France

9+10 Juni 2026: Capdenac le Haut & Sainte Eulalie d’ Olt

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

We rijden weer op tijd weg van de camperplaats richting onze volgende bestemming Capdenac Le Haut. Daar zien we een P4N parking aan de rand van het dorp en de eerste indruk is dat je daar mooi moet kunnen staan voor een nachtje. We hebben morgen (10 juni) afgesproken met Ron en Sabina, motormaatje uit Lelystad en altijd een fijne gozer om mee om te gaan. Sabina, zijn lieftallige kennen wij alleen maar vanuit de verhalen en via Polarsteps en het lezen en reageren op ons blog. Ze hebben pas hun eerste nieuwe camper geleverd gekregen en dit is hun eerste langere periode op pad met hun eigen camper. Fantastisch!

Zeker nu Ron zag dat we niet ver van elkaar aan het reizen waren, leek het ons leuk om onderweg een dagje met elkaar door te brengen en bij te praten over alles wat ons bezig heeft gehouden en nog steeds bezighoudt. Samen een locatie afgesproken waar we met de campers een nachtje gaan staan, maar dit is pas woensdag 10 juni. Zodoende willen we nog in deze regio een nachtje staan ter overbrugging.

Dat werd dus Capdenac La Haut. Capdenac ligt in het zuiden van Frankrijk even ten zuiden van Figeac hoog boven de rivier de Lot. Het dorp heeft een lange geschiedenis die terug gaat tot de oudheid maar het speelde vooral in de middeleeuwen een belangrijke rol in de regio. De grote Donjon uit die tijd domineert nog altijd het aanzien van het plaatsje maar er zijn hier ook Romeinse zaken te ontdekken.

Het dorp gaat nu door het leven als Capdenac-le-Haut maar dat is een toevoeging om verschil te maken met Capdenac-le-Gare, dat beneden aan de andere kant van de rivier ligt. Deze kleine stad is veel minder oud en beschikt zoals de naam al doet vermoeden over een treinstation dat het knooppunt vormt tussen vijf spoorlijnen naar Cahors, Toulouse, Brive, Aurillac en Rodez. Het staat in de treinwereld bekend als de ster van Capdenac maar dat is meer een verhaal voor Railaway.

Onderweg naar dit dorp rijden we weer door het prachtige landschap van de Lot regio en doen we nog even Figeac aan om nog een paar boodschappen te doen. Want ja…als morgen de gezelligheid volledig los barst, dan moeten we wel de koelkast vol hebben en een plan voor het cateringtechnisch scenario. De meiden hadden al afgestemd wie wat zou maken, dus we wisten wat ons te doen stond. Houden wij van; duidelijkheid!

Aangekomen in Capdenac plaatsen wij onze camper op een groot grasveld met fraai uitzicht. Het is aan de rand van het dorp en de parkeerplaats heeft geen voorzieningen. We staan dus weer los en we hebben voldoende water bij ons om te kunnen douchen etc. Nadat we even naast de camper hadden gechild, liepen we door het dorpje en waren we weer zo verbaasd hoe mooi en idyllisch het er allemaal weer uitzag. Miriam maakt weer een aantal mooie fotos van het dorp en we besluiten om de rest van de middag lekker te lezen naast de camper, lekker in het zonnetje. De avond was zoals alle avonden; relaxt binnen zitten en beetje TV kijken en lezen. De WK voetbal komt eraan en ook daar zou ik wel de leukste wedstrijden willen zien. Ook ben ik bezig om de afspraken rondom de laatste aanpassingen met betrekking tot onze Lambortinki voor te bereiden.

We willen toch echt de camper helemaal naar onze zin hebben aangezien we zeker nog jaren met deze Knaus op pad willen. Volgende maand gaat de satellietschotel van het dak en wordt de Oyster installatie gedemonteerd. We gaan helemaal over naar het internet-TV kijken cq streamen en er komt dus een AVtex 4/5G Router met vaste antenne op het dak. Deze heeft een veel beter ontvangst dan een mobiele Mifirouter en pakt ook nog eens signaal op van andere wifi-kanalen om hem heen en zet deze om naar ons eigen Wifisignaal. Deze installatie laten we weer doen bij Caravans en Campercomfort in Hengelo. Goede ervaringen inmiddels met deze mannen en zij zijn echt de experts van alles wat te maken heeft met elektra, accu’s, TV, kortom; alles wat met stroom te maken heeft in de camper. Ook gaat dan de Oyster TV uit de camper en installeren we daar een SmartTV, zodat we ook andere streamingdiensten kunnen bekijken. Abonnement van Tiekom nog verder uitbreiden zodat we voldoende data bij ons hebben om te internetten en TV te kijken. Tja, je kan ervan vinden wat je wilt, maar een leven zonder data is niet meer voor te stellen.

