26 december 2020: Happy Stones en Kerst in Drenthe

Toen we maandag 14 december te horen kregen van onze Mark dat het land in Lockdown gaat en dat uitsluitend de essentiële winkels open mochten blijven, betekende dit voor ons dat de kapsalon dicht moest. In de drukste tijd van het jaar en ook qua sfeer de gezelligste tijd moest de deur op slot! Dat was even een domper, maar aangezien we er geen invloed op hebben, maken we het maar weer het beste van. Niks aan te doen. Frustraties zijn er wel; mensen die overal lak aan hebben en daarmee ook lak hebben aan ons en iedereen die de consequenties voelt van deze lockdown en wel leeft volgens de opgelegde regels door mensen die er wel verstand van hebben. Het lijkt erop dat dit ook een steeds grimmiger discussie wordt in de maatschappij. Wij besluiten dan maar om vanaf 21 december de komende 4 weken naar Drenthe te gaan, naar ons knusse huisje daar. Maar eerst lagen er nog plannen om in ons huis in Lelystad nog het één en ander aan onderhoud c.q. aanpassingen te doen. Miriam was gewoonlijk weer niet te stoppen en is 3 dagen als een tornado door het huis gegaan en samen de veranderingen in het huis doorgevoerd. 

Toen dit eenmaal klaar was, stond ons hoofd op Drenthe en zijn wij richting het noord-oosten vertrokken. We gaan een maand in quarantaine. Miriam kan toch niets doen en ik kan vanuit Drenthe ook mijn werk doen. Sterker nog; ik werk momenteel in Drenthe en Groningen, dus dichterbij dan ooit!

Aangekomen in ons huisje eerst even een boswandeling met Joep gedaan en ben ik boodschappen gaan doen voor de komende dagen. Overal zie ik in het nieuws dat de supermarkten, slagers en bakkers lange rijen buiten hebben staan met mensen die hun boodschappen in huis willen halen. Aankomend in het Centrum van Schoonoord, onze uitvalbasis op levensmiddelengebied, was het hier muisstil overal. Nergens rijen met mensen en in de supermarkt 2 kassa’s open en 3 niet. Heerlijk in alle rust mijn boodschappen kunnen doen. Donderdag 24 december alleen nog maar de verse spullen bij de slager halen en dan kan kerst beginnen.

Eerst wilden wij nog een tuintafel scoren voor het chalet en Miriam had een hele mooie gezien op Marktplaats. De stoelen rondom de tuintafel hadden wij paar weken geleden al gescoord, maar deze tafel past er perfect bij. De verkoper was een super vriendelijke kerel en gaf aan dat we eerst maar eens moesten komen kijken en dan zou hij de tafel wel bij chalet langsbrengen. Aangekomen bij zijn huis, keken we onze ogen uit. Wat een prachtige plek en supermodern ingerichte boerderij! We zouden er zo kunnen wonen, Mir en ik. Al pratende met de beste man, werden de onderwerpen steeds inhoudelijker op het leven. Dit gezin met 3 jonge kinderen gingen emigreren naar Bali om daar een nieuw leven op te bouwen. Helemaal zat van de “ratrace”, het altijd maar beter, efficiënter, goedkoper en sneller moeten presteren was deze man helemaal zat. Wat ze in Bali gingen doen, wist hij ook nog niet, maar hij was overtuigd dat met veel minder materieel en minder stress, daar een beter leven te kunnen bouwen. En….als het niet lukt, dan zijn we met een paar jaar weer terug en hebben we het in ieder geval geprobeerd om onze droom te verwezenlijken. “Precies” zeiden wij in koor! Het getuigt van ballen om het gewoon te doen, in plaats van altijd maar te mijmeren en het niet durven. Afijn, de tafel was prachtig door hem zelf gefabriceerd en lekker groot en zwaar, dus samen de tafel op de aanhanger gezet en later die middag werd hij keurig bij ons bezorgd. Bakkie thee samen gedaan en nog verder gekletst. Of hij ook nog een loungeset had ter overname, vroeg Miriam plots uit het niets. Ja, die had hij wel en nog een mooie ook. Alles moest weg bij hem en wij zochten nog een loungebank in de tuin hier. Wel; hij zou laten weten of we de set konden overnemen. Horen we nog!

Nieuwe tuintafel met stoelen

We zijn in ieder geval er blij met de tuintafel en zien ons al lekker zitten met een paar vrienden eromheen, gezellig aan de BBQ of zo.

