wat genieten we weer van deze omgeving en wat is het weer fijn om in zo’n enorme schone camping te vertoeven. We kunnen nu weer even ruimschoots douchen in een ruime douchecel, op een schone porseleinen toiletpot een punt drukken en op een ruime wasplaats de afwas kunt doen. Hoe blij kun je zijn?

Zoals we er nu over denken blijven we hier tenminste een week. Deze week is het zonnig en in het weekend komt er weer een regenfront deze kant op. En op deze grond in de regen, kom je niet makkelijk weg van de plek. En we horen van de eigenaar van de camping dat deze plek vanaf de 18e januari sowieso leeg moet zijn aangezien dan deze plek gereserveerd is voor andere gasten. Anita en Frank waren onze buren hier in het begin van dit jaar en zij komen op onze plek. We maken even een selfie op de plek en informeren Anita en Frank dat we netjes de boel achter zullen laten. Helaas zien we elkaar dus niet hier dit jaar. We hadden het enorm naar onze zin met elkaar en het schept extra een band dat zij een nicht is van mijn oude voetbalclubgenoot en medespeler ooit, Lex Prins uit Lelystad. Ook een topgast, dus die afkomst van Anita zit wel goed…

Wij genieten ook van alle beelden die uit een wit bedekt Nederland komen. Hoe mooi om dit toch mee te krijgen en zelf er geen last van te hebben. Maar ook Nederland trekt weer. Dus deze camping is de laatste echte stop voordat we aan de terugweg gaan beginnen. Maar ook de terugreis is onderdeel van deze reis, dus we zullen ook nog wel een paar weken nodig hebben om echt thuis te komen. Maar dit is mede ook afhankelijk van het weer. Want de regens die we de afgelopen weken hebben gehad, daar hebben wij allebei geen zin meer in. Dan liever met snowboots in de bossen van Drenthe….en in ons natuurhuisje de kachel aan!

01 Januari 2026: Vuurwerkloos het Nieuwe jaar in in Salir (P)

1 januari 202622 januari 2026 / martin&miriam / 8 reacties

Laat ik eerst beginnen om iedereen een heel voorspoedig, gelukkig, maar vooral gezond 2026 toe te wensen vanuit onze kant! Laten we met elkaar lief zijn voor de ander en weer meer aandacht voor de mensen om ons heen te geven.

Wij staan inmiddels alweer een paar dagen op de gemeentelijke camperplaats Ãrea de Serviço de Autocaravanismo in Salir, een dorpje in de heuvels van de Algarve in Portugal. Deze plek hebben we doorgekregen van Hans en Rinnie, vorige week toen we in Algoz stonden. Het is een erg mooie camperplaats met ruime plaatsen, op verharde ondergrond. Wasmachine en droger aanwezig en een doucheruimte voor de camperaars. Ook de verzorgingsplek voor de camper is tip top voor elkaar. En omliggend een prachtige natuur, dus wat wil je nog meer?

De natuur in directe omgeving van camperplaats

Inmiddels hebben we het verblijf op de camperplaats inmiddels al met een paar dagen verlengd om verschillende redenen. Enerzijds omdat blijkt dat deze plek zo goed als vuurwerkvrij is tijdens de jaarwisseling. Dat komt mooi uit, want onze Joep is als de dood voor vuurwerk en die zie je dan een paar dagen niet buiten, maar ligt in een hoekje te shaken en rillen. Zo vervelend feest vinden wij oud/nieuw in Nederland. We zijn blij dat we dit “laatste” legale jaar met vuurwerk niet thuis zijn, want we horen alweer beroerde berichten over het wangedrag en waanzin rondom vuurwerk, vuurwerkrellen en de openbare orde. Dan het contrast met hier in Portugal op deze plek. We hebben pas een paar vuurwerkpijlen en knallers gehoord om middennacht en binnen een half uur was alles weer muisstil. Wat een verademing dat men hier gewoon de richtlijnen volgt en dus geen vuurwerk afsteekt. Gehoorzaam dus. Daar kunnen we in Nederland een hoop van leren!Dat wat wel afgestoken wordt is van met name Nederlanders, Duitsers en Engelsen die gewoon de regels weer aan de laars lappen, ook hier.