Gistermorgen worden we dan zeer vroeg wakker en gaan onderweg naar Saint Eulalie d’ Olt via een wederom mooie route die de Garmin maakt voor ons. Het is een korte rit en ook dat is wel lekker. Niet zo lang onderweg zijn en daardoor al relatief vroeg in de middag aankomen op de bestemming. Bij het binnenrijden van het dorp wijst de Garmin ons weer een kant op, waar blijkt dat er een wegopbreking is en moet ik terug. Weer kan ik niet op veel ruimte rekenen om de camper te keren. Maar achteruit tussen 2 betonnen pilaren de camper insteken en het kon net. Omrijden nu en via andere kant het dorp binnenrijden. Van het dorp zien we op dat moment nog niets en komen we aan bij Camping Municipal de la Grave. Een 2-sterren camping, maar bij het binnenrijden overvalt je meteen de schoonheid en charme van deze kleine gemeente camping. Ook meteen een fijne sfeer op de camping met beheerder en we krijgen dan ook het “mooiste plekje van de camping” zegt ie. Na het naar binnen manoeuvreren laveren we tussen de bomen naar een soort van nisje, waar je direct uitkijkt op de Lot. We zijn in die nis de enige die er staan en ik zeg tegen Mir dat we maar meteen de plek naast ons ook moeten reserveren voor Ron en Sabina. Daar was mijn lieftallige reisgenoot het niet mee eens. Ik schrik van haar reactie en vraag of ze er geen zin in heeft zo dichtbij elkaar staan. Neeeej joh…..zoals zij alleen dat kan zeggen, zegt ze: een fijn plekje vinden is zo persoonlijk en moet goed voelen, dus dat moet je ze zelf laten doen. Want wat als zij zelf geen zin hebben op pal naast ons te staan, heb jij dat weer voor hun bepaald. Daar zit wat in, dacht ik. Maar ja…ik had al geappt met Ron dus het kwaad was al geschiedt. Maar ja, als je rijdt, kun je niet appen, dus Ron bleek later de app niet gezien te hebben.

Wij waren inmiddels al klaar met ons kamp op te slaan en de kleine viervoetige tiran naast ons maakte duidelijk dat ie verlegen zat om een wandeling. Wij dus aan de wandel. Eerst beneden bij de camping langs de Lot gelopen en Joep was niet te houden die waterrat. Daarna liepen wij via een wandelpad langs het water het dorp in. Onze mond viel open van verbazing hoe betoverend mooi dit dorp was. Aangezien Miriam nooit moeite heeft om ergens enthousiast over te zijn, was die meteen in de wolken en begon met de snelheid van een Kalasjnikov om haar heen te schieten met haar camera. Wat is het hier mooi en dat in combinatie met de heerlijke vibes op de camping, besluiten we om hier nog een dag langer te blijven. We boeken dus 2 nachten in plaats van 1.

Bij terugkomst bij onze camper hoorden we na een tijdje Ron en Sabina aan komen lopen. Ongelofelijk hoe makkelijk en soepel weer de contacten lopen. Alsof we ze al jaren kennen. Nu doe ik dat wel met Ron, maar Sabina ziet ons voor het eerst. Het was meteen supergezellig en na een eerste drankje, Sabina had Cava meegenomen, besloten zij om ook eerst even het dorp nog te bekijken, zodat ze dat niet hoeven te doen als ze volledig onbekwaam zijn van de geestverruimende drankjes. Wat hebben we een fijne dag met ze gehad en hoe mooi is dat we naast enorm gelachen ook hele waardevolle en emotionele gesprekken met elkaar hebben gedeeld. “Er vallen geen stiltes he?” Zeiden we tegen elkaar. Nou…dat is een understatement! Het was een kippenhok vol plezier en de meiden hadden samen een heerlijke maaltijd gemaakt. Die hebben we binnen in de camper gegeten, want het was al rijkelijk laat en dus al behoorlijk afgekoeld buiten. Toen het dessert op tafel moest komen, moest Ron pas echt aan de bak! Sabina had een overigens heerlijke taart meegenomen, maar de taart was net zo hard als de kluisdeur van de Centrale Nederlandse Bank. Nu is Ron, de ex gereedschapskoning van Westelijk Nederland niet voor een gat te vangen, maar hij moest bijna met zijn Black en Decker Workmate en cirkelzaag aan de gang om een ieder te voorzien van een puntje taart. Was het dan een diepvriestaart uit Antartica zie ik jullie denken. Nee, de taart was na preparatie van Ron zelfs heerlijk, maar de fondant die als topping op de taart lag, die was van een dichtheid dat je dacht dat het de cirkelzaag was! Enorm gelachen de hele avond en nadat ik de glasbak bezocht heb met wat glaswerk, zijn we heerlijk naar ons mandje gegaan en was de rust weer wedergekeerd op de camping. Geen klachten gehad overigens.

Vanmorgen samen met elkaar nog even een bakkie koffie gedaan en nog even nagekletst toen omstreeks 11.00 uur Ron en Sabina weer vertrokken naar hun volgende bestemming. We zeggen bij het afscheid dat we enorm genoten hebben en dat we dit moeten proberen erin te houden. Gaan we doen!

Na een middag en avond met deze twee, moeten we vandaag een beetje bijtrekken en besluiten we nog minder te gaan doen dan het mindere doen wat we al doen…kortom we gaan de middag in horizontale stand om de plooien in onze gezichten weer een beetje glad te trekken. Mir loopt nog even het dorpje in en ik ben de dingen aan het regelen die ik nog moest regelen en schrijf weer mijn blog. Toen we aan de campingbeheerder zojuist vroegen of we mogelijk nog een extra nachtje konden blijven, kwam direct zijn antwoord dat dat niet kon. Of het nu kwam omdat we toch wat aan de luide kant waren geweest of dat de plek gewoon vanaf morgen door een ander is gereserveerd, durfden we niet te vragen. Deden we toch en de man zei dat de camping morgen vol zou zijn. Maar dat wij op deze camping terug gaan komen is zeker. Ik ga niet vertellen welke plek wij hadden, want anders is ie altijd bezet….wat een plek!

