9 en 10 Mei 2018 – Hatertse Vennen en Overasseltse Vennen

Hemelvaartdag. Wakker worden en er vanuit gaan dat het de slechtste dag van de week gaat worden. Het was droog, maar het zag ernaar uit dat er regen kwam. Dit gebeurde uiteindelijk niet, maar het is nog maar 9 uur in de ochtend. Wat zal de dag ons brengen.

Ik begin na een heerlijke nacht snorren, maar eerst even de afwas te doen in het washok van de camping. Je komt daar meestal wel gezellig aan de praat met een mede persoon die wou dat ie er van afwas. Ook deze ochtend een boeiend gesprek gehad met een dame op leeftijd, die sinds kort weduwe was geworden en ervoor gekozen heeft om dan alleen op pad te gaan met de camper. Met haar man reisden ze heel europa door, maar toen hij plots stierf had ze 2 keuzes; de geraniums opzoeken of dan maar alleen de wijde wereld intrekken. De stoere dame rijdt dus alleen met haar camper en staat haar mannetje. Toch merk ik nog haar intense verdriet en schiet ze nog steeds vol als ze erover vertelt. Ik ook. Door haar verhaal, maar soms denk je dan ook wel eens wat als ik er in 1x tussen uit piep? Ik bedoel; ik zit de hele dag langs de weg, ik heb nou niet het koolhydraat-arm lijf, laat staan dat mijn vochtbalans nu helemaal top is. Hoe gaat mijn Mirreke dan haar keuzes maken? Dit realiseerde ik mij tijdens de afwas op hemelvaart. Raar begin van de dag, maar die uiteindelijk nog helemaal goed zou komen.

Mir en ik hebben de ochtend lekker gebruikt om in onze e-readers lekker te lezen en vooral rustig aan te doen met wat dan ook. Het zonnetje probeerde er af en toe doorheen te komen, dus we besloten om vanmiddag maar eens eerst een lekkere wandeling te maken over de Vennen hier in de buurt. Totdat we opeens verrast werden met een bezoek van onze Lelystadse vrienden, Harry en Els van de gelijknamige lunchroom Harrels in het Lelycentre. Wat gezellig! Eerst even samen een bakkie koffie gedronken en vervolgens besloten we dan maar samen te gaan wandelen. Harry en ik zijn niet van die wandelaars, maar in het kader van de liefde en het veilig stellen van een gezellige Hemelvaartsdag, gingen wij toch maar mee. Samen in de auto naar het startpunt van een wandelroute over de vennen rijden en dit bleek een leuk restaurant te zijn, St. Walrick. Vooral dat vooruitzicht dat we daar ook zouden eindigen, maakte dat Harry en ik goed de pas erin zetten. Hoe eerder wij dit achter de rug hadden, des te eerder konden we ons laven met al het goede dat het horeca etablissement te bieden had. Maar de meiden wilden ook nog tussendoor foto’s maken, dus het duurde allemaal wat langer dan gehoopt.. Maar mensen, wat is het hier werkelijk prachtig. De zon laat zich meer en meer zien en het lijkt zowaar een mooie middag te worden.

Wat een gevarieerd landschap is het hier. Je waant je in het buitenland, door de glooiende heuvels, zandvlakten, sprookjesachtige vennetjes, met de schaduw van de wolken erin reflecterend en veel vriendelijke mensen komen we tegen.

Joep mag op sommige plekken los lopen, dus die is ook in de zevende hemel. De wandeling die wij nu doen is maar 3,8 kilometer, dus met alle opstoppingen onderweg voor foto’s, andere mensen spreken, komen we ruim een uur later aan bij het restaurant. De terrassen zitten vol, want de zon heeft nu besloten om echt acte de presence te geven bij een behaaglijke temperatuur. Heerlijk gelucht en enorm gelachen ook, zoals gewoonlijk. Harry en Els brengen ons weer terug naar de camper en we besluiten om nog even een afzakkertje samen te nemen voor de camper in de zon. Nou…..dat is uiteindelijk uitgelopen tot een poel van verderf door alle versnaperingen en toch maar blijven eten (“nee, we gaan echt! We hebben geen honger, geen dorst en het is mooi geweest”). Mirreke weer lekkere ratatouille gemaakt en risotto met een stukje vlees. Super fijne dag gehad en uiteindelijk was het een zonnige dag geworden, dus echt bonus!

