Lindau am Bodensee – Duitsland

Vanmorgen vroeg inderdaad besloten om Camping Mario in Caldenazzo te gaan verlaten en door te rijden. We hebben op de navigatie gekeken en denken dat de Bodensee een leuke bestemming is voor nog 2 nachten. Het weer lijkt er nog goed te zijn en zodoende kunnen we het zomergevoel nog even verlengen voordat we weer echt huiswaarts gaan en de herfst tegemoet rijden, zoals we moeten geloven via verschillende betrouwbare bronnen.

Via de Navigatie zien we dat we om ongeveer 14.00 uur a 14.30 uur aankomen in Lindau am Bodensee. Lijkt ons een goed reisdoel en we gaan goedgemutst op pad. Eerst nog langs een grote supermarkt om de koelkast en voedselvoorraden weer aan te vullen. Binnen een uurtje waren we gepakt en gezakt weer op weg met alle lekkere dingen waar we van houden.

Toen nog even aftanken om zodoende meteen meters te kunnen maken. We kwamen erachter dat ik niet via self-service aan brandstof kon komen, aangezien de italiaanse banken van dit tankstation geen vreemde bankkaarten accepteerden. Dus door naar de pompbediende die ouderwets je auto afvult met brandstof. De krasse man was inmiddels 80 jaar oud, maar door alle corrupte italiaanse politici en de dure Europa regeling kon hij nog steeds niet met pensioen en moest ie nog steeds aan de pomp staan. Al meer hij aan het praten werd, hoe bozer hij werd. Hij verontschuldigde voor de dure brandstofprijzen en ook zijn kosten die hij in rekening moest brengen. Dat was nog even tanken anno jaren 70 uit de vorige eeuw…..een pompbediende. Hier heel normaal nog!

Het negatieve verhaal van de pompbediende ging de hele dag doorwerken op onze gebeurtenissen. Het zat ons vandaag niet mee. Niets ergs gebeurd, maar het was echt zo’n dag dat alles tegen zat en we ons gingen frustreren over een aantal zaken. Onderweg op de snelweg richting Oostenrijk liep alles nog op letterlijke rolletjes. Niets aan de hand. We volgden de borden Brennerpas en tot aan de Oostenrijkse grens ging alles lekker. Allereerst moesten we onze GO-box voor Oostenrijk weer opladen. Dit digitale boxje is gekoppeld aan jouw auto en je moet deze digitale kluis eerst vullen met saldo om je tol te betalen. Minimaal € 75,00. Dit bedrag waren we alleen al kwijt op de heenreis. Nog geen 200 kilometer gereden door dit land en al € 75,00 kwijt. Wij bij het tankstation, dat kastje opwaarderen voor weer 75 euro. Dit moest volgens ons wel voldoende zijn om Oostenrijk doorkomen. We wilden wegrijden uit de parkeerplaats langs de snelweg, toen we in een rij kwamen te staan met allemaal vrachtwagens. Deze werden gecontroleerd op asielzoekers bij de grens en zodoende stonden we een tijdje stil voordat we weer de snelweg op konden.

Na een 50 tal kilometers te hebben gereden hoorden we ineens 4 piepjes als we een tolpoortje passeerden. Normaal is het 1x piep en dat is het signaal dat de incassering van het geld prima is verlopen. Nu dus 4 piepjes. Wij opzoeken wat dat betekende en het bleek dat er geen geld meer geincasseerd kon worden van onze Go-Box. Je moet je dan melden bij het eerste tankstation om je Go-Box te laten uitlezen en je achterstallige betalingen uit te betalen. Wat bleek; de € 75,00 saldo was na 50 kilometer al op en ik moest nog eens 20,28 bijbetalen en ik moest nog de rest van Oostenrijk door (ca 70 km) en daarboven moest ik nog 130 euro opwaarderen. Reken even met mij mee: Dat is dus een doorrij-retourtje door het groene joedelahitee-Oostenrijk een totaalbedrag van ongeveer € 250,00 aan tol!! Wat betaal je dan als je met je personenauto er doorheen rijdt? Een € 10,00 biljet!!  Omdat wij dus een camper hebben met een zwaarder gewicht als 3500 kg en een drie-asser betalen we zoveel. Dure hobby dat Oostenrijk! Een tegenvaller dus.