Morgen weer verder dus! Ook wel weer zin in. Je weet nooit waar je terecht komt…

7+8 Juni 2026: Saint Antonin Noble Val en Cabrerets (NP Regional Causses de Quercy)

/ martin&miriam / 4 reacties

De rit van gisteren was er eentje om er geen woord aan vuil te maken. Van alle weken dat we nu onderweg zijn, was deze rit voor 90% saai, vlak en weinig te zien. Veel landbouw, kleine verlaten dorpjes met hier en daar een prachtig franse villa, maar op de verkeerde plek. We hebben het gevoel dat we op een vlakte rijden, totdat we opeens een dejavu hebben ten opzichte van onze laatste Spaanse winterreis. Opeens na een bocht zien we dat we op een vlakte rijden inderdaad, maar een hoogvlakte! We rijden de bocht om en kijken opeens de diepte in, waar in de vallei nog een paar kleine dorpjes te zien zijn. Maar wij rijden op hoogte en wat volgt zijn de laatste 10% van deze rit die opeens prachtig is. We slingeren nog een paar bochten door en zien dan opeens de bestemming voor vandaag, Saint Antonin Noble Val.

Saint Antonin Noble Val is een gemeente in het franse departement Tarn et Garonne (regio Occitanië). De plaats maakt deel uit van het arrondisement Montauban, waar we doorheen zijn gereden toen we hier naar toe reden. We zien dat het al echt drukker overal begint te worden.

De plaats ontstond aan de samenvloeiing van de rivieren Bonnette en de Aveyron en kreeg belang in de 12e eeuw door zijn houten brug over de Aveyron, de enige oeververbinding tussen Moissac en Villefranche de Rouergue. In de 13e en 14e eeuw ontstonden leerlooierijen die bijdroegen aan de welvaart van dit stadje.

We rijden het stadje in en we raden iedereen aan om dit nooit, maar dan ook nooit op zondag te doen met een camper. Het was markt vandaag op zondag en de hele regio komt hier naar toe, blijkt! Mensen wat was het druk en wat parkeren ze de auto’s hier kriskras op de smalle wegen. Hierdoor missen we onze afslag naar de camperplaats van Camping Car Park en rijden we krap langs de auto’s naar het einde van het dorp. Omkeren kan hier niet aangezien het eenrichtingsverkeer is. Het centrum doorkomen was al met verhoogde hartslag, maar nu we het dorp weer uitrijden en klimmen we opeens weer redelijk steil naar boven en word het weggetje weer smaller en smaller. Miriam roept uit: Dit wil ik niet! Ik probeer toch ergens op een inrit van een klein huisje achterwaarts in te steken, maar zie dat de camper te lang is om alsnog om te keren. De auto achter ons is weer supervriendelijk en merkt op dat als we durven om nog 3 km door te rijden, we dan weer op een hoofdweg komen en kunnen dan weer terug het stadje in. We besluiten dat er geen andere optie is en klimmen verder naar boven. Het viel allemaal best mee en we komen voor kans 2 weer het stadje binnen rijden. We zijn alert waar we de inrit van de camperplaats kunnen zien en draaien met de witte kolos de weg in. Beide zijden allemaal auto’s en een te smalle doorgang om de camping car park op te komen. Godzijdank gaat net een auto weg, waardoor ik schuin tussen 2 autos de camper kan doorsteken. Beide zijden nog een 5 cm ruimte, maar het lukt. Ik moest daarna wel even diep buigen van Miriam, zodat ze die enorme veer weer kon steken in het gat waar het donker is. Gezond en wel en zonder schade op de plek aangekomen.

We slaan ons kamp op en staan op een grindplaat, waar ongeveer 15 campers kunnen staan. We kiezen een plek uit en willen eerst even lunchen en chillen. Direct naast onze plek is tevens een jeu de boule complex met 10 banen. Op zondag dus een paar families die op het scherpst van de snede een competie hielden. Als je zou denken dat het gladiatorengevecht in het Colosseum in Rome was, dan zou je het ook geloven. Voor onze plek is een aanlooproute naar een heel mooi park, direct aan de rivier. Picknicktafels, Stenen BBQ plaatsen, kleedjes op het gras en tientallen families, verliefde stelletjes lagen daar op het gras. Dus ook hier was er veel rumoer en vertier. Kortom; overal was wat te doen. Miriam wil graag het stadje in om over de markt te gaan en het stadje te bekijken. We besluiten wederom om Joep niet mee te nemen aangezien dat beestje gek zou worden van alle benen die hij in zijn aura voorbij ziet komen en zijn riem mensen zou laten struikelen, aangezien hij als een musquito alle kanten opstuift waar hij prikkels ervaart. Ik blijf daarom maar bij mijn kleine vriend thuis, zodat Mir in alle rust het stadje kan bekijken.

Dat doet ze dan ook, maar ze kent er geen kip in dat stadje. Totdat ze er eentje tegenkomt. Aan het spit weliswaar en net zoals wij inmiddels; lekker bruin gebakken! Dat was toch wel een beloning voor het feit dat ik zoveel aan mijn lot werd overgelaten. De kip was echter zo groot, dat als je had gezegd dat het een struisvogel was, zou ik het ook geloven. Miriam had daarom ook maar meteen de restanten in beslag genomen om vanavond er een heerlijke ceasarsalade van te maken. Topdag hier in dit stadje, waar je echter over een paar weken volop in de toeristen zit. Was echt de moeite waard om dit stadje te bezoeken. Ik heb er mooie foto’s van gezien inmiddels..

