De Kiel

Drentenieren in Chalet du Joy II in De Kiel

/ martin&miriam / 5 reacties

De afgelopen weken waren hectische en ook rare tijden. De laatste dagen van onze vakantie waren ook echt de laatste dagen met onze caravan en kamperen in het algemeen. Toen we eind september, tijdens onze vakantie, in Drenthe waren, hebben we een chalet gekocht op een chaletpark. Eerder dan we eigenlijk gepland hadden, maar nu we de bevestiging kregen dat het park dat we op het oog hadden, ook werkelijk aan al onze wensen voldeed, hebben wij de knoop doorgehakt en direct gekocht. Het geld op de bank brengt niks op en nu konden we zelf maximaal gebruik maken van het chalet en eventueel ook nog de overweging maken om het te verhuren tijdens de tijden dat wij er geen gebruik van maken. In het kort komt het erop neer dat al onze vooraf gedefinieerde wensen zoals; 365 dagen per jaar mogen recreëren, vrije keuze om te verhuren, direct grenzend aan een groot bos, dorpje in de buurt met supermarkt, bakker, slager en horeca, park uitsluitend chalets, 45+ doelgroep, geen kinderen en dus geen zwemparadijs, animatie-team en kantine op het park. Eigenlijk is het een slaappark….die doelgroep van 45+ zitten wij inmiddels ruimschoots, dus ja…dit is wat ons past en daarom knoop doorgehakt en gekocht.

Het proces van aanschaf tot het betrekken is inmiddels achter de rug, maar het was direct na onze vakantie daardoor wel een hectische tijd. Op zaterdagmiddag om 15.00 uur deden wij een bod dat werd geweigerd, vervolgens om 17.00 uur nog een laatste bod gedaan en een half uur later belde de eigenaar van het park dat we nu eigenaar zijn van een prachtig chalet. Op de laatste zaterdag van onze vakantie dus reden om een borrel op te nemen (niet dat we dat anders niet zouden doen, maar toch…een feestje!)

Op dat moment gaan direct de projectplannen lopen en worden in no-time een planning gemaakt van alles wat we van plan zijn. Aangezien wij op de dinsdag daaropvolgend weer naar huis zouden gaan met de caravan, wilden wij nu we er nog waren toch nog in alle rust het chalet bekijken en maten op te meten. 

Wel hebben we een naam voor ons chalet bedacht. De naam Lambortinki is niet meer actueel aangezien dit altijd een voertuig was. Nu we een chalet gekocht hadden, kwam bij ons de naam Chalet du Joy II op het netvlies. Een niet voor de hand liggende naam waarschijnlijk voor jullie, maar voor ons een naam die een waardevolle en dierbare betekenis heeft. Het is namelijk de naam van het familie chalet in Schotland van onze vrienden Neil en Yvonne. Wij hebben in de 17 jaar dat we daar verscheidene malen geweest zijn, zulke mooie herinneringen aan dat chalet en omgeving. Dat chalet was zo knus, warm, gezellig en mooie tijden daar beleefd met Neil en Yvonne! Ook het feit dat het chalet de naam van Neil’s moeder Joy droeg en Neil’s vader Wilf ons altijd gebruik liet maken van dat chalet, maakte dat wij graag deze naam wilden gebruiken. Dat ook nog eens op de verjaardag van de vorig jaar overleden Wilf het chalet klaar was, maakte dat wij deze naam een eerbetoon vonden aan Wilf en Joy Johnson! Vanzelfsprekend wel eerst toestemming gevraagd of zij dat okay vonden. Ook hopen we dat we samen met de Johnsons ook mooie tijden gaan beleven in ons chalet du Joy II in Drenthe in de toekomst, na deze rare Coronatijden.

Op dinsdag 22 september, voordat we met de caravan naar huis gingen, konden we nog in het chalet om onze fietsen en andere spullen uit de caravan daar in het schuurtje te stallen, maten op te meten en lijstje te maken wat we nog meer nodig hebben om het chalet naar onze zin te maken. Bij thuiskomst in Lelystad de volgende dag weer aan het werk, maar slecht geslapen. Het spookt door ons hoofd en Miriam heeft weer qua meubels en styling haar keuzes gemaakt en alles besteld; eethoek, bank, tv-meubel, kleed in woonkamer en accessoires. Ook had ze nog op de valreep op laatste dag in Drenthe nog even een nieuwe vloer voor chalet besteld bij plaatselijke woonwinkel in Aalden. Ik heb ook mijn prioriteiten en heb een nieuwe smart tv besteld en Ziggo abonnement geregeld voor TV en internet. Het chalet heeft ook gewoon Wifi nu en ik kan er daardoor ook makkelijk werken indien dat nodig is.

Het eerste weekend na het kopen van het chalet stond dus ook in het teken van vooral schilderen. We gaan alle wanden van de slaapkamers, keuken, woonkamer en sanitair weer netjes schilderen, nieuwe gordijnen, rolgordijnen en nieuwe meubels plaatsen de komende weekenden. Zoals jullie wellicht weten is Miriam wel van het klussen en ik vooral niet. Wat mijn ogen zien, slopen mijn handen. Wat voor gereedschap je ook in mijn handen plaatst….er gaat bloed vloeien. Ik kan heel veel dingen wel, maar klussen niet. Ook heb ik er gewoon een schijthekel aan! Er gaat altijd iets mis en het komt altijd uit op ruzie. Dat was vroeger thuis al zo en nu niet anders. Miriam en ik denken dat wij het zelf het beste weten, maar Miriam kan het beter…dat is dus best een lastige onderhandelingspositie om je zin door te drijven! Maarrrrr….wonder boven wonder, verliep de samenwerking in het weekend erg goed en voorspoedig tussen ons. In een erg gezellige sfeer hebben we 2 dagen hard gewerkt om zover klaar te zijn dat op maandag de vloer erin gelegd kan worden. De wanden zien er strak uit en je ziet weer het opknappen. Ook Joep had direct zijn plekje gevonden in de klusomgeving en lag heerlijk op zijn kussen in de woonkamer. Af en toe liep hij een rondje langs ons tijdens het klussen om kwispelend en een laf likje gevend zijn goedkeuring te geven.