Vanmorgen, vrijdag, eerst weer onze routines doen en weer naar buiten kijken en zien dat de zon weer schijnt! We boffen echt deze week! Na de hele ochtend buiten te hebben zitten lezen en besluiten om te gaan onderzoeken of E-bike of E-scooter wat voor ons is. Zoals jullie misschien weten is het rijden met een snorscooter in natuurgebieden bijna net zo’n zonde als op zondag de was buiten hangen in Staphorst of Urk. We maken er geen vrienden mee. Maar om nu ook weer te gaan e-fietsen?? Na mijn tijd bij de PTT Post als postbode in mijn prille jaren, heb ik besloten om nooit meer te willen fietsen. Wat heb ik die fiets vervloekt destijds; volle bepakking, kapot gaan op de meest beroerde momenten, de regens, het onderuit glijden tijdens de winter, etc. Kortom; voor mij geen fiets! Maar ja; Miriam begint nu toch wel weer wat meer druk uit te oefenen op dit plan, dus dan weet ik dat er geen ontkomen aan is. Nu schijn ik in een wazig moment te hebben gezegd, dat nu we ook veel meer wandelen door Joep, ook misschien wel verstandig is om te gaan e-biken. Nou…dat moet dan tijdens een nevelig moment zijn geweest! Maar we gaan wel zien.

Eerst maar weer klaar maken voor de volgende wandeling. We besluiten nu de 6,5 kilometer wandeling te gaan doen door de Vennen. Het was nog mooier als gisteren doordat de zon feller scheen en het ook veel rustiger was met medewandelaars. We hebben ook fysiek lekkerder gewandeld dan gisteren. Soms heb je dat, dan wandel je gewoon niet lekker. Vandaag wel! Ook rustig aan gedaan en ook nu weer prachtige natuur gezien.

Ook weer geeindigd op het terras bij het restaurant en samen een broodje gegeten en vervolgens bij een boer verse asperges gehaald en vervolgens weer naar de camper gegaan. Ik even boodschappen gedaan in Overasselt bij de plaatselijke slager en supermarkt. Gemoedelijk is het hier. Als ik met mijn westers accent begin te praten, vragen ze direct waar ik vandaan kom, dat ze kei-leuk vinden dat ik hier kom kamperen en volgt er een praatje pot!

Lekker in de middag een tukkie liggen doen, dommelen, kletsen en gelezen om vervolgens weer de avondmaaltijd voor te bereiden. Dat doet Miriam altijd en nu dus verse asperges met eieren en gerookte zalm. Ik ben nog even bezig geweest om de drone video van de camping om te zetten in een korte clip voor de campingeigenaar. De mooie kerel kwam vanavond nog even buurten om dank  te zeggen voor de luchtfoto’s en videoclip. Einde van de avond nog even een wandeling met Joep en Miriam gemaakt rondom de camping en vervolgens naar bed gegaan. Morgen nog een dag en deze blijkt ook weer zonnig te gaan worden. We denken er zelf over om als het weer tijdens onze zomervakantie hier goed is, om de vakantie in Nederland weer door te brengen. Nederland is zo mooi en heeft zoveel natuur en leuke dorpen en steden te bieden. We zullen zien waar we terecht komen.

Of ik morgen nog even een blog schrijf, valt te bezien, want spannender dan vandaag wordt het niet; wakker worden, eten & drinken, wandelen, lezen en afzakkertje…what’s new?

8 en 9 Mei 2018: Overasseltse en Hatertse Vennen – Camping de Eikenaar

Dinsdagmiddag bij thuiskomst van het werk in Hoogeveen, was Miriam al klaar met haar werk in de kapsalon en had ze ook al de laatste spulletjes in de camper gelegd. Ik hoefde dus alleen nog maar een korte broek aan te trekken en gympies aan om op pad te kunnen. Geweldige voorbereiding en super veel zin om op pad te gaan. Joep ook! Die was niet te houden vanaf het moment dat hij in de gaten kreeg dat er wat stond te gebeuren op buitenrecreatie gebied. Het woord kamperen negeren we in huis zoveel mogelijk, want anders is ie helemaal door het dolle heen.