Nu we het er toch over hebben: dat ik een Cultuur-barbaar zou zijn! Misschien is dat zo, maar laten we even alles op een rijtje zetten. Als je inmiddels al duizenden kilometers door Frankrijk binnendoor hebt gereden en tal van steden en dorpen hebt doorkruist, dan kun je toch wel uittekenen hoe zo’n typisch frans dorpje eruit ziet? Verouderde huizen in zachte kleuren geschilderd, maar wel met gekleurde luiken, mooie steensoorten door elkaar heen, pleintjes met oude platanen en gietijzeren bankjes en bistrosetjes, ouderwets geschilderde reclameborden met klassieke lettertypen, eeuwen oude kerkjes, met daarnaast het evenoude kerkhof met verwilderde grafzerken. Neem dan ook nog eens de brocante winkeltjes mee en de heerlijke vitrines—etalages van de bakkers, slagers, kaaswinkels en krantenkioskjes op het plein…nou dan schets ik het toch aardig? Jullie hebben er beeld bij! Wel, dan vind ik het heus niet erg om een keer een dagje te missen van deze decors in de dorpjes.

Overigens moeten wij beiden wel zeggen dat de steden die echt bekend staan om de toeristenhoeveelheid omdat het stadje of dorpje zo mooi is, wij liever overslaan. Dan liever dwars door de binnenlanden en andere kleine dorpjes of stadjes doorkruisen. Allebei zijn wij niet van de architectuur, musea, historie etc. Als de sfeer maar lekker is. En dat is ie steeds waar wij komen. We moeten volledig terugkomen op het beeld dat wij jaren geleden hadden over de Fransen. Ze zijn echt supervriendelijk overal! Ook zo opvallend was nadat de Fransen gisteravond de jeu de boule banen achterlieten of de grasvelden aan de rivier; alles werd keurig schoon en opgeruimd achtergelaten. Daar kunnen wij in ons landje nog wel wat van leren!

Vanmorgen in alle vroegte de boel weer ingepakt en de camper weer klaar gemaakt voor een paar dagen aan water- en toiletgebruik, gaan we omstreeks 9 uur weer verder. We willen richting het Regionale Natuur Park Causses de Quercy. Je hoort er nooit iemand over en daarom wilden wij wel door dit park rijden.

Het Parc naturel régional des Causses du Quercy is een regionaal natuurpark en Unesco-geopark in het zuiden van Frankrijk, in de regio Occitanië, met name in het departement Lot.

Het is een uitgestrekt park, omvat 97 gemeentes en in totaal 176.000 hectare. In het noorden wordt het park begrensd door de rivier de Dordogne, in het zuiden eindigt het park op de Quercy Blanc, onder de kantons van Limogne en Quercy en Lalbenque, nog voor de valleien van de Aveyron en Garonne. In het westen ligt Cahors net buiten het park en in het Oosten ligt Eigeac er net buiten.

Het park ligt op een kalkhoogvlakte (Causse). Het is een heuvelachtig landschap dat doorsneden wordt door de diepe rivierdalen van de Lot en van de Célé. Het is een arme streek, met onder meer als gevolg dat de dorpen op vrij grote afstand van elkaar liggen. In heel het gebied wonen slechts zo’n 25.000 mensen. De grond is kalkgrond, poreus, met als gevolg dat water snel wegzakt in de bodem. De vegetatie op de hoogvlakte heeft moeite zich te handhaven, met name in de droge hete zomers. Toen meer bos gekapt werd om daar landbouwgrond van te maken, bleek al snel dat dit niet veel meer opleverde dan een versnelde verwoestijning van de omgeving. De armetierige kromme eikjes op de Causses hebben een duidelijke functie in het vasthouden van water en het daardoor leefbaar houden van de omgeving.

Het water heeft het gebied gevormd. De rivierdalen zijn duidelijk zichtbaar uitgeslepen. Maar ook zijn er de onderaardse rivieren, rivieren die in de grond verdwijnen om een eind verder weer boven te komen. Het water heeft er ook voor gezorgd dat er in het gebied allerlei grotten zijn ontstaan. Een aantal van deze grotten hebben pre-historische wandschilderingen, zoals Pech Merle en Lacave.

Om het wankele evenwicht tussen de mens en zijn omgeving, tussen de bebouwde omgeving en de natuur te beschermen, is het Parc naturel régional des Causses du Quercy ingesteld. Bijzondere plaatsen zoals Rocamadour en Saint Cirq Lapopie liggen binnen het gebied van het park. Wij bezoeken deze plaatsen nu niet en bewaren dat voor een volgende winterreis. Want dat we hier terug willen komen, dat staat vast.

De rit die we rijden door dit park is werkelijk prachtig. Het doet ons denken aan onze eerste grote camperreis in Amerika/Canada. Het landschap lijkt er een beetje op. Op de achtergrond enorme rotswanden in diverse grijstinten en daarvoor houten boerderijen in verschillende kleuren en daarvoor akkers en weilanden, met daar door heen slingerende weggetjes, glooiend naar boven met aan de zijde weer bosranden. Wij vinden het erg fijn voelen om door dit park te rijden.

