Supermarkt

6 + 7 September 2019: Camping de la Blardiere, Rigny-Ussé, Loiredal

/ martin&miriam / 5 reacties

Vrijdagmorgen vroeg wakker worden en alles weer inpakken en wegwezen. We hebben vandaag een kleine 400 kilometer gepland staan om eens het Loiredal te gaan verkennen. We horen dat het er vooral voor fietsers een walhalla moet zijn, met mooie dorpen en de Loire rivier er doorheen lopend. Het is onze 28etrouwdag en we zijn van plan er weer een gezellige dag van te maken. Als we van de camping afrijden, moeten we eerst even tanken bij de InterMarche en overwegen we om direct boodschappen te gaan doen. Doen we niet, want we komen nog genoeg onderweg tegen. Eerst maar eens wat kilometers gaan maken en dan zien we wel. Ook besluiten we de snelwegen te pakken, want ondanks dat binnendoor wel mooier zal zijn, is de beleidsambtenaar die in Nederland verantwoordelijk was voor de aanleg van alle duizenden rotondes inmiddels geëmigreerd naar Frankrijk. Tjonge…die fransen kunnen er ook wat van hoor! Het schiet niet op zo. Dan maar de snelweg dus!

Onderweg verloopt alles voorspoedig en komen we uiteindelijk na de middag aan in het Loiredal. Eerlijk gezegd zeggen we allebei, na een tijdje daar te hebben gereden, dat het ons niet kan bekoren wat we zien. Links en rechts passeren we nog wat kastelen of afgeleiden daarvan. Miriam had een camping uitgezocht en voorgelezen wat de website over deze camping zei; paradijs, groen, natuur, kleinschalig, comfort, en….wijnproeverijen. Bingo!! Wij vol goede moed naar dit dorpje Montsoreau rijden en bij binnenkomst in het dorp, welke een eigen chateau had, zagen we hoe enorm toeristisch het was. We kwamen uiteindelijk bij de Camping Il Verte in Montsoreau aan, toen we zagen dat bij de receptie een rij met wachtenden stond voor een plekje. Miriam en Joep liepen even over de camping heen om de plekken te bekijken, maar die kwamen ook na een paar minuten hoofdschuddend binnen (zelfs Joep) om aan te geven dat dit het niet ging worden.

Wij de camper weer pakken en onderweg naar een volgend dorp, wat hopelijk wat stiller was. Na een klein half uurtje kwamen we in een wat rustiger omgeving, langs een zijtak van de Loire rivier bij een rustig dorpje met net daarbuiten een municipal camping. De La Blardiere Camping in Rigny-Ussé. We besluiten om hier te blijven omdat direct aan de camping mooie fiets- en wandelroutes lopen. Ook de plekken zien er prima uit en gezien het publiek dat er staat, ziet het ernaar uit dat het om 22.00 uur stil is op de camping. Daar houden we van! De rest van de dag blijven we bij de camper, maar doen nog wel even een wandeling naar het dorp om bij de plaatselijke kleine supermarkt de noodzakelijke boodschappen te doen voor de komende dagen.

Vanuit de camping lopen we over een dijkje langs het water richting het dorpje en zien zelfs een bordje met “Commerces” aangegeven. Daar zullen de winkels wel zijn, dachten we. Wij die kant op lopen en komen midden in het dorp uit op de doorgaande weg. Daar zien we het supermarktje en Miriam besloot om de boodschappen te doen en ik blijf bij Joep buiten wachten. Na 15 seconden komt Miriam in shock buiten en deelt mede dat deze winkel geen groenten meer heeft, geen vlees en voor de rest alleen veel noodrantsoen in blik. De sfeer sloeg acuut om….geen boodschappen, geen heerlijke maaltijd en een tirrade over dat we boodschappen hadden moet doen bij 1 van die 18 grote supermarkten langs de weg. Goede tip voor de camperaars onder ons; doe meteen boodschappen als je kunt en gok niet op een representatieve supermarkt in een dorp met 50 inwoners.

