Frankrijk

20+21 Mei 2026: Montbrison-sur-Lez & Mévouillon (Parc Regional Mont Vertoux)

/ martin&miriam / 2 reacties

Gisterochtend op passende wijze afscheid genomen van Cor en Gea, onze Artsen Zonder Grenzen, aangezien ze nu met pensioen zijn gegaan. Prachtige en gezellige dagen gehad met ze en ook deze camping blijft toch wel een hele prettige! Alle voorzieningen van de camper weer op orde en wij weer op pad.

We rijden een hele mooie route over de D93, De Route de Clairette de Die.

De ‘Route de la Clairette de Die’ is een schilderachtige toeristische route in de Franse Drôme (regio Auvergne-Rhône-Alpes). De route geeft je schitterende panorama’s vanuit je camper tijdens het rijden. Ook door de bergen tussen de overhangende rotspartijen, zie je de Drôme vaak direct naast je stromen in een fraaie turquoise kleur. Deze streek is het exclusieve thuisland van de gelijknamige, fruitige en mousserende dessertwijn. De route loopt door de vallei van de rivier de Drôme en strekt zich uit rond het middeleeuwse stadje Die. We genieten van deze omgeving en zeggen tegen elkaar dat we hier elk jaar wel willen komen. Super gewoon!

We moeten eerst via Crest omdat we onze LPG tanks moeten vullen en daar is het dichtstbijzijnde tankstation met LPG. We vullen de diesel en LPG, maar blijven met vraagtekens achter. Wat is het geval? Onze Truma 6 verwarming slaat steeds in storing en geeft foutcode E517H aan. Wat betekent dat hij vermoedt dat de tanks leeg zijn. In onze ogen zou dit niet moeten kunnen, aangezien we in de winter met kachel aan, koelkast vaak op gas en koken op gas, minstens 2 weken met de beide 11 kg LPG flessen kunnen doen. Nu staan we uitsluitend los, dus draait de koelkast circa 19 uur per dag op LPG en hebben we in de nacht de kachel op 13 graden staan. Het zou dus kunnen dat de flessen nu helemaal leeg zijn. Ook mede doordat ervaren camperaars die ons blog lezen, aangeven dat het niet ongewoon is dat de flessen leeg zijn. We nemen het voor waar aan en gaan dus naar Crest om te tanken.

Daar aangekomen tank ik de LPG af en krijg ik maar circa 25 liter in de LPG tanks. Dat is raar!! Het zouden er ongeveer 40 liters moeten zijn als beide tanks leeg zouden zijn. Dat waren ze dus niet. Maar waar kan het dan aan liggen? Nu we getankt hebben doet alles het weer en valt de verwarming niet meer in storing. Maar dan nog! Hoe kan het dat die 2e fles niet leeg is geraakt en dat er toch storing is geweest? Als mensen het denken te weten, laat het mij weten, want dan kan ik nog iets doen eraan. Nu heb ik het gevoel dat ik maar van 1 fles gebruik maak en dus vaker moet tanken. Ook heb ik getracht de crashsensor te resetten, maar geen klik gehoord, dus die zal niet gecrasht zijn geweest.

Enfin…wij weer door met in ieder geval weer LPG aan boord. We rijden door zo’n afwisselend landschap, dat we weer genieten van deze rit. We besluiten niet te lang door te rijden en vinden een P4N plek aan de buitenrand van een dorp. Een aire Municipale zonder voorzieningen. We zijn de enigen, maar hebben een fantastisch uitzicht om ons heen. Het lijkt wel Toscane met lanen met Cypressen en wijnvelden.

We stellen onze camper netjes waterpas en aan het einde van de middag lopen we een wandeling met Joep langs de wijnvelden. We zien een Domaine de Vin Piallat. Ook zij hebben een P4N overnachtingsplaats, maar we staan super waar we staan. Toch lopen we het domaine op worden door de Franse Wijn-anda hartelijk ontvangen. Voor het gemak noemen we haar maar even zo. We worden echt ongewild de wijnkelder ingetrokken en onder dwang beginnen wij een proeverij met de dame als turbo-snelle wijnschenker. Vervolgens loopt ze nog naar achter in de wijnkelder om nog een spuugemmer te halen. Spuugemmer?? Ben je gek geworden? Drinken doen we en recyclen helemaal niks in die emmer. De vrouw kijkt ons wat meewarig aan. Unaniem zijn Mir en ik het erover eens welke wijnen het moeten worden. We kiezen een krachtige, fruitige witte en een op eik gerijpte diep rode wijn. Het bedrag laten we in het midden, maar laten we zeggen dat Albert Heijn ze niet verkoopt. Mir geniet zo van haar wijnen en nu we onze overbuurman in Lelystad niet meer om ons heen hebben, moeten we toch zelf maar onze wijnen zien te vinden. Onze buurman, laten we hem voor het gemak Ray noemen, was werkelijk een inspirator op wijngebied. Het was een vat vol kennis! De man heeft bij ons een diepe leegte achter gelaten. Nu dan maar zelf op onderzoek uit. We denken dat de eerste missie geslaagd is.

We komen terug bij de camper en maken het nog even gezellig buiten en Mir maakt weer een voedzame maaltijd. Later op de avond zien we een werkelijk adembenemende zonsondergang en gaan vervolgens naar binnen om de avond cosy door te brengen met de gordijnen dicht, TV-tje kijken en drankje.

Vanmorgen mooi op tijd wakker en kunnen eigenlijk meteen op pad. We rijden richting Parc Regional de Mont Ventoux, de beroemde berg uit de wielersport en Tour de France in het bijzonder. Ook nu is het weer heerlijk slingeren door de bergen en kleine bergdorpjes. Soms spannend door de smalle straatjes, soms spannend door de krappe haarspeldbochten, maar prima te doen met onze 7,5 meter lange camper. Onderweg nog even boodschappen doen om voor de komende dagen voldoende proviand aan boord te hebben. We zijn van plan om een paar dagen op een kleine camping in de bergen te verblijven. Het is bloedheet in deze regio met temperaturen rond de 30 graden. In de bergen is het een 5 graden koeler en is er meer wind. Na ruim 1,5 uur na de boodschappen doen, komen we aan in Mévouillon, het bewuste bergdorp waar de camping is gesitueerd.

Mévouillon is een gemeente in het bij ons favoriete departement Drôme, in de regio Auvergne-Rhône-Alpes. Het is een petit klein dorpje en telt 250 inwoners en behoort tot het arrondissement Nyons.

Als we aankomen bij Camping Domaine Clos de Bruis, zijn we aangenaam verrast. Het is een terrassencamping met mooi uitzicht op de bergen voor om ons heen. Ook kun je dieper in het bos gaan staan in de schaduw. Wij hebben geen elektriciteit nodig en staan dan op de terrassen vol in de zon. Daar kiezen we dan ook maar voor, zodat we lekker kunnen bijbruinen. Maar na eventjes besluiten we toch maar de zonneluifel en schaduwdoek in de luifel te plaatsen. Zo is het nog te harden in ieder geval. De komende dagen blijven we hier staan om vervolgens zoals het er nu naar uitziet meer via het binnenland richting de Pyreneeën te rijden. Maar dat duurt nog een paar dagen, met ook nog eens de mogelijkheid dat we onderweg nog even ergens blijven hangen. Dat is het voordeel van de camper! Niks boeken, alleen soms een beetje zoeken!

19 Mei 2026: Domaine du Murier in Die

/ martin&miriam / 9 reacties

De afgelopen dagen zijn op een zeer aangename wijze aan ons voorbij gegaan op deze fantastische plek in het pittoreske Die. Niet dat we veel in Die zijn geweest, maar het wandelen door de omgeving rondom de camping was voor ons voor nu voldoende. Allebei hadden we zin om volledig in vegetatie-stand te gaan na 12 dagen reizen. Deze oase van rust is ons wederom zeer goed bevallen en hoe leuk is het om te lezen dat een aantal lezers van ons blog in Nederland of onderweg ook deze plek als toekomstige stop te zullen aandoen.

We boffen ook enorm met het weer in Die. De zon schijnt volop, terwijl de weersverwachtingen aangeven bewolkt en een bui met mogelijk onweer. Niets van dit alles is uitgekomen en daarom plakken we er nog maar een extra dagje aan vast. Morgen vertrekken we weer. We moeten eerst een LPG tankstation vinden en laten die nu hier niet in de buurt zitten. Even een aanpassing maken in de globale route die we zouden gaan rijden. Maar we moeten wel echt LPG innemen, want vanmorgen viel onze verwarming en boiler van Truma 6 in storing. Melding was E517H en dat betekent of te weinig druk op de tank of ze zijn beiden leeg.

Dat leeg kunnen we aan de ene kant niet goed bevatten, aangezien we 2 weken geleden met 2 volle LPG Flessen van 11 kg per stuk zijn weggegaan. We beseffen ons wel dat door het eigenlijk constant los staan en dus niet voorzien worden van stroom, de volle 2 weken constant de koelkast op gas heeft gedraaid. In de nachten de verwarming op 13 graden gezet, want de nachten waren nog best koud met een 2-4 graden. We kunnen het ons niet voorstellen dat de flessen leeg zijn, maar morgen gaan we het eens bekijken hoeveel LPG ik moet tanken om de flessen weer vol te krijgen. We hebben de LPG installatie diverse keren gereset en we zien dat de pitten van de kookplaat op dit moment minder fel branden, maar nog wel doen. Daarom is het goed dat we morgen weer vertrekken en verder gaan richting het zuiden.

De afgelopen dagen erg fijn gewandeld langs de Drôme, die langs de camping loopt. We lopen op een middag richting een romeinse brug om vervolgens onderweg een heel kneuterig krijtbordje langs de weg te zien staan met de melding “directe verkoop van bier van de brouwerij mogelijk, achterkant gebouw” Het gebouw ziet er heel klein en niet zo professioneel uit en we zeggen tegen elkaar; “ wat leuk zo klein lokaal brouwerijtje, vast ontstaan uit een hobby”. Aangezien ik niet zo van speciale bieren houd, lopen we door. Totdat we de ronding van de weg volgen en achter de bomen en een ander gebouwtje opeens 6 enorme bieropslag-silo’s zien staan, waar Heineken nog jaloers op zou zijn! Tjesus, dit gaat niet over een paar honderd flesjes, maar over een paar honderd hectoliters. Tssss….ontstaan uit een hobbytje…..barbaren zijn we!