Wat ook heel fijn voelde was het gesprek dat Miriam en ik tijdens de rit in de camper vandaag hadden. We spraken over onze keuzes, onze angsten en over de dood. Ik merk dat ik last heb van de dood de laatste tijd. De afgelopen jaren hebben wij veel dierbare familie en vrienden verloren. Het grootste gedeelte veel te jong. Het verwerken van al dat verlies in combinatie met toen nog het intensieve werken als interim manager, maakt dat ik in die tijd te weinig ruimte had om het een plek te geven. Veel uit die periode blijk ik niet meer te exact te herinneren. De dood hoort bij het leven en ik ben er ook zeker niet bang voor. Maar Miriam of mijzelf alleen op termijn alleen verder te moeten laten gaan, was onderdeel van het gesprek en hoe we dat zien op hopelijk lange termijn. We hadden het hier al tijden geleden over gehad, maar dat was in een periode dat wij nog ons huis in Lelystad hadden, midden in het sociale- en werkzame leven daar en dus andere keuzes toen maakten als het zover zou komen. Nu is onze situatie anders en hoe fijn was het om vandaag het hierover te hebben en erachter te komen dat we er precies hetzelfde over veel onderwerpen denken. Was zeer waardevol, ook de andere onderwerpen in ons leven die ons bezighouden passeerde de revue.

Maar als we dan ook aankomen in het dorp dat Miriam had uitgezocht, Cabrerets, valt onze mond open van de schoonheid die we zien. Het is een klein dorpje, maar met prachtige pandjes, kruip-door-sluip-door-weggetjes door de ieniemienie straatjes. Het is maandag, dus ook hier is de horeca en winkels in ruststand. Neemt niet weg dat het een heerlijke wandeling is. We komen nog een oudere heer op fiets tegen en die hoort dat wij Nederlanders zijn. Hij ook! We maken een praatje en opvallend dat hij een betoog houdt over dat iedereen de ge-eikte toeristische steden en dorpen gaan bekijken omdat de massa daarover vertelt of foto’s deelt. Maar hoe mooi is Frankrijk op het platteland!! Hij geniet enorm van de binnenlanden en wij schieten in de lach omdat wij vanmorgen exact hierover hetzelfde statement hadden. Het is echt zo; natuurlijk zijn Castellane, Lourdes, Roccamadour en andere bekende plaatsen prachtig, maar wat wij al hebben gezien van het platteland van Frankrijk tijdens onze reizen is werkelijk zo mooi. Wij houden van Frankrijk is inmiddels ons motto!

Onze camper hebben we inmiddels eerder al op een P4N parkeerplaats neergezet. Ook op een hele mooie plek. De camper staat met zijn lange kont boven een grasstrook en daar ligt ook een groenstrook gescheiden met struiken, zodat je achter de camper heerlijk op jezelf zit. Joep heeft direct achter de camper een stromend beekje met helder water. Joep en ik baden ons al lopend door het water. Hij met zijn pootjes en ik met mijn nieuwe waterschoentjes….heel leuk setje gehad van mijn meisje.

Einde van de middag wandelen we door het dorpje en genieten van alles wat we daar zien. Na een tijdje komen we terug bij de camper en gaan we weer in chillmodus met een drankje en hapje erbij. Einde van de middag ontvangen wij een appje van bekenden van ons, Ron en Sabina, die ook met hun nieuwe camper op reis zijn in Frankrijk. Het lijkt ons leuk om elkaar ergens op te zoeken en die afspraak maken we dan ook. Ron komt met een voorstel voor een camperplaats en de afspraak is gemaakt. Erg leuk om met ze te kunnen bijpraten en hun ervaringen te horen. Ook krijgen we een telefoontje van onze Artsen zonder Grenzen, Cor en Gea, die minder goed nieuws hadden. Hun campingstoelen waren voor de camper gestolen, terwijl ze gewoon op een camping stonden. Ook doet hun deurvergrendeling het niet meer en krijgen ze 1 garagedeur niet meer op slot. Dat maakt dat ze zich niet meer veilig en goed voelen om erop uit te gaan met hun fietsen. Sterker nog; om te gaan wandelen terwijl ze dan hun fietsen moeten laten staan in de garage van de camper. Ze waren in mineur en hebben besloten om door te rijden naar huis. We houden contact met ze, want we hebben ze wel gemist de afgelopen week. Sowieso de contacten met bekende camperaars onderweg die onze blogs lezen is hartstikke leuk om elkaar te volgen en mogelijk ook eens onderweg te ontmoeten.

Morgen vertrekken we hier voor de volgende etappe. We gaan naar Figeac om daar boodschappen te doen en LPG te tanken. De koelkast moet wel een beetje vol zijn om de hagenezen van woensdag ook te kunnen voorzien van een natje en een droogje. Wat we daarna gaan doen, dat zien we wel weer!

October 21, 2025: Ville sur Yron in Grand Est de France Region

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

What a night we’ve had. In different ways. First of all, the weather last night was scary. Pouring rains on the roof and that all night long! And if you stay in the village of Blankenheim, which was completely washed away by huge rain showers in 2021, you are alert about how you will find the RV park the next morning. Well that was not so bad in the end. A lot of puddles around the camper and the park. The other thing we’ve had behind us is a totally coma-like night that we both experienced. We woke up at 7:30. Something that actually never happens, since we normally always wake up around 6 o’clock. Our smartwatches indicate that they have a lot of energy, have had a deep sleep and are therefore more than ready for this day. We first took a hot shower in our camper. Miriam provides a nice breakfast when I walk the first round with Joep with him. We walk over the RV park and I see where we can fill water and empty the chemical toilet later. I’ll do that after the round with Joep since I’m already soaking wet.