Aangezien het om eten ging, werd ik acuut pro-actief en vooral creatief. Ik loop weer de supermarkt in en zie een vitrine met traiteur-maaltijden die er niet uit zien. Weer teleurstelling! Vervolgens vraag ik vol lichtelijke mentale inzinking waar dan in hemelsnaam de volgende grotere supermarkt zit. DAN FIETS IK ER WEL HEEN!! (nou, dat klinkt toch paniekerig toch…!!). De dame bleef stoicijns rustig en zei dat ik dan 15 kilometer heen en terug moest fietsen. Mijn wereld stortte in. Miriam ontfermde zich over mij en zei liefdevol; dan improviseer ik wel wat! De lieverd!

Maar dan denk ik direct weer; Nutella, eieren met tomaten en yoghurt…is dat wat?? Dat was namelijk alles wat ik kon opnoemen wat er nog zoal was.

Een arm om mij heen en kalmerende woorden van dat het allemaal wel goed komt, gaf vertrouwen richting Miriam. Wij gezellig rustig terug wandelen naar de camper, alwaar we en biertje en wijntje dronken en Miriam in de kombuis zich terugtrok om haar belofte waar te maken. Ongelofelijk hoe die van niets toch nog weer een supermaaltijd tevoren kan toveren. Ze had een lekkere salade gemaakt en vervolgens op heerlijk frans brood een soort bruschetta gemaakt. Het brood insmeren met knoflook, dan roomboter erop, vervolgens een mix van kleine snoeptomaatjes, uitje, mozzarella, peper en zout en knoflook. Vervolgens dit in de oven zetten en voila! Was heerlijk en gezellige avond met zijn drieën. Joep is ook in zijn element en is gewoon grappig met alle capriolen die hij uithaalt. 

In de avond naar voetbal gekeken van het nederlands elftal tegen Duitsland. Ook dat was een mooi resultaat. Heerlijk geslapen tot de volgende ochtend.

Vanmorgen weer heel rustig op gang komen en na het ontbijt de wandelschoenen aan om een lekkere wandeling te gaan maken. Het weer is winderig, maar wel redelijk lekker. Ongeveer 20 graden en met het windje erbij is dat prima te doen. We lopen langs de waterkant over een dijkje kilometers weg en zien helemaal niemand onderweg. Het landschap boeit ons niet zo en ook de vergezichten maken niet het verschil. De rust overvalt ons wel. We lopen lekker door en praten over allerlei zaken die ons bezig houden over het verleden en heden. Samen vermaken we ons prima en genieten van dezelfde interesses en plannen die we hebben. 

Na de wandeling zijn we lekker voor de camper in de zon in slaap gevallen en ook toen heeft Miriam weer een lekkere lunch gemaakt. De koelkast is nu echt nagenoeg leeg, dus we besluiten om morgen weer verder te gaan naar een andere regio. Het fietsen is hier nog niet van gekomen, maar dat komt vast nog wel de komende week. Ook overwegen we nog de laatste paar dagen in Nederland te vertoeven, nu we ook zien dat daar het weer beter wordt. We houden alle opties open en zien morgen wel waar we terecht komen. Champagne-Ardennen, Orleans, Luxemburg….we weten het nog niet!

Eerst nog even een heerlijke nazomermiddag in de zon…

Lindau am Bodensee – Duitsland

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Vanmorgen vroeg inderdaad besloten om Camping Mario in Caldenazzo te gaan verlaten en door te rijden. We hebben op de navigatie gekeken en denken dat de Bodensee een leuke bestemming is voor nog 2 nachten. Het weer lijkt er nog goed te zijn en zodoende kunnen we het zomergevoel nog even verlengen voordat we weer echt huiswaarts gaan en de herfst tegemoet rijden, zoals we moeten geloven via verschillende betrouwbare bronnen.