Mir en Joep aan de wandel

Doorgelopen komen we aan bij de romeins brug en zien we opeens dat we ook naast de brug een zandpaadje loopt dat helemaal beneden bij de overs van de Drôme uitkomt. We besluiten om dat paadje te nemen en Joep is niet te houden. De waterrat springt meteen het opaal-kleurige water van de rivier in hij is helemaal in zijn sas. Wij gaan er maar eens rustig bij zitten en laten die kleine lekker darren. Na een tijdje terug bij de camper is de veldheer uitgevloerd en raakt in een diepe coma. Wij hangen er tegen aan, maar besluiten toch om onze boeken eerst uit te lezen.

Na een tijdje komen onze buren op de camping terug van een lange fietstocht rondom Die. We horen hun verhalen en zien hun foto’s van onderweg en Mir en ik besluiten om ze uit te nodigen om einde middag even een drankje te doen. Nu hadden we al hele leuke gesprekken gehad met dit Groningse huisartsen-setje, dus dat het gezellig zou worden dat wisten we al. En zo geschiedde…En hoe ontspannen kun je laven en schransen als je weet dat er een dokter in de zaal zit. Verslikken? Heimrich methode! Dronken? Een echte pijnstiller! Na 79 consults weten we dat we nog super gezond zijn, dus we nodigen ze ook nog maar even uit voor om gezamenlijk het “avonddiner” te nuttigen. Rob en Gea, zeg maar onze “Artsen zonder Grenzen” (zeer ongenuanceerd gelachen met ze!), stellen voor om pizza’s te laten bezorgen. Maar ook op maandag is alles hier gesloten en de camping eigenaren zijn ook nog niet begonnen met hun Table ‘d Hote activiteiten. Miriam gaat meteen in de faciliterende rol en stelt voor om bij ons lekker een Italiaanse pasta te eten, met een frisse salade erbij. Die meid flanst weer een topmaaltijd uit de 3-pitten van de camper en we hebben werkelijk een topavond met onze buurtjes. Het is een avond met hele persoonlijke verhalen, over verlies, over familie, over reizen met de camper, maar natuurlijk ook over voetbal. Cor is fanatiek FC Groningen supporter en ik natuurlijk Feyenoord. We komen tot de conclusie dat deze beide clubs elkaar goed liggen, dus we proosten nog maar een keer op elkaars cluppie. Wat ook fantastisch is aan deze beide huisartsen is het feit dat ze beiden al met pensioen zijn en hun praktijken hebben opgedoekt, maar nog wel in den lande waarnemingen doen wegens tekort aan huisartsen. Respect voor ze! ons noemen ze “vroeg-pensionada’s”. Wat ze eigenlijk bedoelen is “luie donders”! Nou op deze plek zijn we dat zeker!

Vanmorgen worden we weer wakker in alle rust en beginnen eerst de noodzakelijke activiteiten uit te voeren voordat we weer aan de wandel gaan. Miriam wast weer het beddengoed en kleding, ik doe de afwas van gisteren en leeg de toiletcassette. Vervolgens ga ik met de storingsmelding van de Truma aan de gang, maar het lijkt er echt op dat de LPG flessen nagenoeg leeg zijn. Dat maakt dat we vandaag nog even rustig aan doen en morgen weer verder gaan.

Vanavond de luifel inklappen, de Cadac BBQ nog even goed schoonmaken en de overige spullen zoals de stoelen, tafeltje en kleed weer in de garage op de vaste plek terug plaatsen.

Oh ja….de E-step die ik gekocht heb die bevalt super op de vlakke wegen, maar berg op valt de step volledig stil. Dit tot hilariteit op de camping, als ze mij met een zelfvertrouwen weg zien rijden, maar na 50 meter volledig stil val tegen de lichte helling richting de uitgang van de camping. Nu kun je stellen dat in dit gedeelte van Frankrijk en straks de Pyreneeën regelmatig zwaardere hellingen tegen komt, dus “step right up, walk right in” is meer gewoon walk eigenlijk….wel met mijn PTT Post rugzakje die ik van Mir heb gekregen. Heb ik wel eens verteld dat ik ooit postbode en pakketbezorger bij de PTT ben geweest…? Daarom is de fiets voor mij geen optie! Te vaak onderuit gegaan met posttassen achterop!

De rest van deze dag vermaken wij ons nog met lekker lezen en een beetje dutten en laven. Spannender wordt het niet. Alhoewel; de stroom is nu net uitgevallen op de hele camping, net nu ook ons gas op is. Het leven van een camperaar is niet eenvoudig! Tot over een paar dagen, dan melden wij ons weer!

16 mei 2026: Saint Romans en NP de Vercors, Domaine Murier in Die

/ martin&miriam / 3 reacties

Wat een regen hebben wij de afgelopen dagen voor onze kiezen gehad. Dag en nacht ging het door, dus nadat we gisterochtend vertrokken waren, was de wereld om ons heen redelijk klein. Dus dan maar gewoon een reisdag maken en richting het National Park de Vercors.

Maar eerst de route van vandaag maar eens kijken hoe die verloopt. Voor je plezier maak je geen wandelingen, dus voor de kleine Joep is het een autodag geworden. Maar geen kind hebben we aan hem en hij ligt gewoon lekker tussen de stoelen in of hij zit met zijn koele blik voor zich uit te staren op schoot bij Miriam.

We rijden over prachtige wegen totdat we opeens een wegblokkade tegen komen. En in de bergen is het dan niet even een blokje omgeleidt worden, maar betekent dit dat we echt een 16 kilometer voor niks rijden. Ook proberen we een aantal overnachtingsplekken te vinden, maar wat we ook vinden, we vinden het niks. Afspraak tussen ons is altijd dat wanneer één van ons zich niet okay voelt op een plek, dat we dan doorrijden. Na een drietal plekken besluiten we om weer een Park 4 Night plek te zoeken en deze vinden wij in Saint Romans. Aan de rand van het dorp ligt een nieuwe parkeerplaats bij een begraafplaats. Maar om daar te komen was nog niet zo simpel. We konden een bocht niet maken op een afstand van 1 kilometer van de parkeerplaats. Omrijden betekende 10 kilometer omrijden, maar we besluiten om dit wel te doen. We rijden door hele smalle boerenweggetjes, waar als je een tractor tegenkomt, echt achteruit moet rijden totdat je elkaar kunt passeren. Godzijdank komen we niks tegen en uiteindelijk komen we op de parkeerplaats aan. We zijn de enige camper aldaar en overnachten mag gewoon op die plek. Het is een parkeerplaats naast een begraafplaats met prachtige eeuwenoude grafzerken. Miriam is er dol op en gaat op zoek naar familie. Haar oma is van Franse bloed en heette Mangé. Altijd scharrelt Mir rond op begraafplaatsen als die er zijn waar we staan. Prima plek, rust met zekerheid gegarandeerd. Er is voor de rest niks aan faciliteiten, dus je afval bij je houden en we kunnen niets afstorten of zo. Aangezien we dat allemaal al gedaan hadden, kunnen we in principe daar maximaal 48 uur staan. De nieuwe lithium accu is werkelijk zo fijn. Qua mindset verschilt dit zo in vergelijk met onze vorige huishoudaccu. Je wist nooit exact hoe vol die zat en hoe lang je nog “vrij” kon staan. Nu zien we precies hoeveel stroom we gebruiken, hoe lang we met de huidige accustand nog kunnen doen en hoeveel de zonnepanelen opwekken en de accu bijvult. Voor de gemoedsrust is dat erg prettig. We zien dat we zonder zonuren nog 5,8 dagen kunnen blijven staan met ons normale huidige gebruik met oven, tv en verlichting. Zooo lekker!

We hebben een stille nacht achter de rug en bij het ochtendwaken, vanmorgen nog even heel gezellig met de Zwitserse buren gesproken voordat we de boel weer aanslingeren om de laatste etappe te rijden naar Camping Domaine de Murier in Die. Daar willen we de komende 3-5 dagen even de rust pakken en genieten van de natuur om ons heen in de bergen rondom Die.

Eerst nog even boodschappen doen voordat we de route gaan rijden die wij in 2019 ook grotendeels hebben gereden door dit prachtige Nationaal Park de Vercors.

Het Regionaal Natuurpark van de Vercors ligt in het zuidoosten van Frankrijk, tussen Grenoble en Valence. Hier, aan de voet van de Alpen, bevind je je in een wereld met een divers landschap, met uitgestrekte natuur en authentieke dorpjes. Het park werd in 1970 uitgeroepen tot ‘Regionaal Natuurpark’ om natuur, flora, fauna, landbouw, ambacht en cultuur te behouden. Het Regionaal Natuurpark van de Vercors bedekt een oppervlakte van 205.000 hectare en bestaat uit 85 gemeentes. Tijdens je zomervakantie in Isère is dit een prachtige plek om van de natuur en de bergen te genieten. 

Het Regionaal Natuurpark van de Vercors ligt tussen een hoogte van 180 en 2453 meter. Kenmerkend voor de Vercors zijn de kalkrotsen die hoog boven de omgeving uit torenen. Maar liefst 90% van het oppervlakte van het massief bestaat uit een dikke plaat van wit kalk. Duizenden jaren van erosie heef geresulteerd in spectaculaire landschappen met gorges, rotsen en rotswanden. De Vercors is dan ook zeer populair bij (rots)klimmers.

Echt, we hebben soms echt wel door de kleine dorpjes met dichtgeknepen billen gereden, want met 2 cm aan beide zijde speling naast de spiegels is het best even focussen, maar wat een rit hebben wij gehad. Bij elke bocht zie je een ander uitzicht. Met ook nog eens het veranderende licht van deze dag, ziet het per minuut er anders uit. We slingeren door de bergen met onze Lambortinki 3.0 die zich als een vis in het water voelt. Het gaat super. Met nog een paar stops op uitkijkpunten komen we uiteindelijk aan in Die via de D518 en D93 en herkennen we al wat punten van het dorp. Alleen kwamen we nu vanaf een andere kant de weg naar de camping tegen. Oeps….een bruggetje waar we onder door moeten. Doorrijhoogte 2.90 mtr! onze camper is 2.75 mtr hoog en daarboven op het dak nog een satelliet schotel en Maxxfan. We kijken elkaar aan en zien dat terug geen optie is. Heeel langzaam rijden we door de tunnel en zien door het panoramadak en dakluik bij keuken dat het echt op nog geen 2 cm net past allemaal. Miriam schreeuwt uit dat ik een held ben, want we hadden rondom de camper overal maar 2 cm ruimte. Het is lang geleden dat ze mij een held noemde. De laatste keer had ik sokken aan….