During breakfast, decide what we are going to do today. Especially in peace. We are always in such a hurry when we wake up in the morning and we had planned to do things in peace. We had a windfall when tapping water; the previous camper had bought 100 litres of water and only bought 30 litres. So there was still balance on the device. Spacious enough for us to get through the next few days with our water tank. We even left 40 litres for another camper, since we had enough ourselves. We are so good for this world…

Afin.. We left our place at 9.15 am and went on our way full of good courage. We decide to go the first 100 km on the highway towards Trier and then drive exclusively on the Route National when we enter France. You see much more than when you go on the highway and we always find crossing villages very fun to do.

But it all went a little differently than planned. We think France also had a kind of Prince’s Day. Just like in the Netherlands, all budgets for improving the infrastructure in the country will then be released. Well we knew that! We had more road detours today, road breaks than roundabouts! And that means something in France! Boy, it didn’t really work out. As Miriam so poetically memorised: “What is a detour if you have no destination”. I’m full of something like that aptly said. But in the end we got back to the right point and crossed the French border at Thionville. From there, immediately off the highway and start the route on secondary roads. We pass very beautiful villages, alternating with where you don’t want to be found dead yet. Via Eifel, Dahlem, Pirensberg, Prüm, Rittersdorf, Luxembourg are called a bit and then through Düdelange into France. From there via Vivenge, Hayange, Jarny, we arrive at Ville sur Yron mid-afternoon. A village with about 300 inhabitants. Not a high-quality tourist village, although they are Village de Fleuris. This means that they attach great importance to the well-being of villagers, visitors, tourists and want to radiate hospitality. Well, we succeeded!

When we arrived at the small municipal RV park in the village, near the town hall, we had to check in via a QR code. However, this did not work because the payment link to our bank did not work. The RV site is a great place for a night. On a paved place, with electricity, tap water is possible, but not to drain. Logging in via the QR code is a simple method, since we understood it. Sometimes you really experience methods, that you think: why didn’t I finish my school… But the payment didn’t work again and again, so we just call the contact number. We got the mayor on the line (we think so, because in such a small village the only municipal official is immediately the mayor..) and he indicated that the overnight stay was free for us. Electricity included. At least; that’s the translation Miriam gave me with her coals French. Miriam descends from the French surname Mangér, Mangér means “food”, so actually a surname that suits me better. But Miriam had understood correctly about each sentence the word “graduite” that the municipal official uttered when the total panic broke out that she had a non-French tourist on the line. As I said; it is not the epic centre of tourism. But the free camper place; That’s a windfall of 10 euros. Top place! Next to a cemetery, but we won’t have much trouble from that tonight.

The rest of the afternoon we walk again over the lands around the village and have another nice drink (0.0) cosy around the table. Miriam is reading a book in her new e-reader and I am writing our blog for this day. The evening will be just as usual; cosy with everything pot-tight, watching TV and reading a bit before we fall asleep in our crib.

October 20, 2025: On the road, but already at the garage after 1000 meters!

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Today is the day we leave for southern Europe. We woke up early this morning, and since burglars can’t imagine what kind of pigs live in our house, the place naturally had to be delivered spotless. After we’d fully equipped the campervan at the front door, filled it with water, and disconnected the power, all that was left was to turn off the main water valve in the house and shed, and we were off!

At 9:30 a.m., we drive our Lambortinki out of the park towards Emmen. But immediately, a warning light comes on, and that wasn’t exactly what we were looking for. Especially with my technical incompetence, my stress levels are rising, and my eyelids are twitching… straight to our local campervan guru, Jan Kuipers Camperservice in Odoornerveen. We drive in, and Jan immediately makes time for us. He immediately reassures us that it’s nothing serious because the light is yellow. You really have to be careful with red lights, he says. As befits a good marriage, I always stay away from red lights…

Jan hooks up all sorts of computers to our Fiat Ducato and diagnoses it: the oil level sensor is malfunctioning. Nothing serious, but you’ll need to check the oil yourself more often if the sensor is really broken. After resetting the onboard computer, the problem seems to be resolved, and we’re ready to go. I still have to think about the solution for the warning lights; turn the light off and the problem will go away… But with complete confidence, we set off at 10:55 a.m. A bit late, but that doesn’t matter since we have no destination. A direction, but no destination. As someone with partial autism, I’ll have to get used to this, as I used to prefer to plan everything out. But my dear wife is right: we have all the time in the world, no destination, so we can plan each day to see what we’re going to do and where we’re going. We’re excited!

At Klazienaveen, we cross the border, which is quite unusual, as we have to go through customs and are checked by German border guards. We’re allowed to continue, and via Meppen, Oberhausen, Cologne, and towards Trier, we enter the Eifel region for our first overnight stop. The route between Oberhausen and Cologne was very busy, and we were delayed by over an hour due to traffic jams. Joep is doing really well in the campervan, lying comfortably in his basket or on Miriam’s lap. As long as he’s happy, we keep driving. But when he looks at us with his eyebrows furrowed, we know we have to stop somewhere soon.

We decided to do that at that precise moment and turned off towards Blankenheim in the Eifel region. There was supposed to be a simple but beautiful campervan site on the edge of the village. The Eifel looks stunning with all the autumn colours on the hills and mountains. We drove past a lake and saw the autumn colours of the trees reflected in the water. Beautiful!

