22 juli 2018: Sanitaire ontspanning!

We zijn momenteel niet op reis of een weekendje weg, want de komende weken staan in het teken van in onze eigen tuin vertoeven en motorrijden in de weekenden. We zijn inmiddels al weer een paar weken aan het werk en onze camper staat nog wel voor de deur, terwijl we normaliter in deze weken de camper in de stalling plaatsen bij ons vertrouwde adres in Swifterbant. De reden dat de camper nog voor de deur staat, heeft te maken met het feit dat we zowel de keukenkraan als de douchebak in onze camper kapot hebben. Tijdens onze laatste dagen van de vakantie in begin juli is Miriam door het doucheputje gestapt met haar voet. Nu staat ze niet echt bekend als een stampvoetend verwend krengetje, maar omdat ze dacht dat het doucheputje verstopt was, tikte ze met de bal van haar voet op het putje in de hoop dat de verstopping dan zou verdwijnen door de luchtdruk van haar voet. Dit deed de lieftallige echtgenote met groot enthousiasme, zoals zij alles met groot enthousiasme doet. Echter het gevolg was dat ze het doucheputje door de douchebak van de camper trapte. De douchebak is natuurlijk even oud als de camper, zo’n 18 jaar, dus het plastic kan dan weleens uitgedroogd zijn.

De breuk dit ontstaan was hierdoor was behoorlijk groot en ook het plastic van de overgebleven bak was gehaverd, dus we waren bang dat we de hele bak moesten vervangen. Toen we eens goed keken wat dat dan zou betekenen qua werk en kosten, werden we niet heel blij. De bak zou er helemaal uit moeten en weer een nieuwe bak erin, inclusief arbeid. Ik zie het mijzelf niet doen…..ik zie mijzelf uberhaupt niets doen qua technische klusjes, gezien mijn enorm beperkte motoriek en de stressfactor die om de hoek komt kijken als ik iets moet doen van dien aard.

De eerste stap was om via de importeur van onze camper te vragen of onze douchebak nog leverbaar is en wat een nieuwe douchebak kost, inclusief montage. We kunnen stellen dat de camperbedrijven het weer druk hebben en niet zitten te wachten op dit soort geneuzel. Op de terugkoppeling van de hierboven vermelde vraag, kreeg ik het antwoord; nee, bak is niet meer leverbaar……..punt! Ja, maar…..wat nu dan? Tja….dat wisten zij ook niet…ze kwamen niet met alternatieven, oplossingen, verwijzingen, suggesties, niks, nada, nothing! Zoek het maar uit! Dit gedrag bij mijn eigen importeur van camper, echt teleurstellend. Toen maar zelf op onderzoek uit dmv bellen, surfen, mailen. Geen enkel bedrijf kon ik vinden die met een oplossing kwam, behalve de suggestie van een nieuwe bak kopen a ruim 1000 euro. Nou…voor dat geld kun je veel douchemuntjes kopen op de camping!! Gaan we niet doen dus.

Uiteindelijk kwam de beste oplossing van mijn eigen lieftallige echtgenote naar voren: Waarom kopen we niet grotere rozet op het gat en monteren we deze weer op het bestaande sifon? Goed plan en kost geen 1000 euro, maar ongeveer 15 euro! Kijk…daar kunnen we wat mee. Zo gezegd zo gedaan en ik op pad om een groter rozet te kopen die past om het ronde gat in de douchebak. Die missie was snel geslaagd en Peter, onze zwager en ik de rozet, inclusief bijbehorende pakking in de bak gelegd en deze vastgedraaid. Echter tijdens de test bleek dat de sifon lekte. Balen! Maar deze week in campingwinkel nieuwe sifon gekocht voor de camper, identiek aan de bestaande, dus met veel vertrouwen weer gemonteerd, samen met Miriam. Potverdikke…ook nu bleek het nog te lekken. Miriam en ik samen goed gekeken wat er aan de hand was en we konden zien dat de pakking van de rozet bij het aandraaien door het gat werd geduwd en dus niet waterdicht. Ik was er inmiddels wel weer klaar mee en dacht dat het niet meer ging lukken, maar toen werd door Peter geopperd om met Tixopalthe Kit (dat is nogal een rigoreus middel om oppervlakten af te dichten, zelfs onder water. Een soort bitumen kit. bij Gamma niet te krijgen vanmorgen, maar Peter had nog een tube liggen en konden we gebruiken. We hebben vanmorgen alles dicht gekit, maar wel netjes afgewerkt. Je ziet er niks meer van en vandaag even uitharden en dan morgen water in de bak gooien…..we zullen zien!

Daarnaast moest natuurlijk ook nog even de keukenkraan in de camper vervangen worden en daarmee was ik begin van de week al begonnen. Hoe moeilijk kan het zijn; kraan monteren op aanrechtblad en 2 slangetjes aansluiten. DAT moest ik toch wel kunnen…toch? Nope! Alleen al de juiste kraan en koppelingen kopen was al een gedoe. Daarom maar even goed de diameter van het gat waar de kraan doorheen moet opgemeten, alsmede ook de diameter van de koppeling. Goed beslagen ging ik op pad om de koppeling te kopen, maar na het laten zien van de foto, kreeg ik vervolgens 26 wedervragen op mij af gevuurd; bi/bu of bu/bi? 5/8″ versus 3/4″, knel of draad? Tjesus….wat n hel! Maar het kwam goed uiteindelijk!