In onze vakantie en de dagen ernaar zijn we een aantal keren in het dorp onze boodschappen wezen doen en vooral bij de slager heb ik vrienden gemaakt met de melding dat wij er een chalet gaan kopen. De slager gaf aan dat hij de inschatting maakte de komende weekenden een koe extra per week in te kopen want ik lustte wel wat, was zijn inschatting! Met zijn mensenkennis is niks mis dus! De slagerij ziet er als een snoepwinkel uit voor mij en ik vermaak met uitstekend met de slager en zijn assortiment. Leuke sfeer in de winkel!

Tijdens ons klusweekend kwam ook broer Harry met schoonzus Joanne langs met hun prachtige nieuwe camper om ook spontaan naar het chalet te komen kijken. Was een gezellige avond en deze maar even opgeluisterd met een paar heerlijke pizza’s van de plaatselijke pizzeria Napoli in Schoonoord. Harry en ik hebben de pizza’s gehaald en ook gemoedelijk met de medewerkers van het restaurant lopen ouwehoeren. Leuk zo’n dorp! 

In dit weekend was Joep dus ook mee en moest natuurlijk ook zijn loopuurtjes hebben. We weten waarom we daar het chalet gekocht hebben. Wat een prachtige omgeving in de bossen daar. We kunnen werkelijk alle kanten op en kunnen kiezen om oor bossen, heidevelden, weilanden en/of langs vennetjes te lopen. We komen helemaal niemand tegen en onze eigenwijze teckel ruikt hier zoveel andere geuren, waardoor hij niet te houden is. Geweldig om te zien! Hier gaan we mooie wandelingen maken de komende jaren.

Vorige week woensdag waren we allebei vrij en hebben wij een Pak n Bak aanhanger gehuurd om alle meubels, nieuwe matrassen, kastjes, beddengoed, potten en pannen en alles wat erheen moet te vervoeren en deze dag proberen om zover te komen, dat we het afgelopen weekend er voor het eerst konden “recreëren”. We besloten om Joep niet mee te nemen en deze te laten verblijven bij Nicole en Marco, waar hij bij hun teckels kon verblijven. Twee vrouwtjes, dus walhalla voor Joep en de verzorging is bij Nicole altijd 5-sterren, dus goed gevoel om hem daar achter te laten voor deze dag. 

Met de aanhanger konden we alles meenemen en was het ons gelukt om het chalet klaar te krijgen. Miriam had alle kastjes ingeruimd en ik moest alle meubels in elkaar zetten. Ook deze dag weer top samengewerkt en in plaats van bekvechten nog amoureuze momentjes gehad samen. Was topdag! Het chalet ziet er echt gezellig uit. Nog wel wat dingetjes te doen, maar alle fundementele zaken zijn er en functioneren. Ook de Wifi geïnstalleerd en TV aangesloten. Laat het weekend maar komen!

Dat eerste weekend daar hebben we nu achter de rug en het was geweldig om daar te verblijven. Lekkere boodschappen gehaald, heerlijk gekookt in de slowcooker, heerlijk gewandeld en op zondag visite gekregen van mijn zus Annette en zwager Kees. Ook zij waren benieuwd naar wat wij gekocht hadden en wilden alvast wat planten uit de tuin meenemen. De tuin wordt het volgende project in het voorjaar, maar er waren zoveel planten en struiken dat Miriam aangaf welke weg konden. Heerlijk met zijn vieren geluncht. Miriam had lekkere Italiaanse draadjesvleessaus voor de pasta gemaakt. De mannen in de middag Formule 1 gekeken en de dames gingen met Joep wandelen in het bos…in de regen! En dan ook echt regen….als verzopen katten kwamen ze na een uurtje weer terug.

Toen Annette en Kees weer waren vertrokken hebben wij nog even de afwas gedaan, alles opgeruimd om weer naar huis te gaan.

Het rare was wel dat toen wij thuiskwamen, de caravan van onze oprit was verdwenen. We hadden onze zeer fraaie en fijne nieuwe caravan afgelopen week verkocht. Na een hoop gepuzzel rondom de aflevering van deze caravan, besloten we met de kopers dat zij de caravan op konden halen als wij er niet waren. De overdracht van kenteken en sleutels was al gebeurd nadat keurig het geld op onze rekening stond. Toen we dan ook thuiskwamen en onze caravan was weg, was dat het einde van onze kampeerjaren. We hebben hier enorm van genoten. Zowel van de beide caravans als campers. Dat mensen tegen ons roepen dat we zo wispelturig zijn met kamperen kunnen we zeggen dat als je 17 jaar gekampeerd hebt met 2 caravans en 2 campers, je dat niet wispelturig kunt noemen. Het feit dat we nu het chalet eerder hebben gekocht dan vooraf was gepland, maakt dat we nu te snel afscheid hebben genomen van onze nieuwe caravan. Ja, klopt….

