We rijden weer op tijd weg van de camperplaats richting onze volgende bestemming Capdenac Le Haut. Daar zien we een P4N parking aan de rand van het dorp en de eerste indruk is dat je daar mooi moet kunnen staan voor een nachtje. We hebben morgen (10 juni) afgesproken met Ron en Sabina, motormaatje uit Lelystad en altijd een fijne gozer om mee om te gaan. Sabina, zijn lieftallige kennen wij alleen maar vanuit de verhalen en via Polarsteps en het lezen en reageren op ons blog. Ze hebben pas hun eerste nieuwe camper geleverd gekregen en dit is hun eerste langere periode op pad met hun eigen camper. Fantastisch!

Zeker nu Ron zag dat we niet ver van elkaar aan het reizen waren, leek het ons leuk om onderweg een dagje met elkaar door te brengen en bij te praten over alles wat ons bezig heeft gehouden en nog steeds bezighoudt. Samen een locatie afgesproken waar we met de campers een nachtje gaan staan, maar dit is pas woensdag 10 juni. Zodoende willen we nog in deze regio een nachtje staan ter overbrugging.

Dat werd dus Capdenac La Haut. Capdenac ligt in het zuiden van Frankrijk even ten zuiden van Figeac hoog boven de rivier de Lot. Het dorp heeft een lange geschiedenis die terug gaat tot de oudheid maar het speelde vooral in de middeleeuwen een belangrijke rol in de regio. De grote Donjon uit die tijd domineert nog altijd het aanzien van het plaatsje maar er zijn hier ook Romeinse zaken te ontdekken.

Het dorp gaat nu door het leven als Capdenac-le-Haut maar dat is een toevoeging om verschil te maken met Capdenac-le-Gare, dat beneden aan de andere kant van de rivier ligt. Deze kleine stad is veel minder oud en beschikt zoals de naam al doet vermoeden over een treinstation dat het knooppunt vormt tussen vijf spoorlijnen naar Cahors, Toulouse, Brive, Aurillac en Rodez. Het staat in de treinwereld bekend als de ster van Capdenac maar dat is meer een verhaal voor Railaway.

Onderweg naar dit dorp rijden we weer door het prachtige landschap van de Lot regio en doen we nog even Figeac aan om nog een paar boodschappen te doen. Want ja…als morgen de gezelligheid volledig los barst, dan moeten we wel de koelkast vol hebben en een plan voor het cateringtechnisch scenario. De meiden hadden al afgestemd wie wat zou maken, dus we wisten wat ons te doen stond. Houden wij van; duidelijkheid!

Aangekomen in Capdenac plaatsen wij onze camper op een groot grasveld met fraai uitzicht. Het is aan de rand van het dorp en de parkeerplaats heeft geen voorzieningen. We staan dus weer los en we hebben voldoende water bij ons om te kunnen douchen etc. Nadat we even naast de camper hadden gechild, liepen we door het dorpje en waren we weer zo verbaasd hoe mooi en idyllisch het er allemaal weer uitzag. Miriam maakt weer een aantal mooie fotos van het dorp en we besluiten om de rest van de middag lekker te lezen naast de camper, lekker in het zonnetje. De avond was zoals alle avonden; relaxt binnen zitten en beetje TV kijken en lezen. De WK voetbal komt eraan en ook daar zou ik wel de leukste wedstrijden willen zien. Ook ben ik bezig om de afspraken rondom de laatste aanpassingen met betrekking tot onze Lambortinki voor te bereiden.

We willen toch echt de camper helemaal naar onze zin hebben aangezien we zeker nog jaren met deze Knaus op pad willen. Volgende maand gaat de satellietschotel van het dak en wordt de Oyster installatie gedemonteerd. We gaan helemaal over naar het internet-TV kijken cq streamen en er komt dus een AVtex 4/5G Router met vaste antenne op het dak. Deze heeft een veel beter ontvangst dan een mobiele Mifirouter en pakt ook nog eens signaal op van andere wifi-kanalen om hem heen en zet deze om naar ons eigen Wifisignaal. Deze installatie laten we weer doen bij Caravans en Campercomfort in Hengelo. Goede ervaringen inmiddels met deze mannen en zij zijn echt de experts van alles wat te maken heeft met elektra, accu’s, TV, kortom; alles wat met stroom te maken heeft in de camper. Ook gaat dan de Oyster TV uit de camper en installeren we daar een SmartTV, zodat we ook andere streamingdiensten kunnen bekijken. Abonnement van Tiekom nog verder uitbreiden zodat we voldoende data bij ons hebben om te internetten en TV te kijken. Tja, je kan ervan vinden wat je wilt, maar een leven zonder data is niet meer voor te stellen.

