De afgelopen weken is met name Miriam bezig geweest om van alle beelden die we gemaakt hebben een videoverslag te maken.
Door de slechte weersomstandigheden zijn er wat minder beelden als normaal en ook de activiteiten waren minder dan dat we gewenst hadden. Desondanks blijft Schotland fantastisch en hebben we toch enorm genoten van deze 2 weken in onze camper in het noorden van Schotland.
Vanmorgen heerlijk relaxt wakker worden en dus voor het eerst “los” gestaan voor een nacht in de middle of nowhere. Ging supergoed. Accu’s voldoende capaciteit, koelkast op gas prima, watertank gevuld en de toiletten…..inmiddels weer vol!! Maar deze kunnen we hier niet kwijt, dus moeten we op zoek naar een stortpunt om ze te legen. Maar ja…waar kom je die tegen als je niet op een camping wilt staan?
We besluiten om te proberen om vanavond ergens in Shieldaig te gaan staan. Dit is ook een camperplek zonder faciliteiten, maar daar kun je wel afstorten in het openbare toiletgebouw. Moet een prachtige plek op berg zijn, met uitzicht op een baai en haventje met schepen. Deze plek krijgt ook hoge waardering van zijn bezoekers, dus we verwachten er veel van. Maar eerst gaan we beginnen met de rit door het Wester Ross Coastal Route. Deze weg moet erg mooi en spectaculair zijn, dus kom maar op!
Het is een prachtige weg, met enorme vergezichten en mooie dalen en rivieren. Eerst moeten we nog op aandringen van Neil Johnson, onze engelse/schotse vriend langs Red Point. Dat is ook een uiterste puntje op een schiereiland aan einde van eveneens een doodlopende weg. Dit strand moet rood van kleur zijn en in de verte zie je allemaal bergkammen en dorpjes. Moet een waanzinnig uitzicht zijn. Wij komen bij de afslag naar deze weg en blijkt het nog 16 kilometer te zijn voordat je er bent. Maar deze weg ziet er zo slecht en hobbelig uit, dat dit een enorme lijdensweg gaat worden voor ons en onze camper. Maar…..we willen het graag zien, dus blik op oneindig en gaan met die banaan! Na een half uur komen we aan bij Red Point en bleek dit de grootste deceptie aller tijden te zijn; we zien helemaal niets door de mist en regen. Uitzicht tot aan mijn navel en verder niet! Het weer werd er ook niet beter op, dus even wachten was ook geen optie. Wel zagen we een enorm strand met een wat rode zandsoort, dat dan weer wel….bedankt, Neil!!
Al met al een ruim uur verloren qua tijd, maar toen we uiteindelijk weer op de oorspronkelijke afslag kwamen, kon onze mooie rit beginnen. Tjonge…ik zal e.e.a. niet meer uitdrukken in superlatieven, want die hebben jullie al de hele week gehoord over het landschap in Schotland, maar wat is dit een mooi ruig gebied. We rijden langs Loch Maree door naar Kinlochewe om vervolgens af te buigen naar Torridon, door de Glen Torridon (Glen = dal). Dit berggebied staat bekend als oudste berggebied van de hele wereld. Deze bergkammen bestaan al 6000 miljoen jaren geleden. Je kunt het ook wel zien aan de bergen dat ze ouder zijn dan de omliggende. Ook de bomen op de berg zien er ouder en dramatischer uit dan de jonkies lager in het dal. Je kunt het niet uitleggen, maar het is werkelijk een prachtig groen dal, met altijd weer die vergezichten. Bergen die over de schouders van de voorliggende bergen meekijken en dus zie je diepte van het landschap. Het is druk met verkeer, maar nu echt! Er is een sportevenement gaande met lopers en fietsers. Veel schakelen en remmen met de camper dus..lijkt wel werken!!
Nadat we kilometers lang heel stil in de camper waren door alle indrukken zagen we ineens dat we bijna al bij onze nachtplek aangekomen waren, namelijk Shieldaig. De mooie camperplek stond aangegeven en terwijl we het terrein oprijden, zien we dat we door onze zware dubbelassige camper niet verder het terrein opkomen, zonder weg te zakken in de modder en dus ook niet meer weg kunnen komen. We durven het niet aan, want om ons heen zien we een aantal camperplekken helemaal omgeploegd door wielspin. Wij nemen het risico niet, ondanks het feit dat dit een supergave plek is om te staan. Hier wel even het water aangevuld en weer op pad naar een volgende bestemming waar we kunnen gaan staan voor de komende nacht.
We rijden via Shieldaig door naar Kishorn, een klein vissersdorpje waar we stoppen bij een SeaFood Bar om te gaan lunchen. Bar ziet er gezellig en vol uit en met een beetje mikken, kan ik onze camper nog net kwijt op de parkeerplaats. Binnengekomen worden we hartelijk ontvangen en bestellen we een witte wijn en om te beginnen een bord met Kullen Skink, een kabeljauwsoep met een beetje kerriesmaak. Lekker! Daarna een broodje met eigen gerookte schotse zalm. Dit was de lekkerste die we samen ooit gehad hadden. Zo zacht en mals!
Daarna nog samen een bordje met Jabobsschelpen in knoflook gebakken en geeindigd met een Chocolate Toffee Pudding met ijs, ook gedeeld! (ik haat delen….)