De caravan moest niet weg, maar omdat we echt overtuigd zijn dat we de komende jaren niet veel met caravan weg gaan en deze dus veel in stalling staat is zonde vinden wij. De nieuwe eigenaren zullen er veel plezier aan beleven, want het is een hele fijne ruime caravan. Het tijdperk Lambortinki is echt ten einde en ik zal jullie alvast waarschuwen….het kan zo zijn dat over een paar jaar er weer een Lambortinki ten tonele verschijnt als we kunnen stoppen met werken. We genieten van het leven en het feit dat we de mogelijkheden hebben om de keuzes te kunnen maken die we maken. Life is beautiful!

We blijven wel de blog’s van onze weekenden op camperjoy schrijven om onze herinneringen vast te leggen. Aan fotoboeken doen we niet meer. Dit blog is voor ons een mooie vastlegging van onze herinneringen, maar lees mee als je het leuk vindt!

23 September 2020: The story ends….and a new one starts!

/ martin&miriam / 12 reacties

Dit gaat weer een blog worden waarvan we weten dat er weer veel reacties op gaan komen. De laatste dagen van onze vakantie zijn behoorlijk stressvol geweest, maar vooral onrustig in ons hoofd. We vertellen straks waarom. Maar jullie kennen ons nu een beetje en weten dat er na een vakantie altijd wel weer nieuwe plannen of beslissingen genomen worden…

Maar voordat we deze emotionele rollercoaster uiteen gaat zetten (goede cliffhanger he…?), willen we eerst nog even de laatste dagen van onze vakantie in Drenthe nog met jullie delen. Het weer was de laatste dagen gewoon zoals het eerste anderhalve week was; Fantastisch zomerweer! Het is gewoon bizar dat wij de gehele vakantie zulk weer hebben gehad en dat is aan onze kleur ook goed te zien!

We hebben vooral veel gewandeld, gefietst en met de cabrio ritten gemaakt in de omgeving van Drenthe en Zuid Groningen. Maar jongens, wat is Nederland een mooi land! We zouden alleen wat minder moeten klagen hier…

Het fietsen gaat super nu met de aanpassingen in de mand voor Joep. Hij ligt rustig, daardoor is Miriam rustig en hoef ik het minder te ontgelden voor alles wat niet goed of prettig verloopt. Met de fiets maken we ritten van ongeveer 30 kilometer per keer en met de auto circa 90-100 kilometer. We rijden uitsluitend over de kleinst mogelijke boerenweggetjes en genieten van het prachtige Drenthe. Vanuit De Kiel, een gehucht net buiten Schoonoord, beginnen we onze ritten en door de fietsknoop-app zijn veel mooie ritten te plannen die ook nog eens goed te volgen zijn. Ook dat is goed voor elkaar in Nederland. Onderweg doen we dorpen aan als Valthe, Orvelte, Wezep, Exloo, Sleen, Weerdinge en nog andere buurtschappen waar ik de naam niet meer van weet. In ieder geval bevindt zich De Kiel / Schoonoord zich binnen de driehoek Emmen-Hoogeveen-Assen. Ook is hier de Hondsrug als regio bekend.

De Hondsrug is een langgerekte rug in Drenthe en Groningen die zich van Emmen tot in de stad Groningen uitstrekt. Hij maakt deel uit van een groter geheel van zandruggen en stroomdalen in Drenthe en Groningen dat wel het Hondsrugsysteem wordt genoemd. De Hondsrug vormt, samen met een deel van het omringende gebied, het enige geopark van Nederland.

Het gebied bestaat uit naald- en loofbossen, meren, weides, dorpen, beken, stuifzanden, heiden en akkers. Binnen of bij het gebied zijn vijf natuurgebieden als Natura 2000-gebied aangewezen: (Zuidlaardermeer, Drentsche Aa, Bargerveen, Drouwenerzand en Elperstroom). In deze gebieden komen verschillende zeldzame planten- en diersoorten voor, zoals de stengelloze sleutelbloem, het gentiaanblauwtje, de welriekende nachtorchis, de kamsalamander en de grauwe klauwier. Kortom; het is precies wat wij allebei zo mooi vinden in de natuur. Bossen, Heidevelden, rust, kleine dorpjes en vriendelijkheid. Want; iedereen groeit je hier als je door hun straat of dorp rijdt met de fiets of auto. Dat is hier wel anders.

Maar het mooiste wat we hier vinden is het wandelen door de prachtige bossen. Vooral de laatste dagen kondigt het najaar zich in alle vroegte aan. Natte, glimmende grasvelden, nevel die net boven de grond waaiert en de zonnestralen die door de takken en bladeren van de bomen doorheen schijnt. Miriam zegt bijna dagelijks dat ze hier zo vreselijk gelukkig van wordt. Nou, dan ik ook!

Afgelopen zondag kregen we onverwacht nog bezoek van mijn nicht Ellen en haar man Clemens. We schelen qua leeftijd maar 5 jaar met elkaar maar kunnen het ons hele leven al goed met elkaar vinden. Ook met Clemens is er een klik. Tja….ook keeper in het voetbal geweest, dus dan moet je toch wel een beetje gek zijn….en dat zijn we! Erg leuk initiatief van Ellen om mij na de uitvaart van afgelopen week te appen met de vraag of we zondag nog op de camping staan in De Kiel. “Jazeker” melden wij en kregen meteen zin in om er dan ook maar een middagvullend programma van te maken. Een beetje laven, wandeling samen door de bossen met hun teckel Pip, een jongedame van 10 jaar en nogal spicy qua karakter. Maar wat een mooi, leuk beestje. Ook bij deze teckel zit nogal een kop op! Joep kon het in het begin nog goed met haar vinden, maar na wat aanvaringen en gezamenlijke blafsessie’s naar alles wat bewoog voor en om onze caravan, hield onze kleine gemoedelijke veldheer zich niet meer in de buurt van de GI Jane onder de teckels zien. Het was hilarisch toen Joep dacht dat ze weg waren gegaan en het stil buiten was (Ellen en Clemens waren even naar toiletgebouw). Opgelucht kwam hij de caravan uit trippelen en toen hij buiten was kwam Pip onder caravan vandaan. Joep schrok zich een hoedje en sprintte met de staart tussen de benen weer naar binnen. “Dit gaat geen setje om te fokken worden” was de understatement van de dag.