Als we inchecken op de camping Du Murier komt meteen het goede gevoel weer terug van destijds in 2019 toen we er stonden met de Lambortinki 2.0. Heerlijke plek om te zijn en al rondlopend om een plek te kiezen, zien we dat “onze” plek nog vrij is. Deze plek is op het zuiden gericht en ik zeg dan ook tegen Mir; “zullen we deze plek gewoon weer nemen? Dan hebben we de hele dag de zon!” Ik zie dat Miriam smelt met zo’n treffende zin waarvoor zij met name zo gevoelig voor is; de zon! Het eerlijke verhaal wat mij betreft is gewoon dat die plek één van de weinige plekken heeft waar de satelliet ontvangst heeft. Het einde van de Eredivisie wil ik heel graag zien morgen, dus ik ben ook blij. Happy wife, happy life! Happy men, die voetbal kijken ken!

We checken ons in bij de receptie en herkennen de eigenaresse. Superaardig weerzien en alles meteen geregeld voor morgen. Verse broodjes en eventueel deze week nog aanschuiven bij een gezamenlijk maaltijd. We zetten de camper neer en maken het gezellig voor de komende dagen. We wandelen met Joep langs de Drôme, die direct achter de camping loopt en komen terug bij de camper. Mir maakt een flesje Clairette de Die open. Een natuurlijk gemaakte champagne soort, met natuurlijke bubbels in plaats van koolzuur en een beetje zoet van smaak. Heerlijk. We drinken op mijn lieve moedertje, die vandaag jarig zou zijn en onze gedachten zijn bij mijn vader en zus die in deze dagen ook zijn overleden 2 jaar geleden. Ze hielden allen van het goede leven, dus erop drinken zouden ze helemaal top vinden!

Dan komt er nog een hele mooie Hymer SL580 naast ons staan met erg leuke en hartelijke mensen. We raken aan de praat en ook hij weet subtiel te melden dat de plek naast ons satellietbereik heeft, zodat hij FC Groningen kan kijken. Heeft ook seizoensplekken en vindt het jammer dat hij deze laatste wedstrijd moet missen in het stadion. Nog even onze campers vergeleken en informatie gewisseld over de lithium accu die hij ook net heeft laten installeren. We hebben Watt te bespreken vandaag. Laterrrr!!

14 Mei 2026: Baume-Les-Dames & Lons-le-Saunier

/ martin&miriam / 2 reacties

Gisterochtend was ik, wederom na een heerlijke stille nacht, als eerste aan de beurt om mijzelf voor de dag te fatsoeneren. Echter toen ik het handdoeken-kastje onder de wastafel in badkamer opende, voelden de handdoeken nat aan. Ook de toiletrol die naast de handdoeken stond, was zeiknat. De zintuigen waren meteen geprikkeld en ik op onderzoek uit. De chiffon was kurkdroog dus daar zat het niet. Het blijkt een lekkage te zijn achter de voorzetplaat waar de kraan op gemonteerd is. Ook onder de afdek-ring van de kraan druppelt het ook. Veel druppels is ook nat, dus moet er wat gebeuren. Nu kennen jullie mijn technische capaciteiten en is het dus belangrijk om mij vooral te ontmoedigen om zaken zelf te willen oplossen. Daar komt namelijk een aanzienlijke post onvoorziene uitgaven uit voort. Ik deel de bevindingen met Mir en ook zij concludeert hetzelfde. Zowel op de analyse als de conclusie om mij niets te laten doen. Daarop besluiten we de KNAUS-app te raadplegen waar alle informatie over onze camper is opgenomen en alle dealers in Europa te vinden zijn. We hebben geluk; de dichtstbijzijnde dealer zit op 43 kilometer van ons af en ligt ook nog eens compleet op onze route.

Wij op pad om die kant op te gaan en na een klein uurtje komen we daar ook aan. Zelf verplaats je je dan hoe dat in Nederland zou gaan, namelijk; heeft u een afspraak, geen tijd, geen onderdelen en nog meer opmerkingen waardoor je je geen klant voelt.

Aangekomen bij de betreffende Knaus camper dealer, Camping-Car70 in Vesoul/Quincey, werden wij uiterst vriendelijk en behulpzaam behandeld. Als we even geduld hadden, zou er met een paar minuten een monteur bij ons in de camper komen kijken. Na even afstemming onderling te hebben gezocht, kwamen ze tot de conclusie dat ze geen onderdelen voor deze Knaus hadden. Geen kraan en geen aansluitstukken. Sorry! Maar Miriam dacht; ja maar dan kunnen we niet verder nu, want de leidingen staan onder druk van de waterpomp en blijft dus lekken als we douchen of de keukenkraan aanzetten. “Kun je niet de leiding onder de wastafel niet afdoppen. De beide mannen keken elkaar aan en dachten waarschijnlijk dat Mir de dochter van een loodgieter was en waarom zij niet met deze oplossing waren gekomen. Ik keek de mannen aan en knikte naar ze; “zo, dat is mijn wijffie, daar hebben jullie niet van terug,ha!” En ik ging weer door met mijn breiwerkje…

Zo gezegd en zo gedaan! De monteur ging wel even de leiding afdoppen. Toen ie dat echter gedaan had, bleek dat ie de verkeerde waterleiding had afgedopt. En wel die van het toilet! En geloof me; dat komt niet goed! De waterdruk normaal heeft al moeite om die bolussen weg te spoelen en toevallig hadden we het er nog over om er een Karcher hogedrukreiniger achter te monteren. Geen water en geen druk op het toilet is dus niet goed. De man verontschuldigt zich en corrigeert zijn fout en het komt uiteindelijk allemaal goed voor deze periode dat we onderweg zijn.

De monteur ging uiterst professioneel te werk en konden wij binnen 1,5 uur weer verder met onze reis. Kosten circa 95 euro voor 1,5 uur werk en wat onderdelen om de leidingen netjes af te doppen. Wij weer onderweg en we vervolgen de weg op onze route.

We rijden weer sommige stukken over een autoweg en gaan weer opeens op hele mooie kleine wegen rijden door prachtig glooiende landschappen van de Bourgogne, waar we inmiddels doorheen rijden.

Wat we goed doen deze vakantie is op tijd stoppen en zo rond 14.00 uur op een plek te staan. We kijken op de kaarten waar we ongeveer zijn en besluiten om op een camperplaats te gaan staan in Baume-les-Dames. Een betaalde camperplaats dit keer en ook dat vonden we wel weer even leuk om te doen na een paar dagen alleen in de natuur te hebben gestaan. De camperplaats heeft zo’n 30 plekken en staat halfvol met campers. We zetten onze camper neer en besluiten om met Joep een mooie wandeling te maken. Het dorpje hebben we niet echt bezocht, maar we besloten om vanaf de camperplaats langs het kanaal te lopen en vervolgens na een kilometer weer een brug over te gaan. Daar zien we een prachtige open ruimte waar van alles te doen is op sportgebied en een wandelroute in een grote cirkel met rondom mooi uitzicht op de heuvels en velden rondom het plaatsje.

Bij terugkomst op de camperplaats raken we aan de praat met een Iers echtpaar en hebben een erg leuk gesprek. Even later spreekt Miriam een Nederlands echtpaar uit Alkmaar, die net hun nieuwe camper hebben opgehaald en meteen ermee op pad zijn gegaan. Ook een leuk gesprek en zo zie je maar weer dat je ook tussen de mensen prachtige en waardevolle gesprekken kan hebben. Het is een zonnige middag die we afsluiten met lekker de stoelen buiten zetten en samen even dommelen in de zon en later nog even een drankje buiten doen. De avond is zoals alle avonden in de camper. Knus, huiselijk, gezellig en beetje TV en samen lezen voordat we naar bed gaan.

Gisterochtend rustig aan gedaan en na het weer op orde brengen van de tanks en toilet, weer om 9.30 uur op pad om weer zuidelijker te rijden. Ook nu weer een ander landschap als we de Jura beginnen te doorkruizen. Vlakker landschap en andere woningbouw, maar we genieten weer van de rit.

Einde van de ochtend realiseren we ons opeens dat het morgen Hemelvaartdag is. En dat vandaag de dag is dat mijn vader is gaan hemelen, 2 jaar geleden. Toch maar even boodschappen doen, aangezien het dus een zondag is in Frankrijk. We zien onderweg een U Super Express met ook nog eens een wasmachine en droger buiten staan. Toch maar meteen ook het beddengoed en de overige was doen, terwijl er ook nog wat boodschappen gedaan kunnen worden. We lopen met Joep ook nog even een rondje door het dorpje om vervolgens precies op tijd terug te zijn om de was uit de droger te halen en op te vouwen. Zo! 3 vliegen in 1 klap! We kunnen nu weer even een 2 uurtjes doorrijden om zo onze volgende stop te bereiken.

Miriam heeft weer een hele mooie parkeerplaats gevonden aan de rand van een wandelroute, wat voorheen een treinspoor was. Meerdere tunnels volgen elkaar op en de bekendste tunnel heen Tunnel de La Diane in het dorp Briod, gelegen tegen Lons-le-Saunier.

De tunnel is in 1861 gebouwd en was onderdeel van de treinlijn via een bergroute van Champagnole naar Lons-Le-Saunier. Nu is het een bekende voetgangers en fietsers route. Lons-le-Saunier is de hoofdstad in het departement Jura en telt ongeveer 16.000 inwoners. De stad is een aantal keren startplaats geweest in de Tour de France. Voor het laatst in 2004. Oorspronkelijk was de stad bekend om zijn zoutwinning, maar in de loop van de geschiedenis is het nu meer bekend om wijnbouw. Alhoewel we daarvan op onze plaats niets van zien. Het dorpje Biod, waar we nu staan op de parkeerplaats, stelt niets voor en kent 215 inwoners.

De parkeerplaats heeft een prachtig uitzicht vanuit de camper en we genieten hier dan ook nog even van voordat we een wandeling gaan maken, waar we een aantal tunnels gaan zien.