Via de Navigatie zien we dat we om ongeveer 14.00 uur a 14.30 uur aankomen in Lindau am Bodensee. Lijkt ons een goed reisdoel en we gaan goedgemutst op pad. Eerst nog langs een grote supermarkt om de koelkast en voedselvoorraden weer aan te vullen. Binnen een uurtje waren we gepakt en gezakt weer op weg met alle lekkere dingen waar we van houden.

Toen nog even aftanken om zodoende meteen meters te kunnen maken. We kwamen erachter dat ik niet via self-service aan brandstof kon komen, aangezien de italiaanse banken van dit tankstation geen vreemde bankkaarten accepteerden. Dus door naar de pompbediende die ouderwets je auto afvult met brandstof. De krasse man was inmiddels 80 jaar oud, maar door alle corrupte italiaanse politici en de dure Europa regeling kon hij nog steeds niet met pensioen en moest ie nog steeds aan de pomp staan. Al meer hij aan het praten werd, hoe bozer hij werd. Hij verontschuldigde voor de dure brandstofprijzen en ook zijn kosten die hij in rekening moest brengen. Dat was nog even tanken anno jaren 70 uit de vorige eeuw…..een pompbediende. Hier heel normaal nog!

Het negatieve verhaal van de pompbediende ging de hele dag doorwerken op onze gebeurtenissen. Het zat ons vandaag niet mee. Niets ergs gebeurd, maar het was echt zo’n dag dat alles tegen zat en we ons gingen frustreren over een aantal zaken. Onderweg op de snelweg richting Oostenrijk liep alles nog op letterlijke rolletjes. Niets aan de hand. We volgden de borden Brennerpas en tot aan de Oostenrijkse grens ging alles lekker. Allereerst moesten we onze GO-box voor Oostenrijk weer opladen. Dit digitale boxje is gekoppeld aan jouw auto en je moet deze digitale kluis eerst vullen met saldo om je tol te betalen. Minimaal € 75,00. Dit bedrag waren we alleen al kwijt op de heenreis. Nog geen 200 kilometer gereden door dit land en al € 75,00 kwijt. Wij bij het tankstation, dat kastje opwaarderen voor weer 75 euro. Dit moest volgens ons wel voldoende zijn om Oostenrijk doorkomen. We wilden wegrijden uit de parkeerplaats langs de snelweg, toen we in een rij kwamen te staan met allemaal vrachtwagens. Deze werden gecontroleerd op asielzoekers bij de grens en zodoende stonden we een tijdje stil voordat we weer de snelweg op konden.

Na een 50 tal kilometers te hebben gereden hoorden we ineens 4 piepjes als we een tolpoortje passeerden. Normaal is het 1x piep en dat is het signaal dat de incassering van het geld prima is verlopen. Nu dus 4 piepjes. Wij opzoeken wat dat betekende en het bleek dat er geen geld meer geincasseerd kon worden van onze Go-Box. Je moet je dan melden bij het eerste tankstation om je Go-Box te laten uitlezen en je achterstallige betalingen uit te betalen. Wat bleek; de € 75,00 saldo was na 50 kilometer al op en ik moest nog eens 20,28 bijbetalen en ik moest nog de rest van Oostenrijk door (ca 70 km) en daarboven moest ik nog 130 euro opwaarderen. Reken even met mij mee: Dat is dus een doorrij-retourtje door het groene joedelahitee-Oostenrijk een totaalbedrag van ongeveer € 250,00 aan tol!! Wat betaal je dan als je met je personenauto er doorheen rijdt? Een € 10,00 biljet!!  Omdat wij dus een camper hebben met een zwaarder gewicht als 3500 kg en een drie-asser betalen we zoveel. Dure hobby dat Oostenrijk! Een tegenvaller dus.