Ook op deze dag heb ik zelf een klusje geklaard in het chalet waar ik al een tijdje tegen aan zat te hikken. We hebben een Tado Slimme Thermostaat gekocht en deze moest wel aangesloten worden op de inmiddels op redelijke leeftijd zijnde Bosch 25 VRC combiketel. Aangezien ik geen held ben in het klussen, (sterker nog; het wordt mij sterk afgeraden door zorgverzekeraar, huisartsenpost en ziekenhuizen in de regio), zag ik er als een berg tegen op.

Het mooie van de slimme thermostaat is, dat we op afstand de verwarming hoger/lager kunnen zetten. Afgelopen keer waren we vergeten om de verwarming laag te zetten toen we naar huis in Lelystad gingen. We moesten de park-beheerder vragen om de kachel lager te zetten aangezien we 2 weken niet meer naar Drenthe zouden komen. Nu hoeft dat niet meer. De slimme thermostaat kun je op afstand bedienen, waar ter wereld je ook bent. Tevens geeft hij de adviezen voor het stoken, ventileren en signaleert wanneer er een raam open staat en je aan het verwarmen bent. Je kunt nooit meer vergeten de verwarming aan te laten staan. Als de Tado ziet dat beide gekoppelde smartphones van ons weg zijn van het chalet, zet hij de verwarming lager. Je kun zelf helemaal programmeren hoe je de verwarming wilt laten functioneren als je er bent en wanneer je er niet bent. Maar goed, ik kan er wel lekker over lullen, maar nu moet dat ding nog aan de muur! 

YouTube is een waar informatiebron om video’s te bekijken hoe e.e.a. gemonteerd moet worden, maar hangt qua elektronisch aansluitschema wel helemaal af wat voor verwarming je hebt. Eerlijk is eerlijk, maar de Tado instructie was zo goed uitgelegd op video toen ik eenmaal mijn model verwarming had ingevuld dat ik met enigszins vertrouwen de draden heb aangesloten. En het werkte ook meteen naar behoren en nu genieten we van een heel erg comfortabel gestookt chalet. Top!

Elke dag wandelen we een paar keer door de bossen hier met Joep. De eerste maanden dat we hier “wonen” hebben we bewust uitsluitend Joep aan de lijn gehad. Door alle wandelingen die Miriam en ik gedaan hebben, weet onze kleine veldheer uitstekend de weg hier in de omtrek. Deze vakantie stond daarom in het teken van het los laten lopen van Joep. De bossen om ons heen zijn volledig losloopgebied voor honden, dus we hoeven niet op te letten waar wel en waar niet. Joep is helemaal in zijn nopjes. Daar waar hij in verleden hier alleen maar stapvoets liep, kan hij nu vrijuit dartelen, rennen, springen en huppelen. Hij gaat volledig uit zijn plaat en blijft altijd in de buurt van ons. En als hij te ver van ons wegloopt, verstoppen Mir en ik ons achter een boom. Bij mij duurt het altijd iets langer, want ik moet dan echt een dikke boom zoeken… Keurig komt Joep dan weer terug om ons te zoeken en dan blijft hij in de buurt. Vooral Miriam vindt het eng in het begin, maar Joep wint vertrouwen op basis van de eerste dagen loslopen. Maar ja…het blijft een teckel! Gisteren, 1e kerstdag, lopen we een wat grotere ronde en komen in een bosgebied waar we nog niet gelopen hadden. We zagen het al aan zijn kop; schichtig, onrustig en staart strak naar achteren. En ja hoor; we waren hem kwijt en konden hem niet meer bereiken met onze commando’s (niet dat hij daar altijd naar luistert, maar toch…). We zagen hem niet meer, we hoorde hem niet meer, behalve dat we hele hoge blafjes hoorden in de verte. Godzijdank hadden wij de GPS om zijn halsband geactiveerd en konden we hem op de smartphone spotten waar hij ongeveer was. De trance waarin Joep zat, was bijzonder om mee te maken. Hij rende op bepaald ogenblik langs ons heen zonder dat hij ons zag en alleen het spoor volgde met een hoog blafgeluid. Na ongeveer 20 minuten kwamen we hem weer op het spoor doordat wandelaars het pad versperde van Joep. Pas toen hij Miriam weer zag op hem aflopen werd hij rustig en kwispelde weer haar kant op. Even maar weer aan de lijn totdat we in bekend territorium kwamen. Toen weer losgelaten en dat ging tot de dag van vandaag weer helemaal goed. We houden alleen ons hart vast als we eens oog in oog staan met een paar reetjes. Eergisteren liep Joep terug naar ons, terwijl achter zijn rug een 6-tal reetjes overstaken op het bospad. Pfffff….als hij deze toch had gezien, wat dan?