View from a room

De wandeling verloopt redelijk “vals plat” en we doorkruizen een paar tunnels na verloop van de wandeling. We zien dat de route afmaken voor ons en onze kleine vriend wat te lang gaat worden. Alleen al de laatste tunnel in de route is zelf al 984 meter lang en daar zijn we nog lang niet. We komen mensen tegen die achter ons lopen en ons passeren. Wij besluiten om om te keren en terug te gaan naar de camper om daar lekker een bak thee te drinken en in de relax stand te gaan. De camper staat niet echt lekker vlak, ondanks de blokken op de hoogste stand onder de voorwielen. Maar de achterkant van de camper staat hoger, dus dat is goed voor in de bedden. Als we na 2 uur opeens mensen voorbij onze camper zien lopen, zijn het de mensen die ons hadden gepasseerd. Helemaal bekaf en zeiknat van het zweet. We kijken elkaar aan en zijn blij dat we omgekeerd waren.

De rest van de dag beetje lummelen in de camper en de avond heerlijk rustig doorgebracht. Wat een fijne dag weer en wat morgen ons brengt zien we wel. Het begint te regenen en dit zal ook gedurende de nacht en deze dag (hemelvaartdag) blijven doen. We doen het deze ochtend rustig aan en zien wel of en wanneer we verder gaan. Waar we wel blij van worden is dat we zien dat het in het weekend en de week erna in de omgeving van Die in het Parc National de Vercors prachtig weer wordt verwacht. En laten we toch die kant op gaan…

Iedereen een hele fijne Hemelvaartsdag gewenst en maak er wat moois van met elkaar!

11 Mei 2026: Harprich en Plombiéres-les- Bains

/ martin&miriam / 2 reacties

Gisterochtend in alle rust, lees: uitgeslapen, wakker geworden na een beetje onrustige nacht. Joep was niet lekker en kotste een paar keer. En op dat moment komt Miriam in de zorgmodus en dat gaat niet zonder slag of stoot. Dus de hele tent wakker hier in de camper. Joep was al de hele dag niet in goede doen, maar dat moest er dus een keer uitkomen.

Wij ook! Wij moesten er ook uitkomen. Heerlijk rustig gedoucht, ontbeten en aangekleedt. Om 10.15 uur konden we de hele fijne plek verlaten en begon onze reis naar de volgende stop. Maar ook dit ging niet zonder slag of stoot. De Garmin Navi had het er enorm druk mee om ons uit het gebied te loodsen. Hij stuurde ons de verkeerde kant op en Miriam was zo scherp om dat te constateren, anders had ik nu nog als een musquito daar rondgedwaald met dat fantastische richtingsgevoel dat ik heb. Overal wegomleidingen maken het er niet makkelijk op. Dit betekent dat wij geen lange reisdag gaan doen gezien het tijdverlies dat we inmiddels hebben opgelopen.

We besluiten om van onze route af te wijken en een totaal andere grensovergang naar Frankrijk te gaan zoeken. Dat was een goede keuze. De rit is weer prachtig en daarin doet de Garmin goed zijn werk. Het is ingesteld op “roadtrip” wat zoveel betekent als de mooiste route, met vermijding van steden. Na een paar uur door typisch Frans platteland in het compartiment Grand Est te hebben gereden, komen we aan in een recreatiegebied bij het Etang de la Mutche. Er is daar niet veel te doen, maar de parkeerplaats via P4N ligt aan dit recreatiemeer in het dorpje Harprich, wat nog in het Moselle (moezel) gebied ligt in het departiment Grand Est.

Grand Est, ontstaan in 2016, is een diverse regio in Noordoost-Frankrijk die de voormalige regio’s Elzas, Lotharingen en Champagne-Ardenne omvat. De regio staat bekend om een rijke mix van Franse en Duitse invloeden, de beroemde Champagnestreek, de schilderachtige wijndorpen van de Elzas, historische steden als Straatsburg en Metz, en indrukwekkende oorlogsmonumenten bij Verdun. Maar we doorkruizen deze Grand Est zonder daarbij de tijd te nemen om daar langer te verblijven. We slapen heerlijk rustig op de parkeerplaats, nadat we eerst in de middag met Joep gewandeld hebben om het meer. Maar Joep was zo dwars als een bos uien, dus het werd een baldadig rondje, waarna hij weer tot rust kwam in de camper. Einde van de middag hingen nog wat jongeren vlakbij bij onze camper rond en waren donuts aan het rijden met hun auto’s. Pubergedrag, maar ja; destijds kon ik het niet met mijn eerste auto, de Citroën Dyane 6 uit 1979. Die trok het asfalt niet echt los, zal ik maar zeggen. Maar geen last van de jeugd gehad voor de rest en ze ruimden al hun afval netjes op, dus top!

Vanmorgen op tijd weer vertrokken om eerst allerlei noodzakelijk handelingen te moeten doen. In volgorde van importantie: het verzorgen van de watertanks, chemisch toilet, tanken en boodschappen doen. Zodat we weer een paar dagen off-grid verder kunnen reizen. Tot nu toe hebben we geen overnachtingskosten gehad, dus toen we bij een camperplaats onderweg even alles wilden doen zoals hierboven omschreven, betaalden we de jackpot voor 70 liter schoon water. Dit was onze eigen fout doordat we de betaalzuil niet goed begrepen. Normaal zou je 5 euro moeten betalen voor het verzorgen van je camper, zonder te overnachten. Maar nu hadden we en de overnachting en de verzorging betaald. Samen 10 euro bij elkaar. Aangezien het nog vroeg was en de plek niet echt mooi gelegen, besloten we om door te rijden.

Onderweg nog bij een Super U Supermarkt getankt en boodschappen gedaan. Diesel hier 2,12 per liter, dus nog te doen. Daarna doorgereden naar onze nieuwe overnachtingsplaats in Plombiéres-les-Bains. De hele dag werd er regen verwacht, maar wij piepten er steeds tussen de buien door. Aangekomen op wederom een P4N parking, aangelegd bij een leuk stadsparkje met een mini-Madurodam als attractieparkje. We lopen een stukje door het dorpje, waar we prachtige panden zien, maar waar we ook hele hele donkere wolken boven ons zien. Dus snel naar binnen en binnen blijven, want anders voel je nattigheid. Miriam is zo blij met onze nieuwe accu en het feit dat ze haar oven nu dagelijks kan gebruiken. Ze besluit daarom vanavond een heerlijke lasagne te maken met daarnaast een lekkere salade met Vijgen-Dadel Balsamico Olijfolie en Italiaanse olijfolie van Royce Traiteur uit onze hometown Lelystad. Deze lekkere olië vorige week gekregen van vrienden Ton en Do. Het was weer heerlijk vertoeven in de camper.

De rest van de dag hebben we lekker gecocooned in ons huisje op wielen en even opnieuw een route gemaakt. We wilden richting Annecy om vervolgens via Albertville naar de Mont Cenis te gaan. Jaren geleden zijn we daar geweest met de Lambortinki I en we vonden dat een enorm mooie plek om wakker te worden. Toen had ik met name haast om in Italië te komen en zijn we daar, na even te hebben geluncht, meteen doorgegaan. We zien nu dat de Mont Cenis gesloten is voor verkeer en dat het weer daar de komende week er niet best uitzien. Plannen wijzigen dus. Vanmiddag met de kaart op schoot in de Garmin een nieuwe route gemaakt. Wederom de “roadtrip” instelling, dus de reis moet mooi zijn. Eindbestemming blijft in eerste instantie voor nu Die in het Parc National Vercors. Daar zijn we ook eerder geweest en vonden wij een waanzinnig mooi park en een erg leuke camping waar we toen stonden. We gaan die kant op en zien wel of we er ook echt gaan uitkomen.

Nu avondje TV met de regen op het dak en lekker slapen straks!

21 Januari 2026: Home Sweet Home en evaluatie winterreis 2026

/ martin&miriam / 1 reactie

We zijn inmiddels weer een paar dagen thuis en zitten weer op normaal schema. De wassen zijn gedraaid, de camper is leeg gehaald en alle overtollige zaken die we mee hadden zijn verwijderd/verkocht of weggegooid.

De laatste dagen onderweg, nadat we ’s ochtends waren vertrokken vanuit Oradour-sur-Glane in Frankrijk, zijn niet de meest spannende dagen geweest. Onze focus lag op thuiskomen en dan met name bij mij was dat het geval. Als ik eenmaal onderweg ben en ik heb zin in thuis, dan heb ik alleen nog maar de drive om daar zo snel mogelijk te komen. Bij Miriam is dat niet het geval, maar nu het weer onderweg zo slecht was, zitten we ook niet voor onze lol te zoeken naar leuke plaatsjes en dorpjes.

We rijden daarom zondagochtend vanuit Toury richting Parijs, in plaats van de richting van Reims en de Belgische Ardennen. Dat waren we oorspronkelijk van plan waren om zodoende daar nog eens rustig tussendoor te gaan rijden. Bij het starten van de camper gaf de navigatie aan dat “thuis” aankomst in de middag omstreeks 16.40 uur zou zijn. Tja, normaal gesproken stoppen we altijd omstreeks om 14.00 a 14.30 uur met rijden om een camperplaats te zoeken. Maar 16.40 klinkt als “we zijn er bijna” en waarom dan nog een stop maken en een nacht in kloteweer op een grasveld te staan? “Gas op de lolly” was mijn stellige overtuiging, maar of dit goed viel bij mijn andere reisgenoten was nog maar afwachten. Maar zowaar was Mir het ermee eens en ook Joep ging er maar weer eens goed voor liggen, wetende dat het een reisdag zou worden. Dus zo geschiedde. De reis verliep prima. Parijs op zondag op de Périphérique was goed te doen qua verkeer. Dat was anders dan bij Antwerpen. Wat een verkeer en wat is er nog weer veel onderhoud op de rondweg daar ter plekke. Uiteindelijk zonder teveel vertraging komen we ook daar goed voorbij en stoppen we nog 1x net over de Nederlandse grens om even nog een broodje te eten en sanitaire stop.