Na de wandeling samen de BBQ aangestoken en nog lekker afzakkertje samen genuttigd en toen gingen ze weer huiswaarts. Erg leuke dag gehad. Vooral ook omdat zij degenen waren die erbij waren dat wij de primeur hadden van onze nieuwe plannen. Ook bij hun viel de bek open zal ik maar zeggen, maar ja…dat hadden wij de eerste dag ook eigenlijk!

Wat is het geval? Nou…we hebben in dit Drentse land een fraai gelegen chalet gekocht waar wij de komende jaren gaan recreëren. De mensen die ons blog regelmatig lezen, weten dat wij vorig jaar al de overweging hadden gemaakt om in Sint Antonis, Noord Brabant een chalet te willen kopen op een mooi park, maar dat daar geen honden toegestaan waren. Nu we hier in Drenthe op vakantie waren en heel gericht in een omgeving waar we dit park al een tijdje volgen mbt ontwikkelingen en beschikbare chalets, zijn we afgelopen zaterdag het potentieel gewenste chalet wezen bekijken. Het park lag op 1500 meter afstand van onze camping en dus in een supermooie omgeving. De hele wensenlijst die wij vorig jaar hadden, was nog steeds intact: Een net park, geen glijbanen, geen kantines, geen camping maar echt chaletpark, niet te groot, dorp in de buurt met supermarkt, bakker, slager, restaurantjes, maar wel landelijk in mooie natuur gelegen. Dit park ticked all the boxes!

Na aankomst op het park werden we ontvangen op het kantoor door de eigenaar van het park en deze bood aan om meteen de beide chalets laten zien. Wij achterop een golfkarretje het park op, richting de chalets. Onderweg keken Miriam en ik elkaar aan en we wisten dat we dit park werkelijk fantastisch vonden (www.de-eeke.nl). Het park is ontwikkeld met een bepaalde visie en aangelegd door een architect. Het park heeft een heel strakke infrastructuur en erg fraai onderhouden hagen, wegen, zitjes, kunst en de chalets allemaal in een bepaalde sfeer. De huisregels zijn vastgesteld om een enorme verscheidenheid aan soorten bouwwerken, tuinen, overkappingen, schuurtjes etc. te voorkomen. Ook de gedragsregels zijn duidelijk omschreven en ook de handhaving erop is goed geregeld. Het komt er in het kort op neer dat het park uitsluitend voor 45+ personen betrokken kan worden, kinderen alleen op bezoek mogen komen, maar er niet zelfstandig mogen recreëren. Door de leeftijdgrens, de huisregels, de kaders waarbinnen je je chalet mag uitkiezen en de facilitaire kosten van het park, proberen ze toch een bepaald publiek te trekken. En dan niet in de zin van “niveau’s” of “inkomen”, maar meer in de vorm dat mensen die met het hele gezin willen feesten, veel vertier op het park denken te vinden, hier niks aan vinden.

Het park is werkelijk voor ons een hele interessante optie, zeker omdat alle chalets er erg netjes uitzien, de mensen die er zijn erg vriendelijk en in de weer met hun tuinen en chalets. Bij het chalet aangekomen zien we een prachtig wit chalet, welke met erker is uitgebouwd en ook langer en breder is dan de standaard afmetingen van dit soort chalets. Het chalet, tuinhuisje en tuin ziet er erg netjes en liefdevol verzorgd uit. Bij binnenkomst kijken Miriam en ik elkaar aan en we weten dat het ons past. We kunnen er doorheen kijken wat het nu is en wat het kan worden. We bespreken met elkaar even kort wat er gebeuren moet om het echt naar onze zin te maken. We besluiten om er een nachtje over na te denken of dit het is en of het ook goed voelt qua omgeving. Dat doen we natuurlijk onder het genot van een wijntje en biertje en we zijn er wel snel uit samen, zoals gewoonlijk! Doen!

Ook voor de langere termijn, als we kunnen stoppen met werken over 10 jaar of zo, dan is dit park waar we zouden willen verblijven en biedt dit park ook de infrastructuur om dat te kunnen blijven doen. We mogen 365 dagen per jaar er verblijven, maar er niet ingeschreven staan. De natuur om ons heen bevalt ons. De slager en supermarkt bevallen erg goed. En dat is een must voor een Lammertink….

Enigzins gespannen doen we zaterdagavond een bod op het chalet en krijgen we een tegenbod te horen. Uiteindelijk doen we allebei nog wat water bij de wijn en is er sprake van een deal. De volgende ochtend werden we verwacht op het park en hebben we de zaken geregeld met de vorige eigenaren. Het zijn oudere mensen die niet meer staat zijn om alles te onderhouden. Veel verdriet bij ze, omdat ze zo intens genoten van het chalet, maar zij nu een laatste fase van hun leven ingaan en dat het blijven bezoeken van het chalet een te grote opgave is. Wij gaven aan dat wij met veel liefde voor hun chalet zouden zorgen en dat ze altijd welkom waren om een bakkie te doen en te zien wat wij ervan gemaakt hebben. Dat werd erg gewaardeerd door ze. Na de afwikkelingen rondom de overname van het chalet restte nog maar 1 ding: betalen en sleuteloverdracht.