Hele vriendelijke mensen in de bediening en direct nadat we Neil en Yvonne hadden getipt over deze bar, kregen we al het berichtje terug dat ze hier ook geweest waren, die bourgondische visgenieters. Schept weer een band, zo’n zelfde plek!
Nu de laatste etappe langs Loch Carran, waar volgens het reisboekje van Miriam een aantal campings lagen. Al dat we zagen, maar geen campings. Toen maar weer doorgereden naar Stromeferry en door naar Ardelve, waar volgens onze navigatie een camping moet zijn, met uitzicht op Ailean Donan, het meest beroemde en gefotografeerde kasteel van Schotland. Hier waren we al een paar keer geweest, maar Miriam wilde weer naar het kasteel toe. Ik niet, dus Mir gaat alleen en ik werk aan mijn achterstallige blogs van de afgelopen dagen.
We staan nu de laatste avond aan de kust en buigen morgen af richting Fort William en Glencoe. Daar willen we echt een paar dagen staan om in ieder geval morgen mijn 50ste verjaardag te vieren, maar mogelijk ook nog een paar extra dagen bij de Claigach Inn. Daar hebben we ook eerder een sta-caravan gehuurd en die regio bevalt ons goed! Vanavond eerst maar even plannen maken voor deze dagen.
Vanmorgen wilden we weer een poging doen om de camping af te rekenen. Maar na 3 pogingen gistermiddag en gisteravond, liep ik toch maar weer naar de receptie van de camping. Weer alles donker. Het doosje met 6 eieren die er sinds gistermiddag al voor de deur stonden, waren er nog. Viel mee dat de eieren inmiddels niet waren uitgekomen…
Nu hing er een briefje dat de campinggasten maar naar zijn huis moesten komen en aanbellen, dus ik naar zijn huis. 3x aangebeld en om het hoekje gekeken, maar er was niemand. Miriam en ik vonden dat we inmiddels ons maximaal hadden ingespannen om de 21 pond achter te laten bij de beste man. Trouwens; die 21 pond was het echt niet waard, want wat was de camping een afgetrapte zielloze bedoening zeg. Er stonden nog 18 oude aluminium sta-caravans, met de beste tijd gehad, en een kaal veldje waar wat campers op konden staan. Het uitzicht vergoedde een hoop, maar het sanitairgebouw en de ruimte waar je je chemische toilet kunt storten en schoonmaken, daar zou je je schapen nog niet in onderbrengen. Nadat we nog met een paar mensen op de camping hadden gesproken, die ook zeiden dat deze man er al jaren niets meer aan deed en dat het jammer is van zo’n mooie camping. Want de ligging en uitzicht was fantastisch.
Zonder te betalen dus uiteindelijk weggereden. Voelde niet goed, maar nogmaals; we hebben er alles aan gedaan. Zelfs nog op zoek geweest naar een brievenbus. Was er ook niet….
De rit van vandaag gaat naar Cove. Een klein dorpje aan een doodlopende weg op een schiereilandje. De man van de camper naast ons, raadde ons deze plek aan om wild te gaan kamperen. Je staat daar op een stuk gras, tussen de duinen en met uitkijk direct op 25 meter naar een parelwit strand met rotsen en een superblauwe zee. Je hebt er geen faciliteiten, maar je staat er fantastisch. Wel; de man had gelijk! Wat een plek!
De rit ernaar toe was maar een korte, dus na een paar lange reisdagen, nu een makkie. Ongeveer 30 kilometer door mooi landschap en glooiende wegen, door gehuchtjes, boerderijen en zeegezichten. We besloten om vandaag sowieso een rustdag ervan te maken. Lekker lezen en gezellig drankje erbij; helemaal niets doen, geen plannen, geen activiteiten, niets!
Toen we aankwamen op Cove stonden er inmiddels al een paar campers op het terrein. Ongelofelijk hoe sommigen dan zijn. Ze gaan pal naast een andere camper staan en terwijl er nog heel veel lege plekken zijn. Mir en ik hebben geen zin in aanspraak vandaag en besluiten om onze camper helemaal aan het einde van het terrein te zetten, pal voor het strand. Afstand tot de volgende camper is ongeveer 50 meter. We staan nog maar net en binnen no-time staan er direct naast ons weer een paar campers. Geen probleem overigens….waren rustige mensen.
Nadat we ons geinstalleerd hadden, zijn we even thee gaan drinken en boekje gepakt. Na verloop van tijd keken we elkaar aan en zaten we er helemaal doorheen. Onze ogen vielen dicht van vermoeidheid en rozig zoals we waren, besloten we om lekker even een tukkie te doen in ons knusse bedje. Ongeveer een uurtje in coma gelegen en toen ook de regen was gestopt, zijn we het strand op gelopen en hebben daar een wandelingetje gemaakt om vervolgens na terugkomst in de camper gezellig een biertje, wijntje, toastje, kaasjes etc te hebben gepakt.
Werkelijk heerlijk was deze luie dag. Aan het einde van de middag hebben we buiten voor de camper in de zon gezeten en zelfs buiten ge-bbq’t. Bijna op het strand! Was super! Ook relatief vroeg naar bed gegaan en zodoende is deze dag grotendeels slapend aan ons voorbij gegaan. We spreken met elkaar af, dat we dit vast even nodig hadden. Morgen gaan we weer een wat langere rit maken en zullen we weer heel veel moois zien!