Bijgekomen van de schrik gaan we dus weer op pad en krijgen we meteen te maken met een wegomlegging en moeten we de Arlberg-pass nemen in plaats van de tunnel. Nou….dit was met ons oude bessie op 6 wielen en 110 PK geen feest kan ik jullie zeggen. De Lambortinki had het er druk mee en moest de gehele weg naar boven op de berg in zijn eerste versnelling rijden, met nogal wat toeren en zwarte rook uit de uitlaat. Ik had weinig vrienden achter mij rijden deze trip. Op een bepaald moment werden er steeds meer auto’s beperkt door ons campertje, dus ik dacht ik stop even op een passeerhaven om al die auto’s voorbij te laten. Heer en dame zoals wij zijn…

Had ik het maar niet gedaan, want de Lambortinki kon niet meer weg komen van zijn plek en veel rook, heel veel rook. Ik dacht dat de koppakking eruit lag of zo (klinkt wel technisch he zo’n technische diagnose…terwijl ik er geen bal verstand van heb!). We kwamen niet weg. Totdat er even geen auto’s meer aankwamen heb ik de camper met veel toeren in zijn eerste versnelling laten wegrijden en na een tijdje kwam ie meer en meer in beweging en kon ik zowaar nog iets versnellen. Toen na een paar bochten uiteindelijk de afdaling begon, ging het weer vanouds. Alleen hadden we het gevoel dat we de omleidingsborden hadden gemist. Toch maar gewoon deze pas blijven volgen en we zien wel! Uiteindelijk kwamen we weer op de oorspronkelijk weg uit en konden we in tempo door. Het voordeel van deze pas was wel dat ie werkelijk prachtig was om te zien. Wat een vergezichten met bergen en dorpjes en zelfs nog gletsjers gezien op een paar bergen.

C360_2015-09-16-14-12-16-576C360_2015-09-16-14-07-35-782

 

C360_2015-09-16-12-47-41-014C360_2015-09-16-14-04-59-643

 

C360_2015-09-16-14-12-26-715

Doorrijden tot Lindau duurde even wat langer dan vooraf was gepland, dus we waren al wat chagrijnig geworden aangezien we dit soort lange reisdagen niet echt als vakantie zien. Graag zijn we omstreeks 14 uur op een camping of plaats om dan in alle rust het dorpje of omgeving nog te kunnen bekijken. Dit gaat vandaag niet lukken. Toen we uiteindelijk in Lindau waren aangekomen, hadden we een camping gevonden die direct aan de Bodensee lag. Daar aangekomen bleek hij volgeboekt te zijn. Campers verdrongen zich om die camping, maar we moesten dus verder zoeken om plek te vinden. Ook de camperplaatsen waren tjokvol overal. Doorgereden naar een volgend dorp en daar op een vakantie-resort (lees: erg massaal!) te gaan staan voor een nacht. Ook hier breekt het slechte weer morgen door. Allebei zijn we gaar en bloedchagrijnig, dus we gaan maar even niet met elkaar in gesprek en geven elkaar even de tijd om bij te komen. Als Miriam dan om 16.30 uur onze lunch maakt, ziet het er niet naar uit dat we ’s avonds nog gaan eten. Wel nog even een biertje gepakt bij de Stube en toen weer terug naar ons huisje om de avond hopelijk nog gezellig af te sluiten. Morgen hopelijk een betere dag!

We hebben besloten dat we sowieso maar tot uiterlijk 14.00 uur gaan rijden en dat het niet uitmaakt hoe ver we dan zijn. Gewoon stoppen na 4 a 5 uurtjes rijden. Veel relaxter!! Gaan we doen dus! Morgen zakken we verder af vanuit zuiden naar het noorden, richting ons stenen huis.

 

 

San Marino

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Gistermorgen zijn we in alle rust wakker geworden en hebben alle voorbereidingen getroffen om weer op pad te gaan. De bestemming van deze dag is San Marino. Dit dwergstaatje hebben wij nog nooit bezocht en het lijkt ons een leuke afwisseling ten opzichte van de laatste dagen aan de kust. We weten niet zoveel van dit staatje, behalve dat het een belastingparadijs is en dat er jaarlijks een Formule 1 Grand Prix wordt gehouden. Maar voor de rest? We gaan het beleven de komende dagen.

