Overijssel

24-28 juni 2025: De Boskamer in Reutum en jarig!

/ martin&miriam / 6 reacties

We zijn inmiddels thuis gekomen na onze campertrip en de camper staat weer leeg en schoon in de stalling. Over een maandje pakken we hem weer om een weekje in Lelystad, onze hometown te vertoeven.

Afgelopen dinsdag kwamen we na een voorspoedige rit aan in het bij ons favoriete Twenteland. Het coulissenlandschap rondom Ootmarsum is in onze ogen zo prachtig, dat wij er altijd graag terugkomen. Als halve autist wilde ik weer terug naar Landgoed Het Meenen, maar mijn avontuurlijke lieftallige echtgenote dacht daar duidelijk anders over en had camperplaats de Boskamer in Reutum geboekt. Deze camperplaats ligt echt letterlijk precies tussen Ootmarsum en Reutum in. Bij aankomst onze gebruikelijke processen doorlopen om de camper goed te installeren en voor Joep zijn schapennet te plaatsen zodat hij vrijuit over de kavel kan lopen terwijl wij rustig lezen of in comateuze toestand een middagdutje te doen. Want dat zit er wel aan te komen zo’n dutje na het installeren.

Om ons heen staan meerdere campers en sommige gaan weg en anderen komen weer binnenrijden. Het is een komen en gaan voor de 20 camperplaatsen die deze locatie heeft. Dinsdag, de aankomstdag gebruiken we om te relaxen en doen de rest van de dag niets, behalve met Joep even wandelen in het stuk bos wat bij de camperplaats hoort. Eerlijk gezegd was dit wel een toegevoegde waarde van deze camperplaats. Het eigen bos waar je zo direct in kan lopen en een rondje kan lopen via zelf aangelegde bospaadjes. Sommige doen dit rondje in ochtendjas, ik doe gewoon maar mijn kleding aan, lijkt mij beter.

Los van wat we allemaal gedaan hebben in deze dagen, even een review over deze camperplaats, want samen hadden we het erover wat we ervan vonden. De locatie van de camperplaats is prima, alles is aanwezig wat je nodig hebt als camperaar; elektra, water, stortput voor grijs water, afvoer voor chemisch toilet, afwasplaats en zelfs sanitairgebouwtje met douches en toiletten. Maar om met dat laatste te beginnen, kunnen we stellen dat dit gebouwtje zijn langste tijd wel heeft gehad. Sterker nog; het is eigenlijk al in staat van ontbinding en je zou je varkens er nog niet in stallen. Alles is wel schoon en wordt keurig meerdere keren per dag bijgehouden, maar het oogt allemaal smoezelig en vergaan allemaal. Als we de reviews kijken op Campercontact vinden we dat de waardering van 4,2 sterren op maximaal 5 sterren te hoog. Ondanks dat er 2 jaar geleden al verzachtende omstandigheden waren dat er aangekondigd was dat er een nieuw sanitairgebouwtje zou komen, is deze er nog steeds niet. Wij hebben dus de afgelopen dagen heerlijk in eigen camper onze sanitaire- en hygienische handelingen gedaan en dat ging ook prima. Maar wat voor ons eigenlijk meer een gemiste kans was voor deze in potentie supermooie camperplaats, was het feit dat er ogenschijnlijk niet veel liefde in zat. Men had wel geprobeerd om er wat van te maken, maar het was het gewoon niet. Wel leuke bankjes en picknick tafels op terrein, maar allemaal vergane glorie en niet schoon. Daar ga je dus niet op zitten. De plekken waar de campers staan ook niet netjes bijgehouden, overalt troep op het terrein met puin, oude kruiwagens, machines. We kijken altijd zelf wel naar hoe wij het zelf zouden doen als wij de eigenaren zouden zijn geweest. Wij zouden het wat gezelliger aangekleedt hebben, opgeruimd en op en rondom het terrein en strak ingedeeld. Conclusie: was prima plek voor camperplaats, we hebben het super naar onze zin gehad, maar als je faciliteiten biedt, moeten ze ook goed voor elkaar zijn. Desondanks is de prijs per overnachting keurig te noemen, zelfs in huidige toestand. Wanneer de verbouwing van de sanitairruimte is afgerond (daar zijn ze nu wel mee begonnen) zal de prijs zeer waarschijnlijk wel met een aantal euros per nacht omhoog gaan. Wij vinden het in ieder geval niet de moeite waard om terug te komen op deze plek.

De dagen die we er hebben vertoefd waren erg fijn. De woensdag direct na het ontbijt zijn we op de fiets gestapt en hebben een mooie fietstocht gemaakt door de bossen, gehuchten, boerenlandschappen rondom Ootmarsum en het Springendal. Waanzinnig mooie tocht van ruim 26 kilometer en met een lekker temperatuurtje om te fietsen, ook voor Joep. Deze heeft zijn draai helemaal gevonden in zijn kuipje boven het stuur van Miriam. Hij is erg enthousiast en krijgt van iedere tegenligger een big smile, want het ziet er heel koddig uit die teckel boven het stuur. Hij is soms echt drammerig en dus spreekt Miriam hem eens ernstig toe en daarna was het dan ook weer prima. De chinese fietsen van Engwe bevallen supergoed en we trappen dan ook moeiteloos onze kilometers weg, zonder een bavianenkont op het zadel te krijgen. Deze zitten ook het beste van alle zadels die we gehad hebben.

Donderdag was het een grotendeels regendag en grijs en grauw om ons heen. We vermaken ons wel binnen in de camper, maar Miriam kon het in de middag toch niet laten om een rondje te willen lopen door Ootmarsum. Ik weet genoeg, ik ga niet mee. “Een rondje lopen” betekent bij Miriam en misschien wel bij vrouwen in het algemeen, dat ze eigenlijk gewoon door de winkelstraat willen slenteren op zoek naar een leuk setje kleding of schoeisel. Mij niet bellen! Wat vind ik dat altijd vreselijk om als Joris Goedzak erachter aan te lopen en buiten wachtend bij iedere winkel. Dus mijn zeer zelfstandige, eigenzinnige freule ging op pad en de mannen bleven thuis. Joep zat binnen 30 seconden op Miriam haar stoel en konden we dus samen de binnenkant van onze ogen bekijken. Die missie was geslaagd bij de mannen. Miriam kwam een kleine 2 uur later terug uit Ootmarsum zonder resultaat.

De middag en avond gezellig samen doorgebracht en het alcoholvrije drinken bevalt ons ook zeer goed. Miriam zit lekker aan de Leffe Blond 0.0 en ik zit aan de Ginger Beer 0.0 Nu is Ginger Beer gewoon frisdrank, maar door het feit dat ook het woord Beer erin zit, heb ik toch een beetje het gevoel dat ik een Biertje drink. Maar misschien de volgende dag….

Jaaaaa, vrijdag 27 juni is aangekomen (ik waarschijnlijk ook die dag), want deze dibbes is jarig en mag 60 kaarsjes uitblazen. 60 jaar! Wat een leeftijd en voor het eerst heb ik “last” van het feit dat ik weer een decennium ouder ben geworden. Met 40 en 50 totaal geen moeite gehad, maar ik merk toch dat 60 toch echt betekent dat ik op mijn retour ben. Op achtergrond hoor ik Miriam al zeggen; Nou…dat was je al een tijdje hoor…..! Heel fijn dit…. Maar goed, het is een feit en eigenlijk helemaal niks mis mee, want ik voel mij eigenlijk beter dan dat ik de afgelopen jaren ooit heb gedaan. Stressvrij, niet meer werkend, wat kilootjes kwijt, fit en supergelukkig met de keuzes die Mir en ik gemaakt hebben.

De hele dag komen vele felicitaties binnen via Whats App en Instagram. Je hoort dan wel mensen zeggen over dat social media is oppervlakkig en vluchtig, maar ik heb genoten van de hoeveelheid lieve en grappige felicitaties van familie, vrienden en kennissen. Deze dag waren we gewoon met ons drietjes om het te vieren en ben ik na het ontbijt eerst even naar Reutum gefietst om daar bij de plaatselijke warme bakker gebak en brood te halen voor deze heugelijke dag. We hadden van Erna Jonker, de huidige eigenaar van onze vorige camper, de tip gekregen dat deze bakker “goed spul” had. Nou…dat klopte helemaal. Bakker Mensink in Reutum was top! Ook het personeel was erg leuk. Rustig de tijd nemend om praatje te maken, vragen waar je vandaan komt, waar je verblijft en over het tukkerschap, noaberschap en de natuur hier.

Na thuiskomst even gebakje samen gegeten en vervolgens weer een mooie fietsroute gereden, maar dan totaal een andere kant op, richting Tubbergen en de landerijen daar om heen. Wat is deze omgeving toch mooi en afwisselend. Ook deze rit was zo’n kleine 30 kilometer en weer genoten. Na thuiskomst wilde Miriam een lekkere verjaardagsmaaltijd voor mij maken en moest er ook nog even naar de slager gegaan worden om een ossenhaasje te halen. Ik ga met de fiets richting Ootmarsum waar we een mooie slagerij-beenhouwer gezien hebben. Ook weer heel vriendelijk en humorvol geholpen. Overigens denk ik dat waar je vroeger een complete os voor kocht nu de prijs is voor een ossenhaasje… wat een geld kosten de boodschappen toch tegenwoordig. Maar dit vlees zat toch een volle smaak aan, in tegenstelling van de biefstukken die je bij de supermarkt koopt. Hij was heerlijk en Mir had een lekkere pastasaus gemaakt van witlof, paprika, ui en met honing deze saus gesmoord. Was superlekker!