Dit hebben wij dinsdagochtend gedaan en toen ook maar besloten om er meteen maar onze fietsen te stallen, zodat deze niet met de caravan terug naar Lelystad hoefden. We zijn superenthousiast en hebben dan ook met familie gedeeld dat we dit chalet gekocht hadden.

Chalet De Kiel op park De Eeke!

Miriam haar ouders zouden het hier fantastisch vinden om te verblijven. Pa kan fietsen en wandelen en Ma kan lekker poetsen en zitten in het chalet en in de tuin. Vanaf het moment dat we het chalet gekocht hadden, was het vakantiegevoel weg. De onrust in ons hoofd over alles wat we moeten regelen qua verzekering, inboedel kopen, internet regelen in het chalet, plannen voor de komende tijd….plannen voor de komende tijd….plannen voor de komende tijd….

De gezamenlijke conclusie is dan ook dat de komende tijd we erg veel in Drenthe zullen zijn om het chalet naar onze zin te maken, maar ook de tuin aan te pakken, een hekwerk te regelen rondom de kavel om onze Joep binnen de poorten te houden. Het gevolg van deze conclusie is dan ook dat we de, dit jaar nieuw aangeschafte, caravan gaan verkopen. De Adria Adora cq Lambortinki 2.5 bevalt erg goed en erg fijne caravan om in te leven, maar de komende 2 jaar gaan wij zeker niet met de caravan weg. Daarom dan maar verkopen als het goede bod komt. Als het goede bod niet komt, dan gaat de caravan gewoon op stal en bekijken we in het voorjaar de situatie opnieuw. Maar de caravan is gemaakt om hem te gebruiken en niet om hem te stallen. Daar is ie te mooi en te prettig voor!

Elke keer als we weg waren met camper of caravan, bleek vaak dat we de Nederlandse natuur en omgeving erg prettig vonden om in te verblijven. Kijk maar terug hoe vaak we bij de boswachter hebben gelogeerd. Dit chaletpark ligt in zo’n omgeving en het chalet biedt nog meer comfort, ruimte en rust. We hebben intens genoten van het kamperen en alle avonturen daarmee. Ook in Drenthe gaan we weer nieuwe avonturen beleven, daar zijn we zeker van.

En tot slot; we hebben inmiddels ook bijna een leeftijd dat het hebben van een chalet of buitenverblijf past bij het fysieke verval als 55+ en 50+ koppel bent…we passen echt in het chaletpark.

En of we nog verder gaan met het schrijven van dit blog, dat willen we nog even bekijken. Het is veel werk en de achterban van dit blog, ruim 20.000 lezers op jaarbasis, vraagt regelmatig om reacties of emails beantwoorden en is een kampeerdoelgroep. Wij zijn die fase voorbij…..hahahahaha!!

16-18 September 2020: Zondagskinderen op vakantie in Drenthe!

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Miriam en ik zijn dus allebei op zondag geboren en deze vakantie hebben we het vaak erover gehad. Want hoe mooi is het dat we vanaf de eerste vakantiedag tot en met de laatste dag van onze vakantie, aanstaande woensdag, de hele tijd hebben kunnen doorbrengen in korte broek, t-shirts en elke dag in de zon kunnen lunchen en dineren. Zondagskinderen dus…

De eerste dagen hier in De Kiel in Drenthe hebben we al eerder gepubliceerd, door middel van prachtige fotos van Miriam. Het was te warm om veel te doen, dus hebben we op de warmste dagen met temperaturen rond de 30 graden alleen wat gewandeld in de bossen en voor de rest gelaafd rondom de caravan.

Toen eergisteren dan eindelijk de temperaturen wat draaglijker waren, besloten we dan ook aan het einde van de ochtend te gaan fietsen op onze e-bikes. Op route.nl een route gemaakt van ongeveer 30 kilometer en vol goede zin aan deze route begonnen, die dwars door de bossen en landerijen liep rondom Schoonoord. Dorpjes als Orvelte, Eserveen, Wezuperbrug, Wezup, Witteveen en weer terug naar De Kiel. Een prachtige route door de bossen, weilanden en hele kleine dorpjes, waar iedereen je nog groet alsof ze je al jaren kennen. Wat een fijne provincie op te vertoeven hier. Na een fietstocht als deze, moet je jezelf belonen en dat deden we dan ook fijn voor de caravan, waar Miriam een lekkere lunch had gemaakt. We wilden onderweg op een terras wat gaan eten, maar de dorpjes die wij aandeden had geen horeca wat open was en ook het coronagevaar is hier minder dan nihil, aangezien we ook niemand treffen op onze route. We genieten enorm van deze omgeving en vinden Drenthe dan ook helemaal top!

Drenthe is top!

Ook fijn was het feit dat Miriam eindelijk een oplossing had gevonden om Joep ontspannen in de mand te krijgen van de fiets. Mijn lieftallige heeft nogal de neiging om onze teckel nogal goed te faciliteren in alles wat ze maar denkt dat de hond denkt dat ie wil…snap ie? Dus Mir had nu in de fietsmand een schapenvachtje over de randen heen gedrapeerd en onderin een kussentje met tegen de opstaande rand een dikker kussen, zodat de kleine veldheer rechtop kan leunen tegen de opstaande rand van de mand en zodoende als Julius Ceasar die tijdens zijn triomp-tochten door Rome reed destijds. nu is Wezuperbrug nu niet echt de ambiance die daarmee te vergelijken was, maar dat maakte onze Joep niet uit. Eindelijk genoot hij eens van een fietsrit, die ook nog eens regelmatig werd onderbroken voor een plaspauze. Was toprit!