Maar dat was ook nog niet zo maar gedaan, aangezien de parkeerplaatsen langs de snelweg bomvol stonden met vrachtwagens die hun verplichte stops moesten maken. Het was zo druk dat ook de personenwagen-parkeerplaatsen bomvol stonden met vrachtauto’s. En dat dan bij 3 parkeerplaatsen net na de grens. Tjonge, het was sowieso druk met vrachtauto’s onderweg op de weg. Zelfs zo druk dat ik bijna klem kwam te zitten tussen 2 trucks toen ik een afslag moest nemen, maar die ik te laat zag omdat er wel 15-20 vrachtauto’s vlak achter elkaar reden. Hierdoor had ik de verkeersborden van de afslag niet gezien. Toch maar in een klein gaatje tussen 2 trucks de camper in gereden om nog de afslag te halen. Ging net goed godzijdank.

Want een ongeluk zit zo in een klein hoekje. Een ander iets dat ons is opgevallen onderweg was de hoeveelheid mensen die met de smartphone op schoot aan het rijden zijn. Doordat we hoger zitten in de camper kunnen we bij elke auto naar binnen kijken die ons inhaalt of die wij inhalen. Want dat was wel schokkend; mensen die met de auto je met 130 km per uur inhalen en die je dan paar kilometer zelf weer inhaalt omdat ze niet in de gaten hebben dat ze nog maar 90 km per uur rijden omdat ze op hun telefoon aan het kloten zijn. Slingerende auto’s, op bumper van voorganger rijdende automobilisten, alle rare situaties die we zagen, waren mensen op hun telefoon aan het werk. Zelfs rijdend met kleine kinderen op de achterbank. Zowel Mir als ik leggen altijd de telefoon weg als we rijden en met Apple of Android CarPlay hoef je dat ding ook niet meer in je handen te hebben. Voor ons was het wel een eyeopener hoeveel bijna ongelukken of rariteiten we onderweg zagen.

Miriam hoefde niet te rijden, dus die zat lekker op haar telefoon om alle verjaardagfelicitaties te bekijken. De lieverd was zondag jarig en voor het eerst voelde ze zich totaal niet jarig, zei ze. We hebben er allebei niets mee, met dat jarig zijn en vieren het eigenlijk nooit echt. Meestal zijn we wel weg. Maar nu zo rijdend de hele dag zat er geen feestelijk moment in om even erbij stil te staan.

De Garmin navigatie had tot op de minuut gelijk toen we weer aankwamen in Drenthe en de motor uitzetten bij ons huisje. We laden de camper vanavond niet meer uit, aangezien alles al te donker was. Na een rit van ruim 725 kilometer, waren we er ook wel klaar mee. Dus meteen naar binnen om het huisje weer bedrijfsklaar te maken. De verwarming hadden we onderweg al aangezet, dus kwamen we behaaglijk binnen. Lampen aan, de hoofdleiding van het water weer open zetten en even later een verfrissende douche nemen, om vervolgens even lekker op de comfortabele bank thuis uit te rusten van de reis van vandaag. Na 91 dagen onderweg te zijn geweest, hadden we ook wel allebei zin in een frietje en een paar “ponylullen” (frikandellen), zoals onze vriendin Claudia ze altijd noemt. Ik zorg graag voor het eten, dus meteen maar even de plaatselijke frikandellenkoning van Schoonoord bezocht. Die waren ook blij om mij weer te zien na al die maanden. Gedwongen ontslagen in de snackbar waren zodoende nog net voorkomen kunnen worden.

Haute Friture

De volgende ochtend beginnen we meteen om de camper op te ruimen en de kasten leeg te maken. Allebei houden we ervan om alles maar meteen af te werken, zodat de camper weer voor de deur weg kan en op stallingsveld kan worden neergezet. Ook gaan we de camper de komende maanden schorsen om zodoende een aantal maanden de dure wegenbelasting te voorkomen. Voor het eerst doen we dit, maar het scheelt teveel geld om het niet te doen als je weet dat je de komende maanden niet meer weg gaat met de Lambortinki.

Het was natuurlijk fantastisch mooi, maar wel koud in Drenthe. In het zonnetje alles uitzoeken en opruimen samen. We besluiten om de volgende reis veel minder mee te nemen in de camper. We hadden natuurlijk weer veel te veel kleding en schoeisel mee. Zeker als je in ogenschouw neemt dat je bijna overal je was kunt laten doen bij supermarkten onderweg. Dus minder kleding mee en ook de wasmachine die we in de garage van de camper hebben staan, gaat eruit. Dan de fietsen! Deze heb ik 3x gebruikt en Miriam maar 1x. Die ene keer was een klein fietsrondje in Spanje voor Miriam en ik daarnaast nog 2x boodschappen gedaan op de fiets. Beide fietsen met accu’s zijn samen ruim 60 kilo laadvermogen, dus dat scheelt. Ik wil in plaats van 2 fietsen dan liever een e-stepje kopen om bij nood toch nog wat vervoer bij mij te hebben. Voor boodschappen onderweg, plannen wij altijd als we van de ene plek naar de andere plek reizen. We willen nooit meer dan 3 dagen ergens staan in de regel, dus dat is goed te plannen en heb je de fiets niet voor nodig. In de bergen of in de natuur fiets je ook niet even 15 kilometer naar een dorpje, dus fietsen dat gaan we niet meer doen. Nou, dat scheelt dan alweer ruim 70 kilo aan laadvermogen en een bak ruimte weer in de garage van de camper.

Vervolgens ruim ik nog eens een hoop andere overtollige zaken op uit de camper; boeken, reisgidsen, oprijblokken van de camper, gereedschap (waar ik toch zelf niks mee kan). Vervolgens gaan er wel ook weer nieuwe spullen in; bandenreparatieset, aangezien ik geen reservewiel mee heb onder de camper. Het reservewiel weegt dan ook weer 25 kilo, dus die keuze hadden wij al gemaakt maar vergeten om een reparatieset te kopen. Geluk gehad dus dat we geen lekke band hebben gekregen. Ook een accubooster om een lege accu weer op gang te krijgen gaat mee in het ruim. Toen in Spanje onze accu kapot was, waren we maar al te blij dat onze buurman er eentje bij zich had. In de accubooster zit ook een compressor om bandenspanning op peil te brengen en tevens 4 USB poorten om apparaten op te laden. Top aankoop!

Einde van de middag waren we allebei moe van al deze werkzaamheden en later op de avond kon Miriam nog intens genieten van de Aurora Boralis, het Noorderlicht dat te zien was boven ons huisje. Wat was dat prachtig om te zien! Miriam met haar enthousiasme heeft 940 foto’s gemaakt waarvan ik jullie er een paar niet wil onthouden.

Noorderlicht boven De Eeke

Aangezien we ook nog wat aanpassingen willen doen aan de camper, zijn we ook nog bij onze camperonderhouds-bedrijf geweest en onze plannen voorgelegd wat we nog van plan zijn om te laten uitvoeren. Vanuit dit gesprek zijn er toch weer twijfels gekomen en tevens de bevestiging dat we een heel fijn contact hebben met dit bedrijf, Jan Kuipers Camperservice uit Odoornerveen. We hebben weer stof tot nadenken hoe en wat we nu nodig hebben en daarin mogelijk weer nieuwe keuzes te maken. Daarom maar de werkzaamheden mbt het levelsysteem en de nieuwe lithium huishoudaccu nog maar even uitgesteld tot aan het voorjaar. Onze volgende trip is gepland in medio mei, dus we hebben nog even.

Dat brengt ons tot de slotsom van deze winterreis van 91 dagen in Spanje en Portugal. Wat zijn de conclusies van deze reis die we samen hebben opgesomd:

  1. Ook deze winter vielen de weersomstandigheden tegen. Net zoals begin vorig jaar was het een natte en koude winter.
  2. De eerste 2 maanden onderweg waren heerlijk en prachtig in Frankrijk en Spanje, maar de laatste weken in Portugal viel de schwung eruit. Door verwondingen en herstel van Joep en de kerst-periode te lang gestaan op een zelfde plek in plaats van rondtrekkend te reizen.
  3. Wij vinden doorreizen na 2 a 3 dagen het lekkerst.
  4. Wij vinden het vermijden van snelwegen heel fijn en rijden graag over secondaire wegen door platteland. Steden vermijden wij het liefst.
  5. Wij vinden het verblijven aan de kust echt niet ons ding. Te druk, te vies, te duur en teveel lawaai.
  6. De boodschappen zijn ook waanzinnig duur in Spanje en nog duurder in Portugal
  7. Wij staan steeds vaker en liever los met onze camper dan dat we op betaalde plekken staan. Heeft ook te maken met de wetenschap dat we onze camper fijn vinden om te douchen en voldoende stroom heeft om 1 nachtje los te staan. Met nieuwe accu straks kunnen we langer los staan aaneengesloten.
  8. We zijn er ook achter gekomen dat er nog genoeg hele fijne plekken zijn waar je gratis mag staan met je camper en sommige zijn ook gewoon prachtig om te staan. Steeds meer gemeenten stellen die camperfaciliteiten beschikbaar. Zeker in wat meer afgelegen gebieden zie je deze vaker. Is ons erg goed bevallen.

Ruim 5 weken geleden hebben we via ons blog een financiele tussenbalans opgemaakt van alle kosten die wij tot dan toe gemaakt hadden. Toen bleven wij nog erg goed binnen de begroting die we vooraf hadden opgesteld. Nu maken we de eindbalans op, na een reis van 91 dagen/overnachtingen.

Totaal reisafstand: 7.080 km

Brandstofkosten: € 1.190,87 (dit is € 13,09 per dag)

LPG kosten voor koelkast en verwarming: € 210,08 (dit is € 2,31 per dag)

Overnachtingen: € 1.162,22 (dit is € 12,77 per dag)

Boodschappen: € 2.042,25 (dit is € 22,44 per dag, maar thuis eten moet je ook, dus dat kost niks extra)

Waskosten: € 62,00 (dit is € 0,68 per dag)

Tolkosten: € 46,60 (eigenlijk nagenoeg geen tolwegen gehad)

Totaal kosten gemiddeld per dag: € 51,29

Onze volgende reis staat gepland in Mei. De bestemming kan nog alle kanten op, maar dat zien we wel hoe het weer er dan uitziet. Griekenland, Wales, Schotland, Slovenie, Oostenrijk…alles komt voorbij. En misschien doen we alles wel… 😉 Maar wel binnen 3 maanden…dan heb ik heimwee!

Als er nieuws te melden is, dan blog ik weer….je weet het nooit bij ons wat er te gebeuren gaat!

