Nadat we gisterochtend klaar waren om vertrekken vanuit Peyriac sur Mer, moesten we eerst nog even water tanken en afstorten en chemisch toilet verzorgen. Vanaf onze plaats naar de verzorgingsplaats is 100 meter rijden en er komt een camper aan scheuren die persé met alle moeite nog net voor ons op de verzorgingsplaats wil aankomen. Wij hadden voorrang en zouden voor moeten gaan, maar geen haast voor ons.

Hij ook niet! Bleek later op de verzorgingsplaats. Tergend langzaam begint het Franse echtpaar, iets ouder dan ons, hun zelfgebouwde buscamper te verzorgen. Ze zien dat er inmiddels na ons ook een derde camper wil ontzorgen, maar van enige voorspoedigheid kunnen wij ze niet betrappen. Nu denk ik: een buscamper heeft een kleiner watertank dan de onze, dus dat is zo gepiept; vuilwater tank lozen en tegelijkertijd dan de schoonwater tank vullen. Maar nee, dit koppel is nogal proces-gestuurd bezig. Stap voor stap en alle handelingen eerst van het ene proces afronden en pas daarna de volgende stap. Na 15 minuten zien we ze nog bezig en niet begonnen met het schone water. Dan is ook mijn pitbull, mijn amoreuze furie het ook zat en gaat poolshoogte nemen met een gieter onder de arm om alvast ook wat schoon water te tappen. Dan wordt mijn furie opeens een klapwiekende, wild gebarende windmolen van het type “lange halen, snel thuis!”. Ze komt briesend terug en roept: “ze lopen water te vullen met een opgerolde platte slang en dat gaat 1 liter per 5 minuten en het moet in een 15 liter tanks….!”. Dan moet daarna nog het chemisch toilet verschoond worden, waarna mevrouw de buitenkant van het toiletcassette begint te wassen, poetsen, polijsten en in slakkentempo weer terug te plaatsen. De derde camperdame begint nu ook te briezen en gaat demonstratief de handwas doen direct naast de waterkraan. Vervolgens spuit ik haar nog eens zeiknat omdat na weer een gieter laden, de kraan niet dichtgaat, terwijl ik de gieter weghaal. De kraan spuit het water recht vooruit, dus de dame staat daar in een nat pak. Het was een heel bijzondere verzorgingssessie, maar na ruim een half uur konden we nog even het vuil water afstorten en op pad. De treuzelende man kon met zijn buscamper ook nog niet achteruit rijden, dus dat was ook nog een hele heisa voordat we schadevrij echt op pad konden. We besluiten om de kerstdagen niet samen door te brengen is mijn verwachting…

Maar toen we dan eindelijk de camperplaats af konden rijden, verraste ons de rit naar de hoofdweg, dwars door het Regionaal Natuurpark Narbonaisse, ons enorm. Wat een mooie route was dat. Dwars door lagunes, kleine vissersdorpjes, heidevegetatie en slingerende weggetjes om de waterpartijen heen. Was echt een hele leuke meevaller deze korte rit door het park.

De afgelopen dagen waren zo vreselijk heet (34 graden) in de brandende zon, dat we afgelopen nacht zo blij waren dat de wind opstak en voor verkoeling zorgde. De wind werd stormachtig en we lagen te schudden in ons bed. Ik heb heel slecht geslapen omdat naast ons een camper met aanhanger met quad stond opgesteld, afgedekt met. Landbouwplastic. Dat klapperde gigantisch met de wind, dus ramen dicht, maar dat was dan weer benauwd. Kortom; slechte nacht gehad.

We rijden via Perpignan naar Prades waar we dan ook dan echt de Pyreneeen inrijden. In Prades willen we een paar wasjes doen. Prima wasserijketen in Frankrijk waar we fan van zijn; Wash.me. Grote wasmachines met 20 kg trommels waar je je beddengoed en kleding goed samen kan wassen. inclusief benodigd ruim bemeten wasmiddel. Miriam houdt ervan! Lekker ruiken dat spul! Maar aangekomen in Prades zien we geen wasmachines staan, terwijl de website aangeeft bij de Carrefour dat ze er moeten staan. We rijden een paar rondjes en gaan dan maar gewoon door. Dan maar later de was doen!