Aangezien we op laatste moment de camping voor de komende dagen hadden geboekt, nadat we de oorspronkelijke geboekte camping in Drenthe hadden geannuleerd, wisten we niet echt wat te verwachten. Na een stuk of 5 campings te hadden benaderd, kregen we steeds te horen dat ze vol zaten. Ook hadden we overwogen om naar een grote camping in de belgische ardennen te gaan, maar de reisafstand hadden we toch niet zo’n zin in. Uiteindelijk kregen we bericht van een camping die wel plek had; Camping de Eikenaar in Overasselt. Een boerencamping die pas vorig jaar was open gegaan. Kijkende op de website werden we niet echt enthousiast. Door je jonge aanplant van heggen zag het er wat kaal uit. Maar omdat plekken schaars waren, toch maar besloten om de komende dagen daar te gaan staan.

Onderweg verliep alles naar wens en volgens planning reden we omstreeks 19.00 uur onze plek op de camping. Een super plek met een landelijk vergezicht met weilanden, bomen en boerderijen op de achtergrond. Door onze camper met rug naar camping te zetten, hadden we het gevoel dat we helemaal alleen waren op deze camping. Dat waren we dan bijna ook, want er waren nog 2 andere camperaars, van seniorenleeftijd. Even langslopende een praatje makend, werd mij subtiel even opgedragen dat de middelste toilet en douche voor mij waren in het toiletgebouw. Zodoende hadden we prive-sanitair. Erg flauwekul natuurlijk, maar wel gezellige mensen. Al pratende bleken we gezamenlijke bekenden te hebben in het Lelystadse; Ben en Aly Prins, onze lokale bakkerij-koning! Wij aangegeven dat we ze goed kennen vanuit de vriendschap met hun zoon Joost en schoondochter Claudia. Kleine wereld….

Maar goed; de camping met weinig verwachtingen vooraf, bleek een supermooie camping te zijn met ruime fraaie plekken. Water en afvoer op de plek zelf en een topfaciliteiten op het terrein. Een nieuw sanitairgebouw waarover goed is nagedacht en kwalitatief goede spullen. Ook de eigenaar en zijn vrouw zijn erg vriendelijk en humoristisch. Kortom; wij gaan ons hier wel vermaken.

Ook omdat vanuit de camping veel te doen en zien is in de omgeving. Slechts 5 kilometer van Nijmegen en om de hoek op 2 kilometer een prachtig natuurgebied met de Hatertse- en Overasseltse Vennen. We zijn er langs gereden met camper tijdens de heenreis en dat ziet er supergaaf uit voor ons! Wat een mooi gebied is dat!

We besluiten dat pas donderdag of vrijdag te gaan bewandelen, aangezien het woensdag veel te warm is om te gaan lopen.

Direct nadat we de camper dinsdagavond hadden geinstalleerd was het ook nog zo’n lekker weer, zodat we heerlijk buiten gegeten hadden in de avondzon en een afzakkertje met bakkie Nespresso koffie tijdens de zonsondergang. Was een wereldavond!

De volgende ochtend lekker wakker worden in de toen al brandende zon. Miriam was er om half 7 al uit en ik iets later. Heerlijk buiten ontbeten en de ochtend in relax-stand gelezen, lekker gedoucht en niet veel gedaan. Ik had nog even gestoeid met de Drone en prachtige foto’s gemaakt van de boerderij en camping. De foto’s verstuurd naar de boer en toen deze de foto had gezien, vroeg hij of ik zaterdag bij mooi weer nog eens zo’n vlucht wilde maken en video en foto’s wilde maken van de camping. Hij was er erg blij mee! Ik kan legitiem nog eens oefenen en hij krijgt het beeldmateriaal.

Toen het in het begin van de middag zo warm werd op onze plek, besloten we om met de scooter even een rit te gaan maken door de mooie omgeving. Alles ingepakt voor onderweg om ook Joep te kunnen laven, zijn we begonnen met een dijkentocht langs allemaal mooie dorpjes en landelijke gebieden. Een tocht van ongeveer 37 kilometer en met de verkoeling van de wind door onze haren, was het draaglijk allemaal. Onderweg nog op een dijk, bij restaurant even geluncht en koel biertje gedronken, weer op pad richting de camping. Daar aangekomen nog even boodschapjes doen in Overasselt en weer klaar voor de avond.

De camping is inmiddels al wat voller gelopen door andere gasten en iedereen is lekker aan het BBQ-en en pimpelen buiten. Ziet er gezellig uit. Wij steken ook onze BBQ aan en Mir tovert weer een frisse gezonde salade uit het ieniemienie keukentje en ik ben buiten de heerlijke ossenhaasjes aan het grillen. Ook weer een super zwoele avond samen gehad.