Zaterdagochtend voor 11 uur moesten we van onze camperplaats af om te vertrekken naar huis. We waren weer vroeg wakker dus ik met Joep het bos in voor de eerste ronde, terwijl Miriam de camper aan binnenzijde helemaal aan het schoonmaken was. Zodoende hoeven we bij thuiskomst alleen nog maar de koelkast leeg te maken en kleding uit de camper. Ook fietsen en BBQ eruit zodat de camper direct de stalling in kan als we thuiskomen in Drenthe. Even afscheid genomen van een aantal buren op de camperplaats. Leuke gesprekken gehad bij de afwasplaats en rondom onze camper, dus na het leegstorten van de watertanks en leegmaken van chemisch toilet, konden we weg en zouden we eerst nog even Heino aandoen om Harrie en Diny, oom en tante van Miriam, te bezoeken om gezellig bij te praten onder het genot van een lunch. Was weer supergezellig samen en omstreeks 15.00 uur vertrokken wij voor onze laatste etappe van Heino naar De Kiel.

Het was een hele fijne vakantie, waar alles wat we van plan waren te gaan bezoeken, totaal anders is verlopen. Begonnen vanuit een door Chat-GPT geplande camperreis, vervolgens deze afgebroken en terug naar Nederland om vervolgens daarna naar Frankrijk te vertrekken richting Normandië, waar we nooit zijn aangekomen. Verder dan Hauts de France en Picardie zijn we niet gekomen. Maar wel mooie dingen gezien, heerlijke plekken gestaan en mooie mensen ontmoet.

Vanaf het moment dat we op 29 december voor het eerst met onze nieuwe camper op pad zijn gegaan, hebben wij van de in totaal 183 nachten er 103 nachten in onze camper doorgebracht. Hoe mooi is dat? We genieten enorm van deze vorm van reizen en zijn nu alweer begonnen met het plannen van onze winterreis naar Spanje, terwijl we ook nog in begin augustus nog een weekje Lelystad gepland hebben staan om daar wat sociale contacten te onderhouden. Of dat alcoholvrij is, lijkt mij niet voor te stellen.

Nu weer thuis in ons verblijf in Drenthe. We gaan alles weer even klaar maken voor de komende dagen met de verwachte hitte en zijn de zomermaanden lekker op De Eeke.

Iedereen die nog zijn vakantie voor de boeg heeft in deze zomermaanden willen wij een hele fijne vakantie wensen en probeer dat vakantiegevoel zo lang mogelijk vol te houden! Fijne zomer iedereen!!

12 juni 2025: Deldenerbroek en Campercamping Heiderust in Baarlo (L)

/ martin&miriam / 7 reacties

Vanmorgen heerlijk vroeg uit de veren en buiten aan picknicktafel de eerste kopjes Nespresso samen drinken. Het uitzicht op de paardenbak met 6 prachtige paarden aan het darren. Zeer rustgevend en mooi om te zien dat de paarden zich net zo op de rug door het zand woelen als dat Joep dat soms doet. De zon staan al lekker te schijnen en we maken ons klaar om de hele fijne camperplaats Deldenerbroek te gaan verlaten. We hebben hier een paar fijne dagen gehad. Maar qua gezondheid was het verstandig om weg te gaan. Na een hele dag ballen gooien en weer terug op je voeten gelegd krijgen van Bram, de Jack Russel van de eigenaar van de camperplaats, ben ik klaar voor mijn 17 fysiotherapie-sessies die in mijn dekking van de zorgverzekeraar zijn opgenomen. Of ik daarna hersteld ben, is niet zeker. Maar die dwingende kop van Bram was onweerstaanbaar…

Gisteren eerst gewandeld om vervolgens een mooie fietstocht te maken van ongeveer 30 kilometer. Tussendoor stoppen we bij bosgebieden om met Joep ook even te wandelen, zodat deze veldheer niet de hele middag in het stuurmandje te hoeven vertoeven.

Tijdens het wandelen hoor ik ineens een enorme dreun. Een soort aardschok eigenlijk. Ik kijk achterom en zie opeens Miriam op de grond liggen te schokken. Ik denk een epileptische aanval en schrik ervan. Maar mijn lieverd lag te schuddebuiken van het lachen omdat ze weer eens klunzig was gestruikeld over een opstaand polletje. Haar broek zag eruit. Het leek wel of ze al survivallend door de landerijen was getijgerd….maar meer vallend dus, dan survi! Het is mij er eentje hoor, die lieverd. Niets bezeerd alleen een gedeukt ego….

Het verloopt verder allemaal prima en we rijden door het mooie en gezellige dorp Delden waar genoeg te doen is gezien het mooiere weer dat is begonnen. De terrassen zitten vol en veel fietsers onderweg. Mooie kleine winkeltjes, veel horeca en mooie panden kenmerken Delden. Een dorp dat ooit zijn herkomst had in het jaartal 1036 en via stadsmuren Goorsepoort en Woolderpoort stadsrechten bezat. Later is het een levendig dorp geworden waar veel ambachtslieden zich vestigden en dus altijd veel aanloop was, ook gezien de nabije aanwezigheid van Landgoed Twickel.

Landgoed Twickel fietsen we ook doorheen. Het is één van de mooiste landgoederen van Nederland welke al 675 jaar bestaat. Nog steeds bewoond, vormt het statige kasteel het hart van een prachtig landschapspark. 

Er omheen een afwisselend landschap van eeuwenoude bossen, bijzondere natte heideterreinen en landbouwgrond. Het kleinschalige coulisselandschap biedt steeds nieuwe doorkijkjes. We fietsen onze weg er doorheen en genieten enorm van deze omgeving.

De kenmerkende zwart-witte luiken verraden welke boerderijen bij het landgoed horen. En verder zijn de monumentale watermolen, de tuinen en de houtzagerij een bezoek meer dan waard. Wij besluiten om niet deze watermolen en tuinen te bezoeken aangezien het er erg druk was met vooral pensionadas. Waarschijnlijk een Omroep Max clubdag of zo…

We fietsen door en komen uiteindelijk later in de route nog bij een andere watermolen, ‘t Mölnhoes net buiten Delden.

Tot zover de dag van gisteren en verder met vadaag. We wilden vanmorgen vroeg op pad want inmiddels is het ons wel duidelijk geworden dat het overal beredruk is met campers overal. We hebben een mooie plek gevonden waar we direct vanaf de camperplaats het bos in kunnen lopen en aan een kruispunt van Fietsknoop. Camper- en fietserscamping Heiderust in Baarlo is de verkorene! Gisteren contact met ze gehad via de email, maar reserveren niet mogelijk. Wie het eerst komt, eerst maalt. Daarom maar voor ons doen vroeg op pad richting Baarlo, nabij Venlo. Hoe lullig was het dat mijn lieve nicht Helga ons vroeg of we even bakkie kwamen doen in haar nieuwe woonomgeving Haaksbergen. Juist omdat we ervan uit gingen dat door de warme dag op komst, dat alle camperaars vroeg op een plek willen gaan installeren, wilden we snel door richting Baarlo. Sorry Helga, de volgende keer komen we echt aan als we in de buurt zijn. Aangezien Twente qua omgeving echt onze favoriet is, komt dat wel goed.

Omstreeks 9 uur vertrekken we onderweg via binnen wegen richting het zuiden. Via Winterswijk, stukje Duitsland in om vervolgens nabij Kleve weer Nederland binnen te rijden. Het was een mooie route met hoofdzakelijk groene bosgebieden. Verkeer was niet noemenswaardig en dus om exact 12 uur komen we aan bij Campercamping Heiderust. De reden dat we 12.00 uur gepland hadden qua aankomst, heeft te maken met het feit dat iedereen die weggaat uiterlijk 12.00 uur van de camping af moet zijn.

Enfin, we komen dus om 12.00 uur aan en tot onze schrik zien we dat achteraan in de rij moeten aansluiten om de camping op te komen. En wat denk je…? De camper voor ons is de laatste die binnen mag komen. Camping is vol! Wij balen en omkeren was ook nog geen optie, want we konden geen kant op. De dame van de camper achter ons die liet haar ongenoegen blijken en liep te foeteren dat ze niet op deze plek terecht kon. Ik bleef maar gewoon even wachten totdat ik vooruit of achteruit kon. Miriam stapt uit met Joep en loopt alvast naar voren om te kijken waar ik kan keren, totdat de camper voor ons aangeeft niet te willen blijven. Dit betekende dat wij dus nog wel een plekje kregen. Maar meestal zijn de laatste plekjes niet de beste plekjes, dus eerst maar kijken waar dat dan is. Er komt een super gemoedelijke oudere man naar ons toe en deze bleek dus van de camping te zijn. Wat een vriendelijkheid en rust straalde deze man uit. En dat accent is zooo lekker…..Wij hebben dus een prima plekje gekregen in de hoek van een veldje, met voldoende schaduw tijdens deze warme dagen die op ons af komen.