We hebben over ons “tolerante” landje veel dezelfde meningen als je met de camperaars hier spreekt. Een gevoel van schijt aan alles, respectloos naar de hulpverleners en tijd dat we met echte handhaving moeten beginnen, ondersteunt door het leger op die plekken waar de boel het ergst is. Niet meer in gesprek, maar alles wat een zwarte hoodie draagt met zonnebril en sjaal om, en op de verkeerde tijd op de verkeerde plek is, meedogenloos hard aanpakken. Unaniem is iedereen hier het er wel mee eens, dat dit anders verkeerd gaat uitpakken en eigenlijk zijn we al te laat is het credo.

Hoe anders is het dan hier; stil op straat, geen vuurwerk toegestaan en ook geen vuurwerk te horen bij de portugezen. Dat maakte dat wij gisteravond in alle bescheiden rust de jaarwisseling konden doorbrengen. Om 23.15 lag ik al in coma (dat was dus nederlandse tijd 00.15) en heb de jaarwisseling hier niet meegemaakt. Miriam was nog aan het lezen totdat Joep weer angstig werd van dat beetje vuurwerk dat in het dorp werd afgestoken. In Nederland begint die ellende al halverwege oktober en gaat het door tot medio februari. Dus volgend jaar weer in Portugal zijn met de jaarwisseling zou zo maar kunnen.

Dat is geen straf, want ondanks dat het een klein dorpje is, is het goed vertoeven hier. De camperplaats loopt de afgelopen dagen vol met camperaars met honden en is het een gezellige beestenboel. Ook onze buren zijn erg spraakzaam en gezellig in omgang, dus ook mooie gesprekken weer gehad met ze. De Duitse buurman is zeer aardig en altijd in voor een praatje over zijn visie op het reizen met de camper en hoe hij zijn leven nu heeft ingericht. Het is opvallend hoeveel mensen er reizend voor langere tijden onderweg zijn. Geen vakantievierders, maar echte nomaden voor minimaal 6-8 maanden per jaar.

Ook hebben we weer een paar fijne ontmoetingen gehad met Hans en Rinnie uit Wolvega. Gezellige borrels en mooie gesprekken. Hans en ik hebben een hoop raakvlakken, dus wij kunnen uren lullen met elkaar. Ook de dames hebben levendige gesprekken met elkaar, dus die vermaken zich ook prima. Ook Hans en Rinnie besluiten om nog een paar dagen te blijven, aangezien het weer hier omslaat voor de komende dagen. Van prima weer met zon, straks een paar dagen naar veel regenval. Dat sta je op deze verharde plekken aan de rand van het dorp toch lekkerder dan ergens in de blubber of op een sompig grasveldje. Meerdere camperaars besluiten hier nog een paar dagen te verblijven om dezelfde redenen, dus blijft het hier ook nog wat drukker dan normaal.

De afgelopen dagen hebben we hier ook prachtig weg kunnen wandelen van de camperplaats zo de natuur in. Een paar keer per dag gaan we op pad met de kleine teckel van ons. Deze is weer dusdanig goed opgeknapt dat ie weer onbezonnen naar buiten wil en met energie weer lekker meewandelt. Wel is hij wat angstiger geworden voor grotere honden en daarmee terughoudend en bescherming zoekend bij ons. Maar we kunnen wel zeggen dat Joep weer grotendeels de oude is. Ook Miriam is goed hersteld met haar verwondingen, maar het littekenweefsel op de lippen heeft wat kleine sporen achtergelaten. Mogelijk moeten die nog behandeld worden als ze niet helemaal verdwijnen.

Ook pakken we weer maar eens onze fietsen er op een ochtend bij en fietsen wij via de binnendoor weggetjes naar Salir. Een fietstocht die redelijk vlak is en goed te doen dus. Wel moeten we een paar keer flink trappen om een aantal honden voor te blijven die luid blaffend achter ons aan komen. Sowieso zien we waanzinnig veel (zwerf)honden en katten hier. Maar goed; we komen zonder kleerscheuren aan in Salir en parkeren onze fietsen bij een kerkje.