De route die we rijden is werkelijk prachtig. We komen allemaal langs dorpjes in de bergen waarover we samen hebben gelezen in de boeken De Camino, Al het Blauw van de Hemel en het Bloemenmeisje. Ille sur Tet, Eus en Prades. We rijden met de camper niet door de dorpen aangezien we op de kaart hele kleine weggetjes zien en weer vastlopen op een weg zien we niet zitten.

Dan willen we stoppen bij een camperplaats bij Castell de la Bastida. Hier overnachten moet kunnen, maar we zijn er al best vroeg in de middag. Het is een plek met 2 oude kasteeltorens en voor de rest niet veel in de omgeving te beleven. Het is te vroeg in de middag zeggen we en rijden toch maar door even. Weer via een hele mooie route (dat kan ook niet anders hier in de Pyreneeën) komen we aan in Mont Louis, een bergdorp met een citadel.

Mont-Louis ligt in de Pyrénées-Orientales in de regio Occitanie. Het is een vestingstadje met een opleidingscentrum voor Franse Commando’s. De ommuring behoort tot de Werelderfgoedlijst Vestingwerken van Vauban, een bekende architect.

Het stadje is na De Vrede van de Pyreneeén in 1659 door Lodewijk XIV opgedragen om een vesting aan te leggen om zo het gebied tegen Spaanse aanvallen te beschermen. De Citadel is gebouwd aan 3 zijden ommuurd, aangezien de lage zijde aan de rivier de Tet ligt en deze voor aanvallen niet te doen was door de Spanjaarden. De citadel kan plaats bieden 2500 manschappen en 300 paarden en er was een ziekenhuis.

Geschiedenis veranderen we niks meer aan, maar wat veel belangrijker is: er is tegenwoordig ook een pizzeria!! Dus aangekomen in Mont-Louis, besluiten we om een pizzaatje te bestellen, nadat de aankomst in Mont-Louis weer een billenknijper was. De Garmin stuurt ons verkeerd naar de camperplaats en ik moet met de camper door de citadel-poorten. Dat gaat allemaal net en nadat we door het dorpje geslingerd hebben door smalle straatjes, moesten weer hetzelfde poortje door om bij de camperplaats te komen. Prima middag en avond gehad en heerlijk rustig geslapen.

Vanmorgen weer op pad voor weer een hele mooie rit door de Pyreneeën. Wat is de natuur hier overweldigend. Groende vergezichten met een 3 dimensionaal panorama in de verte met alleen maar bergen, bergen en bergen. Ook sneeuw ligt er nog op hoogte en we genieten enorm van de rit van vandaag. We stoppen nog een paar keer onderweg om echt op de hoogste punten van die dag wat foto’s te maken. We realiseren ons dat de foto’s niet overbrengen wat wij zien, maar het blijft fantastisch.

Nu staan we net vanmiddag in Les Cabannes, ook een bergdorpje, op camping du Pays de Beille. Mir wil heel graag de was doen en hier is een wasmachine. De camping is niet echt wat we normaal zouden kiezen, maar voor een nachtje prima te doen. We staan tussen de chalets van permanente bewoners en seizoenkampeerders. Het is een ratjetoe van rommel rondom de chalets, maar veilig voelen we ons hier wel. Ook staan we direct aan de rivier ‘L Ariége, waar we samen met Joepje nog even het water opzoeken. De hitte is hier inmiddels tot normale temperaturen gezakt en daarmee ook aangenamer. Er wordt onweer en regen verwacht deze middag en dat komt dan ook uit de lucht vallen op het moment dat we lekker buiten zitten. Naar binnen dus. Ook lekker!

Zojuist samen weer een nieuwe route gemaakt voor de komende dagen en we zien dat we weer slingerend naar boven gaan door de bergen! Nu alweer zin in!