Onderweg vanuit de kust richting Rimini komen de eerste borden met San Marino op de bewegwijziging. We bedenken nog wel even dat we nog wat boodschappen moeten halen voor de komende dagen en zien een grote supermarkt aan onze linkerzijde opdoemen. Niet nadenken en meteen hiervan gebruik maken. Je weet immers nooit, met zo’n grote camper, of je in San Marino ergens makkelijk kunt parkeren. Zullen ook wel dwerg-parkeerplaatsen zijn denken we zo…

Voor ons is de boodschappen doen in een vreemde buitenlandse supermarkt ook altijd een hoogtepunt van de dag. Zoals jullie weten houden we van lekker eten en drinken en om weer nieuwe inspiratie op te doen in dit gedeelte van Italie is altijd leuk! Het opvallende van ons is dat Miriam altijd meteen naar de groente-afdeling loopt en ik loop te druppen van het kwijlen bij de vlees- en kaasafdeling. Maar goed…zo komen we beiden wel thuis met artikelen uit de schijf van vijf!

oh ja, Miriam kent ook nog een andere prioriteit van het boodschappen doen in dit soort grote supermarkten; de drankafdeling! Ongelooflijk voor welke prijs je hier een fles Sambucca en Limoncello in kan slaan! Aangezien Mir ook altijd in dozen wijn denkt, komt van deze beide likeurtjes dan ook minimaal 6 flessen van ieder in ons winkelwagentje te staan.

Ook ideaal van het boodschappen doen met de camper is dat alle boodschappen meteen in de koelkast komen te liggen en dat nadat alles op zijn plaats ligt, je meteen weer verder kan met de gedachte dat je na aankomst op de camping, niet meer op pad hoeft.

Aangekomen in San Marino zien we al heel snel een bordje staan met een camping erop, maar onze navigatie zegt dat we gewoon rechtdoor moeten. Er ontstaat een levendige discussie over wat te doen? Ik zeg: waarom koop je een navigatie als je toch stronteigenwijs bent om je eigen weg te volgen? Mir zegt: er is maar 1 camping in San Marino en dit bordje staat niet voor niets aan de kant van de weg. Raden wie gelijk heeft gekregen achteraf? Miriam natuurlijk!

Het volgen van de navigatie was OOK goed, maar hierdoor wel de berg op en aan de andere kant de berg af te hebben gereden en uiteindelijk op hetzelfde punt uitkomen waar het bord stond. Er leiden meer wegen naar Rome, zullen we maar zeggen nu we toch in Italie zijn…

Uiteindelijk melden we ons bij de receptie van de camping en werden we allerhartelijkst te woord gestaan door een nederlandse dame die al 28 jaar in San Marino woont. De sfeer op de camping, alsmede de plekken en aankleding van camping staan ons erg aan en we besluiten dan ook om hier een paar nachten te verblijven. Er is een prachtig zwembad en een goed restaurant op het park gesitueerd, dus de komende dagen vermaken we ons wel nu het weer nog zo superlekker is. Strakke blauwe lucht en 27 graden! Wat wil je nog meer!

C360_2015-09-12-15-52-33-809

Nadat we weer ons tuintje hebben ingericht, we hebben een extra grote plek genomen na onze claustofobische ervaringen op de campings aan het Garda Meer en de Adriatische kust, besluiten we om eerst maar even een frisse duik te nemen in het zwembad. Typisch italiaans is dat je dit alleen maar mag doen met een badmuts op. Jaaaaa, ze bestaan nog; badmutsen!! En er was maar 1 maat te verkrijgen, namelijk; te klein voor mij! Het heeft ons niet doen stoppen met ons initiatief om te gaan zwemmen. Dus met een blauw aangelopen hoofd en een zuurstofgebrek in mijn hersenen, ging ik met mijn afgebonden hoofd het water in. Het was met recht een frisse duik, maar toch erg lekker om even te zwemmen. Ook Miriam durfde het uiteindelijk aan om mij te vergezellen in het water.