Joep en Miriam weer in goede conditie samen op de fiets

We lopen door de smalle straatjes van Salir om de rüine van het kasteel te gaan bekijken. Waarschijnlijk is dat de enige attractie die het dorp heeft, maar zelfs betwijfelen wij of het uberhaupt een kasteel is geweest. Het zou gewoon een oud slooppand kunnen zijn waar vroeger een herberg in heeft gezeten. In verband met de feestdagen zijn veel terrasjes en restaurantjes dicht, dus na even te hebben rondgelopen, vertrekken we weer richting de camper en zit de fietstocht er weer op.

Bij mij begint inmiddels ook de heimwee toch al weer een beetje op te spelen na ruim 10 weken onderweg. Het is echt super om onderweg te zijn met de camper, maar sinds Joep is aangevallen en wij een paar weken al een beetje minder aan het reizen zijn door zijn medische verzorging en deze rare week tussen kerst en de jaarwisseling. We besluiten dan ook om maandag verder te trekken omdat we spullen nodig hebben voor de camper. Er gaat wel eens wat kapot of raakt op, dus voordat we naar Sao Marco da Serra gaan, moeten we nog naar Silves om een camperzaak te bezoeken en boodschappen te doen voor de dagen die we staan op Camping Quinta de Odelouca. Hier zijn we in februari ook geweest en vonden wij een pracht plek!

Maar gewoon weer een paar maanden thuis en daar weer je leventje weer oppakken is ook wel weer lekker. Flevoland en Drenthe is niks mis mee. Vervolgens dan na verloop van tijd weer op pad is wat mij betreft een prima leventje zo.

Maar eerst even deze 3 kletsnatte dagen door in onze camper. Veel lezen en TV kijken is de remedie voor deze dagen. Daarna zien we wel wat we gaan doen. Allebei vinden we het reizen en onderweg zijn, fijner dan zo lang op 1 plek blijven hangen. Dus op het moment dat we besluiten om naar huis te gaan rijden, kunnen er de komende dagen en weken nog heel veel mooie bestemmingen voorbij komen.

We gaan het zien! Iedereen een hele gezellige nieuwjaarsdag gewenst! Joep is klaar om met mij met zijn stok te spelen…die heeft goede voornemens voor dit nieuwe jaar…

27 december 2025: Oase van rust op Campista ao Sol in Algoz

27 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vandaag is een complete regendag. Voor het eerst in alle weken in Spanje en Portugal is het nu een regendag met winterse temperaturen. De afgelopen dagen hier zaten we lekker met korte broek, poloshirt in de zon, uit de wind met een prima 16 graden. De dagen verlopen heel rustig en we hebben inmiddels een aantal dagen in gezelligheid hier doorgebracht met de beide andere Nederlandse koppels hier. Marcel en Joyce met Nikki, hun kleine Yorkshire terrier uit Twente en hun Concorde camper en Hans en Rinnie uit Wolvega met een fraaie Frankia camper. Supergezellige dagen hier samen, zonder de deur plat te lopen bij elkaar. Als we ergens midden van de middag staan te kletsen doen we even een drankje met elkaar. En deze borrels zijn levendig zal ik maar zeggen. We doen niet onder voor elkaar qua leuke onderwerpen en ook de meningsverschillen mogen er zijn. Zelf heb ik van de mannen veel nieuwe invalshoeken gekregen waar je op moet letten bij campers qua technische mankementen, tips waar je mooi en lekker kunt staan en de campers van elkaar eens goed bekeken. De conclusie is dat de ideale camper niet bestaat en dat je altijd compromissen moet sluiten als je jouw camper tegenkomt qua functionaliteit. Wij komen erachter dat als we op termijn nog eens een andere camper willen aanschaffen samen op 1 lijn zitten hoe de indeling moet zijn en welke opties we graag op de camper willen hebben. Ook komen we erachter dat we nog heel erg blij zijn met onze eigen Knaus Sky camper. Het leefgedeelte is erg ruim en comfortabel, de bedden en matrassen zijn top, de Fiat Ducato rijdt superlekker en dan ook nog eens met een zeer acceptabel gebruik van 1:10,3.We gaan nog wel een paar aanpassingen doen aan de camper als we weer in Nederland zijn, voordat we in juni weer een volgende trip gaan maken.