Bijgekomen van de schrik gaan we dus weer op pad en krijgen we meteen te maken met een wegomlegging en moeten we de Arlberg-pass nemen in plaats van de tunnel. Nou….dit was met ons oude bessie op 6 wielen en 110 PK geen feest kan ik jullie zeggen. De Lambortinki had het er druk mee en moest de gehele weg naar boven op de berg in zijn eerste versnelling rijden, met nogal wat toeren en zwarte rook uit de uitlaat. Ik had weinig vrienden achter mij rijden deze trip. Op een bepaald moment werden er steeds meer auto’s beperkt door ons campertje, dus ik dacht ik stop even op een passeerhaven om al die auto’s voorbij te laten. Heer en dame zoals wij zijn…

Had ik het maar niet gedaan, want de Lambortinki kon niet meer weg komen van zijn plek en veel rook, heel veel rook. Ik dacht dat de koppakking eruit lag of zo (klinkt wel technisch he zo’n technische diagnose…terwijl ik er geen bal verstand van heb!). We kwamen niet weg. Totdat er even geen auto’s meer aankwamen heb ik de camper met veel toeren in zijn eerste versnelling laten wegrijden en na een tijdje kwam ie meer en meer in beweging en kon ik zowaar nog iets versnellen. Toen na een paar bochten uiteindelijk de afdaling begon, ging het weer vanouds. Alleen hadden we het gevoel dat we de omleidingsborden hadden gemist. Toch maar gewoon deze pas blijven volgen en we zien wel! Uiteindelijk kwamen we weer op de oorspronkelijk weg uit en konden we in tempo door. Het voordeel van deze pas was wel dat ie werkelijk prachtig was om te zien. Wat een vergezichten met bergen en dorpjes en zelfs nog gletsjers gezien op een paar bergen.

C360_2015-09-16-14-12-16-576C360_2015-09-16-14-07-35-782

 

C360_2015-09-16-12-47-41-014C360_2015-09-16-14-04-59-643

 

C360_2015-09-16-14-12-26-715

Doorrijden tot Lindau duurde even wat langer dan vooraf was gepland, dus we waren al wat chagrijnig geworden aangezien we dit soort lange reisdagen niet echt als vakantie zien. Graag zijn we omstreeks 14 uur op een camping of plaats om dan in alle rust het dorpje of omgeving nog te kunnen bekijken. Dit gaat vandaag niet lukken. Toen we uiteindelijk in Lindau waren aangekomen, hadden we een camping gevonden die direct aan de Bodensee lag. Daar aangekomen bleek hij volgeboekt te zijn. Campers verdrongen zich om die camping, maar we moesten dus verder zoeken om plek te vinden. Ook de camperplaatsen waren tjokvol overal. Doorgereden naar een volgend dorp en daar op een vakantie-resort (lees: erg massaal!) te gaan staan voor een nacht. Ook hier breekt het slechte weer morgen door. Allebei zijn we gaar en bloedchagrijnig, dus we gaan maar even niet met elkaar in gesprek en geven elkaar even de tijd om bij te komen. Als Miriam dan om 16.30 uur onze lunch maakt, ziet het er niet naar uit dat we ’s avonds nog gaan eten. Wel nog even een biertje gepakt bij de Stube en toen weer terug naar ons huisje om de avond hopelijk nog gezellig af te sluiten. Morgen hopelijk een betere dag!

We hebben besloten dat we sowieso maar tot uiterlijk 14.00 uur gaan rijden en dat het niet uitmaakt hoe ver we dan zijn. Gewoon stoppen na 4 a 5 uurtjes rijden. Veel relaxter!! Gaan we doen dus! Morgen zakken we verder af vanuit zuiden naar het noorden, richting ons stenen huis.

 

 

Milano Marittimo, Adriatische Kust

Nadat we uit Ferrara waren vertrokken, hebben we op onze Campercontact-App en de ASCI Camping App gekeken wat onze volgende bestemming zou gaan worden. Uiteindelijk was de bestemming bepaald en gingen we dus op weg naar Milano Marittimo, een badplaats aan de Adriatische Kust en ongeveer 35 km van Rimini gelegen. We hadden de hoop dat dit plaatsje niet al te druk zou zijn en de camping had goede recentie’s gekregen op de ASCI app, dus dat moest goed komen.