Nadat we ons gesetteld hadden moesten er voor de komende dagen boodschappen gedaan worden in downtown Baarlo. Ik ga met de fiets deze taak op mij nemen. Eigen belang, want dan weet ik wat er op de BBQ komt te liggen vanavond en morgenavond. Al die groentegerechten van Mirreke zijn erg lekker, maar soms even een romeins bachanal is ook een heerlijk vooruitzicht. Het woord bacchanal stamt af van Bacchus, de romeinse god van wijn en extase, welke verwijst naar uitbundige feesten die vaak gepaard gaan met veel eten en drinken. Aangezien Mir en ik momenteel al weekje alcoholvrij door het leven gaan, vind ik dat het eetgedeelte best eens uitbundig mag zijn…

De komende dagen lopen en fietsen we het er wel weer vanaf….

4 juni 2025: Pitsstop op De Eeke

/ martin&miriam / 16 reacties

Eergisteren verlieten wij het Landgoed Het Meenen in Mander om door te trekken naar De Lutte, alwaar we op de mooie camperplaats Erve Velpen, voor een paar nachten willen bivakkeren. Gerard, de eigenaar had een plekje voor ons gererveerd aangezien het nogal druk is in deze dagen tussen hemelvaart en pinksteren. Nadat we ons geinstalleerd hadden zijn we zoals gewoonlijk eerst gaan wandelen met Joep om daarna lekker in relaxstand voor de camper te laven en te dutten. Heerlijk!

Gisteren hebben we onze fietsen uit de camper gehaald om een mooie tocht te maken via het Lutterzand, een mooi natuurgebied waar we al vaker hebben rondgedwaald. Via Knooppunten app een rit gemaakt van ruim 25 kilometer via Gildehaus in Duitsland en rondom daar het agrarische landschap. Om via een hele kleine grensovergang weer terug in Nederland te komen. We dachten nog heel even dat de duitsers met een sneaky invasie ons land binnen wilden komen. We zaten namelijk bij deze grensovergang lekker even een pauze te houden, toen ineens een twintigtal oudere senioren aan kwamen rijden. Ze stopten netjes voor de grens en ik vertelde ze dat ik hun “ausweis” brauchtte. Ze moesten lachen en er ontstond een leuk gesprek over dat de nederlanders zo gastvrij zijn. Als je van Nederland naar Duitsland rijdt, dan moet je bij de grens een grenscontrole ondergaan. De andere kant op, de duitsers die naar Nederland komen, mogen zo doorrijden. Typerend voor ons land vinden ze. Dat juist om dit onderwerp migratie onze regering is gevallen, hadden ze nog niet meegekregen. Was even een leuke conversatie. Ik heb ze daarom maar doorgelaten…

Aan het einde van onze fietstocht komen we weer aan bij het Lutterzand en parkeren we onze fietsen om een langere wandeling met Joep te maken. Deze voorbeeldige teckel heeft 2,5 uur in zijn stuurmandje met ligplateau rustig de wereld voorbij zien komen. Soms met enige opwinding als hij een konijntje, kat of andere hond zag. Daarom laten we hem even uitrazen in het Lutterzand en gaat deze meteen bij het zien van het strandje en het water een poging doen om record vlinderslag te verbeteren. Super om het ventje zo enorm te zien genieten. Dat zal met je eigen kinderen niet anders zijn denken we..

Na terugkomst bij camper eten we even lekker een broodje en raken aan de praat met andere camperaars om ons heen. Tegenover ons staat een nogal bijzondere man uit Bergen op Zoom die nogal onder de indruk is van mijn lieftallige en zoekt elk moment om met Mir aan de praat te raken. Superaardig echtpaar deze 2 brabanders en vol enthousiasme komt hij vertellen dat hij bij de Expert een noodradio heeft gekocht voor wanneer de Russen komen. Een knijpkat-opwindmechanisme om de batterijen van de radio op te laden en ook een zonnecel om zonlicht te kunnen laden. De beste man heeft wel 10 minuten uit de doeken gedaan hoe het werkt en hoe hij ons tijdig kan waarschuwen als de Russen komen. Hij woont zuidelijker, dus ze komen eerst bij ons in het midden van Nederland. Oh ja….dan bellen jullie mij maar als ze bij je in de tuin staan. Dan heb ik dus die radio niet nodig….ik heb het bonnetje nog….prachtig, wat een kerel! Er zat geen stop op. Zijn vrouw zat hoofdschuddend op de achtergrond met plaatsvervangende schaamte te knikken. Die heeft vast al wel wat meegemaakt met deze heerlijke nar.

Dan zien we vervolgens dat de weersverwachtingen veranderd zijn en zijn de komende dagen kouder en natter dan verwacht. Op het moment dat we onze plannen aan het heroverwegen zijn, belde Miriam’s vader met de uitnodiging of wij met zijn allen 2e pinksterdag willen komen lunchen. Deze dag is de sterfdag van mijn lieve en o zo gemiste schoonmoeder. Hier willen we met elkaar bij stil staan en hoe kan dit beter dan tijdens een lunch? We besluiten daarom onze reis maar te onderbreken en erbij te zijn op 2e pinksterdag. Zeker nu we in Nederland aan het ronddwalen zijn met de camper.

Vorige week tijdens de dagen in Oost Duitsland kwamen Miriam en ik tot de conclusie dat wij beiden, los van elkaar, niet lekker in ons vel zaten. Eerst dachten we dat het te maken had met de ervaringen in Oost Duitsland dat ons niet kon bekoren. Maar al pratende met elkaar denken we ook dat het aan ons lag. We zaten niet lekker in ons vel. Toen Miriam met mij deelde wat haar parten speelde, was dat precies ook datgene dat mij ook enorm bezig hield en soort van verdrietig maakte. “We missen enorm wat ooit was”, zei Miriam en dat was precies wat mij ook zo raakte. Met het wegvallen van Miriam haar moeder, het wegvallen van mijn zus, zwager, broer en vader, veranderde de gehele dynamiek in ons bestaan. Met name het leven dat Miriam en ik nu leven, was vaak onderwerp tussen mijn zus, zwager en broer om in de toekomst met elkaar ergens in Europa samen af te stemmen met onze campers (zij hadden ook campers) en elkaar daar dan te ontmoeten en een paar leuke gezellige dagen samen maken. Aangezien Mir en ik nu soort van pensioen zijn gaan houden, zouden deze plannen nu zo mooi kunnen samenvallen. Het besef dat dit dus nooit meer gaat gebeuren, het gevoel van gemis van onze dierbaren zo nu binnenkomt en gevoeld wordt, maakt dat we ons niet in beste doen voelden de afgelopen week. Daarom is het dus belangrijk om zoveel mogelijk de momenten met je dierbaren te maken, zoeken en doen. Voor je het weet is het voorbij, voordat het ooit echt begonnen is. Dit alles maakt dat we dus gezellig komen lunchen met de schoonfamilie in het Lelystadse!

Nadat Miriam en ik onze gevoelens hadden gedeeld, voelden we ons al stukken beter en begon ook meer het open staan voor het vervolg van hopelijk een hoop mooie reizen voor de boeg. En ook een conclusie is het feit dat aangezien wij geen kinderen en dus ook geen kleinkinderen hebben, ons wereldje wel kleiner aan het worden is. Waar werk vaak enorm veel energie en contacten van ons vroeg, is dat nu dus niet meer zo. We zitten nu gewoon in een totaal andere levensfase en omstandigheid. Nadat we uit de hectische periode van stoppen met werken, ons huis verkopen, komen we nu pas echt in een soort rustige fase en moeten we ons hier aan wennen. Neemt niet weg dat wij ons enorm goed vermaken en blij zijn dat we de keuzes gemaakt hebben om ons leven om te gooien.

Zo zie je maar; niet alles wat je van ons leest is hallelujah, soms hoort niet lekker in je vel zitten of verdriet net zo bij het leven als de mooie momenten. Niets menselijks is ons vreemd….

Oude saksische boerderij

Vanmorgen hebben we onze spullen weer in de camper ingeladen en zijn in verband met het slechtere weer voor de komende dagen naar ons adres in Drenthe gegaan om even daar een pitsstop te maken, nu we toch in Nederland blijven. Aanstaande dinsdag gaan we weer verder met onze reis, maar waar deze heen gaat is voor ons nog de vraag. Als het weer in Nederland voor onze wensen prima is, waarom zou je dan ver weg gaan. Wellicht pakken we nog een gedeelte van onze GPT reis op, in het West Duitsland deel, of we blijven in de Benelux. Frankrijk is ook nog een optie. Het voordeel van een camper is dat er een stuur in zit, dus je kunt alle kanten op. Allicante?? JA, zou ook nog kunnen! 😉