C360_2018-05-08-20-53-34-046

Alleen bij de laatste rondje met Joep wandelen gebeurde een enorm zwaar traumatiserend drama: Joep was heerlijk zijn pootje aan het oplichten tegen een prille heg, toen hij ineens zwaar kermend, alsof hij op een bermbom was gelopen, naar ons toe strompelen. Zijn staart strak onder zijn kont en op zijn kwetsbaarst kijkend zoals alleen teckels dit kunnen, omhoog smekend om opgepakt te worden. Hij kon werkelijk geen stap meer verzetten en wij dachten dat dit zijn laatste moment van zijn leven was….

Maar zuster Clivia ging op onderzoek uit in de camper op een geimproviseerde operatietafel, met operatielamp (zaklamp) op zijn poot gericht om het episch centrum van pijn te onderzoeken. Het bleek om een wespenbeet te gaan en tijdens de operatie is de angel op vakkundige wijze verwijderd, zonder dat het pootje te hoeven amputeren. Joep moest natuurlijk hierdoor wel het beste plek op het bed krijgen om voorspoedig te kunnen herstellen. Dat dit ten koste ging van mijn plek, was van ondergeschikt belang. De volgende ochtend ik brak wakker en Joep was weer helemaal klaar voor zijn ochtendwandeling. Het wordt weer een leuke dag, deze hemelvaartsdag!

28 April 2017: Land van Cuijk

Vanmorgen na de koffie bij het ochtendgloren werden we wat onrustig; wat doen we? Blijven we hier nog 2 nachten of gaan we verder kijken en zoeken we wat nieuws uit om de komende 2 nachten te gaan staan? We waren er snel uit! We pakken alles in en gaan verder. We hebben het hier de afgelopen 2 dagen super gehad op Het Smokkelpad, maar onze scooter heeft ons in 2 dagen ruim 100 kilometer van de omtrek laten zien en we hebben inmiddels wel weer zin in een andere omgeving. Miriam en ik volgen sinds enige tijd de belgische Facebook groep “Camperfriends”. Een erg leuke groep mensen met allemaal dezelfde passie, namelijk weg zijn met de camper en alles wat daarmee te maken heeft. Op deze pagina zag Mirreke de camperplaats Ons Plekske (www.campersplaats.nl) complimenten krijgen voor hun faciliteiten en vriendelijkheid. Wij ook nog maar even op http://www.campercontact.nl app kijken en daarop bleken deze mensen ook erg gewaardeerd te worden voor hun dienstverlening. Namelijk een 9,5 score uit 226 reviews. Dat klonk goed, dus wij alles ingepakt en op pad naar de gemeente Cuijk en specifiek in Het Land van Cuijk. Op routine de scooter weer achterop bevestigd en gaan met die banaan.

Tegen de middag, na een mooie landelijke route door de regio en stukje Noord Brabant, kwamen we aan op de camperplaats. Via een heel lieflijk boslaantje tussen de bomen, reden we het grote veld op en konden we een mooie plek uitzoeken. Eerst werden we uiterst hartelijk ontvangen door de eigenaresse en kregen we uitleg en rondleiding op de camperplaats. Alles is er echt tip top in orde en nadat we onze Lambortinki het vuile water hebben laten lozen in de opvangput en toen vers water in de tank geladen voor de komende dagen, konden we onze plek uitzoeken. Op een hoekje op het camperveld was de beste zonligging, mocht de zon uberhaupt nog overwegen om zich te laten zien. Alles weer aan kant in en rondom de camper, besloten we even te bekijken hoe het sanitair, de afwasruimte, douches, etc eruit zouden zien. Het was allemaal om door een ringetje te halen. Een gezellige centrale ruimte, met grote lange eettafel om ’s avonds met de camperaars verwarmd te kunnen zitten, kacheltje aan, beamer en de badkamer zien er zodanig uit, dat menigeen zich thuis zo’n badkamer zou wensen. Zelfs picknicktafels op het camperveld en een jeu de boule baan! Werkelijk alles was top! Ook de vriendelijkheid van de eigenaren maakt dat het direct “thuis” voelt.

2017-04-28-PHOTO-00004065

In de “woonkamer” van de camperplaats hingen allemaal keurig overzichtelijke fietsroutes door het landschap en dus zochten wij er een paar mooie routes uit voor de komende dagen. We beginnen met de route langs de Hatertse Vennen, Nederasselt via Grave naar Vianen (dorpje in gemeente Cuijk) terug, waar de camperplaats is.