When we arrived at the Weiherhalle P3 camper site (camper contact site code: 752), we were pleasantly surprised. What a great camper site it was. We paid with coins for the pitch and also for the electricity. Everything was set up for 11 euros per day/night. It wasn’t crowded yet at the 15 pitches at this camper site. There were four in a row. Not our favorite, but perfectly fine for an overnight stay.

After setting up the campervan, we immediately went for a walk with Joep through the adjacent park. It’s a beautiful, rolling park with plenty of seating, a wine bar, patios, and other entertainment. There’s also sports equipment (we’ll skip that one) and disc golf. Never heard of it before, but I recently did this activity with my family during our Lammertink family day. It’s funny! The village of Blankenheim also looks lovely with its half-timbered houses and village square. But since everything there is closed on Mondays and Tuesdays, we’ll be leaving the village for now.

After a lovely walk, we’re now enjoying a nice drink and snack in the campervan, and I’m writing our first blog post of this trip. Tomorrow the weather will be unsettled and rainy, so we’ll continue our journey towards France. We’ve decided that if the weather stays this bad this week on the road, we’ll keep driving until we reach the south of France or Spain, where we can wear shorts and the sun is shining. We’re both feeling really good already, and it’s so familiar back in the campervan with our division of labor. And another nice prospect is the fact that we always sleep incredibly well in our beds. We’ve already had the chance to experience the new mattresses, so we’ll be having a wonderful time tonight!

October 12, 2025: Getting ready for departure

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

The past few weeks have been filled with pleasant socializing and dinners with people we’ll miss in the coming months due to our departure for Southern Europe this winter. The campervan has had its major service at Jan Kuipers Camperservice in Schoonoord and has received a new Maxxfan, new brake discs, and brake pads. We’re curious to see how the Maxxfan performs, but it looks great! I’ve participated in two tennis tournaments in recent weeks, and Mir did a fun photo assignment for a 45th wedding anniversary of acquaintances here at the park. The coming week will be all about making preparations for our departure for Southern Europe.

Tomorrow I’m going to wash the campervan, and Miriam will take care of the interior again, making the beds, etc. We’ve decided to take as little as possible this winter to save weight. Last winter, we had a crate of drinks and a crate of food for Joep, plus a crate of groceries in the campervan garage. We also have some loose items in the garage. So we’re going to do that differently. We now have a lightweight washing machine, so we don’t need to take as many clothes. We’re also not going to take any more groceries, etc., and will simply do our grocery shopping at the supermarkets we come across along the way. We’ve stopped using physical books and are carrying dozens of books in our e-readers. Driving with a full water tank is also unnecessary, since there’s almost always tap water at campervan sites. That’s why we’re only filling the tank with 40 liters instead of the full 110 liters. Enough for the first day if it’s absolutely necessary. Finally, I’m already 17 kilos lighter than last winter, so all of that makes a huge difference in the campervan’s weight. The weight of the Maxxfan compensates for that. We’re also considering removing the satellite dish from the camper roof for next season. This is despite the advice of our brother-in-law, John, who advises against it because it will negatively impact the camper’s residual value and will be inconvenient if we trade it in. However, since we primarily stream via Google TV and a MiFi router with a data SIM card, removing the dish will save us another 15-18 kg. Weight controls abroad are zero-tolerance. Germany and France, in particular, seem to be strict. That’s why we’ve made these considerations.

Since we plan to enter Germany via Emmen and visit Alsace in France on our way to Karlsruhe or Freiburg, we think it’s wise to stay underweight. We’re a bit worried that the highways have weighing loops, so they’ll easily pick you out. Before leaving with a full load, we’ll weigh it properly with us inside so we know what to expect.

So tomorrow we’ll start by completely emptying the camper garage and removing everything we haven’t used in the past year. Then we’ll rehome everything we can take with us and start loading the bikes. That way, all we have to do is fill the inside of the camper with clothes and some groceries, and then we’ll be ready to go.

Because we’re more accustomed to our free time and completely detached from our work past, we think we’re now more capable and willing to stay away longer. We really want to try to skip winter altogether, provided the weather stays inviting. Hopefully, more sun and much less rain than last winter. That was so wet and stormy, so if that happens again, we’ll either be back sooner or we’ll move on to better places.

We’re visiting friends and family in southern Spain and then want to continue on to Portugal and probably spend a few weeks at Quinta Odelouca, where we had such a wonderful time last year. From there, we’ll head north again in the spring, through the Basque Country, Spain, back into France, and then back home.

Yesterday we took my motorcycle to winter storage, so that season is now over. We’ve also arranged things for our car so we can feel good about leaving it unused for all those months. The advantage is that we can suspend both the car and the motorcycle with the RDW, which will save on monthly costs. We can also get used to planning our trips better next year and thus suspend the campervan with the RDW for a few months as well. The RDW’s suspension fee is €88.00, so the longer you suspend it, the better your return on the suspension. Road tax for campervans is going up by 100% next year, so we’re going to be paying an unprecedented €200.00 per month. Isn’t that unusual? But it won’t stop us from continuing to enjoy traveling with the campervan.

Final stop before storage

Finally, we’re still budgeting for the coming months of travel, and I’m still watching drone videos to get a better handle on the new drone. Miriam already seemed to be more adept at handling it than I am during the first flight. But hey… what isn’t Miriam more adept at than me?