Op de valreep vlak voor het vertrek van de camperplaats Erve Velpen, lacht het geluk ons weer toe. We komen aan de praat met onze buurman met de prachtige Hymer camper. Ik sta de camper te verzorgen met schoon toilet, afstorten van grijs water als hij even bij ons langskomt. Oosterwolde Campers, zegt hij. Dat is waar wij onze camper hebben gekocht en dat blijkt dus een bevriende familie van hem te zijn. We raken aan de praat hoe de service van sommige camperbedrijven is en hoe het proces en de garantie afhandeling tegenwoordig gaan. Je voelt je geen klant meer, het gaat allemaal te makkelijk voor dit soort bedrijven. De man bewondert onze camper en zegt dat hij precies dezelfde hiervoor heeft gehad. “ik heb nog op maat gemaakte topmatrassen voor de bedden” zegt hij. Mir en ik kijken elkaar aan en schieten een beetje in de lach. Gedurende deze week hebben we het erover gehad dat de matrassen lekker slapen, maar dat topmatrassen wel lekker zouden zijn. We hadden zelfs al gekeken op internet waar we ze konden kopen en wat ze kosten. Meneer Lindeboom, zo heet deze man, geeft aan dat zijn toppers erg goed zijn niet niet vaak gebruikt en wasbare teiks heeft met makkelijke ritsen. Topkwaliteit. Verkocht dus aan ons, zeggen we en de deal was snel gesloten. Afhalen in Drachten binnenkort…

1 juni 2025: Landgoed Het Meenen in Mander – Part II

/ martin&miriam / 1 reactie

De afgelopen dagen stonden in het teken van weer een beetje bijkomen van alle indrukken en vooral kilometers van de afgelopen dagen in het oost Duitse land. We zijn voor de tweede keer neergestreken in het prachtige Twente. In Mander om precies te zijn. Vorige maand hebben wij hier zo intens genoten van deze camperplaats en de omgeving waarin deze is gevestigd. De wandelingen in en rondom het landgoed zijn prachtig, maar vooral de faciliteiten van de camperplaats zijn echt top te noemen. Maar hierover kunnen jullie een paar blogs terug over lezen.

Na aankomst op hemelvaartsdag eerst ons gereserveerde plekje opgezocht, toen bleek dat er nog een paar plekken beschikbaar waren. Er waren 4 echtparen geweest die wel gereserveerd hadden niet op kwamen dagen zonder af te bellen. De verhuftering is ook al toegetreden bij de camperaars onder ons. Hoe moeilijk is het om, als je van gedachten bent veranderd, om even af te bellen. Maar wat doen deze mensen? Die sturen random naar 4 a 5 camperplaatsen een reservering en op het laatste moment besluiten naar welke ze gaan. En de eigenaar van de camperplaats loopt “nee” te verkopen naar andere gegadigden die wel hadden willen komen. En zeker nu in zo’n hemelvaartsweekend moeten de campings en camperplaatsen het hebben van de volle bezetting. Dit zijn waarschijnlijk ook de mensen die troep achterlaten of grijs water ergens dumpen. Ze hebben schijt aan de hele wereld. En dus geen chemisch toilet nodig waarschijnlijk…

Na het installeren van de camper, even kwartier maken en we zijn klaar voor de komende dagen vertoeven hier op Landgoed Het Meenen. We maken de eerste dagen een paar langere wandelingen met Joep en voor de rest is het vegeteren met hoofdletter Vee (rundvlees op de Cadac grill!). Het is gezellig druk en ook de laatste plaatsen van de camperplaats worden toch nog bezet. Goed klik met onze buren hier op “ons” veldje. We hebben namelijk hier Boef, een nog kleinere teckel als Joep. Wij dachten dat Joep een olijk en grappig hoofd heeft, maar deze Boef spant de kroon. Zo klein als Kobus (ons buurhondje en broertje van Joep), maar zo stoer en brutaal als een rottweiler. Mooie gesprekken en feest der herkenning over de karakters van onze teckeltjes. Daarnaast hebben we ook nog Jip, een pup van nog maar een paar maanden, met een prachtige mohére-achtige wollen vacht…Net een Swiffer. Wat een leuk, vrolijk en speels hondje was dit. Tijdens een langere wandeling met de eigenaar van Jip en Joep en mijzelf, was Jip een tornado die onder, boven, naast, achter Joep aan het springen was. Maakte totaal geen indruk bij Joep en deze liep stoïcijns door. Ook leuke gesprekken met de eigenaar van Jip. Deze erg vriendelijke en grappige man uit Badhoevedorp heeft een hoveniersbedrijf en zijn echtgenote een makelaarskantoor. Erg leuke mensen en vooral veel gesproken over het stoppen met werken en onder welke voorwaarden en onze plannen hoe wij die gaan vormgeven. Wellicht komen we ze nog een keertje tegen onderweg. Zou leuk zijn.

Afgelopen zaterdag “waren we er weer” na de reisdagen van de afgelopen dagen en lekker even 1,5 dag gechild op het Landgoed. Vooral het feit dat de koffiebar De Koffiesnor ook op het terrein zit, konden we hun heerlijke boerenijs weer eens tot ons nemen. Aanrader! Ook halen de camperaars hier in de ochtend de vers gebakken broodjes en kun je hier gezellig op het terras met elkaar een bakkie doen. En de zon scheen volop en dus was er iemand die er helemaal voor ging liggen…

Zonnebaden op eigen bedje

Het weer was zaterdag natuurlijk helemaal top, dus iedereen had goede zin. Wij dus ook en daarom besloten om een mooie fietstocht te maken richting de omgeving van het Springendal. De fietstocht brengt ons door Vasse en vandaar uit verdwijnen we in de bossen van het Springendal. Joep giert het uit in zijn supersonische vliegmand en waant zich Superman voorop bij Miriam boven het fietsstuur van haar. We stoppen tussendoor nog een paar keer om Joep even een wandeling te laten doen en hij vermaakt zicht prima. Wij dus ook!

Na terugkomst bij de camper even een drankje gedaan en vervolgens de Cadac Safari Chef maar weer uit de hoezen gehaald om lekker buiten te kunnen koken. Ik besluit om vandaag een paar klussen “aan te pakken” en met volle overtuiging begin ik met een technische aanpassing te maken aan ons verwarmings- en boilersysteem van de camper. Jullie kennen mij inmiddels; ik ben niet zo’n klusser (understatement of the year) en dus mijn zelfvertrouwen is ergens onder nul te bekennen. Maar ik begin eraan. Ik pak mijn gereedschapsset uit de garage van de camper en ik besluit dat ik de Black & Decker Workmate niet ga gebruiken en laat deze achterwege…Ik moet een probleem met de water- en condensafvoer oplossen en na diverse youtube video’s te hebben bekeken, mailwisseling met de fabrikant van het nieuwe onderdeel en het pakken van de EHBO-kist, begin ik toch maar met de klus. Wat denk je? Binnen 5 minuten klaar. Wel met ondersteuning van Mirreke, aangezien ik al bij het uitpakken van de verpakking riep dat het niet ging passen. Hieronder zien jullie de foto van het eindresultaat….ik ben tevreden!

Oplossing voor afvoer condenswater

Dan nog een tweede klus te doen in dit weekend. Ik moest ook nog een technische aanpassing doen aan het mechanische antidiefstalsysteem van onze chinese vouwfiets. Vaak vergeten wij het slot mee te nemen als we gaan fietsen. Dit betekent dat we dan ook nooit ergens kunnen gaan wandelen onderweg of een terrasje pakken, aangezien we de fietsen niet zonder slot achterlaten. Hiervoor hadden we een oplossing, maar deze moest nog gemonteerd worden. Nou…gezien het eerdere resultaat van mijn vorige technisch project, durf ik nu echt alles aan! Ook hier tevreden over het eindresultaat!

Kryptonite slotbracket gemonteerd

Mijn aanzien bij mijn lieftallige echtgenote is enorm gegroeid deze dagen, dus voor de interne mens werd weer goed gezorgd. Mir heeft weer heerlijk buiten gekookt en we hebben tot laat in de avond onder luifel gezeten. Op de vraag of het nog gaat regenen vanavond/vannacht was er een gast die zei dat er geen druppel ging vallen en zeker geen onweer verwacht. Alleen maar in Limburg! Maar deze Mevrouw Pelleboer is vervloekt op de camperplaats. Godzijdank hadden wij einde van de avond de luifel ingedraaid, stoelen opgeborgen en schoenen in de garage gezet. Godzijdank! Het onweer brak los en de regen kwam met bakken uit de hemel vannacht. Om ons heen werden in de nacht alsnog luifels ingedraaid en rumoer om ons heen. Mevrouw Pelleboer is de volgende ochtend met stille trom vertrokken…

Vandaag, zondag 1 juni, zien we een exodus aan vertrekkende campers en kunnen wij nog een paar dagen blijven staan. We pakken na het ontbijt weer de fiets en gaan op pad richting Watermolen Bels en Watermolen Frans in het Dal van de Mosbeek. Het is maar een paar kilometer fietsen en aangezien het zondag is, is het druk overal. Maar de watermolens zijn de moeite waard om te bekijken en zijn gelegen in een prachtig glooiend landschap.

Watermolen Bels werd in 1725 gebouwd als papiermolen. Nadat papier maken steeds minder opleverde, besloot men in 1845 een tweede molen bouwen. Watermolen Frans, waar cichorei werd gebrand. Dit is een soort vervanger van koffie, voor de mensen die echte koffie niet konden betalen. In 1860 bouwde de zoon Frits van de watermolen om tot korenmolen en ruim 50 jaar later, in 1916 kocht Jannes Bels het hele complex en werden de beide watermolens vanaf dat moment korenmolens. Vanaf 1962 werd het complex een bekend horeca-onderneming. Eerst als een Theeschenkerij en nu al sinds jaren een gezellig onderkomen voor menig lekkere lunch, diner of gewoon om lekker op het terras een drankje te doen.