Tijdens het wandelen in deze bossen kom je overal ook hele mooie gekleurde stenen tegen die verstopt zijn onder bomen of tussen takken. De Happy Stones zijn een bekend verschijnsel in deze bossen en het is een beetje hobby van Miriam geworden. De bedoeling is dat je deze stenen bewonderd en weer ergens anders terugzet in het bos. Je mag ze ook thuis even bewaren, maar uiteindelijk moeten ze weer herplaatst worden. Dat laatste moet ik Miriam nog even een keer goed uitleggen, als je onze tuin inmiddels bekijkt….

Happy Stones

Na de lange wandeling op eerste kerstdag was het Miriam haar beurt om het kerstmaal te koken. Het was een supergezellige dag in het chalet. Heerlijke hapjes en lekker drankje gedaan samen. Het voelt zo erg fijn samen hier in quarantaine, dat de we niet tegenop zien om nog een paar weken hier te blijven. Mir had met de slowcooker een werkelijk heerlijke italiaanse Lamstoofschotel gemaakt, met verse pasta en een torentje van aubergine, tomaat, mozzarella en kruiden. De avond lekker doorgebracht met Netflix en redelijk op tijd naar bed gegaan. Op het park is het hier zo rustig dat de stilte gewoon opvalt. Ook in de ochtend hoor je hier niks.

Daarom gaan we ook als eerste iedere ochtend een wandeling maken in het bos. Het is daar muisstil en je komt nagenoeg niemand tegen. De luchten en zonsopgang is prachtig eerste kerstdag en voor de kerstmaaltijd, na de middagwandeling ons eerste drankje in de tuin gedronken, vol in de zon. Was topdag!

Vandaag is het mijn beurt om te koken en staat er als voorgerecht een Japanse zalmbonbon op het menu en als hoofdgerecht een Tagliatelle met Ossenhaas. Lichte maaltijd dus met niet teveel liflafjes.

Tijdens de ochtendwandeling komen we een man tegen met Django, een bruine labrador. De honden spelen met elkaar en wij raken aan de praat. Het is ook een import-drent en woont in Schoonoord. Veel raakvlakken met elkaar en uiteindelijk komen we op het onderwerp motorrijden en voetbal. We spreken af om in het voorjaar samen een motorrit te gaan maken. Hij rijdt altijd ook in een klein groepje en we komen tot de conclusie dat ik er prima in zou passen, aangezien we het onderwerp Appeltaart met slagroom tijdens een motorrit en de reisjes naar Duitsland met lekkere biertjes identiek beleven. Naast Jan Knol, de slager en deze man, bouwen we dus langzaam een lokaal sociaal leven hier op.

Maar eerst vandaag nog lekker lezen, wandelen en op het park de introductie-show van een aantal nieuwe chaletmodellen bekijken. De lockdown maakt dat we niet veel dingen buiten het park doen. Alles is dicht en dus voelt het ook echt als een quarantaineperiode, onze eigen bubbel heet dat volgens mij…

24 december – 31 december 2016: Moraira – Calpe, Costa Blanca, Spanje

Ondanks dat we deze kerst niet met de camper weg zouden gaan, toch maar ons reisblog bijhouden. We waren uitgenodigd door onze engelse vrienden Neil en Yvonne om naar Moraira te komen met de feestdagen. Vooral Miriam met haar kapsalon als ook ik met mijn werk, waren wel weer toe aan een paar dagen relaxen. Kinderen hebben we niet en de rest van de familie zit met eigen kinderen en kleinkinderen aan de kerstdis, dus meestal zijn wij weg met de kerstdagen. Aangezien ook Neil en Yvonne geen kinderen hebben, is de combi met elkaar altijd goed te plannen.

We missen onze camper wel en we hadden ook nog wel overwogen om met de camper deze trip te maken, maar de reistafstand voor 10 dagen vonden wij toch te ver en te inspannend met onze Lambortinki. Daarom vliegen we na een paar jaar weer eens met een vliegtuig naar onze reisbestemming Moraira. Wat n ellende om weer te moeten vliegen! Parkeren, douane, fouilleren, wachten, dringen bij het instappen van het vliegtuig, de stinkende en onverzorgde mensen die net uit bed lijken te zijn gerold en te krappe stoelen. Wat zijn we dan verwend met een eigen camper! Overal op vaste plek je eigen spullen, altijd je huis bij je, nergens last van enorme aantallen mensen om je heen en bijna altijd in de vrije natuur. Tjonge, waarom doen we dit?? Vliegen!!