16 Januari 2026: Oradour-sur-Glane, om stil van te worden!

/ martin&miriam / 18 reacties

We zijn inmiddels alweer een paar dagen onderweg richting thuis. De dagen op de wegen zijn nat, grijs en soms met zonneschijn. Maar niet mooi genoeg om ergens echt ons kamp op te slaan. We hebben gisteren doorgereden tot de Camping Car Park in Saint Paul lés Dax, een half uurtje oostelijk rijden van Capbreton. Vanaf Urrugne dachten we binnendoor even door St Jean de Luz, Biarritz, Bayonne te rijden. Maar dat viel vies tegen en verloren we wel een paar uur. Ook door demonstraties van de boeren in Frankrijk waren vele op- en afritten van doorgaande wegen afgezet. Wij sympathiseren de boeren, want kom aan mijn eten, dan kom je aan mij. Door de duimpjes die we geven krijgen we veel getoeter van de tractoren terug. Zo zie je maar; in elk europees land momenteel hetzelfde gezeik.

Omstreeks 14.00 uur komen we aan in Saint Paul lés Dax en stellen onze camper op de plek van de camperplaats. Het zonnetje schijnt even, dus zetten we onze stoelen buiten en nemen een drankje. Na een tijdje gezeten te hebben en Mir de camper weer even gekuist na de natte dag van gisteren en vandaag, wij op pad met de kleine veldheer en wandelen een tijdje voordat we bij een plaatselijke bakker terecht kwamen en zodoende even wat lekkere dingen meegenomen. De rest van de dag lekker in de camper gechilled en redelijk goed geslapen toen we vanmorgen wakker werden. De hele nacht regen gehad en ook in de ochtend weer regen. Camper weer klaar gemaakt voor een volgende dag onderweg. We zien wel waar we uitkomen, maar we gaan richting Limoges.

De rit verliep prima en onderweg samen veel gekletst over allerlei zaken en plannen voor de komende tijd. Was gezellig en ook Joep is aangenaam gezelschap in de camper. Hij ligt super relaxt tussen de stoelen op een door Miriam aangelegd schapenvacht in combinatie met een fleecedeken, die rondom het schapenvacht gedrapeerd is, zodat Joeperd lekker met zijn koppie op de fleecedeken kan liggen. Alleen als ik even een rem aanraak of snelheid minder, dan is ie alert en wil ie op schoot bij Miriam om poolshoogte te nemen. Want nieuwsgierig is ie!Als ie ziet dat alles onder controle is en hij ziet weer snelweg aan hem voorbij gaan, dan denkt ie dat bij voorlopig weer in coma kan vertoeven. Lekker beest!

Ook vandaag verliep de rit erg goed en komen we in de buurt van Limoges, als we omstreeks 13.30 uur weer besluiten om te stoppen met rijden. Miriam had weer een Camping Car Park uitgezocht, aangezien dat wel onze favoriete plekken voor onderweg op doorreis zijn. Soms tref je het dat het een erg mooie plek is, soms tref je het niet, maar alles is tip-top op orde waar het gaat om elektra, water en toilet lozen.

We zouden eerst op een andere camperplaats gaan staan, toen Miriam opeens zag dat er in de buurt ook nog een andere optie was om te gaan staan. Ook een Camper Car Park, maar dan in Oradour-sur-Glane. Dit dorp wilde ze heel “graag” zien omdat onze schoonzus Joanne er vorige week was geweest en diep onder de indruk ervan was. Dus de bestemming was bepaald. We gaan erheen en gaan voordat we de camper gaan plaatsen op de camperplaats, meteen het historische dorp in om het te bekijken. De camper kunnen we goed kwijt op de parkeerplaats, speciaal voor campers. Bij een historisch dorp denken wij altijd aan andere zaken, dan waar dit dorp historisch is om te noemen.

Oradour-sur-Glane is een gemeente in het Franse departement Haute Vienne. Oradour-sur-Glane telt ongeveer 2.500 inwoners. De plaats maakt deel uit van het arrondissement Rochechouart. Wat kunnen we je vertellen over dit dorp?

Het dorp werd op 10 juni 1944 verwoest in het bloedbad van Oradour-sur-Glane. Troepen van de Duitse 2e SS Panzer Division Das Reich overvielen als vergeldingsactie het dorp, dreven de mannen in graanschuren en fusilleerden hen, dreven de vrouwen en kinderen in de imposante kerk waar een doos stond met explosieven, en toen ze naar buiten gingen en probeerden te ontsnappen werden de overlevenden doodgeschoten, en vervolgens ook de rest van het dorp. 643 mensen werden zo in drie uur vermoord en het dorp werd verwoest.

Het was de grootste massaslachting door de nazi’s op burgers in Frankrijk, vermoedelijk ook de grootste in West-Europa, en werd voor de Fransen het symbool van de nazi-barbarij.

Na de oorlog werd het dorp nabij de ruïnes herbouwd. Onder impuls van minister van Binnenlandse Zaken Adrien Tixier werd besloten de ruïnes te laten staan als herinnering aan het bloedbad. Alles staat er nog zo bij als toen na de verwoestingen. Het nieuwe dorp werd in uniforme stijl gebouwd. Dit nieuwe dorp werd in 2007 erkend als Patrimoine du XXe siècle.

Wij lopen door het ruïne-dorp en zijn diep onder de indruk van alles wat we zien. Het moet een prachtig dorp zijn geweest zoals we het kunnen inschatten en lopen door de straten. Sommige huizen zie je ook de foto’s van het gezin dat daar gewoond heeft en zien we oude slagerij, cafe, kapperszaak, garagebedrijf en nog meer ambachtelijke beroepspanden. Machinerie en autowrakken die volledig uitgebrand zijn en inmiddels in verre staat van ontbinding. Vooral de foto’s in panden vonden wij indrukwekkend.

Dan komen we aan bij de kerk en lopen door de ruïne van de kerk, binnen staan we stil wat hier heeft afgespeeld. Honderden vrouwen en kinderen zijn hier opgesloten geweest, terwijl binnen dozen met explosieven lagen. Deze werden ter ontploffing gebracht en alles wat dat overleefde en nog kermend op de grond lag, werd doodgeschoten door de nazi’s. De ruim 200 mannen zijn allen gefusilleerd tegen een muur. Het hele dorp, 197 mannen, 241 vrouwen en 205 kinderen, gewoon afgeslacht. Miriam en ik zijn er stil en verdrietig van.

Je voelt en ziet ook hoe het destijds moet hebben afgespeeld. Zeer indrukwekkend vonden wij het en we realiseren ons dat ergens in de wereld in oorlog, ook dit soort acties nog steeds gebeuren. Triest dat we ondanks alle herdenkingen, stille tochten voor gebeurtenissen als deze, als mens nog steeds in staat zijn om zo gruwelijk te moorden.

Het is geen leuk blog, dat realiseren wij ons ook heel goed, maar wel goed om stil te staan in deze wereld op deze plek. Dus als je in de buurt bent, zeker een bezoek waard. Jaren geleden waren wij ook in Kamp Westerbork geweest en kregen wij hetzelfde gevoel. Ook het voornemen gehad om ooit ook Auschwitz te gaan bezoeken, maar ik weet niet of ik dat nog wil, zoals wij ons voelen na dit bezoek aan dit dorp. Maar als we het maar nooit vergeten! En in de huidige wereld zou het zo maar eens weer dichterbij kunnen komen, als je de wereldleiders van dit moment eens op je netvlies zet.

Wij proberen er maar het beste van te maken en vonden het in ieder geval de moeite waard om er eens bij stil te staan, maar gaan wel met goede zin verder met onze reis huiswaarts. Morgen staat er weer een etappe op de kaart en we zien wel weer hoever we komen.

Sorry voor de zware kost van vandaag, maar het kan niet allemaal alleen maar leuk en kostelijk zijn in het leven…Volgende keer hopelijk weer een blij verhaal!

26 en 27 oktober 2025: Aurillac en Cuxac-Cabardés

/ martin&miriam / 5 reacties

Gistermorgen werden we wakker en keken we naar buiten om te constateren dat het weer een natte bedoeling was en blijft deze dag. We ruimen alles klaar voor vertrek en gaan beginnen aan een weer prachtige rit richting Aurillac.

Aurillac is een stad in het departement Cantal en ligt aan het riviertje de Jordanne. Het is de grootste gemeente in het departement en dus ook bestuurlijk is dit de hoofdstad van dit gebied. Waarom gaan jullie dan naar Aurillac is de vraag misschien? Nou, dat zal ik jullie toelichten; Aurillac is de historische paraplu-hoofdstad van Frankrijk en hier worden dan ook de meeste paraplu’s gemaakt van geheel Frankrijk. Gezien de weersomstandigheden deze week en de komende dagen leek ons daarom een bezoek aan die stad wel wat waard.

Onderweg rijden we weer door zulke mooie streken en hebben we weer zo genoten van de rit. Deze voer ons langs een aantal “groene” wegen op de kaart, welke dus bezienswaardig zijn aangemerkt. Via Cascade de Trador, een romeinse brug waar ook een waterval vlakbij neerklettert in de rivier, naar Tauves, Bort-les-Orgues, Ydes, Mauriac, Saint Martin Valmeroux, Jussac naar uiteindelijk Aurillac.

Daar aangekomen kwam de regen met bakken uit de lucht vallen en was er op straat en in de stad geen teken van leven. Het seizoen is voorbij en er was ook niets geopend. Mistroostig zag het er allemaal uit. Als we aankomen op de Camping Car Park in Aurillac zien we dat we maar met 3 campers op de plaats staan. Na installeren van de camper is eerst onze Joep aan de beurt. De kleine man doet het vreselijk goed in de camper en tijdens de ritten, maar net zoals de chauffeur is hij er na 5 uur sturen wel een beetje klaar mee. We gaan met hem aan de wandel, maar zo midden in de stad is het zoeken naar parken en groen. We lopen daarom maar een soort bosperceel in waar een heel slecht paadje loopt over rotsstenen naar boven. We beginnen er met volle moed aan en al snel komen we erachter dat dit hem niet gaat worden. We lopen nog een stuk terug en lopen wat door de wijk in deze stad. Er staan prachtige huizen, maar ook hier alle luiken dicht. Je weet gewoon niet of er iemand thuis is of niet. Miriam en ik zijn allebei moe en willen niet verder door de stad slenteren. Het weer is zo vreselijk slecht. Grijs, grauw en nat.