Na terugkomst bij de camper besluiten we om de boel alvast een beetje op te ruimen en beginnen met de fietsen weer in te laden. Wat overigens wel een leermomentje was is het feit dat de fietsgespen op een Thule fietsendrager gemaakt zijn voor normale fietsen. Maar nu we dikke fatbike-achtige banden hebben, passen deze gespen niet. Daarom maar met spanbanden van de bouwmarkt maar de boel vastgemaakt. Op route maar ook eens langs Obelink in Winterswijk gaan om de XXL gespen aan te schaffen. Man, wat een gedoe met die spanbanden. Het is weer gelukt. Morgen maar eerst eens kijken waar we terecht komen.

Deze laatste middag hier op Landgoed Camperpark Het Meenen werden we verrijkt met een bezoekje van Mila, de jongste telg van 5 jaar, het gezin hier op dit landgoed, de familie Steggink. Mila kwam met de meest boeiende verhalen over haar school, vakanties, haar broers, de honden, haar oma, het hondje van haar oma, de campers en het leven in het algemeen. Zelfs over de liefde had ze haar vraagtekens. Jongens vond ze maar irritant. Wat denk je met 2 broers zegt ze….en liefde? Ach, Kees is verliefd op haar, maar die is lelijk…..daar begin ik niet an! Mooie afsluiter van deze paar dagen hier in Mander. Morgen weer verder.

We blijven wel hier in Twente hangen de komende dagen, want we zijn er samen wel over uit dat we deze regio echt 1 van de mooiste van Nederland vinden. We hebben nog ruim 4 weken te gaan voordat we weer thuis moeten zijn, dus alle opties zijn nog open!

28 April 2025: We Menen het Goed: Landgoed Het Meenen

/ martin&miriam / 5 reacties

Wat genieten wij van deze week op pad met de Lambortinki 3.0! Alles werkt weer tip top en we boffen met het weer de afgelopen dagen. Als het goed is ook de komende dagen. We zijn nu weer op een werkelijk prachtige camperplaats aangekomen. We staan momenteel met 2 campers op dit Landgoed Het Meenen in Mander, terwijl er wel 25 campers kunnen staan. Over de camperplaats zo meer, maar laten we nog even vastleggen hoe de dag van gisteren is verlopen.

Ook de camperplaats Sploder Stea in Holten was echt een super plek. We hebben daar 2,5 dag gestaan en kunnen echt iedere camperaar deze plek aanraden. Het enige dat ons minder beviel was het feit dat je niet met Joep zomaar een stuk weg kon lopen voordat je in het bos was. Je moet dan toch een heel stuk wandelen over een boerenweg, waar toch best veel auto’s over rijden aangezien het een doorgaande weg was. Maar desondanks dat het een minder puntje voor ons was (maar dus niet voor anderen) echt enorm met plezier bij de familie Blankena op het boerenbedrijf Splonder Stea gestaan.

Gisteren na het ontwaken duurde het nog best even voordat de mist was opgetrokken en de temperatuur een beetje comfortabel te noemen was. Omstreeks 11 uur zijn we uiteindelijk op de fiets gestapt om een rondje over de Sallandse Heuvelrug te rijden en via Nijverdal weer terug richting onze camper. We rijden eerst over een aantal landbouwweggetjes voordat we de Sallandse Heuvelrug oprijden. Joep zit heerlijk in zijn nieuwe mand en als een vorst kijkt hij al het tegemoet rijdend verkeer in het gezicht en heeft dus de lachers op zijn hand. Maar mensen wat was het druk op deze zondag in het park. Het was soms letterlijk file rijden op de smalle fietspaden. We kiezen ervoor om wat vaker te stoppen bij rustplaatsen en bezienswaardigheden. Wat is het hier toch fantastisch qua natuur.

Bij een Joods gedenkmonument midden in het bos raken we aan de praat met een ouder echtpaar die het Pieterpad lopen. We praten over het monument en de wereld van vandaag. Het monument Twilhaar herinnert de inwoners van Nijverdal aan de 83 joodse mannen (voornamelijk uit Groningen) die in 1942 korte tijd op de Sallandse Heuvelrug moesten verblijven. Op 2 oktober 1942 besloot de duitse bezetter dat het kamp ontruimd moest worden en zijn deze mannen, nadat ze eerst naar Kamp Westerbork waren verplaatst, later naar een vernietigingskamp in Duitsland zijn gedeporteerd. Niemand van hun heeft dat overleefd. Hier staan 25 namen in een monument gegriefd. De overige namen blijven onbekend.

We rijden door en vervolgens stoppen we bij een uitkijkpunt waar vanuit je de Sprengenberg kunt zien, waarop de Palthetoren als een markant herkenningspunt staat. Dit bouwwerk uit 1903 begon ooit als een bescheiden theekoepel. Nu is het een impossante toren met een rijke geschiedenis. Van jachtverblijf tot sterrenobservaratorium en familiehuis van de familie Van Wulfften Palthe, een ondernemer uit Almelo destijds.

Nadat we hier even hebben gepauzeerd, besluiten we na een tijdje af te wijken van onze route om echt het voor mij bekende Nijverdal in te rijden om mijn 83 jaar oude Peettante Tonnie te bezoeken. Ik ben geboren in het Twentse Wierden, een dorp verder en mijn hele familie woont daar nog. Tonnie haar man, mijn Peetoom Jan is paar jaar geleden overleden en zij is nu dus alleen nog woonachtig in het huis waar wij vroeger als kind superfijne herinneringen hadden. Aangekomen bij het huis blijkt Tonnie er niet te zijn en op het moment dat we weer weg willen rijden, komt er in de verte een struisse tante aangelopen met haar turbo rollator. Op het moment dat ze ons ziet en herkent komt er een open lach naar ons en is haar niets te gek om het ons naar de zin te maken bij haar in de tuin.

Tonnie and me!

We besluiten om haar geen moeite te laten doen en drinken een glaasje water samen. Tonnie kwam uit de kerkdienst in Nijverdal en sprak enthousiast over de toneeluitvoering over Koningin Wilhelmina die in de kerkdienst werd gehouden. Vervolgens heeft mijn nicht Annelies ook vernomen dat wij er zijn en komt vervolgens aan met een boodschappentas met snaai- en vreetwerk waar een paard de hik van krijgt. Hier neef, zegt ze; ook een biertje! Was echt even heel gezellig en vooral Tante Tonnie vond het heel fijn dat we de moeite hadden genomen om helemaal met de fiets naar haar toe te komen. “We komen niet uit Lelystad vandaag hoor”, om de prestatie wat te relativeren was ons antwoord. Komen we weer aan bij onze fietsen, heeft Annelies ook nog een tasje met een roseetje en chips en bier in onze tas gestopt. Ik moet toch stoppen met afvallen, want zelfs mijn familie, voert mij bij….

Aan het einde van de 30 kilometer lange fietstocht werd het nog even spannend toen mijn laatste accustreepje op mijn display begon te knipperen. Het zal toch niet gebeuren dat ik de laatste 3 kilometer nog moet gaan lopen? Het enige aantrekkelijke van die gedachte is dat ik mijn bavianenkont dan eindelijk van dat zadel af kan halen. We komen vervolgens op de accu net thuis en nestelen ons bij onze camper, totdat de buren ook terug komen van hun wandeling. Wegens succes geprolongeerd na gisteren, besluiten we weer een borreluurtje te houden aan de gezamenlijke picknicktafel. Was weer beregezellig met mooie persoonlijke gesprekken wederzijds.

De volgende ochtend, vandaag dus, starten we rustig de dag met een warme douche en maken ons klaar voor vertrek. Zoals gewoonlijk doe ik alles aan de buitenkant rondom de camper en Mir doet alles aan de binnenzijde klaar maken voor vertrek. Toch moest ik even haar hulp inroepen bij het inladen van de beide vouwfietsen. Het blijkt toch dat de fietsen in de campergarage te laden, niet zo makkelijk verloopt. We besluiten om bij volgende trip, eind mei, weer de fietsendrager op de achterwand van de camper te monteren en daar 1 fiets op te laden en de andere fiets in de garage. Hierdoor ontstaat ook meer ruimte voor de overige spullen in de garage. Want je neemt toch altijd meer mee dan je denkt; kratten met camperspullen, vloerkleed, schapennet voor Joep, Cadac BBQ, gereedschap, stoelen, tafels, voetenbankjes, tas met oprijblokken, draaislingers voor de luifel en stelpoten onder de camper, afwasbak en nog meer klein grut. Daardoor zit met 2 fietsen de garage stampvol. Met 1 fiets minder in de garage ziet ook die garage er wat rustiger uit als je de deuren opendoet.

We rijden weg uit Holten en binnendoor rijden we naar Mander. Een klein gehucht vlakbij Tubbergen, niet ver van de duitse grens. Als we aankomen op de camperplaats valt ons op dat het heel rustig is op de beide velden die de camperplek heeft. 2 campers vertrekken nog binnen een kwartier en zodoende staan we met nog 2 campers op een veld met mooi uitzicht over de landerijen. Miriam besluit om even de hele camperplaats te verkennen en komt superblij terug en heeft zelfs foto’s gemaakt van het nieuwe sanitairgebouw. Ook werkelijk alles hier is om door een ringetje te halen en ook op het terrein is aan alles gedacht. Er is zelfs een mooie binnenruimte, een buitenterras met Koffiebar De Koffiesnor. Deze is vanzelfsprekend ook toegankelijk voor alle wandelaars en fietsers die dit prachtige gebied verkennen. En het mooiste? De Honesty-box. Je kunt alles pakken wat je wil en per QR-code afrekenen. Wel even noteren wat je gepakt hebt en netjes afrekenen! Dat zie ik nog niet gebeuren bij The Sailor Bar op de Ouderzijdse Voorburgwal in Amsterdam , maar hier in Twente kan dat! Top!