Op deze plek, de camperplaats Campista ao Sol is het erg goed vertoeven. De plekken zijn mega ruim, het is een gezellig ingericht terrein en alles is er om je camper goed te kunnen verzorgen. Het sanitairgebouw is wat beperkt met 1 WC en 1 douche voor de gasten, als de camperplaats wat voller staat. Maar dat is niet het geval en dus is dat ook wel lekker; even wat langer kunnen douchen en haren wassen onder een comfortabele douche. Ook de eigenaresse van de camperplaats is de vriendelijkheid en servicegerichtheid zelve. Niets is te gek en op 1e kerstdag komt ze langs bij alle gasten om een aardigheidje af te geven. Zo lief! Voor ons is dit wel een lekkere plek om weer terug te komen. Alhoewel we het tijdens de borrel met de koppels wel erover gehad hebben dat we in principe nooit meer terugvinden op een plek wat we daar de eerste keer ervaren hebben. Het ligt aan hoe jezelf in je vel zit, wie of wat er naast je staan. Daar hebben wij het nu in ieder geval enorm mee getroffen.

De beide kerstdagen hebben we heerlijk samen in de zon gezeten en samen gezellig een biertje en wijntje gedronken met elkaar voor de camper. Totaal geen kerstgevoel met dit soort temperaturen en kleding met badslippers.

Maar het echte kerstgevoel was wel aanwezig toen we einde middag naar binnen gingen om het kerstdiner te nuttigen. Miriam kan werkelijk toveren in dat kleine keukentje en had op 1e kerstdag het volgende menu samengesteld: Portobello gevuld met knoflook, olijfolie, fijn gesnipperd uitje, stukjes paprika, gegratineerd met geitenkaas. Vervolgens een grote biefstuk, gegrild op de Cadac, deze getrancheerd opgediend met truffelpasta en salade. Als dessert hadden we chocolade-soesjes gevuld met room. Was topavond!

En op de 2e kerstdag had ze verse zalm met groene asperges, citroen en een salade met gebakken groenten. Was ook erg lekker. In de avond gezellig TV gekeken en wat wij ook zo lekker vinden is als we een beetje moe zijn, dat we dan in de slaapkamer onder de dekens ook nog even TV kijken. We vallen overigens dan wel meestal binnen 10 minuten in slaap of verzoeken we de ander of deze de TV uit wil doen.

Vanmorgen zouden we weggaan met de camper naar onze volgende bestemming, maar we besluiten door de slechte weersomstandigheden nog 2 dagen hier te blijven. Mede ook aangespoord door Marcel die aangaf dat het beter was om hier nog even te blijven voor nog een paar serieuze gesprekken over de toestand in de wereld….ja, zo’n sympatieke man stel je niet teleur. Ook Joep en Nikki gaan ook zo lekker met elkaar om, dus die wil je ook niet teleurstellen.

Maar ja…komt vanmorgen Hans binnenlopen om onze elektrahaspel terug te brengen die hij even geleend had van ons. Hij kwam net 10 meter tekort om bij een elektra aansluiting te komen met zijn Frankia. Wat denk je; gaat hij vandaag weg naar een camperplaats in de buurt. Blijkt dat onze volgende camperplaats te zijn, dus die zien we over 2 dagen wel weer. Dat scheelt weer enorme emotionele afscheids-scenario’s bij het wegrijden.

Na een tijdje de volgende klop op de deur van onze camper. Joyce vraagt of we nog wat boodschappen nodig hebben die ze voor ons mee kan nemen vanuit de supermarkt. Wat een topidee en wat lief dat ze eraan denkt. Miriam besluit om even mee te gaan met Joyce, dus dat was smart-ful thinking! Dus die meiden even samen op pad met de Smart. Joep en ik even quality-time tussen de beide mannen: sport-jaaroverzicht kijken en onderuit op de stoelen hersenloos een beetje van je af kijken. Spannender gaat het niet worden ben ik bang.