De rest van de middag en avond verloopt zoals altijd, dus daarmee zal ik jullie niet vermoeien. De avondwandeling met Joep, lekker eten en kneuterig in onze “woonkamer” TV kijken en naar ons heerlijke bedje.

Gisteren, donderdag 17 september, stond in het teken van de uitvaart van mijn Tante Miny, 83 jaar oud en vorige week na ziekbed overleden. Deze tante verdiende het om een laatste eerbetoon en afscheid mogen ontvangen van mij en mijn gehele familie. Tante Miny was een erg lieve tante, altijd de rust zelve, altijd genietend van de gezelligheid om haar heen, zorgzaam voor een ieder en goedlachs. Dat ze een rustig type was, was ook wel nodig ook, aangezien mijn familie nogal druktemakers zijn. Zij was de ultieme balans om de zin en onzin van al dat lawaai te relativeren. Godzijdank dacht de hele familie er zo over, aangezien ook alle neven en nichten er waren. Uiteindelijk zijn dit dan ook weer leuke reunieen omdat je niet jaarlijks iedereen meer ziet. Facebook doet wonderen, maar echt elkaar spreken en zien is veel en veel leuker. Van alle ooms en tantes zijn alleen de jongste oom en tante er nog en deze waren er ook blij mee dat iedereen er was. Een mooi waardig en liefdevol afscheid ook gemaakt door mijn beide nichtjes voor hun moeder. Miriam was niet mee en bleef bij Joep op de camping. Die had lekker rustig dagje zo alleen met de teckel. Het was wel fijn om nu naar de uitvaart te kunnen nu we vakantie vieren in Nederland. Vorig jaar ging dat net niet toen een oom van Miriam plots overleed. Toen zaten we in het buitenland.

Halverwege de middag was ik weer terug op de camping om verslag te doen van deze uitvaart, toen ook nog even mijn collega en vriend Amrullah Alokozai even een bakkie kwam doen om bij te praten over het werk en wat er allemaal nog moet gebeuren als ik weer terug ben van vakantie. Samen werken we aan allerlei innovaties in de zorg, vooral op het gebied van technologie. Door het gebrek aan voldoende handen aan het bed, werken wij aan oplossingen hoe je toch goed inzichtelijk kan krijgen hoe het met kwetsbare, alleenwonende clienten gaat. Vooral in de uithoeken van drenthe, twente, achterhoek, friesland en oost groningen zijn schrijnende gevallen van alleenwonenende mensen, die nog op hun boerderijtje wonen en niemand in de buurt. Kinderen op afstand, werkend in de grote stad en de zorg die maar een paar momenten per dag aanwezig is om zorg te verlenen. Was fijn om Amrullah weer even te zien en te spreken en einde van de middag ging hij huiswaarts. Wij weer avondroutine en heerlijk geslapen.

Vanmorgen eerst in alle vroegte wakker geworden en meteen maar in beweging om eerst Joep uit te laten, daarna de torpedokamer van Miriam legen (chemisch toilet), afwas doen van gisteravond en vervolgens soigneren om samen op pad te gaan met de cabrio voor een mooie rit richting de provincie Groningen. Ik had een route gemaakt op http://www.Kurviger.de Deze site is echt een aanrader om op een computer een rit te laten maken door Kurviger.de welke voldoet aan jouw criteria. Wij wilden op kleine weggetjes, stads-dorpkernen vermijden, bochtige wegen en mooie natuur zien en maximaal 100 kilometer, dus zo geschiedde. Erg mooie rit gemaakt van 110 kilometer, welke ook nog een stukje door Duitsland ging. Dorpjes als Odoornerveen, Valthe, Nieuw Weerdinge, Rutenbrock (D), Sustrum-Moor (D), Walchum (D), Neurhede (D), om vervolgens weer de nederlandse grens over te gaan richting Bourtange. Juist dit vestingdorpje wilden wij graag bezoeken, aangezien je niet vaak in deze regio vertoeft. We waren bang dat de drukte in deze toeristische omgeving een probleem zou zijn, maar de corona maatregelen werden door de vrijwilligers van het dorpje goed nageleefd. Zoveel mensen uit de vesting, zoveel mensen mochten er ook weer in. Prima sfeertje onderling daar!

Vlakbij de Duitse grens, in het prachtige Westerwolde (Zuid-Oost Groningen), ligt de Vesting Bourtange. Een uniek historisch verdedigingswerk dat zijn gelijke niet kent. Heden en verleden gaan perfect samen in deze kleine, sfeervolle vestingstad.

Bezoekers van het Bourtange van nu wanen zich eeuwen terug in de tijd. Maak kennis met Vesting Bourtange, de vesting die nooit ingenomen werd.

Bourtange is een vestingdorp, dat tijdens de Nederlandse Opstand in 1742 is aangelegd. Bourtange ligt in de gemeente Westerwolde. Het is een beschermd dorpsgezicht. Hoewel de grachten en muren anders doen vermoeden, heeft Bourtange nooit stadsrechten gehad.

Tussen 1811 en 1821 was Bourtange een zelfstandige gemeente, waartoe in het beginjaar ook Ter Apel, Onstwedde, Sellingen, Vlagtwedde en Wedde behoorden. De eerste maire was Paulus Eckringa. In 1811 werden Vlagtwedde en Onstwedde afgesplitst. In 1821 ging Bourtange op in de gemeente Vlagtwedde, die in 2018 met de gemeente Bellingwedde de nieuwe gemeente Westerwolde ging vormen.