We moesten vanaf Ferrara ongeveer 2 uur rijden over hoofdzakelijk provinciale wegen. We kunnen over de reis heel kort zijn; deze was niet echt om er iets over te schrijven. Het was vlak, rommelig, lelijke dorpjes en heel veel reclameborden en neonborden langs de wegen. Over de wegen gesproken; deze waren van een erbarmelijke kwaliteit. Het leek wel of er om de 10 meter bermbommen waren afgegaan, zo slecht was het wegdek. De camper geeft echter geen krimp en rijdt er comfortabel langs heen. Die dubbelasser van de Lambortinki bewijst nu zijn waarde qua vering en hobbels!

De sfeer van het oude Italie zoals we dit aan het GardaMeer proefden in Salo en Sirmeone was ver te zoeken. Maar aangezien we een paar dagen aan het strand wilden vertoeven, was de Adriatische Kust een doel op zich geworden. Toen we het dorpje Milano Marittimo in kwamen rijden werden we wel wat enthousiaster over dit plaatsje. Via een Veluwe-aandoenend boompalet kwamen we door een druk met vertier voorzienende hoofdstraat. Veel winkels, kroegen, restaurants, hotels en terrasjes waren er te zien. Helemaal aan het einde van de doorgaande weg, zagen we een groot neon-bord met de naam van onze camping erop. Villagio Pineta Campeggio reden we op en meldden ons bij de receptie. Hartelijk ontvangen en bij inchecken riepen we meteen dat we 3 nachten wilden blijven. Dat dit wat te voorbarend bleek, konden we toen nog niet weten. We mochten een plek uitzoeken, maar aangezien zij vonden dat onze camper erg groot was, waren er maar een tweetal plekken waar onze camper op paste. “Dat zullen we nog wel eens zien”, dachten wij beiden.

De plekken mochten we eerst wel per voet gaan verkennen, maar de camper moest bij de receptie blijven staan. Geen probleem; we lopen er wel even heen! De dame zei nog tegen ons dat de beide plekken wel aan zeezicht-zijde waren, dus mooie plekken!

Bij die gedachte zagen we ons al staan met de camper op het strand helemaal vooraan bij de camping met direct uitzicht en toegang op zee.

Aangekomen bij de voorgestelde plekken, vonden wij deze vreselijk! We stonden pal tegen een concentratiekamp-hek met prikkeldraad erover heen en aan andere kant van hek was meteen een strandtent met mogelijk late geluidsoverlast. Dit leek ons geen goed idee. Maar zoals bij zovele plekken in Italie staat alles hutje-mutje op elkaar en leek het wel dat onze camper nergens zou gaan passen. Wij zoeken naar een plek en uiteindelijk ook gevonden. Het paste precies, maar we moesten wel een beetje lepelen om goed te staan. Ook konden we maar net onder de bomen met de camper komen, dus het was niet royaal allemaal. Het feit dat er veel plekken inmiddels leeg waren en de camping al bezig was om alles op te ruimen aan het einde van het seizoen, kwam de algehele ambiance niet ten goede van de camping. Na uiteindelijk de plek te hebben geaccepteerd en onze camper te hebben opgehaald bij receptie konden we ons gaan installeren. Nadat we dit gedaan hadden, wilden we eerst gaan zwemmen in het zwembad van de camping. Gesloten! 28 graden en niet kunnen zwemmen. De zee was namelijk nogal wild en had code rood om in te zwemmen. Een no-go zone dus!

C360_2015-09-11-15-49-25-444 C360_2015-09-11-15-49-43-066

Dan maar eerst even op scooter het dorpje verkennen en een leuk restaurant uitzoeken om even te lunchen. Dit was een voltreffer! Wat een heerlijke gerechten hebben we daar gegeten en wat was het gezellige plek om te zitten. Miriam had als starter een Salade Caprese met Crudo ham en een beetje goede olijfolie. Daarna had ze risotto met Zeevruchten. Hier ging ze helemaal uit haar dak van, zo lekker vond ze het. Ik had tagliatella met een heerlijke rode saus en daarna gegrilde kipfillet met rucola en parmezaanse kaas. Jaaaa, ik hou van mager eten….