We genieten met volle teugen en kijken ons ogen uit hoe mooi ook dit stukje van Nederland is. Via dijkjes, boerenweggetjes, bruggetjes, vennetjes, weilanden en kleine knusse dorpjes rijden we de gekozen route en ook nu hebben we weer super veel mazzel dat we geen regen treffen onderweg. De enige regen die er viel, was op het moment dat we ergens aan het lunchen waren.

C360_2017-04-28-12-42-07-717

C360_2017-04-28-12-40-06-972

(PS. Excuses voor de zwart – wit foto’s, Miriam had toestel niet goed ingesteld)

Wat zit het fietsers-netwerk door middel van overzichtelijke knooppunten-nummers toch goed in elkaar. De ANWB heeft dit goed georganiseerd en zonder de navigatie kost het ons geen moeite om de route te volgen. We besluiten om in Grave even een culinaire stop te maken om een broodje te eten bij Cafe Restaurant Poort van Cleve.

Grave is een vestingstadje in de provincie Noord Brabant. Het is de hoofdplaats van de gemeente Grave. Het stadje heeft gedurende de afgelopen eeuwen veel historische feiten meegemaakt en is ook tijdens de 2e wereldoorlog niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Wikipedia geeft hierover veel informatie, maar teveel om nu hier te vermelden. Boeiende geschiedenis en een erg leuk stadje om te verblijven. Het doet een beetje denken aan Elburg, Kampen of ander vestingstadje.

C360_2017-04-28-13-15-22-530

 

Tijdens de lunch in De Poort van Cleve keek Miriam opeens heel verrast op van haar bord en ik dacht dat het meteen een afleidingslist was om van mijn bord wat te pikken, maar dit bleek niet het geval te zijn. Nadat ze echt na 5 seconden nog steeds peinzend voor haar uit keek, dacht ik: laat ik ook maar eens bekijken wat er aan de hand is. Het blijkt een hele kleine wereld te zijn; onze burgemeester Ina Adema uit onze woonplaats Lelystad met haar partner hadden ook daar de lunch gepland. Nog even een praatje gemaakt met elkaar en was erg leuk om even over het Lelystadse te kunnen praten in het brabantse land.

Nadat we gegeten hadden zijn we weer verder gegaan vanuit Grave richting onze camperplaats. De rit was afwisselend en al slingerend door het landschap, kwamen we opeens nabij Mill bij een afslag naar Kasteel Tongelaar. Dit Kasteel Tongelaar (ook: Tongelaer) is een kasteel ten noorden van Mill en ten zuiden van Gassel.

Het oudste deel van het huidige kasteel is een vroeg-15e-eeuwse vierkante poorttoren, die onder het dak een lijst heeft met elkaar doorsnijdende boogjes. De benedenruimte is overspannen met een tongewelf, terwijl zich op de eerste verdieping een ruimte met graatgewelf en een oude schouw bevindt. De gebouwen bevinden zich om een binnenplein en met name de 18e-eeuwse westvleugel doet denken aan de stijl van een Limburgs boerderij. (Ik vond dat jullie dit moesten weten…)

Het kasteel is nu in gebruik voor partijen en feesten evenals vergaderingen, (kook)workshops en overnachtingen. Door de prachtige omgeving is het ook een geliefde locatie voor trouwerijen. Er worden kunsttentoonstellingen georganiseerd en concerten uitgevoerd. Het landgoed is vrij toegankelijk om te wandelen en fietsen. Het is een mooie omgeving, maar toen wij er aankwamen bleek er net een bruiloft te gaan starten en konden we niet naar binnen om te kijken.

De scooter maar weer gepakt en uiteindelijk binnendoor weer richting de camperplaats gereden. Steeds dreigende luchten met regen boven ons, maar we piepten er steeds tussendoor middels de route die we moesten rijden. Het pakte helemaal goed uit!

Bij aankomst bij de camper waren we wel erg koud geworden en lekker een pot thee gemaakt en direct weer in totale ontspannenheid met een boekje en magazine de rest van de middag doorbrengend. In onze lekkere leren stoelen in ligstand kun je zo lekker weg doezelen. De avond is zoals gewoonlijk; lekker een hapje eten in de camper en ’s avonds een filmpje kijken op Netflix en straks weer lekker onder wol. Morgen maken we weer een mooie route van 68 kilometer op de scooter. Ook weer zin in!