Leuk om dit te weten allemaal en ook wel indrukwekkend om te zien. We hebben door het dorp gelopen en ook wel de drukte vermeden door meteen een wandeling rondom het dorp over de vestingsmuur te lopen. Mooie vergezichten en uitzichten vanaf deze muur en de wachttorens bekeken. Zelfs in die tijd, 1742 praten we over, hadden ze in Boertange al een zwevend toilet toen…

Zwevend toilet in Bourtange

Na het bezoek dooorgereden volgens de route en al slingerend door het platteland van Groningen weer het mooie drentse land betreden met onze open auto. Het was ook al tijd voor een late lunch en uiteindelijk in Brasserie Bij Els in Exloo bezocht om daar tussen de wespen een broodje te eten. Was niks bijzonders en met gierende banden naar de camping gereden om daar Miriam en Joep eruit te gooien, zodat ik nog even de boodschappen voor het weekend te doen. Na terugkomst weer in chill modus om drankje te doen en gezellig de caravan in te gaan om te beginnen aan de avond. Morgen gaan we fietsen!

17-19 Augustus 2018: Natuurkampeerterrein SBB De Kijl te Schoonoord en Kamp Westerbork

/ martin&miriam / Een reactie plaatsen

Dit weekend staat het camperweekend gepland met onze vrienden Kees en Jose. We proberen elk jaar een weekend te plannen om met elkaar een paar dagen gezellig met elkaar op pad te gaan met onze campers. Vorig jaar was dat jammer genoeg niet gelukt en nu dus wel. Aangezien we ook Drenthe wat vaker aan willen doen besloten we weer om een Staatsbosbeheer camping te bezoeken. Vorig weekend waren we in Borger/Drouwen en nu staan we op de Kijl in De Kiel, vlakbij Schoonoord. We zijn benieuwd wat het ons gaat brengen als we na ons werk op vrijdag rustig richting Drenthe kachelen. Kees en Jose rijden vanuit hun basiskamp Scherpenzeel (Friesland) naar de plek en we zien elkaar daar, hadden we besloten.

Vrijdag was een beetje een drukke dag met nog allerlei werkafspraken, boodschappen doen, camper vullen, koelkasten vullen. Jaaaaa, we praten inmiddels over koelkasten, aangezien we van mijn zus Annette een handig klein extra koelkastje hebben gekregen. Handig voor de drank….Kan die tenminste uit de camperkoelkast en kunnen we meer daarin kwijt. Aangezien ook Kees en Jose niet spugen in een glaasje geestverruimende vloeistoffen, is het heul handig!

Ook onderweg op de weg was het beredruk. Net geen filerijden, maar het scheelde niet veel. Even een snel broodje gescoord bij een tankstation, want de lunch was erbij ingeschoten. De tijd nemen om even in camper een broodje klaar te maken namen we ook niet. Raar maar waar…

Aangekomen op de camping werden we al hartelijk gegroet door Jose met hun beagle Ollie. Afwachten hoe dat met onze Joep zou gaan, want beide viervoeters hadden nog geen kennis gemaakt in het afgelopen jaar. Nou..dat zat meteen helemaal snor en erg leuk om te zien hoe ze met elkaar lopen te dollen. Onze plek was weer prachtig en ook de plek daarnaast, waar de fraaie camper van Kees en Jose stond was ook super! We konden tussen de bomen doorlopen om bij elkaar op het “erf” te komen. Wat een supercamping is dit weer zeg! Erg veel privacy, schone faciliteiten en zoals we gewend zijn; fraaie natuur!

Maar we begonnen eerst met een nat uur. Even alles uitruimen, stroom aansluiten, luifel uit, stoelen eruit, tafel eruit en de fietsen van het rek af en ik weer nat van het zweet. Daarna gezellig bij elkaar even een biertje en wijntje drinken samen. Een nat uur dus…

De rest van de middag rustig aan gedaan en kijkend hoe de beide honden met elkaar spelen en heel rustig naast elkaar gaan liggen om een dutje te doen. Het probleem met een teckel en een beagle is echter dat eten en snaaien hun lust en hun leven is. Elke keer als we een toastje pakten, dan zaten direct beide Dyson’s met hen reebruine ogen ons aan te kijken. En ik deel geen voer dus bij mij kansloos.

Als avond eten met elkaar hadden we bedacht om het lekker simpel te houden en op onze pizzasteen verse pizza’s te maken met verschillende ingredienten. Was super gelukt en erg lekker allemaal. Het uit de hand eten van de pizzapunten was nogal een dingetje, maar aangezien ik doorgaans verantwoordelijk ben voor de afwas kon ik heel goed leven met uit de hand eten. De avond verliep super gezellig en redelijk op tijd in ons mandje terecht gekomen.

De volgende ochtend beide stellen in eigen tempo wakker worden en ieder zijn eigen dingetje doen. Fijn gevoel is dat, dat je niet je verplicht voelt om het hele weekend bij elkaar op de lip hoeft te zitten. Na het ontbijt en een beetje rondlummelen besloten Kees en Jose op de scooter nog wat boodschappen te gaan doen voor het avondeten en Miriam en ik gingen een stuk fietsen en ook nog even Orvelte bezoeken, aangezien mijn drentse collega’s hadden aangegeven dat dat leuk was. Nou, dat klopte zeker!! Het is een dorpje waarin je, als je op de Brink loopt aldaar, je honderd jaar terug in de tijd gaat. Hele mooie boerderijtjes, huisjes, schapenkooi en verschillende ouderwetse ambachten worden daar in het hoogseizoen opengesteld in winkeltjes, schuren en op straat. Genoeg horeca om ook even een terrasje te pakken en de wereld voorbij te zien scharrelen. Wel behoorlijk toeristisch, maar zeker niet massaal. Na Orvelte weer op de fiets gestapt om verder met de route te gaan.