Daarna wilden we even wat boodschapjes doen in de minimarket van de camping. Gesloten, maar je kon nog wel de laatste aanwezige artikelen kopen. Een supermarkt in Eritrea is er een walhalla bij; wat een groot wit licht al die lege vitrines en niets te koop behalve schuursponsjes en een arsenaal aan tandenstokers en inlegkruisjes!

Wat een domper deze camping. Maar aangezien het strand er goed uitzag en uiteindelijk onze camper met de rug naar de andere caravans stond, hadden we wel alle privacy van de wereld, maar wel uitzicht op Colditz hekken!

C360_2015-09-11-15-50-09-968

Heerlijk geslapen daar en de volgende dag zijn we overdag naar het strand gegaan en hebben een superdag gehad. Heerlijk gelegen op onze eigen stoelen en tussen de middag een kleine lunch bij strandtent genoten. In de middag nog lekker een paar uur siesta gehouden op het strand om aan het einde van de middag voor onze camper een lekker drankje te hebben genuttigd. Voor Mirrreke een heerlijke Mojito gemaakt en vervolgens ons daarna gaan douchen om uit eten te gaan in het plaatsje.

Het restaurant wat we hadden uitgezocht zag er gezellig uit en er was ook nog eens live muziek. Een soort lokaal Trio Henk en Henk trad daar op en we hebben werkelijk in een deuk gelegen wat voor reportoire en de wijze waarop ze dit speelden aan ons voorschotelden. Echt….wat kun je dan weer verlangen naar je eigen Trio Henk en Henk!

Ook hier was het eten erg lekker. We kozen voor een arrangement met uitsluitend visgerechten. Was prima en ook een erg leuke avond gehad.

C360_2015-09-11-19-31-05-854

De laatste avond aan de Adriatische kust zit er op als we naar bed gaan. Morgen staat de rit naar San Marino op  de planning. Allebei zijn we hier nog nooit geweest, dus we willen het een keer meemaken. Nog 1 nachtje slapen…

Winterslaap en Prijsvraag

Eindelijk hebben we een camperstalling gevonden voor onze camper. Na weken speuren, mailtjes sturen, geen antwoord krijgen, bellen, afwijzing, dure prijzen, geen plek voor campers, vol en geen tot weinig klantvriendelijkheid te bespeuren bij potentiele adressen, bijna de moed opgegeven.

Maar toen een simpel facebook-berichtje met een simpele tekst: Mart, dan bel je “die” (wederzijdse bekende) toch even…..

En zo geschiedde, want daar had jaren geleden onze caravan ook al gestaan, maar daar nooit meer aan gedacht. Ook Miriam niet. Fijn dat toen we haar belde, ook direct gezocht werd naar mogelijkheden en toen een dag later het verlossende woord kwam dat er plek was en dat we direct mochten stallen, waren we blij dat onze camper onderdak had gevonden voor de komende maanden.

Afgelopen zaterdag hebben we hem gebracht, terwijl er buiten onderweg een behoorlijke storm loeide. Dat was geen pretje; met een lege rijdende billboard naar Dronten rijden met de wind pal op de zijkant. Miriam reed achter mij met onze eigen auto en zag de camper al omslaan. Dat gebeurde net niet, omdat ik de persoon was die in de camper zat. Net de ballast kilo’s die nodig waren om de 6 wielen op de weg te houden. Nadat we bij onze stalling aankwamen direct de schuur ingereden en neergezet om hem voorlopig even niet meer te zien. Jammer hoor….we gaan hem missen de komende maanden.

Wel hebben we al plannen gemaakt wat we dit jaar gaan doen met ‘m: Zuid Engeland, Schotland, Duitsland staan op de planning en de weekenden tussendoor zien we nog wel waar we terecht komen.

Wel hebben we nog een vraag aan jullie: We zoeken nog een leuke originele naam voor onze camper. Denk eens even mee en laat weten als je er eentje hebt. Wij komen er namelijk niet uit….Bedankt alvast! Voor degene die de gekozen naam biedt, is er een prijs beschikbaar! Leef je uit en kom maar op!!IMG_9708