Gistermorgen worden we dan zeer vroeg wakker en gaan onderweg naar Saint Eulalie d’ Olt via een wederom mooie route die de Garmin maakt voor ons. Het is een korte rit en ook dat is wel lekker. Niet zo lang onderweg zijn en daardoor al relatief vroeg in de middag aankomen op de bestemming. Bij het binnenrijden van het dorp wijst de Garmin ons weer een kant op, waar blijkt dat er een wegopbreking is en moet ik terug. Weer kan ik niet op veel ruimte rekenen om de camper te keren. Maar achteruit tussen 2 betonnen pilaren de camper insteken en het kon net. Omrijden nu en via andere kant het dorp binnenrijden. Van het dorp zien we op dat moment nog niets en komen we aan bij Camping Municipal de la Grave. Een 2-sterren camping, maar bij het binnenrijden overvalt je meteen de schoonheid en charme van deze kleine gemeente camping. Ook meteen een fijne sfeer op de camping met beheerder en we krijgen dan ook het “mooiste plekje van de camping” zegt ie. Na het naar binnen manoeuvreren laveren we tussen de bomen naar een soort van nisje, waar je direct uitkijkt op de Lot. We zijn in die nis de enige die er staan en ik zeg tegen Mir dat we maar meteen de plek naast ons ook moeten reserveren voor Ron en Sabina. Daar was mijn lieftallige reisgenoot het niet mee eens. Ik schrik van haar reactie en vraag of ze er geen zin in heeft zo dichtbij elkaar staan. Neeeej joh…..zoals zij alleen dat kan zeggen, zegt ze: een fijn plekje vinden is zo persoonlijk en moet goed voelen, dus dat moet je ze zelf laten doen. Want wat als zij zelf geen zin hebben op pal naast ons te staan, heb jij dat weer voor hun bepaald. Daar zit wat in, dacht ik. Maar ja…ik had al geappt met Ron dus het kwaad was al geschiedt. Maar ja, als je rijdt, kun je niet appen, dus Ron bleek later de app niet gezien te hebben.

Wij waren inmiddels al klaar met ons kamp op te slaan en de kleine viervoetige tiran naast ons maakte duidelijk dat ie verlegen zat om een wandeling. Wij dus aan de wandel. Eerst beneden bij de camping langs de Lot gelopen en Joep was niet te houden die waterrat. Daarna liepen wij via een wandelpad langs het water het dorp in. Onze mond viel open van verbazing hoe betoverend mooi dit dorp was. Aangezien Miriam nooit moeite heeft om ergens enthousiast over te zijn, was die meteen in de wolken en begon met de snelheid van een Kalasjnikov om haar heen te schieten met haar camera. Wat is het hier mooi en dat in combinatie met de heerlijke vibes op de camping, besluiten we om hier nog een dag langer te blijven. We boeken dus 2 nachten in plaats van 1.

Bij terugkomst bij onze camper hoorden we na een tijdje Ron en Sabina aan komen lopen. Ongelofelijk hoe makkelijk en soepel weer de contacten lopen. Alsof we ze al jaren kennen. Nu doe ik dat wel met Ron, maar Sabina ziet ons voor het eerst. Het was meteen supergezellig en na een eerste drankje, Sabina had Cava meegenomen, besloten zij om ook eerst even het dorp nog te bekijken, zodat ze dat niet hoeven te doen als ze volledig onbekwaam zijn van de geestverruimende drankjes. Wat hebben we een fijne dag met ze gehad en hoe mooi is dat we naast enorm gelachen ook hele waardevolle en emotionele gesprekken met elkaar hebben gedeeld. “Er vallen geen stiltes he?” Zeiden we tegen elkaar. Nou…dat is een understatement! Het was een kippenhok vol plezier en de meiden hadden samen een heerlijke maaltijd gemaakt. Die hebben we binnen in de camper gegeten, want het was al rijkelijk laat en dus al behoorlijk afgekoeld buiten. Toen het dessert op tafel moest komen, moest Ron pas echt aan de bak! Sabina had een overigens heerlijke taart meegenomen, maar de taart was net zo hard als de kluisdeur van de Centrale Nederlandse Bank. Nu is Ron, de ex gereedschapskoning van Westelijk Nederland niet voor een gat te vangen, maar hij moest bijna met zijn Black en Decker Workmate en cirkelzaag aan de gang om een ieder te voorzien van een puntje taart. Was het dan een diepvriestaart uit Antartica zie ik jullie denken. Nee, de taart was na preparatie van Ron zelfs heerlijk, maar de fondant die als topping op de taart lag, die was van een dichtheid dat je dacht dat het de cirkelzaag was! Enorm gelachen de hele avond en nadat ik de glasbak bezocht heb met wat glaswerk, zijn we heerlijk naar ons mandje gegaan en was de rust weer wedergekeerd op de camping. Geen klachten gehad overigens.

Vanmorgen samen met elkaar nog even een bakkie koffie gedaan en nog even nagekletst toen omstreeks 11.00 uur Ron en Sabina weer vertrokken naar hun volgende bestemming. We zeggen bij het afscheid dat we enorm genoten hebben en dat we dit moeten proberen erin te houden. Gaan we doen!

Na een middag en avond met deze twee, moeten we vandaag een beetje bijtrekken en besluiten we nog minder te gaan doen dan het mindere doen wat we al doen…kortom we gaan de middag in horizontale stand om de plooien in onze gezichten weer een beetje glad te trekken. Mir loopt nog even het dorpje in en ik ben de dingen aan het regelen die ik nog moest regelen en schrijf weer mijn blog. Toen we aan de campingbeheerder zojuist vroegen of we mogelijk nog een extra nachtje konden blijven, kwam direct zijn antwoord dat dat niet kon. Of het nu kwam omdat we toch wat aan de luide kant waren geweest of dat de plek gewoon vanaf morgen door een ander is gereserveerd, durfden we niet te vragen. Deden we toch en de man zei dat de camping morgen vol zou zijn. Maar dat wij op deze camping terug gaan komen is zeker. Ik ga niet vertellen welke plek wij hadden, want anders is ie altijd bezet….wat een plek!

Morgen weer verder dus! Ook wel weer zin in. Je weet nooit waar je terecht komt…