De omgeving is hier geweldig om te fietsen en we vinden het zelfs veel leuker en afwisselender dan in Borger vorige week. We rijden door mooie bospaadjes, vergezichten over de landerijen, kleine gezellige dorpjes en het weer was ook wederom lekker om in te fietsen. Opeens wordt er getoeterd naast ons als we een houten bruggetje overrijden. Komen we Kees en Jose tegen met de scooter. Of we even een bakkie samen gingen doen op het terras in Schoonoord. Wij laten dat ons niet 2x voorstellen dus wij meteen naar het terras in Schoonoord. Daar neergestreken nog wel even gelachen op het eind. We zaten daar op het punt om weg te gaan, toen er een dame aankwam lopen. Laten we zeggen dat deze dame nou niet echt was uitgerust met ook maar 1 van de 7 schoonheden die de mens kan hebben. Zelfs naar die ene moest je nog zoeken.

Miriam vertelde dat haar moeder dan altijd zei: Daar zou een hond zich schor op blaffen als die haar zou zien. De dame liep echter ons terras op en toen Joep haar zag, bleef hij maar blaffen tegen haar en stopte ook niet toen we hierom vroegen. Ook Kees en Jose liepen meteen het terras af om weg te gaan. We kwamen niet meer bij. Het bleek om een serveerster te gaan. Het terras was leeg toen we aankwamen en toen we weggingen.

De avond samen lekker gegeten en vlees op de BBQ gebraden en de avond in gepaste sfeer laten verlopen. Veel over reizen gehad en over handige camper-weetjes. Altijd leuk om met hun hierover te praten, want we leren elke keer weer een hoop handigheidjes erbij. Nu over het chemisch toilet en de schoonmaak daarvan. De details laat ik achterwege.

De volgende ochtend stond in het teken van alles weer opruimen en inladen, maar dit alles wel in een zeer relaxt tempootje. Even de laatste afwas doen, de BBQ schoonmaken, even laatste bakkie koffie samen doen en weer ieder zijn eigen weg verder. Kees en Jose plakken er nog een nachtje in Scherpenzeel aan vast en wij willen nu we zo dichtbij Westerbork zijn, het Kamp Weterbork bezoeken. Beiden zijn er nog nooit geweest en willen het “graag” eens zien. Mooi om te zien dat zoveel ouders met hun kinderen ook het Kamp bezoeken om deze zwarte bladzijde in onze moderne geschiedenis te laten zien aan hun kroost. In de hoop dat zoiets nooit meer gebeurd. Nou….we weten inmiddels beter…maar toch!

Kamp Westerbork (Duits: Judendurchgangslager Westerbork) was tijdens de Tweede Wereldoorlog een doorgangskamp in de voormalige gemeente Westerbork in Drenthe. Het kamp was een voorportaal waarvandaan ruim 100.000 in Nederland wonende Joden en 245 Roma per trein werden gedeporteerd naar concentratie- en vernietigingskampen in Duitsland, Polen en Tsjechië.

Het kamp werd door de Nederlandse regering in 1939 gebouwd als Centraal Vluchtelingenkamp Westerbork om Joodse vluchtelingen uit Duitsland op te vangen. Ruim twee jaar na het begin van de Duitse bezetting, op 1 juli 1942, namen de nazi’s het kamp over, waarna Westerbork functioneerde als doorgangskamp. Bij de overname maakten de nazi’s gebruik van de reeds bestaande kampstructuur van het vluchtelingenkamp.

De overgrote meerderheid van de gevangenen verbleef slechts enkele dagen tot weken in het kamp, een relatief klein aantal verbleef maanden tot soms zelfs jaren in het kamp. Zij die langere tijd in kamp Westerbork verbleven leerden, na de eerste schok van arrestatie en deportatie naar Drenthe te boven te zijn gekomen, kamp Westerbork kennen als een kamp waar de leefomstandigheden relatief goed waren.

Maar toch kunnen we ons niet voorstellen dat dit ooit heeft plaatsgevonden in ons land. Als we er rond lopen daalt er een somberheid over je heen en zie je toch redelijk goed door middel van animaties, borden en audiofragmenten wat er heeft afgespeeld. Vooral het veld met alle 107.000 gekleurde paaltjes met verschillende hoogten om de volwassenen en kinderen aan te tonen maakt bij ons een enorme indruk. Het doet ons ook denken aan het jodenmonument in Berlijn.

Na dit bezoek aan Kamp Westerbork komen we weer terug bij onze camper. Door de wandeling door het Kamp en de 3 kilometer wandeling die we vooraf hadden gemaakt, had Joep ook zijn uitje gehad en gingen we huiswaarts. Onderweg waren we stil tegen elkaar, door onze gedachten aan het Kamp. Miriam en ik staan altijd zeer vrolijk en positief in het leven, maar zijn toch een beetje van slag.

Al met al kunnen we terugkijken op een zeer gezellig weekend met fijne vrienden in een mooie omgeving. Ondanks het bezoek aan Westerbork, wat natuurlijk een totaal andere lading heeft.

De komende weekenden blijven we thuis aangezien we allemaal sociale activiteiten hebben en kunnen we de camper weer goed schoonmaken voor onze volgende vakantie over een paar weken. Ook thuis is het leven mooi, dus ons hoor je niet klagen!