Het ziet er zo gezellig uit! We zouden hier zo kunnen wonen qua styling en sfeer. Werkelijk een smaakvolle locatie en alles top voor de camperaar! Hier blijven we dan ook tot woensdagmiddag. We hebben een late uitcheck op woensdag geboekt, dus we pakken mooi deze zomerse dagen hier nog mee. Na een teleurstellend weerbeeld uit Portugal deze winter, wel lekker!

Camperplaats Langoed Het Meenen

Nadat we alles weer hebben gesetteld, luifel uit, stoelen buiten, gaan we een wandeling maken over het landgoed met Joep. We lopen meteen een bosgebied van het landgoed in en deze wandeling gaat langs bossen, beekjes, bruggetjes, doorkijkjes en uiteindelijk het laatste stuk lopen we over een onverharde zandpad zo weer het camperterrein bij de koffiebar op.

Nadat Miriam een lekker lunchgerecht had gemaakt op de Cadac, afwasje gedaan en chillen onder de luifel.

Geroosterd brood, tomaatjes, rode ui, knoflook, prosciutto crudo en gekookt ei

We nemen even later een schepijsje van de koffiebar bij de camper en maken een luierende middag ervan. Morgen zien we wel weer wat we gaan doen. Maar mocht het nog niet duidelijk zijn; We vermaken ons prima!

23 + 24 december 2018: De natuur rondom Hoeve Springendal in Hezingen (Ov)

/ martin&miriam / 4 reacties

We zijn echt van de regen in drup belandt door weg te gaan van Camping Bij de Bronnen naar Hoeve Springendal in Hezingen. Vanaf het moment dat we daar aankwamen en het warme welkom dat we mochten ontvangen, voelden we ons daar meer dan thuis! Okay, de dialoog vanuit de seniore dame achter de receptie was platter dan plat in het twentse dialect, maar ik kon het goed verstaan. Miriam had meer moeite met het verstaan, maar was wel direct in goed contact met de sympathieke mama van de familie.

Zoals gisteren al gemeld in ons blog kwam toen de regen met bakken uit de hemel en was er ondanks dat feit een gezellige middag in de camper. Nadat we het biertje hadden gedronken gisteren, besloten we voordat de avond viel nog een rondje met Joep te lopen rondom de camping. Na dat rondje lopen zouden we uit eten gaan naar een net over de duitse grens liggend restaurant. Hezingen ligt tegen de grens aan en met een wandeling van ongeveer 1500 meter kom je dus in een klein dorpje Schweinwirt, waar dus een lekker restaurant zou liggen. Echter de regen werd heviger en heviger en we besloten niet om als verzopen katten binnen te komen met een doorweekte hond.

Aangezien Miriam heel bewust voor de dagen boodschappen had ingekocht, minus de avond dat we uit eten zouden gaan (gisteravond dus!), moesten we dus gaan improviseren wat te eten die avond. Eerlijk is eerlijk; Miriam is dan de beste improvisator en maakte van alles wat een heerlijke zalm-gerecht. Was echt super lekker!

Na het avondeten heerlijk even lezen in de camper voordat we de TV wilden aanzetten om de avond door te komen. Gezien het enorme kloteweer was er ook nergens rondom de camping iets te doen of te beleven. Nu wilde het geval dat onze satellietschotel de Astra 3 satelliet niet kon vinden en dus tijden lang bleef ronddraaien en zoeken naar dit signaalkanon in de ruimte. Al snel bleek dat er achter onze camper een drietal bomen stonden en deze blokten de signalen en dus geen nederlandse TV te bekijken. Dan maar naar de Astra 2 zoeken om zodoende de engelse tv zenders te kunnen ontvangen. Duitse tv (lees: taal) kunnen we beiden niet naar luisteren zonder met gestrekt benen te lopen, schuin omhoogwijzende arm en met wijsvinger klein snorretje na te bootsen onder de neus…verschrikkelijk om naar te luisteren. Engelse programma’s gezellig samen gekeken totdat we omstreeks 22.00 uur allebei totaal wegzakten in een diep slaapepidemie. Lekker naar bed dus!

Vanmorgen heerlijk wakker geworden en blij met de strak blauwe lucht om ons heen. Wat een ander gevoel is het dan om te kamperen. Het was mijn beurt om na het wakker worden om met Joep de ochtendronde te lopen. Was lekker; iedereen sliep nog en het ochtendgloren was in volle gang met de ene kant de zon en de andere kant nog de maan in de lucht. De grond is superdrassig en overal liggen plassen. Maar onze Joep is in zijn sas, lopend door de plas!

Nadat ook Mir in alle rust wakker was geworden en we ons ontbijtje hadden gegeten, even de afwas doen om vervolgens daarna lekker een lange wandeling te maken door de prachtige natuur rondom de Hoeve Springendal. We kiezen een route uit en beginnen te lopen vanaf de parkeerplaats bij onze Hoeve en gaan eigenlijk direct de bossen in. Zoals jullie inmiddels vast al weten, vinden Miriam en ik de bossen de fijnste omgeving om te verblijven. Je ziet er zoveel natuurlijke schoonheid en ook nog afwisselend ook. We komen tijdens de wandeling he-le-maal niemand tegen en we wanen ons ook helemaal alleen in het door de zon verlichte woud. Prachtig gewoon.

We lopen de groene route en komen al snel langs allemaal vennetjes, poeltjes, bruggetjes, loopplanken over stromend water en wat ons vooral opvalt is de zon die overal tussendoor schijnt en zelfs ook nog wat behaaglijke warmte met ons deelt. Het is de dag voor kerst en ik loop zonder jas buiten door de natuur. De tijdsduur van de wandeling was de dubbele tijd, maar dat kwam vooral omdat Miriam zulke mooie foto’s aan het schieten was. Normaal erger ik mij er enorm aan, want als je deze massa eenmaal in beweging hebt, moet je hem niet steeds stilzetten. Dan is het wachten op het schieten van een foto soms enorm irritant. Maar de resultaten mogen er weer zijn en in het echt was het nog mooier kan ik zeggen.

Na de wandeling kwamen we terug bij de camper en de zon scheen nog steeds lekker op ons veldje en besloten we dus om onze stoelen buiten te zetten en een pot thee samen op te drinken. Ook de riem-pin van Joep in het gras gestoken zodat ook hij nog lekker buiten kon snuffen, territoriaal afzetten van zijn domein en hadden we goed uitzicht op de schotse hoogland runderen.

Vanavond staat natuurlijk op kerstavond All You Need is Love op het programma  op TV en om nu nog een avond naar engelse programma’s te kijken wilden we niet. Verplaatsen van de camper is een fluitje van een cent, dus wij bij de receptie gevraagd of we een paar plekken verder op het veld mochten staan. Dat was geen probleem, als we maar voorzichtig met de grasgrond om wilden springen met de grote camper. “Vanzelfsprekend” zeiden we! Dat is al met al redelijk goed gelukt, maar om weg te komen uit de drassige grond moest de aandrijving natuurlijk wel even werken om ons in beweging te krijgen. De schade aan het gras viel mee..we vonden nog net geen olie op bepaalde diepte….

Maar nu staan we op een betere plek waar we klaar zijn om met onze zakdoekjes weer te janken om al die liefdesperikelen in de wereld. Mir is nu nog even een rondje aan het lopen met Joep, terwijl ik het blog maak. Daarna maken wij ons op voor Kerstavond; knus de kachel aan in de camper, gedoucht en gesoigneerd aan tafel en lekker in chill-stand onderuit hangend in onze stoelen uitbuikend naar de TV te kijken onder het genot van een kop thee!

Wij wensen een ieder in onze persoonlijke-, zakelijke- en recreatieve omgeving een fijne kerst en een super voorspoedig, maar vooral gezond 2019 toe! Tot na de kerstdagen!

Dit is onze kerstboom van 2018!

22 + 23 December 2018: Camping Bij de Bronnen in Nutter en Hoeve Springendal in Hezingen (Ov)

/ martin&miriam / 6 reacties


Zaterdagochtend lekker vroeg wakker worden en beide direct uit bed om alles klaar te maken voor vertrek naar het Oosten waar de Wijzen vandaan komen. Aangezien ik ook uit datzelfde oosten vandaan kom, hoef ik mijn intellect niet verder te benadrukken. Maar goed…daar gaat het nu niet over, dom he?

Heerlijk met de kerstdagen een paar dagen weg na een drukke periode en nog verder wennen aan onze nieuwe camper. Allereerst zijn we allebei blij dat de automatische satellietschotel naar behoren werkt. Superblij zelfs nu we weten dat de komende dagen vooral regen en zeiknat aan ons voorbij zullen gaan. Miriam ging in de zeer vroege ochtend naar de plaatselijke Appie om de boodschappen te halen en ik zorgde ervoor dat alles in de camper geladen werd, zodat we na de boodschappen ook direct weg kunnen.