Fase 1 ging zeer voorspoedig. Het monteren van de kraan op aanrechtblad was vakwerk, al zeg ik het zelf. Maar fase 2; het aansluiten van de warme en koude water slang was een drama. Diezelfde Peter had mij een bosje Hennep meegegeven om om het draadwerk van de koppelstukken te wikkelen. Bleek heel ingewikkeld te zijn…maar niet waterdicht. Shit….Alles weer los en weer opnieuw monteren, en dat 5x achter elkaar en kreeg de hennep niet goed afgedicht. Maar technisch zoals ik ben, dacht meteen; dan maar even met teflon proberen. Ging ook niet! Elke keer als ik de de koppelingen aandraaide, dan krulde de flexibele slangen omhoog van de kraan en deed de kraan het dus niet. Op zulke momenten dan baal ik echt als een stekker om iemand dan te vragen om te helpen. Peter had zijn Superman cape omgedaan en kwam redding brengen…in 3 minuten! Toen zat het vast. Heeft ie dan met de hennep aangesloten? Njet! Hieft ie dan teflon gebruikt? NEIN!! De beste zeer gewaardeerde techneut van de familie zag dat in de slangen van de camper-aansluitingen een soort pakking zat en dus helemaal geen hennep/teflon nodig was. Via 2 waterpomptangen tegendraads beide kanten de koppelingen aan te draaien, krulde de flexibele slang ook niet op. Was echt in 3 minuten gebeurd (hufter!!).

Miriam ziet dan mijn trillend lipje, mijn doortraande en hangende oogleden, inclusief afhangende schouders en zegt dan heel liefdevol: “je kunt ook niet alles kunnen…iedereen zijn vak!”. Samen dan maar even een drankje doen, doet wonderen. Kortom; de Lambortinki is weer waterdicht en er kan weer gedoucht worden. Het was een enerverende week…en dat was het in deze hitte!

Lindau am Bodensee – Duitsland

Vanmorgen vroeg inderdaad besloten om Camping Mario in Caldenazzo te gaan verlaten en door te rijden. We hebben op de navigatie gekeken en denken dat de Bodensee een leuke bestemming is voor nog 2 nachten. Het weer lijkt er nog goed te zijn en zodoende kunnen we het zomergevoel nog even verlengen voordat we weer echt huiswaarts gaan en de herfst tegemoet rijden, zoals we moeten geloven via verschillende betrouwbare bronnen.

Via de Navigatie zien we dat we om ongeveer 14.00 uur a 14.30 uur aankomen in Lindau am Bodensee. Lijkt ons een goed reisdoel en we gaan goedgemutst op pad. Eerst nog langs een grote supermarkt om de koelkast en voedselvoorraden weer aan te vullen. Binnen een uurtje waren we gepakt en gezakt weer op weg met alle lekkere dingen waar we van houden.

Toen nog even aftanken om zodoende meteen meters te kunnen maken. We kwamen erachter dat ik niet via self-service aan brandstof kon komen, aangezien de italiaanse banken van dit tankstation geen vreemde bankkaarten accepteerden. Dus door naar de pompbediende die ouderwets je auto afvult met brandstof. De krasse man was inmiddels 80 jaar oud, maar door alle corrupte italiaanse politici en de dure Europa regeling kon hij nog steeds niet met pensioen en moest ie nog steeds aan de pomp staan. Al meer hij aan het praten werd, hoe bozer hij werd. Hij verontschuldigde voor de dure brandstofprijzen en ook zijn kosten die hij in rekening moest brengen. Dat was nog even tanken anno jaren 70 uit de vorige eeuw…..een pompbediende. Hier heel normaal nog!

Het negatieve verhaal van de pompbediende ging de hele dag doorwerken op onze gebeurtenissen. Het zat ons vandaag niet mee. Niets ergs gebeurd, maar het was echt zo’n dag dat alles tegen zat en we ons gingen frustreren over een aantal zaken. Onderweg op de snelweg richting Oostenrijk liep alles nog op letterlijke rolletjes. Niets aan de hand. We volgden de borden Brennerpas en tot aan de Oostenrijkse grens ging alles lekker. Allereerst moesten we onze GO-box voor Oostenrijk weer opladen. Dit digitale boxje is gekoppeld aan jouw auto en je moet deze digitale kluis eerst vullen met saldo om je tol te betalen. Minimaal € 75,00. Dit bedrag waren we alleen al kwijt op de heenreis. Nog geen 200 kilometer gereden door dit land en al € 75,00 kwijt. Wij bij het tankstation, dat kastje opwaarderen voor weer 75 euro. Dit moest volgens ons wel voldoende zijn om Oostenrijk doorkomen. We wilden wegrijden uit de parkeerplaats langs de snelweg, toen we in een rij kwamen te staan met allemaal vrachtwagens. Deze werden gecontroleerd op asielzoekers bij de grens en zodoende stonden we een tijdje stil voordat we weer de snelweg op konden.