Well, that’s about it for now. Starting next week, we’ll be blogging regularly again, hopefully with some beautiful photos of Miriam and the drone. We hope you’ll be reading along (subscribe, we’d love that!) and there’s plenty to share with you about our journey. We’re already seeing lots of campers heading south on YouTube or Instagram, and we’re really looking forward to it. We still have a week to go with preparations, including getting the cottage ready for the winter months. Christmas in Spain… something different! We’re almost ready!

France Passion & Campe dans mon jardin

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Zoals bij zoveel camperaars bestaan de wintermaanden uit plannen maken en voorbereidingen treffen voor het nieuwe camperseizoen. Daarin verschillen wij niet van anderen. Enerzijds missen we het gebruik van de camper in de wintermaanden, anderzijds is het ook geweldig om weer samen plannen te maken voor het nieuwe jaar. We hebben gisteren even weer aan onze camper kunnen ruiken, toen we de camper opgehaald hadden in Ede, bij de mannen van Smits Campertechniek BV . Dit bedrijf is verantwoordelijk voor de rubriek “Goed gebruikt” in het NKC magazine Kampeerauto, waarin zij steeds een gebruikte camper helemaal keuren en inzichtelijk maken welke gebreken er zijn en opgelost dienen te worden. Wij hebben met onze Lambortinki een dergelijke keuring ondervonden en alle geadviseerde reparaties laten uitvoeren. Onze Eura Mobil Integra 680 SB staat er weer top bij!

Dat vraagt dus om plannen maken om er weer mee op pad te gaan. De vakantie in juni is al gepland en geboekt. Dan gaan we naar het Verenigd Koninkrijk, maar of het Schotland, Engeland of Wales gaat worden, dat zien we nog wel. Dan blijft er voor ons nog een vakantie over in September om te plannen. De afgelopen weken zijn we ons wat gaan verdiepen in Frankrijk en dan met name andere plekken dan dat we al gedaan hebben in het verleden. Op zoek naar mooie bestemmingen, kwamen we opeens een tweetal websites tegen. De eerste website was France Passion (www.france-passion.com). Van deze organisatie moet je lid worden (29 euro per jaar), zodat je gratis kunt overnachten met je camper bij hoofdzakelijk agrarische bedrijven. Wijnboeren, kaasmakers, geitenhoeders, olijfboomgaarden, melkbedrijven en graanbedrijven zijn gastheer voor 1 nacht en bij hun mag je dus gratis op het terrein overnachten. Veelal zijn er mooie camperplaatsen gecreeerd, midden in de natuur en veelal buitenaf gelegen in landelijke gebieden in Frankrijk. Vooral de wijnboeren en kaasbedrijven hebben onze volledige aandacht bij het maken van een route door Frankrijk. Je kunt dus elke nacht bij een andere boerenbedrijf gaan staan; er zijn er duizenden! Wel zijn er een paar spelregels waarmee je rekening moet houden. Zo moet je zelfvoorzienend zijn met je camper. Zowel water laden, water lozen en toilet ledigen mag je daar niet doen. Ook moet je eigen elektriciteit bij je hebben. Soms zijn er bedrijven die wel in elektra voorzien, maar je kan er geen rekening mee houden. Ook is het zo dat je maar 1 nacht per boer mag blijven overnachten en wordt het zeer gewaardeerd als je interesse toont in zijn/haar boerenbedrijf en bij voorkeur ook nog iets koopt van de producten die zij maken. Is geen verplichting, maar wordt wel gewaardeerd.

Schermafbeelding 2018-01-14 om 10.40.15

Aangezien wij met onze camper voorzien zijn van alle gemakken en ook nog een scooter achterop hebben staan, vinden wij afgelegen staan bij een boer juist erg leuk. Lekker toeren door de prachtige gebieden en kleine dorpjes bezoeken waar nagenoeg geen toerisme is. Dus we gaan zeker gebruik maken van deze organisatie in september. We zijn inmiddels lid geworden en gaan ons dan verder verdiepen in welke route en welke boeren we gaan bezoeken.

Ook zullen er mogelijk momenten zijn dat we niet bij een boer kunnen staan, want het gaat meestal maar om 1 of 2 plaatsen die beschikbaar zijn per boer. Pech hebben is dus ook een optie! Daarom ook maar gezocht naar een alternatief en deze hebben we gevonden in de website van Campe dans mon Jardin (www.campedansmonjardin.com). Kamperen in mijn tuin is de letterlijk vertaling. Mensen met grote tuinen, veelal ook in buitengebieden, hebben een plek in de tuin ingericht voor een kampeermiddel. Hiervoor wordt wel een kleine vergoeding gevraagd, maar meestal heb je wel faciliteiten om water te vullen, elektra te ontvangen. We hebben op de website gekeken en zien daarop echt mooie plekken staan. Ook soms zie je plekken waar je nog niet dood gevonden wilt worden, maar keuze genoeg om er iets moois tussen te vinden.

Schermafbeelding 2018-01-14 om 10.43.59

We hebben ons voorgenomen om met deze beide websites de vakantie in September te vullen en op basis van de route die we willen gaan rijden, mooie adressen te gaan (be)zoeken. En vinden we het niks, nou….dan gaan we gewoon een nachtje op een commerciele camping staan. Al is het alleen maar om het toilet te ledigen, water af te storten en nieuw water te pakken om vervolgens weer 3 a 4 nachten bij een boer te staan.

Het wordt weer eens iets totaal anders, maar we hebben er zin in! Tot september valt er echter nog genoeg om naar uit te zien om weekenden erop uit te trekken. Laat het voorjaar maar komen!!