Als Miriam terugkomt met een overvolle proviandpakket, zeg maar rustig een complete inventaris van een SRV wagen zoals ze op het platteland nog rondrijden, gaan we met Joep even de middag wandeling doen. Het is even gestopt met regenen, dus kan mooi even. Als wel langs de receptie lopen, komt Fajma naar buiten te lopen om door een ringetje te halen. Die heeft serieuze plannen om er een mooie middag van te maken en gaat de stad in. De camperplaats is in volle rust nu iedereen binnen zit en doet zijn ding. Mir gaat de boodschappen nog even opruimen in de kasten en doucht lekker in de camper. Ik met mijn nietszeggende blogje aan het schrijven om toch nog beetje de dagen goed te hebben beschreven en compleet te houden.

Tot slot nog wel een aantal zaken die ons opgevallen zijn de afgelopen weken in Spanje en Portugal. Het wordt wel weer een wat politiek getint verhaaltje, maar wat ons dus opvalt hier is hoeveel oudere dieselauto’s nog rijden. Ook oude vrachtauto’s waar het woord Roetfilter nog nooit in folders gestaan hebben en nu rookpluimen de lucht in blazen, waar Tata Steel nog niet aan toegekomen zijn. Neem daar nog eens de afvalverwerking en zwerfvuil die je langs de wegen, straten en op tankstations tegenkomt bij, en je snapt niet waarom wij in Nederland de illusie hebben om het stikstof probleem op te lossen of tenminste de doelstellingen te halen daaromtrent. En als je dan ook nog in ogenschouw neemt hoe al deze maatregelen de economie, huizenbouw etc afremmen, dan ben je daar wel een keer klaar mee als je hier ziet hoe er om wordt gesprongen met het milieu in landen die tig-maal keer groter zijn.

Een hoopgevende gedachte is dat we gisteren hoorden van onze nederlandse drinkebroeders hier, is dat onderzocht is dat veel links georiënteerde rakkers inmiddels in de gaten hebben dat dit niet goed gaat komen en daarom toch maar meer rechts gestemd hebben tijdens de laatste verkiezingen.

Ik hoop voor een ieder dat 2026 een gelukkig, gezond, bewust, vriendelijk, verbindend, voorspoedig jaar zal worden. Heb een hele fijne oudejaarswisseling. Ook een positieve gedachte is dat het vuurwerk dit jaar voor het laatst legaal is…

24 december 2025: Campista ao Sol in Algoz (P)

24 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 7 reacties

We zijn gisteren weer onderweg gegaan met de camper. Na 10 dagen, soort van gedwongen, te hebben gestaan op de camperplaats Almada D’ Oura Club in Odeleite. Joep zijn herstel moest voldoende zijn om niet meer naar de dierenarts te hoeven voor controles, voordat wij verder konden reizen. Vooral de grote wond en de kneuzingen van zijn ribben waren de aandachtsvelden van de ontzettend lieve mensen van de dierenkliniek Vilavet in Vila Real Sao Antonio. Dokter Mariana Sousa heeft ons ook zo goed uitgelegd wat ze heeft gedaan en vooral gerustgesteld. Ondanks dat ze zelf ook aangaf dat de andere hond Joep goed te pakken had genomen, bleef ze overtuigd dat een week rust, medicatie en korte wandelingen hem voldoende zou laten herstellen. De nekspier en ader in de nek waren beschadigd en een behoorlijk aantal bijtwonden op zijn lijf en nek, zorgden ervoor dat Joep overal pijn had. De angst en de pijn zat er zo bij Joep in, dat wandelen sowieso niet bij hem opkwam om voor te stellen. Direct aan de overkant van onze camper, huisvest de boosdoener die hem aangevallen heeft. Deze laat zijn agressieve geblaf vele malen per dag horen als er iemand of iets langsloopt en als we dit zien en horen, gaat bij ons alle drie de hartslag omhoog. We lopen dan ook direct de andere kant op als we gaan wandelen zodat we hem niet hoeven te passeren. Maar goed, afgelopen maandag zijn de hechtingen verwijderd en waren ook al zijn bloeduitstortingen weer wat meer verdwenen. We mogen weg van de dierenarts.