Op het laatst besluiten we toch nog maar even met mijn broer, zus en vader de enigszins vaste zaterdagochtendkoffie-moment bij Harrels door te brengen. Even iedereen fijne feestdagen wensen en afscheid nemen. Al zo geschiedde en wij dus omstreeks 11.00 uur op pad naar de geboekte camping Bij de Bronnen in Nutter.

Deze camping was al als alternatief gezocht, aangezien onze eerste optie (en geboekte) camping aangaf ons niet te kunnen ontvangen in de kampeertuin, maar wel een andere plek had op het erf. Dit zagen wij niet zitten, aangezien op dat erf ook allemaal auto’s geparkeerd zouden staan tijdens de lunch en diner in het bijbehorende restaurant. Jammer hoor, want deze boerderij had zijn eigen veestapel met specifieke runderen, groente- en kruidentuin, tiny-houses, B&B suites en zijn eigen restaurant waarin hij eten bereid vanuit zijn eigen bedrijf. Wij vonden dit een prachtig concept en ook de website zag er warm en uitnodigend uit, http://www.bossem.nl

Maar goed, het alternatief Bij de Bronnen zag er op website ook wel aardig uit en het grootste voordeel was dat we direct vanaf plek de bossen in konden lopen. Nu zijn we erg gek op de bossen en dan hoef ik Joep zijn voorkeur nog niet eens te benadrukken. Kortom; we hadden er enorme zin in!

Na een soepel verlopen rit in de regen, kwamen we aan bij de camping en moesten we ons melden in het eetcafe om onze plek te krijgen en ons te legitimeren. Bij binnenkomst in het eetcafe keken Miriam en ik elkaar aan in de zin van: “mwoah……niet echt de plek om romantisch te tafelen”. Aan de stamtafel zaten een 8-tal mensen en niemand groette ons en ook kwam niemand van achter de bar/keuken naar ons toe om ons welkom te heten. We stonden daar een paar minuten totdat iemand van de tafel opstond en vroeg wat we wilden….huh??? Beetje raar om je gasten te staan laten wachten vonden wij.

Vervolgens moesten we meelopen naar een grasveld en een plekje uitzoeken. De camping was totaal anders dan we hadden verwacht en zag er vooral op het campinggedeelte erg armoedig, rommelig en liefdeloos uit. De beste man wees naar het veld en riep dat we maar moesten kijken waar we wilden staan. We kozen een plek uit met kunstgras voor de deur om zodoende niet al te vies naar binnen te lopen. De enige die er zin in had, was Joep! Die liep al kwispelend ons aan te kijken zo van; “nou, ik ga het hier wel okay vinden hier hoor!!”.
We kregen geen aanvullende informatie over de camping en omgeving, dus niet echt een welkom gevoel. Overal stonden seizoensplekken, voor de winter klaar gemaakt, dus met dekzeilen, troep voor de deur etc. Het sanitairgebouw was gesloten, wel was er nog een klein hokje open met 1 toilet en douche. Maar daaromheen afgetrapte tuinmeubilair, houtresten, dekzeilen en kapot gereedschap.

We vonden het niks, maar omdat we wel direct naast het bos stonden, besloten we om 1 dagje te blijven. Na kwartier te hebben gemaakt, zijn we ons klaar gaan maken voor een wandeling met Joep. Het was nog droog dus als we wat wilden, moesten we het toen doen. Mooie wandeling gemaakt en niet echt een uitgestippelde route, maar meer rondje rondom de camping. Het begon te regenen en dus wij weer terug in de camper. Miriam had lekker gekookt en samen wijntje/biertje gedaan. Aangezien ik altijd de afwas doe en er geen sanitairgebouw was, moesten we vragen waar we konden afwassen. Wel dat kon in het spoel- en afwasgebouw. Okay, wij erheen. Kom ik daar binnen staan er allemaal meubelstukken, tafels en ander spul. Het was naast een afwasgebouw ook nog eens een winteropslag van terras van eetcafe. We waren er klaar mee! Kijk; als je adverteert met winterkamperen en je vraagt er gewoon de volle mep voor, dan mag je toch ook wel verwachten dat het allemaal operationeel is, kerstsferen aanwezig zijn en de avondverlichting op het terrein aan. Niks van dit alles en dus besluiten we om 1 nachtje hier te blijven en morgen, zondag een andere plek te zoeken die wel warm en uitnodigend is.

Eerst hebben we in de avond nog lekker binnen in de camper in de relaxstand gezeten en TV gekeken. Anja en Monique Eisenberger waren op TV bij Ik Vertrek, dus dat hebben we ook nog even gekeken voordat we beiden in een diepe coma zijn geraakt. Tot de volgende ochtend 8 uur!
Vlug nog even alles opgeruimd om vervolgens nog in de ochtend een fikse wandeling te maken door de prachtige omgeving van het Springendal in Twente. Want prachtig is het hier, zelfs in de natte grijze winterperiode.

We lopen de rode route langs mooie bospaden, weilanden, slingerpaadjes, heuveltjes en idyllische waterpartijen en watervalletjes. Ook komen we nog grafheuvels tegen waarin mensen liggen begraven van 700 jaar voor Christus. Al lopende komen we kaatsende mannen tegen. En je weet; wie kaatst, kan de bal verwachten! Joep zag de bal en overwoog om hem te pakken, maar uiteindelijk zag ie er vanaf. Dat scheelde ons weer een ontsnappingsren met 20 twentse leu achter ons aan.

Na terugkomst hebben we de camper ingepakt en zijn we op pad gegaan naar de volgende verwachtingsvolle camping, Hoeve Springendal in Hezingen, vlakbij Tubbergen en tegen de duitse grens aan.
We kunnen zeggen dat alles wat de camping Bij de Bronnen niet had, hebben zij wel! Wat een gave plek om te staan en het welkom was net zo warm als de open haard. Super omgeving en de hoeve heeft prachtig sanitair, gezellige huiskamer, mooie wandelroutes, schotse hooglanders, gezellig koffiehuis, die ook nog eens een lekker lokaal biertje schenkt. Bah! Kortom; hier vermaken we ons wel denken we!

Het enige dat nu totaal niet meewerkt is de hoeveelheid regen die er valt en de periode waarin. Namelijk de hele dag en daar wordt je met een klein hondje in de camper niet echt vrolijk van. Regenjassen nat, hondje nat is geen fijne combinatie in de camper. Echter de garage en douchecel blijken goed geschikt te zijn om te drogen. In beide ruimten zit verwarming, dus voor de volgende wandeling zijn ze hopelijk weer droog. Zometeen even koffie drinken in de huiskamer en naar de midwinterhoorns luisteren. Kijk….dat is nou in kerstsferen komen!

Een lekker lokaal biertje drinken en op de achtergrond naar een paar midwinterhoorn’s luisteren! Zo vier je de kerstdagen op een mooie en gezellige camping; Hoeve Springendal in Hezingen!

17 t/m 21 September 2018: Camping Olde Kottink te Beuningen (Twente)

/ martin&miriam / 5 reacties

We gaan de laatste week vakantie in en besluiten om de komende dagen in Twente te gaan bivakkeren. Nu ben ik totaal niet objectief daar waar het om Twente gaan, aangezien dit mijn geboortegrond is en waar mijn overgrote deel van mijn geliefde familie woont. Het fraaie Twente is het gebied tussen de rivieren Regge en de Dinkel in de provincie Overijssel. twentse land verken ik ook regelmatig op mijn motor, maar Miriam is hier nog niet veel geweest in haar leven. Uitsluitend familiebezoekjes, feestelijkheden of begrafenissen zijn doorgaans de redenen om hier te komen, maar dan nooit om te recreeren of verblijven. Daarom deze week een flinke dosis Twente op het menu! Ook Miriam even een spoedcursus Twenst laten volgen…

IMG_1982

Maar eerst nog even op Den Buizerd in Geijsteren alles opruimen en even afscheid nemen van onze buren de afgelopen dagen. Vooral even speciaal naar de “boze oude baas” van ons vorige blog gegaan om afscheid te nemen. De verstandhouding was inmiddels goed te noemen en een paar leuke gesprekken met de beste man gehad. Ondanks dat, ging het bijna weer mis bij het afscheid. Wat bleek: hij had mijn naam lopen Googelen en concludeerde dat ik nogal actief was op internet en had ons camperjoy blog gelezen welke over onze ruzie ging. Hij overwoog om weer boos te worden omdat we hem vooraf geen toestemming hadden gevraagd om het bericht te plaatsen (??), hij zichzelf goed kon redden en het woord “fragiel”, grievend vond….Miriam en ik bleven maar luchtig eronder en gaven aan dat het een persoonlijk blog is vanuit ons perspectief en dat in het blog niets anders stond dan dat er zich feitelijk had voorgevallen, zonder daarbij zijn identiteit prijs te geven. Niks mis mee! En ja….fragiel….het feit dat hij op zijn 80steeen operatie van zijn ruggegraat, een nierfunctie van nog geen 20% had, een aantal herseninfarcten had gehad, niet lang op zijn benen kon staan, laat staan lopen en nog een aantal andere aandoeningen had, mag je toch wel concluderen dat hij enigszins fragiel was.