Ook als we binnen zitten zeggen we tegen elkaar dat wij eigenlijk steden niks aan vinden om er te kamperen. Zo’n camperplaats midden in de stad vinden wij echt niks. Wij zijn liever midden in de natuur, bij voorkeur in de bossen en bergen. Nou, dan gaan we morgen dan maar weer verder naar op zoek. Al is het alleen maar om Joep wat meer leukere wandelingen te kunnen bieden. Hij is de laatste dagen niet verwend geweest door de camperplaatsen die we bezocht hebben.

De avond valt niet veel over te vertellen. Beetje voetbal kijken, lezen en dan naar bed. De binnendoor-weggetjes kosten naast wat meer tijd ook wat meer energie. Meer schakelen, remmen en alerter op tegenliggers en smallere bermen. Kortom; na inmiddels 1500 kilometer geheel tussendoor kunnen wij elke avond goed slapen. Morgen weer verder, richting Carcasonne. We denken niet dat we die stad gaan bezoeken, ondanks dat het de moeite waard schijnt te zijn. We hebben de afgelopen weken/maanden veel camperaars bekeken op YouTube die daar geweest zijn, dus we hebben er een goed beeld bij; druk en heeel toeristisch. Het verbaast ons hoeveel campers we onderweg tegenkomen. Wij houden gewoon niet van drukte en daarom zien we morgen wel waar we terecht komen.

Vanmorgen weer regen, regen en nog eens regen. Elke ochtend sta ik met mijn goede gedrag de tanks te vullen en legen en toilet te verschonen. Ik hoop op snel een korte broek en polo te dragen, maar vandaag gaat dat weer niet lukken. We gaan op pad.

De eerste kilometers na Aurillac zijn nog wat druk qua verkeer en moesten we eerst door de stad heen om aan de andere kant uit te komen om richting Arpajon sur Cére en Montsalvy te rijden en daar vanuit de Gorge de Lot te volgen. Prachtige route was dit gedeelte. We rijden door kloven, grotten, bomen en altijd aan onze rechterzijde de wat kolkende Lot.

Daarna richting Bozouls, Rodez, Albi, Realmont, Castres, Mazamet om uiteindelijk in het kleine dorpje Cuxac-Cardadés te komen om daar ons kamp op te slaan voor vandaag. Dit dorpje ligt in het departement Aude en telt zo’n kleine duizend inwoners. We staan op een Park4Night plekje, zonder faciliteiten, dus staan we los. Wij vinden dit altijd wel soort van spannend. Je weet nooit of je genoeg stroom in je accu hebt om te doen wat je normaal doet. Verlichting en phones opladen moet geen probleem zijn. Maar of je dan ook de maxxfan en smart tv aan kan hebben de hele avond? Tja, met een 100 Ah accu moet je toch een avondje kunnen overbruggen lijkt ons. We zullen energiezuinig leven vanavond..

Direct achter onze parkeerplaats, loopt een leuk parkje slingerend over loopplanken, bospaadjes en een kabbelend kreekje. Joep is niet te houden en eerst Miriam en daarna samen lopen met de kwispelende speelse jeugdige Joep te dartelen. Spelen met een stok, zwemmen en blij meelopen. Mooi! Kan ie vanavond weer in zijn luxe hok van 18 m2.

De rest van de middag zoekt Mir een route uit richting de spaanse grens voor morgen en schrijf ik dit blog. Vanavond lezen we denk ik lekker in onze boeken. Ik lees het boek van Boris Becker over zijn gevangenisperiode en Miriam leest Ieni Mieni Mutte van M.J. Arlidge. Een avondje zonder TV gaat ons zeker lukken. Morgen maar weer kijken waar we terecht komen. Maar wat er ook gebeurt…..ik draag een korte broek!

24 + 25 Oktober 2025: Relaxdag aan het Lac des Settons en vluchten uit de Morvan

/ martin&miriam / 3 reacties

Het is droog! Na dagen van regen is het droog en hebben wij weer een heerlijke rustige slaaprust achter de rug. We doen vandaag het erg rustig aan en geen reisdag dus. Aangezien de weersverwachtingen voor vandaag redelijk goed zijn, blijven we vandaag nog een dagje in La Faye aan het Lac des Settons.

Na een eerste rondje met Joep direct langs het meer, doen we eerst rustig aan en blijven we wat langer in onze nachtkloffie in de camper, voordat we ons gaan douchen en aankleden. Zoals Mir altijd zegt: effe rommelen en tuttelen. Na het douchen eten we nog even een heerlijk broodje uit de oven die Miriam had gemaakt. Meergranenbroodje met Serrano Ham, frans kaasje, tomaatje en knoflookolie. Energie om een lekkere, maar frisse wandeling langs de andere kant van het meer, richting de stuwdam voorbij La Haye. Nou, als we dan onze coiffure en coiture op peil hebben, gaan we op pad. We lopen langs het Lac de Settons en de fraaie huizen langs het water in La Faye.

Het is de place to be in de Morvan en de bekendste badplaats van deze regio. Maar het valt ons op dat alle huizen met de luiken dicht zitten en alles onbewoond eruit ziet. Ook hier zijn het dus de vakantiehuizen van de mensen uit Parijs en Lyon die hier een 2e of 3e huis bezitten. Ook hier zal er weerstand zijn tegen dit soort huizen vanuit de lokale bevolking.

Het dorp leeft niet en leeft alleen maar in de zomermaanden van de toeristen. Zoals het lokale VVV zegt: je kun hier dan over de koppen lopen. Veel haventjes met bootjes, hotels en ander vertier, maar nu is het doods. Vinden wij niet erg. De rust die over het meer regeert als een spiegel is prachtig om te zien en langs te lopen. We lopen richting de stuwdam en lopen erover heen.

Om een gehele ronde rondom het meer te lopen vinden wij te ver. Het is ruim 15 kilometer en er is er wel eentje die er wel voor te porren is. Onze Joep! We noemen hem de laatste dagen “Joep Oscar Benjamin Button”. De eerste naam is zoals wij hem altijd noemen, de Oscar voor het acteertalent voor drama die deze eigenwijze teckel elke dag weer uitbeeldt als hij zijn zin niet krijgt. Een beetje zoals Brigitte Kaandorp met “ik heb een heeeeel zwaar leven…”. Het laatste gedeelte van zijn naam Benjamin Button is het vermoeden dat onze Joep niet ouder wordt, maar juist jonger. Zijn koppie ziet er jeugdiger uit, zijn energie is onuitputtelijk (voor ons zeer vermoeiend) en is niet te houden als ie maar het vermoeden heeft dat ie weer aan de wandel mag. Hij kwispelt er lustig op los tijdens de wandelingen en dankt ons altijd voor het vertier dat hem geboden wordt. Het kereltje zit al een tijdje lekker in zijn vel. Eigenlijk vanaf het moment dat hij de camper voor de deur zag staan voor vertrek.

De wandeling was heerlijk samen. Door de bossen, over het strand, langs de huizen, over houten loopruggetjes, spelend met Joep met houten takken.

Na terugkomst in de camper even bijkomen en lezen we lekker in onze boeken. De wind gaat na een tijdje liggen en besluiten we om met de drone een paar beelden vanuit de lucht te maken van onze plek op de camping en het uitzicht over het Lac des Settons. Samen even naar buiten en maken we de drone klaar voor de vlucht. Nog een beetje onwennig samen, maar al snel stijgt de drone recht naar boven en floep…….weggewaaid door de weer opstekende wind. De drone was meteen uit de koers en dwarrelde schokkend in de lucht. We hebben maar besloten om drone meteen naar de home-base terug te laten vliegen om het later in de middag nog maar een keertje te proberen. Maar ook later in de middag lukte het niet en stak de wind verder op en kwamen alweer de eerste regendruppels. We laten het maar zo en verdwijnen weer in de camper om in alle rust ons dingetje te doen. We maken samen een route via de landkaarten van Michelin en zetten deze over in de Camper Navigatie. Was erg leuk om samen te doen om bestemmingen te bepalen en routes te zoeken hoe we er het mooist kunnen komen.

Nu lekker klaarmaken voor de avond en gordijntjes weer dicht, kacheltje aan en TV op de achtergrond. Zowaar komen er wat meer campers het terrein op rijden en zijn we niet meer alleen. Morgen gaan we weer verder op pad, maar vandaag was een heerlijke relaxte dag.

Maar dat kunnen we niet zeggen van de volgende dag, vandaag! De regen klettert op het dak en we willen vandaag door richting Clermont- Ferrand. Dat betekent toch echt dat ik alles buiten moet doen om weer met volle watertank en leeg chemisch toilet te krijgen. Dat was geen pretje. Om 9.17 uur verlaten we onze camperplaats aan het Lac des Settons. Wij vonden het echt een hele fijne plaats om te verblijven en achteraf moeten we superblij zijn dat gisteren nog een aantal uren het weer prima was.

Mir en ik hadden samen een route uitgestippeld en in die route zaten weer een aantal prachtige wegen door de Morvan. Het is 8 graden en we leven in een kleine wereld. Echte vergezichten kunnen we niet zien, maar dat wat we wel kunnen zien vinden we geweldig mooi. De Morvan heeft ons wederom versteld doen staan hoe mooi dit gebied is. Het feit dat alles daar zo groen is, zegt wat over de hoeveelheid neerslag die daar jaarlijks valt. Vandaag viel zoveel dat het voldeed als de hoeveelheid van 10 maanden in de Morvan. Er kwam geen eind aan zoveel regen er viel. We reden over bergweggetjes tussendoor, bedekt met enorme hoeveelheden bladeren en hazelnoten en andere boomvruchten. In combinatie met de kleuren van de bomen en wat op de weg lag, gaf het wel een prachtig beeld over het geheel.

We rijden uiteindelijk de route die we wilden volgen richting Moulins via de wegen van Montsauche les Settons naar Anost, Saint Léger sous Beuvray, Luzy richting Vichy om vervolgens te gaan overnachten in Le Cheix. Vlakbij Clermont Ferrand. Zoals de route hier staat beschreven lijkt het een makkelijke route, maar onderweg kwam er nog een kink in de kabel, waarbij we beiden toch wel een beetje stress hebben ervaren.