De volgende ochtend zijn we vertrokken van de camperplaats zonder om alle mensen op de camperplaats gedag te kunnen zeggen. Dat was wel jammer. Maar iedereen was in het kader van de kerstinkopen doen al vroeg vertrokken met auto’s, motoren, quads en campers. Ook de eigenaar van de bouvier was vertrokken. Nu hadden we met hem niet zoveel meer van doen, omdat we de verzekeringstechnische zaken al onderling geregeld hadden. De man had al een aantal keren aangegeven dat hij graag contant en direct de schade te willen betalen, maar hier wilden wij niet aan meewerken. Dat was onze gedachte omdat we niet weten of en wat mogelijk nog de vervolgschade zou kunnen zijn. Miriam haar voortanden zaten los (die nu weer wat vaster lijken) en we weten niet of de beschadigde elleboog van Joep nog weer gaat opspelen. De dierenarts had aangegeven dat daar blijvende schade is opgelopen. Zeker als Joep blijft springen en gek doen, maar vooral ook als hij wat ouder gaat worden, gaat die elleboog tot problemen leiden. Onze verzekeringsmaatschappij, adviseerde ook aan ons om alles door hun af te laten handelen en niet onderling te “handje klappen”. Hun ervaring leert dat er vaak bij dit soort incidenten altijd achteraf nog kosten kunnen komen. Bijvoorbeeld medische kosten, eventueel angsttherapie voor Joep, immateriële- en letselschade door het feit dat Joep en wij trauma moeten verwerken. Zover zal het denk ik niet komen, aangezien het wel weer goed gaat met ons. We hebben tot slot nog een wandeling gemaakt met Joep langs de plek waar hij aangevallen was (die kant wilde hij de hele week niet oplopen), maar daar had de kleine man ogenschijnlijk geen last meer van, want hij liep er gewoon langs te snuffelen en liep nog lekker rondje mee. Wij ook blij, want dat was fijn om te vernemen, maar ook een mooie natuuromgeving om te lopen.

Tot zover deze aflevering van Vinger aan de Pols, WakuWaku en De Rijdende Rechter! Laten we nu gewoon weer doorgaan met het genieten van deze reis en weer mooie herinneringen maken. Wij dus gisteren halverwege de ochtend op pad dieper de Algarve in, richting Silves regio. Maar eerst onderweg nog even boodschappen doen voor de kerstdagen. De komende dagen hebben we een aantal nachten geboekt op 2 camperplaatsen voordat we naar Quinta Odelouca gaan in Sao Marco de Serra.

We rijden weg met regen en besluiten om toch de snelweg te pakken richting Faro en Albufeira. Daar hebben we niks te zoeken gezien de waanzinnige drukte aldaar, die we horen van andere camperaars. We doen boodschappen in Loulé bij de Lidl en gaan vervolgens verder richting Silves, waar we de komende dagen met kerst gaan verblijven bij Campisto ao Sol in Algoz. Hoe meer we die kant op rijden, des te beter het weer wordt. Vertrokken met regen en aankomen in de zon. Lekker!!

Als we aankomen op de plek willen we inchecken en raken aan de praat met nog andere camperaars Uut Twente. Schept een band! Zij zijn de drukte aan de kust zo zat, in combinatie van het gedrag van camperaars aldaar, dat zij de binnenlanden in willen gaan. Dan maar geen zee in de buurt. Het is toch wat, dat hufterig gedrag van andere mensen maakt dat je ervoor kiest om iets te verlaten wat je mooi vindt. Elkaar aanspreken doen of durven we met elkaar ook al niet meer, dus de grootbekken pakken de ruimte die ze pakken en komen er mee weg. We horen regelmatig veel van dit soort ervaringen en dat maakt dat wij er al niet eens meer heen willen. De paar dagen aan de kust staan in Fuengirola, toen we familie bezochten, waren enorm meegevallen om aan de boulevard te staan op een parkeerplaats. Maar voor ons liever de binnenlanden.

Na het inchecken even samen met de eigenaresse Fajma, een Nederlandse dame de belangrijke informatie over hoe, wat en waar je wat kan vinden op de camperplaats. Een erg leuke jongedame, die bezig is om de camperplaats verder te verfijnen en verfraaien met de middelen die ze ter beschikking heeft. Wij stellen onze camper op de uitgekozen plek en pakken onze meubels uit de garage en gaan even een bakkie samen doen in de zon. Joep heeft het meteen naar zijn zin en we raken aan de praat met Marcel en Joyce die een paar plekken van ons vandaag staan met hun camper. Ook uut Twente.