Teruggekomen bij de camper, hebben we onze BBQ weer aan het werk gezet, Heerlijke maaltijd gegeten met kipfilet en een waanzinnige lekkere improvisatie van mijn keukenprinses. Ze had namelijk op de grill eerst met knoflook de bakplaat ingewreven om vervolgens daarop eerste aubergineplakken neer te leggen, dan daarop cherrytomaatjes en weer aubergine en zo verder totdat we toren hadden van deze lekkere groenten. Opgemaakt met zout, peper, knoflook en goede olijfolie. Tot slot met parmezaanse kaas nog even op grill geplaatst. Was echt een restaurantwaardige maaltijd, even op een grillplaatje in elkaar geflanst door Miriam Den Blijker!

C360_2015-09-12-19-13-03-534

Na het eten zoals gewoonlijk lekker tot laat buiten gezeten en gezellig gelezen, bebabbeld en een beetje van ons af kijken wanneer er weer nieuwe campers binnen komen rijden. Onze plek ligt op een perfecte locatie op een kruispunt. Altijd wat te doen!

De volgende morgen blijkt het weer niet al te best te zijn. Wel lekkere temperaturen, maar regenachtig en dus bewolkt. We gaan vandaag met het busje van de camping ons laten afzetten in centrum van San Marino. Deze service kost voor retourtje € 4,50 pp en je hebt geen sores. Hierdoor besluiten we ook om onze scooter niet van onze camper af te halen de komende dagen. Geeft ook nog eens extra rust.

Tjonge, tjonge, wat is San Marino een leuke plek om te vertoeven. Het overtreft onze verwachtingen! Mooie gebouwen en straatjes met heel veel winkeltjes en restaurantjes. Wel heel toeristisch, maar niet over the top! Lekker sfeertje en veelal super vriendelijke personeel overal. Al slenterend tegen de wel hele steile straatjes, met mooie uitkijkjes komen we verschillende leuke tentjes voorbij om even lekker een cappucino te drinken of even wat te eten. Het is een topdag!

Tijdens het winkelen zien we voor mij een paar hele mooie horloges van het merk Niko. Dit merk komt origineel van San Marino en het heeft echt prachtige horloges in hun assortiment. Ik heb niets met sieraden of kettingen, maar ik ben gek op horloges! We hebben dus een hele mooie voor mij gekocht in een opvallende kleur. Als een klein jongetje zo blij! Ik had er echter wel 8 kunnen kopen daar, zo moeilijk was het om een keuze te maken. Bij de volgende keer dat we de winkel weer passeerden, heb ik toch nog maar een ander opvallend exemplaar gekocht. Hebberig word ik ervan.

“Patser” zie ik jullie nu denken, maar de prijzen van deze horloges zijn echt heel schappelijk. Ook door het belastingvrije aspect van de dwergstaat.

Dat even later ook Miriam een heel mooi dameshorloge heeft uitgezocht was dan ook meer als logisch. Wel van een ander merk, maar ook een hele fraaie!

C360_2015-09-13-14-08-42-257

Teruggekomen van de dag San Marino bij onze camper, regent het inderdaad behoorlijk, maar door de lekkere temperatuur hebben we toch lekker buiten kunnen eten en hebben we nog tot in de avond buiten kunnen blijven. Nu toch maar de behaaglijkheid van de camper opgezocht en schrijf ik mijn blog en zit Miriam tegenover mij de Linda te lezen. Italiaanse radiozender met popmuziek op en wij vermaken ons wel.

Morgen wordt een rustdag en blijven we bij de camper en gaan we lekker zonnen bij het zwembad. De komende dagen worden er geen helse avonturen meer verwacht, maar meer “We zijn er bijna”-taferelen vanuit de MAX  TV serie over camperaars. Beetje voor de tent hangen en slapen, lezen en vegeteren…..Heerlijk!!