Na een 50 tal kilometers te hebben gereden hoorden we ineens 4 piepjes als we een tolpoortje passeerden. Normaal is het 1x piep en dat is het signaal dat de incassering van het geld prima is verlopen. Nu dus 4 piepjes. Wij opzoeken wat dat betekende en het bleek dat er geen geld meer geincasseerd kon worden van onze Go-Box. Je moet je dan melden bij het eerste tankstation om je Go-Box te laten uitlezen en je achterstallige betalingen uit te betalen. Wat bleek; de € 75,00 saldo was na 50 kilometer al op en ik moest nog eens 20,28 bijbetalen en ik moest nog de rest van Oostenrijk door (ca 70 km) en daarboven moest ik nog 130 euro opwaarderen. Reken even met mij mee: Dat is dus een doorrij-retourtje door het groene joedelahitee-Oostenrijk een totaalbedrag van ongeveer € 250,00 aan tol!! Wat betaal je dan als je met je personenauto er doorheen rijdt? Een € 10,00 biljet!!  Omdat wij dus een camper hebben met een zwaarder gewicht als 3500 kg en een drie-asser betalen we zoveel. Dure hobby dat Oostenrijk! Een tegenvaller dus.

Bijgekomen van de schrik gaan we dus weer op pad en krijgen we meteen te maken met een wegomlegging en moeten we de Arlberg-pass nemen in plaats van de tunnel. Nou….dit was met ons oude bessie op 6 wielen en 110 PK geen feest kan ik jullie zeggen. De Lambortinki had het er druk mee en moest de gehele weg naar boven op de berg in zijn eerste versnelling rijden, met nogal wat toeren en zwarte rook uit de uitlaat. Ik had weinig vrienden achter mij rijden deze trip. Op een bepaald moment werden er steeds meer auto’s beperkt door ons campertje, dus ik dacht ik stop even op een passeerhaven om al die auto’s voorbij te laten. Heer en dame zoals wij zijn…

Had ik het maar niet gedaan, want de Lambortinki kon niet meer weg komen van zijn plek en veel rook, heel veel rook. Ik dacht dat de koppakking eruit lag of zo (klinkt wel technisch he zo’n technische diagnose…terwijl ik er geen bal verstand van heb!). We kwamen niet weg. Totdat er even geen auto’s meer aankwamen heb ik de camper met veel toeren in zijn eerste versnelling laten wegrijden en na een tijdje kwam ie meer en meer in beweging en kon ik zowaar nog iets versnellen. Toen na een paar bochten uiteindelijk de afdaling begon, ging het weer vanouds. Alleen hadden we het gevoel dat we de omleidingsborden hadden gemist. Toch maar gewoon deze pas blijven volgen en we zien wel! Uiteindelijk kwamen we weer op de oorspronkelijk weg uit en konden we in tempo door. Het voordeel van deze pas was wel dat ie werkelijk prachtig was om te zien. Wat een vergezichten met bergen en dorpjes en zelfs nog gletsjers gezien op een paar bergen.

C360_2015-09-16-14-12-16-576C360_2015-09-16-14-07-35-782

 

C360_2015-09-16-12-47-41-014C360_2015-09-16-14-04-59-643

 

C360_2015-09-16-14-12-26-715

Doorrijden tot Lindau duurde even wat langer dan vooraf was gepland, dus we waren al wat chagrijnig geworden aangezien we dit soort lange reisdagen niet echt als vakantie zien. Graag zijn we omstreeks 14 uur op een camping of plaats om dan in alle rust het dorpje of omgeving nog te kunnen bekijken. Dit gaat vandaag niet lukken. Toen we uiteindelijk in Lindau waren aangekomen, hadden we een camping gevonden die direct aan de Bodensee lag. Daar aangekomen bleek hij volgeboekt te zijn. Campers verdrongen zich om die camping, maar we moesten dus verder zoeken om plek te vinden. Ook de camperplaatsen waren tjokvol overal. Doorgereden naar een volgend dorp en daar op een vakantie-resort (lees: erg massaal!) te gaan staan voor een nacht. Ook hier breekt het slechte weer morgen door. Allebei zijn we gaar en bloedchagrijnig, dus we gaan maar even niet met elkaar in gesprek en geven elkaar even de tijd om bij te komen. Als Miriam dan om 16.30 uur onze lunch maakt, ziet het er niet naar uit dat we ’s avonds nog gaan eten. Wel nog even een biertje gepakt bij de Stube en toen weer terug naar ons huisje om de avond hopelijk nog gezellig af te sluiten. Morgen hopelijk een betere dag!

We hebben besloten dat we sowieso maar tot uiterlijk 14.00 uur gaan rijden en dat het niet uitmaakt hoe ver we dan zijn. Gewoon stoppen na 4 a 5 uurtjes rijden. Veel relaxter!! Gaan we doen dus! Morgen zakken we verder af vanuit zuiden naar het noorden, richting ons stenen huis.