Zij reizen in een mega Concorde camper, waar in de garage van hun camper een Smart for Two auto staat. Waanzinnig gaaf om te zien. We raken aan de praat en al pratende komen we erachter dat we veel gemeen hebben in de afwegingen die je maakt als je met de camper reist. Ook wij hebben deze reis weer veel gesproken over een aanvullend vervoersmiddel om bij je te hebben. Het blijft wikken en wegen. We hebben onze vouwfietsen bij ons, maar hebben deze maar 2 a 3 gebruikt in de ruim 2 maanden dat we weg zijn. Doordat we vaak ver van de bewoonde wereld verblijven met de camper, pak je de fiets niet om even boodschappen te doen en door de bergen te trappen.

Dan de optie om een motorscooter mee te nemen achterop de camper of in de garage van de camper. Ook een optie, maar niet een handige zolang Joep nog leeft. En waar wij gaan, daar gaat Joep! Dan hebben we nog serieus gekeken naar een aanhanger achter de camper en daarop een klein autootje, zeg maar een Peugeot 108 of zo. Die optie leek de meest interessante voor een reis zoals deze. Je zet je camper op een plek waar je dan een paar weken blijft en vandaar uit ga je met autootje lekker toeren en kun je makkelijk en snel je boodschappen doen. Maar ja…dan moet ik mijn E-rijbewijs nog gaan halen, aanvullend op mijn in bezit zijnde A, B en C1-rijbewijs. En dan nog eens de stress als je jezelf klem rijdt in een dorp en je moet achteruit een bocht om met weinig ruimte om je heen. Tja…hmmm…ook niet ideaal.

Dan komt de optie om zelf maar een soortgelijke Concorde kopen met garage voor auto aan bod. We hadden al meteen een paar camper-koopsites bekeken om een beeld te krijgen. Dan inderdaad goed plannen om via grotere wegen op ruime campings te komen en vandaar uit met auto de regio verkennen? Maar vanmiddag horen we van de eigenaren van de Concorde wat de wegenbelasting is voor hun camper en welke onderhoud- en gebruikskosten die camper heeft. Wat kun je dan toch weer blij zijn dat je je eigen camper hebt en je fietsen bij je…Kortom; we houden het bij wat we hebben voorlopig.

Dus hierover gezellig zitten kletsen met Marcel en Joyce en topmiddag gehad samen. Aan het einde van de middag lopen we nog een rondje met Joep rondom de camperplaats en koelt het enorm af. Lekker naar binnen en de gordijnen dicht om weer lekker te cocoonen binnen. Na al deze dagen onderweg, vinden wij de avonden ook erg lekker in de camper.

Vandaag is het de dag voor kerst. Wij hebben de boodschappen binnen en hoeven de deur niet meer uit. We realiseren ons dat iedereen in Nederland nu aan het stressen is om de boodschappen binnen te hebben en de voorbereidingen voor het kerstdiner. Wij houden het klein dit jaar. Miriam kan toveren in de keuken van de camper en maakt nu al 65 dagen heerlijk eten in deze kombuis en dus niets te klagen. Het enige dat we nog niet gedaan hebben is buiten op de BBQ gekookt, maar met het mooie weer nu hier, zou dat binnenkort ook zo maar eens kunnen gebeuren.

Wij willen iedereen in Nederland of waar dan ook die dit leest, hele fijne kerstdagen wensen met hun dierbaren en een gezellig, gelukkig, maar vooral gezond 2026! Wij hebben er in ieder geval weer zin in!

Nu ga ik weer buiten zitten in de korte broek en een boek lezen. Meer zal het niet worden vandaag op een paar wandelingen na en een beetje laven.

Fijne feestdagen en topjaar 2026 voor iedereen!

18 december 202522 januari 2026 / martin&miriam / 10 reacties

Camperjoy: Over reizen met een camper…

Reisblog Martin, Miriam & Joep Lammertink

Camperreizen