Hij gaf aan dat hij dan nog wel zelf wilde reageren op het blog om zijn perspectief te verduidelijken. Miriam zei dat hij dan zelf zijn identiteit prijs gaf en op dat moment had hij in de gaten dat het eigenlijk nergens over ging. Hij besloot maar niet om boos te worden/blijven. Toen maar afscheid genomen van deze erg mooie camping Den Buizerd in Geijsteren en op pad gegaan naar de volgende bestemming.

We hadden vooraf via de telefoon de camping Olde Kottink gebeld met de vraag of een dubbel-assige camper van ruim 7 meter, met kleine Joep en schapennet welkom waren. Toen we het bevestigende antwoord hadden ontvangen zijn we op pad gegaan naar deze camping in het Twentse land. Een rit van 2 uur die prima verliep en we dus omstreeks lunchtijd waren aangekomen en onze camper hadden neergezet op een hele rustige plek, helemaal aan het einde van de camping, waar bijna niemand stond.

Camping `t Olde Kottink in het Twentse dorp Beuningen is gelegen in een prachtig glooiend coulisselandschap met kronkelige weggetjes tussen weilanden en door bossen. De camping ligt direct aan de rivier de Dinkel en in de nabijheid andere snelstromende beekjes met kristalhelder water. Zandverstuivingen afgewisseld door golvende heidevelden, fris groene weilanden en achter karakteristieke houtwallen liggen fraaie Twentse boerenhoeven verborgen.

Het platteland van Twente is een eldorado voor liefhebbers van rust, ruimte en verrassend mooie natuur. Kleinschalig en gemoedelijkheid staan hier voorop. Zo hebben wij ook deze dagen ervaren. Je wordt overal hartelijk en gastvrij ontvangen.

Beuningen is een klein dorp in de gemeente Losser, je weet wel; van de Johma salades! Het dorp telt ongeveer 1000 inwoners, in overwegend agrarisch gebied, ruim een kilometer ten zuiden van Denekamp.

Veel dorpsscènes voor het fictieve dorp Dinkelo in de Twentse soapserie Van Jonge Leu en Oale Groond zijn in Beuningen opgenomen. De geestelijke vader van die soap, de cabaretier Herman Finkers, woont een kleine kilometer verderop. We hebben hem jammer genoeg niet gezien hier.

De camping voelt hier als een warme jas. Mooie plekken, veel privacy, maar wat ons vooral opviel zijn de details op de camping die aangeven dat hier met veel liefde en aandacht een gezellige omgeving is gecreeerd. Wat zelfs ook mij is opgevallen zijn de boeketten met bloemen overal in de sanitaire ruimten, zitbankjes op het terrein, kunststukken van brons overal op het terrein, subtiel en niet overdone. Vooral bij de receptie stond een heel fraai kunstwerk van brons; een lange teckel. Miriam ging helemaal uit haar plaat en wilden meteen zo’n exemplaar kopen bij een lokale kunstenares, die het gemaakt had. Alleen bij de prijs van dit kunsstuk, was deze wens geteckeld…..975 euro…daar koop je bijna een echte rasteckel voor. Toch maar niet gekocht dus….

Het gaat redelijk met Miriam haar enkel overdag, maar in de avond zwelt hij weer helemaal op tot een bedenkelijk niveau. De hele dag stil zitten voor de camper is ook niet wat we willen, dus we gaan dinsdag maar een behoorlijke fietstocht in elkaar zetten op fietsknoop.nl. Na het ontbijt maken we de fietsen klaar en gaan lekker op pad.

Wat is het hier ongelofelijk mooi en wat een afwisselend landschap waar we doorheen fietsen. Via Beuningen fietsen we langs de Dinkel richting Denekamp. Vervolgens Berghum, Mekkelhorst, dan dwars door de Het Lutterzand, een prachtig natuurgebied met duinen, watertjes en slingerweggetjes door de bossen. We stoppen bij de duinen en het water om Joep te laten spelen in het water. Er zijn meerdere loslopende honden en onze viervoetige directie is helemaal in zijn nopjes! Geweldig om te zien hoe die beestjes met elkaar spelen.

PHOTO-2018-09-18-21-43-40

Joep in zijn element…..

Fout
Deze video bestaat niet

We stappen weer op en gaan vervolgens via De Lutte, langs de weilanden en mooie saksische stijl boerderijen in een zonnig en fraai glooiende weggetjes weer naar Beuningen onze camping. Miriam is helemaal dol-enthousiast op de omgeving en wil eigenlijk zo snel mogelijk weer een rit maken. Onderweg natuurlijk nog even ergens geluncht en gezellig met elkaar zitten kletsen over allerlei onderwerpen die met het camperen te maken hebben. Ook de avond lekker buiten gezeten en tot laat zitten lezen en een drankje genuttigd.

De volgende dag zijn we beiden na een slechte nachtrust, maar bij de camper gebleven en alleen maar een paar keer met Joep wezen wandelen. Erg relaxt allemaal en voor de enkel van Miriam ook beter volgens ons.

Donderdag is dan de laatste dag dat we gaan fietsen en we hebben weer een mooie route uitgezet op de route-app. Beginnen in Beuningen en vervolgens richting Oldenzaal, om daar even een terrasje te pakken en ook om een ketting voor Joep in zijn fietsmand aan te laten meten. Joep wil niet meer in de mand als ook de stalen gaas overkapping van de mand erop zit. Hij is dan zeer onrustig en dat fietst dan weer niet lekker. Miriam had in eerste instantie van zijn loopriem een soort tijdelijke oplossing bedacht waardoor de overkapping niet meer nodig was. Dat was een prima idee, want de eigenwijze teckel was meteen stuk rustiger en kon vrijer bewegen in de mand en daardoor ook meer zie. Mensen die ons tegemoet rijden, moeten lachen als ze Joep langs Miriam zien kijken onder haar colbert door. De nieuwsgierige guitert heeft de lachers op zijn hand. Maar dan plots…Joep spring uit de mand en verhangt zichzelf aan zijn tuigje en bungelt naast de fietsmand. Miriam verbreekt vervolgens het wereldrecord een fiets tot stilstand brengen vanaf 25 km p/uur naar 0 km p/uur en pakt Joep weer op. Alle drie hebben nu een hartslag van 200 en zijn enorm geschrokken. In Oldenzaal gaan we op zoek naar een dierenspeciaalzaak, maar eerst even op de Groote Markt in Oldenzaal gezellig lunchen bij een tapas zaak. Mooie plek op een druk plein met veel volk op de been. De tapas waren erg lekker en ook hier worden we benaderd door een erg leuke vrouw die helemaal uit haar plaat gaan als ze Joep ziet. Zij heeft exact dezelfde kleur dwergteckel als Joep is en wil meteen de foto’s laten zien van haar teckeltje. Wat zouden ze mooie pups samen kunnen maken oppert ze. Erg leuk mens, waarvan je direct denkt dat je haar al jaren kent en vertrouwd voelt. Was even leuk.

Na de lunch dus op zoek naar de dierenspeciaalzaak om 3-punts ketting te kopen voor in de mand. Dat hadden we snel gevonden en de eigenaar van de zaak maakte meteen de ketting vast aan de mand en Joep. Wij op pad en na een tijdje vonden we Joep zo stil in zijn mand. Nu kan ik dat snappen, toen ik zag hoe hij vast zat. De 3-punts gordel zat helemaal verstrengeld en strak vast om zijn kleine balletjes. Tja, dan zou ik ook heeeeeel stil blijven zitten en over pups maken nadenken is al helemaal gevaarlijk, want strakker dan strak kun je niet hebben bij die knikkertjes. Miriam en ik hadden de jongeheer (Joep dan he) snel bevrijdt en konden weer op pad. De ketting is dus niks voor deze mand. Gaan we nog wel iets anders op bedenken. Want dat Joep het erg leuk vind op de fiets is wel duidelijk. Hij kraait het uit en ruikt en ziet van alles onderweg. Wij ook!

Wat is het weer een mooie omgeving. Via vooral boerenweggetjes rijden we terug naar Beuningen en brengen daar de laatste avond in gepaste sfeer door. We ruimen wel alvast de luifel op en leggen de stoelen in de luiken van de camper want er wordt vannacht storm en regen verwacht. Maar toen we alles klaar en schoon hadden gemaakt, gebeurde iets waarvan we vreselijk baalden. De boer naast de camping ging gras maaien en de wind stond precies onze kant op en dat gaf het volgende resultaat; De camper zat buiten en binnen vol met stof vanaf het land. Jammer maar helaas…

Fout
Deze video bestaat niet

De volgende ochtend alles rustig klaar gemaakt voor vertrek en zijn we omstreeks 9 uur in de ochtend gaan rijden om vervolgens om 11 uur in Lelystad weer thuis te komen. Ook weer lekker! Deze vakantie is totaal anders verlopen dat we gehoopt en gepland hadden, maar ondanks de enkelproblemen van Mirreke hebben we het toch leuk gehad en vooral ook met mooi weer. Wat een zomer hebben wij achter de rug! De beste ooit, volgens ons. En Joep? Nou die zit al weer klaar voor de volgende trip!

PHOTO-2018-09-22-11-59-31

De komende week staat in het teken van weer aan het werk en de Lambortinki krijgt de komende weken een kleine facelift, maar dat zien jullie later via dit blog nog wel. Tot dan!