We reden door de bergen op kleine weggetjes om het dorp Saint Léger sous Beuvray door te rijden om daarna richting Luzy te gaan. Maar bij binnenrijden van het dorp reden we een soort van fuik in. Er was een grote najaarsmarkt en de weg die wij moesten hebben was afgesloten. Op die T-kruising met aan de linkerzijde de afgesloten weg, stonden allemaal auto’s geparkeerd en liepen mensen te scharrelen, waardoor ik de bocht naar rechts niet kon halen met de 7.5 mtr lange camper die wij hebben. Ik stond vast. Achter mij auto’s en ik kon niet links of rechts. De spiegels waren beslagen, de achteruitrij-camera idem dito, dus eigenlijk zag ik niks waarop ik kon vertrouwen. Er kwam een man naar ons toelopen met een hoofd van: wat doet die camper nu op dit moment in ons land en in dit dorp? Zuchtend ook…Toen ik het raam opende en hem aankeek, bleek de man erg vriendelijk en ik natuurlijk ook zoals altijd. Met mijn beperkte franse taalvaardigheid maakte ik duidelijk dat ik richting Luzy wilde gaan. De man haalt zijn schouders op en zegt; dat gaan niet, je moet die kant op! De rechterkant. Maar ik kan die bocht niet maken zeg ik. “Tuurlijk wel. Ik help je wel!” Zie de vriendelijke man. Nou met enig oponthoud en wat manouvreren met de camper kon ik de bocht maken en waren we weer op pad. Maar hoe komen we nu weer op het punt om de route op te pakken? Dat is ons dus niet gelukt. Overal omleidingen en daarom maar besloten om de route niet af te maken en over grote autowegen en snelwegen richting Clermont Ferrand te gaan. De regen blijft maar komen en de wegen zijn zieknat en spekglad. De grote wegen zijn schoon en ik verlang eerlijk gezegd wel naar wat zonneschijn en betere temperaturen. De romantische tussendoorweggetjes doen we volgend jaar wel weer in dit gebied. Want wat was dit Park de Morvan een heerlijke plek!

Na een paar uurtjes nog te hebben gereden komen we aan bij de Camper Car Park in Le Cheix. We zijn de enigen die hier staan. Maar bij de poort aangekomen, komen we er niet in. Het pasje werkt wel, maar de poort gaan niet open. Meteen even gebeld met de organisatie Camper Car Park en weer supergoed en snel geholpen. Het bevalt ons erg goed het verblijven op hun parken.

Mir maakt na aankomst een heerlijke borrelplank zonder borrel. Meer een plank eigenlijk, maar dan met hapjes. We hadden honger en ik was moe van de rit van vandaag. Zometeen even lekker douchen, kloffie aan en snuggle up in de camper wederom. De regen blijft komen, zien we op de radar. Morgen weer verder en willen we wel weer tussendoor rijden richting de Parc Naturel Regional des Pyrénées Catalanes. Maar we zien wel waar we terecht komen. Jullie lezen het weer binnenkort.

23 Oktober 2025: Rondje Parc Nationale de Morvan

/ martin&miriam / 8 reacties

Allereerst even een verduidelijking van het schrijven van dit blog. Momenteel schrijf ik dagelijks nu ons blog in plaats van over meerdere dagen 1x een blog. Het kan dus best zijn dat dit blog meer een dagboek gaat worden bij deze reis. Voorheen deed ik eens in de 4 tot 6 dagen een blog schrijven tijdens een reis. Vooral omdat we nu veel tijd hebben, doordat het weer zo enorm slecht is en we veel binnen in de camper zitten. Maar om alles te beschrijven over meerdere dagen maakt ook dat je dan dingen vergeet of niet meer weet wat je allemaal gezien en gedaan hebt. Maar goed; ik wil niet garanderen dat ik de komende maanden dagelijks ga bloggen. ChatGPT geeft wel een aantal voordelen bij dagelijks bloggen, maar f.ck GPT! Uiteindelijk schrijven we ons blog voor onszelf als naslagwerk, maar dan is het wel erg leuk om te zien dat ons blog weer enorm groeit nu we weer regelmatig schrijven. Mede doordat we aantal jaren geleden wekelijks op de landelijke website van 50+ hebben geblogd, zien we veel volgers/lezers weer terug na de laatste jaren. Ook de facebook-groepen Campervrienden en Overwinteren zorgen voor aanwas op onze website en abonnees. Leuk om te zien dat onze website dit jaar al meer dan 30.000 bezoekers heeft gehad en onlangs de 300e abonnee. En dan moet de winterreis 2025 nog echt gaan beginnen. Dat maakt het ook leuk om te blijven schrijven. Zeker nu er meer en meer mails en reacties komen van lezers met vragen, tips en opmerkingen.

Laten we eerst eens beginnen over onze laatste nacht op de camperplaats. Man o man wat ging het tekeer met de slagregens en storm rondom onze camper. We waren blij dat we in de middag toch die wandeling hadden gemaakt, maar voor de rest had je niks buiten te zoeken. De hele nacht huilde de wind om ons heen en ik had daarom niet zo goed geslapen en was vroeg wakker. Miriam had wel lekker geslapen. Nadat we alles weer in orde hadden gemaakt in de camper voor vertrek nog even langs de camperservice-plaats. Nieuw water inslaan, grijs water lozen en het chemisch toilet legen. Precies om 9.15 uur verlieten wij de camperplaats en waren we op pad!

Brug bij Charmont

Het bleek een prachtige dag te worden, ondanks de nog steeds met bakken uit de lucht vallende regenbuien en stormvlagen tijdens het rijden. We passeren Parc National de Forets met zijn uitgestreken vlakten boerengrond afwisselend met slingerende weggetjes door de bossen. Het lijkt de graanschuur van Frankrijk te zijn, zoveel boerengrond en kleine agrarische dorpjes. Het landschap wordt glooiender en ziet er lieflijk uit. We rijden gestaag door en komen na een wat saai tussenstuk van ongeveer 80 kilometer uit bij het begin van het volgende NP de Morvan. Een aantal jaren geleden zijn we hier ook geweest en vonden we het hier al geweldig. En zo was het vandaag wederom. De Morvan pakt je! We voelen allebei ons hier zo prettig en doet ons denken aan sommige gebieden in Engeland en Schotland. De mooie stenen huisjes, de ommuurde weilanden en een kleur groen gras die zo helder is met daarbij eromheen glooiende heuvels met of bomen of weilanden met typische koeien die bij dit gebied horen.Via een historic route via de D26 beginnend van Salieux naar onze bestemming. Deze weg is echt een aanrader voor iedereen, want je rijdt door zulk idyllisch landschap met zoveel variatie in landschap en kleur. Zelfs nadat de storm Benjamin zoveel takken en bomen heeft ontwricht en enorm veel bladeren op de weg. Zoveel dat je soms niet ziet hoe de weg precies loopt. Maar wat een route vandaag! We hebben enorm genoten van deze dag en rijden door het prachtige park De Morvan.

Diverse landschappen onderweg

Midden in Bourgondië, halverwege tussen Parijs en Lyon, strekt dit granieten middelgebergte zich uit. Wild en glooiend tegelijk, met als hoogste punt de Haut-Folin op 901 meter hoogte. Ook telt de Morvan een zestal kunstmatige meren, waar de bekendste van deze meren Lac des Settons is. En daar zijn we naar onderweg. Nadat we tussendoor ook nog even gestopt zijn om Miriam met Joep te laten wandelen, zoeken we een camperplaats die we aan het Lac des Settons willen vinden. Camping Car Park heeft weer een hele mooie aan het meer in de app staan en er is plaats genoeg. Sterker nog; van de 41 plaatsen zijn er nog 40 beschikbaar. Het dorpje heet La Faye en de camperplaats is direct aan het meer gesitueerd. Nou dat wordt een mooi plekkie zoeken. We komen aan na nog een laatste stuk van de route door hele smalle boerenweggetjes te hebben gereden.

Strandje bij camperplaats en laatste kleine weggetje

We checken met ons pasje in, op de camperplaats en zien inderdaad dat er maar 1 andere camper staat. We besluiten wat dichter bij het meer te gaan staan en rijden een plekje op, om vervolgens in zijn achteruit het tegenover liggende plekje te gaan benaderen. Dat wordt onze plek voor vannacht. En wellicht ook voor morgen, want de locatie is leuk en ook om te wandelen is het top! Morgen als het weer wat mooier is, blijven we hier een extra dagje. Even niet rijden en even relaxen een extra dagje. Het sturen over smalle weggetjes met de storm die we hadden was best inspannend en spannend soms.

Maar goed; alleen nog even achteruit rijden om op de plek te komen. Maar we slippen vast in de door regen verzadigde grasmat en we glijen de verkeerde kant op. Vast zitten we. En geen hulp in de buurt. Ik had het er helemaal mee gehad en dacht; ik laat dat ding staan zoals die staat op deze plek en morgen zien we wel verder. Maar mijn Miriam McGyver dacht er anders over. “We gebruiken de rubberen deurmat voor de deur en die leggen we onder het wiel met minste grip”. Okay, kunnen we doen. En het lukte met een hoop tegengesputter! Niet van mij dit keer, maar van de blubber. Zowel de camper als Miriam zagen eruit! Allebei maar door de wasstraat morgen of overmorgen!!

Modderpoel

Het regen komt weer met bakken uit de lucht en Joep moet er wel even uit. Samen beginnen we aan de wandeling, maar het was berekoud en supernat. Miriam biedt aan om alleen verder te gaan en mij even te laten relaxen in de camper aangezien de rit best inspannend voor mij was. Lieverd is het!

Wat nogal bizar was vanmiddag was het moment dat we iets heel bijzonders meemaakten toen we in de camper de foto’s van vandaag onderweg aan het bekijken waren. Miriam had er kippenvel van! Wat is het geval: Jaren geleden hebben wij met onze Lambortinki 1.0 ook in dit park gereden en weten wij echt niet meer exact waar wij overal geweest zijn. Toen vanmiddag Miriam opeens een foto maakte van een historisch straatje in een dorp, met een heel specifiek huis in dat straatje, bleek vanmiddag dat zij werkelijk exact dezelfde foto jaren geleden op het zelfde moment had gemaakt. Zonder te weten dat we daar eerder waren geweest. Bizar!

Bizar! 2018 versus 2025..

Vanavond weer gordijntjes dicht, kacheltje aan en lekker Feyenoord kijken. Vinden we zo knus!! Hopelijk wordt het een rustige nacht, nu de storm ook hier nog steeds pittig te noemen is.