Aangezien we de eerste vlucht van de dag waren, moesten we erg vroeg uit bed om tijdig naar Schiphol te vertrekken. Kwart over 2 in de nacht wekker gezet om op half vier op schiphol te zijn. Half zes vliegen we op tijd met Transavia op Allicante. Daar aangekomen ging alles erg snel en werden we met shuttle bus naar autoverhuur gebracht. Daar werden we weer besodemieterd door Dickmann’s Car Rental. Op een website hadden we de auto geboekt en dit was alles inclusief, dus ook all-risk verzekering, anti-diefstal clausule, etc. Het enige dat wij nog thuis hadden bijgeboekt was de eigen-risico verzekering. Voor 65 euro hadden we 1500 euro risico verzekerd. Kon ons niet meer gebeuren! Bij het ophalen van de auto zei de beste man dat we niet verzekerd waren en daardoor nog ruim 200 euro aan verzekeringspremie moesten betalen en werd er 1000 euro borg van onze creditcard afgeschreven. Dit kregen wij terug 30 dagen na terugbrengen van de auto, indien onbeschadigd. We hadden geen zin om in een andere taal de discussie aan te gaan (want die verlies je toch!) en besloten om gewoon de auto te nemen. Prima auto overigens.

Aangekomen bij het huis van Neil en Yvonne, eerst maar even genieten van het uitzicht vanaf veranda aldaar. Wat n prachtige plek, met uitzicht op de Calpe Rock. En…..heerlijke zonnestralen en lekkere temperatuur.  Yvonne had een heerlijke lunch gemaakt en de rest van de dag in chill modus gezeten tot een uur of 4 ’s middags.

Toen Moraira even verkend met elkaar. Ongelofelijk hoe mooi dit dorp is en hoeveel roering er in de wintermaanden is. Veel pensionada’s leven hier de winterperiode en huren voor zeer redelijke prijzen de meest fraaie villa’s. Ook veel campers te zien op camperplaatsen in Moraira en Calpe. Wat n heerlijk leven hebben deze grijze muizen hier! Een ander prettige bijkomstigheid hier is dat de horecaprijzen om te gieren zijn. Een werkelijk prima 3 gangen maaltijd voor 12,00 euro, inclusief karafje wijn per persoon. Nou …. dat is aan ons wel toevertrouwd. Mooie terrasjes, flanerende mensen, zonnetje erbij en een prachtig uitzicht over zee! Miriam en ik zeiden tegen elkaar dat dit voor de toekomst wel een bestemming zou zijn voor onze overwinter-camperreizen.

Ook gedurende deze week zijn we de bergen in geweest om ook daar de fraaie omgeving te bekijken. Dorpjes als Altea, Pego, El Castell Guadalest, Polop, La Nucia en Calpe bezocht en genoten van de mooie huisjes, smalle straatjes, historische kerken, maar vooral erg vriendelijke mensen overal. Wat is dat toch opvallend elke keer, gek genoeg. Gewoon standaard vriendelijkheid om je heen. Dat doet zoveel met je eigen gesteldheid en hoe je naar de wereld kijkt. Ook voor mijn motorrijdende vrienden hier is het een walhalla om te rijden door de bergen. Ik werd zelf misselijk van het sturen met de auto, zoveel slingerweggetjes en duizenden bochten. Ooit hoop ik eens met camper en motor hier te boenjeren door de prachtige landschappen alhier.


Zoals jullie zien, is het goed vertoeven hier! Een parachtige onderbreking van de donkere wintermaanden in Nederland.Eerder deze week hadden we een wat mindere dag qua temperatuur en besloten we om een dagje naar Valencia te gaan. Deze stad stond op ons verlanglijstje en nu we zo dicht in de buurt waren, moesten we deze kans maar pakken. Over Valencia kunnen we heel kort zijn: de oude binnenstad is prachtig alsmede ook de moderne architectonischemusea en parken. Met de hop on-hop off bus hebben we ook vele saaie stukken gezien. Maar als we toen wisten wat we nu weten, hadden we uitsluitend per voet de binnenstad van Valencia bekeken. Ook daar in restaurant wel weer een bedondermomentje gehad, dus opletten is het credo! Al met al zijn we blij dat we het gezien hebben en met een goed gevoel reden we einde van de dag weer huiswaarts in ons Ford Fiestaatje, om maar in spaanse termen te blijven. In Moraira weer een lekker restaurant gezocht en daar heerlijk gegeten.


Het is nu oudejaarsdag en we blijven deze bewolkte dag maar lekker binnen. Miriam en Neil gaan naar de Calpe Rock wandelen om daar via een wandeling en tunnel daar bovenop te komen om vandaar uit  een prachtig uitzicht te genieten. Yvonne is wat ziekig en ik blijf bij haar om haar gezelschap te houden en aan mijn Camperjoy-blog te schrijven. De komende dagen zullen wel aardig in relax stand zitten en daarom wensen wij iedereen een heel fijne jaarwisseling en een fantastisch 2017 toe! Bedankt oor het volgen en lezen van dit blog en we zien elkaar weer hopelijk in 2017 terug!